அடிமை – பண்ணையடிமை வேறுபாடு என்ன?

தோழர் செங்கொடி,

 ஆண்டான் – அடிமை சமூகத்திற்கும் நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் என்ன? அதைப்பற்றி விளக்குமாறு அன்புடன்‍ கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

திரு பிரசன்னா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

slavelandi

சமூக மாற்றம் என்பது அடிப்படையில் உற்பத்தி முறை மாறியதன் விளைவாக ஏற்படும் உற்பத்தி சக்திகளின் உறவு மாற்றத்தைக் குறிக்கும். ஆண்டான் அடிமை சமூகத்துக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் என்றால் அதன் பொருள் அடிமை உற்பத்திமுறையில் இருந்த மக்களின் உறவுநிலைக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறையில் இருந்த மக்களின் உறவு நிலைக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் என்று கொள்ளலாம்.

அடிமை முறை காலகட்டத்தில் கால்நடை வளர்பு, வளர்ச்சியடையாத கருவிகளைக் கொண்ட விவசாயம், கைவினைப் பொருட்களின் தொடக்கம் ஆகியவை தொழில்களாக இருந்தன. அடிமைகள் மனிதர்களாகவே மதிக்கப்படவில்லை. கால்நடைகளைப் போன்றே அடிமைகளும் ஆண்டைகளின் சொத்து. தனிப்பட்டு அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. ஆண்டைகளால் அடிமைகளைக் கொல்லவும் முடியும். தொடக்கத்தில் ஆண்டைகளும் உற்பத்தி வேலைகளில் ஈடுபட்டனர். இரும்பின் பயன்பாடு அறியப்பட்டதன் பிறகான அபரிமிதமான உற்பத்தி ஆண்டைகளை உற்பத்தி வேலைகளிலிருந்து விலக்கி வைத்தது. இதனால் உடலுழைப்பு மூளையுழைப்பு வித்தியாசம் தோன்றி உடலுழைப்பு செய்பவர்களை இழிவாக கருதும் போக்கு தொடங்கியது. உணவு மட்டுமே கொடுத்து அடிமைகள் கொடூரமாக சுரண்டப்பட்டதால் உற்பத்தியில் அவர்களுக்கிருந்த ஈடுபாடு குறைந்ததாலும், அடிமைகளின் எழுச்சியாலும் உற்பத்தியில் தேக்க நிலை ஏற்பட்டது.

நிலப்பிரபுத்துவ அல்லது பண்ணையடிமை காலகட்டத்தில் மேம்பட்ட கருவிகலுடனான விவசாயமே பிரதான தொழில். நெசவு உள்ளிட்ட பிற தொழில்களும் இருந்தன. அடிமைகளோடு ஒப்பிடும் போது பண்ணையடிமைகள் ஓரளவு மேம்பட்டிருந்தார்கள். தன்க்கு பிரித்தளிக்கப்பட்ட நிலத்தில் உற்பத்தி செய்து நிலப்பிரபுக்கு விளைச்சலில் குறிப்பிட்ட பங்கை நிலப்பிரபுவுக்கு கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் குறிப்பிட்ட நாளில் நிலப்பிரபுவின் நிலத்திலும் இலவசமாக வேலை செய்ய வேண்டும். பெருமளவு தேவை அடிப்படையிலான உற்பத்தியே செய்யப்பட்டது. சட்டரீதியிலான எல்லா சலுகைகளும் உயர் குடிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. பண்ணையடிமைகளுக்கு எழுத்துரிமை, இடம்பெயரும் உரிமை உள்ளிட்டவை சட்டப்படியே கிடையாது. பண்டமாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியால் உற்பத்தி பலமடங்கு அதிகரித்தது. இதனால் வணிகர் எனும் பிரிவின் செல்வாக்கு வளர்ந்தது. வரம்புக்குட்பட்ட சந்தையே இருந்ததால் உற்பத்தியை சந்தைப்படுத்த முடியாமல் வணிகர்களுக்கும் குறுநில மன்னர்கள், பாளையக்காரர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு முற்றியது. இந்த முரண்பாடு உற்பத்தியை பாதித்து தேக்கநிலையை உருவாக்கியது.

பொதுவாக உற்பத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகங்களை கவனித்தால் குறிப்பான ஒரேமாதிரியான அம்சங்கள் மீண்டும்  மீண்டும் ஏற்படுவதைக் காணலாம். கருவிகளில் ஏற்படும் மாற்றம், உற்பத்தியை பல மடங்கு அதிகரிக்க வைக்கிறது. அதிகரிக்கும் உற்பத்தியின் பலன் சீராக பகிர்ந்தளிக்கப்படாததால் உற்பத்தி உறவுகளில் முரண்பாடு தோன்றுகிறது. உற்பத்தி உறவுகளில் தோன்றும் முரண்பாடு வளர்ந்து உற்பத்தியில் தேக்கநிலையை ஏற்படுத்துகிறது. இந்த தேக்கநிலையினால் பாதிக்கப்படும் வர்க்கம் ஒரு பலாத்கார புரட்சியினால் உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைப்பதன் மூலம் உற்பத்தி உறவில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது தான் அடுத்த சமூகமாக அமைகிறது. சுருக்கமாக சொன்னால் கருவிகளில் ஏற்படும் மாற்றம் சமூக மாற்றத்தில் சென்று முடிவடைகிறது. மட்டுமல்லாது அடுத்த சமூகத்திற்கான கூறுகள் முந்திய சமூகத்திலேயே தோன்றி வளர்கின்றன.

இந்த வகையில் அடிமை சமூகத்தின் உற்பத்தி முறையில் ஏற்பட்ட தேக்க நிலையால் ஆண்டைக்கும் அடிமைக்குமான உறவில் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டு முன்பை விட அதிக உரிமைகள் கொண்ட பண்ணையடிமை உற்பத்தி முறை தோன்றியது. இதே போல நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தின் உற்பத்தி முறையில் ஏற்பட்ட தேக்க நிலையால் வணிகர்களுக்கும் உள்ளூர் நிர்வாகத்தை கையில் வைத்திருந்த நிலப்பிரபுக்களுக்கும் இடையிலான உறவில் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டு முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை தோன்றியது. இந்த அடிப்படைகளை கைக் கொண்டால் குறிப்பிட்ட இரண்டு சமூகங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடு என்ன என்பதை எளிதாக பார்த்து விடலாம்.

இதனடிப்படையில் ஆண்டான் அடிமை சமூகத்துக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்துக்குமான வேறுபாடுகளை தொகுத்தால்,

கருவி மாற்றம் —- ஆண்டான் அடிமைக் காலத்தில் இரும்பின் பயன்பாடு, பண்ணையடிமை காலகட்டத்தில் பண்டமாற்றின் வளர்ச்சி.

இதனால் இரண்டு சமூகங்களிலும் உற்பத்தி கூடுகிறது.

நெருக்கடி —- ஆண்டான் அடிமை காலத்தில் அடிமைகளுக்கு உற்பத்தி அதிகரித்தும் உரிமைகள் எதுவும் கிடைக்காததால் ஆர்வம் குன்றுகிறது. ஆண்டைகளுக்கு ஆர்வம் குன்றிய அடிமைகளை நீர்வாகம் செய்ய அதிக கவனம் தேவைப்படுவதால் நிர்வாகச் செலவு அதிகரிக்கிறது. நிலப்பிரபுத்துவ காலகட்டத்தில் வனிகர்களுக்கு உற்பத்தி அதிகரித்தும் வரம்புக்குட்பட்ட சந்தையை தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. நிலப்பிரபுக்களுக்கோ வணிகர்களை தாண்டிச் செல்ல அனுமதித்தால் தங்களைவிட மேம்பட்டு விடுவார்கள் என்பதால் வணிகர்களை கட்டுப்படுத்தி வைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

இதனால் இரண்டு சமூகங்களிலும் முரண்பாடு முற்றி உற்பத்தி உறவில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

உற்பத்தி உறவு மாற்றம் —- ஆண்டான் அடிமை காலத்தில் நிலத்தை பங்கிட்டு அடிமைகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுக் காலகட்டத்தில், வரம்புக்குட்பட்ட சந்தை முறை அகற்றப்பட்டது.

முதல் சுரண்டல் வடிவமான அடிமை முறை இன்றுவரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, வேறு வேறு வடிவங்களில் நிலப்பிரபுத்துவ காலகட்டத்தில் பண்னையடிமை முறையாக, முதலாளித்துவ காலகட்டத்தில் கூலி உழைப்பு முறையாக. ஓவ்வொரு மாற்றத்தின் போதும் முந்திய சமூகத்தைக் காட்டிலும் சீர்திருத்தங்கள் கிடைக்கின்றனவேயன்றி சம உரிமை இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கபாலி: சில கற்பிதங்களை முன்வைத்து

Kabali1

வழக்கமான ரஜினி பட அலம்பல்களைத் தாண்டி கபாலி எனும் புதிய படம் வேறொரு தளத்தில் ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரை பல்வேறு விதங்களில் விமர்சனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை முதன்மையானதாக வைத்து, கலைஞர்களின் நடிப்புத்திறனை முதனமையானதாக வைத்து, கதையை, திரைக்கதையை, ஒளிப்பதிவை, இசையை, இயக்குனரை என பல அம்சங்களை முன்வைத்து திரைப்படங்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் கபாலி தாண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை இதுவும் கூட சாதனை தானோ, என்னவோ.

 

பொதுவாக கலை என்பது, அது எந்த ஊடகத்தில் இருந்தாலும், என்ன வடிவங்களில் இருந்தாலும் அதன் சாராம்சம் படைப்பாளி சுகிப்பாளிக்கு கடத்தும் ஒற்றை கருத்துப் பரிமாற்றம் என்பதே. பரிமாற்றப்படும் அந்தக் கருத்துக்கு வலுவும், வனப்பும், நேர்த்தியும், அழகும், ஈர்ப்பும் சேர்ப்பதற்காகவே தொழில்நுட்பம் தொடக்கம் இசை வரை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் படைப்பாளியிடமிருந்து சுகிப்பாளிக்கு என்ன கருத்து கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தவிர பிறவற்றை அலசுவதாகவே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே என்பதை விடுத்து கலை இலக்கியம் யாவும் கலைக்கே என்பதே முண்டியடித்து முதன்மை பெற முயல்கிறது.

 

இந்த அடிப்படையில் கபாலி என்ன சொல்கிறது? குற்றக் கும்பல்களைப் பற்றிய கதை. 25 ஆண்டுகால சிறை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வெளிவரும் குழுத் தலைவன் ஒருவன் தனக்கு எதிரான குழுவை அழிக்க முயல்கிறான். நடுவில் மனைவி மகளைத் தேடி அடைகிறான். அவ்வளவு தான். இதில் ரஜினி எனும் ஊதப்பட்ட பிம்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தில் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. என்ன சொல்ல வருகிறது இந்தக் கதை? ஹிட்லர் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர் என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, துப்பாக்கியைத் தூக்கி அரை நொடியில் ஒருவனை கொன்று போடும் திடமனம் கொண்ட கபாலி மகளையும் மனைவியையும் உருகி உருகி நேசிக்கிறார், தேடியலைகிறார் எனும் மனமுரணையா? சிறை சென்று மீளும் ஒரு குற்றக் குழுத் தலைவனின் மனப் போராட்டம் எனும் நோக்கில் திரைக்கதை அமைக்கப்படவில்லை. அல்லது அனேகர் கூறுவது போல மலேயத் தமிழர்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராடிய தலைவனின் கடைசிக் கால வாழ்க்கை என்பதா? திரைக்கதையின் இலக்கு இதிலும் இல்லை. தமிழர் போராட்டம், வெகுசில வசனங்கள் இவைகளைக் கழித்து விட்டால் கதை வானத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும், அதை தரையில் கால்பாவ வைப்பதற்குத்தான் தமிழர் போராட்டமும், ஒடுக்கப்பட்டவர் கோணத்திலான சில வசனங்களும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோணங்களைத் தவிர வேறெந்தக் கோணமும் கபாலியில் இல்லை. ஆனால் திரைக்கதை இந்த இரண்டு கோணங்களிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறது. அதனால் தான் படத்தைப் பார்த்து விட்டு வெளிவரும் யாருக்கும் ரஜினியைத் தவிர வேறெதுவும் ஒட்டாமல் வெளியேறி விடுகிறது.

 

கபாலியை எதிர்மறையாக விமர்சிப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பு கொண்டவர்கள் என்பதான பிம்பமாக்கல் தற்போது நிலவுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமலும் இல்லை. படத்தில் இடம்பெறும் சில தலித்திய வசனங்களையும், இயக்குனர் தலித் என்பதையும் கண்ணேற்றே எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் பல கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குமுன் பல படங்கள் தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர், சுந்தரபாண்டியன் போன்றவை வெளிப்படையாக சாதி அடையாளத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடும் வெளிவந்த போதும் அவை பெரிதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஆனால் கபாலியில் தலித்திய வசனங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பதாலேயே எதிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்திலிருந்து பார்த்தால் இதற்கு எதிர்வினையாக கபாலியை எதிர்ப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பை ஆதரிப்பவர்கள் எனும் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

அவ்வாறான கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதாலேயே ஆதிக்க சாதி மனவியல்பை எதிர்ப்பவர்கள் அனைவரும் கபாலி படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா? கபாலி ஒரு தலித்தியப் படம் என நம்புகிறவர்கள் கபாலியை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். இதற்கு சில காரணங்களையும் கூறுகிறார்கள்.

 

1. இன்றைய ஆதிக்க சாதிச் சூழலில் முழுக்க முழுக்க சிறந்த படங்களாக, உள்ளீட்டிலும், வடிவத்திலும் சிறந்த படங்களாக வருவது இயலாது. ஒரு சில எட்டுகளை எடுத்து வைத்து படிப்படியாகத்தான் நகர முடியும். அப்படியான நகர்வை நாம் ஆதரிக்க வேண்டுமல்லவா? சரிதான், முன்நகர்வுகளை ஆதரிக்க வேண்டும் தான். ஆனால், கபாலி அத்தகைய முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறதா? கபாலியின் கதையிலும், திரைக்கதையிலும், பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளிலும் அவ்வாறான விசயங்கள் எதுவுமில்லை. தமிழர்கள் போராடுவதான ஒரு காட்சி, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஓரிரு வசனங்கள் இவைகளை ஒரு மூன்றாம் தர வணிகப் படத்தில் பொருத்தி வைத்து சந்தை மதிப்புள்ள ஒரு நடிகரை நடிக்க வைத்து விட்டால் அது முன்நகர்வை கொண்ட படமாகி விடுமா? எடுத்துக்காட்டாக ஈ, நாகரீகக் கோமாளி போன்ற படங்களைச் சொல்லலாம். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் அவைகளில் முன்நகர்வு இருக்கிறது. கத்தி என்றொரு படம் வந்தது, கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்த்துப் போராடுவது தான் அதில் முக்கிய இழை. என்றாலும் அதனை முன்நகர்வாக கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால், உலகமயமாக்கத்தால் கொதித்துப் போயிருக்கும் மக்களிடையே கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்ப்பது ஒரு ட்ரெண்டாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளோடு ஒப்பிட்டால் கபாலி என்ன விதமான முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மீளாய்வு செய்வது நல்லது.

 

2. ஆடை அரசியல் குறித்த வசனங்கள் கல்லூரி மாணவர்களிடையே விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது. ஆம். நிச்சயமாக இது வரவேற்கத் தக்க ஒன்று தான். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியைக் கோரும் பங்களிப்பு எதுவும் படத்தில் இல்லையே என்பது தான் ஆதங்கம். அதாவது அந்த விவாதங்களை தேடலில் சென்று சேரக்கூடிய உள்ளடக்கம் படத்தில் கொஞ்சமும் இல்லாதிருப்பது அந்த விவாதங்களை வெறும் உளக் கிளர்ச்சியுடன் முடிவடைய வைக்கின்றன. பழைய லியாகத் அலிகான், நாராயணன் வசனங்களில் இது போன்ற வெற்றுக் கிளர்ச்சிகள் அதிகம். இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட ஒரு விவாதம் தொடர்ந்து தேடலுக்கும் அதன் மூலம் சரியான திசையையும் கண்டடைவது குறிப்பிட்ட ஒருவன் கொண்டிருக்கும் சூழலையும் அறிவையும் பொருத்தது என்பதை மறுப்பதாக பொருளாகாது. இப்படியான வெற்றுக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வசனங்கள் மட்டுமே ஒரு படத்தை ஏற்கத்தக்க படமாக்கி விடுமா என்பது தான் கேள்வி.

 

3. படத்தில் தலித் அரசியலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் குறியீடுகள். அதாவது, கபாலியின் அறிமுகக் காட்சியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நூல், கோட்டுசூட்டு போடுவேன், உனக்கு முன்னால் கால்மேல் கால் போட்டு அமருவேன் போன்ற வசனங்களில் இருக்கும் அழுத்தம். தனி இடம் பிடித்திருக்கும் நீல நிறம் உள்ளிட்டவை தலித் அரசியலை நோக்கிய குறியீடுகளாக காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இது போன்ற குறியீடுகள் மட்டும் தான் படத்தில் இருக்கிறதா? இதற்கு எதிரான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெறவில்லையா? அவைகளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? முதலில் ரஜினி எனும் நடிகரின் மெய்வாழ்வின் மதிப்பீடு என்ன? அப்பழுக்கற்ற சந்தர்ப்பவாதி, பார்ப்பனியவாதி. இந்த நடிகர் கபாலியாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் ஒரு தாமிரக் காப்பை கையில் மாட்டுவது போல் ஒரு காட்சி வரும். இப்படி தாமிரக் காப்பை அணிவது ஆர்.எஸ்.எஸ் மரபு. இந்துத்துவத்தில், பார்ப்பனியத்தில் பெருமை கொள்ளும் பலரும் இது போன்ற தாமிரக் காப்பை கையில் அணிந்திருப்பதை பார்க்கலாம். இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

ஒரு காட்சியில் காட்டப்படும் தலைவர்களின் படங்களில் இடம்பெற வேண்டிய பெரியாரின் படம் இல்லாதிருப்பது குறித்து பலரும் விமர்சித்து விட்டார்கள். இதற்கு ஒரு செவ்வியில் இயக்குனர் ரஞ்சித் மறந்து விட்டது, வேறொன்றுமில்லைஎன பதிலளித்திருக்கிறார். தலித்திய சிந்தனையிலுள்ள ஒரு இளைஞர், தலித்திய குறியீடுகளை இணைத்திருப்பதாக போற்றப்படும் ஒரு இயக்குனர் பெரியாரை மறக்க முடியுமா? இதை குறியீடாகக் கொண்டால் இது சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

மற்றொரு காட்சியில் கபாலி கூறும் நண்டுக் கதை. இது பார்ப்பனியக் கதையாடலல்லவா? சாதியப் படிநிலைகளை வகுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் பார்ப்பனியம், நீ முன்னேறவில்லை என்றால் அதன் காரணம் மேலிருந்து யாரும் ஒடுக்குவதால் அல்ல. உன்னுடனே இருப்பவர்கள் உன்னை இழுத்துப் போடுகிறார்கள் அது தான் காரணம் என்கிறார்கள். ஒரு தலித்திய இயக்குனர் தன் படத்தில் இப்படி ஒரு கதையை குறியீடாக, வசனமாக வைக்க முடியுமா? இந்தக் கதையை மக்கள் சாதியப் படிநிலையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் எனும் கருத்து இல்லாதவர்கள் தான் ஏற்க முடியும். தலித்திய சிந்தனை உள்ள யாராலும் இக் கதையை ஏற்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

இப்படி தலித்தியத்துக்கு எதிர்மறையான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளைக் கொண்டு தலித்துகளுக்கு எதிரான குறியீடுகளைக் கொண்ட படம் என முடிவுக்கு வரலாமா?

 

கொஞ்சம் திரையரங்குக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கலாம். தொடக்க நாட்களில் படத்தைக் காண சீட்டின் விலை 1500 லிருந்து 4000 வரை விற்கப்பட்டதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வளவு விலை கொடுத்து திரைப்படத்தை காண மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரைத் தவிர வேறு யாரால் இயலும்? அதிக விலையினால் காணாமல் சென்ற அல்லது கண்டு பொருளாதார பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களில் பெரும்பாலானோர் தலித்துகளாகத்தான் இருப்பர். தலித்துகளுக்காக படத்தில் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் இயக்குனர், தன் படத்தை தலித்துகள் பார்க்க முடியாதவாறு அல்லது பார்த்ததால் பாதிப்படையுமாறு இருக்கும் நிலை குறித்து ஏதாவது கருத்து கூறியிருக்கிறாரா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியானால் இங்கே படைப்பும் படைப்பாளியும் தனித்தனியே பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இது ஒரு முதன்மையான அம்சம்.

 

தயாரிப்பாளர் தானு, நடிகர் ரஜினி இருவரையும் பொருத்தவரை வணிகம், எவ்வளவு லாபம் என்பதைத் தாண்டி வேறெந்த சிந்தனையும் இருக்காது. இதில் யாருக்கும் ஐயமும் இருக்காது. ஆனால் இயக்குனர் ரஞ்சித், கபாலி வெளியானதற்குப் பிறகு அவர் பல்வேறு ஊடகங்களுக்கு அளித்திருக்கும் செவ்விகளில் தன்னுடைய மனவோட்டத்ததை பதிவு செய்திருக்கிறார். அவைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வலியும், மீண்டெழும் உத்வேகமும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவைகளில் தானும் தன்னுடைய படைப்பும் வெவ்வேறாக தெரிவது குறித்த எந்த விளக்கமும் இல்லை. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரையில் சந்தை மதிப்புள்ள நடிகரை வைத்து எடுக்கப்படும் படங்களில், ஒரு வளர்ந்து வரும் இயக்குனரால் இதை தவிர்க்கவே முடியாது. என்றாலும் தனக்கு இது உவப்பானதல்ல, வருத்தம் எனும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்றால் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தலித்திய உணர்வுள்ள ஒரு இயக்குனர் தன்னுடைய வளர்ச்சிக்காக தெரிந்தே இதை அனுமதிக்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 

தலித்திய உணர்வுள்ள இயக்குனர் இயக்கிய படம் என்பதற்காகவே கபாலி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்றால் மேற்கண்ட அம்சங்களை என்ன செய்வது? அதாவது, கதையில், படத்தின் மைய இழையில் தலித்திய உணர்வு வெளிப்படவில்லை, படத்துக்கு வெளியே தன்னை பாதிக்கும் இடங்களில் அவர் தலித்திய உணர்வை வெளிப்படுத்தவில்லை. இவைகளை இணைத்துப் பார்த்தால் அவர் ஒரு தலித் இயக்குனர் என்பதையும், படத்தில் சில தலித்திய வசனங்கள் இருக்கின்றன என்பதையும் மட்டுமே கொண்டு கபாலியை ஏற்கத்தக்க படமாக கொள்ள முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

 kabali2

இன்னும் சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன. சாதிய வெறி மேலோங்கி இருக்கும் சூழலில் தலித் இயக்குனரின் திரைப்படத்தை எதிர் விமர்சனம் செய்வது ஆதிக்க சாதிக் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை மறுக்கும் பார்ப்பனியர்களுக்கு துணை செய்வதாக ஆகாதா? ஒருவேளை ஆதரித்தால் அது எதிர்விமர்சனம் இன்றி பரவலாக எல்லோரையும் சென்று சேர்ந்தால் நாளை ரஜினி மட்டுமல்ல கமல், விஜய், அஜீத் என சந்தை வாய்ப்புள்ள நடிகர்களும் தலித்திய சிந்தனையுடன் படமெடுக்க முன்வந்தால் அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என்றெல்லாம் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 

முதல் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், கபாலியைத் தூற்றும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கு துணையாகும் வாய்ப்பும் இதில் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், கபாலியை ஆதரிப்பது தலித் உணர்வு கொண்ட வசனங்களை உடைய ஒரு படத்தை எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத, சந்தர்ப்பவாத வணிகக் கும்பலுக்கு, அவர்களின் லாபவெறிக்கு துணையாக ஆக்குவதாக ஆகுமே. இதை என்ன செய்வது? பொதுவாக ஆதிக்க சாதி எதிர்க்கிறது எனவே தலித்துக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் செயல்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் படைப்பை பொருத்தவரை அது துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும். சரி தவறுகளை கறாராக விமர்சித்து நெறிப்படுத்துவதன் மூலமே தலித் படைப்பாளிக்கு உதவ முடியும். அதேநேரம், அவ்வாறு செய்யப்படும் விமர்சனம் எதிர்மறையான ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கும் பயன்பட முடியாமல் செய்ய முடியும்.

 

இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு உள்ளீடற்ற யூகம். ஒரு வணிக வெற்றிப்படத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற படங்கள் வருவது ட்ரெண்ட் செட்டிங். ஒரு ட்ரெண்டாக தலித்தியப் படங்கள் வருவது தலித் இயக்குனருக்கும் உதவாது, தமிழ் திரைப்படச் சூழலை மாற்றுவதற்கும் உதவாது.

 

எல்லாம் சரி. இவ்வளவு வியக்கியானம் கூறுகிறவர்கள் ஒரு படம் எடுத்துக் காட்டலாமே. வாய்ப்பிருக்கும் சூழலில் அதையும் செய்யலாம். ஆனால், அப்போது இது ஒரு புரட்சிகர படம், எனவே புரட்சிகர இடதுசாரிகள் அனைவரும் இப்படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என ஒருபோதும் கோரப்படாது. கறாராக விமர்சியுங்கள் என்றே கோரப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இந்தியப் பட்டியிலிருந்து முதலில் விடுபடுமா காஷ்மீர்?

burhan-wani

கடந்த பத்து நாட்களாக காஷ்மீர் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனை எரியவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூர முகம் கண்டு சமூக நலன் பேணும் உள்ளங்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. உணர்வின் உந்துதலால் எடை மிகக் கூடிப் போயிருக்கும் காஷ்மீர் இளைஞர்களின் கையிலிருக்கும் சிறுகற்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நெருப்பின் அண்மைக்கால தொடக்கப் புள்ளியாய் இருந்தது புர்ஹான் வானி. குளிர் ஏரிகளும், பனிமலையுமாய் சொர்க்க பூமியாய் தெரிந்த காஷ்மீர் தன் மேலோட்டைப் பிய்த்துக் கொண்டு எரிமலையாய் வெடித்துச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது அவ்வப்போது. உறைந்து போன பார்வையைக் கொண்டு காஷ்மீரின் சீற்றத்தை அளக்கவே முடியாது.

 

தவிரவும், இந்திய இராணுவத்தின் மீதான எதிர்ப்புக்கு பேலட் துப்பாக்கிகளின் பயன்பாடும் முதன்மையான காரணமாக இருக்கிறது. தன் குடிமகன் இறந்து விடக் கூடாது எனும் அக்கரையாக இல்லாமல், மரண எண்ணிக்கை அதிகமாகி விட்டால் தலைகுனிவு நேருமே எனும் பதைப்பில் பேலட் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் பயன்பாடு இந்திய இராணுவத்தின் கைகளில் கோர முகம் எடுக்கிறது. பலநூறு மக்களின் கண்கள் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முப்பது நாற்பது என ஊடகங்கள் மரண எண்ணிக்கையை கணக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டு இருக்கக் கூடும் என சமூக வலைதளங்களில் தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன. இடுப்புக்கு மேலே குறிபார்க்கக் கூடாத பேலட் குண்டுகளை முகங்களை நோக்கி ஏவி விடும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூரம் மட்டுமே காஷ்மீர் குறித்த நம் பதைப்பின் காரணமாக இருக்குமானால் நம்மிடம் அந்த உறைந்த பார்வை எஞ்சி இருக்கிறது என்று தான் பொருள் படும்.

 

சிறிய அளவில் ஓர் அடையாளப் போராட்டம் நடந்தாலே மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதாக கூக்குரலிடும் செய்தி ஊடகங்கள்; ஏறத்தாழ ஐந்து லட்சம் இராணுவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை குறித்து என்றுமே கவலைப் பட்டதில்லை.

 

காஷ்மீரின் கடந்த கால வரலாறு, அது இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட விதம், மூன்று நாடுகளில் அந்த தேசிய இன மக்கள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அவலம், இந்தியப் பகுதியில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக குதறப்பட்ட அவர்களின் நம்பிக்கைகள் இவை அனைத்தையும் இணைத்தால் தான் காஷ்மீர் சிறுவர்களின் கல்லெறியும் கைகளுக்கு அந்த உறுதி எங்கிருந்து கிடைத்தது என்பது புரியும். இதை ஆராயாமல் தீர்வு பற்றி சிந்திக்கவே முடியாது.

 

இந்தியாவுடன் இணைந்து நீடித்திருப்பது குறித்து காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்குப்பதிவு நடத்தி முடிவு செய்யப்படும் என்று கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்திய அரசால் நிறைவேற்றப்படாமல் ஏமாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் எனக் கூறும் அறுகதை யாருக்காவது இருக்க முடியுமா?

 

காஷ்மீர் மக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதியை நீர்த்துப் போக வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மதவாத நோக்கில் பிரச்சனைகளை வளர்த்து விட்டு, காஷ்மீர் பண்டிட்களை அகதிகளாக வெளியேற ஊக்குவித்து இதை மதவாத பிரச்சனையாக நரித்தனமாக மடைமாற்றிய இந்திய அரசை கேள்விக்கு உள்ளாக்காமல் காஷ்மீர் பண்டிட் அகதிகள் பிரச்சனையை காஷ்மீர் தேசியப் பிரச்சனையோடு இணைக்க முடியுமா?

 

பெரும்பான்மை முஸ்லீம்கள் என்பதைப் பயன்படுத்தி, பிரச்ச்னையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக பாகிஸ்தான் ஆயுதக் குழுக்களை ஏற்படுத்திய போது, அதை மக்களோடு இணைந்து அம்பலப்படுத்தி முறியடிக்காமல், அதற்குப் பதிலாக எதிர் ஆயுதக் குழுக்களை உருவாக்கி மோதவிட்டு காஷ்மீரை ஒரு யுத்த பூமியாக மாற்றிவிட்ட இந்திய அரசின் பங்கை பரிசீலிக்காமல் தீவிரவாதக் குழுக்களைப் பற்றி நியாயவாதம் பேச யாருக்காவது முகாந்திரம் இருக்க முடியுமா?

 

இங்கு காஷ்மீர் பற்றி விவாதிக்கும், கவலைப்படும், ஆமோதிக்கும் அனைவரும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதி எனும் ஒற்றை நிலைப்பாட்டில் இருந்து கொண்டு தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பாமல் காஷ்மீர் குறித்த சரியான நிலைப்பாட்டை வந்தடையும் சாத்தியம் இல்லை. காஷ்மீர் குறித்து அச்சு காட்சி ஊடகங்களில் வெளிவரும் துண்டு துக்கடாச் செய்திகளை தாண்டிய கண்ணோட்டம் பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை. இந்தியாவின் மாநிலமாக இருக்கும் காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் மூலம் பிரச்சனையை தூண்டி விடுகிறது. அங்கு இருக்கும் மக்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் நியாயமே இல்லாமல் இஸ்லாம் எனும் ஒரே காரணத்துக்காக பாகிஸ்தானை ஆதரிக்கிறார்கள். இவைகளுக்கு எதிராக இந்தியா தன் மாநிலத்தை மீட்க போராடி வருகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் கொஞ்சம் அத்து மீறல்களையும் செய்திருக்கிறது. அத்துமீறல்கள் கண்டிக்கப்பட வேண்டும். பாகிஸ்தான் ஒடுக்கப்பட வேண்டும். காஷ்மீர் குறித்து மக்களின் பொதுவான கண்ணோட்டம் இது தான். இது தான் இந்திய அரசு நமக்கு போதிக்க விரும்பும் பார்வை, இது தான் ஊடகங்கள் நமக்கு நடத்தும் பாடம்.

 

பாகிஸ்தான் தான் காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு முக்கிய காரணம் எனும் கற்பிதத்தை தவிர்த்து விட்டு இன்றைய காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு இந்தியாவுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்கிறது என்று பார்த்தால், இந்தியாவின் இராணுவ பலம் கொடுத்த பெரியண்ணன் மனப்பான்மையும், தவறான கொள்கைகளும், பிரச்சனையை தீராமல் இருப்பது தமக்கு நன்மை என ஆளும் வர்க்கம் கருதுவது ஆகிய இவைதான் காஷ்மீர் பிரச்சனையின் முதன்மையான காரணங்களாக இருக்கின்றன. இதன் பொருள் பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு இல்லை என்பதல்ல, இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் குறைவானது என்பதே. ஆனால் இதற்கு நேர்மாறான அணுகுமுறையுடன் தான் நாம் காஷ்மீர் பிரச்சனையை அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்தியாவின் இராணுவ ஒடுக்குமுறைகளைத் தாண்டி காஷ்மீர் மக்களின் போராட்டம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, மட்டுமல்லாது பல மாற்றங்களையும் கண்டிருக்கிறது. காஷ்மீருக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பல பிரிவினைவாத, தீவிரவாத குழுக்கள் இந்திய பலத்தை எதிர்த்து தம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களின் ஊடாகத்தான் புர்ஹான் வானி முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். குண்டுகளால் செய்ய முடியாத மாற்றத்தை சிறு கற்களால் செய்ய முடியும் எனும் நம்பிக்கையை இளைஞர்களிடம், பெண்களிடம் விதைத்திருக்கிறார். புர்ஹான் வானியின் இறுதிச் சடங்கில் லட்சக் கணக்கானோர் கூடியதே இதற்குச் சான்று.

 

ஏதுமறியா அப்பாவி இளைஞர்களை ஐந்து பேரை சுட்டுக் கொன்று பதக்கம் வாங்கி நெஞ்சில் குத்திக் கொண்டு இறுமாந்திருந்த நிலையிலிருந்து, இறப்பு எண்ணிக்கை அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதற்காக பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்தும் நிலைக்கு மாறியிருக்கிறது இந்திய இராணுவம். இந்த மாற்றத்தை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? குண்டுகளையும், குழு வன்முறைச் செயல்களையும் நம்பி இந்திய இராணுவத்துக்கு எதிராக எதையும் செய்து விட முடியாது என்று பிரிவினைவாதக் குழுக்கள் எப்படி உணர்ந்திருக்கிறதோ, அதேபோல இராணுவ பலத்தை மட்டும் கொண்டு காஷ்மீர் மக்களை இந்திய தேசப்பற்றாளர்களாக மாற்றிவிட முடியாது என்பதை இராணுவம் உணர்ந்திருக்கிறதா? என்பது தான் இன்றியமையாத கேள்வி. இந்திய இராணுவத்தின் நடவடிக்கைகளில் அப்படியான புரிதல் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை.

pellet xray 

அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்களைக் கலைக்க பேலட் குண்டுகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது இஸ்ரேலின் கண்டுபிடிப்பு. இந்திய இராணுவமும் இந்த உத்தியை பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தி வருகிறது என்றாலும், சர்வதேச அளவில் இதற்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது இடுப்புக் கீழ் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது பொதுவான மரபு. ஆனால் இந்த பேலட் குண்டுகளை இந்திய இராணுவம் முகத்தைக் குறிவைத்து சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு இந்திய அரசின் தனிப்பட்ட அனுமதி இல்லாமல் இராணுவம் தன்னிச்சையாக பயன்படுத்துகிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. பலநூறு மக்கள் தங்கள் கண்களை இழந்துவிட்டதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பின்பும், கண் மருத்துவர்களுக்கான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது உதவுங்கள் என்று வெளிப்படையாக சமூக வலைதளங்களில் வேண்டுகோள் வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலும் இந்திய அரசு பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்துவது குறித்து மூச்சு விடவில்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? அரசின் அனுமதியுடனே இராணுவம் முகத்தைக் குறி வைத்து பேலட் குண்டுகளை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகவில்லையா? சர்வதேச கிரிமினலான அமெரிக்காவின் அடியாளாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசிடம் இதைத் தவிர வேறெதை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்?

 

ஆக காஷ்மீர் பிரச்சனை என்பது அதைத் தீர்க்க விருப்பமில்லாத, நீடித்துக் கொண்டிருப்பதிலேயே தன்னுடைய நலன் அடங்கியிருக்கிறது எனும் முடிவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசின் கைகளிலேயே முழுமையாக இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் தூண்டுதல் என்பதெல்லாம் இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் சொற்பமானது. இந்தியா நினைத்தால் நொடியில் முடிந்து போகக் கூடியது. ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவை முற்றும் வரையில் இது இப்படியே நீடித்துக் கொண்டிருக்கும். ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவைக்கு காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு முழுமையாய் தேவைப்படும் காலையில் ஈழத்தைப் போல் இரத்தச் சகதியில் பள்ளத்தாக்கை மூழ்கடித்து காஷ்மீர் மக்களின் எழுச்சி அடக்கப்படும்.

 

இந்த நிலையில் இந்தியாவின் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், இடதுசாரிகள் செய்ய வேண்டியது என்ன? ஒடுக்கும் நாட்டிலிருக்கும் பொதுவுடமைவாதிகள் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனத்துக்கு ஆதரவாக சொந்த நாட்டின் அரசை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். இந்திய அரசே காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேறு, வாக்களித்தபடி இந்தியாவுடன் நீடித்திருக்க வேண்டுமா என்பதற்கு காஷ்மீர் மக்களிடம் பொது வாக்கெடுப்பை உடனே நடத்து எனும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்க வேண்டும்.

 

இந்த இடத்தில் சிலருக்கு ஓர் ஐயம் ஏற்படுகிறது. இந்திய அரசு தன்னுடைய இராணுவத்தை காஷ்மீரிலிருந்து விலக்கிக் கொள்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது காஷ்மீர் தன்னை நீட்டித்துக் கொண்டு பொருளாதார ரீதியில் எப்படி முன்னேறும்? அல்லது பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து தன்னுடைய நாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டால் அப்போது என்ன செய்வது?

 

முதலில் இது கற்பனையான கேள்வி.

இரண்டாவது, ஒரு சோசலிச அரசைத் தவிர வேறெந்த அரசும், – ஏகாதிபத்திய அரசாக இருந்தாலும், ஏகாதிபத்தியத்தின் வாலாக இருக்கும் அரசாக இருந்தாலும் இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்ளும் நடவடிக்கையை ஒருபோதும் எடுக்காது.

மூன்றாவது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி, அது பறிபோய்விடுமோ எனும் பதைப்பு இதில் தொக்கி நிற்கிறது. காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம் இல்லாமலேயே அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அந்தப் பகுதியை இந்தியா ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது எனும் யதார்த்தத்திலிருந்து இந்தக் கேள்வி எழவில்லை.

நான்காவதாக, பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமிக்க முயன்றால் இத்தனை காலம் காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்து பின் அந்த மக்களின் விருப்பத்தை செயல்படுத்திய நாடு எனும் அடிப்படையில் காஷ்மீரின் இறையாண்மையைக் காக்கும் கடமை இந்திய அரசுக்கு ஏற்படும். மட்டுமல்லாது, காஷ்மீரினுடைய வளர்ச்சிக்கு தேவையான நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவது என்பது இத்தனை காலம் காஷ்மீரை சுரண்டிய நாடு எனும் அடிப்படையிலும் இந்திய அரசின் கடமை. இதையும் ஒரு சோசலிச அரசு தான் செயல்படுத்துமேயன்றி ஏகாதிபத்திய அரசு ஒருபோதும் செயல்படுத்தாது.

 

ஆனால் இது போன்ற கேள்விகள், சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் இடதுசாரிகளிடம் கூட இந்திய அரசின் பிரச்சாரம் எந்த அளவுக்கு சென்றடைந்திருக்கிறது என்பதற்கான குறியீடு. இதைப் புரிந்து கொண்டு போராடிக் கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களை காக்கும் நடவடிக்கைகளை சிந்திகிக்க வேண்டும். போராடும் மக்களை காப்பது என்றால் அது ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் அரசுகளை துரத்தியடிப்பது என்று தான் பொருள்படும். எனவே, ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

சுவாதியை அறைஞ்சவன் எவண்டா.. .. .. ?

Suwathi-ramkumar

சுவாதி கொலை குறித்து தெரியாதவர்கள் யாரும் தமிழ்நாட்டில் இருக்க முடியாது எனும் அளவுக்கு ஊடகங்கள் மக்களிடம் இந்த படுகொலையை கொண்டு சென்று சேர்த்திருக்கின்றன. பெண்களுக்கு எதிராக எத்தனையோ வன்புணர்வுக் குற்றங்கள், நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு படுகொடூரக் கொலைகள் நடந்திருந்த போதிலும் அவைகளெயெல்லாம் மிகச் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு கடந்த ஊடகங்களும், அரசும் ஒரு நிர்பயாவுக்காக கொதித்தெழுந்தது. எத்தனையோ ஆவணக் கொலைகள் உட்பட கொடூரங்கள் நடந்திருந்தும் கூட அரசின், காவல்துறையின், ஊடகங்களின் அழுத்தத்தில் சுவாதி தமிழ்நாட்டின் நிர்பயாவாக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

 

அந்தப் படுகொலை நிகழ்ந்ததிலிருந்து இன்றுவரை காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளில் பல்வேறு ஐயங்கள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அவை தீர்க்கப்படக் கூடாது என்பது மட்டுமல்லாமல் அவை எழுப்பப்பட்டிருக்கவே கூடாது என்பது போல் திட்டமிட்ட அலட்சியத்துடன் காவல்துறையின், ஊடகங்களின் செயல்பாடுகள் இருக்கின்றன.

 

தமிழகத்தில் காவி பயங்கரவாதம் தன் நிகழ்ச்சிநிரலை நடத்த துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் அதற்கு எல்லா வழிகளிலும், எல்லா நிலைகளிலும், எல்லா வாய்ப்புகளிலும் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறது; திட்டங்களைத் தீட்டிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம். சிற்சில போதுகளில் அவை அம்பலப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. மாலேகான் தொடங்கி தென்காசி வரை அதற்கு ஏராளமான சான்றுகள் இருக்கின்றன. சுவாதி கொலையிலும் கூட அவ்வாறான சதி மறைந்திருக்கக் கூடுமோ எனும் ஐயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலுப்பெற்றுக் கொண்டே வருகிறது.

 

அரசின் கட்டமைப்பு மக்களுக்கு எதிராக இருக்கிறது. மக்களைக் காப்பதும், மக்களுக்கு சேவை செய்வதும் அதன் நோக்கமல்ல, மக்களை ஆளும் தகுதியை அது இழந்து விட்டது என்பதை தினந்தோறும் நடக்கும் நிகழ்வுகள் நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. இதற்கு எதிராக மக்கள் ஒன்று திரள வேண்டும். அரசின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளை முறியடிக்க வேண்டும் என்பது அவசியமாகி இருக்கும் இக்கால கட்டத்தில், மக்களின் பக்கமிருந்து எழுந்திருக்கும் புலனாய்வு நடவடிக்கையாக சுவாதி கொலையின் பின்னணியிலிருக்கும் ஐயங்களை கோர்த்துக் காட்டியிருக்கிறது இந்த காணொளிப் பதிவு.

 

அரசின், காவல்துறையின், ஊடகங்களின் செய்திகளை நம்பவே கூடாது என்பது மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களிலிருந்து வந்தடைந்திருக்கும் முடிவு. அதன் அடுத்த படியாக வந்திருக்கிறது இந்த காணொளிப் பதிவு. அரசின், அரசுத் துறைகளின், ஊடகங்களின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகள் ஒவ்வொன்றையும் இது போல் மக்களால் கண்காணித்து வெளிப்படுத்த முடியாதா?

 

இந்த கொலையைப் பயன்படுத்தி கடைவீதிகளெங்கும் மக்களின் செலவிலேயே கண்காணிப்பு காமிராக்களை நிருவி மக்களை கண்காணிக்க அரசு திட்டமிடுகிறது. அதற்காகத்தான் சி.சி.டி.வி காமிராக்களை பொருத்தும் படி வணிகர்களை கோருகிறார்கள். இதேவிதமான கணகாணிப்பை நாம் அரசின் மீது செய்ய முடியாதா? பொழுது போக்கவும், கௌரவத்துக்காகவும், இன்னும் பல்வேறு பயன்பாடுகளுக்காகவும் பயன்படுத்தும் திறன்பேசிகளை (ஸ்மார்ட் போன்) இதற்காக நாம் பயன்படுத்த முடியாதா? முடிந்தால், முனைந்தால் அது அதிகாரம் மக்களிடம் வருவதற்கு, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்பும் விழிப்புணர்வை மக்களிடம் ஏற்படுத்துவதற்கு குறைந்த அளவிலேனும் நிச்சயம் பயன்படும். மக்களை உளவு பார்ப்பதற்கு அரசு பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்பங்களை நம்மால் அரசை நோக்கி திருப்பிவிட முடியாதா என்ன?

 

சுவாதி கொலையில் நண்பர் திலீபன் மகேந்திரன் செய்திருக்கும் இந்த முயற்சி, அந்த வகையில் எடுத்து வைத்திருக்கும் முதல் எட்டு. வாழ்த்துகள் திலீபன் மகேந்திரன்.

காணொளியைக் காண

மதபண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கலாமா?

வணக்கம் தோழர்

பொதுவுடமை வாதிகள் மத பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது சரியா ? தவறா ?

 திரு ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

Allocution

நண்பர் ராஜ் ரம்யா,

 

தவறு என்று ஒற்றைச் சொல்லில் கூறிவிட முடியும். ஏன் தவறு என்பதையும் சேர்த்தால் தான் அது முழுமையடையும். முதலில் மதம் என்பது என்ன? இயங்கியல் அடிப்படையில் அதன் கருத்துமுதல்வாத தன்மையை விவரிப்பது ஒரு வகை. அதை விட, மக்களிடம் மதத்தின் பாத்திரம் என்ன என்பதை உள்வாங்கிக் கொள்வது இன்றியமையாதது. மதம் மக்களுக்கு அபினியைப் போல போதை மயக்கத்தைக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் இதயமற்ற இந்த உலகின் கொடூரச் சுரண்டலுக்கு தற்காலிக இளைப்பாறலை, செயற்கையான ஆற்றுப்படுதலை செய்கிறது.

 

மக்கள் எந்த அடிப்படையில் மதங்களின் மீது பிடிமானம் கொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு வழிகளில் மதங்களின் மீதான பிடிமானம் நிலை கொண்டிருக்கிறது. ஒன்று, மரபு வழியிலான உறுதிப்பாடு. இரண்டு, எதிர்காலம் குறித்த பயம். இவற்றில் மரபு ரீதியிலான உறுதிப்பாடு பெரும்பாலும் மீளாய்வுக்கு உட்படுத்தாத அல்லது உட்படுத்த விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தில் மதம் எதுவும் தமக்கு செய்ய இயலாத நிலையில் இருக்கிறது என்பதை அறியாத அல்லது அறிய விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. இந்த இரண்டின் மீது தான் மதம் தனது பொய்யான இளைப்பாறுதலை மக்களுக்கு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

மதம் குறித்து, அல்லது மதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கும் மக்கள் குறித்து மார்க்சியம் என்ன பார்வையைக் கொண்டிருக்கிறது? மதம் என்பது அரசைப் பொருத்தவரை தனிமனித விவகாரம். ஆனால், கட்சியைப் பொருத்தவரை அது சமூகத்தில் நிலவும் முரண்பாடான பிரச்சனை. இந்த இரண்டு கருத்தின்படி தான் ஒரு பொதுவுடமைவாதி மதத்தை அணுக வேண்டும். அரசு தனிமனித எல்லையைத் தாண்டி மதத்தை ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ செய்யும் போது பொதுவுடமைவாதி அதில் தலையிட்டு அரசுக்கு எதிராக போராட வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக அண்மைய இரண்டு நிகழ்வுகளைப் பார்க்கலாம். ஒன்று அஞ்சலகங்களில் கங்கை நதிநீர் விற்பதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்படும் எனும் அரசின் அறிவிப்பு. இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை ஆதரிக்கும் அரசின் செயல்பாடு. இதை எதிர்க்க வேண்டும். இரண்டு, மதப் பரப்புரையாளர் ஜாகிர் நாயக் மீது அரசு எழுப்பும் நிர்ப்பந்தம். இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை எதிர்க்கும் அரசின் செயல்பாடு. ஜாகிர நாயக் போன்ற மத பரப்புரையாளர்கள் அறிவியலுக்கு எதிராக மக்களிடம் மூட நம்பிக்கையை வளர்க்கிறார்கள் எனும் அடிப்படையில் எதிர்க்கப்பட வேண்டியவர்களே என்றாலும் அரசின் நடவடிக்கை எதிர்க்கப்பட வேண்டும்.

 

கட்சியைப் பொருத்தவரை மதம் என்பது சமூகப் பிரச்சனை. மதம் ஒரு தனி மனித விவகாரம் என்று ஒரு பொதுவுடமைவாதி ஒதுங்கியிருக்க முடியாது. மதம் எனும் அந்த சமூகப் பிரச்சனையை எதிர்த்து போராட வேண்டியது ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமை. ஆனால் அது முதன்மையான சமூகக் கடமையல்ல. அதாவது, மதங்களுக்கு எதிராகப் போராடுவது என்பது வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு மேலானதல்ல, வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டதே.

 

சமூகவலைதளங்களைப் பொருத்தவரை சமூக ஆர்வலர்கள், முற்போக்காளர்கள் மதங்களுக்கு எதிரான பரப்புரைக்கு மிகுந்த முதன்மைத்தனம் கொடுக்கிறார்கள். இது தேவையற்றது. எவ்வாறென்றால், மதங்களின் மீதான பிடிப்பு மக்களுக்கு அற்றுப் போய்விட்டால் வேறு பிரச்சனைகளே இருக்காதா? ஆனால், மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் இல்லாதாகும் போது மதம் இற்றுப் போய் மக்களிடமிருந்து தானாகவே நீங்கி விடும். மக்களிடம் மதம் நீடித்திருப்பதற்கே மதத்திற்கு அற்பட்ட பிற பிரச்சனைகள் இருந்து கொண்டிருப்பதே காரணம். எனவே, அவைகளை தீர்ப்பதற்கான வார்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டுத் தான் மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் அமைய வேண்டும். பொதுவுடமைவாதியைப் பொருத்தவரை மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டம், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு இடையூறாக ஆகிவிடக் கூடாது என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

 

இந்த அடிப்படைகளை கைக் கொண்டு மதப் பண்டிகைகளைப் பார்த்தால், முதலில் அவை வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிரான அம்சங்களாக இருக்கின்றன. இரண்டாவதாக பண்டிகைகளின் தன்மையைப் பார்த்தால், பார்ப்பனிய மத பண்டிகைகள் உள்ளடக்கத்தில் பண்பாடு கலாச்சார ரீதியிலும், பொருளாதார சமூக ரீதியிலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரான உணர்வை கொண்டிருக்கிறது, பிற மதப் பண்டிகைகள் ஒப்பீட்டளவில் இந்த அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. மூன்றாவதாக எந்த மதப் பண்டிகை ஆனாலும் அது நுகர்வு வெறியோடு பின்னிப் பிணைந்ததாக இருக்கிறது.

 

மத பண்டிகைகளின் இந்த மூன்று அம்சங்களையும் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமையான மக்களின் மூடநம்பிக்கையை எதிர்க்கும் போராட்டங்களுக்கு எதிராக நிற்பதுடன், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கும் எதிர் வரிசையில் திடமாக நிற்கிறது. இப்படியான அடிப்படையிலிருக்கும் மதப் பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது என்பதன் பொருள் என்ன? அந்த அடிப்படைகளுக்கு ஏற்புரை வாசிப்பது என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும். இதை சாதாரண ஒரு முற்போக்குவாதி செய்ய முடியுமா? என்றால் ஒரு பொதுவுடமைவாதி இதை எப்படி செய்ய முடியும்?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

டி.என்.டி.ஜே வுக்கு தெரியுமா மாப்ளா கிளர்ச்சியின் வாசம்

300px-South_Malabar_1921

விரைந்து வாருங்கள் முஸ்லீம்களே! கம்யூனிசம் நோக்கி .. பகுதி 10

உணர்வின் கற்பனை உரையாடல் தொடர் பத்தாம் பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.  10.1, 10.2

இந்தத் தொடரின் கடந்த பகுதியை இப்படி முடிக்க்கப்பட்டிருந்தது, \\\மார்க்ஸ் ஒரு யூதக் கைக்கூலி என்பதற்கு அல்லது இஸ்லாம் ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்து விட்டது என்பதற்கு 630ல் நடந்த கேரள இஸ்லாமிய எழுச்சியில் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது என்பதை அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்/// அதாவது, ஆறாம் நூற்றாண்டில் அல்லது ஏழாம் நூற்றாண்டிலேயே இஸ்லாம் அடிமைமுறையையும், நிலப்பிரபுத்துவ முறையையும் ஒழித்து விட்டது. ஆனால், கார்ல் மார்க்ஸ் இதை மறைத்து 17,18 ம் நூற்றாண்டுகளில் தான் உலகில் நிலப்பிரபுத்துவ முறை ஒழிந்தது என்று பொய் சொல்கிறார். இஸ்லாமிய எழுச்சியை மறைத்து, பின்னாளில் தான் உலகில் நிலப்பிரபுத்துவ முறை ஒழிந்தது என்று கூறியதன் மூலம் மார்க்ஸ் யூதக் கைக்கூலியாகி விட்டார். இதற்கான ஆதாரம் கேரளாவில் கி.பி. 630 ல் நடந்த இஸ்லாமிய எழுச்சியில் இருக்கிறது. அது அடுத்த பகுதியில் வெளிவரும் என்பது ‘உணர்வு’ கும்பலின் அந்தத் தொடரின் ஒன்பதாவது பகுதியின் கடைசியில் கூறப்பட்டிருந்தது.

அப்படியானால், பத்தாவது பகுதியில் அந்த ஆதாரத்தை வெளியிட்டிருக்க வேண்டும். அப்படி எதுவும் பத்தாவது பகுதியில் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக 1800களில் நடந்த மாப்ளா கிளர்ச்சியைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள். கூடவே, இஸ்ரேல் உருவாக்கம் குறித்தும் எழுதியிருக்கிறார்கள். அதிலும் மார்க்ஸ் யூதக் கைக்கூலி எனும் ஒப்பாரி. சரி, அதற்காவது ஆதாரம் கொடுத்திருக்கிறார்களா? என்றால், அதை அடுத்த பகுதியில் எழுதுவார்களாம். எருமை ஏரோப்பிளேன் ஓட்டுவது குறித்து வேடிக்கையாய் சிலர் கூறுவார்கள். அதற்கு நடைமுறை எடுத்துக்காட்டு ‘உணர்வு’ கும்பல் தான்.

கி.பி. 630 ல் கேரளாவில் இஸ்லாம் பரவியது என்பது எந்த ஆதாரமும் இல்லாத கட்டுக்கதை என்பது ஏற்கனவே நிருவப்பட்டிருக்கிறது. அதுபோலவே இஸ்லாம் அடிமை முறையை ஒழித்தது, நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்தது என்பதையும் பொய் என நிரூபித்திருக்கிறோம். இஸ்லாம் அடிமைமுறை, நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்தது என்பது பொய் என்பதை இன்னொரு கோணத்திலும் விளக்கலாம். அதற்கு குரானிலிருந்தே ஆதாரம் காட்ட முடியும். ஆகவே, அதை கவனித்து விட்டு பின்னர் மாப்ளா கிளர்ச்சி குறித்த ‘உணர்வு’ கும்பலின் அயோக்கியத்தனத்தை பார்க்கலாம்.

தமிழக முஸ்லீம்களைப் பொருத்தவரை, குறிப்பாக டி.என்.டி.ஜே வினரைப் பொருத்தவரை, எப்படி சிறுநீர் கழைக்க வேண்டும் என்பதற்குக் கூட இஸ்லாத்தில் வழிகாட்டுதல் இருக்கிறது என பெருமைப்பட்டுக் கொள்வார்கள். எந்த ஒன்றை செய்வதாக இருந்தாலும் அது குரானில் இருக்கிறதா? நபி வழியில் இருக்கிறதா? என ஆராய்ந்து விட்டே செய்வதாக பீற்றிக் கொள்வார்கள். அப்படிப்பட்ட அவர்கள் குரானில் தெளிவாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒன்றை நடைமுறைப்படுத்த மறுக்கிறார்கள். டி.என்.டி.ஜே வின் அடி முதல் முடி வரை எவரும், ஒற்றை ஒருவர் கூட நடைமுறைப்படுத்தாத குரானின் கட்டளை ஒன்று இருக்கிறது என்றால் அது சொத்துகளை எப்படி பிரிக்க வேண்டும் என்பது குறித்த அல்லாவின் கட்டளை தான். ஏன் குரானின் கட்டளையை – குரானே எல்லாமும், அல்லாவின் கட்டளையே எக்காலத்துக்கும் பொருந்தும் என நீட்டி முழக்குபவர்களால் – பின்பற்ற முடியவில்லை? என்றால் குரான் குறிப்பிட்டிருக்கும் சொத்துடமை வடிவம் வேறு, நடப்பில் இருக்கும் சொத்துடமை வடிவம் வேறு.

இதுவரை உலகம் ஐந்து விதமான உற்பத்தி முறையை கண்டிருக்கிறது. புராதன பொதுவுடமை உற்பத்தி முறை, ஆண்டான் அடிமை உற்பத்தி முறை, நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறை, முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை, சோசலிச உற்பத்தி முறை. ஒவ்வொரு உற்பத்தி முறையிலும் ஒவ்வொரு சொத்துடமை வடிவம் இருக்கும். ஒரு உற்பத்தி முறையின் சொத்துடமை வடிவம் இன்னொரு உற்பத்தி முறையின் சொத்துடமை வடிவத்துக்கு பொருந்தாது, மாற்றம் கண்டே ஆக வேண்டும். இந்த வகையில் குரான் குறிப்பிடும் சொத்துடமை வடிவம் என்பது ஆரம்ப கட்ட ஆண்டான் அடிமை உற்பத்தி முறையின் சொத்துடமை வடிவம். தெளிவாகச் சொன்னால் புராதன பொதுவுடமை சமுதாயம் என்பது சொத்துடமை இல்லாத சமுதாயம். அதாவது இருக்கும் எல்லாமும் எல்லாருக்கும் பொதுவானது. இது என்னுடையது, அது உன்னுடையது எனும் சிந்தனை முறையே அந்த காலகட்டத்தில் இல்லை. காரணம் சொத்து என்றால் என்னவென்றே அன்றைய மனிதனுக்கு தெரியாது. தெரிந்து கொள்ளும் தேவையும் அன்றைய சமூகத்தில் இல்லை. புராதன பொதுவுடமை சமுதாயத்தின் கடைசிக் காலகட்டத்தில் தான் தனிச் சொத்து முறையே தோன்றுகிறது. முகம்மது வாழ்ந்த காலம் அரேபியாவின் ஆண்டான் அடிமை காலகட்டத்தின் தொடக்க காலம். நில உற்பத்தியோ வேறு உற்பத்திகளோ பெருமளவில் இல்லாத பெரும்பாலை நிலப்பரப்பான அரேபிய பகுதியில் பெரும்பான்மை மக்களாக இருந்தது நாடோடிகள் அதாவது பதூ, பதவி என்று அழைக்கப்பட்ட பாலைவன உட்பகுதிகளில் வாழ்ந்த நாடோடிகள். ஆதிக்கம் செலுத்தியது மக்கா போன்ற பகுதிகளில் வாழ்ந்த பண்டமாற்று வணிகர்கள். இவர்களை இணைக்கும் விதமாகத்தான் குரான் குறிப்பிடும் சொத்துடமை வடிவம் என்பது பொதுவுடமை வடிவமும் விட்டுப் போகாத, தனிச் சொத்து வகைப்பட்டதான வடிவமாக சொந்தக்காரர்கள் அனைவரும்க்கும் பகிர்ந்து கொடுக்கும் படியான வடிவத்தை குரான் முன்னிருத்துகிறது.

குரான் சொத்துகளை எப்படி பிரிக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிடும் வசனங்களைப் படித்துப் பாருங்கள் மேற்கண்ட இந்த அம்சம் விளங்கும். ஆனால் இன்றைய நிலை என்ன? இந்தியாவைப் பொருத்தவரை நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறை இன்னும் முழுமையாக அழிந்து போகாத நிலையில் இருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை காலகட்டம். இதில் சொந்தம் முழுமைக்கும் அல்ல தன்னுடைய இரத்த வாரிசுக்கு மட்டுமே தன்னுடைய சொத்து செல்ல வேண்டும் எனும் காலகட்டம். இது தான் குரானுக்கும் இன்றைய முஸ்லீம்களுக்குமான முரண்பாடு. அதனால் தான் முகம்மது பிடித்து சிறுநீர் கழித்துக் காட்டியபடி தான் நாங்களும் பிடித்து சிறுநீர் கழிப்போம் என்று கூறுபவர்கள் கூட, முகம்மது பிரித்துக் காட்டியபடி சொத்துக்களை பிரிக்க முடியாமல் தவிர்த்து விடுகிறார்கள்.

டி.என்.டி.ஜே உட்பட அனைத்து இஸ்லாமிய குழுக்களும் கூறுவது என்ன? குரானின் போதனைகள் எல்லாக் காலத்துக்கும் பொருந்துபவை. எல்லாக் காலத்திலும் அதைத்தான் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அதன் பொருள் என்ன? ஆண்டான் அடிமைக் காலகட்டம் தான் நிலவில் இருக்க வேண்டும், அது மாறாமல் என்றென்றைக்கும் நிலைக்க வேண்டும் என்பது தானே. அப்படியென்றால் இஸ்லாம் அடிமை முறையை ஒழித்து விட்டது, நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்து விட்டது என்று கூறுவது அப்பட்டமான பொய் தானே. குரான் என்ன கூறியிருக்கிறது? அதன் பொருள் என்ன? அதன் அடிப்படை என்ன? என்பது தெரியாமல் தான் சகோ(!) பாசில் இதை எழுதுகிறாரா? இது தெரியாமல் தான் டி.என்.டி.ஜே வும் அதன் உலகமகா அறிஞர் ஒப்புதலுடன் தன் ‘உணர்வு’ வார இதழில் வெளியிடுகிறதா?

இனி ‘உணர்வு’ கும்பல் குறிப்பிடும் 630ல் நடந்த இஸ்லாமிய எழுச்சிக்கு வருவோம். 630ல் இந்தியாவில் இஸ்லாம் பரவவில்லை. பரவியதாக கூறப்படுவது கட்டுக்கதை என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். 630ல் ஏதோ ஒரு எழுச்சி நடந்திருந்து அதை சுட்டிக் காட்டினால் கூட 630ல் இங்கு இஸ்லாம் பரவியிருந்தது என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டு விடும். ஆனால் ‘உணர்வு’ கும்பல் என்ன சொல்லியிருக்கிறது? 630ல் நடந்த இஸ்லாமிய எழுச்சி என்று கூறிவிட்டு 1800 களில் நடந்த மாப்ளா எழுச்சியைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறது. மாப்ளா எழுச்சி குறித்து ‘உணர்வு’ கும்பல் குறிப்பிடுவது என்ன? 630ல் கேரளாவில் இஸ்லாம் வேகமாக பரவியது. அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்த பிராமண ஜென்மிகள் கொடூரமான தீண்டாமைக் கொடுமையை நடத்தினார்கள். பார்த்தால் குற்றம் நடந்தால் குற்றம் என கொடுமைகளுக்கு மத்தியில் ஆண்டாண்டு காலமாக பிராமணர்களுக்கும், நம்பூதிரிகளுக்கும், நாயர்களுக்கும், மேனன்களுக்கும் அடிமைகளாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். இந்த காலகட்டத்தில் இஸ்லாம் பரவியதன் மூலம் குரானின் எந்த மனிதனும் இன்னொரு மனிதனுக்கு அடிமையில்லை அவனே உங்களை வாழவைத்தான் போன்ற வசனங்களில் கூறப்பட்டிருப்பதைக் கேட்டு இஸ்லாத்துக்கு மாறி அதுவரை அடிமையாய் இருந்தவர்கள் ஒருதாய் மக்களாக ஒன்றுபட்டனர். இதுவரை அடிமைகளாக இருந்து சேவகம் செய்தவர்கள் இன்று நம்மை எதிர்த்து நிற்கிறார்களே, அவர்களைத் தண்டித்தால் அனைத்து முஸ்லீம்களும் ஒன்று திரள்கிறார்களே என்று நம்பூதிரிகள் உள்ளிட்டவர்கள் திகைத்து நின்றார்களாம். இஸ்லாமியர்களுக்கு நம்பூதிரி உள்ளிட்ட பிராமணர்களுக்கும் இருந்த பகை தான் 1836 ல் மாப்ளா எழுச்சியாக மாறியது. இது தான் ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறியிருப்பதன் சுருக்கம். மாப்ளா எழுச்சியில் எண்ணற்ற முஸ்லீம்கள் தங்கள் போராட்டங்களின் மூலம் வீரமரணம் அடைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரையும் ஒருசேர கொச்சைப்படுத்துகிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். இதைவிட அவர்களை வேறு எவரும் கேவலப்படுத்திவிட முடியாது.

முதலாவதாக, தீண்டாமை என்பது தனிமனிதக் குற்றமல்ல, அது ஒரு சமூகக் கொடுமை. ஒருவன் பிறப்பைச் சொல்லி இழிவுபடுத்தப்படுகிறான் என்றால் அதன் பொருள் அதற்கு ஆட்படுமாறு, ஆதிக்க வெறிக்கு கீழ்படியுமாறு சமூகமே அவனை நிர்ப்பந்திக்கிறது என்பதே. பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அந்த சமூக அமைப்பை விட்டு வெளியேற முடியாமல் அழுந்திக் கிடக்கும் மக்கள் குரானின் ஓரிரு வசனங்களைக் கேட்டு விட்டு வீறு கொண்டு எழுந்தார்கள் என்று எழுதினால் அதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தீண்டாமை என்றால் என்னவென்றே எழுதியவருக்கு தெரியவில்லை என்று தான் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இரண்டாவதாக, தீண்டாமை என்பதும் அடிமை முறை என்பதும் வேறு வேறு. அடிமை முறையின் எச்சமாக நிலவியது தான் தீண்டாமை. ஒப்பீட்டளவில் தீண்டாமையை விட கொடூரமானது அடிமை முறை. அடிமை முறையை இஸ்லாம் ஒழித்தது என்று கூறிவருவதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் இந்தியாவில் தீண்டாமைக்குள் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த மக்களை இஸ்லாம் விடுவித்தது என்று எழுதிக் கொண்டு செல்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். அப்படி என்றால் ‘உணர்வு’ கும்பலின் கூற்றுப்படியே இந்தியாவில் இஸ்லாம் வருவதற்கு முன்பே அடிமை முறை ஒழிந்து விட்டது. அதனால் தான் இஸ்லாம் தீண்டாமையை ஒழித்ததா? என்ன எழுதுகிறோம் என்று தெரியாமல், எப்படி எழுதுகிறோம் என்று தெரியாமல் கீழ்த்தரமான முறையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல் எழுதும் அந்தத் தொடர். ஏன் ‘கீழ்த்தரமான முறையில்’ என்று குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், படிக்கப்போகும் வாசகர்களின் சிந்தனையை தூண்டும் விதமாக எழுதுவது தான் சரியான எழுத்து. மாறாக, படிக்கப் போகும் வாசகர்கள் அடிமுட்டாள்கள், எதை எழுதினாலும் அதை கேள்வியின்றி படித்து ரசிப்பார்கள் என எண்ணி எழுதினால் அதை கீழ்த்தரமான எழுத்து என்று கூறாமல் வேறு என்னவென்று கூறுவது? டி.என்.டி.ஜே விலிருக்கும் சிந்திக்கும் திறனுள்ளவர்கள் சிந்திக்க வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, 630 லிருந்தே முஸ்லீமாக மாறிய ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ‘உணர்வு’ கும்பல் குறிப்பிடும் இஸ்லாமிய எழுச்சியை நடத்த 1836 வரை காத்திருந்ததேன்? அல்லது 630 க்கும் 1836 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இஸ்லாம் வேலை செய்ய வில்லையா? 630 லிருந்தே ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் இஸ்லாமுக்கு வந்து விட்டார்கள் என்றால், 1836 வரை இஸ்லாமியர்களாக இருந்தும் ஏற்படாத எழுச்சி 1836 ல் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றால் 1200 ஆண்டுகளாக இல்லாத ஒன்று 1800 களில் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது தானே சரியாக இருக்க முடியும்? ஆகவே, 1836ல் நடந்த எழுச்சிக்கு இஸ்லாம் காரணம் அல்ல.

ஆக, தீண்டாமை என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல், வாசகர்கள் குறித்த கீழ்த்தரமான எண்ணத்தில் இருக்கும் சகோ(!) பாசில் தான் மாப்ளா எழுச்சியைக் குறித்து எழுதியிருக்கிறார். அது சரியான வரலாறாக இருக்க முடியுமா? மாப்ளா எழுச்சி என்பது இந்திய நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிராக, அவர்களை ஆதரிக்கும் வெள்ளை அரசாங்கத்துக்கு எதிராக விவசாயிகள் நடத்திய ஆயுதம் தாங்கிய எழுச்சி. அது தீண்டாமை கொடுமைகளுக்கு எதிராக தொடங்கியதல்ல. ஆனால், தன்னுடைய போக்கில் தீண்டாமைக்கு எதிராகவும் போராடியது. இதோ, 1836 முதல் 1921 வரை நடந்த மாப்ளா எழுச்சியின் வரலாறு.

கேரளாவின் மலபார் மாவட்டதில் ஜன்மி எனப்படும் ஜமீந்தார்களின் ஆதிக்கம் கொடிகட்டிப் பறந்தது. பெரும்பாலான நிலங்கள் ஜமீந்தார்களுக்கு சொந்தமாக இருந்தன. அவைகளில் குத்தகை தாரர்களாக விவசாயிகள் இருந்தனர். ஜமீந்தார்களில் பெரும்பாலானோர் உயர்ஜாதி இந்துக்கள் என தங்களை அழைத்துக் கொள்ளும் நம்பூதிரிகள், நாயர்கள். விவசாயிகளில் பெரும்பாலானோர் இஸ்லாமியர்கள். அதேநேரம் இஸ்லாமியர்களும் ஜமீந்தார்களாக இருந்தனர். அன்றைக்கு இருந்த 511 ஜமீந்தார்களில் 12 பேர் இஸ்லாமியர்கள்.

விளை நிலங்கள் நீண்டகால குத்தகை, குறுகிய கால குத்தகை என இருவகையாக குத்தகைக்கு விடப்பட்டன. விளைச்சலில் மூன்றில் ஒரு பங்கு மட்டுமே விவசாயிக்கு சொந்தம். மீதமுள்ள இரண்டு பங்கில் ஒரு பங்கு ஜமீந்தாருக்கும், இன்னொரு பங்கு வெள்ளை அரசாங்கத்துக்கும் வரியாக செலுத்தப்பட்டது. வரி செலுத்தத தவறினாலோ அல்லது குறைந்தாலோ விவசாயிகள் வலுக்கட்டாயமாக நிலத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டனர். இவ்வாறு வரியை குறைத்து கட்டினார்கள் என்று காரணம் காட்டி 1813 ம் ஆண்டு நீதி மன்ற நடவடிக்கைகளின் மூலம் மட்டுமே 203 மாப்ளா விவசாயிகளின் சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. இது நீதிமன்ற நடவடிக்கையின் மூலம் உள்ள கணக்கு, நீதிமன்றத்துக்கு அப்பாற்பட்டு ஜமீந்தார்கள் நேரடியாக மிரட்டி பிடுங்கியது கணக்கில் அடங்காதது. 1813 லிருந்து 1821 க்குள் வரி கட்ட முடியாது, நம் சொத்து பறிபோய்விடும் என அஞ்சி தங்கள் நிலத்தை அடிமாட்டு விலைக்கு விற்றவர்களின் எண்ணிக்கை 1225. இதுவும் அரசாங்கக் கணக்கு மட்டும் தான். 1821ல் மட்டும் மலபார் மாவட்டத்தில் விவசாய வரியின் மூலம் கிடைத்த வருவாய் நாட்டிலேயே அதிக அளவாக 94,749 ரூபாய். ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கும் குறைவு தானே என எண்ணுபவர்கள் அது வசூலிக்கப்பட்ட ஆண்டு 1821 என்பதையும் இணைத்துப் பாருங்கள். அது எவ்வளவு பெரிய தொகை என்பது புரியும்.

இப்படி கொடூரமாக சுரண்டப்பட்ட நிலையில் தான் இதற்கு எதிராக குத்தகை விவசாயிகளான மாப்ளா விவசாயிகள் கொதித் தெழுந்தனர். பொதுவாக 1836 என்று சொல்லப்பட்டாலும், சரியாகச் சொன்னால் 1837 ஏப்ரல் 15ஆம் தேதி எரநாடு தாலுகாவிலுள்ள செங்கர ஜமீன்தாராய் இருந்த ஒரு நம்பூதிரிப் பார்ப்பனரைக் கொன்றதில் இருந்து தொடங்குகிறது மாப்ளா எழுச்சி. பார்ப்பன ஜமீந்தார்களை மட்டுமல்ல, மாப்ளா எழுச்சிக்கு எதிராக சட்டம் போட்ட, மாவட்ட நீதிபதியாக இருந்த ஹெச்.வி கனோல்லி எனும் வெள்ளைக்காரனையும் அவர்கள் விட்டு வைக்கவில்லை. இவ்வாறான மோதல்களில் அடையப்போகும் மரணத்தை வீர மரணமாகவும், அவ்வாறு அந்தக் கொடூரர்களை அழித்து விட்டு மாண்டு போனால் அது தம் சொர்க்கத்தை உறுதி செய்யும் என்றும் மாப்ளா முஸ்லிம் விவசாயிகள் நம்பினர். அவ்வாறு முடிவு செய்து மோதலுக்குக் கிளம்பும் முன் தன்னைச் சார்ந்துள்ள மனைவியை மணவிலக்கம் செய்துவிட்டு, யாரைக் கொல்லப் போகிறோம் என்பதையும் பகிரங்கமாக அறிவித்து விட்டு கிளம்பிய அந்த நெஞ்சுறுதி ‘உணர்வு’ கும்பலைப் போன்ற மத வியாபாரிகளுக்கு தெரியாது, புரியவும் போவதில்லை.

தனி மனித அழித்தொழிப்பாக கிளம்பிய மாப்ளா எழுச்சி 1919 க்கு பிறகு வேறு வடிவத்தை எடுத்தது.

வரியங்குன்னத்து குன்ஹாமது ஹாஜி,

காலத்திங்ஙள் முகம்மது,

சித்திகோயா தங்ஙள் 

இம்பிச்சிக்கோயா தங்ஙள்

ஆகியோர் நிலப்பிரபுக்களிடம் இருந்தும், ஆங்கிலேயே அரசிலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்ட சுதந்திர நிலப்பரப்பை ஏற்படுத்தி, அதற்குத் தலைமை ஏற்று கட்டுப்பாடான நிர்வாகத்தை செய்யத் தொடங்கினர். வெள்ளை அரசிடம் இருந்து நாட்டை மீட்டு, மக்கள் அரசை கட்டி எழுப்ப மக்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். இதனுடைய தொடர்ச்சியாகத் தான் கடையநல்லூர், மேலப்பாளையம் போன்ற முஸ்லீம்கள் அதிகமாக வாழும் இடங்களில் கேரள தங்கள் வழிபாட்டுமுறை தோன்றி, இன்றும் வழக்கில் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. மாப்ளா எழுச்சியை நினைவு கூறும் வடிவம் மாறிய அந்த வழிபாட்டு முறையத் தான் இஸ்லாத்துக்கு விரோதமானது என்று கூறி ‘உணர்வு’ கும்பல் போன்ற இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்க குழுக்கள் துடைத்தழிக்க முயல்கின்றன.

Moplah_prisoners

இதன் பிறகு 1921 ல் வெள்ளை இராணுவம் மலபார் மாவட்ட வீதிகளில் இரத்த ஆற்றை ஓடவிட்டு மாப்ளா எழுச்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வருகிறது. மாப்ளா எழுச்சியை புரட்சி எனும் அளவுக்கு உயர்த்த முடியாது என்றாலும், அது பிற்போக்குத் தனங்களுக்கு எதிராக, அடக்குமுறைக்கு எதிராக, ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக கிளர்ந்தெழுந்த ஆயுதம் தாங்கிய விவசாயிகள் போராட்டம். இந்த எழுச்சி மிக்க வீர வரலாற்றைத் தான் ‘உணர்வு’ கும்பல் மதவாத சகதிக்குள் அழுத்தி வைக்க முனைந்திருக்கிறது. என்ன ஒற்றுமை பாருங்கள். மாப்ளா எழுச்சியை ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பலும் அது மதவாத கலகம் என்று மதச்சாயம் பூசி கேவலப்படுத்த முயற்சிக்கிறது, அதே வேலையைத் தான் ‘உணர்வு’ கும்பலும் செய்கிறது. அவர்கள் பார்ப்பன மதத்தின் டி.என்.டி.ஜே என்றால், இவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தின் ஆர்.எஸ்.எஸ். வரலாற்றை திருத்தி தங்கள் நோக்கங்களுக்காக பயன்படுத்துவதை இருவரும் தங்கள் வழிமுறையாக வைத்திருக்கிறார்கள். இதை அனுமதிக்க முடியுமா? முஸ்லீம்கள் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது.

வெறும் தனிநபர் அழித்தொழிப்பாக இருந்த மாப்ளா எழுச்சி, 1919க்கு பிறகு ஒரு மக்கள் அரசை அமைக்கும் முயற்சியாக உருமாறியது எப்படி எனும் கேள்வி முக்கியமானது. 1917 ல் நடந்த ரஷ்யப் புரட்சி உலகெங்கிலும் பல அரசியல் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. பல நாடுகளில் மக்கள் நல அரசுகள் தோன்றின. கம்யூனிச இயக்கத்தை உலகெங்கிலும் பரவச் செய்தது. பலமாக இருந்த முதலாளித்துவ அரசுகள் கூட சீர்திருத்தங்களைச் செய்தாக வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டன. உலகெங்கிலும் நிகழ்ந்த இந்தப் போக்கு, நவம்பர் புரட்சியின் தாக்கம் மாப்ளா எழுச்சியிலும் இருந்ததா எனும் கேள்விக்கு ஆய்வாளர்கள் விடை காண முயல வேண்டும். என்றாலும் ‘உணர்வு’ கும்பல் மதவாதச் சகதியில் புரட்டியெடுத்து சித்தரிக்கும் மாப்ளா எழுச்சி அடிப்படையற்று கூறுப்படும் பொய் என்பது உறுதி. இதற்கு வரலாற்றின் பக்கங்களில் உறுதியான சான்று இருக்கிறது.

கான் பஹதூர் ஷேக் குட்டி,

இத்தூரு ஹாஜி,

அட்டன்

இஸ்மாயில்

கம்முண்ணி ஹாஜி

மம்மூ

குன்ஹம்மூ ஷேக்

கயிசேரி மொயிதீன்

காக்கப்ப வீரன் ஹாஜி

காரேத்து குஞ்ஞிகோயா

இந்தப் பட்டியல் மாப்ளா எழுச்சியில் தண்டிக்கப்பட்ட, கொல்லப்பட்ட முஸ்லீம்களின் பட்டியல். ‘உணர்வு’ கும்பலின் வரலாற்றுப் புரட்டு உண்மையானால் மேற்கண்ட முஸ்லீம்கள் ஏன் தண்டிக்கப்பட்டார்கள், கொல்லப்பட்டார்கள்? பதில் கூறுமா ‘உணர்வு’ கும்பல்?

அவர்கள் பதில் கூறவோ, பரிசீலிக்கவோ மாட்டார்கள். தேவநாதன்கள் கோவில் கருவறைக்குள் கலவி செய்ய வெட்கப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியுமா? ஆனால், முஸ்லீம்கள் பரிசீலிக்க வேண்டும். அடிப்படையற்று பொய்களையும், வரலாற்று புரட்டல்களையும் எழுதிக் குவிப்பதன் நோக்கம் என்ன என்பதை தமிழக முஸ்லீம்கள் பரிசீலிக்க வேண்டும். பார்ப்பனிய பயங்கரவாதத்துக்கும், முதலாளித்துவ பயங்கரவாதத்துக்கும் இடையே சிக்கி சிதைந்து கொண்டிருக்கும் மக்கள் இயல்பாகவே அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களில் பங்கு பெற்று வருகிறார்கள். அதனூடாக கம்யூனிசம் அவர்களுக்குள் அறிமுகமாகிறது. இதைத் தடுத்து, அரசுக்கு எதிரான கோபங்களை மடைமாற்றி திருப்பி விடுவதைத் தவிர, – அமெரிக்கா பெற்றுப் போட்ட கள்ளக் குழந்தையான இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கத்தைக் கைக் கொண்டிருக்கும் ‘உணர்வு’ கும்பல் போன்ற குழுக்களுக்கு – வேறென்ன நோக்கம் இருந்துவிட முடியும்?

பின்குறிப்பு 1: அவர்களின் தொடர் பத்தாவது பகுதியில் இஸ்ரேல் உருவாகிய வரலாறு குறித்தும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. பதினோராவது பகுதியிலும் அது தொடர்ந்து இருப்பதால் அடுத்த பகுதியில் அதைக் குறித்து விரிவாக பார்க்கலாம்.

பின்குறிப்பு 2: ‘உணர்வு’ கும்பல் எழுதிவரும் அந்தத் தொடரின் பகுதிகள் கிடைப்பதில் பிரச்சனை இருந்து வருகிறது. என்னைத் தெரிந்த இஸ்லாமியர்கள் உணர்வின் பழைய இதழ்களை தர மறுக்கிறார்கள். உணர்வு இதழை இணையத்தில் வெளியிடும் தளத்திலோ அந்த தொடரின் சில பகுதிகள் இடம் பெறவில்லை. அதாவது உணர்வு இதழ் 30 க்கும் மேற்பட்ட பக்கங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் வெளியிடுவதோ 20 அல்லது 25 பக்கங்களைத்தான். எனவே, பிற்பகுதியில் இடம்பெறும் பகுதிகளை இணையத்திலிருந்து பெற முடியவில்லை. மற்றும், முகநூலில் இஸ்லாத்துக்கு வா தொடரின் ஆசிரியர் எனும் அறிமுகத்துடன் ஒரு முகநூல் பக்கம் காணக் கிடைத்தது. உடனே அந்த முகநூல் பக்கத்தில் அவருக்கு தொடர் கிடைப்பதின் பிரச்சனைகளைக் குறிப்பிட்டு நீங்கள் அதை அனுப்பித்தர இயலுமா? எனக் கேட்டேன். பதில் இல்லை. மீண்டும் தரவிருப்பமில்லை என்றால் விருப்பமில்லை என்றாவது பதில் அனுப்புங்கள் என்று மீண்டும் ஒரு செய்தி அனுப்பினேன். அதற்கும் இன்றுவரை பதிலில்லை. என்னே இவர்களின் நேர்மை.

இத்தொடரின் முந்திய பகுதிகள்:

1. கற்பனை உரையாடலல்ல, காத்திரமான சொல்லாடல்

2. கருத்து பயங்கரவாதம் செய்யும் டி.என்.டி.ஜே

3.  பதில்சொல்ல முடியாத டி.என்.டி.ஜே

4. வளைகுடாவில் வேலை செய்யும் முஸ்லீம்கள்

5. எதிலும் மேலோட்டமாக இருப்பதே மதவாதம்

6. துரோகி முகம்மதா மார்க்ஸா டி.என்.டி.ஜே பதில் சொல்லுமா?

7.  ‘உணர்வு’ கும்பலின் தரம் பொய்களும் அறியாமையும் தான்

8. உணர்வு கும்பலிடம் வரலாற்றறிவை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

9. மத்ஹபுகள் ஏன் தொடங்கப்பட்டன பதில் சொல்லுமா டி.என்.டி.ஜே

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியாரின் மண் என்பது மட்டும் போதுமா?

inthu facism

இந்தியா மூன்றுபுறம் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது, நான்கு புறமும் கடனால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று வேடிக்கையாய் சொலவடை சொல்வார்கள். இப்போது எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பார்ப்பனியம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது எனச் சொல்வது தகும். இந்தியாவில் அரசு இயந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்கு சான்றுகள் எதுவும் தேவையில்லை. ஆனால் குறிப்பாக மோடி பிரதமரான பிறகு இது மிகுந்த விரைவுடன் செயலாற்றுகிறது. சமஸ்கிருதமயமாக்கம், உயர்கல்விக் கூடங்களில் ஆக்கிரமிப்பு, மாட்டுக்கறி, பகுத்தறிவுவாத அறிஞர்களின் படுகொலை என இதற்கு பற்பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். இவைகளுக்கு பலரும், பல அமைப்புகளும், பல்துறை அறிஞர்களும் தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். என்றாலும், அரசின் ஆதரவினால் இவை குறைவுறாமல் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளைத் தடுத்தாக வேண்டும் எனும் தார்மீக எண்ணம் இருந்தாலும், இவைகளின் விளைவு மக்களிடையே என்னவாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்றியமையாததாகிறது.

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற தேர்தலை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும் பிஜேபி வெல்லவில்லை என மகிழ்ந்து கொள்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகும். ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி க்கு இணையான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் அ.தி.மு.க வென்றிருக்கிறது. இதற்கு தேர்தல் கமிசன் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் 85 லிருந்து மாறிமாறி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மரபை மீறி வென்றிருக்கிறது என்பதும், இந்திய அரசின் எல்லாத் துறைகளும் அரசுக்கு வெளியே ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அ.தி.மு.க பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கின்றன என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடுத்து, .தி.மு., தி.மு.க வுக்கு வெளியே அதிக வாக்குகள் வாங்கியிருக்கும் கட்சி என்று பார்த்தால் பா..க வும், பா..க வும் வருகின்றன. அதிலும் பா..க வாங்கியிருக்கும் 2.8 விழுக்காடு வாக்குகள் சமூகத்தின் மீது அக்கரை கொண்டுள்ள அனைவரும் கவலை கொள்ள வைப்பதாகும். பா..க ஒரு ஆதிக்கசாதிக் கட்சி என்பதுடன், ஆதிக்கசாதி அமைப்புகள் வெளிக்கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை, தலித்தியம் பேசும் கட்சிகள் தேர்தலில் துடைத்து ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

 

ஆக, வெகு மக்கள் எதார்த்தம் என்ன? ஒருபக்கம் அரசு இயந்திரத்தில் ஓரளவுக்கு மறைமுகமாக இருந்த பார்ப்பனியத் தன்மை தனக்கு எந்த முகமூடியும் தேவையில்லை என்று வெளிப்படையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மக்கள் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல், தேர்தல், போலி ஜனநாயக ஆட்சி ஆகியவைகளுக்கு மாற்று தெரியாமல் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆல் ஊதிவிடப்படும் சாதி அரசியலுக்குள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விழுந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பலமான எதிர்க்கட்சி எனும் பம்மாத்துடன் இருக்கும் தி.மு.க பரவிக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. குறைத்தபட்சம் தன்னுடைய இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள சமஸ்கிருதத்தை விரட்டுவோம்என்பன போன்ற சில்லரை முழக்கங்களுடன் சில அடையாள எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு வெளியே அது வேறெதுவும் செய்யப் போவதில்லை. தேர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் தேவைகளை விட்டு வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

 

தேர்தலுக்கு உள்ளும், வெளியுமாய் இயங்கும் தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட எதிர்ப்பு எனும் போர்வையில் வெளிப்படையாய் பெரியாரை எதிர்ப்பதும் மறைமுகமாய் பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதுமாய் இருக்கின்றன. தலித்திய கட்சிகளுக்கு அடுத்த தேர்தலில் என்ன செய்வது என்பதைத் தவிர வேறு பிரச்சனைகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இஸ்லாமிய, கிருஸ்தவ சிறுபான்மை இயக்கங்களோ மதத்தை விட்டுவிட்டால் விழுந்து மரித்து விடுவோம் எனும் மனோநிலையிலிருந்து மாற மாட்டோம் என அடம் பிடிக்கின்றன.

 

மக்களிடையே இயங்கும் இயக்கங்களின் இந்த நிலை தான் அதாவது, நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலைப்பாடுகள் தான் மக்கள் பார்ப்பனியத்தின் பிடிக்குள் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருப்பதன் காரணம்.

 

சிறுபான்மை இயக்கங்கள் மத நம்பிக்கைகளைக் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையானதாய் கொண்டிருப்பதும், தலித்திய கட்சிகள் தேர்தலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதும் உடனடியாய் தவிர்த்து விடக் கூடிய பிரச்சனைகள் அல்ல. ஆனால், உடனடியாக விளங்கிக் கொண்டு தவிர்க்க வேண்டிய வேறு சில பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன.

 

நம்முடைய ஆயுதத்தை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான். குஜராத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக நடந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளில் ராக்கெட் லாஞ்சர்கள்வரை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எதிரி இப்படி நவீன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக சுவரொட்டி ஒட்டுவதும், அடையாள ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதும், சில கட்டுரைகளை எழுதுவதும் போதுமா? புரட்சிகர அரசியலில் இருக்கும் சிலர் இவ்வாறு கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது, எதிரிகள் ராக்கெட் லாஞ்சர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆர்.டி.எக்ஸ் பயன்படுத்துகிறார்கள் எனவே, அவர்களுக்கு எதிராக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகளை தூக்கிக் கொண்டு நிற்பது தான் எதிரியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான் என்பதன் பொருள் எனக் கருதுகிறார்கள் போலும்.

 

முதலில் இது எதிரியின் ஆயுதம் எது என்பதை தீர்மானிப்பதில் இருக்கும் குழப்பம். குஜராத் படுகொலைகளையே எடுத்துக் கொள்வோம். முஸ்லீம்களை கொன்று குவிப்பதற்கு பயன்படுத்திய கருவிகள் எவை என்பது வேறு. அந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடிப்பதற்கு எதை கருவியாக பயன்படுத்தினார்கள் என்பது வேறு. பொய்யாக என்றாலும் கோத்ரா மூலம் மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டு ஒன்றுபடுத்தி அவர்களின் திட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மக்களை கட்டியமைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. அரசின் அத்தனை துறைகளையும் அவர்களின் திட்டத்துக்காக வேலை செய்ய வைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. இந்த வகையில் அவர்களின் ஆயுதம் அரசும், மக்களை தங்களுக்கு ஆதரவானவர்களாக திருப்பியதுமே.

 

இரண்டாவது, இந்தியாவில் கலவரமாக உருவகிக்கப்பட்டு நடத்தப்படும் எதுவும் பார்ப்பனிய தத்துவார்த்திகளினாலோ, புரவலர்களினாலோ நடத்தப்படுவது இல்லை. மக்களையே முன்னிருத்துகிறார்கள். தவறான, முறைகேடான வழிகளில் என்றாலும், மக்களை வென்றெடுத்தே அவர்களைக் கொண்டே முன்திட்டமிடப்படும் கலவரங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கும் அவர்களின் ஆயுதமாக இருப்பது மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்துக்கு இசைவாக திரட்டுவது தான்.

 

எதிரிகளின் ஆயுதம் தங்களை நோக்கி மக்களை திரட்டுவதும், அதற்கு இசைவாக அரசின் அனைத்து துறைகளையும் பயன்படுத்துவது தான். என்றால் அதற்கு எதிரான ஆயுதமாக எது இருக்க முடியும்? அரசை அம்பலப்படுத்துவதும், மக்களை அவர்களுக்கு எதிராக உண்மைகளை உணர வைத்து, அவர்களுக்கு எதிராக மக்களை ஒன்று திரட்டுவதாகத் தானே இருக்க முடியும். இதைக் குலைப்பதற்காகத் தான் கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு முதல் போதை வரை அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறது அரசு. என்றால் இதற்கு எதிராக ஏ.கே 47 வகை துப்பாக்கிகளையோ, அல்லது அதனிலும் தீவிரமான கருவிகளையோ தரித்து நின்றால் அது எதிரிக்கு எதிரான ஆயுதமாகி விடுமா?

 

பார்ப்பனியத்தின் நுணுக்கமான வடிவமாக தற்போது பரவிவரும் ஆதிக்கசாதி வெறியின் பரவலாக ஆணவக் கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த ஆதிக்கசாதிவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் தற்போதையை நிகழ்ச்சிநிரலை ஒட்டி விசிரி விடப்படுகின்றன. ஆணவக் கொலைகளில் குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தன்மை என்பதை விட அது ஆதிக்கசாதி வெறியர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல் அபாயகரமானது. ஆனால், இங்கே குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தனமை குறித்து பேசும் பலர் அது ஏற்படுத்தும் தூண்டுதலை சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள். இந்த ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக என்ன செய்வது? தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து சமூகத் தளத்தில் பார்த்தால் ஆதிக்க சாதி மனோபாவத்துக்கு எதிராக களத்தில் இறங்கி வேலை செய்வதும், கலப்பு மணங்களை பெரிய அளவில் ஊக்குவிப்பதும், பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தி ஆதிக்க சாதி ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கலப்பு மணங்களை நடத்துவதும் செய்ய வேண்டும். மாறாக கத்தியை எடுப்பது சரியான தீர்வாக அமையுமா?

 

90களின் பின்னான தலித்திய அரசியல் என்பது ஓட்டுக் கட்சிகளின் அனைத்துவித சீரழிவுகளுக்கும் ஆட்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒருவிதத்திலும் பயனளிக்காததாக மாறியிருக்கிறது. தவிரவும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தலித் அரசியல் என்பது எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான எழுச்சியை தந்ததில்லை. சிறுபான்மை மக்களை எதிரொலிப்பதாக கூறப்படும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் எதுவுமே அம்மக்களின் சமூக வாழ்வு குறித்து எந்த அக்கரையும் செலுத்தியதில்லை. மதப் பெருமிதங்கள் மூலம் உணர்ச்சிகரமான ஒன்றுதிரட்டலை மட்டுமே அவை செய்துள்ளன. மட்டுமல்லாது, அவர்கள் மத அடிப்படையில் ஒன்று திரண்டிருப்பது பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு உதவிகரமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணரவும் இல்லை. இவை உணரவைக்கப்பட்டாக வேண்டும். இது தான் மக்கள் முன்னுள்ள இலக்கு.

 

நுணுக்கமாகவும், பொதுத் தளமாகவும் பரவி வரும் பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் மக்கள் வர்க்கமாக இணைவதைத் தவிர வேறு குறுக்கு வழிகளில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போரும் வர்க்க அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்தாக வேண்டிய தேவை இன்றியமையாததாக மாறியிருக்கிறது. இதற்கான வழியைச் சமைப்பது தான் புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போருக்கான உடனடிக் கடமை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,044 other followers

%d bloggers like this: