(சீன) சோவியத் இயக்கம் ௧

ஒரு கம்யூனிஸ்டின் உருவாக்கம் பகுதி: ௧௧

வெகுவாக பிரச்சனைக்குறியதாக இருந்த 1927 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் குறித்து மா சே துங் அவர்களுடன் ஒரு கலந்துரையாடலை நான் நிகழ்த்தினேன். இது பற்றி இங்கு குறிப்பிடுவதற்கு போதுமான விடயம் என்று நான் இதைக் கருதினேன். இது அவரது சுயசரிதையின் பகுதி அல்ல. ஆனால் அவர் இது பற்றி ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் பிரதிபலிப்பாக இதை எனக்கு சொன்னபோது, ஒவ்வொரு சீனக் கம்யூனிஸ்டின் வாழ்க்கையிலும் இது ஒரு திருப்புமுனை அனுபவம் என்பதை என்னால் ஊகிக்க முடிந்தது.

1927ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தோல்விக்கும், வுகான் கூட்டரசாங்கம் தோற்கடிக்கப்பட்டமைக்கும், நாங்கிங் சர்வாதிகாரத்தின் வெற்றிக்கும் யார் பொறுப்பாளி என்று மாவோ கருதுகிறார், என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். சென் ரு சியூ மீதுதான் கூடுதலான பிழையை மாவோ சுமத்தினார். அவரது ஊசலாட்டமான சந்தர்ப்பவாதம் கட்சியின் தீர்க்கமான தலைமைத்துவத்தை  இல்லாதொழித்தது. மேலதிகமான சமரச முயற்சிகள் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்ற ஒரு சூழ்நிலையில் கட்சியின் நேரடியான சொந்த மார்க்கத்தையும் இல்லாமலாக்கியது.

சென்னுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தத்தோல்விக்கு பொறுப்பாளியாக மாவோ கருதிய மற்றொரு மனிதர், மிக்ஹெயில் மார்க்கொவிச் பொறொடின் என்ற தலைமை ரஷ்ய ஆலோசகர் ஆவார். சோவியத் நாட்டின் அரசியற் தலமைக்குழுவுக்கு இவர் நேரடியான பொறுப்பாளி ஆவார். 1926 ல் தீவிரமான காணி மீள் விநியோகத்தை ஆதரித்த இவர், 1927ல் தனது நெறி பிறழ்தலுக்கு எதுவித யதார்த்தபூர்வமான காரணத்தையும் காட்டாமல் கடுமையான அந்தச் செயல்முறை வரைவை எதிர்த்ததன் மூலம், அவர் தனது செயல்பாட்டை முழுமையாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தார். சென் ரு சியூ வுக்கு சிறிது வலதுசாரித் தோற்றத்தில் பொறொடின் இருந்தார் என்றும் இந்த பூர்ஷுவாவை திருப்திப்படுத்த தன்னால் முடிந்தது அனைத்தையும் செய்ய அவர் தயாராகவும் இருந்தார் என்றும் மாவோ கூறினார். தொழிலாளர்களிடமிருந்து ஆயுதங்களை களையுமாறு கூறுவதற்குக் கூட அவர் தயாராக இருந்தார். இறுதியாக இந்த உத்தரவையும் அவர் வழங்கவே செய்தார். கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் சென், பொறொடின் ஆகிய இருவருக்கும் சிறிது இடது சாரியாக இந்தியப் பிரதிநிதியான எம். என். ராய் நின்றார். ஆம அவர் வெறுமனே அசையாது நின்றார். அவரால் பேசமுடியும். அவர் அதிகமாகவே பேசினார். விடயத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான வழிமுறை ஒன்றையும் வழங்காமலேயே பேசினார். இலக்கு நோக்கிய பாதையிலே ராய் ஒரு முட்டாளாக இருந்தார். பொறொடின் ஒரு பெரும் பிழை செய்தவராக இருந்தார். தான் செய்வதை உணராமலேயே சென் ஒரு காட்டிக்கொடுப்பவராகச் செயல்பட்டார்.

சென் உண்மையிலேயே தொழிலாளர்களைக் கண்டு பயப்பட்டார். விசேடமாக ஆயுதம் தரித்த விவசாயிகளைக் கண்டு அஞ்சினார். ஆயுத எழுச்சியின் யதார்த்தம் அவரை எதிர்கொண்ட போது அவர் முழுமையாக தன் உணர்வுகளை இழந்தார். என்ன நடக்கிறது என்பதை அவரால் தொடர்ந்து விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதோடு அவரது குட்டி பூர்ஷுவா உணர்வுகள் அவரைக் காட்டிக்கொடுத்து பயத்தையும் தோல்விமனப்பான்மையையும் அவர் மீது திணித்தன.

சென் அப்போது சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முழுமையான சர்வாதிகாரியாக இருந்ததோடு, முக்கியமான முடிவுகளை மத்தியக்குழுவுடன் ஆலோசனை கலக்காமல், தானே எடுத்தார், இவ்வாறு மாவோ உறுதிப்படுத்தினார். கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் கட்டளையைக் கூட கட்சியின் ஏனைய தலைவர்களுக்கு அவர் காட்டவில்லை. அல்லது அதுபற்றி எங்களுடன் கலந்தாலோசிக்க்கக் கூட இல்லை. இறுதியில் கோமிண்டாங்குடன் எங்கள் உறவை முறித்துக்கொள்ளும்படி நிர்ப்பந்தித்தது ராய் அவர்கள் தான். கம்யூனிஸ்ட் அகிலம் பொறொடினுக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பியிருந்தது. அதன்படி நிலப்பிரபுகளின் காணிகளை ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் பறிமுதல் செய்யத்தொடங்கும் படி கூறப்பட்டிருந்தது. இதன் பிறதி ஒன்றை கையகப்படுத்திய ராய் உடனடியாக உடனடியாக வாங் சிங் வெய்யிடம் அதைக் காட்டினார். வுகானில் அப்போதிருந்த இடதுசாரி கோமிண்டாங் அரசுக்கு வாங் சிங் வெய் தலைவராக இருந்தார். இந்தத் திடீர் மாற்றத்தின் பெறுபேறு அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே ஊகான் ஆட்சியாளர்களால் கம்யூனிஸ்டுகள், யுத்தப் பிரபுக்களின் ஆதரவை இழந்ததால் ஆட்சியும் செயலிழந்தது. இந்த யுத்தப் பிரபுக்கள் தற்போது ஷி யாங் கேய் சேக்குடன் சமரசம் செய்துகொள்வதன் மூலம் தங்களுக்கு பாதுகாப்பை தேடிக்கொண்டிருந்தனர். பொறொடினும் ஏனைய கம்யூனிஸ்ட் அகிலப் பிரதிநிதிகளும் ரஷ்யாவுக்குத் தப்பியோடினர்.

ரஷ்யாவில் எதிர்ப்பு முறியடிக்கப்படுவதையும், ட்ராஸ்கியின் நிரந்தரப் புரட்சி செல்வாக்கிழக்கப்படுவதையும், ஸ்டாலின் நாட்டின் சோசலிசத்தை சிரத்தையோடு கட்டமைக்கப் புறப்பட்டதையும் இந்தக் கம்யூனிஸ்ட் அகிலப் பிரதிநிதிகள் கண்ணுற்றார்கள்.

கோமிண்டாங்குடன் உறவு முறிவதற்கு முன்பு, தொழிலாளர், விவசாயிகளிடையே கம்யூனிஸ்ட் ராணுவங்களை உருவாக்கி, காணிப் பறிமுதல் விடயத்தில் மேலும் தீவிரமான கொள்கையைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி செயல்படுத்தியிருந்தாலும் கூட 1927ஆம் ஆண்டில் எதிர்ப்புரட்சியை தோற்கடித்திருக்க முடியுமென்று மாவோ நினைக்கவில்லை. ஆனால் (சீன)சோவியத் அரசுகள், தென்பகுதியில் பாரிய தொடக்கம் ஒன்றைக் கண்டிருக்கும். அவ்வாறு அமைக்கப்பட்டிருக்கக் கூடிய களப் பிரதேசங்கலிருந்து அதன் பின்பு அவை ஒருபோதும் அழிக்கப்பட்டிருக்க முடியாது.

மாவோ தனது வரலாற்றை கூறிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் தற்போது சோவியத்களின் தொடக்கம் பற்றிய விசயத்திற்கு வந்துவிட்டார். புரட்சியின் பேரழிவுச் சிதைவில் இருந்து உருவாகிய இந்த சோவியத்துகள், தோல்வியிலிருந்து வெற்றியை கட்டமைக்கப் போராடின. அவர் தொடர்ந்தார்,

1927 ஆகஸ்ட் 27ஆம் திகதி ஹோ லுங், யேரிங் ஆகியோர் தலைமையிலும், சூடேயின் ஆதரவுடனும் 20ஆவது ராணுவம், வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க நான்சாங் எழுச்சியை தலைமைதாங்கியது. சீனச் செங்சேனையாக உருவெடுக்கப்போகும் ஒரு ராணுவத்திற்கு இதன் மூலம் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. ஒரு வாரத்திற்குப் பின்பு ஆகஸ்ட் 7ஆம் திகதி கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக் குழு, ஒரு விசேடக் கூட்டத்தில் சென் ரூ சியூவை செயலாளர் பதவியிலிருந்து அகற்றியது. 1924ல் காண்டானில் இடம்பெற்ற கட்சியின் மூன்றாவது மாநாட்டில் இருந்து நான் கட்சியின் அரசியல் தலமைக்குழுவில் உறுப்பினராக இருந்துவந்தேன். இந்தப் பதவியிறக்கும் முடிவில் நான் தீவிரமாகப் பங்கேற்றேன். இக்கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட ஏனைய பத்து உறுப்பினர்களில்  கீழ்கண்டோரும் இருந்தனர். த்சை ஹோ சென், பெங் பாய், சாங் குவோ ராவோ, சூ சியூ பாய் ஆகியோரே அவர்களாவர். (இக்கூட்டத்தில் சென் ரூ சியூ அவருடைய வலதுசாரிப் போக்குக்காக குற்றம் சாட்டப்பட்டு, பதவி நீக்கப்பட்டு அரசியற்தலைமைக்குழுவிலிருந்தும் அகற்றப்பட்டார். சூ சியூ பாய் பொதுச் செயலாளராக தெரிவு செய்யப்பட்டார்) கட்சியால் இங்கு ஒரு புதிய வழிமுறை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு கோமிண்டாங்குடனான ஒத்துழைப்பு பற்றிய விடயம் தற்போது முற்றாக கைவிடப்பட்டது. கோமிண்டாங் தற்போது கேடுகெட்டமுறையில் ஏகாதிபத்தியத்தின் கருவியாகிவிட்டதாலும், ஜனநாயகப் புரட்சிக்கான பொருப்பை அதனால் நிறைவேற்ற முடியாதென்பதாலும் இந்த முடிவு மேற்கொள்லப்பட்டது. ஆட்சி அதிகாரத்திற்கான நீண்ட வெளிப்படையான போராட்டம் தற்போது ஆரம்பமாகியது.

‘இலையுதிர்கால அறுவடையின் எழுச்சி’ என்று பிற்காலத்தில் புகழ்பெற்ற  ஒரு இயக்கத்தை மேற்கொள்வதற்காக நான் ஷாங் ஷாவுக்கு அனுப்பப்பட்டேன். அங்கு என்னுடைய செயல்முறை வரைவு ஐந்து அம்சங்களைச் செயல் படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

௧) மாகாணக் கட்சிக் கிளையின் தொடர்பை கோமிண்டாங்கிலிருந்து முற்றாக அகற்றுவது.

௨) ஒரு விவசாயி தொழிலாளி புரட்சிகர ராணுவத்தை உருவாக்குவது.

௩) சிறிய, நடுத்தர, பெரிய நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்து சொத்துப் பரிமுதல்

௪) கோமிண்டாங்கின் தொடர்பின்றி சுதந்திரமான கம்யூனிஸ்ட் அதிகாரத்தை ஹூனானில் அமைத்தல்.

௫) சோவியத்துகளை அமைத்தல்.

மேலே குறிப்பிட்ட ஐந்தாவது அம்சம் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தால் எதிர்க்கப்பட்டது. நீண்ட காலத்திற்குப் பின்பு கூட இந்த விடயத்தை அது ஒரு நடைமுறைக்கப்பாற்ப்பட்ட சுலோகமாகத்தான் கருதியது.


செப்டம்பர் அளவில் ஒரு பரந்த அடிப்படையிலான ஒரு எழுச்சியை ஒழுங்கு செய்வதில் நாங்கள் ஏற்கனவே வெற்றி பெற்றிருந்தோம். விவசாயி தொழிலாளி ராணுவத்தின் முதலாவது படைப்பிரிவுகள் அமைக்கப்பட்டுவிட்டன. படைவீரர்கள் மூன்று பிரதான மூலகங்களிலிருந்து பெறப்பட்டன. விவசாயிகள், ஹன்யாங் சுரங்கத் தொழிலாளர்கள், கோமிண்டாங்கில் கிளர்ச்சி செய்யும் துருப்புகள் ஆகியவையே அந்த மூலகங்கள். புரட்சியின் ஆரம்பகால ராணுவப்படை, விவசாயிகள் தொழிலாளர்கள் ராணுவத்தின் முதலாவது டிவிசன் என்று அழைக்கப்பட்டது. முதலாவது ரெஜிமென்ட், ஹன்யாங் (பிங் ஷான்) சுரங்கத் தொழிலாளர்களிடையே இருந்து உருவாக்கப்பட்டது. (சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் மாவோ, லியூ ஷா சி, சென் யுள் ஆகியோரால் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. விவசாயிகள், சோவியத்துகள், மக்கள் குழுக்கள் ஆகியவற்றை அமைப்பதில் ஆகியவற்றை அமைப்பதில் மத்தியக் குழுவின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பால் மாவோ தன்னிச்சையாகவே செயல்பட்டார். இதற்காக மாவோ கடுமையாக கண்டிக்கப்பட்டார். 1927 நவம்பரில் வலதுசாரிப் போக்கிற்காக மாவோ அரசியற் தலைமைக்குழுவிலிருந்து அகற்றப்பட்டார். 1928 ஜூன் மாதத்தில் அவர் மீண்டும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்) பிங் சியாங், லியூ யாங்லி லிங் ஹூனானில் உள்ள மேலும் இரண்டு சி யென் பகுதியிலிருந்த விவசாயிகள் காவற்படையிலிருந்து இரண்டாவது ராணுவப்படை அமைக்கப்பட்டது. ஹூனான் மாகாணச் செயற்குழுவின் அனுமதியோடு இந்த ராணூவம் அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் ஹூனான் குழுவின் பொதுப்படையான திட்டமும், எங்கள் ராணூவமும் கட்சியின் மத்தியக்குழுவால் எதிர்க்கபட்டது. கட்சியின் மத்தியக்குழு தீவிர எதிர்ப்புக்கு பதிலாக பொறுத்திருந்து பார்க்கும் கொள்கையை கைக்கொண்டிருந்தாற்போல் தோன்றியது.

நான் ராணுவத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தபோது  ஹன் யாங் சுரங்கத்தொழிலாளர்களுக்கும் விவசாயிகளின் காவற்படையினருக்கும் (அவர்கள் வாழும் இடங்களுகிடையே) சென்று வந்தேன். கோமிண்டாங்குக்காக வேலை செய்வோரால் (மின்ருவான்) நான் கைது செய்யப்பட்டேன். கோமிண்டாங் பயங்கரவாதம் அப்போது மிக மோசமாய் இருந்தது. சந்தேகிக்கப்பட்ட பல கம்யூனிடுகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். இந்த மின்ருவான்களின் தலமையகத்திற்கு என்னை அழைத்துச்செல்லுமாறு கட்டளையிடப்பட்டது. அங்கு நான் சுட்டுக்கொல்லப்படுவதாக எடுத்துச் செல்லப்பட இருந்தேன். ஒரு தோழரிடமிருந்து பல பத்து டாலர் பணத்தாள்களை கடனாக வாங்கி பாதுகாவலர்களுக்கு கையூட்டு வழங்கிதப்பித்துக்கொள்ள நான் முயன்றேன். சாதாரண துருப்புகள் கூலிக்காக படையில் சேர்ந்தவர்கள் நான் கொல்லப்படுவதை பார்ப்பதில் விசேட அக்கரை எதூம் இல்லாத அவர்கள் என்னை விடுதலை செய்ய ஒப்புக்கொண்டார்கள். சப்பால்ட்டான் பதவியிலிருந்த அந்தப் பொறுப்பதிகாரி இதற்கு அனுமதி மறுத்துவிட்டான். ஆகவே தப்பிச்செல்ல முயற்சிக்க நான் முடிவு செய்தேன். இந்த மின்ருவான் தலமையகத்திற்கு 200 யான் தூரம் செல்லும் வரை அவ்வாறு தப்பிச்செல்வதற்கு எனக்கு சந்தர்ப்பம் ஏதும் கிடைக்கவில்லை.

ஒர் நீர்த்தடாகம் இருந்த இடத்திற்கு உயரமான பகுதியை நான் அடைந்தேன். அதைச்சுற்றி உயரமான புல் வளர்ந்திருந்தது. சூரியன் மறையும் வரை அங்கேயே ஒளிந்திருந்தேன். துருப்புகள் என்னைத் தேடி வந்தனர். அத்தோடு என்னைத் தேடுமாறு சில விவசாயிகளையும் தூண்டினர். பல தடவைகள் அவர்கள் எனக்கு அருகில் வந்தனர். ஓரிரு தடவைகள் அவர்கள் நான் தொடக்கூடிய அளவுக்கு எனக்கருகே வந்தனர். நான் மீளக் கைது செய்யப்படுவேன் என்று 5 அல்லது 6 தடவைகளுக்கு மேல் நம்பிக்கையிழந்து விட்ட போதிலும் எப்படியோ நான் அவர்களின் பார்வையிலிருந்து தப்பிவிட்டேன். இறுதியில் மாலைப் பொழுதான போது அவர்கள் தேடுதலைக் கைவிட்டனர். உடனடியாக மலைகளுக்கூடாக இரவோடிரவாக நான் என் பயணத்தை தொடர்ந்தேன். எனது கால்களில் சப்பாத்துகள் இருக்கவில்லை. அதனால் எனது கால்களில் கடுமையான உராய்வுகல் ஏற்பட்டன. வீதியில் நான் ஒரு விவசாயியை சந்தித்தேன் அவர் என்னுடன் நட்புறவாகி எனக்கு புகலிடம் அளித்து பின்பு அடுத்த மாவட்டத்திற்கு செல்ல எனக்கு வழியையும் காட்டினார். என்னிடம் ஏழு டாலர் பணம் இருந்தது. இந்தப்பணத்தை சப்பாத்துகள், ஒரு குடை, உணவு ஆகியவற்றை வாங்குவதற்கு பயன்படுத்தினேன். இறுதியாக நான் பாதுகாப்பாக விவசாயிகள் காவற்படையினரை சென்றடைந்தபோது என்னிடம் 2 செப்புக்காசுகள் மட்டுமே மிகுதியாக இருந்தன.

புதிய ராணுவ டிவிசன் உருவாக்கப்பட்டதும் நான் போர்முனைக் குழுவின் கட்சித்தலைவராக ஆனேன். ஊகானில் ஒரு படைக்கொத்தளத்தின் கமாண்டராக இருந்த யு ஷா ரூ முதலாவது ராணுவத்தின் கமாண்டரானார். இருப்பினும் யு பெரும்பாலும் தனது படைவீரர்களின் போக்கின்படியே தனது நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்ள அவர் நிப்பந்திக்கப்பட்டார். சிறிது காலத்திற்குப் பின்பு அவர் படையை கைவிட்டு கோமிண்டாங்கில் சேர்ந்துகொண்டார். தற்போது இவர் நான்கிங்கில் சியாங் காய் ஷேக்குக்காக வேலை செய்கிறார்.

விவசாயிகள் எழுச்சிக்கு தலமை தாங்கிய அந்தச் சிறிய ராணுவம் ஹூனானின் ஊடாக தெற்கு நோக்கி நகர்ந்தது. அந்தப்படை ஆயிரக்கணக்கான கோமிண்டாங் துருப்புகள் ஊடாக ஊடறுத்துச்செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்தப்பாதையில் பல சமர்களை மேற்கொள்ள வேண்டியும் இருந்தது. இந்தச்சண்டையில் பல பினடைவுகளும் ஏற்பட்டன. இந்தப் படையினரிடையே ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு மிக மோசமாக இருந்தது. அத்தோடு அரசியற் பயிற்சி நெறி வெகுவாக தாழ்ந்த மட்டத்தில் இருந்தது. படையினரிடையே தடுமாற்ற மனப்பான்மையுள்ள அதிகாரிகளும் போர் வீரர்களும் இருந்தனர். படையை விட்டு விலகியோடும் பல படைவீரர்களும் அவர்களிடையே இருந்தனர். யூ சா ரூ படையை விட்டு ஓடியதும், நிங்ரூவுக்கு ராணுவம் சென்ற போது அது மீளமைப்புச் செய்யப்பட்டது. மிகுந்திருந்த ஒரு ரெஜிமென்டின் துருப்புகளுக்கு சென் ஹாவோ கமாண்டர் ஆக்கப்பட்டர். அவரும் பிற்காலத்தில் இயக்கத்தை காட்டிக்கொடுப்பவராக மாறினார். ஆனால் முதலாவது குழுவில் இருந்த பெரும்பாலானோர் இறுதிவரைக்கும் விசுவாசமாக இருந்தனர். அவர்கள் தற்போதும் செஞ்சேனையில் தொடர்ந்து இருக்கிறார்கள். முதலாவது ராணுவப்பிரிவின் அரசியல் கமிசாரான லோ இயங்கும் யாங் லி சான் ஆகியோர் ஆகியோர் அவர்களில் அடங்குவர். இந்தச் சிறிய படை இறுதியாக சிங்காங் ஷான் மலைப்பிரதேசத்திற்கு ஏறியபோது இந்தப்படையில் 1000 பேர் மட்டுமே இருந்தனர்.

கட்சியின் இலையுதிர் கால அறுவடை எழுச்சித்திட்டம் கட்சியின் மத்திய குழுவால் அங்கீகரிக்கப்பட்டமையாலும் முதலாவது ராணுவம் மிகக் கடுமையான இழப்புகளைச் சந்தித்திருந்தாமையாலும்  இந்த நடவடிக்கைகளைப் பற்றிய நகரவாசிகளின் போக்கு காரணமாகவும் இந்த எழுச்சி தோல்வியிலேயே முடிவடையும் போலத்தோன்றியது. மத்தியக்குழு தற்போது நிச்சயமாக என்னைக் கடுமையாகக் கண்டித்தது. (மாவோ மத்தியக் குழுவால் மூன்று தடவை கடுமையாக கண்டிக்கப்பட்டர். அத்தோடு மூன்று தடவை கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்) நான் கட்சியின் அரசியற் தலைமைக்குழுவில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டேன். அத்தோடு கட்சியின் (பொது) போர்முனைக் குழுவிலிருந்தும் நீக்கப்பட்டேன். ஹூனான் மாகாணக் குழுவும் எங்களைத் தாக்கியது. அது எங்களை ‘துப்பாக்கி இயக்கம்’ என்றும் அழைத்தது. இருப்பினும், சிங் காங் ஷானில் நாங்கள் எங்கள் ராணுவத்தை தொடர்ந்து வைத்திருந்தோம். நாங்கள் தான் சரியான வழியை பின்பற்றுகிறோம் என்பதில் உறுதியாக இருந்தோம். பின்பு இடம்பெற்ற நிகழ்ச்சிகள் எங்களுடைய வழி சரியானதே என்பதை நிரூபித்திருக்கின்றன. புதிதாக படையில் சேர்வோர் படையில் இணைக்கப்பட்டனர். இந்த டிவிசன் மீண்டும் முழுமையான படைவீர எண்ணிக்கையை கொண்டிருந்தது. அந்த டிவிசனின் கமாண்டராக நான் பொறுப்பேற்றேன்.

1927 ஆம் ஆண்டு மாரிக்காலத்திலிருந்து 1928 இலையுதிர் காலம் வரை முதலாவது டிவிசன், சிங்காங் சானிலுள்ள தளத்தை தன் கைவசம் கொண்டிருந்தது. 1927ம் ஆண்டு நவம்பரில் ஹூனான் எல்லையில் த்சாலினில் (சாலிங்) முதலாவது சோவியத் நிறுவப்பட்டது. அத்தோடு முதலாவது சோவியத் அரசும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. அதன் தலைவர் ரு சுங் பின் ஆவார்.

இதனையடுத்து நாங்கள் ஒரு ஜனநாயகத் திட்டத்தை முன்வைத்தோம். இது ஒரு மெதுவான ஆனால் தொடர்ச்சியான அபிவிருத்தியை கொண்டிருந்தது. இது எங்கள் கட்சியிலிருந்த தீவிரவாதிகளின் குற்றச்சாடுகளை, சிங் சாங் சான் பிரிவின் மீது கொண்டுவந்தது. அவர்கள் நிலப்பிரபுக்களின் மனோதிடத்தை குலைப்பதற்காக திடீர்த்தாக்குதல், தீவைப்பு, நிலப்பிரபுக்களைக் கொல்லுதல் ஆகிய பயங்கரவாத நடைமுறைகளை  நடைமுறைப்படுத்துமாறு கூறினார். முதலாவது ராணுவத்தின் போர்முனைக்குழு இத்தகைய தந்திரோபாயங்களை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டது. இதன் விளைவாக இவர்கள் தீவிரவாதிகளால் சீர்திருத்தவாதிகள் எர்ன்று பட்டம் சூட்டப்பட்டனர். மேலும் தீவிரமான ஒரு கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்தாமைக்காக இவர்களால் நான் கடுமையாகச் சாடப்பட்டேன்.


இந் நூலின் முந்திய பகுதிகள்

Advertisements

இனப்படுகொலையின் பின்னான ஒராண்டு

இலங்கைத்தமிழர்களின் போராட்டம் பேரவலமான கடைசிக்கட்ட இனப்படுகொலையின் மூலம் முடக்கப்பட்டதன் பிறகான இந்த ஓராண்டில், இடைத்தங்கல் முகாம்கள் எனும் பெயரிலான முட்கம்பி சிறைகளின் பின்னே எந்த வசதியுமற்று தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை மாறாதிருக்கையில்; பயங்கரவாதிகளை வென்றுவிட்டோம் என இலங்கை அரசும், பயங்கரவாத அச்சுறுத்தல் இல்லாததால் அமெரிக்கர்கள் இனி இலங்கைக்கு பயமின்றி செல்லலாம் என அமெரிக்கா அதையே அங்கீகரித்திருப்பதும் இலங்கை வளர்ச்சியை நோக்கி முகம்திருப்பியதைப்போல் சித்தரிக்கின்றன. நிலக்கண்ணிவெடிகள் அகற்றப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதாகவும் இன்னும் மூன்று மாதங்களில் மீள் குடியேற்றம் நிறைவடைந்துவிடுமென்றும் அரசு அறிக்கை விட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. எப்போதெல்லாம் இலங்கை அரசுக்கு இது விசயத்தில் அழுத்தம் ஏற்படுகிறதோ அப்போதெல்லாம் இதுபோல் அறிக்கை வெளியிடுவது வாடிக்கையாகியிருக்கிறது. ஆனால் முல்லைத்தீவு பகுதிகளுக்கு தமிழர்கள் யாரும் செல்லக்கூடாது என இலங்கை ராணுவம் வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருக்கிறது. தமிழர்களின் குடியிருப்புகளும் விளை நிலங்களும் ராணுவத்தாலும் சிங்களவர்களாலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு வருகின்றன என்று இலங்கை பாரளுமன்ற உறுப்பினர் சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன் குறிப்பிடுகிறார். புத்த சிலைகள் நிறுவப்பட்டு, வைசாக் தினம் பொதுப்பண்டிகையாக முன்னிருத்தப்படுகிறது. இவைகளெல்லாம் திட்டமிட்ட இனப்படுகொலையின் பின்னே மீதமிருக்கும் தமிழர்களை நிரந்தரமாக அச்சத்திலேயே இருத்திவைக்கும் விதத்தில் கட்டியமைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

மறுபுறம், பிரபாகரன் இறக்கவில்லை. அவர் மீண்டும் வந்து போராட்டத்தை தொடர்வார் என்பது தொடங்கி நாடுகடந்த தமிழீழம் என்பது வரை கடந்த காலங்களிலிருந்து எந்தப் படிப்பினையையும் பெறாமல், பெறவிடாமல் மக்களை ஒரு மோன நிலையில் ஆழ்த்தி வைத்திருக்கும் தமிழீழக்குழுக்கள். தமிழ் மக்களை தங்களின் சுய நிர்ணய உரிமைக்கான போராட்டத்தை நடத்தும் முனைப்பை மழுங்கடித்து அனுதாப உணர்விலேயே காலத்தைக் கடத்தும் கருவிகளாக இவை செயல் படுகின்றன. பிரபாகரன் முடிந்துவிட்ட கதை என்பதை உணர்வதே மாற்றத்தின்முதல் அறிகுறியாக இருக்கும். ஆனால் உயிர்த்தெழும் ஏசு குறித்த நம்பிக்கையைப் போல் பிரபாகரன் குறித்த நம்பிக்கையும் விதைக்கப்படுகிறது. புலம் பெயர் தமிழர்களிடையே ஓரளவு விழிப்புணர்வு இருந்தாலும் சவுதி போன்ற மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் பணிபுரியும் இலங்கைத் தமிழர்களிடையே தங்களின் போராட்டம் ஏன் தோற்றது என்பதைவிட சுறா (விஜயின் அன்மை திரைப்படம்) வெற்றியா தோல்வியா என்பதில் இருக்கும் ஈடுபாடு கண்டு மனம் அயற்சியுறுகிறது.

கடந்த ஓராண்டாகவே இலங்கையின் போர்க்குற்றம் குறித்து அவ்வப்போது சர்வதேச அரங்கில் எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. இனப்படுகொலை நடந்துகொண்டிருந்த போது அதை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஐ.நா இப்போது போர்க்குற்றம் குறித்து விசாரிக்க விசாரணைக்குழு அமைக்கப்போகிறதாம். இலங்கையின் உள்விவகாரங்களில் தலையிட வேண்டாம் நாங்களே விசாரித்துக்கொள்கிறோம் என்கிறது இலங்கை அரசு. இலங்கை விராரணை செய்தால் அது போர்க்குற்றங்களை வெளிக்கொண்டுவருமா இல்லை புதைந்து போகச்செய்யுமா? ஐ.நா விசாரித்தால் அப்போதும் உண்மைகள் வெளிவந்து விடுமா? இலங்கையை மிரட்டி காரியம் சாதிப்பதற்குத்தான் அவை பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு கடந்த காலங்களில் உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் இலங்கையின் போர்க்குற்றங்களோ தொடந்து அம்பலமாகி வருகிறது. குற்றம் செய்த யாரையும் மறைக்கவேண்டிய தேவை எனக்கில்லை என்று சவடால் அடிக்கிறார் பொன்சேகா. ஆனால் மே 16, 18, 19 என்று மாற்றி மாற்றி தேதிகளை அறிவிப்பதிலேயே இவர்களின் நாடகம் அரங்கப்பட்டு விடுகிறது. விடுதலைப்புலிகளின் ஆதரவாளர்களும் இதை பூசி மெழுகவே விரும்புகின்றனர். ஏனென்றால் புலித்தலைவர்கள் சரணடைந்தனர் என்பதே அவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும், உருவாக்க விரும்பும் தோற்றத்திற்கு எதிராக இருக்கிறது.

நாச்சிகுடா புதை குழிகள் இலங்கை அரசின் கொடூரத்தன்மைக்கும், இனப்படுகொலைக்கும் சாட்சியாய் அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் இவைகளை வெறுமனே அனுதாபத்துடன் அணுகுவதும், கோபப்படுவதும் எதிர்காலத்தேவைகளுக்கு உதவாது. ஜனநாயகமற்ற புலிகளின் ஆயுத ஆராதனை இயக்கங்களும், குழுக்களும் இலக்கை அடைய உதவாது என்பது தெளிவிக்கப்பட்டிருக்கும் இக்காலத்தில், புரட்சிகர இயக்கங்களின் பின்னே மக்கள் அமைப்பாய் திரள்வது அவசியமும் அவசரமுமான தேவையாய் இருக்கிறது என்பதையே கடந்த ஓராண்டு உணர்த்துகிறது.

இராணுவச்செலவு அதிகரிப்பு: நாட்டு மக்களைப் பாதுகாக்கவா?

இந்தியாவின் வெறிபிடித்த ஆயுதக்குவிப்பின் பின்னே, அதன் பிராந்திய மேலாதிக்க நோக்கங்கள் மறைந்துள்ளன.

அமெரிக்காவின் அடியாள் வேலைக்கு பிராந்திய மேலாதிக்க வல்லரசான இந்திய அரசு உருவாக்கியுள்ள அதிநவீன போர்க்கப்பல் ஐ.என்.எஸ். ஷிவாலிக்

நிதியமைச்சர் அண்மையில் சமர்ப்பித்த பட்ஜெட்டில், இந்திய ராணுவத்திற்காக ஒதுக்கப்படும் தொகை ரூ.1,47,344 கோடியாக அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த நிதியாண்டை ஒப்பிடும்போது, இது 8.13 சதவீதம் அதிகம். “பாதுகாப்பான எல்லைகள், பதுகாப்பான வாழ்க்கை என்பதுதான் வளர்ச்சியை துரிதப்படுத்தும். எனவே தான் இராணுவச்செலவு அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது” என்று இப்பூதாகரச் செலவை நியாயப்படுத்துகிறார், நிதியமைச்சர்.

அனைத்து தெற்காசிய நாடுகளின் இராணுவச்செலவுகளை விட, பல மடங்கு அதிகமாக இந்திய அரசு தனது இராணுவத்திற்கு வாரியிறைக்கிறது. ஏற்கனவே 2009 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் இராணுவச்செலவு 28.2 சதவீதம் அதிகரிக்கப்பட்டது. இப்போது மேலும் அதிகரிப்பு. இதே வேகத்தில் போனால் இன்னும் பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் இராணுவச் செலவுகள் ரூ.10,00,000 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர்.

ஆயுத விற்பனையை நோக்கமாகக் கொண்டு பயணம் அமைக்கப்படவில்லை என்று அமெரிக்க இராணூவ அதிகாரிகள் தெரிவித்த போதிலும், அண்மையில் அமெரிக்க அரசுச்செயலாளரான ராபர்ட் கேட்ஸ் டெல்லிக்கு வந்து சென்ற பிறகு, இந்தியா தனது இராணுவச்செலவுகளைப் பலமடங்கு உயர்த்தத் தீர்மானித்துள்ளது. அதாவது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3% ஆக இராணுவச் செலவுகள் உயர்த்தப்பட்டுள்ளன.

இன்று பெருமளவு ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்யும் நாடாக இந்தியா மாறியுள்ளது. துப்பாக்கிகள், குண்டுகள், ஏவுகணைகள், ராடார் சாதனங்கள் என இந்தியா இராணுவ ரீதியில் தொடர்ந்து தன்னை வலுப்படுத்திக்கொண்டே வந்துள்ளது. அளவிலும் ஆற்றலிலும் ஆக்கிரமிப்புப் போருக்கான தயார் நிலையில் இந்திய இராணுவம் வலுவான நிலையில் கட்டியமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்படி கோடிகோடியாகக் கொட்டி இந்திய அரசு ஆயுதங்களை வாங்கிக் குவிப்பதன் காரணம் என்ன? யாருடைய தாக்குதலிலிருந்து யாரைப் பாதுகாக்க இவ்வளவு செலவிடப்படுகிறது?

குறிப்பாக, அமெரிக்காவின் இரட்டை கோபுரங்கள் தகர்க்கப்பட்டபின், அமெரிக்காவின் பயங்கரவாதத்துற்கு எதிரான போர் என்ற பெயரிலான ஆக்கிரமிப்பு போர்களை இந்தியா ஆதரித்து நிற்கிறது. அனைத்துலக அரங்கிலும், தெற்காசியப் பிராந்தியத்திலும் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல், பொருளாதார, இராணூவ மாற்றங்களத்தொடர்ந்து, அமெரிக்காவுடனான் இந்தியாவின் இராணுவ உறவுகள் வலுப்பட்டதோடு, அமெரிக்காவுடன் இராணுவ ஒப்பந்தம், அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஆகியன அரங்கேறின. மேலும், இந்தியாவை வல்லரசாக்கப் போவதாக அறிவித்ததன் மூலம், அமெரிக்கா தெற்காசியாவில் தனது நம்பகமான அடியாளாக இந்தியாவை அங்கீகரித்தது. அமெரிக்க மேலாதிக்க வல்லரசின் போர்த்தந்திர நோக்கத்திற்கேற்ப, அதன் ஓர் அங்கமாகவே இந்திய துணை வல்லரசின் இராணுவமும் நவீன முறையில் ஆற்றல் மிக்கதாய்க் கட்டியமைக்கப்படுகிறது.

இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் நேபாளம், இலங்கை, பூடான், மாலத்தீவு, வங்கதேசம், ஆப்கானிஸ்தான், மியான்மர், பாகிஸ்தான் ஆகிய தெற்காசிய நாடுகளில் மேலாதிக்கம் செய்வதில் குறியாக உள்ளனர். இப்பிராந்தியத்தில் போட்டியிடும் இதர நாடுகளை எதிர்கொண்டு பொருளதார ரீதியாக செல்வாக்கு செலுத்துவதோடு மட்டுமன்றி, இராணுவ பலத்தோடு அதனைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் விழைகின்றனர்.


இலங்கையில் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட்டு ஈழப்போரை வழிநடத்தியது இந்தியா. ஏற்கனவே மாலத்தீவிலும் வங்கதேசத்திலும் பூடான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானிலும் இந்தியா தலையிட்டது. நேபாள இராணுவத்தின் மீது தனது மேலாதிக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் திணித்தது. தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் கேள்விமுறையற்ற இந்திய மேலாதிக்கத்தை நிறுவுவதே இவற்றின் நோக்கம்.

வங்காள விரிகுடா மற்றும் அரபிக்கடல் உள்ளிட்டு, சிங்கப்பூர் அருகிலுள்ள மலாக்கா  நீர்ப்பிரிவினையிலிருந்து ஏடன் வளைகுடா வரை, அதாவது செங்கடல் நுழைவு வரை தனது இயற்கையான சாம்ராஜ்ய எல்லையாக இந்தியா கருதுகிறது. ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளின் ஆசியுடன் இப்பிராந்தியத்தின் போலீசு வேலையை – ரோந்து சுற்றிக் கண்காணிக்கும் வேலையைத் தானாகவே இந்தியக் கடற்படை மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்திய வான்படையோ, பாதுகாப்பான வர்த்தகத்தை நிலைநாட்டுவது என்ற பெயரில் சோமாலியாவில் கடற்கொள்ளையர்கள் எனப்படுவோர் மீது தாக்குதலை நடத்தியது.

இந்தத்தரகுப் பெருமுதலாளிகள் தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்காசியா மட்டுமன்றி, மத்திய ஆசிய நாடுகள் மற்றும் தெற்கு ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும் முதலீடு செய்துள்ளனர். தென்கிழக்காசிய நாடுகளிலிருந்து இந்தியா வரை  சாலை மற்றும் இரயில் பாதை அமைக்கும் மிகப்பெரிய முதலீட்டுத்திட்டத்தில் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் இறங்க முயற்சித்து வருகின்றனர். பொருளாதார ரீதியாக தென்கிழக்காசியாவில் சீனாவுடன் இந்தியா போட்டியிட வேண்டியுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானில் பாகிஸ்தானின் போட்டியை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இதற்கேற்ப இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகளின் முதலீடுகளும் கைப்பற்றுதல்களும் எந்த அளவுக்கு அதிகரிக்கின்றதோ, அந்த அளவுக்கு இந்தியாவின் இராணுவ விரிவாக்கமும் அதிகரிக்கின்றது


அமெரிக்கா, ரஷ்யா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் முதலான ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளும், வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரங்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் சீனா மற்றும் இந்தியா ஆகியவையும், தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்காசியாவில் தமது நலன்களுக்காக கூட்டுச்சேர்வதும் போட்டியிடுவதுமாக உள்ளன. எண்ணெய் வளமிக்க மத்திய ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவை அவை குறிவைத்துள்ளன.

உலக மேலாதிக்க வல்லரசான அமெரிக்காவோ சீனாவைத் தனது போட்டியாளராகக் கருதுகிறது. சீனாவைச் சுற்றிவளைக்கும் தனது உலக மேலதிக்க போர்த்திட்டத்தில் இந்தியாவைத் தனது பங்காளியாக நியமித்துக்கொண்டுள்ளது. இந்தியாவோ சீனா மற்றும் பாகிஸ்தானின் கூட்டை தனது மேலாதிக்க நோக்கங்க்ளுக்கு எதிரானதாகக் கருதுகிறது. இதன்படியே, சீன எதிர்ப்பு தேசியவெறி கிளறிவிடப்பட்டு வருகிறது.

தமது விரிவாக்க மேலாதிக்க நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும் பொருளாதார நலன்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் அமெரிக்காவுடனான் கூட்டணியில் நிற்க விரும்புகின்றனர். தமது நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கான ஒரு கருவியாக போர்த்தயாரிப்பு செய்வது, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான போர்களில் அமெரிக்கத்தரப்பை ஆதரித்து இந்தியாவும் பங்கேற்பது என்ற திட்டத்துடன் தான் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் ஆயுதக்குவிப்பையும் இராணுவத்தை வலுப்படுத்துவதையும் மேற்கொள்கின்றனர். இதையே “வளர்ச்சி” என்றும் “நாட்டின் பாதுகாப்பு” என்றும் ஆட்சியாளர்களும் ஏகாதிபத்திய எடுபிடிகளும் சித்தரிக்கின்றனர்.

இவை மட்டுமன்றி, பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அமெரிக்க ஆசியுடன் இஸ்ரேலும் இந்தியாவும் வெளிப்படையாகவே கூட்டுச் சேர்ந்துள்ளன. பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவைக் குறிவைத்து தெற்காசியாவில் இந்தியாவும், ஈரான் மற்றும் சிரியாவைக் குறிவைத்து மேற்காசியாவில் இஸ்ரேலும் ஆயுதக்குவிப்பை நடத்திவருகின்றன.

இவை அனைத்தும் இந்தியாவானது அமெரிக்க ஆசியுடன் தெற்காசியாவில் போர்வெறிபிடித்த மேலாதிக்கத் துணை வல்லரசாக வலுப்பெற்று வருவதை நிரூபித்துக்காட்டுகின்றன. ஐ.நா.மன்றத்தின் மனிதவள மேம்பாட்டுப் பட்டியலில், உலகின் 182 நாடுகளில் 134 ஆவது இடத்தில் இருக்கும் ஏழை நாடான இந்தியா, இந்திய மக்கள் தொகையில் ஏறத்தாழ 31 சதவீதம் பேர் ஒரு நாளைக்கு ஏறத்தாழ 50 ரூபாய்க்கும் குறைவான தொகையையே கூலியையே பெறும் நிலையிலுள்ள நாடான இந்தியா, தெற்காசிய வல்லரசாவதை “வளர்ச்சி” என்றும் “நாட்டின் பாதுகாப்பு என்றும்” முதலாளித்துவ எடுபிடிகள் துதிபாடுகின்றனர். ஆனால் இந்த “வளர்ச்சியானது” உள்நாட்டில் மக்கள் திறள் இயக்கங்களை ஒடுக்கி மூலவளங்களை ஏகபோக முதலாளிகள் சூறையாடுவதற்கான வளர்ச்சி! தெற்காசியாவிலுள்ள நாடுகளுக்கும் மக்களுக்கும் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கும் எதிரான் அச்சுறுத்தும் வளர்ச்சி!

புதிய ஜனநாயகம் மே 2010 இதழிலிருந்து

மக்காவின் பாதுகாப்பு: குரானின் அறிவிப்புகள் உண்மையா?

இஸ்லாம்: கற்பனைக்கோட்டையின் விரிசல்கள் வழியே பகுதி 20

சவுதி அரேபியாவின் ஹிஜாஸ் மாநிலத்திலுள்ள மக்கா எனும் நகரம் இஸ்லாமியர்களுக்கு மிகப் புனிதமான ஒரு நகராகும். இந்த நகரில் தான் உலகெங்கிலுமுள்ள முஸ்லீம்கள் நோக்கித்தொழும் கா அபா என்னும் பள்ளிவாசல் இருக்கிறது. இறைவனை வணங்குவதற்கு மனிதர்கள் கட்டிய முதல் பள்ளிவாசல் இது என்பது முஸ்லீம்களின் நம்பிக்கை. இந்தப்பள்ளிவாசலை மையப்படுத்தித்தான் ஹஜ் எனும் கடமையும் முஸ்லீம்களிடம் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது வெறுமனே புனிதமான பள்ளி மட்டுமல்ல, இது குரானை மெய்ப்பிக்கும் திட ஆதாரங்களில் ஒன்றாகும் என்றும் இஸ்லாமிய மதவாதிகள் கூறுகிறார்கள். எப்படி?

….அபயமளிக்கும் இந்த நகரத்தின் மீது சத்தியமாக. குரான் 95:3

வீட்டை நாம் மக்கள் ஒதுங்கும் இடமாகவும் இன்னும் பாதுகாப்பான இடமாகவும் ஆக்கினோம்…… குரான் 2:125

….என் இறைவனே இந்த ஊரை நீ அச்சந்தீர்ந்ததாய் ஆக்குவாயாக…….என்று இபுறாஹீம் கூறியதை. குரான் 14:35

அன்றியும் சூழ உள்ள மனிதர்கள் இறாஞ்சிச்செல்லப்படும் நிலையில் நாம் பாதுகாப்பான புனிதத்தலமாக ஆக்கியிருப்பதை அவர்கள் பார்க்கவில்லையா?…. குரான் 29:67

……எவர் அதில் நுழைகிறாரோ அவர் பாதுகாப்பும் பெருகிறார்…… குரான் 3:97

இவை அந்நகர் குறித்தும் அந்தப் பள்ளி குறித்தும் குரான் கூறும் பாதுகாப்புகள். இதில் குறிப்பிடப்படும் பாதுகாப்பு எனும் சொல்லுக்கான பொருளில் தான் குரான் இறைவனின் வார்த்தை தான் என்பதற்கான சான்று இருப்பதாக மதவாதிகள் கூறுகிறார்கள். கா அபா அபய பூமி என்று அறிவிக்கப்பட்டு 14 நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின்பும் எத்தனையோ ஆட்சி மாற்றங்கள் நடந்த பின்பும் அது இன்றளவும் அபய பூமியாகவே அமைந்துள்ளது. 14 நூற்றாண்டுகளாக எந்தத்தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகாத வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஆலயமாகவும் அது இருந்து வருகிறது. திருக்குர் ஆன் கூறியவாறு அது அபய பூமியாகவே நீடித்து வருவது திருக்குர் ஆன் இறைவனின் வார்த்தைகள் தாம் என்பதற்கு சான்றுகளாக அமைந்துள்ளது.

குரான் கொடுக்கப்பட்டு(!) 1400 ஆண்டுகள் ஆனாலும், குரான் குறிப்பிடும் அந்த பாதுகாப்பு குரானுக்கு பிறகான பாதுகாப்பை மட்டுமல்ல, வரலாற்றுக்கு முற்பட்டகாலம் தொட்டே அந்த இடம் பாதுகாக்கப்பட்டுவருவதாக குரான் குறிப்பிடுகிறது. அந்தப்பள்ளி யாரால் கட்டப்பட்டது என்பது தெரியாவிட்டாலும் அதை புதுப்பித்தது இபுறாஹீம். அதாவது முகம்மதுவுக்கு ஆயிரத்திற்கும் அதிகமான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்தவர் இபுறாஹீம் (ஆப்ரஹாம்). எங்கிருக்கிறது என தெரியாமல் கிடந்த பள்ளியை அடையாளம் காட்டி இறைவன் இபுறாஹீம் மூலம் புதுப்பித்ததாக ஐதீகம். அன்றிலிருந்து அது பாதுகாப்பான இடமாக, புனிதத்தலமாக அறியப்பட்டு வந்திருக்கிறது. முகம்மது இஸ்லாம் எனும் புதிய மதத்தை அறிவிக்கும் முன்னரும் அம்மக்களால் அது புனிதமானதாகவும் பாதுகாப்பானதாகவும் கருதப்பட்டு வந்திருக்கிறது. பண்டைய வரலாறுகளில் மக்காரபா அல்லது மக்கோரபா என்று அறியப்படும் அந்த நகரம் தென் அரேபிய (யெமன்) மொழியில் மக்பர் என்ற சொல்லிருந்தோ, எத்தியோப்பிய மொழியில் மெக்வராப் என்ற சொல்லிலிருந்தோ வந்திருக்கும் என்கிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள். அந்த இரண்டு சொற்களும் பாதுகாக்கப்பட்ட இடம் எனும் பொருளைக் கொண்டிருக்கின்றன (குரான் ஒரு சில இடங்களில் பக்கா என்று குறிப்பிடுகிறது). ஆக மிகப் பழமையான காலம் தொட்டே மக்களிடம் அந்த இடம் பாதுகாக்கப்பட்டது எனும் நம்பிக்கை நிலவி வந்திருக்கிறது.

ஆனால் ஏன் மதவாதிகள் குரானுக்குப் பின்னான 1400 ஆண்டுகளை மட்டும் குறிப்பிட வேண்டும்? ஏனென்றால் அந்த பாதுகாக்கப்பட்ட நகரத்தில் முகம்மது போர் நடத்தியிருக்கிறார். முகம்மது நடத்திய போரிலேயே அந்த நகரத்தின் பாதுகாப்பு கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. அபயமளிக்கும் அந்த நகரம் பற்றிய அல்லாவின் வாக்குறுதி முகம்மதாலேயே பொய்ப்பிக்கப்பட்டுவிட்டது. முகம்மதுவுக்கும் அது பாதுகாக்கப்பட்ட நகரம் என்பது தெரியும். அதனால் தான் முகம்மது அல்லா எனக்கு மட்டும் அனுமதி தந்திருக்கிறான் என்று சமாளிக்கிறார்.

………எச்சரிக்கை மக்காவில் யுத்தம் செய்வது எனக்கு முன்னர் எவருக்கும் அனுமதிக்கப்பட்டதில்லை, எனக்குப் பின்னர் எவருக்கும் அனுமதிக்கப்படப் போவதுமில்லை. எச்சரிக்கை……. புஹாரி ஹதீஸ் எண் 112.

ஆனால் முகம்மதுவுக்கு மட்டும் சிறப்பு அனுமதி வழங்கப்படுவதாக குரான் வசனமோ, ஹதீஸ்களோ இருப்பதாக தெரியவில்லை. அதனால் தான் முற்காலத்தை தள்ளிவிட்டு முகம்மதுவுக்கு பிறகான 1400 ஆண்டுகளாக அது தாக்குதலில்லாமல் பாதுகாக்கப்படுவதாக வழக்கம்போல புழகமடைகிறார்கள்.

மக்காவையும் அதன் பள்ளிவாசலையும் இறைவன் பாதுகாப்பான் என்பதற்கு சான்று கூறுமுகமாகவும் குரானில் ஒரு கதை இருக்கிறது. ஐந்து வசனங்களைக்கொண்ட யானை எனும் அத்தியாயத்தில் இது கூறப்பட்டிருக்கிறது. யெமன் நாட்டின் அபிஸீனிய ஆளுனராக இருந்த அப்ரஹா எனும் மன்னன் மக்கவையும் பள்ளியையும் இடிக்க யானைப்படையுடன்(அல்லது யானைக்காரன் படை) வந்தபோது, அல்லா அந்த படைக்கு எதிராக பறவைகளை அனுப்ப அவை அந்தப்படைகளின் மேல் சுடப்பட்ட கற்களைப் போட அவர்கள் அழிந்தனர் என்று மக்கா காக்கப்பட்ட கதையை குரான் பேசுகிறது. பாலைவன நாட்டில் யானைப்படை இருந்ததா? மதவாதிகள் கூறுவது போல் அல்லா பறவை வடிவில் விமானங்களை அனுப்பி குண்டு போடச்செய்தானா என்பதையெல்லாம் ஒதுக்கிவைத்து விடலாம். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மக்கா பள்ளி முற்றுகையிடப்பட்டபோது அல்லா படையையும் அனுப்பவில்லை பறவையையும் அனுப்பவில்லை. சவுதி அரசு தான் பிரான்ஸிலிருந்து ரகசிய தக்குதல் படையையும் நரம்பை செயலிழக்கச்செய்யும் ரசாயண குண்டுகளையும் வரவழைத்தது என்பது தான் உண்மை.

1979 நவம்பர் 20 ஆம் தேதி, மத அடிப்படையில் மட்டுமன்றி அரசியல் அடிப்படையிலும் அனைவராலும் ஊன்றிக் கவனிக்கப்பட்ட ஒரு நிகழ்வுக்கான தினம். ஜுஹைமான் அல் ஒத்தைபி, முகம்மது அப்துல்லா எனும் இருவரால் அவர்களால் அமைக்கப்பட்ட குழுவால் மக்காவின் கா அபா பள்ளிவாசல் முற்றுகையிடப்பட்டது. சவுதியில் எண்ணெய் வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபிறகு வெளி நாடுகளிலிருந்து முஸ்லீமல்லாதவர்கள் இஸ்லாத்தின் புனித பூமியான சவுதியில் வந்திறங்குவதால் களங்கப்பட்டுப்போன புனிதத்தலத்தை சவுதி அரசிடமிருந்து மீட்கவேண்டும் எனும் அடிப்படையில் வஹ்ஹாபிய குழுவால் ரகசியமாக ஆயுதங்கள் எடுத்துச்செல்லப்பட்டு பள்ளிக்கு உள்ளிருந்து திடீரென பள்ளி தங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இது வெளியுலகிற்கு பரவாமல் இருக்க கடும் முயற்சிகளை அரசு எடுத்தபோதிலும் நியூயார்க் டைம்ஸ் நாளேடு மக்கா பள்ளி ஈரானியர்களால் கைப்பற்றப்பட்டதாக செய்தி வெளியிட்டது. அமெரிக்க அரசு (ஜிம்மி கார்ட்டர்) சவுதியின் பாதுகாப்புக்கு ஒரு போர்க்கப்பலை அனுப்பிவைத்தது. ஒரு வார காலத்திற்கும் அதிகமாக நடைபெற்ற இந்த முற்றுகைப் போருக்கு எதிராக சவுதி ராணுவம் கவச வாகனங்களுடன் போராடியது. முற்றுகையை முறியடிக்க முடியாமல் நாட்கள் நீளவே பிரான்ஸிடம் உதவி கோரப்பட்டது. அவர்கள் நவீன ஆயுதங்கள் குண்டுகளுடன், தாயிப் நகரில் சவுதி ராணுவத்திற்கு பயிற்சியளித்து, பின்னர் சுவர்களைத்துளையிட்டு நரம்புகளை செயலிழக்கச்செய்யும் குண்டுகளை வீசி ஒருவழியாக போர் முடிவுக்கு வந்தபோது முகம்மது அப்துல்லா போரில் இறந்து விட்டிருக்க ஜுஹைமானும் எஞ்சிய சிலரும் உயிருடன் பிடிக்கப்பட்டனர்.

இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்னவென்றால், எனக்குப்பிறகு மக்காவில் போரிட யாருக்கும் அனுமதி வழங்கபடாது என்று அல்லாவின் பெயரால் முகம்மது கூறியிருக்க சவுதி அரசு எந்த அனுமதியின் பெயரில் போரிட்டது? அல்லாவின் அனுமதி இல்லாமல் போரிட முடியுமா? இதில் இரண்டு முடிவுகளுக்கு வரலாம். ஒன்று அல்லாவின் பெயரால் முகம்மது கூறியது பொய்யாக இருக்கவேண்டும், இரண்டு அல்லாவை மீறி சவுதி அரசு போரிட்டிருக்கவேண்டும். இரண்டில் ஒன்றுதான் உண்மையாக இருக்கமுடியும். எது உண்மை என்று முஸ்லீம்கள் சொல்வார்களா?

அப்ரஹா மன்னன் மக்காவின் மீது படையெடுத்த போது அதை அழித்த அல்லா இந்தப்போரில் இரண்டுமே இஸ்லாமியத்தரப்பாக இருந்ததால் எதை ஆதரிப்பது என்று தெரியாமல் நடுநிலை வகித்து விட்டதால் தான் பள்ளியை காக்க எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லையா? அல்லது குரானில் மக்காவின் பாதுகாப்பு குறித்து அறிவித்ததெல்லாம் வெறும் பகட்டுதானா?

மக்கா குறித்து இன்னொரு வேடிக்கயான செய்தியும் குரானில் இருக்கிறது.

…….ஒவ்வொரு வகை கனி வர்க்கமும் நம்மிடமிருந்துள்ள உணவாக கொண்டுவரப்படுகிறது……….. குரான் 28:57

அதாவது உலகிலுள்ள எல்லவகைப் பழங்களும் மக்காவிற்கு இறக்குமதி செய்து கொண்டுவரப்படுகின்றதாம். முன்னரே இப்படி நடக்கும் என்று அறிவித்திருப்பதால் இதுவும் குரான் இறைவனின் வேதம் என்பதற்கான சான்றாம். சவுதியின் பொருளாதாரத்தையே தலை கீழாக புரட்டிபோட்டு டாலர்களில் குளிக்கவைத்த எண்ணெய் வளம் குறித்து மூச்சு கூட விடாத குரான் பழங்களைப் பற்றி பேசுவது வேடிக்கையானது தானே.


ரசாயன காப்புக் கவசங்களுடன் சவுதி ராணுவம்

அன்றைய மக்கா பள்ளி

ஜுஹைமான் அல் ஒத்தைபி

முகம்மது அப்துல்லாஹ்

உயிருடன் பிடிபட்டவர்கள்

இத்தொடரின் முந்தைய பகுதிகள்



பிரபலமடைய வேண்டுமா? லட்சங்களுடன் அணுகுங்கள்: ஸ்ரீராம சேனை

அண்மையில் உச்ச நீதி(!) மன்றம் உண்மையை வரவழைக்க நார்கோடிக் சோதனைகள் செய்யக்கூடாது என்று ஒரு உத்தரவை பிறப்பித்தது. ஆனால் அதை விட எளிய ஒரு சோதனைமுறை இருக்கிறது. இந்து வானரப் படைகளிடம் காமிராவை மறைத்து கொண்டு போய்விட்டால் போதும் உண்மைகள் வெளிவந்துவிடும். பங்காரு லட்சுமணன் தொடங்கி குஜராத் தாக்குதல் வரை இதற்கு அனேக எடுத்துக்காட்டுகள் உண்டு. காமிராவை திறந்து தன்னுடைய லீலைகளை காற்றுவாங்க அனுப்பிவைத்த நித்யானந்தாவின் வாசம் அடங்குவதற்கு முன் முத்தாலிக் கலவரம் நடத்த 60 லட்ச ரூபாய் என்று அறிவித்து தன்னுடைய பங்களிப்பை செலுத்தியிருக்கிறார். இதே முத்தாலிக் முகத்தை சிலர் கரியால் பூசிய போது அதை இந்தியா முழுவதும் எடுத்துச்சென்ற ஊடகங்கள் இப்போது அடக்கி வாசிக்கின்றன.

பாரத பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்று பேசிக்கொண்டு ரவுடித்தனம் செய்துகொண்டிருந்த இந்த ராம்சேனா நல்லதைத்தான் செய்கிறது என்று ஆசி வழங்கிக்கொண்டிருந்த ஆட்சியாளர்களும் அதிகாரிகளும் 60 லட்ச ரூபாயை வைத்துக்கொண்டு ஏழை இந்துக்களுக்கு வாழ்வளிக்கும் திட்டத்துடன் இருந்தார் என்று கூறுவார்களா?

கர்நாடகாவில் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்ததிலிருந்தே கிருஸ்தவர்களுக்கு எதிரான திட்டமிடப்பட்ட கலவரங்கள் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. பாஜக வின் ஓட்டுவங்கி கலவரங்களை அடிப்படையாக கொண்டது. அதில் இருந்து தேர்தல் சீட்டு கேட்டு முட்டிப்பார்த்த முத்தாலிக் வெளியில் வந்து அதையே தன்னை வெளிக்காட்டுவதற்கான உத்தியாக பயன்படுத்திக்கொண்டார். இன்று அதையே நிறுவனமயமாக்கி அறிவிப்புப் பலகை வைத்திருக்கிறார். தன் முகத்தில் கரி பூசப்பட்ட போது அதை குண்டாயிசம் என்றவருக்கு பப்களில் பெண்களை உதைத்தது குண்டாயிசமாய் தெரியவில்லை. அதே போல 60 லட்சத்திற்கு பேரம் பேசும் போது உண்மையாய் இருந்தது அதுவே தெஹல்காவாகி வெளிவந்த போது உண்மையாக தெரியவில்லை.

இதை ஒரு அமைப்பின் சீரழிவு என்று புரிந்து கொள்ளவேண்டுமா? அப்படி புரிந்துகொள்ளச் சொல்லித்தான் பாடம் நடத்துகிறார்கள். இதில் கடவுள் ராமனுக்கு தொடர்பில்லை முத்தாலிக்கின் முரட்டுப்புத்தி என்று. அந்த கடவுள் ராமனே சுக்ரீவனிடம் பொட்டி வாங்கிக் கொண்டு வாலியை போட்டுத்தள்ளியவன் தானே. எனவே அந்தக்கால முத்தாலிக் படை உதவிக்காக வாலிவதம் செய்ததுபோல் இந்தக்கால ராமன்களின் ஒருவன் பண உதவிக்காக கலவரம் செய்கிறான். இதில் அந்த ஸ்ரீராமனை எப்படி தள்ளிவைப்பது? கல்கி போதைப்பொடியிலிருந்து நித்யானந்தனின் பேதைப்பள்ளி வரை இந்து மதத்திற்கு தொடர்பில்லை என்கிறார்கள். பிறன் மனையை புணர்வதையே புனிதமாய் சொல்லிவைத்திருக்கும் ஒரு மதத்தை இவைகளிலிருந்து விலக்குவது எப்படி?

ஆனால் இவைகளிலிருக்கும் புராணத்தொடர்புகளை கவனிப்பதை விட அரசியல் தொடர்புகளை கவனிப்பதே முக்கியமானது. தெஹல்கா பதிவுகளில் கவனித்தால் கலவரம் செய்யவிருக்கும் ஓவியக் கண்காட்சிக்கு ஒரு முஸ்லீம் மதத்தலைவரை அழைக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறான். ஏன்? அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஒரு எதிரியை சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலமே இந்து மதம் வளர்ந்திருக்கிறது. அது செரித்துக் கழித்த மதங்களும் கொள்கைகளும் ஏராளம். அதன் இப்போதையை எதிரி இஸ்லாம். கோட்ஸே தன் கையில் இஸ்மாயில் என்று பச்சை குத்திக்கொண்டது தொடங்கி கோத்ரா வரை அதற்கு சான்றுகள் ஏராளம். இந்த எதிரியை காட்டித்தான் புழுவிலும் கீழாக தாழ்த்தி வைத்திருக்கும் மக்களை இந்து எனும் கூடாரத்திற்குள் அடைக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மதம் வளர்க்க வேண்டுமென்றாலும், பணம் வளர்க்க வேண்டுமென்றாலும், முஸ்லீம் எனும் எதிரி தேவைப்படுகிறது. தங்களை இந்து என அழைத்துக்கொள்வோர் கவனம் பெறுவது எப்போது?

இதை நேரடியாக சொல்லிக்கொள்ள முடியுமா? மக்களில் பெரும்பாலானோர் இந்துத்துவ வெறி பிடித்தவர்களல்லவே. அவர்களிடம் ஓட்டும் வாங்கவேண்டும், பாதந்தாங்கிக்கொண்டு இழி நிலையிலும் இருக்கவேண்டும், தேவைப்படும் போது கலவரம் செய்யவும் வரவேண்டும். அதற்குத்தான் பாரதப் பண்பாடு, கலாச்சாரம் என்று பகல்வேசம் போடுகிறார்கள். பண்பாட்டையும் கலாச்சாரத்தையும் பற்றி இவர்களுக்கு என்ன அக்கரை? அல்லது ஏழை இந்துக்கள் பற்றித்தான் கவலையா? ஆண்கள் குடிப்பதைக் கண்டு கவலைப்படாதவர்கள் பெண்கள் குடிப்பதால் கலாச்சாரம் கெட்டுவிட்டதாய் உதைப்பவர்கள் நட்சத்திர விடுதிகளை என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? அந்த குடி கலாச்சாரத்தை மக்கள் மீது திணிக்கும் உலகமயத்தை எதிர்த்து என்ன செய்திருக்கிறார்கள்? உழைக்கும் மக்களை வாழ்விடங்களிலிருந்தும் வாழ்நிலைகளிலிருந்தும் விரட்டியடிக்கிறது உலகமயம். மக்களின் வாழ்வில் நேரடியாக குறுக்கீடு செய்து அவர்களை சிதைத்துக்கொண்டிருக்கும் உலகமயத்தை எதிர்க்காமல் கலாச்சாரத்தை காத்து என்ன பயன்?

தொடர்ந்து இவர்கள் அம்பலப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை காண்போர், அந்த அம்பலங்களிலிருந்து படித்துக்கொள்ளவேண்டிய பாடம் இது தான். மாறாக இது ஒரு நாள் கூத்தாக பொழுதுபோக்கி மறந்து விடுவதற்கல்ல.

கண்டு களிப்பதற்கு மட்டுமல்ல; கண்டு தெளிவதற்கும் கூட.


ஒரு மாணவனின் தோல்வி


இன்னும் சில நாட்களில் +2 தேர்வுமுடிவுகள்வெளிவரவிருக்கின்றன. தேர்வை எழுதிய அனைவரும் ஒருவித பதைப்புடன் காத்திருக்கின்றனர்.  இந்தப் பதைப்பு மாணவப் பருவத்திற்கேயான இயல்பா? அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. வினவு தளத்தில் வெளிவந்த கட்டுரையை படித்தபோது அந்தபதைப்பான அனுபவத்தை மீண்டும் ஒருமுறை பருகிப் பார்க்கத்தூண்டியது.

நான் நன்றாக படித்த மாணவன்தான். எட்டாவது படிக்கும்வரை முதல் மூன்று இடங்களுக்கு மூவருக்குள் போட்டிநடக்கும்.  நான்,  ராமச்சந்திரன்,  அசோகன்.  இதில் அதிக முறை அசோகன் முதலிடத்திலும்,  நான் இரண்டாமிடத்திலும்,  ராமச்சந்திரன் மூன்றாமிடத்திலும் வருவதுவழக்கம் என்றாலும் எங்களிடையே ஓரிரு மதிப்பெண்கள் தான் வித்தியாசம் இருக்கும்.  பெரும்பாலான நேரத்தில் ஆங்கிலத்தை தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் நானே முதல்மாணவனாக இருப்பேன். ஆங்கிலத்தில் எனக்கு கிடைத்த மதிப்பெண்களில் நன்றாக படிக்கும் மாணவன் என்ற ஆசிரியரின் பிம்பத்தின் விளைவுகளின் பங்களிப்பு அதிகமிருக்கும் என்றேநான் எண்ணுகிறேன்.  ஆங்கில எழுத்துகளைப் பார்த்தாலே கண்கள் இருள்வது போலிருக்கும். வடமாநில பாடகர்கள் தமிழில்பாடும்போது அவர்கள் மொழியிலேயே எழுதிவைத்துக்கொண்டு பாடுவார்கள் என்று செவியுற்றிருக்கிறேன். ஆனால் இதை என்னுடைய சிறுவயதில் எந்தமுன்அனுபவமுமின்றி செயல்படுத்தினேன்.  ஸ்கேலின் பின்புறம் அ – A;  ப – B  என்று எழுதிவைத்திருப்பேன். தமிழில் எழுதிவைத்து படித்துவிட்டு ஸ்கேலைப்பார்த்து ஆங்கிலத்திற்கு மாற்றுவேன், நான் தப்பும் தவறுமாக எழுதுவதையெல்லாம் ஆசிரியர்கள் நல்ல மாணவன் எனும் அடிப்படையிலேயே மன்னித்தனர். எட்டாம் வகுப்பு முடித்து கோடைவிடுமுறை நாட்களில் தான் ஸ்கேலின் துணையில்லாமல் எழுதுவதற்கு படித்தேன்.

எட்டாம் வகுப்பு வரை அரசு உதவி பெறும் மேனேஜ்மென்ட் பள்ளியில் படித்த நான் ஒன்பதாம் வகுப்பிற்கு அரசு பள்ளிக்கு மாறினேன்.  அங்கும் இதேநிலைதான், மற்ற அனைத்துப் பாடங்களிலும் சிறப்பாக இருக்கும் நான் ஆங்கிலத்தில் மட்டும் ஏன் என்னால் முடியவில்லை என்பதற்கான காரணம் கடைசிவரை எனக்கு புரியவில்லை. ஒருவித தாழ்வுமனப்பான்மைதான் அதற்கு காரணமாக இருந்திருக்கும் என நான் கருதுகிறேன்.  அறிவியல் பாடத்தில் ஆசிரியர் கேள்விக்கு விடைதெரியாமல் அனைவரும் எழுந்து நிற்க நான் விடைசொல்லி கைவலிக்க கர்வத்துடன் அனைவரையும் கொட்டியது பசுமையாய் இருக்கிறது,  ஆனால் ஆங்கிலம் என்றால் ஆமையை போல் ஓட்டிற்குள் சுருங்கிக்கொள்வேன்.

பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வும் வந்தது. தேர்வு எழுதும் முன்பே எனக்கு முடிவு தெரிந்து விட்டது. நான் தேர்ச்சி பெற முடியாது, ஏனென்றால் ஆங்கிலத்தில் ஒரு வாக்கியத்தை  பார்த்து எழுத வேண்டும் என்றாலே எனக்கு ஐந்து நிமிடத்திற்கு மேல் ஆகும். அதுவும் பாராமல் எழுதி இதுவரை எனக்கு அறிமுகமில்லாத யாரோ ஒரு ஆசிரியரால் திருத்தப்பட்டு நான் தேர்ச்சி பெறவேண்டும் என்றால் அது குதிரைக்கொம்பாகத்தான் இருக்கும் என்பது எனக்கு தெளிவாகிவிட்டது. எனக்கு இன்னொரு பிரச்சனையும் இருந்தது. என்னையும் சேர்த்து நாங்கள் ஏழுபேர் பொதுத் தேர்வை எழுதவிருந்தோம். தெருவிலிருக்கும் பெருசுகள் “இரண்டு பாஸ், ஒன்று ஊசலாட்டம், நான்கு பெயில்” என்று முடிவுகட்டியிருந்தார்கள். ‘இரண்டு பாஸில்’ முதலாம்வன் நான். வெளியில் தேர்வை தைரியமாக எதிர்கொள்ளவிருப்பவன் போல் காட்டிக்கொண்டாலும், உள்ளூர நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். என்னுடைய உம்மா (அம்மா) வேறு பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் “எம்புள்ள பாஸாகலன்னா வேறு யார் பாஸாவா?” என்று அளந்து கொண்டிருந்தது.

தேர்வு என்பதை இவ்வளவு எதிர்கொள்ளமுடியாத பயங்கொள்ளும்படியான ஒன்றாக மாற்றியிருப்பதில் நுகர்வுக்கலாச்சாரத்திற்கும், உலகமயத்திற்கும் பெரும் பங்கிருக்கிறது. எதிர்காலம் கடலில் தத்தளிப்பது என்றால் கல்வி ஒரு மரப்பலகையை தரும் என்பதுதான் பொதுவான நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. வேறு எதைச் செய்தாலும் அது வாழ்வை கடக்க உதவுவதில்லை. படிப்பது ஒன்று தான் வழி, அதுவும் அதிகமான மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெருவது தான் நல்ல கல்லூரிக்கு செல்ல உதவும். நல்ல கல்லூரிப்படிப்பு தான் நல்ல வேலைக்கு உதவும், நல்ல வேலைதான் வாழ்க்கைக்கு உதவும். இவைகளுக்கெல்லாம் முதல் படி பொதுத்தேர்வுதான். இதில் தேர்ச்சி பெறுவது மட்டுமே நேரானது, தவறிவிட்டால் கோணலாகிவிடும், அதுவே முழுவதையும் கோணலாக்கிவிடும். இந்த எண்ணம் ஒரு புறமென்றால், மறுபுறம் இந்த எண்ணங்களை மாணவர்களுக்குள் திணிப்பதற்க்காக கூறப்படும் அறிவுரைகள். நடப்பு வாழ்வை விட்டு அன்னியமாய் இருக்கும் பாடங்களை விட மாணவர்களை அதிகம் மிரட்டுவது இந்த அறிவுரைகள் தான். தொட்டாலே உடைந்துவிடும் கண்ணாடிக்குடுவையை கையிலேந்திக்கொண்டு பனிப்பாறையை கடக்கும் அனுபவமாக பொதுத்தேர்வை இந்த அறிவுரைகள் மாற்றிவிடுகின்றன. எப்படி தேர்ச்சி பெறுவது என்பதை விட, எப்படி தவறிவிடாமலிருப்பது என்பதே முக்கியமானதாகி விடுகிறது. நானும் அந்த எண்ணத்துடனே உறங்கினேன்.

இதிலிருந்து மீள்வதற்கு நான் இருவரிடம் யோசனைகள் கேட்டேன். ஒன்று எட்டாம் வகுப்பில் எனக்கு ஆசிரியராக இருந்து, எனக்கு அனேக உதவிகள் செய்த ஆசிரியர் நாகூர் மீறான். ஸ்கேலின் பின்புறம் ஆங்கில உச்சரிப்பை எழுதிவைத்துக்கொள்ளும் யோசனையை கூறியது இவர் தான். அடுத்தது என் பெத்தம்மா (அம்மாவின் அம்மா – பாட்டி). பெத்தம்மா எனக்காக பொட்டல்புதூர் முஹைதீன் ஆண்டவரிடம் சேவல் நேமிதம் செய்வதாக வேண்டிக்கொண்டது. நான் வழக்கம்போல ஜென்னி எஸ்ஸேவை தமிழில் எழுதிவைத்துக்கொண்டு மனப்பாடம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். இது நாகூர் மீறான் ஆசிரியர் சொல்லியது, “ஜென்னி ஒரு முக்கியமான பாடம், கடந்த வருடம் ஜென்னி பாடத்திலிருந்து கேள்விகளோ, எஸ்ஸேவோ கேட்க்கப்படவில்லை எனவே இந்த வருடம் ஜென்னி எஸ்ஸே கண்டிப்பாக கேட்பார்கள், பதினைந்து மார்க் உறுதி” எனக்கு கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது போல் தெரிந்தது.

பிட் அடிக்கும் யோசனை எனக்குள் எழவே இல்லை. அதெல்லாம் தைரியமானவர்கள் செய்வது. ஏற்கனவே நான் நோஞ்சான் போலிருப்பேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு இடப்பட்டிருந்த பட்டப்பெயரே ‘பயந்தாரி’ என்பது தான். ஆங்கிலம் முதல் தாள்  கேள்வித்தாளை வாங்கி கண்ணை மூடி இரண்டு நிமிடம் பிரார்த்தனை செய்தேன், “யா அல்லா நான் படித்திருந்த பத்துக்கேள்விகளில் நான்காவது வந்திருக்கவேண்டும், கண்டிப்பாக ஜென்னி எஸ்ஸே கேட்டிருக்கவேண்டும்” மெதுவாக கண்களை கேள்வித்தாளில் விரித்தேன். கண்கள் இருண்டன. தோல்வியின் அவமானம் கண்ணீராய் திரண்டு கண்களில் கொதித்தது. நான் படித்திருந்த பத்துக்கேள்விகளில் ஒன்று கூட கேட்கப்பட்டிருக்கவில்லை, புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்தும் ஜென்னி எஸ்ஸேவை காணவில்லை. அரை மணி நேரம் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தேன். கண்காணிப்பாளராக வந்திருந்த ஆசிரியர் கூர்மையாக என்னையே பார்த்தார். எனக்கு வேறு வழி ஒன்றும் தெரியவில்லை , ஜென்னி எஸ்ஸேவையும் பத்துக்கேள்விகளையும் எழுத ஆரம்பித்தேன். நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது. தேர்வை எழுதுவதற்குத்தான் படிக்கவில்லை, எதிரிலிருக்கும் மங்களசுந்தரி திரையரங்கில் படமாவது பார்ப்போம் என்று தீர்க்கமாக முடிவு எடுக்கத்தெரிந்திருந்த சிலர் விடைத்தாளைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறியிருந்தனர். நானோ தெரிந்ததை எழுதிவிட்டு பேந்தப் பேந்த விழித்துக்கொண்டிருந்தேன். நன்றாக பந்து போல் கசக்கப்பட்ட ஒரு தாள் திடீரென் என் மடியில் விழுந்தது, உலாவிக்கொண்டிருந்த கண்காணிப்பாளர் லேசாக தலையசைத்துவிட்டுச்சென்றார். எனக்கு மயக்கம் வருவது போலிருந்தது. அன்று கேட்கப்பட்டிருந்த ஒரு எஸ்ஸேயும் இரண்டு கேள்விகளும் அதில் இருந்தன. கைகள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. எனக்குள் இருந்த அத்தனை உத்வேகத்தையும் திரட்டிக்கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். எழுதி முடிப்பதற்கும் நேரம் முடிவதற்கும் சரியாக இருந்தது. வழியில் என்னென்ன நடந்தது, எப்படி வீட்டுக்கு வந்தேன் என்றே தெரியாது, ஆனால் வீட்டுக்கு வந்தபின், அடடா அந்த ஆசிரியருக்கு ஒரு நன்றியாவது கூறியிருக்கலாமே என்று தோன்றியது. அதன் பின் அந்த ஆசிரியரை சந்திக்கவே இல்லை, அவர் யாரென்றும் தெரியாது. ஆங்கிலம் இரண்டாம் தாள் குறித்து முன்னாள் மாணவர்கள் ஏற்கனவே எங்களிடம் உதவி செய்யப்படும் என்று தெரிவித்திருந்தனர். அதுபோலவே வெளியிலிருந்து நிரப்புதல் பொருத்துதல் தெரிவு செய்தல் போன்ற பகுதிகளுக்கான விடைகளை இலக்கவடிவில் வெளியிலிருந்து கத்திச்சொன்னனர். ஆங்கிலம் தவிர்த்த ஏனைய பாடங்களில் நான் எந்தக்கேள்வியையும் விட்டுவைக்கவில்லை, அவைகளில் நான் புலி.

நான் தேர்ச்சி பெற்றுவிடுவேன் என்பதில் யாருக்கும் ஐயமில்லை, என்னைத்தவிர. ஆங்கிலம் முதல் தாளில் எஸ்ஸேவுக்கு 15 மதிப்பெண்களும் கேள்விகளுக்கு 4 வீதம் 8 மதிப்பெண்களும் ஆக முழுமையாய் அப்படியே கிடைத்தாலும் 23 மதிப்பெண்கள், இரண்டாம் தாளிலும் அதிகபட்சம் ஒரு 25 மதிப்பெண்கள் ஆக ஆங்கிலப்பாடத்தில் நான் தேர்ச்சி பெறமுடியாது என்பது உறுதி. எனக்கு இருந்த கவலையெல்லாம் எனக்கு இருக்கும் நல்ல பெயரை நன்றாக படிப்பவன் நல்ல மாணவன் என்று தெருவில் இருக்கும் பெயரை எப்படி காப்பது? முடிவு வந்தபின் எனக்கான மதிப்பு எப்படி இருக்கும்? என்ன செய்வது? என்பவைகள் தான் என் மனதை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. இதற்கிடையில் என் உம்மாவுக்கும், மாமாவுக்கும் (அம்மாவின் தம்பி) ஒரு நீண்ட விவாதமே நடந்து கொண்டிருந்தது, மாமா என்னை தொடர்ந்து ஊரிலேயே +1 ல் சேர்க்கலாம் என்றும், உம்மாவோ வெளியூரில் பாலிடெக்னிக்கில் சேர்க்கலாம் என்றும் நிலைப்பட்டிருந்தார்கள். ஆனால் இருவருமே நான் தவறிவிடக்கூடும் என்பதை ஒரு யூகமாகக் கூட கொண்டிருக்கவில்லை. முடிவில் வெளிநாட்டிலிருக்கும் வாப்பாவிடம் (அப்பா) கேட்கலாம் என முடிவு செய்து கடிதம் எழுதப்பட்டது. வாப்பாவும் பாலிடெக்னிக்கை உறுதிசெய்தது. முடிவு வெளியாகும் நாளும் வந்தது, அதுவரை போலியாக அலட்டிக்கொள்ளாதவன் போல் முகத்தை அணிந்துகொண்டிருந்த நான் அன்று காலையிலிருந்தே பிய்ந்து போனவன் போலானேன். எல்லா நாளிலும் காலை நாளிதழ்களுக்கு இருக்கும் மவுசு இதுபோன்ற நாட்களில் மாலை முரசு போன்ற மாலை நாளிதழ்களுக்கு இருக்கும். நான் மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு மக்தூம் ஞானியார் பள்ளிவாசலின் உள்ளே போய் படுத்துக்கொண்டேன். கண்களிலிருந்து நான் தடுக்க நினைத்தும் முடியாமல் வழிந்தது கண்ணீர். யாரும் கண்டு கொள்ளக்கூடாதே என்று கைக்குட்டையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு பாய்க்குச்சிகள் கன்னத்தில் பதியுமளவிற்கு ஒடுங்கிக்கொண்டேன். “ஏல, உங்கும்மா அங்க எல்லாருக்கும் முட்டாய் கொடுத்திட்டிருக்கு நீ என்னல இங்க வந்து படுத்துக்கெடக்கே” என்று ஒரு குரல். எங்கு என்ன தவறு நடந்து நான் பாஸானேன் என்று எனக்கு தெரியாது, ஆனால் தவறு நடந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் உறுதி.

அன்று நான் தேர்ச்சிபெற்றுவிட்டேன் என்பதைவிட தெருவில் எனக்கிருந்த பெயர் காக்கப்பட்டது என்பதில் தான் அன்றைய என் மகிழ்வு அடங்கியிருந்தது. முடிவுகள் வெளியாகும் நாள் வரை எனக்குள் நான் குமைந்து கொண்டிருந்தேன். இரட்டை வேடம் போன்றதொரு வேதனையில் நான் சிக்கியிருந்ததன் காரணியை நினைத்தால், இன்றளவிலும் எனக்கு அது புதிராகத்தான் தெரிகிறது. தமிழில் உள்ள எல்லாப் பாடங்களும் எனக்கு சுலமாக இருக்க ஆங்கிலம் மட்டும் எனக்கு சிரமமாய் போனதெப்படி? அல்லது ஆங்கிலத்தின் மீது வெறுப்போ, பயமோ கொள்ளுமளவுக்கு ஆரம்ப வயதுகளில் என்னில் ஏதேனும் பாதிப்பு நேர்ந்திருக்குமா? அப்படி ஒன்றும் நிகழ்ததாய் நினைவில்லை. இன்றும் ஆங்கிலம் என்றால் மனதளவில் ஒரு ஒதுக்கம் வந்துவிடுகிறது.

மதிப்பெண் பட்டியல் வந்தபோது 372 மதிப்பெண்கள் பெற்று நான் பள்ளியிலேயே ஐந்தாவது ஆளாக தேர்ச்சிபெற்றிருந்தேன். ஆங்கிலம் தவிர்த்த ஏனைய பாடங்களில் 80க்கு மேலும் ஆங்கிலத்தில் 40ம் பெற்றிருந்தேன். ஆங்கிலத்தில் 40 மதிப்பெண்கள் எப்படி கிடைத்தது என்ற கேள்வியை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு அடுத்தடுத்த வேலைகள் நடந்தேறின. நெல்லை சங்கர் நகர், கோவில்பட்டி நாலாட்டின் புதூர், கீழக்கரை ஆகிய மூன்று பாலிடெக்னிக்களுக்கு விண்ணப்பங்கள் அனுப்பியதில் கீழக்கரையிலிருந்து மட்டும் அழைப்பு வந்தது. புதிய ஊர், புதிய சூழல் புதிய நண்பர்கள் உவகையாய்த்தான் இருந்தன. பாடங்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் என்பதுதான் இடியாய் இறங்கியது தலையில்.

நானா ஆங்கிலமா ஒரு கை பார்த்துவிடுவது என்ற முடிவோடுதான் கிளம்பினேன். ஆனால் ஆங்கிலம் என்னை பதம் பார்த்தது. தமிழில் சந்தேகம் கேட்டால் ஆசிரியர்கள் ஆங்கிலத்தில் கேள் என்றார்கள். வேறு வழியின்றி தமிழ் நோட்ஸ்கள் வாங்கினேன். மூன்று மாதத்திற்குப் பிறகு நடந்த முதல் டெஸ்ட்டில் தமிழில் எழுதினேன். ஆனால் ஆங்கிலப்பாடத்தை எப்படி தமிழில் எழுதுவது? முடிந்தவரை எழுதினேன். முடியாத இடத்தில் திரைப்பட பாடலை எழுதிவைத்தேன். என்னுடைய தாள்களை திருத்தாமல் கொண்டு வந்து வகுப்பில் அனைவரின் முன்னிலையிலும் கிழித்து என் முகத்தில் வீசி எரிந்தார், அவமானத்தில் எறிந்து போனேன் நான். படிப்பை தொடர விருப்பமில்லை என்பதை ஒரு வழியாய் வீட்டில் சொன்னேன், உம்மா அழுதது. உறவினர்கள் சுற்றம் என அனைத்தும் எனக்கு அறிவுரை கூறினார்கள். யாருமே உனக்கு என்ன பிரச்சனை என்று கேட்கவில்லை. முதல் வருட முடிவில் மொத்தம் பத்து பாடங்களில் செய்முறைத்தேர்வையும், பிசிக்ஸ், கெமிஸ்ட்ரி தவிர மற்ற அனைத்திலும் தவறினேன். மற்ற பிரிவுகளைவிட சுலபமாக இருக்கும் என்பதால் சிவில் கேட்டிருந்தேன். ஆனால் எலக்ட்ரிகல் தந்தார்கள். மூன்றாவது செமஸ்டரிலும் தோல்விகள் தொடர்ந்தன. அரியர்கள் கூடின. நான்காவது ஐந்தாவது செமஸ்டர்களிலும் தோல்விகள் தொடர்ந்தன.  யாரிடமும் ஆலோசனை கேட்காமல் இனி படிப்பதில்லை எனும் முடிவோடு ஊர் திரும்பினேன். பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு முடிவுகளுக்கு பிறகு எது நடக்கக்கூடாது என்று பயந்தேனோ, அதை வேறு வழியின்றி எதிர்கொண்டேன். யாரிடமும் பேசவில்லை. நான்கு வருடம் கழித்து ஊர் வந்த வாப்பா வந்ததும் “என் மூஞ்சியில காரித் துப்பிட்டியடா” என்றது.

பாடங்கள் தமிழில் இருந்திருந்தால் நான் முதல் மாணவனாக தேர்ச்சி பெற்றிருப்பேன் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். ஆங்கிலம் ஏன் கைவரவில்லை என்று எனக்கு இன்றும் விடை கிடைக்கவில்லை. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் படிப்பது தான் அறிவா? ஒரு மொழிக்கும் அறிவுக்கும் தொடர்பிருக்க முடியுமா? ஆங்கிலம் என்பது காலனியாதிக்கத்தின் மிச்சம் எனும் தெளிவு இன்று இருக்கிறது. ஒரு மொழி எனும் அடிப்படையில் தாய் மொழிக்கும் நாம் கற்கும் பிற மொழிகளுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. தாய் மொழி என்பது அடிப்படை, அதைக்கொண்டுதான் நாம் பிற மொழிகளை கற்க முடியும். ஆனால் ஆங்கிலக்கல்வி என்பது தாய்மொழியின் இடத்தை நெட்டித்தள்ளிவிட்டு அந்த இடத்தில் ஆங்கிலத்தை அமரவைக்கும் முயற்சியாக இருக்கிறது. உடலியல் ரீதியிலேயே இது தவறானதாகும். ஒருவன் தாய்மொழியின் மூலம் தான் சிந்திக்க முடியும். தாய்மொழியை விட பிறிதொரு மொழி சரளமாகவும் அதிகமாகவும் தெரிந்தாலும் கூட சிந்திப்பது எனும் செயல் தாய் மொழியில் தான் நடக்கும். ஏனென்றால் ஒருவனின் தாய் மொழி மூளையின் ஒரு இடத்திலும் அவன் அறியும் பிற மொழிகள் எத்தனையானாலும் அவை வேறொரு இடத்திலும் தான் பதிவாகின்றன. தாய் மொழி (அதாவது ஒரு குழந்தை முதன் முதலில் கற்கும் மொழி) பதியும் இடத்தில்தான் அடிப்படையான செயல்கள், நீச்சல், சைக்கிள் போன்றவற்றை ஓட்டுவது போன்றவை பதிகின்றன. எவ்வளவு காலம் நீங்கள் அதைச்செய்யாமல் இருந்தாலும் அவை உங்களுக்கு மறப்பதில்லை. எனவே தாய் மொழியும் கற்கும் மொழிகளும் வேறானவை.

நாம் கற்கும் கல்வி பயன்படத்தக்க முறையில் இருக்கிறதா என்றால் கேள்விக்குறிதான். டையோடுகளையும் வால்வுகளையும் படித்து வெளிவந்தால் உலகம் ட்ரான்ஸ்மீட்டரில் சுறுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பாஸ்கல் படிக்கையில் உலகம் விண்டோஸுக்குள் நுழைந்துவிட்டது. இன்றும் பாலிடெக்னிக் மாணவர்கள் புராஜக்ட் ஒர்க்காக டிஸ்டில்ட் வாட்டர் தரும் கருவியை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று செவியுற்றேன். புதிதாக எதையாவது செய்து பார்க்க ஆசைப்படும் மாணவர்களை கூட ஹெச் ஓ டி க்கள் அனுமதிப்பதில்லை. எந்தத்துறையில் பயின்றார்களோ அதே துறையில் வேலையில் சேர்பவர்கள் கூட சரளமாக வேலையை துவங்கமுடியாதபடி படிப்புக்கும் நடப்புக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இப்படி மாற்றப்படாத பழங்கதைகளை வைத்துக்கொண்டுதான் கல்வி என்பது கைவிளக்கு என்று விளம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். அறிவும், புத்திசாலித்தனமும், சமயோசிதமும் கல்வியனால் வாய்க்கப்பெறுபவையல்ல. கல்வி என்பதைப் பற்றி எப்படி வேண்டுமானாலும் நாம் புரிந்துவைத்திருக்கலாம். ஆனால் கல்வி என்பதன் உள்ளார்த்தம் அரசியலோடு தொடர்புடையது.

வேலைக்குச் செல்ல உதவும் கருவிதான் கல்வி என்றால்; நாம் பெறும் இயந்திரங்களை இயக்கும் அறிவுதான் கல்வி என்றால்; ஒரு நிறுவனத்தை நடத்திச்செல்லும் நிர்வாகவியல் தான் கல்வி என்றால் அதன் கடைப்பயன் நமக்கல்ல. அது ஒரு நிறுவனத்தை சொந்தமாக கொண்டிருக்கும், இயந்திரங்களை சொந்தமாக கொண்டிருக்கும் முதலாளிக்குத்தான் அந்தக்கடைப்பயன் செல்கிறது. வேலை செய்வதற்குத்தான் நமக்கு கூலி தரப்படுகிறது எனும் போது, வேலைக்கான நுட்பத்தை நமக்கு நிறுவனத்தை நடத்தும் முதலாளியல்லவா தரவேண்டும். வேலை செய்வதற்கான திறனை நாமே வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் அனைவருக்கும் வேலைக்கான உத்திரவாதம் தரப்படவேண்டுமல்லவா? ஆக கல்வி என்பது ஒரு முதலாளி தனக்கு தேவையான திறனை மக்களை அவர்களின் சொந்தச் செலவில் பெறச்செய்வது தான். இதை எப்படி நாம் அறிவாக கொள்ளமுடியும்?

கல்வி ஒரு செல்வம் எனவே அதை திருடும் செயலைப்போன்ற காப்பியடித்தல் குற்றம் எனப்படுகிறது. படிப்பதற்கும் காப்பியடிப்பதற்கும் வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. நடப்பு உலகோடு பொருத்தமானதாக இல்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, தொடக்கத்தில் நாம் கற்கும் அடிப்படைக்கல்வி யாருக்கும் பின்னர் பயன் தருவது இல்லை. துறை சார்ந்து கற்கும் கல்விதான் பயன்படத்தக்கதாய் இருக்கிறது எனும் போது மனப்பாடம் செய்யும் பயிற்சியாகத்தான் தேர்வு முறைகள் பயனளிக்கின்றன. தேர்வுக்குப் பின் மறந்து விடும் மனப்பாடத்தை தான் தேர்வுகள் சோதிக்கின்றன. நூலில் இருக்கும் பாடத்தை ஒருவன் மனதில் இருத்திக்கொண்டு எழுதுகிறானா இல்லை தாளில் இருத்திக்கொண்டு எழுதுகிறானா என்று பார்ப்பது தான் தேர்வா? இரண்டும் வெவ்வேறு ஊடகங்கள் என்பதை தவிர என்ன வித்தியாசம்? மனதில் எழுதிக்கொண்டுவந்து எழுதினால் அது நல்லமுறை, அதையே தாளில் எழுதிக்கொண்டுவந்து எழுதினால் குற்றம் என்பது பொருத்தமாக இல்லையே. அதைவிட பார்த்து எழுதுவதை ஊக்குவிக்கலாம். தற்போது தேர்வுகளில் இரண்டரை மணி நேரம் கொடுக்கப்படுகிறது. இதை நேரத்தைகுறைத்து பார்த்து எழுத அனுமதித்தால் குற்றம் என்பதான காப்பியடிப்பது ஒழியும், பறக்கும் படை போன்ற கண்காணிப்புகள் தேவைப்படாது. அதே நேரம் மாணவர்கள் படித்துத்தான் தீரவேண்டும் ஏனென்றால் நேரம் குறைவாக இருப்பதால் எந்தக்கேள்வி எந்தப்பாடத்தோடு தொடர்புடையது? அது நூலின் எந்தப்பக்கத்தில் இருக்கும் என்பனபோன்ற விபரங்களை படிக்கவில்லை என்றால் அறிந்து கொள்வதற்கு நேரமெடுக்கும் என்பதால் முழுமையாக எழுத முடியாமல் போகும், வேகமாக எழுதும் நிர்ப்பந்தம் இருப்பதால் கையெழுத்திற்கென்று மதிப்பெண்களை ஒதுக்கலாம். ஆக பாராமல் எழுதும் தற்போதைய தேர்வு முறையை விட, பார்த்து எழுதும் தேர்வுமுறை சிறந்த பயனை அளிக்கும் என கருதுகிறேன். இது என்னுடைய கருத்து, உங்களுடைய கருத்தைக்கூறுவதன் மூலம் இதை வளர்த்தெடுத்துச் செல்லலாம்.

தேசியவாத காலகட்டம் ௨

ஒரு கம்யூனிஸ்டின் உருவாக்கம் பகுதி: ௧௦

அந்த வருடத்தில்  வம்போவா ராணுவப் பயிற்சிக் கல்லூரி திறக்கப்பட்டது. காலில் அதன் ஆலோசகரானார். ரஷ்யாவிலிருந்து சோவியத் ஆலோசகர்கள் வந்து சேர்ந்தனர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கோமிண்டாங் கட்சி கூட்டிணைவு ஒப்பந்தம் ஒரு நாடு தழுவிய புரட்சிகர இயக்கமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியது. அடுத்த குளிர்காலத்தின் போது ஓய்வுக்காக நான் ஹூனான் திரும்பினேன். நான் ஷாங்காயில் சுகவீனமுற்றென். ஆனால் நான் ஹூனானில் இருக்கும்போது அந்த மாகாணத்தின் மாபெரும் விவசாய் இயக்கத்தின் மையத்தளத்தை நான் ஒழுங்குபடுத்தினேன்.

முன்பு விவசாயிகளிடையே வர்க்கப்போராட்டத்தின் பரிமானத்தை நான் முழுமையாக உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் மே30 நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின் அதனைத்தொடர்ந்து இடம்பெற்ற ஒரு பாரிய அரசியல் நடவடிக்கை அலையின் போது, ஹூனானின் விவசாயிகள் மிகுந்த தீவிரவாதிகளாக மாறினர். நான் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த எனது வீட்டை விட்டு வெளியேறி ஒரு கிராமிய அமைப்புருவாக்கும் இயக்கத்தை தொடங்கினேன். சில மாதங்களுக்குள்ளாகவே இருபதிற்கும் மேற்பட்ட விவசாய சங்கங்களை நாங்கள் நிறுவினோம். அதுவே நிலப்பிரபுகளீன் கோபத்தை கிளறிவிட போதுமானதாக இருந்தது. அவர்கள் என்னை கைது செய்யுமாறு கோரினார்கள். என்னைத்தேடி சாங் கெங் ரி துருப்புகளை அனுப்பினார். நான் காண்டனுக்கு தப்பியோடினேன். சரியாக அந்த நேரத்தில்வரம்போவா ராணுவ பயிர்ச்சிக்கல்லூரி மாணவர்கல் யுவான் ராணுவத்துவவாதி யாங் சீ மிங்கையும், குவாங்கி ராணுவத்துவவாதி லு த்சு வாய்யையும் தோற்கடித்திருந்தனர். அந்த கோமிண்டாங் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளிடையேயான ஐக்கியம் மீளவும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பின்பு 1926ம் வருட வசந்த காலத்தின் போது நான் ஷாங்காய்க்கு சென்றேன். அந்த வருடம் மே மாதத்தில் சியாங் கேய் ஷேக்கின் தலைமையில் கோமிண்டாங் கட்சியின் இரண்டாவது முழு மானாடு நடைபெற்றது. (இந்தக்கூட்டத்தில் மாவோ கலந்துகொண்டார் இக்கட்சியின் மத்திய நிறைவேற்றுக்குழுவின் மாற்று உறுப்பினராக மீன்Dஉம் அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்) ஷாங்காயில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் விவசாயப் பிரிவில் நான் பணிப்பாளராக கடமையாற்றினேன். அங்கிருந்து ஹூனானுக்கு அனுப்பப்பட்டேன். கோமிண்டாங் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் இரண்டிற்கும் விவசாயிகள் பரிசோதகராக கடமையாற்றவே நான் அங்கு அனுப்பப்பட்டேன். இதற்கிடையே கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கோமிண்டாங் கட்சி  ஆகியவற்றின் கூட்டு முன்னணி தலைமியில் 1926ம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில், வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற வடக்கு நோக்கிய படைனடப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டது.

ஹூனானில் நான் விவசாய் அமைப்புகளையும் அரசியல் நிலமைகளையும் 5 சி யென் பகுதிகளில் (காங்ஷா, லி லிற், சியாங் ரான், கூங் ஷான், சியாங் சியாங்) பரிசோதித்து எனது அறிக்கையை ஹூனானில் விவசாயிகள் இஅயக்கம் மீதான ஒரு ஆய்வரிக்கை கட்சி மத்திய குழுவுக்கு சமர்ப்பித்தேன். இதில் விவசாயிகளின் இயக்கம் பற்றிய கோட்பாட்டின் ஒரு புதிய வழியை உருவாக்குமாறு கோரியிருந்தேன். அடுத்த வசந்த காலத்தின் முற்பகுதியில் நான் வுகானை சென்றடைந்த போது மாகானங்களுக்கு இடையிலான விவசாயிகள் கூட்டம் ஒன்று இடம்பெற்ரது இதில் நான் கலந்துகொண்டு எனது ஆய்வுக்கட்டுரையின் பரிந்துரைகளைப் பற்றி கலந்துரையாடினேன். ஒரு பரந்த அடிப்படையிலான காணிப்பங்கீடு பற்றி இதில் பரிந்துரை செய்யப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கூட்டத்தில் பெங் பாய், பாங் சி மின் மற்றும் ஜோல்க், வோலன் என்று இரண்டு ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் பலர் கலந்து கொண்டனர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 5ஆவது காங்கிரஸ் மானாடு வுகானில் கூட்டப்பட்டபோதும் கூட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சென் ரு சியூவின் ஆதிக்கத்திற்குள்ளேயே இருந்தது. சியாங் கேய் ஷேக் ஏற்கனவே எதிர்ப்புரட்சியை தொடங்கியிருந்ததோடு ஷாங்காயிலும் நாங்கிங்கிலும் கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதான தனது தாக்குதலையும் ஆரம்பித்திருந்தது. அனைத்து எதிர்ப்புகளுக்கும் மத்தியில், அவற்றை ஒதுக்கித்தள்ளிவிட்டு வுகான் கோமிண்டாங் கட்சிக் கிளைக்கு சலுகைகளை வழங்கியதோடு அவர்கள் மீது பொருமையை கடைப்பிடிக்கும் கொள்கையை அவர் பின்பற்றினார். அத்தோடு அவர் ஒரு வலதுசாரி சந்தர்ப்பவாத குட்டி பூர்ஷ்வாக் கொள்கையை க் கடைப்பிடித்தார். கட்சியின் கொள்கையின் மீது அப்போது நான் மிகுந்த அதிருப்தி கொண்டிருந்தேன். விசேடமாக விவசாயிகள் இயக்கத்தின் மீதான கட்சியின் கொள்கைகளையிட்டு அதிருப்தி அடைந்திருந்தேன். விவசாயிகள் இயக்கத்தை மேலும் முழுமையாக ஸ்தாபன மயப்படுத்தி நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிரான வர்க்கப்போராட்டத்திற்கு ஆயத்தமாகியிருந்தால் சீன சோவியத் அரசுகள் மேலும் அதிகரித்த அளவிலான சக்திவாய்ந்த அபிவிருத்தியை நாடு முழுவதிலும் முன்பே அடைந்திருக்கும் என்று நான் தற்போது கருதுகிறேன்.

ஆனால் சென் ரு சியூ இதற்கு கடுமையாக மாறுபட்டார். 5ஆவது காங்கிரசின் இறுதிக்கூட்டத்தில் மாவோ இருக்கவில்லை. மக்களின் எதிரிகளான பெரும் நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்தே காணி பறிமுதல் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும் என்ற தீர்மானம் அப்போது நிறைவேற்றப்பட்டது. இது ஸ்டாலினின் பணீப்புரை அடிப்படையிலேயே நிகழ்ந்தது. புரட்சியில் விவசாயிக்லளின் பங்களிப்பைப் பற்றி சென் விளங்கிகொகொள்ளவில்லை. இந்தப்பங்களிப்பின் சாத்தியக்கூற்கள் வாய்ப்புவளங்கள் பற்றி அவர் வெகுவாகக் குறைத்தே மதிப்பிட்டார். ஆகவே மாபெரும் புரட்சிக்கு சிறிது முன்னதாக இடம்பெற்ற 5ஆவது காங்கிரஸ் ஒரு போதுமான் அளவினதாக காணிச்சீர்திருத்தத்ட் திட்டத்தை நிறைவேற்றத்தவறிவிட்டது. விவசாயப் போராட்டத்தை விரைவாக தீவிரப்படுத்த வேண்டும் என்ற எனது எண்ணக் கருத்துகள் மானாட்டில் விவாதிக்கப் படக்கூட இல்லை. சென் ரு சியூவாலேயே ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டிருந்த மத்தியக்குழு அவற்றை ஆய்வுக்கு எடுக்கக்கூட மறுத்துவிட்டது. நிலப்பிரபு என்பவர் 500மௌ (33 கெக்டேர் அளவுள்ள பரப்பு) காணிக்கு மேல் வைத்திருக்கும் ஒரு விவசாயியே ஒரு விவசாயியே என்று வரையறை செய்ததது,  முழுமையாக போதுமானதாக விருத்தி செய்வதற்கு; முழுமையாக போதுமானதாக இல்லாத நடைமுறைப் படுத்த முடியாத ஒரு அடிப்படை இதுவாகும். அத்தோடு சீனாவின் காணி ரீதியான பொருளாதாரத்தின் விசேட குணவியல்புகளை சிறிதளவும் கருத்துக்கொடுக்காத ஒரு அடிப்படை இதுவாகும். இருப்பினும் காங்கிரசை தொடர்ந்து அனைத்து சீன விவசாயிகள் சங்கம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அதன் முதலாவது தலைவராக நான் பொருப்பேற்றேன். 1927ம் ஆண்டு வசந்த காலம் அளவில் ஹூ பே, கியாங்கி, பூகியன், விசேடமாக ஹூனான் ஆகிய பகுதியிலிருந்த விவசாய சங்கங்கள் (கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இவற்றின் மீது ஒரு ஆர்வமற்ற போக்கை கொண்டிருந்த போதும்) திடுக்கிடவைக்கும் அளவிற்கு தீவிரவாத போக்குடையவை ஆகின. இது கோமிண்டாங் கட்சியையும் எச்சரிக்கை கொள்ள வைத்தது. உயர் அதிகாரிகளும் ராணுவ கMஆண்டர்களும் விவசாய சங்கத்தை ஒரு சோம்பேறி நாடோடிக் கூட்டம் என வர்ணித்ததோடு, அதன் நடவடிக்கைகளும் கோரிக்கைகளும் மிதமிஞ்சியவை என்றும் குற்றஞ்சாட்டினர். அத்தோடு அது அடக்கப்படவேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடுத்தனர். சென் ரு சியூ ஹூனானில் இருந்து பின்வாங்கி அங்கு இடம்பெறும் சில நிகழ்வுகளுக்கு நானே பொருப்ப்பாளன் என்று கூறினார். அத்தோடு எனது எண்ணக்கருத்துக்களை அவர் கடுமையாக எதிர்த்தார். (எல்லாப்பெரிய காணிகளையும் பரிமுதல் செய்யவேண்டும் எனும் ஹூனான் விவசாயிகள் சங்கத்தின் முன்மொழிவுகளை மாவோ ஆதரித்தார், அல்லது அவ்ரே பெரும்பாலும் உருவாக்கினார்)


ஏப்ரல் மாதமளவில் ஷாங்காய் நாங்கிங் ஆகிய இடங்களில் எதிர்ப்புரட்சி இயக்கம் தொடங்கிவிட்டது. ஸ்தாபனமயப்படுத்தப்பட்ட தொழிலாளர் படுகொலை சியாங் கேய் ஷேக்கின் தலைமையில் நடைபெற்றது. இதே நடவடிக்கைகள் காண்டானிலும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. சு கோ சியாங் எழுச்சி மே 21ம் திகதி  ஹூனானில் இடம்பெற்றது பிற்போக்குவாதிகளால் ஏராளமான விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும் கொலை செய்யப்பட்டனர். இதற்கு சிறிது பிற்பாடு கோமிண்டாங் இடதிசாரிப்பிரிவு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடனான ஒப்பந்தத்தை வுகானில்வைத்து தள்ளுபடி செய்தது. அத்தோடு கம்யூனிஸ்டுகளை கோமிண்டாங் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றியது. அரசிலிருந்து கம்யூனிஸ்டுகள் நீக்கப்பட்டமையால் விரைவில் அரசாங்கமே இல்லாதொழிந்தது.

தற்போது பல கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களை நாட்டைவிட்டு வெளியேற்றும்படி கட்சி உத்தரவிட்டது. ரஷ்யா ஷாங்காய் அல்லது பாதுகாப்பான இடங்களுக்குச் செல்லும்படி உத்தரவிடப்பட்டது. சிச்சுவானுக்கு செல்லும்படி எனக்கு உத்தரவு கிடைத்தது. இதற்குப்பதிலாக என்னை மாகாணக்குழுவில் செயலாளனாக என்னை ஹூனானுக்கு அனுப்பும்படி சென் ரு சியூவை இசையவைத்தேன். ஆனால் பத்து நாட்கலின் பின்பு வுகானில் தலைவராக இருந்த  ராங் ஷெங் சீக்கு எதிராக ஒரு எழுச்சியை நான் ஒழுங்கு செய்வதாக  குற்றம் கூறி உடனடியாக என்னை திரும்புமாறு அவர் கட்டளையிட்டார். தற்போது கட்சியின் செயல்முறைகள் பெருங்குழப்பமாக இருந்தன. சென் ரு சியூவின் தலைமையை ஏறத்தாள ஒவ்வொருவரும் எதிர்த்தனர். அத்தோடு அவரின் சந்தர்ப்பவாத வழிமுறையையும் எதிர்த்தார்கள். வுகானில் இது சம்பந்தப்பட்ட குழுக்களீன் வீழ்ச்சிக்கு மிகவிரைவாக அவரது வீழ்ச்சிக்கு வழிகோலியது.

இந் நூலின் முந்திய பகுதிகள்


பதிப்புரை

முகவுரை

மாவோவின் குழந்தைப் பருவம் ௧

மாவோவின் குழந்தைப் பருவம் ௨

ஷாங் ஷா வில் வாழ்ந்த நாட்கள் ௧

ஷாங் ஷா வில் வாழ்ந்த நாட்கள் ௨

புரட்சிக்கு முன்னோடி ௧

புரட்சிக்கு முன்னோடி ௨

தேசியவாத காலகட்டம் ௧

%d bloggers like this: