மீனவர்கள் வலையில் சிக்காத கச்சத்தீவு.

மீனவர்கள் வலையில் சிக்காத கச்சத்தீவு.
மீண்டும் கச்சத்தீவு செய்திகளில் முக்கியத்துவம் பெறத்தொடங்கிவிட்டது. 1974ல் தொடங்கி இன்றுவரை ஓட்டுக்கட்சிகளுக்கு ஒரு உபரி வசதி போல் தேவைப்பட்டால் கைக்கொள்ளும் பிரச்சனை போல் இருந்துவருகிறது. தற்போது இலங்கையில் இனவெறிப்போர் முடிந்து விடுதலைப்புலிகளை அழித்துவிட்டோம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்னரும்; தமிழக மீனவர்களை சிங்கள ராணுவம் தாக்குவதும் சுட்டுவீழ்த்துவதும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதால், கச்சத்தீவை மீட்பதன் அவசியம் குறித்த சொல்லாடல்கள் உலவத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட போதினிலும், தினம் தினம் மீனவர்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகி வாழ்வு குலைகின்ற போதினிலும் இந்திய அரசு இது குறித்து எச்சரிக்கவோ குறைந்த பட்சம் பேசவோ கூட தயாரில்லை. தமிழக அரசோ கடிதம் எழுதுகிறது, அனைவரும் என்னை ஆதரித்தால் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்கிறது. இதுவரை கொண்டுவந்த தீர்மானங்களோ நீள் துயிலினிடையே சிரித்துக்கொள்கின்றன. மீனவர்கள் போராட்டம் நடத்திவிட்டார்கள், சாலைமறியல் செய்துவிட்டார்கள், உண்ணாவிரதம் இருந்தும் பார்த்துவிட்டார்கள் சிங்கள தோட்டாக்களின் வீரியத்தை குறைக்கமுடியவில்லை.
உலகெங்கும் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவது நிகழத்தான் செய்கிறது. ஆனால் எல்லை தாண்டும் மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்வது இலங்கை மட்டும் தான். காரணம் அந்தப்பகுதிக்கு மீனவர்கள் வரவே கூடாது என கருதுகிறது, இந்தியாவும் தான், அதனால் தான் கொல்லப்படுவது சொந்த நாட்டு மக்களென்றாலும் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறது. அதற்கேற்றாற்போல் ராணுவ கண்காணிப்பு கோபுரம் நிறுவப்போவதாக செய்தி வந்த போதும் இந்தியா இலங்கையிடம் விளக்கம் கேட்கவில்லை. இலங்கையும் செய்தியை மறுத்திருக்கிறது. இவ்விடத்தில் கோத்தபாய வின் கூற்றை நாம்  நினைவுபடுத்துவது அவசியம், இனவெறிப்போரின் இறுதிப்பகுதியில் அவர் கூறியிருந்தார், “நாங்கள் இந்தியாவுக்கு தெரியாமல் எதையும் செய்யவில்லை.” இதுவரை 400க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், 200க்கும் மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மீன்பிடி படகுகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் நாளிதழ்களில் செய்தி வருவதும் சில போதுகளில் மீனவர்கள் போராடுவதும் பின் அடுத்துஒரு நிகழ்வு நடக்கும் வரை மறந்திருப்பது என்பது தான் வழமையாக இருக்கிறது.  பலன்….?
முத‌லில், எல்லை தாண்டுதல் எனும் பிரச்சனையே இல்லை, ஏனென்றால் 74, 76 ஒப்பந்தங்களில் மீனவர்கள் தீவுப்பகுதியில் மீன் பிடிக்கவும், வலைகளை காயவைக்கவும், வழிபாடு நடத்த தீவுக்கு சென்று வருவதற்கும் இலங்கை அரசிடம் அனுமதி பெறவேண்டியதில்லை என்பது விதியாகவே சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. விதியாக சேர்த்தபின்பு எல்லை தாண்ட வேண்டாம் என அறிவுரை சொல்கின்றன அரசுகள். ஏன் எல்லை தாண்ட வேண்டும்?  ஆழ்கடல் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்க மீனவர்களால் இயலாது. கரையோரப்பகுதிகளிலோ மீன்வளம் குறந்துவருகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள், கடல் உள்வாங்குதல், புயல், இனப்பெருக்க காலம், உள்ளூர் பிரச்சனைகள் என அநேக தடைகள் உள்ள நிலையில் மீன்களை தேடிச்செல்வது தவிர்க்க இயலாதது. இதிலும் ரெட்டை மடி ஒற்றை மடி என்று வலைப்பிரச்சனைகள் வேறு. இத்தனையையும் மீறி மீன்பிடித்துவந்தால் விலை, ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி? மீனவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசுகள் ஆழ்கடல் மீன்பிடி நிறுவனங்களை எதுவும் செய்ய செய்வதில்லை, செய்ய‌முடிவதுமில்லை. சிங்கள ராணுவம் சுடுவதும், ஆழ்கடல் மீன்பிடி இயந்திரங்கள் கடலை அரித்து மீன்வளத்தை சுரண்டுவதும் மீனவர்களின் வாழ்வை குடிக்கும் இரட்டைக்குழல்கள். ஆக இங்கு பிரச்சனைகள் கச்சத்தீவை மட்டும் சார்ந்ததல்ல.
அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கச்சத்தீவுக்காக குரல் (மட்டும்) கொடுத்துவரும் ஓட்டுக்கட்சிகள் அதை தாண்டி ஏதாவது செய்துவிட முடியுமா? அவ்வாறு ஏதாவது செய்வதற்கு மாநில அமைப்புகளில் சாத்தியம் உண்டா? நடுவண் அரசு எல்லை தாண்டவேண்டாம் என்று கூறும் போது கச்சத்தீவுக்கு செல்வது ஒப்பந்தத்தின் படி எல்லை தாண்டுவதாகாது என மறுத்துக்கூறக்கூட இயலாமல் எல்லை தாண்டாதீர் என மீண்டும் வாந்தியெடுக்கும் மாநில அரசு  தீர்மானம் கொண்டுவருவதினால் மட்டும் பயன் விளைந்துவிடுமா?  இந்தியா பாக்கிஸ்தான் போர், அணுகுண்டு சோதனை நடத்தியது போன்றவற்றால் தனிமைப்படும் சூழலிலிருந்த இந்தியா அதை சமாளிப்பதற்கு கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு கொடுத்து அதன் ஆதரவைப்பெற்றது. ராமநாதபுர  சேதுபதி மன்னர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்ததால் இந்தியாவிற்கு கிடைத்த கச்சத்தீவை தமிழகத்தின் அனுமதியின்றி இலங்கைக்கு கொடுத்தது சட்டவிரோதம். ஒப்பந்தத்தில் தமிழக மீனவர்களுக்கு உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தும் அதை மீறி நடந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கையை கண்டிக்காதது ஒப்பந்தவிரோதம். சொந்த மக்களை தாக்கி கொன்று கொண்டிருக்கும்போதும் மவுனமாக இருப்பது துரோகம். இவைகளையெல்லாம் இந்திய அரசியலமைப்பு வரம்புக்குள் நின்றே ஒரு மாநில அரசு கேள்வி கேட்க முடியும், எதிர்க்க முடியும், நிர்ப்பந்திக்க முடியும். ஆனால் செய்ய‌முடிந்த இவைகளை செய்யாமல் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்னை ஆதரியுங்கள் என்பது எதற்கு? மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் கோபம் போராட்டமாக உருவெடுத்துவிடக்கூடாது. அப்படியே போராடினாலும் அது ஒன்றிணைந்த அளவில் சமரசமற்றதாக போய்விடக்கூடாது என்பது தான் ஓட்டுக்கட்சிகளின் கவலை. அதற்காகத்தான் அறிக்கைகளும் கடிதமெழுதுவதும் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்பதும். திமுக மட்டும் என்றில்லை எந்தக்கட்சி ஆட்சியிலிருந்தாலும் இதில் மற்றமொன்றும் இருக்கப்போவதில்லை.
என்றால் துப்பாக்கி தோட்டாக்களின் நடுவே எல்லைக்குட்பட்டு கிடைத்ததை பிடித்துக்கொண்டு முடிந்தால் வாழ்வதுதான் மீனவர்களின் முடிவா? கச்சத்தீவை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்ல ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பை பன்னாட்டு, உள்நாட்டு பெருநிறுவனங்கள் செய்வதை தடுத்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கே அந்த உரிமை வழங்கப்படவேண்டும்  நவீன மீன்பிடி இயந்திரங்களையும் அதற்கான தொழில்நுட்ப பயிற்சிகளையும் அரசு வழங்கவேண்டும் என்பன போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி சமரசமற்ற போராட்டங்களை ஓட்டுக்கட்சிகளை ஒதுக்கிவிட்டு வீரியத்தோடு செய்வதுதான் மீனவர்களை பாதுகாக்கும்.

மீண்டும் கச்சத்தீவு செய்திகளில் முக்கியத்துவம் பெறத்தொடங்கிவிட்டது. 1974ல் தொடங்கி இன்றுவரை ஓட்டுக்கட்சிகளுக்கு ஒரு உபரி வசதி போல் தேவைப்பட்டால் கைக்கொள்ளும் பிரச்சனை போல் இருந்துவருகிறது. தற்போது இலங்கையில் இனவெறிப்போர் முடிந்து விடுதலைப்புலிகளை அழித்துவிட்டோம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்னரும்; தமிழக மீனவர்களை சிங்கள ராணுவம் தாக்குவதும் சுட்டுவீழ்த்துவதும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதால், கச்சத்தீவை மீட்பதன் அவசியம் குறித்த சொல்லாடல்கள் உலவத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட போதினிலும், தினம் தினம் மீனவர்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகி வாழ்வு குலைகின்ற போதினிலும் இந்திய அரசு இது குறித்து எச்சரிக்கவோ குறைந்த பட்சம் பேசவோ கூட தயாரில்லை. தமிழக அரசோ கடிதம் எழுதுகிறது, அனைவரும் என்னை ஆதரித்தால் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்கிறது. இதுவரை கொண்டுவந்த தீர்மானங்களோ நீள் துயிலினிடையே சிரித்துக்கொள்கின்றன. மீனவர்கள் போராட்டம் நடத்திவிட்டார்கள், சாலைமறியல் செய்துவிட்டார்கள், உண்ணாவிரதம் இருந்தும் பார்த்துவிட்டார்கள் சிங்கள தோட்டாக்களின் வீரியத்தை குறைக்கமுடியவில்லை.

உலகெங்கும் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவது நிகழத்தான் செய்கிறது. ஆனால் எல்லை தாண்டும் மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்வது இலங்கை மட்டும் தான். காரணம் அந்தப்பகுதிக்கு மீனவர்கள் வரவே கூடாது என கருதுகிறது, இந்தியாவும் தான், அதனால் தான் கொல்லப்படுவது சொந்த நாட்டு மக்களென்றாலும் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறது. அதற்கேற்றாற்போல் ராணுவ கண்காணிப்பு கோபுரம் நிறுவப்போவதாக செய்தி வந்த போதும் இந்தியா இலங்கையிடம் விளக்கம் கேட்கவில்லை. இலங்கையும் செய்தியை மறுத்திருக்கிறது. இவ்விடத்தில் கோத்தபாய வின் கூற்றை நாம்  நினைவுபடுத்துவது அவசியம், இனவெறிப்போரின் இறுதிப்பகுதியில் அவர் கூறியிருந்தார், “நாங்கள் இந்தியாவுக்கு தெரியாமல் எதையும் செய்யவில்லை.” இதுவரை 400க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், 200க்கும் மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மீன்பிடி படகுகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் நாளிதழ்களில் செய்தி வருவதும் சில போதுகளில் மீனவர்கள் போராடுவதும் பின் அடுத்துஒரு நிகழ்வு நடக்கும் வரை மறந்திருப்பது என்பது தான் வழமையாக இருக்கிறது.  பலன்….?

முத‌லில், எல்லை தாண்டுதல் எனும் பிரச்சனையே இல்லை, ஏனென்றால் 74, 76 ஒப்பந்தங்களில் மீனவர்கள் தீவுப்பகுதியில் மீன் பிடிக்கவும், வலைகளை காயவைக்கவும், வழிபாடு நடத்த தீவுக்கு சென்று வருவதற்கும் இலங்கை அரசிடம் அனுமதி பெறவேண்டியதில்லை என்பது விதியாகவே சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. விதியாக சேர்த்தபின்பு எல்லை தாண்ட வேண்டாம் என அறிவுரை சொல்கின்றன அரசுகள். ஏன் எல்லை தாண்ட வேண்டும்?  ஆழ்கடல் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்க மீனவர்களால் இயலாது. கரையோரப்பகுதிகளிலோ மீன்வளம் குறந்துவருகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள், கடல் உள்வாங்குதல், புயல், இனப்பெருக்க காலம், உள்ளூர் பிரச்சனைகள் என அநேக தடைகள் உள்ள நிலையில் மீன்களை தேடிச்செல்வது தவிர்க்க இயலாதது. இதிலும் ரெட்டை மடி ஒற்றை மடி என்று வலைப்பிரச்சனைகள் வேறு. இத்தனையையும் மீறி மீன்பிடித்துவந்தால் விலை, ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி? மீனவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசுகள் ஆழ்கடல் மீன்பிடி நிறுவனங்களை எதுவும்  செய்வதில்லை, செய்ய‌முடிவதுமில்லை. சிங்கள ராணுவம் சுடுவதும், ஆழ்கடல் மீன்பிடி இயந்திரங்கள் கடலை அரித்து மீன்வளத்தை சுரண்டுவதும் மீனவர்களின் வாழ்வை குடிக்கும் இரட்டைக்குழல்கள். ஆக இங்கு பிரச்சனைகள் கச்சத்தீவை மட்டும் சார்ந்ததல்ல.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கச்சத்தீவுக்காக குரல் (மட்டும்) கொடுத்துவரும் ஓட்டுக்கட்சிகள் அதை தாண்டி ஏதாவது செய்துவிட முடியுமா? அவ்வாறு ஏதாவது செய்வதற்கு மாநில அமைப்புகளில் சாத்தியம் உண்டா? நடுவண் அரசு எல்லை தாண்டவேண்டாம் என்று கூறும் போது கச்சத்தீவுக்கு செல்வது ஒப்பந்தத்தின் படி எல்லை தாண்டுவதாகாது என மறுத்துக்கூறக்கூட இயலாமல் எல்லை தாண்டாதீர் என மீண்டும் வாந்தியெடுக்கும் மாநில அரசு  தீர்மானம் கொண்டுவருவதினால் மட்டும் பயன் விளைந்துவிடுமா?  இந்தியா பாக்கிஸ்தான் போர், அணுகுண்டு சோதனை நடத்தியது போன்றவற்றால் தனிமைப்படும் சூழலிலிருந்த இந்தியா அதை சமாளிப்பதற்கு கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு கொடுத்து அதன் ஆதரவைப்பெற்றது. ராமநாதபுர  சேதுபதி மன்னர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்ததால் இந்தியாவிற்கு கிடைத்த கச்சத்தீவை தமிழகத்தின் அனுமதியின்றி இலங்கைக்கு கொடுத்தது சட்டவிரோதம். ஒப்பந்தத்தில் தமிழக மீனவர்களுக்கு உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தும் அதை மீறி நடந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கையை கண்டிக்காதது ஒப்பந்தவிரோதம். சொந்த மக்களை தாக்கி கொன்று கொண்டிருக்கும்போதும் மவுனமாக இருப்பது துரோகம். இவைகளையெல்லாம் இந்திய அரசியலமைப்பு வரம்புக்குள் நின்றே ஒரு மாநில அரசு கேள்வி கேட்க முடியும், எதிர்க்க முடியும், நிர்ப்பந்திக்க முடியும். ஆனால் செய்ய‌முடிந்த இவைகளை செய்யாமல் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்னை ஆதரியுங்கள் என்பது எதற்கு? மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் கோபம் போராட்டமாக உருவெடுத்துவிடக்கூடாது. அப்படியே போராடினாலும் அது ஒன்றிணைந்த அளவில் சமரசமற்றதாக போய்விடக்கூடாது என்பது தான் ஓட்டுக்கட்சிகளின் கவலை. அதற்காகத்தான் அறிக்கைகளும் கடிதமெழுதுவதும் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்பதும். திமுக மட்டும் என்றில்லை எந்தக்கட்சி ஆட்சியிலிருந்தாலும் இதில் மற்றமொன்றும் இருக்கப்போவதில்லை.

என்றால் துப்பாக்கி தோட்டாக்களின் நடுவே எல்லைக்குட்பட்டு கிடைத்ததை பிடித்துக்கொண்டு முடிந்தால் வாழ்வதுதான் மீனவர்களின் முடிவா? கச்சத்தீவை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்ல ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பை பன்னாட்டு, உள்நாட்டு பெருநிறுவனங்கள் செய்வதை தடுத்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கே அந்த உரிமை வழங்கப்படவேண்டும்  நவீன மீன்பிடி இயந்திரங்களையும் அதற்கான தொழில்நுட்ப பயிற்சிகளையும் அரசு வழங்கவேண்டும் என்பன போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி சமரசமற்ற போராட்டங்களை ஓட்டுக்கட்சிகளை ஒதுக்கிவிட்டு வீரியத்தோடு செய்வதுதான் மீனவர்களை பாதுகாக்கும்.

குழந்தை தொழிலாளர்களின் உற்பத்திமையம்

குழந்தை தொழிலாளர்களின் உற்பத்திமையம்
நாடெங்கும் கல்விக்கொள்ளை பற்றி நீட்டிமுழக்கி பேசப்பட்டு வருகிறது. கல்விக்கட்டணம் என்ற பெயரில் பல லட்சங்களை மாணவர்களிடமிருந்து சுருட்டிக்கொள்கின்றன தனியார் கல்லூரிகள். நாட்டின் பெரும்பான்மையினர் ஏழைகளாக இருப்பதால் உயர்கல்வி என்பது அவர்களுக்கு எட்டாததாக இருக்கிறது. அன்று பெரும்பான்மையினராக இருந்த தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஜாதியின் பெயரால் கல்வியை மறுத்தது மனுநீதி. இன்றும் பெரும்பான்மையினராக இருக்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு பணத்தின் பெயரால் கல்வியை மறுக்கிறது புதிய மனுநீதியான முதலாளித்துவம்..  உயர்கல்வியை தனியார் மயமாக்கியதன் பின்னணி பற்றி நுணுகினால், பொதுவுடமை கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் பார்க்காதீர்கள் என்று கூறும் புத்திசாலிகள், அறிவுஜீவிகள்; சாராயக்கடை நடத்தமுடியும் அரசால் கல்விநிலையங்களை நடத்தமுடியாதது ஏன்? என்பதற்கு பதில் சொல்லமுடியாமல் தந்திரமாக நழுவிக்கொள்கின்றனர்.. உயர்கல்வி கற்பது ஒன்றும் அறிவுக்கண் திறப்பதற்க்காக அல்ல. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தேவையான மூளை உழைப்பாளிகளை உருவாக்கிக்கொடுக்கும் செயல்தான். அதையும் உங்கள் செலவிலேயே கற்றுக்கொண்டுவந்து எங்களுக்கு சேவை செய்து சம்பளம் எனும் பெயரில் தூக்கிப்போடும் எலும்புத்துண்டை கவ்விக்கொண்டு சக்கையாய் வெளியேறுங்கள் என்பதற்குப்பெயர்தான் உயர்கல்வி.
அரசு தான் கல்விக்கடன் கொடுக்கின்றனவே, ஏழைகள் அதன் மூலம் பயன் பெறலாமே? ஒவ்வொரு ஆண்டும்  தனியார் கல்லூரிகளின் நிரப்பப்படாத இடங்கள் கூடிக்கொண்டே போவதால் கல்வி வள்ளல்களான முன்னாள் சாராய வியாபாரிகள், அரசியல்வாதிகளின் கைத்தடிகள் போன்றோர் நலிவுறுவதால் அவர்களை காப்பதற்குத்தான் அரசு நாங்கள் கடன் தருகிறோம் அதை அவர்களிடம் கட்டிவிட்டு நீங்கள் பட்டினி கிடந்து சாகுங்கள் என்கிறது. ஹோட்டல்களில் தட்டு கழுகுபவரை கேளுங்கள் டிகிரி முடித்திருக்கிறேன் என்பார். ரயில்வேயில் கலாசி வேலைக்கு விண்ணப்பித்தோரில் அதிகம் பேர் பொறியாளர்களாம். சுலபத்தில் கடன் கிடைப்பதில்லை என்பது ஒருபுறம், கடன் கிடைத்து படித்து முடித்தால் வேலை கிடைப்பதில்லை என்பது மறுபுறம். ஆனால் கடன் மட்டும் நம் முதுகுகளில். இப்படி இருக்கும் இந்நிலைதான் குழந்தை தொழிலாளர்களுக்கான உற்பத்திமையமாக இருக்கிறது.
லகரங்களில் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு உழைத்துக் களைப்பதைப்போல் தங்களை தாங்களே கருதிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் முன் இந்தப்படங்களை வைக்கிறேன். உங்களுக்கு லகரங்களில் சம்பளம் தரும் அமைப்புதான் கோடிக்கணக்கான குழந்தை தொழிலாளர்களை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதை உணரும் துணிவிருக்கிறதா உங்களுக்கு?
.

நாடெங்கும் கல்விக்கொள்ளை பற்றி நீட்டிமுழக்கி பேசப்பட்டு வருகிறது. கல்விக்கட்டணம் என்ற பெயரில் பல லட்சங்களை மாணவர்களிடமிருந்து சுருட்டிக்கொள்கின்றன தனியார் கல்லூரிகள். நாட்டின் பெரும்பான்மையினர் ஏழைகளாக இருப்பதால் உயர்கல்வி என்பது அவர்களுக்கு எட்டாததாக இருக்கிறது. அன்று பெரும்பான்மையினராக இருந்த தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஜாதியின் பெயரால் கல்வியை மறுத்தது மனுநீதி. இன்றும் பெரும்பான்மையினராக இருக்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு பணத்தின் பெயரால் கல்வியை மறுக்கிறது புதிய மனுநீதியான முதலாளித்துவம்..  உயர்கல்வியை தனியார் மயமாக்கியதன் பின்னணி பற்றி நுணுகினால், பொதுவுடமை கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் பார்க்காதீர்கள் என்று கூறும் புத்திசாலிகள், அறிவுஜீவிகள்; சாராயக்கடை நடத்தமுடியும் அரசால் கல்விநிலையங்களை நடத்தமுடியாதது ஏன்? என்பதற்கு பதில் சொல்லமுடியாமல் தந்திரமாக நழுவிக்கொள்கின்றனர்.. உயர்கல்வி கற்பது ஒன்றும் அறிவுக்கண் திறப்பதற்க்காக அல்ல. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தேவையான மூளை உழைப்பாளிகளை உருவாக்கிக்கொடுக்கும் செயல்தான். அதையும் உங்கள் செலவிலேயே கற்றுக்கொண்டுவந்து எங்களுக்கு சேவை செய்து சம்பளம் எனும் பெயரில் தூக்கிப்போடும் எலும்புத்துண்டை கவ்விக்கொண்டு சக்கையாய் வெளியேறுங்கள் என்பதற்குப்பெயர்தான் உயர்கல்வி.

அரசு தான் கல்விக்கடன் கொடுக்கின்றனவே, ஏழைகள் அதன் மூலம் பயன் பெறலாமே? ஒவ்வொரு ஆண்டும்  தனியார் கல்லூரிகளின் நிரப்பப்படாத இடங்கள் கூடிக்கொண்டே போவதால் கல்வி வள்ளல்களான முன்னாள் சாராய வியாபாரிகள், அரசியல்வாதிகளின் கைத்தடிகள் போன்றோர் நலிவுறுவதால் அவர்களை காப்பதற்குத்தான் அரசு நாங்கள் கடன் தருகிறோம் அதை அவர்களிடம் கட்டிவிட்டு நீங்கள் பட்டினி கிடந்து சாகுங்கள் என்கிறது. ஹோட்டல்களில் தட்டு கழுகுபவரை கேளுங்கள் டிகிரி முடித்திருக்கிறேன் என்பார். ரயில்வேயில் கலாசி வேலைக்கு விண்ணப்பித்தோரில் அதிகம் பேர் பொறியாளர்களாம். சுலபத்தில் கடன் கிடைப்பதில்லை என்பது ஒருபுறம், கடன் கிடைத்து படித்து முடித்தால் வேலை கிடைப்பதில்லை என்பது மறுபுறம். ஆனால் கடன் மட்டும் நம் முதுகுகளில். இப்படி இருக்கும் இந்நிலைதான் குழந்தை தொழிலாளர்களுக்கான உற்பத்திமையமாக இருக்கிறது.

லகரங்களில் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு உழைத்துக் களைப்பதைப்போல் தங்களை தாங்களே கருதிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் முன் இந்தப்படங்களை வைக்கிறேன். உங்களுக்கு லகரங்களில் சம்பளம் தரும் அமைப்புதான் கோடிக்கணக்கான குழந்தை தொழிலாளர்களை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதை உணரும் துணிவிருக்கிறதா உங்களுக்கு?

image001image002image003image004image005image006image007image008image009image010image011image012

ஜெனரல் மோட்டார்ஸ்: சரியும் அமெரிக்க சீட்டுக்கட்டு கோபுரங்கள்.

 

 உலகின் வாகனச்சந்தையில் பெரும் ஆதிக்கத்தை செலுத்திவந்த மூன்று அமெரிக்க நிறுவனங்களான ஜெனரல் மோட்டார்ஸ், கிரைஸ்லர், ஃபோர்ட் ஆகியவை அடுத்தடுத்து வீழ்ந்துவருகின்றன. அமரிக்க அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெற்றும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் கிரைஸ்லர் முதலில் திவாலானது. தற்போது ஜெனரல் மோட்டார்ஸ் திவால் நோட்டீஸ் கொடுத்துள்ளது. ஃபோர்டின் நிலையும் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கிறது. சுதந்திர வர்த்தகம் என்றும், ஆரோக்கியமான வியாபாரப்போட்டி என்றும், பொருளாதார விவகாரங்களில் அரசு குறுக்கீடு இருக்கக்கூடாது என்றும் லாபகரமாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் போது தங்கள் நிறுவனங்கலை ஏழை நாடுகளில் திணிக்கும் போது உலகிற்கு பாடம் நடத்திய இந்த கண‌வான்கள் அதே சுதந்திர வர்த்தகத்தை கூறிக்கொண்டு டொயோட்டா கார்களை ஜப்பான் ஏற்றுமதி செய்தபோது அரசின் மூலம் பல்வேறு தடைகளை ஏற்படுத்தினார்கள். இப்போது அமெரிக்க அரசு வழங்கிய பல லட்சம் கோடிகளை கபளீகரம் செய்துவிட்டு திவால் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். ஜெமோவின் சொத்து 3.95 லட்சம் கோடி, கடன் 8.29 லட்சம் கோடியாம். இனி அரசு ஏற்றுக்கொண்டு முதலாளிகள் சுருட்டிக்கொண்டு போனதை மக்கள் பணத்திலிருந்து சரிக்கட்டும். ஏனென்றால், நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர்கள் பாதிப்படையக்கூடாதாம். அப்படி என்றால் சிக்கன நடவடிக்கை என்ற பெயரில் கடந்த்ஹ மாதங்களில் நிர்வாகம் வெளியேற்றிய 21000 தொழிலாளர்களின் கதி?
          பெட்ரோல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னர், அதைக்கொண்டு இழுவை மோட்டார்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னர், எண்ணெய் வளத்தை கைப்பற்றிக்கொண்ட தனியார் நிறுவனங்கள் தங்களின் உற்பத்திப்பொருளான‌(!) பெட்ரோலை விற்பனை செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டது தான் சொகுசுக்கார்கள். இவைகளை விஞ்ஞான வளர்ச்சி என்றவர்கள், இந்த விஞ்ஞானம் மக்களுக்காக பயன்படாமல் முதலாளிகளை கொழுக்க வைப்பதற்கே பயன்பட்டிருப்பதை இன்னும் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். இன்னும் பல நாடுகளில் பொதுப்போக்குவரத்தே இல்லை என்னும் அள‌விற்கு பலவித வடிவங்களில் பலவிதமான வசதிகளில் வேறுவேறு பெயர்களோடு சாலைகளில் ஓடி மக்களின் உழைப்பை தேய்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. இன்று எல்லோருக்கும் கார் என்ற இலக்கில் மலிவு விலை கார்களை த‌யாரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆடம்பரக்கார்கள் எலக்த்ரானிக் பொருட்களின் விலை குறைந்ததைப்போல் உணவுப்பொருட்களின் விலை குறைந்திருந்தால் 16 காசுக்கு ஒரு முழுமையான சாப்பாடு கிடைத்திருக்கும் என்று ஒரு புள்ளிவிபரம் கூறுகிறது.
          அமெரிக்க மோட்டார் நிறுவனங்கள் மட்டுமல்ல இந்திய நிறுவனங்களும் சரிவை சந்தித்து வருகின்றன. மாருதி 27.4 விழுக்காடும், டாடா 12.2 விழுக்காடும், மகேந்திரா 41.55 விழுக்காடும், பஜாஜ் 37 விழுக்காடும், டிவிஎஸ் 12.7 விழுக்காடும் விற்பனையில் வீழ்ச்சியடைந்திருக்கின்றன. உலகமெங்கும் இதே நிலை தான்.  எல்லாத்துறையையும் சார்ந்த பெரு நிறுவனங்கள் அனைத்தும் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருக்கின்றன. மக்களுக்கு வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தருவதற்கென்றே, மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தவே கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படும் பெரு நிறுவனங்களனைத்தும் ஏன் தொடர்ச்சியாக வீழ்ச்சியடைந்த வண்ணமிருக்கின்றன.  ஏன் நட்டமடைகின்றன? தேவையின் அடிப்படையில் உற்பத்தி அமையாமல் உற்பத்தியின் அடிப்படையில் தேவை தீர்மானிக்கப்பட்டதால் தான். சாப்பாட்டிற்கே வழியில்லாத மக்கள் கூட்டம் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில் கார்களின் விற்பனை கூடவா செய்யும்?
          கொள்ளை லாபம் வந்து கொண்டிருக்கையில் எங்கெல்லாம் உற்பத்திச்செலவை குறைக்கமுடியுமோ அங்கெல்லாம் அராஜகமாக தொழிற்சாலைகளை ஏற்படுத்தி உற்பத்தி செய்து தள்ளும் இந்நிறுவனங்கள் இழப்பு என்று வந்ததும் தொழிலாளர்களின் சம்பளத்தை குறைக்கின்றன. ஊழியர்களை வேலையை விட்டு நீக்குகின்றன. திவால் அறிவிப்பு செய்துவிட்டு கம்பிநீட்டிவிடுகின்றன. இந்த வகையில் உலகில் சமீப ஆண்டுகளில் பல கோடிப்பேர் வேலையை இழந்துள்ளனர்.  முதளாளித்துவம் வேலையில்லாதோர் பட்டாளத்தை தான் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
   
          அவர்கள் எப்போதும் சும்மா இருந்துவிட மாட்டார்கள்.

 

               உலகின் வாகனச்சந்தையில் பெரும் ஆதிக்கத்தை செலுத்திவந்த மூன்று அமெரிக்க நிறுவனங்களான ஜெனரல் மோட்டார்ஸ், கிரைஸ்லர், ஃபோர்ட் ஆகியவை அடுத்தடுத்து வீழ்ந்துவருகின்றன. அமரிக்க அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெற்றும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் கிரைஸ்லர் முதலில் திவாலானது. தற்போது ஜெனரல் மோட்டார்ஸ் திவால் நோட்டீஸ் கொடுத்துள்ளது. ஃபோர்டின் நிலையும் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கிறது. சுதந்திர வர்த்தகம் என்றும், ஆரோக்கியமான வியாபாரப்போட்டி என்றும், பொருளாதார விவகாரங்களில் அரசு குறுக்கீடு இருக்கக்கூடாது என்றும் லாபகரமாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் போது தங்கள் நிறுவனங்கலை ஏழை நாடுகளில் திணிக்கும் போது உலகிற்கு பாடம் நடத்திய இந்த கண‌வான்கள் அதே சுதந்திர வர்த்தகத்தை கூறிக்கொண்டு டொயோட்டா கார்களை ஜப்பான் ஏற்றுமதி செய்தபோது அரசின் மூலம் பல்வேறு தடைகளை ஏற்படுத்தினார்கள். இப்போது அமெரிக்க அரசு வழங்கிய பல லட்சம் கோடிகளை கபளீகரம் செய்துவிட்டு திவால் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். ஜெமோவின் சொத்து 3.95 லட்சம் கோடி, கடன் 8.29 லட்சம் கோடியாம். இனி அரசு ஏற்றுக்கொண்டு முதலாளிகள் சுருட்டிக்கொண்டு போனதை மக்கள் பணத்திலிருந்து சரிக்கட்டும். ஏனென்றால், நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர்கள் பாதிப்படையக்கூடாதாம். அப்படி என்றால் சிக்கன நடவடிக்கை என்ற பெயரில் கடந்த்ஹ மாதங்களில் நிர்வாகம் வெளியேற்றிய 21000 தொழிலாளர்களின் கதி?

 

          பெட்ரோல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னர், அதைக்கொண்டு இழுவை மோட்டார்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னர், எண்ணெய் வளத்தை கைப்பற்றிக்கொண்ட தனியார் நிறுவனங்கள் தங்களின் உற்பத்திப்பொருளான‌(!) பெட்ரோலை விற்பனை செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டது தான் சொகுசுக்கார்கள். இவைகளை விஞ்ஞான வளர்ச்சி என்றவர்கள், இந்த விஞ்ஞானம் மக்களுக்காக பயன்படாமல் முதலாளிகளை கொழுக்க வைப்பதற்கே பயன்பட்டிருப்பதை இன்னும் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். இன்னும் பல நாடுகளில் பொதுப்போக்குவரத்தே இல்லை என்னும் அள‌விற்கு பலவித வடிவங்களில் பலவிதமான வசதிகளில் வேறுவேறு பெயர்களோடு சாலைகளில் ஓடி மக்களின் உழைப்பை தேய்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. இன்று எல்லோருக்கும் கார் என்ற இலக்கில் மலிவு விலை கார்களை த‌யாரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆடம்பரக்கார்கள் எலக்த்ரானிக் பொருட்களின் விலை குறைந்ததைப்போல் உணவுப்பொருட்களின் விலை குறைந்திருந்தால் 16 காசுக்கு ஒரு முழுமையான சாப்பாடு கிடைத்திருக்கும் என்று ஒரு புள்ளிவிபரம் கூறுகிறது.

          அமெரிக்க மோட்டார் நிறுவனங்கள் மட்டுமல்ல இந்திய நிறுவனங்களும் சரிவை சந்தித்து வருகின்றன. மாருதி 27.4 விழுக்காடும், டாடா 12.2 விழுக்காடும், மகேந்திரா 41.55 விழுக்காடும், பஜாஜ் 37 விழுக்காடும், டிவிஎஸ் 12.7 விழுக்காடும் விற்பனையில் வீழ்ச்சியடைந்திருக்கின்றன. உலகமெங்கும் இதே நிலை தான்.  எல்லாத்துறையையும் சார்ந்த பெரு நிறுவனங்கள் அனைத்தும் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருக்கின்றன. மக்களுக்கு வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தருவதற்கென்றே, மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்தவே கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படும் பெரு நிறுவனங்களனைத்தும் ஏன் தொடர்ச்சியாக வீழ்ச்சியடைந்த வண்ணமிருக்கின்றன.  ஏன் நட்டமடைகின்றன? தேவையின் அடிப்படையில் உற்பத்தி அமையாமல் உற்பத்தியின் அடிப்படையில் தேவை தீர்மானிக்கப்பட்டதால் தான். சாப்பாட்டிற்கே வழியில்லாத மக்கள் கூட்டம் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில் கார்களின் விற்பனை கூடவா செய்யும்?

 

          கொள்ளை லாபம் வந்து கொண்டிருக்கையில் எங்கெல்லாம் உற்பத்திச்செலவை குறைக்கமுடியுமோ அங்கெல்லாம் அராஜகமாக தொழிற்சாலைகளை ஏற்படுத்தி உற்பத்தி செய்து தள்ளும் இந்நிறுவனங்கள் இழப்பு என்று வந்ததும் தொழிலாளர்களின் சம்பளத்தை குறைக்கின்றன. ஊழியர்களை வேலையை விட்டு நீக்குகின்றன. திவால் அறிவிப்பு செய்துவிட்டு கம்பிநீட்டிவிடுகின்றன. இந்த வகையில் உலகில் சமீப ஆண்டுகளில் பல கோடிப்பேர் வேலையை இழந்துள்ளனர்.  முதளாளித்துவம் வேலையில்லாதோர் பட்டாளத்தை தான் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

   

          அவர்கள் எப்போதும் சும்மா இருந்துவிட மாட்டார்கள்.

%d bloggers like this: