டிசம்பர் சீசனில் இடம் கிடைக்குமா இந்தப் பாட்டுக்கு?

porampokku-t-m-kirushna

கர்நாடக சங்கீத(!) அம்பிகள் மிக உயர்வாய் மதிக்கும் பிலஹரி ராகத்தை

மாமன் ஊடு மச்சு ஊடு

பரிசம் போட்டது குச்சு ஊடு

என்று சேரிப் பாட்டுக்கு பயன்படுத்தியிருப்பார் இளையராஜா. அது ஒரு புரட்சி. என்று மதிமாறன் ஒருமுறை கூறியிருந்தார். அன்று இளையராஜா என்றால், இன்று டி.எம். கிருஷ்ணா.

 

புறம்போக்கு எனும் சொல்லின் பொருள் என்ன என்பதிலிருந்து தொடங்கும் அந்தப் பாடல், ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள், சுற்றுச் சூழல் சீர்கேடு, மோடி உள்ளிட்டவைகளை சுட்டிக்காட்டி உணர்வு பெறா விட்டால் நீ ஒரு பொறம்போக்கு என்கிறது.

 

எந்த வகை கலையாக இருந்தாலும் அதனை வடிவத்தைக் கொண்டல்ல உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டே மதிப்பிட வேண்டும். உள்ளடக்கத்துக்கு பொருத்தமான வடிவமாக இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். ஆனால் ரசனை என்பது வடிவத்தை மட்டுமே முதன்மையானதாக கொண்டிருக்கும் நிலையே இருக்கிறது. அதேநேரம் வெகுமக்கள் ரசனையை விட தங்களை உயர்த்திக் காட்டிக் கொள்வதற்கு ஒரு கூட்டம் எப்போதும் வடிவங்களை ஒரு உத்தியாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

 

கர்நாடக சங்கீதம் என்பது தமிழிலிருந்து திருடப்பட்ட நேர்த்திகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு இசை. இதன் ராகங்களிலிருந்து தான் திரை இசையும் வருகிறது. ஆனால் வெகு மக்கள் ரசனைக்குறிய திரைப்பாடல்கள் மட்டமானதாகவும், யாருமே புரிந்து ரசிக்காத கர்னாடக இசை உயர்வானதாகவும் ஒரு கருத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. வெறும் வடிவங்களைக் கொண்டு மட்டுமே இது தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும், உள்ளீடு என்று பார்த்தால் உயர்ந்ததாக காட்டப்படும் அதில் ஒரு புண்ணாக்கும் கிடையாது.

 

இன்று அதே வடிவத்தைக் கொண்டு சிறந்த உள்ளீட்டுடன் டி.எம். கிருஷ்ணா வந்திருக்கிறார். கேட்டுப் பாருங்கள்.

தேவை ஜல்லிக்கட்டு அல்ல டில்லிக்கட்டு

மக்கள் அதிகாரம் பத்திரிக்கை செய்தி

jallikattu2

அன்பார்ந்த தமிழ் மக்களே,

தமிழ்நாட்டு கிராமங்களில் ஜல்லிக்கட்டு நடத்துவதா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியவர்கள் தமிழ்நாட்டு மக்கள். அதை முடிவு செய்வதற்கு மோடி அரசு யார்? உச்ச நீதிமன்றம் யார்? அவர்களுக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது?

“அவசர சட்டம் இயற்றுங்கள்” என்ற கோரிக்கை மனுவை மோடியிடம் கொடுப்பதற்கு அதிமுக எம்பிக்கள் டில்லிக்கு படையெடுத்திருக்கிறார்கள். அந்த மனுவை வாங்குவதற்குக் கூட மோடி தயாராக இல்லை. ஆட்டு மந்தையைப் போல அமைதியாகத் திரும்பி வந்திருக்கிறார்கள் அதிமுக எம்பிக்கள்.

அலங்காநல்லூர், அவனியாபுரம், பாலமேடு போன்ற ஜல்லிக்கட்டு நடக்கும் ஊர்களிலெல்லாம் போலீசு குவிக்கப்பட்டுள்ளது. “ஜல்லிக்கட்டு நடத்த மாட்டோம்” என்று காளை வளர்ப்பவர்களிடம் எழுதிக் கையெழுத்து வாங்குகிறது தமிழ்நாட்டு போலீசு. முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாம்! நீதிமன்றத் தீர்ப்பையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் இவர்கள் நிலைநாட்டுகிறார்களாம்!

நீதி, நியாயம், சட்டத்தின் ஆட்சி என்ற சொற்களை உச்சரிப்பதற்கான யோக்கியதை இந்த உச்ச நீதிமன்றத்துக்கோ மோடி அரசுக்கோ உண்டா?

காவிரி டெல்டா மாவட்டங்களில் லட்சக்கணக்கான ஏக்கர்களில் நெற்பயிர் அழிவதற்கும், விவசாயிகள் நெஞ்சடைத்து சாவதற்கும், உழவு மாடுகளும் பால்மாடுகளும் தண்ணீருக்குத் தவிப்பதற்கும் யார் காரணம்? காவிரி நீர் உரிமையைப் பறிப்பதற்கு கள்ளத்தனமாக கர்நாடக அரசுக்குத் துணை நின்றதுதான் இந்த உச்ச நீதிமன்றம். தமிழ்நாட்டு விவசாயிகள் தண்ணீருக்காக கதறிய போதும், “தீர்ப்பை அமல்படுத்த முடியாது” என்று கர்நாடக அரசு திமிர்த்தனம் செய்த போது, வாயை மூடிக் கொண்டிருந்த உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு தமிழகத்தின் மீது அதிகாரம் செலுத்த என்ன அருகதை இருக்கிறது?

தமிழகத்துக்கு வஞ்சகம் செய்வதில் கர்நாடக அரசையும் உச்ச நீதிமன்றத்தையும் விஞ்சிய கிரிமினல்தான் மோடி அரசு. காவிரி ஆணையம் அமைப்பதைத் தடுத்து, தமிழகத்துக்கு நிரந்தரமாக காவிரி நீர் கிடைக்காத நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் மோடி. தமிழ்நாட்டின் விவசாயத்தை அழித்த மோடியிடம், ஜல்லிக்கட்டு நடத்த அனுமதி தருமாறு கெஞ்சுவதும் மனுக் கொடுப்பதும் கேவலமில்லையா?

“ஒரு நாடு – ஒரு சட்டம்” என்று சொல்லிக் கொண்டு இவர்கள் ஆடுகிற ஆட்டம் எல்லை மீறிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. இந்தி, சமஸ்கிருதம், பார்ப்பனியம் ஆகியவற்றை எதிர்ப்பதில் தமிழகம் முன்னணியில் இருப்பதால், உச்ச நீதிமன்றம் என்று அழைக்கப்படும் உச்சுக்குடுமி மன்றத்தின் நீதிபதிகளுக்கும், உச்சுக்குடுமி கட்சியான பாரதிய ஜனதாவுக்கும் தமிழ்நாடு என்றாலே வேப்பங்காயாய்க் கசக்கிறது.

தமிழ் மக்களுக்குச் சொந்தமான சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலை, அறநிலையத்துறையிடமிருந்து பிடுங்கி, அங்கே மணியாட்டும் பார்ப்பன தீட்சிதர்களுக்குச் சொந்தமாக்கி தீரப்பளித்தது உச்ச நீதிமன்றம்தான்.

சாதிப் பாகுபாடின்றி அனைத்து சாதி மாணவர்களுக்கும் பயிற்சி கொடுத்து அர்ச்சகராக நியமிக்க முயன்றது தமிழக அரசு. “பார்ப்பன அர்ச்சகர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் சாமி சிலையைத் தீண்டக்கூடாது”என்று தீர்ப்பளித்து, சாதியையும் தீண்டாமையையும் நிலை நாட்டியது உச்ச நீதிமன்றம்தான்.

“தமிழ்நாட்டு கோயில் தமிழ் மக்களுக்குச் சொந்தம். தமிழில் வழிபடுவதும் தமிழர்களை அர்ச்சகர்களாக நியமித்துக் கொள்வதும் தமிழ் மக்களின் உரிமை. அதில் தலையிடுவதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்துக்கோ மத்திய அரசுக்கோ அதிகாரம் இல்லை” என்று நாம் குரல் எழுப்பவேண்டிய நேரம் இது.

தமிழ்நாட்டுப் பள்ளிகளுக்கு என்ன பாடத்திட்டம் என்பதை சொல்வதற்கு மத்திய அரசு யார்? சி.பி.எஸ்.இ பாடத்திட்டத்திட்டத்தையும், செத்த மொழியான சமஸ்கிருதத்தையும் இந்தி திணிப்பையும் தூக்கி வெளியே வீச வேண்டிய நேரம் இது.

தமிழக மாணவர்கள் படிப்பதற்கு தமிழ்நாட்டில் மருத்துவக் கல்லூரி கட்டினால், அதில் யாருக்கு சீட் கொடுப்பது என்று நீட் தேர்வு வைத்து டில்லி முடிவு செய்யும் என்கிறது உச்ச நீதிமன்றம். அடுத்து பொறியியல் கல்லூரிகளுக்கும் அதே முறையை கொண்டுவரப் போவதாக சொல்கிறது மோடி அரசு.

கேடி கிரிமினல்களும் ஹவாலா பேர்வழிகளும் வக்கீலாக தொழில் நடத்திக் கொண்டிருக்கையில், நீதிபதிகளின் ஊழலை எதிர்த்த தமிழ்நாட்டு வக்கீல்களுக்கு மட்டும் வாழ்நாள் தடை விதித்திருக்கிறது அனைத்திந்திய பார் கவுன்சில். பாரதிய ஜனதாக் கட்சிக்காரன்தான் இதற்கும் தலைவர் என்பதை நாம் கவனிக்கவேண்டும்.

அணு உலை வேண்டாமென்று கேரள மாநிலம் விரட்டியடித்தால் அது கூடங்குளத்தில் திணிக்கப்படுகிறது. “கெயில் எரிவாயுக் குழாய் எங்கள் விவசாயத்தை அழிக்கும்” என்று தமிழக விவசாயிகள் முறையிட்டாலோ, அதனை நிராகரித்து விளைநிலத்தை ஒப்படைக்குமாறு உத்தரவிடுகிறது உச்ச நீதிமன்றம். “சட்டத்தின் ஆட்சி” என்ற பெயரில் திணிக்கப்படும் நியாயத்துக்குப் புறம்பான இப்படிப்பட்ட தீர்ப்புகளுக்கு எதற்காக நாம் கட்டுப்பட வேண்டும்?

“கரசேவை செய்யப்போகிறோம்” என்று சொல்லி உச்ச நீதிமன்றத்திடம் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு, கடப்பாரை சேவை செய்து, அயோத்தியில் பாபர் மசூதியை இடித்தவர்கள்தான் பாரதிய ஜனதாக் கட்சியினர். மசூதியை இடித்து மதவெறியைத் தூண்டி ஆட்சியையும் பிடித்து விட்டார்கள். ஆனால் மசூதியை இடித்த குற்றத்துக்கு இவர்களை இதுவரை நீதிமன்றம் தண்டிக்கவில்லை.

டில்லியின் கொம்பைப் பிடித்து அடக்குவதுதான் இன்று தமிழகம் பயின்று கொள்ள வேண்டிய வீர விளையாட்டு. இதன் பெயர் ஜல்லிக்கட்டு அல்ல, டில்லிக்கட்டு.

மகாராட்டிரத்தில் கிருஷ்ண ஜெயந்தியை ஒட்டி நடக்கும் “உறியடித் திருவிழா”வில் மனிதக் கோபுரம் அமைப்பதற்கு உச்ச நீதிமன்றம் கட்டுப்பாடுகள் விதித்தபோது, “உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு கட்டுப்பட முடியாது” என்று வெளிப்படையாகவே அறிவித்து விழாவை வழக்கம்போல நடத்தியது பாஜக சிவசேனா அரசு. உச்ச நீதிமன்றம் அதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. ஆனால் சேதுக்கால்வாய் திட்டத்துக்காக தமிழகத்தில் கடையடைப்பு நடந்தபோது மட்டும் “ஆட்சியைக் கலைப்போம்” என்று திமுக அரசை மிரட்டியது. இதுதான் உச்ச நீதிமன்றத்தின் நடுநிலை. சட்டத்தை மதிக்குமாறு தமிழகத்துக்கு உபதேசம் செய்யும் அருகதை பாஜக-வுக்கோ, இந்த நீதிமன்றத்துக்கோ கிடையாது.

எல்லா விசயங்களிலும் இரட்டை வேடம் போடும் பாரதிய ஜனதா, வழக்கம் போல இந்தப் பிரச்சினையிலும் இரட்டை வேடம் போடுகிறது. “விஜில்” என்ற ஆர்.எஸ்.எஸ் சார்பு அமைப்பினைச் சேர்ந்த ராதா ராஜன் என்பவர்தான் ஜல்லிக்கட்டுத் தடைக்கு குரல் கொடுப்பவர். மாடுகளின் மீது பெருங்கருணை கொண்டுள்ள இந்த அம்மையார், மாட்டுக்கறி வைத்திருந்ததாக குற்றம் சாட்டி அக்லக் என்ற இசுலாமிய முதியவரை கொலை செய்தார்களே, அந்தக் கொலையை நியாயப்படுத்துபவர்.

மதத்தின் பெயரில் மனிதப் படுகொலை நடத்தும் இத்தகைய பார்ப்பன மேட்டுக்குடியினர்தான், விலங்குகளைப் பாதுகாப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் “பீட்டா” போன்ற அமைப்புகளிலும் நிறைந்திருக்கின்றனர். “விநாயகர் சதுர்த்திக்கு கறிக்கடையை மூடு, கோயில் நகரங்களில் கறிக்கடையே கூடாது, மாட்டுக்கறியை தடை செய்” என்பன போன்ற கோரிக்கைகளுக்கும் ஜல்லிக்கட்டுத் தடைக்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லை. “மாட்டை அடக்குபவர்கள், மாட்டை வெட்டுபவர்கள், புலால் உணவு புசிப்பவர்கள் போன்றோர் கீழானவர்கள், அவர்களது பண்பாடும் கீழானது” – என்பதுதான் இவர்கள் சொல்ல வரும் கருத்து.

“மாட்டை அடக்குவதுதான் வீரம், அதுதான் உயர்ந்த பண்பாடு” என்பதல்ல நம் கருத்து. ஜல்லிக்கட்டு முதல் கோயில் திருவிழாக்கள் வரை தமிழகத்தின் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் பலவற்றில் ஊடுருவியிருக்கும் சாதிப்பாகுபாட்டையும் தீண்டாமைக் கொடுமையையும் நாம் ஒருபோதும் “தமிழ் வீரம்” என்று கொண்டாட முடியாது.

மாட்டுக்கொம்பால் குத்துப்பட்டு சாவதற்கும் தயாராக இருக்கும் வீரர்கள், உச்ச நீதிமன்றம் தடை விதித்தவுடனே மொட்டை போட்டு ஒப்பாரி வைப்பது ஏன்? காவிரியைத் தடுத்தும் மணற்கொள்ளை அடித்தும் தமிழகத்தின் விவசாயத்தை அழித்து, நூற்றுக்கணக்கான விவசாயிகளை கடனுக்கும் சாவுக்கும் தள்ளிய எதிரிகளுக்கு எதிராகத் தமிழ் வீரம் கிளர்ந்து எழாதது ஏன்? விவசாயம் அழிந்த பின், விவசாயி அழிந்த பின், மாடுகள் ஏது? மஞ்சு விரட்டு ஏது? சிந்திக்க வேண்டாமா?

பொங்கல் விடுமுறையையே ரத்து செய்கிறது மோடி அரசு. “கம்ப்யூட்டரில் ஜல்லிக்கட்டு விளையாட வேண்டியதுதானே” என்று திமிராக கேலி பேசுகிறார் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி. “திராவிட இயக்கத்தை அழிப்போம்” என்று பொங்கல் வாழ்த்து சொல்கிறார் பொன். ராதாகிருஷ்ணன். நாம் அடக்க வேண்டியது யாரை?  காளையையா, டில்லியையா?

“உன்னுடைய அதிகாரம் தமிழகத்தில் செல்லாது” என்று டில்லியின் கொம்பைப் பிடித்து அடக்குவதுதான் இன்று தமிழகம் பயின்று கொள்ள வேண்டிய வீர விளையாட்டு. இதன் பெயர் ஜல்லிக்கட்டு அல்ல, டில்லிக்கட்டு.

 

தோழமையுடன்

வழக்குரைஞர்.சி.ராஜு

மாநில ஒருங்கிணைப்பாளர்.

 

முதற்பதிவு: வினவு

ஜல்லிக்கட்டும் பொங்கலும் விவசாயிகளுக்கு உயிர் தருமா?

uzavar

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக தமிழகம் முழுவதும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் போராடி வருகிறார்கள். தமிழகத்தின் அனைத்து கட்சிகளும் ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இடையே பொங்கல் விடுப்பு விடுபட்டதும் வந்து போனது. ஆனால் இப்படி பொங்கி எழுந்து போராடும் அளவுக்கு ஜல்லிக்கட்டுக்கு என்ன கனம் இருக்கிறது? வீர விளையாட்டு, நாட்டு மாடுகள், தமிழர் அடையாளம் இத்யாதி, இத்யாதிகளை.. .. .. கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு பார்ப்போம். மாட்டுக் கொம்பின் கூர்ப்பில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வீரமா? கொத்துக் கொத்தாய் மடிந்து போன விவசாயிகளின் தற்கொலையில் தென்படாத ஈரமா? எது முதன்மையானது? மாணவர்களே! கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று என்றானே ஒரு கிழவன். அவனை தமிழன் இல்லை என அறிவித்து விடலாமா?

 

சர்வ நிச்சய்மாக உங்கள் போராட்ட உணர்வை குறைத்து மதிப்பிட விருப்பமில்லை. ஆனால் உங்கள் போராட்டம்.. .. ? ஜல்லிக்கட்டில் ஓராயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவைகளை இங்கு எழுப்பவில்லை. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் கருகிய பயிர்களைப் போல் தாங்களும் கருகி வீழ்ந்து கிடக்கிறார்களே, இதை விட ஜல்லிக்கட்டு எந்த விதத்தில் இன்றியமையாததது?

 

நாடு முழுவதிலும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் தோராயமாக 3 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய இந்தப் பிரச்சனை வெகு மக்களிடம் எந்த தக்கங்களையும் ஏற்படுத்தாமல் கடந்து போயிருக்கிறது. அதாவது கடந்து செல்ல வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தீவிரவாதம், குண்டு வெடிப்பு முதல் தேசபக்தி வரை பல்வேறு செய்திகள் இந்த கடந்து போதலுக்கு பக்கமேளமாக ஆகியிருக்கின்றன. உங்கள் போராட்டமும் அவ்வாறான ஒரு பக்கமேளமா எனும் மெல்லிய ஐயம் இழையோடுகிறது.

 

எந்த ஒரு அரசியல் இயக்கமோ, அமைப்போ முன்னெடுக்காமல் சமூக வலைத்தளங்களின் உந்துதலால் மட்டுமே ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள், மாணவர்கள் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். அரசுக்கு எதிரான செய்திகள் சத்தமில்லாமல் நீக்கப்படுவதும், திடீரென ஒரு செய்தி வைரலாகி இணையத்தை கலக்குவதும் இயல்பானது போன்ற ஒப்பனையுடன் உலாவருகின்றன. அண்மை ஆண்டுகளில் மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட வானவில் புரட்சிகள் நிழலாடுகின்றன. அந்தப் போராட்டங்களில் எதை எதிர்த்து மக்கள் திரண்டார்களோ அது தான் இப்போதும் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறது. போராடிய மக்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு அடிமைத்தனம் மட்டுமல்ல, அவ்வப்போது கிளர்ச்சிகளும் தேவைப்படுகின்றன.

 

காவிரி கழிமுக பகுதிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மடியும் விவசாயிகள் அச்சு, காட்சி ஊடகங்களிலோ, வெகுமக்களிடமோ பெரிதாக கவனம் ஈர்க்கவில்லை என்பதன் உள்ளீடு, அதன் பின்னே ஏகாதிபத்தியம் இருக்கிறது என்பதில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த சில ஆண்டுகளாக காவிரியில் தண்னீர் திறந்து விடப்படவில்லை என்பதன் பின்னே மீத்தேன், நியூட்ரினோக்களும், ஷெல்கேஸ், கெயில்களும் இல்லை என்று கூற முடியுமா?

அந்நிலங்களை பாழ்நிலங்களாக வைத்திருக்க வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. போஸ்கோவுக்கு எதிராக நியாம்கிரி மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள் எதிர்மறையாக அவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள் அவை. நேர்மறையாக நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் எங்கே? ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் யாருக்கு உதவுவதற்காக?

 

நூற்றைம்பது விவசாயிகள் வரை தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகவும் தாமதமாக கர்நாடகா, கேரளாவுக்குப் பிறகு வறட்சி மாநிலம் அறிவிப்பை வெளியிட்ட தமிழக அரசோ 17 விவசாயிகள் மட்டுமே உயிரிழந்திருப்பதாக கூறியுள்ளது. மரணமடைந்த விவசாயிகளுக்கு 3 லட்சம் நிவாரணமகவும், ஏக்கருக்கு 5500 இழப்பீடாகவும் அறிவித்து எச்சைக்கையால் காக்காய் விரட்டியிருக்கிறது. விவசாயிகளை தூக்குக் கயிற்றின் முன்னே நிருத்தி, அவர்களின் தலையை சுருக்கினுள் மாட்டி விட்ட செயல் வரை இந்த அரசுகளும் அதன் கொள்கைகளும் செய்தவை. ஆற்று மணல் கொள்ளை தொடங்கி, நீர்நிலைகளை நாசமாக்கியது, இருக்கும் சொற்ப நீராதாரத்தையும் பன்னாட்டு நிறுவங்களுக்கு தாரை வார்த்தது, எந்த வரைமுறைகளும் இல்லாமல் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க அனுமதித்து சுற்றுச் சூழலை நாசமாக்கியது, கனிம வளங்களை எடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் காடுகளை மொட்டையடித்தது என அனைத்தும் சேர்ந்து தான் மழை வளத்தை அரித்தது. எல்லாவற்றையும் முதலாளிகளின் நலன் எனும் அடிப்படையிலிருந்து செய்து விட்டு, இயற்கை பொய்து விட்டது, வயோதிகத்தால் இறந்தார்கள் என்று இப்போது சொல்கிறதே இந்த அரசு. ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் அனைத்து வண்ண தனியார்மய தாசர்களும் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்து நிற்கிறார்களே. என்றால் இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் யாரைக் காப்பாற்ற?

 

பொங்கல் என்றால் அது அறுவடைத் திருவிழா. பாளம் பாளமாய் நிலம் வெடித்து அந்த வெடிப்பின் வழியே விவசாயிகளின் உயிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் பொங்கல் கொண்டாடுவது என்பதன் பொருள் என்ன? இழவு வீட்டில் கொண்டாட்டமா என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தும் இடத்துக்கு எதிரே உண்ணும் விரதம் நடத்துவது போல், இந்த நேரத்தில் பொங்கல் கொண்டாடுவது செத்துப் போன அந்த விவசாயிகளைக் கேலி செய்வது போல் இல்லையா?

 

இதோ, செத்துப்போன விவசாயிகளுக்கு நீதி வேண்டும் என்று குடந்தை அரசு கலைக் கல்லூரி மாணவர்கள் போராட்டத் தீப்பொறியை பற்ற வைத்திருக்கிறார்கள். கல்லூரிகளில் தீ பரவட்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

2017 நாட்காட்டி தரவிறக்கம்

2017-calendar

நண்பர்கள் தோழர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம்.

 

2017 ஆம் ஆண்டுக்கான நாட்காட்டியை வடிவமைத்திருக்கிறேன். கடந்த ஆண்டே இப்படி ஒரு முயற்சியை செய்ய வேண்டும் என எண்ணியிருந்தேன். சில காரணங்களால் அதை நடைமுறைப்படுத்த முடியாமல் போனது. இந்த ஆண்டும் கூட டிசம்பர் கடைசி வாரத்தில் வெளியிட வேண்டும் என திட்டமிட்டிருந்தேன். இப்போதும் இரண்டு வாரங்கள் தள்ளிப் போய் விட்டது. கிடைத்த நேரத்தையும், தெரிந்த நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தியே இதைச் செய்திருக்கிறேன். ஆகவே, இதில் சில குறைபாடுகளும் இருக்கின்றன. ஆர்வமுள்ளவர்கள் தக்க ஆலோசனைகளைத் தரலாம்.

 

ஒவ்வொரு மாதத்திலும் ஒரு மார்க்சியப் பொன்மொழி, அரிய புகைப்படம், அரசு விடுமுறை தினம், சிறப்பு நாட்கள் என அனைத்தையும் இணைத்துள்ளேன். அரசு விடுமுறை நாட்களை கூடியவரை தமிழ்ப்படுத்தியும் நேர்ப்படுத்தியும் சேர்த்துள்ளேன். எடுத்துக்காட்டாக பக்ரீத் என்பதை ஆட்டுப் பெருநாள் எனவும், தீபாவளி என்பதை நரகாசுரன் நினைவு நாள் எனவும் மாற்றியுள்ளேன். சிறப்பு நாட்களைப் பொருத்தவரை அனைத்திலும் அந்தந்த ஆண்டுகளை சேர்த்துள்ளேன். புகைப்படங்களைப் பொருத்தவரை பெரும்பாலானவை கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படங்கள். எனவே, கருப்பு வெள்ளையில் A3 அளவில் அச்செடுத்து பயன்படுத்திக் கொள்க.

2017 நாட்காட்டியை தரவிறக்க

பொறுக்கிகளை கல்லால் அடித்து விரட்டுவது நம் பண்பாடில்லையா?

dyfi

நவம்பர் எட்டாம் தேதி மோடியிடமிருந்து கிளம்பிய பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு எனும் ஓங்கலை (சுனாமி) மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டது, இன்னமும் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மோடியும் அதன் வீழ்படிவுகளும், அரசும் அதன் காலாட்படைகளும் அது சரியான நடவடிக்கை என்று தடிக் கம்புகளால் நம்மை கனிய வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

கடந்த ஆண்டின் இறுதி நாளன்று, மோடி விதித்த 50 நாள் கெடு முடிந்த பின்னரும் நிலமை சீரடையவில்லை என்பதால் மோடியைக் கண்டித்து இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தினர் சென்னை மோடவாக்கத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். அங்கு வந்த பள்ளிக் கரணை காவல் துறையினர் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை தடியடி நடத்தி கலைத்த்ததுடன், ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை பாலியல் ரீதியாக சீண்டியுள்ளனர். குறிப்பாக உதவி ஆய்வாளர் ரவி. இந்த வக்கிரத்தை கண்டித்த தோழர்கள் 9 பேரை காவல்துறை வாகனத்தில் கடத்திச் சென்று லத்தியாலும், துப்பாக்கிக் கட்டையாலும் கண்மூடித்தனமாக தாக்கியுள்ளனர். தகவலறிந்து தென்சென்னை சி.பி.எம்மினர் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை அடைத்து வைத்திருந்த மண்டபத்துக்குச் சென்று கடத்திச் செல்லப்பட்ட தோழர்கள் குறித்து விபரம் கேட்டனர். இது குறித்து எந்த வித விபரங்களையும் தெரிவிக்காத அங்கிருந்த காவல்துறையினர், கேள்வி எழுப்பியவர்கள், பொதுமக்கள், செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற செய்தியாளர்கள் உட்பட அனவரையும் அரை கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு விரட்டிச் சென்று அடித்து துவைத்துள்ளனர். வாகனங்களையும் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். இது குறித்து சி.பி.எம் மாநிலச் செயலாளர் ஜி.மகேந்திரன் விடுத்துள்ள அறிக்கை இங்கே.

 

காவல்துறையினர் பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவதை ஒரு உத்தியாகவே கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். பொதுவாக எந்த விதமான போராட்டத்தை யார் நடத்தினாலும் சட்டம் ஒழுங்கு, போக்குவரத்தை சீர்படுத்துதல் எனும் பெயரில் மூக்கை நுழைக்கும் காவல் துறை போராட்டத்தை சீர்குலைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். தடியடி நடத்தி கலைப்பது தான் அவர்கள் இலக்காக இருக்கும். பேச்சுவார்த்தை நடத்தினாலும் பேச்சுவார்த்தையின் போக்கு போராட்டத்தை கலைப்பதை நோக்கியே இருக்கும். போராட்டத்தை நடத்தும் முன்னணியாளரை பொது இடத்தில் இழிவாகப் பேசி தாக்குவது, பொய்வழக்கு போட்டு சிறையில் உறுப்புகள் சிதையுமளவுக்கு அடித்து நொறுக்குவது என்பதை, அவர்கள் எதிர்காலத்தில் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதில் இருந்து விலக்குவது எனும் நோக்கில் நடத்துகிறார்கள்.

 

இதுவே பெண்கள் என்றால், பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவது என்பதை இனி போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கவே கூடாது என்பதற்காக திட்டமிட்டு நடத்துகிறார்கள். மூடு டாஸ்மாக்கை போராட்டத்தின் போது மண்டபத்தில் அடைக்கப்பட்ட தோழர்களை மாலை விடுவிக்க முன்வந்தது காவல்துறை. ஆனால் வேறு காரணங்களுக்காக இரவானாலும், ரிமாண்ட் செய்தாலும் பரவாயில்லை உய்ரதிகாரி வந்து பேச்சு நடத்தாதவரை இங்கிருந்து செல்ல மாட்டோம் என தெரிவித்த போது ஒரு காவல்துறை அதிகாரி தோழர் ஒருவரைப் பார்த்து இரவில் தங்குவதற்கு உன் கணவனிடம் அனுமதி வாங்கி விட்டாயா? என்று வக்கிரமான பொருளில் கேட்டார். இப்படி போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளும் பெண்கள் ஆபாச வசவுகளை, வக்கிரமான பொருளில் திட்டப்படுவதை கேட்பது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கிறது. அது இன்னும் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று பொது இடங்களில் அங்கங்களைத் தொடுவது, ஆடைகளை இழுத்துக் கிழிப்பது என்று விரிவடைந்திருக்கிறது. இது ஒன்றிரண்டு அதிகாரிகள் செய்யும் தவறு என்று எண்ண முடியாது. உளவியல் ரீதியாக தாக்குவது எனும் அடிப்படையில் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

 

தனிப்பட்ட பொறுக்கிகள், சமூக விரோதிகள் கூட பொது இடங்களில், பலர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் அரசு பொறுக்கிகள் இன்னும் அதிகமாக செல்வதற்கும் தயாராக இருக்கிறார்கள். வாச்சாத்தியில் பழங்குடியினப் பெண்கள் வண்புணர்வு செய்யப்பட்ட வழக்கில், அந்த நேரத்தில் முதல்வராக இருந்தவர், அந்தப் பெண்கள் பணத்துக்காக காவல்துறை மீது அப்படி பழி சுமத்துகிறார்கள் என்று சட்டமன்றத்திலேயே கூறினார். இந்த பாதுகாப்பு தான் அவர்களை எந்த எல்லைக்கும் செல்ல வைக்கிறது. சட்டம், நீதி உள்ளிட்ட எதுவும் அவர்களுக்கு தடையில்லை. அண்மையில் கோவையில் ஒரு இழவை முன்னிட்டு காவி வானரங்கள் 18 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு கடைகளை நொறுக்கி, திருடி, வாகனங்களை சேதப்படுத்தி ஊர்வலம் நடத்திய போது அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாய் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த காவல்துறை அரசுக்கு எதிரான போராட்டம் என்றால் நொடிகளில் பாய்ந்து குதறுகிறது. ஜாதி மோதல்களை தூண்டும் வண்ணம் ஆதிக்க ஜாதியினர் ஒட்டும் சுவரொட்டிகளை, பார்க்கவே கண்கூசும் படு ஆபாசமான நீலப்பட சுவரொட்டிகளை அனுமதிக்கும் காவல் துறை அரசை எதிர்த்து மக்களை விழிப்படையச் செய்யும் நோக்கில் ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டினால், ஒட்டிய பசை உலர்வதற்குள் கிழித்துப் போடுகிறது, ஒட்டியவர்கள் மீது பொய்வழக்கு போடுகிறது. இப்படி எடுத்துக்காட்டுகள் ஆயிரம் கூறலாம். இதன் உள்ளடக்கத்தில் இருக்கும் உண்மை என்ன? என்பதே கேள்வி.

 

மக்களுக்கு எதிரான எந்த சமூக விரோதியையும் காப்பாற்றும், கூட்டு வைத்துக் கொள்ளும், கொள்ளையடிக்கும் காவல்துறை, அரசுக்கு எதிராக போராடும் எவரையும் கொஞ்சமும் அனுமதிப்பதில்லை. சமூக விரோதிகளோடும், குற்றவாளிகளோடும் கூடிக் குலாவும் போது குறுக்கே வராத சட்டம் நீதி போன்ற மாய வஸ்துகள், மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக போராடும் போது அதை தடை செய்வதற்கு பாட்டை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை தடுக்கிறது எனும் ஒரே காரனத்துக்காக பாலியல் வண்புணர்வு உள்ளிட்ட மக்களுக்கு எதிரான எந்தகைய குற்றங்களிலிருந்தும் காவல்துறையை பாதுகாக்கிறது அரசு. இது தான் அந்த உண்மை. அரசு என்பது மக்களுக்கானதில்லை, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கானதில்லை. அரசு என்பது மக்களுக்கு எதிரானது, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கு எதிரானது.

 

காவல்துறை உங்கள் நண்பன் எனும் அறுவறுப்பான பொய்யை, அது பொய் என்று தெரிந்த பின்னும் எதற்காக உண்மை போல பாவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? அவர்கள் அரசு சீருடையை அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக இன்னும் எத்தனை நாள் அந்தப் பொறுக்கிகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?

பொறுக்கிகளால் தாக்கப்பட்ட, பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்பட்ட தோழர்கள் இங்கே நடந்தவைகளை விவரிக்கிறார்கள். 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ரொக்கமற்ற பொருளாதாரம் எதற்காக கொண்டு வரப்படுகிறது?

cashless-economy

உயர் மதிப்பு கொண்ட ரூபாய்த் தாள்கள் மதிப்பிழந்தவைகளாக அறிவித்து நாற்பது நாட்களைக் கடந்து விட்டது. கருப்புப் பணம் என்றார்கள், கள்ளப்பணம் என்றார்கள், ஊழலை ஒழிக்க என்றார்கள் சல்லடையில் அள்ளிய தண்ணீர் போல் எதுவும் நிற்கவில்லை மக்களிடம். கடைசியில் நிதியமைச்சரின் வாயிலிருந்தே பூனைக்குட்டி வெளியே வந்தது, கேஷ்லெஸ் எகானமி தான் எங்கள் நோக்கம் என்று. அதாவது கருப்புப் பணத்தை, கள்ளப்பணத்தை ஒழிப்பதெல்லாம் எங்கள் நோக்கமல்ல நாட்டில் ரொக்கமற்ற பொருளாதாரத்தை கொண்டு வருவதே எங்கள் நோக்கம் என்கிறார்கள். கடந்த நாற்பது நாட்களுக்கும் மேலாக மக்கள் அடைந்த துன்பம் எழுதி மாளாது. அத்தனையும் கருப்புப் பணம் ஒழிக்கப்படும் எனும் போதையில் தான் கரைக்கப்பட்டது. மக்கள் தங்கள் அன்றாட தேவைகளுக்காக, அண்மைக்கால தேவைகளுக்காக சேர்த்து வைத்த பணம் இப்போது வங்கிகளின் பிடியில். வங்கிகளோ கார்ப்பரேட்டுகளின் பிடியில்.

 

மோடியின் கருப்புப் பண பம்மாத்து பல்லிளித்துப் போனதும், அடுத்த நாடகத்தை அரங்கேற்றி இருக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் ஆங்காங்கே ரெய்டுகள் நடத்தி பல்லாயிரம் கோடி பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பணமும், நகைகளும் கண்டெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் இரண்டு முக்கியமான செய்திகள் இருக்கின்றன. 1. ரெய்டு செய்யப்பட்டவர்களில் வங்கி நிர்வாகிகளும் அடக்கம். 2. கைப்பற்றப்பட்ட பணத்தில் கோடிகணக்கில் புதிய 2000 ரூபாய் தாள்கள் இருந்தன.

 

வங்கிப் பரிமாற்றம் குறித்து தற்போது அதிகம் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்களை வங்கிப் பரிமாற்றத்திற்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் மோடி மட்டுமல்ல, மன்மோகன் சிங்கும் முனைப்பு காட்டினார். ஏனென்றால், மக்கள் அனைவரும் வங்கிகளின் மூலம் பரிமாற்றங்களை மேற்கொள்வது என்பது பெருமுதலாளிகளுக்கு ஆதரவான நடவடிக்கை. இதற்காகத் தான் ஜன் தன் திட்டம் என்றும், மானியங்களை நேரடியாக உங்கள் வங்கிக் கணக்கிலேயே சேர்த்து விடுகிறோம் என்றும் ஆசை காட்டினார்கள். வங்கிப் பரிமாற்றத்துக்கு பழகி விட்டால் ஊழல் இருக்காது திருட்டு இருக்காது என்று பட்டியலிட்டு தூண்டிப் பார்த்தார்கள். இப்போது ரூபாய் மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை மூலம் கழுத்தில் கை வைத்து மக்களை வங்கிகளுக்குள் நெட்டித் தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

 

நவம்பர் எட்டாம் தேதி இரவில் மதிப்பிழக்கச் செய்யப்பட்டது தோராயமாக 13 லட்சம் கோடி. இப்போது வரை வெளியிடப்பட்டிருக்கும் புதிய ரூபாயின் மதிப்பு தோராயமாக 5.5 லட்சம் கோடி. மீதமுள்ள 8 லட்சம் கோடி வெளியிடப்படுமா? அவ்வாறான எந்த உறுதியும் யாரிடமிருந்தும் வரவில்லை. ஏனென்றால் பணத் தட்டுப்பாடு நீடிக்க வேண்டும். பணத் தட்டுப்பாடு நீடித்தால் தான் மக்கள் வங்கிகளை தொடர்ந்து நாடுவார்கள் என்பதால் முழு மதிப்புக்கும் புதிய பணத்தாள்கள் அடித்து வெளியிடப்பட மாட்டாது.

 

இதன் அடிப்படையில் அந்த இரண்டு செய்திகளையும் பார்த்தால், ஒருவர் 2000 ரூபாய் மட்டுமே பெற முடியும் என்ற நிலையில் கோடிக்கணக்கான புதிய 2000 ரூபாய் கட்டுகளை எப்படி ஒருவர் வைத்திருக்க முடியும்? ஒரு வங்கி நிர்வாகி எந்த வகையில் தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு கோடிக் கணக்கான ரூபாயை கொடுக்க முடியும்? விவசாயிகள், கூலித் தொழிலாளிகள், அடித்தட்டு உழைக்கும் மக்கள் என பல்லாயிரம் செயல்படுத்தப்படாத வங்கிக் கணக்குகள் ஒவ்வொரு வங்கிக் கிளையிலும் இருக்கின்றன. இது போன்ற செயல்படாத வங்கிக் கணக்குகளில் கணக்கு வைத்திருப்பவரின் அனுமதியைப் பெறாமலேயே அந்த வங்கி நிர்வாகிகளால் பணத்தை போடவும் எடுக்கவும் முடிந்திருக்கிறது. அதாவது, போட்டு எடுத்ததாக கணக்கு காட்ட முடிந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே நகைக்கடன் வாங்கியவரின் வங்கிக் கணக்கிலிருக்கும் பணத்தை அவருடைய அனுமதி இல்லாமலேயே கடனுக்கான தவணையாக பணத்தை எடுத்து மாற்றிய செய்திகள் செய்தித்தாள்களில் அடிக்கடி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. மட்டுமல்லாது அந்த நடவடிக்கை நியாயப்படுத்தவும் படுகிறது. ஏற்கனவே செல்பேசிகளில் நாம் செயல்படுத்தாத, நமக்குப் புரியாத பல வசதிகளை நீங்கள் செயல்படுத்தினீர்கள் என்று சொல்லி இருப்பில் இருக்கும் பணத்தை கொள்ளையடித்துக் கொள்வது செல்பேசி வைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரின் அனுபவமாக இருக்கிறது. இதை எதிர்த்து யாரும் எதுவும் செய்ய்துவிட முடியாத நிலை தான் நீடிக்கிறது. இவ்வாறான சூழலில் தான் மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான பணம் வங்கிகளில் குவிக்கப்பட்டு ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்துக்குள் மக்கள் திணிக்கப்படுகிறார்கள்.

 

ரொக்கப் பரிமாற்றத்தில் மக்களுக்கு எந்த இழப்பும் இல்லை. ஆனால் வங்கிப் பரிமாற்றம், கடன் அட்டைகள், பண அட்டைகளின் மூலம் பரிமாற்றங்களைச் செய்யும் போது, ஒவ்வொரு பரிமாற்றத்திலும் சேவைக் கட்டணமாக குறிப்பிட்ட தொகையை மக்கள் இழக்க வேண்டியதிருக்கும். மக்கள் தங்கள் தேவைக்கான அன்றாட வணிக நடவடிக்கைகளைக் கூட அட்டைகள் மூலம் தான் நடத்திக் கொள்ள வேண்டும் என மக்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.. அவ்வாறென்றால், ஒவ்வொரு நடவடிக்கைக்கும் குறிப்பிட்ட அளவு பணத்தை இழக்க வேண்டும். இதன்படி, ஒரு நாளைக்கு, ஒரு மாதத்துக்கு, ஒரு ஆண்டுக்கு எவ்வளவு பணத்தை இழக்க வேண்டியதிருக்கும்? நம் நாட்டின் மக்கட்தொகை 120 கோடிக்கும் அதிகம். கோடிக்கணக்கான மக்கள், பல கோடிக்கணக்கான வணிக நடவடிக்கைகள். இதன் மூலம் மக்கள் இழக்கும் பணம் ரொக்கமற்ற பரிமாற்ற நிறுவனங்களை நடத்தும் ஒரு சில பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களின் கைகளில் சென்று குவியும். இதில் மக்களிக்கு ஏதாவது பலன் இருக்கிறதா?

 

ரொக்கப் பரிமாற்றத்திலிருந்து ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்துக்கு மாறியே ஆகவேண்டும் என்று என்ன அவசியம் வந்திருக்கிறது? யாருக்கு அவசியம் வந்திருக்கிறது? பணப் பரிமாறத்துக்கு முன்பு பண்டப் பரிமாற்றம் நடைமுறையில் இருந்தது. நெல்லைக் கொடுத்து பருத்தி வாங்க வேண்டும், மிளகைக் கொடுத்து சர்க்கரை வாங்க வேண்டும். இந்த பண்டப் பரிமாற்றம் ஒழிந்து பணப் பரிமாற்றம் வந்த போது மக்களுக்கு சில நன்மைகள் இருந்தன. பெரிய வணிக நடவடிக்கைகளை யாரும் செய்யலாம் எனும் சுதந்திரம் கிடைத்தது. கட்டுப்பாடுகள் அகன்று யாரும் எந்தப் பொருளையும் வாங்கலாம் எனும் சுதந்திரம் கிடைத்தது. இவைகளில் அந்த நேரத்தில் தேவைகளுக்கான உற்பத்தியிலிருந்து நுகர்வுக்கான உற்பத்திக்கு மாறிச் சென்ற உடமையாளர்களின் நலனும் அடங்கியிருந்தது என்றாலும் மக்களும் அதில் பலனடைந்தனர். ஆனால் உடமையாளர்களுக்கேயான முதன்மையான ஒரு நன்மையும் அதில் இருந்தது. அது பரிமாற்றத்தின் இரகசியத் தன்மை.

 

உடமையாளன் ஒருவன் கிராம அலுவலரிடம் ஒரு வண்டி எள் தருகிறேன் அதற்குப் பதிலாக ஆற்று நீரை தாராளமாக பயன்படுத்த எனக்கு அனுமதி தாருங்கள் என்று கேட்டால் அந்த நடவடிக்கையில் ஏதாவது இரகசியம் இருக்குமா? இன்னாரிடமிருந்து இன்னாருக்கு ஒரு வண்டி எள் எதற்காக செல்கிறது என்று மக்கள் சிந்திக்க்கும் அளவுக்கு அந்தச் செயல் வெளிப்படையாக நடைபெறும். பணப் பரிமாற்றம் இந்த வெளிப்படைத் தன்மையை அழித்து இரகசியத் தன்மையைக் கொண்டு வந்தது. பண்டப் பரிமாற்றத்திலிருந்து பணப் பரிமாற்றத்துக்கு நகர்ந்த நிகழ்வில் உடமையாளனுக்கு கிடைத்த ஆகக் கூடிய பலன் இது தான். மொத்தத்தில் பரிமாற்றத்திற்காகவே பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டதன் அடிப்படையில் உடமையாளனின் பொருட்கள் விற்றுத் தீர்வதற்கும், வளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காகவும் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றம் தான் பணப்பரிமாற்றம். இதில் உழைக்கும் மக்களுக்கு கிடைத்த பலன் பண்டமாற்றில் இருந்த ஏமாற்று குறைந்ததும், எல்லாப் பொருட்களையும் யாராலும் வாங்க முடியும் என்பதும் தான். இதன் பின்னர் தான் சமூகப் பணத்தை தனிநபர் பயன்படுத்தும் நோக்கில் வங்கிகள் உருவாயின.

 

இந்தியாவைப் பொருத்தவரை தனியார்மயம் மிகத் தீவிரமாக அமல்படுத்தப்பட்ட 90 களுக்குப் பிறகு வெளிவந்த ஊழல்களை பட்டியலிட்டால், அதற்கு பக்கங்கள் போதாது. இவை அனைத்தும், ரொக்க அல்லது வங்கி பரிமாற்றத்தின் மூலம் நடந்தவைகள். இவற்றின் பிற்கால ஊழல்களின் முதன்மையான அம்சம் என்றால் அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரவர்க்கத்தினரையும் தாண்டி கார்ப்பரேட்டுகளின் கைகளும் அந்த ஊழல்களின் மையமாக இருக்கின்றன என்பது அம்பலப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது பண்டப் பரிமாற்றத்தின் போது இருந்த வெளிப்படைத்தன்மை போன்று இல்லாவிட்டாலும் நுணுக்கமான அளவில் அதே போன்ற தொரு வெளிப்படைத் தன்மை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதை மறைப்பதற்காக கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு சுவிஸ் வங்கி, பார்டிசிபேட்டரி நோட்டுகள் போன்றவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டு ஒரு முறை தேவைப்படுகிறது. அந்த முறை தான் டிஜிட்டல் பரிமாற்றம் எனும் ரொக்கமற்ற பரிமாற்றம்.

 

பண்டப் பரிமாற்றத்திலிருந்து ரொக்கப் பரிமாற்றத்துக்கு மாறியது உடமையாளர்களின் நலனுக்காதத்தான் என்றாலும், மக்களுக்கான நலனும் அதில் உள்ளடங்கி இருந்தது. ஆனால் இந்த ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்தில் மக்களுக்கான நலன் துளியும் இல்லை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் மக்களின் உழைப்பை இன்னும் கூடுதலாக சுரண்டுவதற்கும் வழியேற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் மொத்த ரொக்கமற்ற பரிமாற்றம் இன்னும் 15 விழுக்காட்டை தாண்டாத நிலையிலும் பேடிஎம் எனும் ஒரு நிறுவனம் தங்களிடம் நாளொன்றுக்கு 70 லட்சம் பரிமாற்றங்கள் நடப்பதாக அறிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் இது முழு அளவை எட்டும் போது அது எந்த அளவுக்கு மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டியிருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

 

நமக்கு பலனளிக்காத நம்மை ஒட்டச் சுரண்டும் இந்த அட்டைகள் நமக்குத் தேவையா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஊழலுக்கு எதிரான பெருங்காயமும், மாநில உரிமைக்கான வெங்காயமும்

rammohan-rao

கடந்த வாரம் முழுவதுமே ரெய்டு நடவடிக்கைகள் தூள் பரக்கின்றன. குறிப்பாக தலைமைச் செயலர் ராம் மோகன் ராவை குறிவைத்து நடத்தப்பட்ட தேடுதல் வேட்டை தமிழகத்தில் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்தி விட்டது. முதல்வர் பன்னீர் செல்வம் அலுவலகத்தில் இருக்கும் போதே தலைமைச் செயலரின் அறையில் நடத்தப்பட்ட வேட்டை விவாதங்களைக் கிளப்பி விட்டது. அண்மைக் காலமாக தன்னை தேசிய அளவில் வெளிக்காட்டிக் கொள்ள முனையும் மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா, இதை மாநில உரிமை எனும் அடிப்படையில் கலகக் குரல் எழுப்பினார். அதனைத் தொடர்ந்து இது பாஜகவின் மாநில உரிமைகளை மீறிய செயல் என்றும், இப்படி தேடுதல் வேட்டை நடத்துவதற்கு யாரிடமும் முன் கூட்டியே தகவல் தெரிவிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் இரண்டு தரப்பாக நின்று விவாதித்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் இரைச்சலில் யதார்த்த உண்மைகளின் அமைதி கரைந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

 

முதலில் அதிமுக அரசு எப்படி நடந்தது என்பதிலிருந்து தொடங்கலாம். ஜனநாயகம் என்பதற்கு துளியும் இடமில்லாத இடம் அதிமுக. ஜெயலலிதா ஆண்டை என்றால், அவரைத் தவிர ஏனைய அனைவரும் அடிமைகள். அவர்களில் சிலர் அமைச்சர்களாக இருப்பார்கள். யார் எந்தத் துறையில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏன் மாற்றப்படுகிறார்கள்? எதனால் மீண்டும் சேர்த்துக் கொள்ளப் படுகிறார்கள் என்பதற்கு எந்த விளக்கமும் எங்கிருந்தும் வராது. நிர்வாகம் என்று எதுவும் அங்கு இருந்ததில்லை. எத்தனை துறைகள். அவ்வத் துறைகளில் எவ்வளவு பணம் புறளும்? அதில் தலைமைக்கு எவ்வளவு வரவேண்டும். இது தான் அதிமுக ஆட்சி நடத்திய விதம். இதில் கொசிப்புகளுக்காக அவ்வப்போது அம்மா உணவகம், அம்மா குடிநீர், அம்மா கக்கூசு என்று அவ்வப்போது திட்டங்கள் வரும். சட்டசபையில் 110 விதியின் கீழ் அவ்வப்போது சொற்பொழிவுகள் ஆற்றப்படும். அவ்வளவு தான்.

 

முன்பு அன்புநாதன் வீட்டில் தேடுதல் நடத்தப்பட்டது, அமைச்சர் நத்தம் விஸ்வநாதன் வீட்டில், மேயர் துரைசாமியின் வீட்டில் நடத்தப்பட்டது. அதன் பிறகு என்ன ஆனது? இன்று வரை எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை. கண்டெய்னரில் கைப்பற்றப்பட்ட பணம் யாருடையது? என்பது ஹிட்ச்காக் திரைப்படத்தை விட மர்மமாக இருக்கிறது. இவைகளெல்லாம் எடுத்துக் காட்டுவது என்ன? தமிழகத்தை கொள்ளையடிப்பதற்காக மட்டுமே நடந்த ஒரு ஆட்சி. கீழ்மட்டத்திலிருந்து மேல்மட்டம் வரை அதற்கு துணையாக இருந்து தானும் சுருட்டிக் கொண்ட அதிகார வர்க்கம். இவைகளோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டாமா தலமைச் செயலாளர் வீட்டில் நடந்த ரெய்டை?

 

மற்றொரு பக்கம் ஊடகங்கள். தலைமைச் செயலகத்தில் ரெய்டு நடத்தப்பட்டிருப்பது இதுவே முதன்முறை என்று எட்டுக்கட்டையில் ஒப்பாரி வைக்கின்றன. ஆனால் தமிழகத்தின் அத்தனை முறைகேடுகளிலும் அமைதியைக் கடைப்பிடித்து அங்கீகாரம் வழங்கியவை இதே ஊடகங்கள் தாம். மின்சாரம் தொடங்கி பொதுப்பணித்துறை பொறியாளர் தற்கொலை வரை எதன் மீதும் எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல்; தேர்தல் கமிசன் தொடங்கி நீதிமன்றங்கள் வரை ஓர் அமைச்சரைப்போல் தரையில் விழுந்து கிடந்ததை எந்தக் கேள்விக்கும் உட்படுத்தாமல் அமைதியாய் வழ்த்துப் பாடிய அதே ஊடகங்கள் தாம் இன்று தமக்கு தொடர்பே இல்லாதது போல் தமிழ்நாட்டின் உச்ச அதிகாரியின் வீட்டிலேயே ரெய்டா? என்று அதிர்ச்சி காட்டுகின்றன. இதை ஆளும் கட்சிக்கு சாதகமாக நடந்து கொள்ளும் பண்பு என எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் தரகு முதலாளிகளின் பங்கை சுத்தமாக மறைத்துவிட்டு, தணிக்கைக் குழு இழப்பீடு என்று அறிவித்ததை ஊழல் என்று மாற்றி ஊடகங்களும், ஓட்டுக் கட்சிகளும். அறிவுத்துறையினரும் திமுக வின் குற்றமாக காட்டி செய்த பிரச்சாரங்களை எப்படி வகைப்படுத்துவது? அப்போது ஆளும்கட்சி மனோபாவத்தை மீறி செயல்பட்டது எது?

 

பார்ப்பனிய நலன் என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

 

இதில் பாஜக பங்களிப்பு ஒன்றுமே இல்லையா? ஜெயலலிதா இருக்கும் வரை அவருக்கும் பாஜகவுக்கும் ஒரு இயல்பான நட்புறவு இருந்தது. உதய் திட்டம், நீட் தேர்வு போன்றவற்றுக்கான எதிர்ப்பு என்பது மாநில உரிமை சார்ந்ததல்ல. மாநிலத்தில் தன்னுடைய நலன் எனும் அடிப்படையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் தான். போர் என்றால் மக்கள் சாவத்தான் செய்வார்கள் என்பதிலிருந்து ஈழத் தாயாக அவதாரம் எடுத்ததைப் போன்றது அது. மற்றப்படி ஜெயலலிதாவின் அணுகுமுறை என்பது தமிழகத்துக்கு பிஜேபி தேவையில்லை. ஏனென்றால் நானே பிஜேபியாக இருக்கிறேன் என்பது தான். ஆனால் ஜெயலலிதாவின் நிலை கேள்விக்குறியானவுடன் – அவர் செப்டம்பர் 22 ல் இறந்தாரா? டிசம்பர் 5 ல் இறந்தாதாரா? அல்லது கொல்லப்பட்டாரா? என்பது வேறு விசயம் – தானே களமிறங்க முடிவு செய்கிறது பாஜக.

 

இங்கும் ஊடகங்களின் பார்ப்பனிய பாசம் என்பது அலாதியானது. உப்புமாவுக்கும் பெறுமதியாகாதவர்களையெல்லாம் சமூக ஆர்வலர்கள், பொருளாதார அறிஞர்கள் என்ற பெயர்களில் இருக்கை போட்டு அமர்த்தி வைத்தது தொடங்கி, ரூபாய் தாள்கள் செல்லாததாக்கப்பட்டது வரை ஒளிவுமறைவு இல்லாமலும், ஓயாமலும் பார்ப்பனியத்துக்கு பல்லக்கு தூக்கின் ஊடகங்கள்.

 

ஜெயலலிதா இல்லாத வெறுமையை – கவனிக்கவும், வெற்றிடத்தை அல்ல – பயன்படுத்திக் கொண்டு இதுவரை தோற்றுப் போன இடத்தில் தன்னை முன்னிருத்திக் கொள்ள முனைந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது மோடியின் பாஜக. அதிமுகவின் அல்லது ராவ் மோகன் ராவின் இந்த முறைகேடுகள் இப்போது தான் மோடிக்கு தெரிந்தனவா என்றால் இல்லை. ஆனால் இப்போது அதனை சரியாக பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைக்கிறது. இதை ஊழலுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளாக முட்டுக் கொடுப்பதும் இதே ஊடகங்கள் தான்.

 

அதிமுகவின் அடாவடிகளை கண்டும் காணாமலும் இருந்தது எப்படி பார்ப்பனிய ஆதரவு நடவடிக்கையோ, அதேபோல பாஜக தமிழகத்தில் காலூன்ற நினைப்பதும், அதற்காக ஜெயா மறைவை, ரெய்டுகளை பயன்படுத்த நினைப்பதும் பார்ப்பனிய ஆதரவு நடவடிக்கைகளே. தமிழகத்தில் உள்ள ஊடகங்கள், ஓட்டுக் கட்சிகள், அறிவுஜீவிகள் ஆகியோரின் தற்போதைய ஒரே கவலை மத்திய பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதா? மாநில பார்ப்பனியத்தின் எச்சங்களை ஆதரிப்பதா என்பது தான். இது குழப்பம் தானே தவிர முரண்பாடு அல்ல. சீக்கிரம் தெளிந்து விடுவார்கள் அல்லது தெளிய வைக்கப்படுவார்கள்.

 

இதில் ஊழலுக்கு எதிரான பெருங்காயமும் இல்லை, மாநில உரிமைக்கான வெங்காயமும் இல்லை.

 

இந்த ஊடகங்களை நம்பித்தான் நம் அறிவை ஒப்படைத்திருக்கிறோம். இந்த கேடிகளை நம்பித்தான் நம் நாட்டின் வளங்களை, நம் எதிர்காலத்தை ஒப்படைத்திருக்கிறோம். கேவலமாக இல்லையா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: