வேலையில்லா இந்தியா வளர்கிறது

மக்களுக்கு சாப்பிடுவதற்கு ரொட்டி இல்லாவிட்டால் என்ன, அவர்களை கேக் சாப்பிடச் சொல்லுங்கள் என்று திமிருடன் பதில் சொன்னாளாம் பிரெஞ்ச் நாட்டு அரசி ஆண்டோநிட்டா. இது பசி என்றால் என்ன? மக்கள் வாழ்வதற்கு என்னபாடு பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை கற்பனையில் கூட சிந்தித்துப் பார்க்க முடியாத பேர்ரசி சொன்னது. மக்கள் வரலாறு தனக்குள் பதிவு செய்து கொண்ட இந்தச் சொல், இன்றளவும் அந்த வர்க்கத்தின் மனோநிலையை இழித்துரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

வேலையில்லாவிட்டால் என்ன அவர்களை பக்கோடா விற்கச் சொல்லுங்கள் என்று அதிகாரக் கொழுப்பு அசிங்கமாய் வழிய ஊளையிடுகிறார் மோடி.

வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது, முதல்முறை கேலிப் பொருளாக மறுமுறை குரூரமாக என்கிறார் மாமேதை மார்க்ஸ். ஆண்டோநிட்டோவுக்கு பிரஞ்சுப் புரட்சியால் பதில் சொன்னார்கள் பிரெஞ்சு மக்கள். மோடிக்கு நாம் எப்படி பதில் சொல்லப் போகிறோம்.. .. ..?

இந்தியாவின் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குறித்து தமிழ் இந்து வில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரை இது வாசித்துப் பாருங்கள். மோடியின் குரூரத்தை புரிந்து கொள்ள இதுவும் ஒரு வழி.

********

“வேலையிழப்பு பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு நல்ல அறிகுறி“ – இது கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் புதுடெல்லியில் நடைபெற்ற ஒரு பொருளாதார மாநாட்டில் மத்திய ரயில்வே துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் சொன்ன வார்த்தைகள். அதே மாநாட்டின் மற்றொரு நாளில் பார்தி ஏர்டெல் நிறுவனத்தின் சுனில் பார்தி மிட்டல் பேசுகையில், “இந்தியாவின் மிகப் பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் தொழிலாளர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும் இல்லை’’ என்றார்.

வேலை இழப்பவர்கள் சொந்தத் தொழில் தொடங்குவார்கள், இதனால் இந்தியாவில் அதிக அளவில் தொழில் முனைவோர்கள் உருவாகும் நிலை ஏற்படும் என விளக்கம் கொடுத்தார் கோயல். ஆனால் கடந்த மூன்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் தொழில்முனைவில் பெரிய தேக்கம் உருவாகியுள்ளதை முதலீட்டு விவரங்கள் கூறுகின்றன. இவை எதையும் மத்திய அமைச்சரவையில் முக்கிய பொறுப்பில் உள்ள பியூஷ் கோயல் அறியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் உண்மைக்கு நேரெதிராக அவரது கருத்துகள் இருந்தன.

ஸ்டார்ட் அப் தேக்கம்

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக முறைப்படுத்தபட்ட ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தொடங்குவதற்கான சூழல் உகந்ததாக இல்லை. உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, இயங்குவதிலும் பெரும் சிரமங்கள் உருவாகின. அரைகுறையான ஐடியா என்பதால் ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தேங்கவில்லை. முதலீட்டாளர்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பால், ஸ்டார்ட் அப் தொடங்குவதற்கான வழி அடைபட்டுள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் 6,636 மில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்யப்பட்டன. ஆனால் 2016 -ம் ஆண்டில் 3,450 மில்லியன் டாலர் முதலீடுதான் வந்துள்ளது. 2017-ம் ஆண்டில் முதலீடு 2,870 மில்லியன் டாலராக குறைந்துள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட 388 தொழில்நுட்ப ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களில் 21 ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே நிதி உதவி கிடைத்தது. 435 சில்லரை வர்த்தக ஸ்டார்ட் அப்களில், 15 நிறுவனங்கள் மட்டுமே நிதி திரட்டின. 192 நிதி சார்ந்த ஸ்டார்ட் அப்களில் 8 நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே முதலீடு கிடைத்துள்ளது.

சிறு தொழில்கள்

வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கும் என `மேக் இன் இந்தியா` திட்டத்தில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதிலும் பெரிய முன்னேற்றமில்லை என்கிறது ஒரு பொருளாதார ஆய்வு. பெங்களூரு ஐஐஎம் கல்வி நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த பவுல் கோஷ் மற்றும் எஸ்பிஐ நிறுவனத்தின் முதன்மை பொருளாதார ஆலோசகர் சௌமியா கண்டி மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு வேலைவாய்ப்பு குறித்த பல தகவல்களை விளக்குகிறது.

பாரத பிரதமரின் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் ( பிஎம்இஜிபி) திட்டத்தின் கீழ் தொழில் தொடங்குவதற்கான கடனுதவி ஒப்புதல் பல மட்டங்களில் கால தாமதமாவதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. எம்எஸ்எம்இ அமைச்சகம் உருவாக்கிய ஆணையமே இதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

குர்காவ்னைச் சேர்ந்த மேலாண்மை மேம்பாட்டு கல்வி நிறுவனம் இது தொடர்பான பல தகவல்களை வெளியிட்டுள்ளது. குறிப்பாக கடனுக்கான பிணை சொத்துகள், நேரடி ஆய்வு, மற்றும் லஞ்சம் போன்ற காரணங்களை சுட்டிக் காட்டுகிறது. தொழில் முனைவோர்களுக்கான மானியத் தொகையில் 15 சதவீதம் லஞ்சம் கேட்கப்படுகிறது என்கிறது இந்த ஆய்வு.

 

2012-ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இந்த துறையில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் குறைந்து வருகிறது. குறிப்பாக 2012-13ம் ஆண்டில் இந்த துறையின் மூலம் 4,28,246 வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2013-14 ஆண்டில் 3,78,907 வேலைவாய்ப்புகளும் 2014-15 நிதியாண்டில் 3,57,502 வேலைவாய்ப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2015-16 நிதியாண்டில் 3,23,000 வேலை வாய்ப்பு என குறைந்துள்ளது. ஸ்டார்ட் அப் முயற்சிகளிலும், சிறு குறுந் தொழில் துறை உருவாக்கத்திலும் இதுதான் நிலைமை.

தனியார் வேலைவாய்ப்பு

ஒவ்வொரு நிதியாண்டு முடிவிலும் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையை பங்குச் சந்தைக்கு தெரிவிக்கின்றன. அதன்படி பட்டியலிடப்பட்ட 900 நிறுவனங்களில் 50 லட்சம் பணியாளர்கள் உள்ளனர். அதாவது பெரு நிறுவனங்களின் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி 2017-ம் ஆண்டில் 3.7 சதவீதம்தான் உள்ளது. அதற்கு முந்தைய ஆண்டில் இது 4 சதவீதமாக இருந்தது. அதாவது தனியார் நிறுவனங்களில் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியும் குறைந்து வருகிறது.

 

புள்ளி விவரங்கள் நிலை

 2017-ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் ரிசர்வ் வங்கி ஏற்பாடு செய்த ஒரு கருத்தரங்கில் பேசிய நிதி ஆயோக் அமைப்பின் அப்போதைய துணைத் தலைவர் அர்விந்த் பனகாரியா, வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியில் தேக்கம் என்பது மிகைப்படுத்தப்படுகிறது என்றார். 7 சதவீதம் முதல் 8 சதவீத வேலைவாய்பின்மையை பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை என்றார்.

ஆனால் வேலைவாய்ப்பு குறித்து அரசு தெரிவிக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் மிகச் சரியானவை அல்ல என்கிறது பவுல் கோஷ் அறிக்கை. புதிய வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ, ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ நம்மிடம் திட்டமிட்ட புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பு தகவல்கள் மிகப் பழமையானவை. தற்போதுவரை தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி ஆணையத்தில் பதிவு செய்யப்படுகிற வேலைவாய்ப்பு எண்ணிக்கையை வைத்து தான் தகவல்கள் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின் றன என்கிறார் பவுல் கோஷ். இபிஎப்ஓ, இஎஸ்ஐ, என்பிஎஸ் இவற்றை அடிப்படையாக வைத்துதான் அரசின் வேலைவாய்ப்பு தகவல் கள் வெளியிடப்படுகின்றன. இதனால் வேலை இல்லாதவர்கள் பற்றிய மொத்த மதிப்பீடு துல்லியமாகவும் அரசிடம் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.

உற்பத்தித் துறையில் கடந்த ஆண்டில் 40 சதவீத வேலை இழப்பு உருவாகியுள்ளது என்கிறது புளூம்பெர்க் அறிக்கை. 2014-ம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ச்சியாக குறைந்துவரும் வேலைவாய்ப்பு பணமதிப்பு நீக்கம், ஜிஎஸ்டி, போன்ற காரணங்களால் மீள முடியாத நிலையில் உள்ளது என்கிறது. உற்பத்தி துறை ஊதியமும் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் குறைந்து வருகிறது என டீம் லீஸ் ஆய்வு கூறுகிறது. இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்புக்கு தகுதியானவர்களில் சுமார் 27 சதவீதம் பேருக்கு வேலையில்லை என்கிறது குளோபல் ஹூயுமன் கேபிடல் ஆய்வு.

மதிப்பீட்டு நிறுவனங்களின் புள்ளிவிவரங்கள் இந்தியாவின் வேலையில்லா திண்டாட்ட நிலை குறித்து எச்சரிக்கை செய்கின்றன. ஆனால் “நாட்டில் வேலை இழப்பு வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரித்துக் கொண்டிக்கிறதே ’’ என பிரதமர் மோடியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. “பக்கோடா விற்பவர்கள்கூட தினசரி சம்பாதிக்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு வேலைதான்“ என்கிறார். உயர்கல்வி படித்தவர்கள் பக்கோடா விற்பதும், சொந்த தொழில் செய்யலாம் என்பதும் இழிவானதல்ல என்பது எந்த அளவுக்கு உண்மையோ, அதே அளவு உண்மைதான் பொறியியலும், மேலாண்மையும் படித்தவர்களுக்கு உரிய வேலையில்லை என்பதும். வேலையில்லா இந்தியா பெருத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: தமிழ் இந்து

 

Advertisements

பட்ஜெட்: ஜெட்லி கிண்டிய அல்வா

jaitley-halwa

 

2018 -2019 ம் ஆண்டுக்கான நிதி நிலை அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் நிதியமைச்சர் ஜெட்லியால் அறிவிக்கப்பட்டது. நாட்டிலுள்ள அரசியல் கட்சியினரும், அறிவுத் துறையினரும் இன்னும் பிறரும்  நிதிநிலை அறிக்கை குறித்து அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய பொதுவான கருத்து என்னவாக இருக்கிறது என்றால், குஜராத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு கிடைத்த இழுபறியான வெற்றியினாலும், சில மாநிலங்களுக்கான தேர்தல்  அடுத்தடுத்து வரவிருப்பதாலும் தங்கள் மீது வெறுப்புற்று இருக்கும் விவசாயிகள், நடுத்தர மக்கள் மீது கரிசனம் கொண்டு நிதி நிலை அறிக்கையை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான்.

பொதுவாக ஓர் அரசாங்கம் தயாரிக்கும் நிதிநிலை அறிக்கை என்பதை அந்த அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள், நடைமுறைகளை விலக்கி வைத்து விட்டு தனியான ஒன்றாக பார்க்க முடியாது. பாஜகவின் கொள்கைகள் என்ன? அதன் நடைமுறைகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன, இருந்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்திருக்கும் யாரும் பாஜக கொண்டுவரும் ஒரு நிதிநிலை அறிக்கை விவசாயிகள், நடுத்தர மக்களுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது.

ஆதரவாக கருத்து கூறுபவர்களை, தெளிவாகச் சொன்னால், ஓட்டுக்கட்சி வரம்புக்குள் நின்று கொண்டு ஆதர்வாகவும் எதிராகவும் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும், அறிவுத்துறையினரில் ஆதரவாக பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும் விட்டு விடுவோம். எதிராக கருத்து கொண்டிருப்பவர்கள் ஏன் பாஜக தேர்தலுக்காக விவசாயிகள் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்காக நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று கூற வேண்டும்?

இது ஒரு சடங்கு. நிதி நிலை அறிக்கை வந்து விட்டால் அது குறித்து கருத்து கூறியே ஆகவேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கு. எப்படி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பிப்ரவரி மாதத்தில் நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்து அளிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கோ, அதுபோல நிதி நிலை அறிக்கை வந்ததும் அதை ஆதரித்தோ எதிர்த்தோ கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்பதும் ஒரு சடங்கு. மூடநம்பிக்கை போல பரப்பப்படும் ஒரு சடங்கு.

நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிட்ட திட்டங்கள் அனைத்தும் நிறைவேற்றப் படுகின்றனவா? கடந்த ஆண்டு அளிக்கப்பட்ட அறிக்கையின் நிலை என்ன? எவ்வளவு திட்டங்கள் நிறைவேறியுள்ளன? எவ்வளவு நிறைவேறவில்லை? நிறைவேற்ற முடியாமைக்கான காரணம் என்ன? இது குறித்து ஏதேனும் அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் வெளியிடப்படுகிறதா? இப்படி எதுவுமே செய்யப்படாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை. அதிலும் பலப்பல திட்டங்கள் இடம்பெறும். அதுவும் எந்தவித மீளாய்வுக்கும் உட்படுத்தாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை வரும். என்றால், இதை சடங்கு என்று சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்ல முடியும்?

நிதிநிலை அறிக்கை என்பது அந்த ஆண்டில் கிடைக்கும் மொத்த வரவு என்ன செலவு என்ன என்னென்ன வகையில் செலவிடப்போகிறோம் என்பதான திட்டங்கள் தாம். தேவைப்படும் இடங்களில் நிதிநிலை அறிக்கையையும் தாண்டி நிதி ஒதுக்குவது என்பது நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதைக் கூட புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் நிதிநிலை அறிக்கையில் திட்டமிடப்படுவதற்கு எதிராக நிதி ஒதுக்கீடுகள் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டு வருகின்றதே, அவைகளை எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது? என்ன திட்டமிடப்படுகிறதோ அந்த நோக்கங்களுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு ஒரே ஒரு பொருள் மட்டுமே இருக்க முடியும். ஒரு சடங்கைப் போலத்தான் அவர்களே நிதிநிலை அறிக்கையை தாக்கல் செய்கிறார்கள் என்பதும் அந்த அறிக்கைக்கு அதற்கு மேல் பொருட்படுத்ததக்க வேறெந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதும் தான் அதன் பொருள்.

இதற்கு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா? இந்தியாவில் ஒரு திட்டம் அறிவிக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு மூன்று காரணங்கள் மட்டுமே இருக்க முடியும்.

  1. அத்திட்டத்தினால்கார்ப்பரேட்முதலாளிகள்நலன்அல்லதுலாபம்உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
  2. அரசினரும், அரசாங்கத்தினரும் (அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள்) பலனடைவதற்கானவாய்ப்புஅதிகமாகஇருக்கிறது.
  3. தேர்தல்வருவதுபோன்றவற்றினால்மக்களைஉடனடியாகஏமாற்றவேண்டியஅவசியம்இருக்கிறது.

இவற்றைத் தவிர வேறு காரணங்கள் இருக்கப் போவதில்லை. இப்போது இந்த நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு அறிவிப்பைப் பார்ப்போம். காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் எவ்வளவு காச நோயாளிகள் இருக்கிறார்கள்? உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் கணக்குப் படி 22 லட்சம் பேர். இன்னும் அதிகம் இருக்கவே வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் 600 கோடியால் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? அல்லது என்ன செய்ய முடியும்?  பகுத்துப் பார்த்தால் ஒரு நோயாளிக்கு தோராயமாக 2700 ரூபாய் வருகிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது?

ஒருவேளை பத்து காச நோய்கான மருத்துவமனைகள் கட்டும் திட்டம் இருந்தால் பத்து காச நோய் மருத்துவமனைகள் கட்டுவதற்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு என அறிவிக்கலாமே, ஏன் காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக என அறிவிக்க வேண்டும்? உள்ளே நுழைந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் மேற்கண்ட மூன்று காரணங்களுள் ஒன்றோ, இரண்டோ, அல்லது மூன்றுமோ அணிவகுத்து நிற்கும்.

எனவே, இவர்கள் நிதி நிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்வதை விட அல்வா கிண்டியிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகவும் பொருத்தமான சொல்லாக இருக்கும்.

 

மின்னூலாக (பிடிஎஃப்) தரவிறக்க

நீதிமன்ற நெருக்கடி உணர்த்துவது என்ன?

judges-sc

 

உச்ச நீதி மன்றத்தின் மூத்த நீதிபதிகளான செல்லமேஸ்வர், ரஞ்சன்கோகோய், மதன்.பி.லோகுர், குரியன் ஜோசப் ஆகியோர் பத்திரிக்கையாளர்கள் சந்திப்பை நடத்தி நீதித்துறை சுதந்திரம் ஜனநாயகத்திற்கு பேராபத்து நேர்ந்திருப்பதாகவும் மக்கள் தான் இந்த பேரபாயத்திலிருந்து நீதிமன்றத்தின் மாண்பை காப்பாற்ற வேண்டும் என அறிவித்திருப்பது பரபரப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 

நாட்டின் உயரிய நிலையில் இருக்கும் நீதிபதிகள் இவ்வாறு கூறியிருப்பது, மக்களிடத்தில் மிகப் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தி இருக்க வேண்டும். நாட்டின் நிர்வாகம் தன்னைத்தானே சுய மதிப்பீடு செய்து கொண்டு முதன்மையாக இதற்கு விளக்கம் அளித்திருக்க வேண்டும். உச்ச நீதி மன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி தானே முன்வந்து தன் பதவியை துறந்திருக்க வேண்டும். பிரதமர், குடியரசுத் தலைவர் உள்ளிட்டோர் உடனடியாக இரு அவைகளையும் கூட்டி இது குறித்து விவாதித்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பு என்றாலே அதற்கு அந்த அளவுக்கு இன்றியமையாத தன்மை இருப்பதாகவும், நீதிமன்ற தீர்ப்புகளுக்கு மேல் எதுவும் கிடையாது என்பதாகவும் மக்களிடம் உருவேற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதிபதிகள் நான்கு பேர் நீதிமன்றங்களின் மாண்பை கேள்விக்கு உள்ளாக்கிய பிறகும் ஒரு மயான இங்கு அமைதி நிலவுகிறது என்றால் அதன் பொருள் என்ன?

 

ஊடகங்கள் இது குறித்து விவாதங்கள் நடத்துகின்றன, கட்டுரைகள் வரைந்துள்ளன. அரசியல் கட்சிகள் இது குறித்து பேசுகின்றன, அறிக்கைகள் வெளியிட்டிருக்கின்றன. என்றாலும், அவை எந்த இலக்கை நோக்கி பயணிக்க வேண்டுமோ அந்த பாதையில் செல்லாமல், அரட்டைக் கச்சேரி நடத்தும் போக்கில் பொழுது போக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

இது, எந்த வழக்கை யாருக்கு ஒதுக்குவது என்பதில் நீதிபதிகளுக்குள் ஏற்பட்ட சிக்கல். இதை அவர்களே பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடுவார்கள் என்கிறார்கள். அவ்வாறு பேச ஒரு குழுவும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நாடெங்குமுள்ள தேசிய, மாநில கட்சிகளோ ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கின்றன. குறிப்பாக எதிர்க் கட்சிகள் இதை பெரும் விவாதப் பொருளாக மாற்றியமைத்திருக்க முடியும். அவ்வாறு எதுவும் நடக்காமல் சடங்குத்தனமான ஒற்றை அறிக்கைகளுடன் விலகிக் கொண்டன. கம்யூனிசத்தின் பெயரால் இருக்கும் கட்சிகளோ இதன் முக்கியத்துவம் அறியாமல், என்ன செய்வது என்று தெரியாத குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கின்றன.

 

அவ்வளவு எளிதாக கடந்து செல்லும் நிகழ்வா இது?

 

நீதித்துறைக்கு பேராபத்து காத்திருக்கிறது. நீதித்துறை நிர்வாகத்தின் போக்கு ஜனநாயக முறையில் இல்லை. அதை காப்பதற்கு நாங்கள் செய்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லை. எனவே, மக்களே நீங்கள் தான் நீதித்துறையை காப்பாற்ற வேண்டும். என்று மூத்த நீதிபதிகளே மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருப்பது என்பதின் பொருள் மிகவும் தீவிரத் தன்மை கொண்டது.

 

நீதித்துறை காவி மயமாகி வருகிறது. நீதிபதி நியமனங்களில் பெரும் குளறுபடிகள் நடக்கின்றன. அதற்கு எதிராக நீதிபதிகளின் குமுறல்கள் அவ்வப்போது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. நாட்டின் அனைத்து துறைகளையும் போலவே நீதித்துறையும் லஞ்ச, ஊழலில் புரையோடிப் போயிருக்கிறது. இவை எல்லாவற்றையும் விட மேலாக, நீதிமன்றங்கள் மக்களுக்கும் சட்டத்துக்கும் அநீதியான தீர்ப்புகளை எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் மிக வெளிப்படையாகவே வழங்கி வருகின்றன. இது தான் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தோடு இணைத்து நீதிபதிகளின் அந்த வாக்குமூலங்களைப் பார்த்தால், நாடு காவி பாசிச மயமாகி இருப்பதை, கார்ப்பரேட்டுகளின் வேட்டைக்காடாக மாற்றப்பட்டிருப்பதை தெளிவாக உணர முடியும்.

 

இதற்கு எதிராக மக்கள் நடத்தும் போராட்டங்கள் அனைத்தையும் தமது தீர்ப்புகளின் மூலம் நீதிமன்றங்களே ஒடுக்கி வருகின்றன. அண்மையில் செவிலியர் போராட்டத்திலும், போக்குவரத்து ஊழியர்களின் போராட்டத்திலும் நீதிபதிகள் கக்கிய விடத்தின் வீரியத்தை நாம் கண்டோம்.

 

இனியும் நாம் அமைதியாக இருக்க முடியுமா? பெயரளவிலான ஜனநாயகமும் இல்லாமல் முடக்கிவிட்டு, அதிகார வர்க்கம், ஊடகங்கள் முதல் நீதித்துறை வரை அனைத்தையும் தனது பிடிக்குள் வைத்துக் கொண்டு இந்துத்துவ பாசிசத்தின் கீழ் நாட்டை கொண்டுவர முயற்சிக்கிறது மோடி அரசு. இதற்கு தலைமை நீதிபதி ஒத்துழைக்கிறார் என்பதைத்தான் நான்கு நீதிபதிகளின் கூற்று நிரூபிக்கிறது. இந்திரா காந்தியின் நெருக்கடி நிலையை விட கொடூரமான ஒரு காலத்துக்குள் நாடு சென்று கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நீதிமன்றங்கள் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்புகளில் சிலவற்றை பரிசீலித்துப் பார்த்தாலே இது தெளிவாக உங்களுக்கு விளங்கி விடும். அவ்வாறான பரிசீலனைக்கு இந்தத் தொகுப்பு உங்களுக்கு உதவும். தொகுப்பாக படித்து உள்வாங்குவது என்பது, அந்த யதார்த்தத்தின் அடர்த்தியை நம் கண்முன் நிறுத்தும். அது தான் என்ன செய்வது எனும் கேள்வியை செயல் வடிவத்திற்கு மாற்றிக் கொண்டு வரும்.

 

சுப்ரீம் கோர்ட்டு நெருக்கடி முற்றுகிறது ! பாசிச அபாயம் நெருங்குகிறது!

 

நீதித்துறை நாட்டாமை : எதிர்த்து நில்!

 

உச்ச நீதி மன்றம்: மனுவின் மறு அவதாரம்! சொத்துக் குவிப்பு வழக்கு உணர்த்தும் உண்மைகள்!

 

தத்து இருக்க பயமேன்

 

பத்ரிபால் தீர்ப்பு: கொலைகாரர்களே நீதிபதிகளானால்?

 

நீட் தேர்வு தீர்ப்பு : நாட்டாமை சொம்பை எடுத்து விட்டார்!

 

நீட் தேர்வு உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு தமிழக மாணவர்களுக்கு இடமில்லை

 

இந்திய நீதிமன்றம் அந்நிய முதலீட்டாளர்களின் கைக்கூலிப்படையா?

 

குற்றவாளிகளே நீதிபதிகளாக! உளுத்துப் போன நீதித்துறை!

 

தோற்றுப்போன நீதித்துறை!

 

நீதிக்கு எதிராக வாளேந்தும் நீதிமன்றம்!

 

எஸ்மா உருட்டுக் கட்டையால் மிரட்டும் நீதிமன்றம்!

 

இது கடந்த 2 ஆண்டுகளில் வினவு.காம் இல் வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பு

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

போக்குவரத்து வேலை நிறுத்தம்: மிச்சமிருப்பது என்ன?

 

போக்குவரத்து தொழிலாளர்களின் போராட்டம் 7 நாட்களை கடந்து தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் குடும்பத்தினர் போராட்டம், மக்களின் ஆதரவு என தொடர்ந்து விரிவடைந்து கொண்டும், வீரியமடைந்து கொண்டும் இருக்கிறது. இந்தப் போராட்டம் திடீரென நடைபெறவில்லை, தொடர்ச்சியாக நடைபெற்று வந்த போராட்ட முயற்சிகளின் தொடரியாகவே இந்த காலவரையற்ற போராட்டம் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், இந்தப் போராட்டத்தில் இருக்கும் நியாயத்தையும் மக்கள் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். 7 நாட்களைக் கடந்த பின்பும் மக்கள் எதிர்ப்பு எதையும் பெரிதாக காட்டாதிருப்பத்லிருந்தே இது புலனாகிறது.

கடந்த மே மாதம் போக்குவரத்து தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்திருந்த போது வெளியிட்ட கட்டுரை இது. அதே போராட்டம், அரசின் அதே வக்கிரம், நீதி மன்றங்களின் அதே திமிர்த்தனம். அவர்கள் மாறப் போவதில்லை, நாம் தான் மாற வேண்டும், மாற்ற வேண்டும்.

போக்குவரத்து வேலை நிறுத்தம்: மிச்சமிருப்பது என்ன?

நேற்று அரசுப் பேரூந்து நடத்துனர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். 15ம் தேதி தொடங்கிய வேலை நிறுத்தம் தொழிலாளர்களுக்கு உவப்பான முடிவை எட்டாமலேயே ஒத்தி வைக்கப்பட்டது குறித்து அவருக்கு உளச் சோர்வு இருந்தது. வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்ட பெரும்பாலானோருக்கு இதே எண்ணம் தான் இருக்கக் கூடும். ஒரு போராட்டம் வெற்றியடைவது அல்லது சரியான திசையை நோக்கிச் செல்வது என்பது, போராடும் பிரிவினருக்கு அப்பால் சமூகத்தின் பிற மக்கள் அந்தப் போராட்டம் குறித்து என்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. இந்தப் போராட்டத்தைப் பொருத்த வரை மக்கள் வேலை நிறுத்தத்தின் காரணத்தை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அது சரியானது என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது போராட்டத்துக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய வலிமை.

அதேநேரம் மக்களுக்கு ஓர் ஆதங்கமும் இருக்கிறது. 15 தேதி வேலை நிறுத்தம் என்று அறிவித்து விட்டு 14ம் தேதியே தொடங்கி விட்டார்கள் என்பது தான் அந்த ஆதங்கம். பேரூந்து ஓட்டுனர்கல் நடத்துனர்கள் வேலை நேரம் குறித்த புரிதல் மக்களுக்கு வேண்டும். பொதுவாக பேரூந்து ஓட்டுனர் நடத்துனர்களுக்கு மூன்று ஷிப்டில் வேலை நடக்கு, ஒரு ஷிப்ட் என்பது 24 மணி நேர வேலையைக் குறிக்கும். வேலை தொடங்கும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்வது, வேலை முடியும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்வது என்று இரண்டு முறை பின்பற்றப்படுகிறது. வேலை முடியும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்ளும் பிரிவில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கு 15ம் தேதி வேலை என்பது 14ம் தேதி மதியம் தொடங்கி 15ம் தேதி மதியம் முடிவடையும். வேலை தொடங்கும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்ளும் பிரிவில் 14ம் தேதி வேலை என்பது 14ம் தேதி மதியம் தொடங்கி 15ம் தேதி மதியம் முடியும். 15ம் தேதி வேலை நிறுத்தம் என்பதால் 14ம் தேதி மதியமே வேலையை நிறுத்தி விட்டார்கள் என்பது போக்குவரத்து ஊழியர்களைப் பொருத்தவரையில் சரியான நேரம் தான். அதேவேளையில் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்ட மற்றொரு பிரிவினர் 15ம் தேதி மதியம் வரை வேலை பார்த்தனர். 15ம் தேதி வேலை நிறுத்தம் என்பதால் 15ம் தேதி காலையிலேயே பேரூந்தை நிறுத்தி விட்டு இறங்கி விடவில்லை. 15ம் தேதி மதியம் வரை பணியில் இருந்தார்கள். இதே போன்று தான் 14ம் தேதி மதியம் பேரூந்தை நிறுத்தியவர்களும் 14ம் தேதி வேலையை முடித்து விட்டே பேரூந்திலிருந்து இறங்கியிருக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இருந்த போதிலும் இந்தப் போராட்டம் வெற்றியைப் பறித்தெடுக்காமல் மூன்று மாதம் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது ஓரளவுக்கு சரியான முடிவு தான். ஏற்கனவே, மூன்று முறை போராட்ட தேதி அறிவிக்கப்பட்டு போராட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பே தள்ளி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இப்போது அறிவித்து, போராட்டம் நடத்தி தள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும் இவ்வாறு தள்ளி வைக்கப்பட்டதற்கான காரணங்கள் என்ன?

பொதுவாக எந்த அரசும் தனக்கெதிரான போராட்டங்களை ஏற்பதில்லை. நசுக்கவும், ஒற்றுமையை சிதறடிக்கவுமே முயற்சிக்கும். அந்த வழியில் எடப்பாடி அரசாங்கம் இந்தப் போராட்டத்தை முறியடிக்க செய்த முயற்சிகள் கேவலமானவை.

முதலில், போராட்ட தேதி அறிவித்த பிறகும் முறையாக அவர்களுடன் பேசி, கோரிக்கைகளை ஏற்க அல்லது நிலைகளை விளக்க எந்த முயற்சியையும் துறைசார் அமைச்சர் செய்யவில்லை. கீழ்நிலை அலௌவலர்களை கொண்டு பேசுவதும் காலம் கடத்துவதுமாகவே இருந்தார்.

இரண்டாவதாக, இந்த போராட்டத்துக்கு அனைத்து தொழிற்சங்கங்களும் ஆதரவளிக்கவில்லை, எதிர்க் கட்சிகளின் தூண்டுதலில் தான் போராட்டம் நடக்கிறது என்பதாக அரசாங்கம் மக்களிடம் பதிய வைக்க முயற்சித்தது. மொத்தமுள்ள 47 சங்கங்களில் 37 போராட்டத்தை ஏற்கவில்லை, கலந்து கொள்ளவில்லை. 10 சங்கங்கள் மட்டுமே போராட்டத்தை நடத்துகின்றன என போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் ஊடகங்களில் கூறினார். வேலை நிறுத்தங்களை முன்வைத்து நடக்கும் பேச்சுவார்த்தைகளில் 50 விழுக்காடு தொழிறங்ககங்கள் ஆதரவளித்தாலே பேச்சுவார்த்தை வெற்றியடைந்ததாக கொள்ளப்படும் என தொழிற்தாவா சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால் 78 விழுக்காடு தொழிற்சங்கங்களின் ஆதரவு இருந்தும் அதே போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் பேச்சுவார்த்தை தோல்வி என்கிறார். எப்படி? தொழிலாளர்கள் இல்லாத பெயர்ப் பலகை தொழிற்சங்களை எல்லாம் அழைத்து வைத்து பேச்சுவார்த்தை என்ற பெயரில் எண்ணிக்கை கணக்கு காட்ட முயற்சித்திருக்கிறார் என்பதைத் தவிர இதில் வேறேதாவது இருக்கிறதா?

மூன்றாவதாக, போக்குவரத்து தொழிலாளர்களிடம் பதட்டத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக 14ம் தேதியிலிருந்தே பணிமனைகளில் காவல்துறையைக் கொண்டு வந்து குவித்திருக்கிறார்கள். போராட்டம் தொடங்கிய பிறகு அதை ஒடுக்குவதற்காக ஓய்வு பெற்ற ஓட்டுனர்கள், தனியார் பள்ளி பேருந்து ஓட்டுனர்கள், ஓட்டுனர் உரிமம் வைத்திருந்து வேலையில்லாமல் இருப்போர், சில இடங்களில் தானி(ஆட்டோ) ஓட்டுனர்களைக் கூட அரசு பேரூந்துகளை இயக்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்து இயக்கினார்கள். அதாவது வேலை நிறுத்தத்தால் பாதிப்பில்லை, போதுமான எண்ணிக்கையில் பேரூந்துகள் இயங்கின என கணக்கு காட்டுவதில் தான் குறியாக இருந்தார்கள். இந்த முயற்சியின் மூலம் அரசாங்கம் மக்களுக்கு சொல்லும் செய்தி என்ன? நாங்கள் என்ன எண்ணுகிறோமோ அதை எவ்வளவு கீழ்த்தரமான வழிகளிலும் செயல்படுத்துவோம். மக்களைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை என்பது தான் அந்தச் செய்தி. அரசு, அரசாங்கங்கள் மக்களுக்கு விடுக்கும் இந்தச் செய்தியை போராட்ட காலங்களில் தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை. எந்த நகரப் பேரூந்தில் ஏறினாலும், ஓட்டை உடைசலான, பராமரிப்பு எனும் சொல்லையே கண்டிராத அந்தப் பேரூந்துகள் நமக்கு சொல்லுவது மேற்கண்ட செய்தியைத் தான். பல பணிமனைகளில் அதிகாரிகள் ஓட்டுனர்களை மிரட்டி, குறிப்பாக ஓய்வு பெறும் வயதை நெருங்கிய தொழிலாளர்களை முறையாக ஓய்வு பெற விடமாட்டோம் என மிரட்டி பேரூந்துகளை இயக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இன்னும் ஏராளமான செய்திகள் புகைப்பட, காணொளி, கேளொலி ஆதாரங்களுடன் சமூக வலைதளங்களில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. மெரீனா போராட்டத்தின் இறுதி நாளன்று காவல் துறையே கலவரம் நடத்தி விட்டு மாணவர்கள் இளைஞர்கள் மீது பழி போட்டதோ அதே போல பொருளாதார இழப்பை உங்களுக்கு ஏற்படுத்துவோம் என மிரட்டி பேரூந்துகளை இயக்க வைத்து விட்டு வேலை நிறுத்தத்தை ஆதரிக்காமல் தொழிலாளர்கள் பேரூந்துகளை இயக்குகிறார்கள் என மக்களுக்கு காட்டியது போக்குவரத்துத் துறை.

இந்த கீழ்த்தரமான செயல்பாடுகள் ஒருபுறம் என்றால் நீதி மன்றம் மறுபுறம் தன் கோரப் பற்களைக் காட்டியது. மதுரை உயர் நீதிமன்றக் கிளை ஒரு பொது நல(!) வழக்கை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொண்டு போராடும் தொழிலாளர்களை எஸ்மா சட்டத்தில் சிறையிலடையுங்கள் என்று கட்டப் பஞ்சாயத்து செய்தது.

எதை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்வது என்பதற்கு ஏதாவது வரையறை இருக்கிறதா? திரைப்பட வெளியீட்டில் சிக்கல் என்றால் அதை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்கிறது. மும்பையில் ஒரு நடிகனுக்கு மதியம் 1 மணிக்கு தண்டனை விதித்து விட்டு பிணை வழக்கை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொண்டு மாலை ஐந்து மணிக்கு பிணை வழங்கி தீர்ப்பளிக்கிறது. ஆனால் காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு குறித்த எந்த வழக்கும் அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. இதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? இவைகளை நீதி மன்றங்களின் அல்லது நீதிபதிகளின் உரிமை என எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா?

தொழிலாளர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை வென்றெடுப்பதற்காக முறையாக அறிவிப்பு செய்து விட்டு போராட்டம் நடத்தலாம் என்பது மக்களுக்கு சட்டம் வழங்கியிருக்கும் உரிமை. இந்த உரிமையை மறுப்பது போல் சேவைத் துறையில் இருப்பவர்கள் போராட்டம் நடத்தக் கூடாது என்று ஒரு சட்டம் போட முடியும் என்றால், சட்டத்தின் நிலை தான் என்ன? சேவைத்துறையில் இருப்பவர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைக்க அந்த சட்டத்தில் ஏதாவது வழி வகை இருக்க வேண்டாமா? அப்படி எதுவும் இல்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? சட்டத்துக்கு மக்களைப் பற்றி எந்த அக்கரையும் இல்லை என்பதை இந்த ஒரு சட்டத்தை மட்டுமே வைத்து கூறி விட முடியும். இதன் மூலம் மக்களை மதிக்காத சட்டங்களை மக்கள் ஏன் மதிக்க வேண்டும் எனும் கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

எஸ்மா என்றொரு சட்டம் இருக்கிறது. சட்டங்களை மட்டுமே நாங்கள் பார்ப்போம் வேறு எதைப் பற்றியும் எங்களுக்கு அக்கரை இல்லை என்று நீதிமன்றங்களும் நீதிபதிகளும் கூறுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஓய்வு பெற்றவர்களுக்கு உரிய பொருளாதார பலன்களையும், ஓய்வூதியத்தையும் குறித்த காலத்திற்குள் முறையாக வழங்க வேண்டும், மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஊதிய உயர்வு குறித்து திட்டமிட வேண்டும், வழங்க வேண்டும் போன்றவைகளும் சட்டம் தானே. ஒரு வழக்கு வருகிறது என்றால் அதன் தன்மை, வழக்கு குறித்த அனைத்து சட்டங்களையும் உள்ளடக்கித்தானே தீர்ப்பு அமைய வேண்டும். அவ்வாறன்றி ஒரு பக்க சட்டங்களை மட்டும் பார்த்து தீர்ப்பு சொன்னால் அதன் பெயர் கட்டப் பஞ்சாயத்து தானே தவிர தீர்ர்பு அல்ல. மக்களை பாதிக்கும் அத்தனை வழக்குகளையும் எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால் அவைகள் பக்கம் பார்த்து சொன்ன கட்டப் பஞ்சாயத்துகளாக இருக்கின்றனவேயன்றி தீர்ப்புகளாக இருப்பதே இல்லை. இந்த வழக்கிலும் அது தான் நடந்திருக்கிறது. எங்கள் ஊதியத்திலிருந்து பிடித்தம் செய்யப்பட்ட தொகையை எங்களிடம் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று கேட்டு போராடுகிறார்கள். அது குறித்த வழக்கில் அவர்களை தூக்கி உள்ளே போடுங்கள் என்று ஒரு நீதிபதி சொல்ல முடியும் என்றால், இது சட்டத்தின் மீதான ஆளுமை அல்ல, மக்களின் மீதான திமிர்த்தனம்.

ஊடகம் என்றொன்று இருக்கிறது. என்ன சொற்களைப் போட்டு வசை மொழிந்தாலும் அந்த சொற்கள் போதாமையால் திணறிப் போகும் அளவுக்கு ஊடகங்களின் நிலை இருக்கிறது. அரசுக்கு மாமா வேலை செய்வதற்கென்றே உருவாக்கப்பட்ட விசித்திர விலங்குகள் போல அவை செயல்படுகின்றன. வெறிச்சோடிய சாலைகள், பேரூந்து நிலையங்களை படம் போட்டு மக்கள் பாதிப்பு என்ற ஒன்றைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்றே மக்களிடம் திணிக்கின்றன. எந்தச் செய்தியை மக்களிடம் கொண்டு போக வேண்டும் எந்தச் செய்தியை மக்களிடம் கொண்டு போகாமல் மறைக்க வேண்டும் என்ற நிலையையும் தாண்டி எப்படியான உணர்ச்சியை மக்களிடம் உருவாக்க வேண்டும் எப்படியான உணர்ச்சியை மக்களிடம் உண்டாக்கக் கூடாது எனும் நிலைக்குச் சென்று விட்டன. எனக்கு நேர்முகத் தேர்வு இருக்கிறது நான்கு மணி நேரமாக பேரூந்தே வரவில்லை. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை என்று சொல்லச் சொல்லி பதிவு செய்கின்றன. மாற்றிச் சொன்னால் அதை வெளியிடுவதில்லை. வருமானத்துக்கு அதிகமாக சொத்து குவித்த வழக்கின் முதல் குற்றவாளியான ஜெயா சிறையிலடைக்கப்பட்ட போது ஒற்றைப் பேரூந்து கூட இயக்கப்படாமல் இரண்டு நாட்களாய் தமிழகம் முடங்கியது. அப்போது மக்கள் பாதிப்பு எனும் சொல்லை மிகக் கவனமாக தவிர்த்ததும் இதே ஊடகங்கள் தான்.

இந்த மூன்று முதன்மையான காரணிகளால் தான் போக்குவரத்து தொழிலாளர்களின் போராட்டம் தள்ளி வைக்கப்படும் நிலைக்குச் சென்றிருக்கிறது. மீண்டும் போராட்டங்கள் வலுப்பெறும், மக்களின் பேராதரவுடன் கோரிக்கைகள் வென்றெடுக்கப்படும். அதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

அரசு ஒருபோதும் போராட்டங்களின் நியாயங்களை உணர்வதே இல்லை. அரசின் நிலையை அரசாங்கங்கள் தாண்டிப் போவதும் இல்லை. அரசு நிதி நெருக்கடியில் தள்ளாடும் போது .. .. போக்குவரத்துக் கழகம் கடன் சுமையில் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது .. .. என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. எதனால் இவ்வளவு கடன் சுமை ஏற்பட்டதோ அதை தவிர்ப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை செய்ய மறுத்து விட்டு – இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் அவ்வாறு கடன் சுமையில் தள்ளுவதையே அரசினுடைய கொள்கையாக செயல்படுத்தி விட்டு – கடன் சுமை என்று புலம்புவதில் பொருளில்லை. எங்கள் ஊரில் டாஸ்மாக் வேண்டாம் என்று எத்தனை நாட்கள் போராடினார்கள் மக்கள். இன்று அவர்கள் கடப்பாரையை கையில் எடுத்த பிறகு தான் விடிவு வந்திருக்கிறது.  எங்களால் எதையும் மக்களுக்கு வாழ்வளிக்கும் விதத்தில் செய்ய முடியாது என்று தங்கள் செயல்கள் மூலம் சொல்லி நிற்கிறது அரசு. மக்கள் கடப்பாரையை எடுக்க வேண்டியது மட்டும் தான் மிச்சமிருக்கிறது.

 

2018 நாட்காட்டி தரவிறக்கம்

2018 cover

 

தோழர்கள், நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.

கடந்த ஆண்டைப் போலவே இந்த ஆண்டும் நாட்காட்டியை வடிவமைத்துள்ளேன்.  ஜனவரி முதல் நாளில் வெளியிட எண்ணியிருந்தேன், இரண்டு நாட்கள் தாமதமாகி விட்டது. கடந்த ஆண்டில் நண்பர்கள் தோழர்கள் தெரிவித்திருந்த யோசனைகளில் சிலவற்றை ஏற்று மாற்றம் செய்திருக்கிறேன். சிலவற்றை தவிர்த்திருக்கிறேன். மீண்டும் உங்கள் ஆலோசனைகளை வரவேற்கிறேன்.

போராட்டக் காட்சிகளை முகப்புப் படங்களாக வைத்திருக்கிறேன். கடந்த ஆண்டு நடைபெற்ற முக்கியமான போராட்டங்களை நினைவுகூரும் வகையில் தொகுத்துள்ளேன். விமர்சனங்கள் இருந்தால் பதிவு செய்யலாம்.

ஏ3 அளவில் வண்ணத்தில் அச்செடுத்து பயன்படுத்திக் கொள்க.

 

2018 நாட்காட்டி தரவிறக்கம்

ரீல் ஹீரோக்களும், ரியல் ஹீரோக்களும்!

reel real

 

ஜெயலலிதா செத்ததற்குப் பிறகு, கருணாநிதி செயல்பட முடியாமல் போனதற்குப் பிறகு, தமிழகமே தனக்கு ஒரு தலைவர் இல்லாமல் தவிப்பது போலவும், இக்கட்டான இந்த நேரத்தில் ரஜினியும், கமலும் விஜயும், விஷாலும் நம்மை காப்பாற்றி வாழவைக்க வரிசை கட்டி நிற்பதாகவும் ஊடகங்கள் பரபரப்பு ஏற்படுத்துகின்றன. அரசியலில் நமக்கான அடுத்த தலைமை யார்? என்பதை இவர்கள் வரையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் நின்று நம்மை சிந்திக்க வைக்க பழக்குகின்றன ஊடகங்கள்.

“இனி எவன் வந்தாலும் நமக்கு ஒன்னும் ஆவப் போறதில்லை, இந்த கவர்மெண்டு சிஸ்டமே டோட்டல் வேஸ்ட்” என்று உழைத்து வாழும் ஒவ்வொரு மக்களும் தெளிவாக பேசிவரும் நிலையில், இதோ கமல் காட்டமாக கருத்து சொல்கிறார், ரஜினி போருக்கு தயாராகச் சொல்கிறார், விஷால் விளாசுகிறார், விஜய் மெர்சலாகிறார் என்று இன்னும் ஒரு ரவுண்டு போடலாம் வாங்க என்று போதையேற்றுகின்றன முதலாளிகளின் ஊடகங்கள். உழைத்து வாழும் தொழிலாளி வர்க்கமான நமக்கு தலைமை தாங்கும் தகுதி இவர்களுக்கு இருக்கிறதா? என்று கேள்வி கேட்கும் உரிமை நமக்கு உண்டு. இவர்களின் வர்க்கம் என்ன? வாழ்க்கை நடத்தை என்ன? அரசியல் சித்தாந்தம் என்ன? என்று ஆராய்ந்து எதிர் கொள்வது நமது கடமை.

மக்களுக்கு போராடும் குணம் வந்து விட்டது என்றால் அதற்கான அடிப்படை அரசியல் இவர்களிடம் வெளிப்படுகிறதா என்பதை நாம் உரசிப் பார்க்க வேண்டும். நேற்றுவரை ஊரைக் கெடுத்த மைனர் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து, உன் பெண்ணை வாழ வைக்கிறேன் என்றால் நாம் நம்புவோமா? இல்லை, அவனை நெம்புவோமா? இப்படித்தான் இவர்களின் திடீர் மக்கள் பாசத்தையும் தொழலாளர்கள், மாணவர்களாகிய நாம் பகுத்தறிந்து பார்க்க வேண்டும். சிறு வணிகர்களாகவும்,  வாரக்கூலி, மாதக்கூலிகளாகவும் காலம் தள்ளும் நாமும், நம் குடும்பமும், மோடி அரசின் திடீர் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையினால் தவித்து நின்ற போது, நம் பிள்ளைகள் பாலுக்கு தவித்து நின்ற போது, இது கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்கும் நடவடிக்கை என்று ஆதரித்தவர்கள் இந்த சூப்பர் ஸ்டாரும், உலக நாயகனும். நம்மை சிக்க வைத்து சின்னபின்னமாக்கும் ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பின் போதும் மோடியோடு ஜோடி சேர்ந்தவர் ரஜினி. இன்று ஆழ்வார் பேட்டையில் அரசு வணிக வளாகத்தில் மாநகராட்சி கட்டணத்தை உயர்த்தியதற்காக (25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மாநகராட்சி கட்டணத்தை உயர்த்தியது) பழைய வாடகையான அதே 4500 ரூபாய் தான் தருவேன், கூடுதலான வாடகையை என்னால் தரமுடியாது. காரணம், ஜி.எஸ்.டிக்குப் பிறகு வருமானம் இல்லை என்று வாய் கூசாமல் கோர்ட்டில் புழுகியது ரஜினி குடும்பம். ஜி.எஸ்.டி ஊருக்குன்னா ஜெய ஹோ! தனக்கு என்றால் ஐய்யயோ! என்பது தான் ரஜினியின் அரசியல் யோக்கியதை. கமலும் இதில் விலக்கா என்ன? எல்லா முன்னணி நடிகர்களும் கருப்புப் பணத்தில் கை நனைப்பவர்கள் தான்.

முக்கியமாக, தமிழகத்து இபிஎஸ், ஓபிஎஸ் ஊழல் கிரிமினல் ஆட்சியை வெறுக்கும் மக்களிடம் ஒரு மாற்று புரட்சிகர அரசியல் உருவாகி விடக் கூடாது என்றும்; பழைய பாணியிலான திராவிட வாடை அடிக்கும் திமுக வந்துவிடக் கூடாது என்றும், தமிழக பார்ப்பனக் கும்பலும், மத்திய ஆரியக் கும்பலும் தவியாய் தவிக்கிறது. இவர்களின் நப்பாசை தயவிலும், உள்நோக்கத்தோடும் தான் மேற்கண்ட நடிகர்களின் அரசியல் பேச்சுக்களை பிரபலப்படுத்துகின்றன ஊடகங்கள்.

ஜல்லிக்கட்டு, மெரீனா போராட்டத்தில் அரசையும் ஆளும் வர்க்கத்தையும் நிர்ப்பந்தித்து பணிய வைக்கும் அரசியல் போராட்டத்தை தமிழக மாணவர்களும், இளைஞர்களும், மக்களும் ஒரு முன் மாதிரியாக படைத்துக் காட்டினார்கள். போதிய அரசியல் சித்தாந்தத் தெளிவு இல்லாத போதும், அரசியல் தலைமை இல்லாத போதும், மக்கள் பங்கேற்பு போராட்டம் என்ற அரசியல் தலைமைப் பண்பை உருவாக்கினார்கள். முதலில், இதற்கு ஈடு கொடுக்க ரஜினி, கமல், விஜய், விசாலுக்கு தகுதி உண்டா?

reel real 0

அன்றைய ஜல்லிக்கட்டு போல இன்று குமரி மீனவர்கள், உள்ளூர் உழைக்கும் மக்கள் ஓக்ஹி புயலுக்கு காணாமல் போன மீனவர்கள், பாதிக்கப்பட்ட மீனவர்கள் வாழ்வாதாரம் மீட்கக் கோரி ரயில் நிலையம் முற்றுகை, கலெக்டர் சிறைப்பிடிப்பு, ஆளுனர் முற்றுகை, அரசு அதிகாரிகளை துரத்தியடிப்பு என ஆள்பவர்களைன் அதிகாரத்தை கேள்வி கேட்டு, மக்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை கையில் எடுத்துப் போராடும் அரசியல் தகுதிக்கு முன்பு ரஜினி, கமல், விஜய், விஷால் எல்லோரும் ஜீரோக்கள். உழைக்கும் மக்களும், மாணவர்களும் தான் உண்மையான அரசியல் ஹீரோக்கள். இது பெருமைக்காக சொல்லப்படுவது அல்ல, இது தான் உண்மை.

மக்கள் அதிகாரத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் அரசியல் தான் மக்களுக்கு தேவையான பாதை. மீண்டும் மீண்டும் அதிகார வர்க்கத்தை நம்பி ஆளும் வர்க்கத்திடமே சரணாகதி அடையும் அடிமை அரசியலை உழைக்கும் மக்களும் மாணவர்களும் இனியும் விரும்பவில்லை. இந்த அரசியல் தகுதிக்கு குறைவானவர்களை இனி மக்கள் ஏற்கப் போவதும் இல்லை.

விவசாயிகளைப் பாதிக்கும் கதிராமங்கலம் நெடுவாசல் பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், வணிகர்களைப் பாதிக்கும் ஆன்லைன் வர்த்தகம்,  ஜி.எஸ்.டி பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், தொழிலாளர்களைப் பாதிக்கும் காண்டார்க் முறை, அவுட்சோர்சிங் முறை பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், மாணவர்களைப் பாதிக்கும் கல்வியை கற்கமுடியாதபடி கட்டண உயர்வு, படித்த பிறகு வேலையின்மை பிரச்சனையாக இருக்கட்டும் போராட்டக்களத்தில் புதிய அரசியலைப் படைப்பது போராடும் வர்க்கமான உழைக்கும் மக்கள் தான். மக்களுக்கான உண்மையான தலைவர்கள் வசனத்திலிருந்து பிறப்பதில்லை, உழைக்கும் வர்க்கத்திலிருந்து பிறக்கிறார்கள்.

குடிநீரைத் துண்டித்த போதும், கழிப்பறைகளைப் பூட்டிய போதும், போலிசைக் குவித்த போதும் சென்னை டி.எம்.எஸ் வளாகத்தில் சளைக்காமல் போராடி அரசை மிரள வைத்த, நிர்ப்பந்திக்க வைத்த செவிலியர் போராட்டத்தின் வர்க்க அரசியல் தான் நம்மை தலைமை தாங்கும் தகுதி உடையது.  அந்த வீரச் செவிலியர்கள் தான் புதிய அரசியலின் கதாநாயகர்கள். கதிராமங்கலம் தொடங்கி கன்னியாகுமரி வரை ஆளும்வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் உழைக்கும் மக்களின் போராட்ட அரசியல் தான், நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய மாற்று.

தனது படம் ஓடாது என்று தெரிந்ததும் பின்வாசல் வழியாகச் சென்று ஆள்பவர்களை ஆளும் வர்க்கத்தை நயந்து சென்று பார்க்கும் இந்த சினிமா நாயகர்கள், ஓடாத நம் மீனவர் படகுகளுக்காக, ஓடாத நம் தறிக்காக, ஓடாத நம் சிறுவியாபாரத்துக்காக, படித்தும் கிடைக்காத நம்முடைய வேலைக்காக உழைக்கும் வர்க்கத்தின் போராட்டக் களத்தில் குதிக்கத் தயாராக இருப்பார்களா?

இந்தியன் தாத்தா கெட்டப்பில் பஞ்ச் டயலாக் பேசிய கமல், இந்தியர்களின் வயிற்றிலடிக்கும் கார்ப்பரேட் திட்டங்களை, ஊழல்களை ஏவிவிடும் இந்திய தா(த்)தா மோடியை கேட்வி கேட்கவாவது தயாராக இருப்பாரா?

மெரீனாவில் ஜனநாயக வழியில் போராடிய மாணவர்களை, மீனவர்களை மண்டையைப் பிளந்தது போலீசு. கதிராமங்கலத்தில் தங்களின் நிலத்திற்காக ஊன்றி நின்று போராடிய மக்களின் கால்களை முறித்தது அரசு. நாடெங்கும் மாட்டுக்கறியின் பெயரால் தலித், இஸ்லாமிய மக்களை நரவேட்டையாடியது பா.ஜ.க கும்பல். இந்த அரசு – ஆர்.எஸ்.எஸ் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராக போர்க்கொடி தூக்காத கமல், அரசியலில் நுழையும் போதே மக்களைப் பார்த்து நான் வன்முறையை ஏற்கமாட்டேன் என்பது எதைக் காட்டுகிறது? ஆளும் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக போர்க்குணத்துடன் போராடும் மக்களின் அரசியலை ஏற்க மாட்டேன் என்பதைத் தானே காட்டுகிறது.

“அவனை நிறுத்தச் சொல் நான் நிறுத்துகிறேன்” என்று சினிமாவில் வசனம் பேசி நம்மிடம் கைதட்டல் வாங்கிய கமல், அரசு எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்கிக் கொண்டு சும்மா இருங்கள் என்று அரசியல் பேசுவதைக் கண்டு முதலாளிகள் கைதட்டுகிறார்கள்.

தனக்கான அரசியல் இலக்கை இனியும் தொழிலாளி வர்க்கம் சுரண்டும் வர்க்கத்திடம் பறிகொடுக்கத் தேவையில்லை என்பது தான் நடப்பு போராட்டங்கள் நமக்கு காட்டும் உண்மை. உலக நாயகன் கலக நாயகனாகி நான் அரசியலுக்கு வந்தால் எட்டு மணி நேரம் தான் வேலை, பணி நிரந்தரம், தொழிற்சங்கங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, முறையான ஊதியம் என்பதை கொள்கையாக்குவேன் என அறிவிக்கத் தயாரா?

ஒரு பேச்சுக்குக் கூட நம் வாழ்க்கை நிலைமைகளை முன்வைக்கத் தயாராக இல்லாத இவர்களா நம் அரசியல் தலைமைகள்? இவர்கள் இவ்வாறு பேசாததற்கோ, சிந்திக்க முடியாததற்கோ காரணம் இவர்கள் வேறு வர்க்கத்தைச்  சேர்ந்தவர்கள் என்பது தான். உழைக்கும் வர்க்கத்துக்கும், மாணவர்களுக்கும், இளைஞர்களுக்கும் வழிகாட்டவோ, மாற்று அரசியலை உருவாக்கவோ இந்த வர்க்கத்துக்கு தகுதி இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு தேவையும் இல்லை என்பது தான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மை.

மேலும், மாற்று அரசியல் என்று பொத்தம் பொதுவாக பேசுவதும் பிராடு.  எதில் மாற்று? எதற்கு மாற்று? முதலாளித்துவ சுரண்டல் கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு இவர்கள் மாற்றா? சாக்கடையை ஒழிக்கத் திட்டமிடாத இந்த கொசுவர்த்தி வியாபாரிகளா நம் குல தெய்வங்கள்?

ஜெயலலிதா இருந்தவரை இவர்களுக்கு துணிவு இருந்ததா என்று ஒரு குரலும் பழைய பெருச்சாளியை நியாயப்படுத்தப் பார்க்கிறது. ஜெயலலிதா இருந்த போதே துணிச்சலுடன் போராடியது தொழிலாளி வர்க்கம். நெசவாளிகள், போக்குவரத்து தொழிலாளர்கள், சாலைப் பணியாளர்கள் என பாசிச ஜெயாவை மோதி வீழ்த்தியது தொழிலாளி வர்க்கம். ஜெயாவின் ஆணவ அதிகார போதையோடு, டாஸ்மாக் போதையையும் சேர்த்து காலி செய்தவர்கள் உழைக்கும் மக்கள். மக்களை வாழ வைக்க வக்கில்லாத ஆளும் வர்க்கத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும், அதிகாரத்தைக் கையில் எடுக்கும் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் தலைமை தான் நாட்டின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக மின்னுகிறது. உழைக்கும் மக்களின் இந்த அரசியலோடு தலைமை தாங்க ‘தலைவா வா’ என அழைத்துப் பாருங்கள், டுவிட்டர் புலிகள் ‘எஸ்’ஸாகும் காட்சியை நீங்கள் இலவசமாகப் பார்க்கலாம்.

துரை சண்முகம்

புதிய தொழிலாளி டிச 2017

மசூதியை கட்டியே தீருவோம்

babari masjith

டிசம்பர் 6 துக்கநாள் அல்ல; எழுச்சியின் குறியீடு

மசூதியை இடிக்க ஏன் அந்த நாளை தேர்ந்தெடுத்தார்கள்?

‘இந்துவாகப் பிறந்தேன். இந்துவாகச் சாகமாட்டேன்’ என்று உறுதி எடுத்து, அதை நிறைவேற்றிய அண்ணல் அம்பேத்கர் நினைவு நாளையும் அவரின் இந்து எதிர்ப்பையும் இருட்டடிப்புச் செய்து, தலித் மக்களிடம் இஸ்லாமிய எதிர்ப்பின் மூலமாக இந்து உணர்வை கட்டமைக்க.

‘ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்’ முஸ்லிம் – தலித் எதிர்ப்பு என்று கணக்கு வைத்து கல்லடித்தார்கள் மசூதி மீது.
முதலாளித்துவம் தன்னையறியாமலேயே தனக்கு எதிரான தொழிலாளர் வர்க்கத்தை உருவாக்கியதுபோல், இந்துத்துவ வெறியர்கள் அவர்களை அறியாமலேயே இஸ்லாமிய தலித் மக்களின் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக டிசம்பர் 6 யை மாற்றியிருக்கிறார்கள்.

அதன் தொடர்ச்சியாக ‘மாட்டிறைச்சி தடை’ என்பதும் ஒரு குறியீடு. அது முஸ்லிம் எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல, தலித் எதிர்ப்பும்தான்.
மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததிற்காக முஸ்லிம்கள் மட்டும் படுகொலை செய்யப்படவில்லை, தலித் மக்களும்தான்.

ஆக, டிசம்பர் 6 துக்க நாள் அல்ல, அது தலித் முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் அடையாளம். மத, ஜாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த மக்களின் எழுச்சிநாள்.

விரைவில் இந்து மதவெறி சக்திகள் ஆட்சியிலிருந்து மட்மல்ல, சமூகத்திலிருந்தே புறக்கணிக்கப்படுவார்கள்.
அப்போதும் முஸ்லிம் அல்லாத ஒடுக்கப்பட்ட ‘இந்துக்கள்’ அயோத்திக்கு செங்கல் எடுத்துச் செல்வார்கள். அது ராமர் கோயில் கட்ட அல்ல; இடிக்கப்பட்ட பாபர் மசூதியை கட்ட.

அதே அண்ணலின் நினைவு நாளான டிசம்பர் 6 ல் பாபர் மசூதியை கட்டியே தீருவோம்.

நன்றி: வே. மதிமாறன்

%d bloggers like this: