5,8 ம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு: தரமா? தராதரமா?

Yekalaivan

 

தொடக்கப் பள்ளி, நடுநிலைப் பள்ளி இறுதி வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு நடத்த வேண்டும் என்று பள்ளிக் கல்வித் துறையிலிருந்து சுற்றறிக்கை வந்ததாக கடந்த வாரம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. அதில்,  மத்திய அரசின் அறிவுறுத்தலின்படி, 5 மற்றும் 8 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு இந்த ஆண்டே பொதுத்தேர்வை நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறும், 5, 8 ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு எழுதவுள்ள அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு கட்டணம் இல்லை. தனியார் பள்ளியில் பயிலும் 5-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ரூ.50,  8ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ரூ.100 தேர்வுக் கட்டணமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும்,  பொதுத் தேர்வுகள் 2 மணி நேரம் நடைபெறும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் தெரிவித்தன. பின் தமிழக கல்வித்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் இதை மறுத்தார், அரசு தான் அறிவிக்க வேண்டும் அரசைத் தவிர வேறு யாரும் இது குறித்து அறிவிக்க முடியாது. நாங்கள் அவ்வாறு அறிவிக்கவில்லை. எனவே, இந்த ஆண்டு தேர்வு கிடையாது என்றார். இது தெளிவுக்குப் பதிலாக குழப்பத்தையே தந்தது. இந்த ஆண்டு கிடையாது என்றால் அடுத்த கல்வியாண்டிலிருந்து தேர்வுகள் நடத்தப்படுமா? அல்லது எப்போதுமே கிடையாதா?

ஆனால், எந்த ஊடகத்தாலும் கேட்கப்படாத,  விவாதிக்கபடாத ஒரு கேள்வி இதில் இருக்கிறது. பள்ளிக் கல்வி என்பது மாநிலப் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு துறை. மாநிலத்திலிருந்து எந்த குறிப்பும் அனுப்பப்படாத போது (அமைச்சர் செங்கோட்டையன் அப்படித்தான் சொல்கிறார்), பள்ளிக் கல்வித்துறையின் சுற்றறிக்கை எப்படி வந்தது? பள்ளிக் கல்வித்துறை எப்போது மத்திய பொறுப்புக்கு மாற்றப்பட்டது? அல்லது மாநில அரசுக்குத் தெரியாமலேயே சுற்றறிக்கை அனுப்பியது யார்? அவர் மீது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்ன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்காது. ஏனென்றால் மோடி அரசின் அத்தனை பாசிச நடவடிக்கையையும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் – கேட்க முடியாமல் – அடிபணிவது ஒன்றே எடப்பாடி அரசின் பணியாக இருக்கிறது. இந்த 5,8 ம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு விசயத்திலும் முயற்சி எடுக்கப்பட்டு பின் அதில் ஏதோ சமரசம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது மட்டுமே புரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக இருக்கிறது.

அதேநேரம் இந்த பொதுத்தேர்வு குறித்து சமூக வலை தளங்களில் விவாதங்கள் தொடங்கி விட்டன. அவை அனைத்தும் கல்வியின் தரம் குறித்தே கவனிப்பை வெளிப்படுத்தின. மாறாக, கல்வி என்பது என்ன? எனும் புரிதலில் இருந்து இதை தொடங்குவதே பொருத்தமாக இருக்கும். அப்போது தான் காவி பாசிசமும், கார்ப்பரேட் பாசிசமும் ஏன் மக்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதை தடுக்க முற்படுகின்றன என்பது தெளிவாகும்.

பொதுவாக கல்வி என்பது, இப்போது வழங்கப்படும் பொருளில் எப்போதிலிருந்து தொடங்கியது என்றால் தோராயமாக முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து தான். தெளிவாகச் சொன்னால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை தொடங்கியதற்குப் பின்னிருந்து தான். அதற்கு முன்பெல்லாம் அனுபவமே கல்வி. எழுத்தறிவு, சான்றிதழ் கல்வி என்பதெல்லாம் அப்போதைய உற்பத்தி முறையில் (நிலவுடமை உற்பத்திமுறை) தேவையற்ற ஒன்றாக இருந்தது. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் தான் தொழில்புரட்சி ஏற்பட்டு பல்வேறு இயந்திரங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. அந்த இயந்திரங்களை இயக்குவதற்கு குறிப்பிட்ட திறமை சார்ர்ந்த தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்டனர். அதனால் தான் உலகம் முழுவதிலும் எழுத்தறிவுக் கல்விக்கு, சான்றிதழ் கல்விக்கு முதனமைத்தனம் கொடுக்கப்பட்டது. முதலாளிகளுக்கு தேவையான திறமைசார் தொழிலாளர்களுக்காக உலகெங்குமுள்ள அரசுகள் மக்களின் வரிப்பணத்தில் கல்விக் கூடங்களை ஏற்படுத்தின. மக்கள் தங்கள் உழைப்பை செலவு செய்து கல்விகற்று சான்றிதழ் பெற்றார்கள் அதைக் காட்டி வேலை பெற்றார்கள்.

அதேநிலை தொடர்ந்து நீடிக்கவில்லை. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அதிகரித்து செயற்கை அறிவு வரை சென்றிருக்கிறது. இதனால் முன்பு போல அதிகம் தொழிலாளர்கள் தேவைப்படாத நிலை ஏற்பட்டது. இயந்திரங்களும் அவற்றை இயக்க செயற்கை அறிவு தொழில்நுட்பமும், இன்னும் மக்களின் அனைத்து தரவுகளும் சேமிக்கப்பட்டு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு மக்களின் விருப்பங்களும் தேவைகளும் ஏகாதிபத்தியங்கள் தீர்மானித்துக் கொள்ளும் நிலைக்குச் சென்றிருக்கிறது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து தொழிலாளர்களின் தேவையை மிக மிகக் குறைத்து விட்டது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஆயிரம் தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்ட உற்பத்தியைச் செய்வதற்கு இன்று ஓரிரு தொழிலாளர்களே போதும் எனும் நிலை. மறுபக்கம் ஆயிரக்கணக்கில், லட்சக்கணக்கில், கோடிக்கணக்கில் தொழிலாளர்கள் வேலையில்லாமல் குவிந்து கிடக்கின்றனர். எனவே, புதிதாக திறன்சார் தொழிலாளர்கள் உருவாவதைத் தடுக்க வேண்டிய, குறைக்க வேண்டிய உடனடித் தேவை ஏகாதிபத்தியத்துக்கு இருக்கிறது.

பார்ப்பனியம் குறித்து தனித்துக் கூற வேண்டிய தேவையின்றி அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. பார்ப்பனியத்தைப் பொருத்தவரை கல்வி என்பது என்னவென்றால், சமூகத்தை பிறப்பின் அடிப்படையில் பிரித்து வைப்பதற்கு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என சிந்தித்து எழுதி வைக்கப்பட்டதே வேதம். அந்த வேதத்தைக் கற்றுக் கொள்வதே கல்வி. இந்தக் கல்வியை பிறப்பின் அடிப்படையில் பார்ப்பனர்களைத் தவிர வேறு யாரும் கற்கக் கூடாது. கேட்க நேர்ந்தால் கூட அவர்களின் காதில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்ற வேண்டும் என்பது விதி. வில்வித்தை கற்றுக் கொண்டான் என்பதற்காக நயவஞ்சகமாக கட்டை விரல் வெட்டப்பட்டான் ஏகலைவன். இன்னும் நந்தன் வள்ளலார் என தண்டிக்கப்பட்ட வரலாறுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இது தான் நடைமுறையாக, சட்டமாக, பண்பாடாக, பழக்க வழக்கமாக மிகுந்த கண்டிப்புடன் பின்பற்றப்பட்டு வந்தது.

இந்த நடைமுறையில் தான் முதலாளித்துவம் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. இங்கிலாந்தின் காலனியாக இந்தியப் பகுதி இருந்தபோது தங்களுடைய தேவைகளுக்காக தனிநபர்களுக்கான பார்ப்பனியக் கல்வி அனைவருக்குமான சான்றிதழ் கல்வியாக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. பார்ப்பனியத்திற்கும் தங்களை உருமாற்றிக் கொண்டு இந்து மதமாக அறியப்பட வேண்டிய தேவை இருந்தது. இரண்டும் ஒன்றிணைந்தது தான் இந்தியாவின் அனைவருக்குமான கல்வி.  அன்றிலிருந்து இன்றுவரை முடிந்த வடிவங்களில் இதை தடுத்து வந்திருக்கிறது பார்ப்பனியம். ஒருவகையில், இந்து மதமாக இருக்க வேண்டிய தேவை, பார்ப்பனியமாக இருந்தாக வேண்டிய தனித்தன்மை இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட போராட்டம் தான் இந்தியப் பகுதியின் சமூக வரலாறு என்று கூட சொல்லலாம்.

ஆக, பார்ப்பனியத்திற்கும், ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் அனைவருக்கும் கல்வி என்பதை தடுக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இந்திய அரசால் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் புதிய கல்விக் கொள்கை முதல் இன்று சொல்லப்படும் 5, 8 ம் வகுப்புகளுக்கான பொதுத் தேர்வு வரை அனைத்துக்கும் அடியுரமாக இருப்பது இது தான். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் கல்வி தொடர்பான அனைத்தையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இதை ஆதரிக்கும் அனைவரும் அதற்கு காரணமாகக் கூறுவது கல்வியின் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்பது தான். கல்வியின் தரத்தை உயர்த்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் எது தரம் என்பதில் தான் சிக்கல் இருக்கிறது. கூடவே எது கல்வி என்பதிலும் சிக்கல் இருக்கிறது. புதிய புதிய தொழில்நுட்பங்களை, கண்டுபிடிக்கப்படும் இயந்திரங்களை பொருட்களை எவ்வாறு இயக்குவது என்பதை மட்டுமே இன்றைய கல்வி அதாவது முதலாளித்துவக் கல்விமுறை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. இயக்குவதற்காக கற்கும் கல்வி தனிநபருக்கா? சமூகத்துக்கா? எதற்குப் பயன்படுத்துவது சரியானது? எனும் அடிப்படையில் அமைவதே சரியான கல்விமுறை. ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி நீடிக்கும் வரை அது தனிநபருக்கான கல்விமுறையாக இருக்குமேயன்றி சமூகத்துக்கான கல்வி முறையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

இன்றைய முதலாளித்துவ ஜனநயகத்தின் படி சுதந்திரம், சமாதானம், சகோதரத்துவம் என்பது தான் ஜனநாயகத்துக்கான விளக்கமாக கூறப்படுகிறது. இதனோடு கல்விக்குக் கூறப்படும் தரம் என்பதை பொருத்திப் பார்த்தால் கிடைக்கும் விளைவு என்ன?

அனைவருக்கும் கிடைக்கக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அது ஒரே தரமானதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தியாவில் வழங்கப்படும் கல்வி அவ்வாறு இருக்கிறதா? அரசு பள்ளிகளில் சமச்சீர் கல்வி எனும் பாடத்திட்டம் நடைமுறையில் இருக்கிறது தனியார் பள்ளிகளிலோ மெட்ரிக்குலேசன், சிபிஎஸ்சி என்று கொடுக்கும் காசுக்குத் தக்கவாறு பாடத்திட்டங்கள் இருக்கின்றன. இதுவல்லாமல் மத்திய தொகுப்பிலிருந்து நவோதயா என்றொரு திட்டமும் அதற்கென தனி பாடத்திட்டமும் இருக்கிறது.

இத்தனை பாடத்திட்டங்களில் எது தரமானது எனும் கேள்வி தரம் குறித்து பேசும் எவராலும் எழுப்பப்படவில்லை. (இந்த அத்தனை பாடத்திட்டங்களுமே தரமானவை தானா? என்பது வேறு விசயம்) தரமான கல்வி வேண்டும் என்றால், எது தரமான பாடத்திட்டங்கள் கொண்ட கல்வி முறையோ அதை அனைவருக்கும் கொடு என்று கோரிக்கை வைப்பது தான் கல்வியில் தரம் வேண்டும் எனக் கோருவோரின் முதல் கோரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் 5, 8ம் வகுப்புகளுக்கான பொதுத்தேர்வை ஆதரிக்கும் அனைவரும் மேற்கண்ட அத்தனை கல்விப் பிரிவுகளும் அப்படியே தொடர வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். அப்படியென்றால் அவர்கள் தரம் குறித்து கூறவில்லை, தராதரம் குறித்தே கூறுகிறார்கள். (தராதரம் என்பது அந்தந்த ஜாதி முறைகளுக்கு ஏற்ப பின்பற்றப்படும் ஒழுங்கு)

அனைவருக்கும் கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்றால் அது எளிதாக கிடைக்கும்படி செய்திருக்க வேண்டும். டாஸ்மாக்கில் தனியார் விற்பனையை ஒழித்து அரசே விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்த பிறகு குடிகாரர்களின் எண்ணிக்கை வியப்பை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு உயர்ந்திருக்கிறது. காரணம் தெருவுக்குத் தெரு டாஸ்மாக் கடைகளை திறந்து வைத்தது. அதாவது எளிதாக கிடைக்கும்படி செய்தது. (கல்வியை சாராயத்துடனா ஒப்பிடுவது) அப்படியானால் பல பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டு அது கட்டணமில்லாமல் அளிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அனைவருக்கும் கல்வி என்பதற்காகன வாய்ப்பு உருவாகும். ஆனால் தரம் குறித்து பேசுவோர் அனைவரும் அருகாமைப் பள்ளி என்பது குறித்தோ அரசு பள்ளிகள் அதிகம் திற்க்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்தோ இன்னும் அரசுப்பள்ளிகள் தொடர்ந்து மூடப்படுவதை எதிர்த்தோ வாய் திறப்பதில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால் தங்கள் பிள்ளைகள் படிக்கும்  உயர்தரப்(!) பள்ளிகளில் எளிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாரும் சேர்ந்து விட்டால் எரிச்சல் கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளின் தரம் கெட்டுப் போவதாக கூப்பாடு போடுவோராக இருக்கிறார்கள். அப்படி என்றால் இவர்கள் கூறுவது தரமா? தராதரமா?

இராஜாஜி என்றொருவர் இருந்தார், அவர் குலக்கல்வி என்றொரு முறையைக் கொண்டு வந்தார். காலையில் ஏட்டுக் கல்வி பயிலவது, மதியத்திற்கு மேல் அவரவர் தந்தைi செய்யும் தொழிலில் அவருக்கு உதவி செய்வது. இந்தக் கல்வி முறையை அன்று ஆதரித்தவர்களின் வாரிசுகள் தாம் இன்று 5, 8 ஆம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்பதை தரம் என்ற பெயரில் ஆதரிக்கிறார்கள்.

மெட்ரிக்குகளில், சிபிஎஸ்சிக்களில் படிப்பது தான் தரமானது அரசு பள்ளியில் படித்தால் அது மட்டமானது எனும் எண்ணம் இங்கே வலிந்து திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அங்கும் கூட படிக்கும் அத்தனை மாணவர்களும் முதல் மதிப்பெண் எடுத்து தேர்ச்சி பெற்றால் அதை தரமானது என்று இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். மாறாக ஒருவனோ இருவனோ முதல் மதிப்பெண் எடுத்து ஏனையோர்கள் படிப்படியாக மதிப்பெண் குறைந்திருந்தால் அதைத்தான் இவர்கள் தரம் என்று பார்க்கிறார்கள். ஆக இவர்கள் தரம் என்று கூறுவது மற்றவர்களிடம் இருந்து நான் எந்த அளவுக்கு தனிப்பட்டு நிற்கிறேன் என்பதைத் தான். இது தான் மொத்த வேலையில்லாப் பட்டாளத்தில் ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்து ஏனையோரைத் தள்ளுவதற்கு முதலாளித்துவத்திற்கு ஏதுவாக இருக்கிறது. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால் இவர்கள் தரம், திறமை என்று கூறுவதெல்லாம் தங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதைப் பற்றியது அல்ல. மாறாக, முதலாளிகள் எதைக் காரணமாக் கூறி உங்களை வெளியேற்ற வேண்டும் எனும் அடையாள அட்டையை கழுத்தில் மாட்டிக் கொள்வதை பற்றியது தான்.

இவர்கள் கூறும் தரமான கல்வி வந்தபிறகே மாணவர்களின் தற்கொலை எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. இதை  மேம்போக்காக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. தற்கொலை செய்வது என்பதன் பொருள் சூழலை எதிர்கொள்ளும் திறன் தனக்கு இல்லை என்பதை வெளிக் காட்டும் வடிவமே. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கு முன்பிருந்த கல்வி முறையின் அடிப்படை சூழலை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பது தான்.  இதை மாற்றி தனக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பங்களை கற்றுக் கொண்டு வேலை செய்வது என்று மாற்றியது முதலாளித்துவம். இதன் அடுத்தகட்டமாக உங்களை எப்படி கழித்துக்கட்டுவது என்பதை உங்கள் செலவில் நீங்களே அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று முதலாளித்துவம் போட்ட உத்தரவை இவர்கள் தரம் என்று கூறிக் கொண்டு திரிகிறார்கள்.

எட்டாம் வகுப்பு வரை அனைவரும் தேர்ச்சி எனும் நடைமுறையைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்நாட்டில் தான் பிற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடும் போது தொடக்கக் கல்வியில் இடைநிற்பது குறைந்திருக்கிறது. தொடக்கக் கல்வி முதல் உயர் கல்வி வரை தென்னகம் தலைசிறந்து இருப்பதன் முதல் காரணமும் இது தான். இதை குலைப்பதற்காகத் தான் நீட் முதல் பொதுத்தேர்வு வரை அனைத்தையும் செய்கிறார்கள். விடலாமா?

முகிலன் எங்கே?

mugilan

ஸ்டெர்லைட் போராட்டத்தின் போது நடத்தப்பட்டது என்ன? யார் அந்த சமூக விரோதிகள்?

 

நேற்று (18.02.2019) ஸ்டெர்லைட் ஆலையை திறக்க உத்திரவிட முடியாது என்று உச்சநீதி மன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. மட்டுமல்லாது, உச்ச நீதி மன்றத்துக்குப் பிறகு உயர் நீதி மன்றத்தில் வழக்கு நடத்தலாம் என்றும் கூறியிருக்கிறது. இது போராடிய மக்களுக்கு தற்காலிக வெற்றி தான் இன்னும் வழக்கு நீள்கிறது. சிறப்புச் சட்டம் இயற்றுவதே தீர்வு என்பது மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லாத மக்களின் விருப்பம். நிற்க.



தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட இதே நேரத்தில் சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்கு ஒன்று தாக்கல் செய்யப்பட்டது. கடந்த இரண்டு நாட்களாக சுற்றுச்சுழல் பாதுகாப்பு இயக்கச் செயற்பாட்டாளர் முகிலன் திடீரென்று காணாமல் போய் விட்டார், அவரைக் கண்டுபிடித்துத் தாருங்கள் என்பது தான் அந்த வழக்கு. திடீரென ஏன் அவர் காணாமல் போக வேண்டும்? அவர் காணாமல் போவதற்கு சில நேரத்திற்கு முன்பு ஓர் காணொளி ஆவணம் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார். அதாவது, 16.02.2019 அன்று ஓர் ஆவணப்படம் வெளியிடப்பட்டது. இந்த ஆவணப்படத்தை வெளியிட்ட பின்னர்தான் முகிலன் காணாமல் போய் விட்டார். அவரை கண்டு பிடித்து நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைக்குமாறு சென்னை பெருநகர ஆணையருக்கும், காஞ்சிபுரம், விழுப்புரம் மாவட்டக் கண்காணிப்பாளர்களுக்கும் நீதிமன்றம் ஆணையிட்டுள்ளது.



அது என்ன காணொளி ஆவணம்? மே 22 அன்று ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக ஆட்சியரிடம் மனு கொடுக்க பேரணி ஒன்று துத்துக்குடி மக்களால் நடத்தப்பட்டது. அமைதியாக நடந்த இந்த பேரணியில் சமூக விரோதிகள் ஊடுருவி துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தும் அளவுக்கு கலவரமாகி விட்டது. இதில் 14 பேர் கொல்லப்பட்டனர் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். இதில் யார் சமூக அந்த விரோதிகள் என்பதற்குத் தான் அவரவர் தங்கள் வர்க்க நலன், ஓட்டு அரசியல் பலன்களுக்கு ஏற்ப உபநிடதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.



யார் அந்த சமூக விரோதிகள்? என்ற மக்களுக்கு சந்தேகமே இல்லாமல் விடை தெரிந்த அந்தக் கேள்விக்குத் தான் காணொளி ஆதாரங்களுடன் பதில் கூறுகிறது அந்த ஆவணப் படம்.



அந்த ஆவணப் படத்தைக் கண்ட பிறகு யார் அந்த சமூக விரோதிகள் என்பதும், முகிலனை யார் கடத்தியிருப்பார்கள் என்பதும் உங்களுக்கே தெரியவரும்.

ஆவணப்படத்தைப் பார்க்க.

புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

காதலர் தினம்: சமூகத்தையும் காதலிப்போம்

tntj hm

 

பிப்ரவரி 14 காதலர் தினம் என்று உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறது. பெற்ற அன்னையையே கொண்டாட்டப் பொருளாக மாற்றி, நுகர்வுப் பண்பாட்டில் மூழ்கடித்து அன்னையர் தினமாக கொண்டாடும் மேற்குலகு காதலை, காதலர்களை மட்டும் விட்டு விடுமா என்ன? கொண்டாடுகிறது. அதாவது, கொண்டாடத் தூண்டுவதற்காக கொண்டாடுகிறது.

இந்தியாவில் மூன்று விதங்களில் காதலர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. காதலர்களால் கொண்டாடப்படுவது. இன்று மட்டும் என்றல்ல, என்றும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளவே விரும்புவார்கள். என்றாலும் இன்று ஒரு தனிவித கிளர்ச்சியைத் தரும் விதத்தில் அந்தப் பகிருதல் இருக்கும். இன்று காதலர் தினம் என்று தெரியாதவர்கள் கூட தங்கள் காதலைப் பகிரக் கூடும். ஏன் கோபமாய் கூட தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடும். அது தனிப்பட்ட அவர்களுக்கான ஒன்று.

ஊடகங்களால் கொண்டாடப்படும் காதலர் தினம். வணிக நோக்கங்களோடு இணைந்த இந்த வகைக் கொண்டாட்டத்தில் எந்த விதத்திலும் காதல் இடம் பெற்றிருப்பதில்லை. காதலர்களுக்கே கூட காதல் மீது எரிச்சலுறச் செய்ய முடியும் என்றால், அது தங்கள் பார்வையாளர்களைத் தக்கவைப்பது, அல்லது அதிகரித்துக் கொள்வது எனும் பெயரில் ஊடகங்களில் செய்யப்பட்டும் நிகழ்ச்சிகள் தாம். சந்தை மதிப்பை இழந்த நடிகையிடம் அல்லது நடிகரிடம் பொருளை இழந்த கேள்விகளைக் கேட்கும் கீழ்மைகள் காதலை எப்படி மேன்மைப் படுத்தும் என இவர்கள் கருதுகிறார்கள்?

அடுத்து காதலை எதிர்த்து மதவாதிகள் செய்யும் அடாவடிகளால் காதலிக்காதவர்கள் அல்லது காதலை பொருட்டாக எண்ணாதவர்கள் கூட காதலுக்கு இசைவாக மாறும் கொண்டாட்டம். இது வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நில்லாமல் மதவாத பன்னாடைகளை பந்தாடும் விதமாகவும் சில போதுகளில் வடிவமெடுக்கும்.

கொண்டாட்டம் என்பது திருவிழாக்கள் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வேட்டை நாய்கள். எவ்வாறென்றால் அதில் வணிக நலம் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, அட்சய திருதியை என்றொரு நாளை கொண்டாடுகிறார்கள். நகைக் கடைகளில் அலைமோதும் கூட்டம் மட்டுமே இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரே பயன். ஆனால், தன்னுடைய அன்றாட சாப்பாடு தன் அன்றாட உழைப்பில் தங்கியிருக்கும் நிலையிலுள்ள தொழிலாளி கூட பொட்டுத் தங்கமாவது வாங்கி விட மாட்டோமா என ஏங்க வைக்கும் அளவுக்கு சில ஆண்டுகளில் இந்தக் கொண்டாட்டம் ஆபத்தான முறையில் விரிந்துள்ளது. இது போலத் தான் காதலர் தினமும். இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டிலிருந்து மட்டும் மூன்று கோடி ரோஜா மலர்கள் ஏற்றுமதி ஆகியிருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இதை உலகம் முழுவதிலும் விரித்துப் பார்த்தால், ரோஜாக்கள் மட்டுமல்ல, பூக்கள் மட்டுமல்ல, வாழ்த்து அட்டை, சாக்லேட், ஆடை அணிகலன்கள், பரிசுப் பொருட்கள் என பல்லாயிரம் கோடிகளில் விரியும் விற்பனை இலக்கு மட்டும் தான் காதலர் தினத்தின் ஒரே வீழ்படிவாக இருக்கும். பல்லாயிரக் கணக்கில் விற்பனை இலக்கு என்பதன் பொருள் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டுவது என்பதைத் தவிர வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?

காதல் என்பது தனித்துவமான, கவித்துவமான, உன்னதமான ஓர் உணர்வு. இந்த ஆணாதிக்க உலகில் பெண் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தேர்ந்து கைக் கொண்ட ஒரு தெரிவு. சமூகத்தை பெண் தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது முடிவுற்று ஆணின் கீழ் அடிமைப்பட நேர்ந்த போது, ஆணின் பலதார வேட்கைக்கு பலியான பெண், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள கண்டுபிடித்தது தான் காதல். என்றாலும் முழுதான ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்ணின் காதல் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இன்றைய நுகர்வுவெறி ஏனைய பொருட்களைப் போல் பெண்ணுடலையும் பண்டமாக்கி நுகர காதலையும் பயன்படுத்துகிறது. அதேநேரம் காதல் இன்னும் புரட்சிகரமாய் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. காதலுக்கு எதிராக மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் பொங்கி எழுவதிலிருந்தே இதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பார்ப்பன பாசிச வெறியர்கள் பிப்ரவரி 14 என்றாலே உருட்டுக் கட்டைகளோடும் தாலியோடும் கிளம்பி விடுகிறார்கள். கலாச்சாரம் கெடுகிறது என்கிறார்கள், போலிக் காதல் நாடகக் காதல் என்கிறார்கள் அதனால் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம் என்கிறார்கள். கலாச்சாரத்தைக் காக்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்கு வழங்கியது யார் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். எது கலாச்சாரம்? இங்கிருந்த கலாச்சாரம் என்ன?

புராண புழுகு மூட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டால் அடுத்தவன் மனைவியை களவாடுவது தொடங்கி அத்தனை பாலியல் சீர்கேடுகளும் அவைகளின் மையமாக இருக்கின்றன. இந்தக் கலாச்சாரத்தோடு ஒப்பிடும் போது அந்த குண்டர்களுக்கு காதல் கலாச்சார சீர்கேடாக தெரிவதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை. சாதிக்கொரு நியதி என வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களுக்கு மட்டும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் கூத்தடிப்பதையே வாழ்வாக கொண்டவர்களுக்கு காதல் கசக்கத்தான் செய்யும். ஆஷிபாவை கோவிலுக்குள் வைத்து கூட்டு வன்புணர்வு செய்தவர்களுடன், பலர் இருக்கும் மன்றங்களில் நீலப்படம் பார்ப்பவர்களுடன், புனிதம் என்று வாய் கிழியப் பேசும் கருவறையையே கட்டிலாக பயன்படுத்துவோர்களுடன் காதல் குறித்து விவாதம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் கையிலிருக்கும் உருட்டுக் கட்டைகளை காதலர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டு திருப்பவது தான் ஒரே வழி.

அண்மை ஆண்டுகளில் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் காதலுக்கு எதிராக சுவரொட்டிகளில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினமாம். அடுத்தவர்களின் மனைவியர்களை சூறையாடிக் கொண்டிருந்த தலைவனைக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் தான் கற்புக் கொள்ளையர் தினம் என்று சுவரொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ஆண்டில் அந்த வாசகத்தை மாற்றி விட்டார்கள், கேட்டால் தலைவனை துரத்தி விட்டதன் அடையாளமாம். அந்த இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய, வளியேற்றப்பட்ட அத்தனை தலைவர்கள் மீதும் இதே பாலியல் குற்றச்சாட்டு தானே சுமத்தப்பட்டது. என்றால் உங்கள் தவ்ஹீத்தின் பொருள் அடுத்தவன் மனைவியை கவர்வது தானா?

இவர்கள் என்ன, இவர்கள் அழகிய முன் மாதிரியாகக் கொண்டிருக்கும் முகம்மதே அப்படிப் பட்டவர் தான். போரில் கணவனை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு அன்று இரவே அவர்களின் மனைவியோடு தவ்ஹீத்தை தேடியவர் தானே. ஏன் முகம்மது காதல் கொள்ளவில்லையா? திருமணமாகாத பெண்ணான உமைமா பிந்த் நுமானிடம் சென்று உன்னை எனக்கு அன்பளிப்புச் செய் என்று கேட்டாரே முகம்மது. இதன் பொருள் என்ன? இதற்கு ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டுவார்களா?

மதவாதிகளும் பிற்போக்குவாதிகளும் மட்டும் தான் காதலை எதிர்க்கிறார்களா? காதலர் தினத்தைக் கொண்டாடுவது, அதை எதிர்ப்பவர்களை எதிர்ப்பது என்பது அந்த மாதிரியான தோற்றத்தைத் தான் தருகிறது. ஒட்டு மொத்த சமூகத்தாலும் காதல் எதிர்க்கப்படுகிறது. காதலை ஆதரிப்பது என்பது விதி விலக்கு தான். இங்கு காதலிப்பதற்கே அனுமதி இல்லையே, பின் எப்படி அதனை கொண்டாடுவது? ஒரு பெண் தனியாக சென்றாலோ, தைரியமாக ஒன்றை எதிர் கொண்டாலோ அந்தப் பெண்ணை தவறான வழியில் செல்பவளாக இந்த சமூகம் சித்தரிக்கவில்லையா? எந்தப் பெண்ணாவது இந்தப் பையனுடன் நான் நட்பாக பழகுகிறேன் என்று தன் பெற்றோரிடம் கூற முடியுமா? அவ்வளவு ஏன், திருமணம் ஆன பிறகும் கூட தன் பழைய வகுப்பு நண்பனுடன் ஓரிரு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டால் கணவனின் முறைப்பை எதிர் கொள்ளாத பெண் உண்டா? காதல் மட்டுமல்ல, ஆணும் பெண்ணும் நட்பாக பழகக் கூட அனுமதிக்க முடியாத சமூகம் இது. ஏன் வந்தது, எப்படி வந்தது இந்த நிலை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்து விட்டால் அதை தான் வாழும் பகுதியில் அறிவிக்கும் விதமாய் ஒரு சடங்காக நடத்துவதும், அதன் பிறகு திருமணம் செய்ய தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நாளையும் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பதாய் உணர்வதும்  எதனால் ஏற்பட்டன? எதனாலென்றால், ஆண்டைகளின் கண்ணில் படும் எந்தப் பெண்ணும் பாலியல் இச்சையை தீர்க்க பயன்படாமல் திரும்ப முடியாது எனும் நிலை இருந்ததால் தான். இதற்கெனவே ஆண்டைகள் குண்டர் படையை தீனி போட்டு வளர்த்து வைத்திருப்பார்கள். அடையாளம் காட்டி விட்டால் தூக்கிக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். அதற்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அன்றைய சமூக பொருளாதார உறவுகள் அப்படித்தான் கட்டியமைக்கப்பட்டிருந்தன. திருமணமாகும் எந்தப் பெண்ணும் தன்னுடன் தான் முதலிரவைக் கழிக்க வேண்டும் என்று தன் ஆளுமைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நம்பூதிரிகள் சட்டமே இயற்றி வைத்திருந்தார்கள். இதற்காகத் தான் தன் மகள் வயதுக்கு வந்து விட்டதை அறிவித்து எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் திருமணத்தை முடித்து அனுப்பி விட வேண்டும் எனும் பதைப்பு பெற்றோர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

ஆக, இன்று சமூகம் காதலுக்கு எதிராக இருக்கிறது என்றால் அதன் பொருள் அன்றைய பார்ப்பனிய அடக்குமுறையின் விளைவு இது என்பது தான். அன்று ஆண்டைகளுக்கு அடியாட்களாக இருந்து பெண்களை தூக்கிக் கொண்டு போய் கொடுத்த குண்டர்கள் தான் இன்று நாங்கள் கலாச்சாரத்தின் காவலர்கள் என்கிறார்கள். அவர்கள் கலாச்சாரம் அது தான். ஆஷிபாவின் வன்புணர்வு குற்றவாளிகளை விடுதலை செய் என்று பேரணி நடத்துவதன் காரணம், பார்க்கும் எந்தப் பெண்ணையும் வன்புணர்வு செய்வது எங்களின் கலாச்சாரம், அது எங்களின் உரிமை. அதை மறுத்து நீங்களே சுயமாய் நின்று உங்களுக்குள்ளே காதலாய் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது எங்கள் உரிமையில் தலையிடுவதாகும் என்பது தான் அந்தக் குண்டர்களின் செயலுக்கான அடிப்படை. இதை காதலர்கள் மட்டுமல்ல, அந்தக் காதலர்களின் பெற்றோர்களும் கூட அங்கீகரிக்க முடியாது. காதலிப்பது என்பது பெற்றோர்களின் பதைப்பை, வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை எதிர்த்துப் போராடுவது என்பதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆக, ஒட்டுமொத்த சமூகமே இந்த பாசிச குண்டர்களை துரத்தியடிப்பதையும், அப்புறப்படுத்துவதையும் செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது. அதேநேரம் காதல் என்பது கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு லாபம் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் கருவியாக, உழைப்பைச் சுரண்டும் அறுவடையாக மாறி நிற்பதையும் தடுக்க வேண்டும்.

பார்ப்பனியம் பெண்ணுடலை போகப் பொருளாக எண்ணிக் குதறுவதற்காக காதலை மறுக்கிறது. முதலாளித்துவமோ ஆணின் பலதார மணத்தை சட்டத்தை மீறி பயன்படுத்துவதற்காக, தன்னுடைய லாப நோக்கத்துக்காக காதலை ஊடகங்கள் மூலமும்  நுகர்வு வெறி மூலமும் பரப்புகிறது. பெண்ணுடலை குதறும் இதே வெறியுடன் தான் அது சமூக வளங்களையும் குதறுகிறது. நீர், நிலம் காற்று, ஆகாயம் என அத்தனையும் இன்று மாசடைந்து மக்கள் பயன்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறது என்றால் அது இந்த முதலாளித்துவமும், பார்ப்பனியமும் சேர்ந்து இயற்கையை மக்கள் காதலிக்க விடாமல் தடுத்து வன்புணர்வு செய்ததன் விளைவு.

தன் மகளை நல்ல முறையில் திருமணம் செய்விப்பது எப்படி நம் கடமை என எண்ணுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தையும் அதன் வளங்களையும் எல்லோரையும் வாழவைக்கும் விதத்தில் திருமணம் செய்விப்பதும் நம் கடமையாக வேண்டும். எப்படி காதலிப்பது நம் உரிமை எனக் கருதுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தை வன்புணர்வு செய்ய நினைப்பவர்களை அடித்து விரட்டிக் காப்பதும் நம் உரிமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

காதலர் தினம் காதலைக் காதலிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தையும் சேர்த்துக் காதலிப்பதற்குத் தான்.

 

மின்னூலாக  (PDF) பதிவிறக்க

காலம் – ஒரு வரலாற்றுச் சுருக்கம்

time abrief history

 

இந்திய அறிவியல் மாநாடு என்ற பெயரில் மூடத்தனத்தை புராண கட்டுக் கதைகளை மக்களிடம் மாணவர்களிடம் பரப்புவதை மோடி பிஜேபி கும்பல் தொடர்ந்து செய்து வருகிறது. அறிவியல் என்ற பெயரில் இந்து(பார்ப்பனிய) மத கருத்துகளை விதைத்து ஒரு சமூகத்தையே பின்னோக்கி இழுப்பதை, அறிவியல் பூர்வமான, பகுத்தறிவுப் பூர்வமான கண்ணோட்டத்தை சிதைக்கும் இந்த செயலை அனைவரும் கண்டிக்க வேண்டும்.

இந்திய அறிவியல் காங்கிரசின் 100வது மாநாடு ஜனவரி 3ல் தொடங்கி 5 நாட்கள் ஜலந்தரில் நடைபெற்றது. தில் 60 நாடுகளின் 20,000 அறிவியல் அறிஞர்கள், உயர் கல்வி நிறுவன பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.இந்த மாநாட்டில் பேசிய ஆந்திர பல்கலைக் கழகத்தின்  துணைவேந்தர் நாகேஸ்வரராவ் மாகாபாரதத்தில் வரும் கௌரவர்கள் சோதனை குழாய் மூலம் பிறந்தவர்கள் என்று அளந்து விடுகிறார். மட்டுமல்லாது, டார்வினின் பரிணாம கோட்பாட்டுக்கு முன்னமே விஷ்ணு பத்து அவதாரங்களை எடுத்தவர் என்றும் ராமர் ஏவுகணைகளை பயன்படுத்தினார் என்றும் ராவணன் 24 வகையான விமானங்களை பயன்படுத்தினார் என்றும் அறிவியலுக்குப் புறம்பான கட்டுக்கதைகளை, பொய் மூட்டைகளை அவிழ்த்து விடுகிறார். இன்னும் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஜகதள கிருஷ்ணன் எனும் மின்னணுவியல் பொறியியல் அறிஞர்(!) ஐசக் நியூட்டன், ஐன்ஸ்டீனுடைய இயற்பியல் கோட்பாடு தவறு என்கிறார். புவியீர்ப்பு அலைகளுக்கு நரேந்திர மோடி அலைகள் என்று பெயரிடப்படும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ் காரரைப் போல் பிதற்றுகிறார். பஞ்சாப் பல்கலைக் கழக புவியியலாளர் அசு கோஸ்லா, இந்த பிரபஞ்சத்தின் சிறந்த அறிவியலாளர் பிரம்மா தான் என்கிறார். கடந்த காலத்தில் இதே போன்றதொரு மாநாட்டில் தான் விநாயகன் தலை குறித்து பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி அந்தக் காலத்திலேயே இருந்தது என்று கூறி மோடி மக்களால் கழுவி ஊற்றப்பட்டார். அன்று அவர் சொன்னதை இன்று அறிவியலாளர்களைக் கொண்டு சொல்ல வைக்கிறார். கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆதரவு பேராசிரியர்கள் அறிஞர்கள் தொடர்ந்து இது போல பேசி வருகிறார்கள்.

அறிவியல் பூர்வமான ஆதாரங்கள் இல்லாமல் பார்ப்பனிய புராணங்களில் உள்ள கட்டுக்கதைகளை மூடத்தனங்களை எல்லாம் அந்தக் காலத்திலேயே இருந்த அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்று பேசுவதை பரப்புவதை அனுமதிக்க முடியுமா?

***********************

 “காலம் – ஒரு வரலாற்றுச் சுருக்கம்” எனும் இந்த நூல் ஸ்டீபன் ஹாங்கிங் எனும் சிறந்த அறிவியலாளரால் எழுதப்பட்ட, “A Brief History of Time” எனும் நூலின் தமிழாக்கம். காலம் வெளி குறித்த அறிவியலை ஓரளவு எளிமையாக விளக்கும் நூல். உலக மக்களிடையேயும், அறிவியலாளர்களிடையேயும் பரபரப்பையும் புதிய சிந்தனைகளையும் தூண்டிய நூல்.

படியுங்கள், பரப்புங்கள்.

பார்ப்பன அறிவியல் புழுகுகளுக்கு எதிராக இது பயணப்படட்டும்.

 

நூலை பதிவிறக்கம் செய்ய

கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசம் எதிர்த்து நில்

fi

 

இந்த ஆட்சி ஒழிய வேண்டும் என்று விரும்பாதவர்கள் யாரேனும் உண்டா? காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை இந்த நாடே மோடியின் ஆட்சி ஒழிய வேண்டுமென்கிறது. கஜா புயலால் வாழ்விழந்த தஞ்சை விவசாயிகள், சாகர் மாலா திட்டத்தால் பாதிக்கப்படும் மீனவர்கள், பண மதிப்பழிப்பாலும், ஜி.எஸ்.டி-யாலும் தொழிலே அழிந்துபோன சிறு உற்பத்தியாளர்கள் – வணிகர்கள், இரண்டு கோடி வேலைவாய்ப்பு என்ற மோடியின் வாக்குறுதியால் ஏமாற்றப்பட்ட இளைஞர்கள், நீட் – தனியார் கல்விக் கொள்ளைக்கு இரையாகும் மாணவர்கள், பசுக்குண்டர்களால் வேட்டையாடப்படும் முஸ்லீம்கள், பணி நிரந்தரம், குறைந்தபட்ச ஊதியம் அனைத்தையும் இழந்து வரும் தொழிலாளிகள், அறிவியலைப் பேசினாலே அச்சுறுத்தப்படும் அறிஞர்கள்… அனைவரின் விருப்பமும் ஒன்றுதான் – இந்த ஆட்சி ஒழிய வேண்டும். ஏனென்றால், இது கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசத்தின் ஆட்சி.

இந்த ஆட்சியை மக்கள் எந்த அளவுக்கு வெறுக்கிறார்களோ அந்த அளவுக்கு பன்னாட்டு முதலாளிகளும், தரகு முதலாளிகளும் இதனை நேசிக்கிறார்கள். இந்திய மக்கள் தொகையின் பாதிப்பேருடைய சொத்து ஒன்பது முதலாளிகளின் சொத்துக்குச் சமம் என்கிறது 2019 இல் வெளிவந்திருக்கும் ஆக்ஸ்ஃ பாம் ஆய்வு. மோடியின் ஆட்சி என்பது, ஆர்.எஸ்.எஸ் உருவாக்க விரும்பும் இந்து ராஷ்டிரத்தின் டீஸர்.

ஸ்டெர்லைட் இதற்கோர் எடுத்துக்காட்டு. இந்த நச்சு ஆலையை எதிர்த்த குற்றத்துக்காக தமிழ்மக்கள் 14 பேர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்கள். அந்த ரத்த வாடை அடங்குவதற்குள் ஆலையை மீண்டும் திறக்க ஏற்பாடு நடக்கிறது. எதிர்த்து கருப்புக் கொடி ஏற்றவும், ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தவும் கூட போலீசு தடைவிதிக்கிறது, வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவது போல, தூத்துக்குடியை சுடுகாடாக்கிய வேதாந்தா நிறுவனம் ஹைட்ரோ கார்பன் எடுப்பதற்கு, தஞ்சை டெல்டாவைத் தாரை வார்க்கிறார் மோடி. ஆசிஃபாவைக் குதறியபின், அந்தச் சிறுமியின் தலையில் கல்லைப் போட்டுக் கொன்ற ஆர்.எஸ்.எஸ் காலிகளின் நடவடிக்கைக்கும், மோடி அரசின் இந்தச் செயல்பாட்டுக்கும் ஏதேனும் வேறுபாடு இருக்கிறதா?

 “செயல்படும் பிரதமர்” என்று புகழாரம் சூட்டி மோடியைப் பதவியில் அமர்த்தினார்கள் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள். இதுதான் அவர்கள் விரும்பிய செயல்பாடு. பண மதிப்பழிப்பு, ஜி.எஸ்.டி, பெட்ரோல் வரி போன்ற எல்லா வழிகளிலும் மக்களிடமிருந்து வழிப்பறி செய்து, அந்தப் பணத்தை மானியமாகவும், கடன் தள்ளுபடியாகவும் கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு வாரி வழங்குகிறார் மோடி. நம்முடைய வரிப்பணம் மட்டுமல்ல, விவசாயிகளின் விளைநிலமும், ஆற்று நீரும், காடுகளும், கடற்பரப்பும் நம்மிடமிருந்து பிடுங்கப்பட்டு கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

வளர்ச்சி என்ற பெயரில் உழைக்கும் மக்களைக் கொள்ளையிடுகின்ற கார்ப்பரேட் முதலாளி வர்க்கம், உழைக்கும் சாதியினரை ஒடுக்குகின்ற பார்ப்பனியத்துடன் அமைத்திருக்கும் கூட்டணிதான் கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசம். இதுதான் ஆர்.எஸ்.எஸ். -ன் சித்தாந்தம்.

ஜனநாயகத்தின் தூண்கள் என்று கூறப்படும் நாடாளுமன்றம், நீதிமன்றம், நிர்வாக எந்திரம், ஊடகங்கள் ஆகியவை அனைத்திலும் ஆர்.எஸ்.எஸ் பாசிஸ்டுகள் ஊடுருவியிருக்கிறார்கள். கல்வி நிறுவனங்களையும் பாடத்திட்டத்தையும் காவி மயமாக்கியிருக்கிறார்கள். பஜ்ரங் தள், துர்கா வாகினி, சனாதன் சன்ஸ்தா என்ற பல பெயர்களில் மதவெறிக் கொலைப் படைகளையும், இரகசிய ஆயுதக் குழுக்களையும் வைத்திருக்கிறார்கள்.

கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசம் என்பது ஆட்சி மாறினால் தானாகவே அகலக் கூடிய லேசான அபாயமல்ல. ஸ்டெர்லைட், நீட் தேர்வு போன்ற புதிய தாராளவாத நடவடிக்கைகளும் மோடியுடன் சேர்ந்து அகன்றுவிடும் தீமைகளல்ல.

எனவே, கார்ப்பரேட் கொள்ளையானாலும், காவி பாசிசமானாலும், அவற்றை நாம் நேருக்கு நேர் நின்று களத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. “மோடியே வெளியேறு!” என்று ஒரே குரலில் முழங்கிய தமிழகம், கார்ப்பரேட் – காவி பாசிசத்தை வீழ்த்துவதிலும் முன்மாதிரியாக சாதித்துக் காட்ட முடியும், வீழ்த்திக் காட்டுவோம். வாருங்கள்!

மாநாடு – கலைநிகழ்ச்சி

உழவர் சந்தை – திருச்சி

23 – பிப்ரவரி 2019

சனி மாலை 4 மணி

மோடியின் “எஸ்கேப் இந்தியா”!

2014 முதல் 2018 வரை வெளிநாட்டுக்கு தப்பிச் சென்ற வங்கிக் கொள்ளையர்கள் 23,000 பேர். (எக்கனாமிக் டைம்ஸ், 19.3.2018)

நிதின் சந்தேசரா 5,000 கோடி,

ஜதின் மேத்தா 6,712 கோடி,

மெகுல் சோக்சி 405 கோடி,

நீரவ் மோடி 22,000 கோடி.

அத்தனை பேரும் குஜராத் திருடர்கள்.

இதுதான் இந்து ராஷ்டிரம்!

கும்பமேளா 5,000 கோடி

மோடி உலகம் சுற்ற 4,000 கோடி

விளம்பரச் செலவு 3,000 கோடி

படேல் சிலை 3,000 கோடி

புல்லட் ரயில் 1.1 லட்சம் கோடி

கார்ப்பரேட் கடன் தள்ளுபடி 2.4 லட்சம் கோடி

கஜா புயல் நிவாரணம் 1,146 கோடி!

பெயரை மாற்று ஊரை ஏமாற்று!

அலகாபாத்துக்குப் பெயர் பிரயாக்ராஜ்!

ரேசன் அரிசியை ஒழிக்கும் சட்டத்தின் பெயர்

உணவு பாதுகாப்புச் சட்டம்!

கருப்பை வெள்ளையாக்கிய மோடியின் பணமதிப்பழிப்புக்குப் பெயர்

கருப்புப் பண ஒழிப்புத் திட்டம்!

ரிலையன்ஸ், எஸ்ஸார் காப்பீட்டுத் திட்டத்துக்குப் பெயர்

விவசாயிகளுக்கான பயிர் காப்பீட்டுத் திட்டம்!

காவி பாசிசம் வென்றால்

உணவு, உடை, பழக்க வழக்கம், காதல், நட்பு, கலை, இசை…

என உங்கள் வாழ்வின் ஒவ்வோர் அம்சத்திலும் காவி காட்டுமிராண்டிகள் தலையிடுவார்கள்!

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாய் இந்திய மக்களைக் கொன்று வரும் பயங்கரவாதம், பார்ப்பன பயங்கரவாதமே!

 

முதற்பதிவு: வினவு

 

This slideshow requires JavaScript.

 

பிரசுரம் பதிவிறக்கம் செய்ய

%d bloggers like this: