தலாய் லாமாவின் முகமூடியும், ஒரு பதிவரின் அவதூறும்

அண்மையில் நண்பர் ஹைதர் அலி “மாவோ:சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய கம்யூனிசம்” என்றொரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். அதன் சாரம் மாவோவின் செஞ்சீனம் திபெத்தை அக்கிரமித்து கொடூரங்கள் செய்தது என்பது. அவரின் நோக்கமோ, இஸ்லாத்தின் மீது எழுதப்படும் விமர்சனங்களுக்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிசத்தை களங்கப்படுத்துவது. இவர் தன்னுடைய கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் இப்படி குறிப்பிட்டிருக்கிறார், “ஆனால் அவர்கள் பின்பற்றும் வழிமுறை? நேர்மையற்றது,மிகத்தவறானது” எங்கள் கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தும் விதம் அவருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாதிருந்தால் அதை விமர்சனம் செய்யலாம். மாறாக, இஸ்லாத்தை விமர்சிப்பதனாலேயே அது தவறான வழிமுறை என நம்பும்(!) அவர் அதற்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிச அவதூறைப் பொழிந்திருக்கிறார். எது சரி? எது தவறு? என்பதை அவரின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடுவோம். மட்டுமல்லாது, அவருக்கு நன்றியையும் கூற வேண்டியுள்ளது. திடீரென திபெத் குறித்து எழுதும் போது, அது தொடர்பற்று ஏன் இப்போது இந்தப் பதிவு எனும் கேள்வியை எழுப்பும். அவ்வாறன்றி, திபெத் குறித்த உண்மைகளை எழுதுவதற்கு ஒரு களம் அமைத்துத் தந்தற்காக அவருக்கு நன்றி.

திபெத் போராட்டங்கள் மேற்குலகாலும், இந்தியாவாலும் ஆதரிக்கப்பட்டு, நிதியுதவி, ஆயுத உதவி செய்யப்பட்டு நடைபெற்ற நிலை ஓரளவுக்கு மாறி, அவர்களின் போராட்டங்கள் அந்த நாடுகளாலேயே ஒடுக்கப்படும் நிலையில் இந்த அவதூறை நண்பர் எழுதியிருக்கிறார். இந்த மாறுபட்ட இரண்டு நிலைகளின் பின்னுள்ள அரசியல் என்ன என்பதை எண்ணிப் பார்த்திருந்தாலே இப்படி ஒரு பதிவை எழுதுவது தேவையா எனும் கேள்வி அவருக்குள் எழுந்திருக்கும். ஆனால், அவரை உந்தியிருப்பது மதம் எனும் அரசியல் என்பதால், அந்தக் கேள்வி எழும்பியிருந்தாலும் அது மாத்திரைக் குறைவானதாகவே இருந்திருக்கும் என்பதே உண்மை.

திபெத்தை மாவோ ஆக்கிரமித்தாரா என்பது குறித்து அறிய வேண்டுமென்றால், திபெத் குறித்தும் அறிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். திபெத் எனும் நாடு வரலாற்றில் இருந்ததுண்டா? 1913க்கு முன்புவரை திபெத் எனும் நாடு இல்லை. சீனாவை ஆண்டு வந்த குயிங் வம்ச அரசு வீழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து 1913ல் திபெத் சுதந்திரமான தனிநாடாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் உலகின் எந்த நாடும் திபெத்தை தனி நாடாக அங்கீகரிக்கவில்லை. அதுமட்டுமன்றி தொடர்ந்து வந்த சீன அரசுகளும் திபெத் சீனாவுக்கு உட்பட்ட பகுதியாகவே அறிவித்து வந்தன. இந்த நிலையில் தான் 1949ல் தோழர் மாவோ தலைமையில் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து உழைக்கும் மக்கள் ஆட்சி ஏற்படுகிறது. அதன் பிறகு மரபு ரீதியாக சீன ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பிரதேசங்கள் அனைத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி ஏற்படுவதற்கான அத்தனை உதவிகளும் மாவோ தலைமையிலான சீன அரசால் செய்யப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் 1951ல் திபெத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து சுயாட்சிப் பிரதேசமாக மைய சீனாவுடன் இணைந்தது.

1951 க்கும், அடக்குமுறைகளும் படுகொலைகளும் நடந்ததாக நண்பர் தன்னுடைய பதிவில் கூறும் 1959 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத்தில் நடந்தது என்ன? திபெத்தை முன்வைத்து உலகில் நடந்தது என்ன? என்பதை அறிவதற்கு முன்னர், திபெத் தனிநாடாக கருதிக் கொண்ட 1913 க்கும் 1951 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத் எப்படி இருந்தது என்பதையும் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும். திபெத்தில் பெரும்பான்மையினராக பௌத்த மதத்தினராக இருந்தாலும் ஷக்டன் எனும் மதமும் அங்கு மக்களால் வழிபடப்பட்டு வந்தது. பௌத்த லாமாக்களின் ஆட்சியில் ஷக்டன் மக்கள் அடக்கி துன்புறுத்தப்பட்டனர். நிலப்பிரபுத்துவ முறையில் நடந்த திபெத்தில் குடியானவர்கள் கடும் சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார்கள். மக்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்பட்டதாக திபத்துக்கு சென்றுவந்த பயணிகளின் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. மதகுருக்களுக்கு மட்டுமே கல்வி கற்கும் உரிமை, அரசியல் உரிமை போன்றவை அளிக்கப்பட்டு லாமாக்கள் மடங்களிலும், மாடங்களிலும் வசிக்க மக்களோ வறுமையில் உழன்றார்கள். இவைகளை எதிர்த்து 1950 ல் நடைபெற்ற கிளர்சிக்கு செம்படை உதவிபுரிய 1951 ல் மக்கள் லாமாக்களை விரட்டியடித்தனர். அரண்டு போல லாமாக்கள் பெய்ஜிங்கிற்கு வந்து சீன அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். அதனடிப்படையில் திபெத்தில் விவசாய சீர்திருத்தங்களைச் செய்யவும், கல்வி, மருத்துவம் உள்ளிட்டவை அனைவருக்கும் பொதுவாக வைக்கவும், புதிய ஜனநாயகத்திற்கான முன்னெடுப்புகளைச் செய்யவும் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

அரசாங்கத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகாத லாமாக்கள் உள்ளிருந்தே அதிகாரத்தை முழுமையாக மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தனர். இதனிடையே, கம்யூனிச சீனா திபெத் எனும் சுதந்திர நாட்டின் மீது படையெடுத்து ஆக்கிரமித்து விட்டதாக முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் உலகெங்கும் பரப்பின. அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சிஐஏ நேபாளத்தின் வட எல்லையை ஒட்டிய மஷ்தாங் என்னுமிடத்தில் தளம் அமைத்து லாமா படையினருக்கு பயிற்சியும் ஆயுத உதவியும் வழங்கியது. 1958 ல் ‘கொலராடோ திட்டம்’ என்ற பெயரில் ஆண்ட்ருக் கான்போ தாஷி என்பவரின் தலைமையின் கீழ் எதிர்ப்புரட்சி படை ஒன்றை உருவாக்கி திபெத்துக்குள் அனுப்பியது. இந்தப்படை திபெத்தில் லாமாக்கள் ஆட்சி திரும்ப வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் செயல்படும் தேசியவாதிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு கலவரத்தில் இறங்கியது. இந்த உண்மைகளெல்லாம் சிஐஏ வுக்கான ரகசிய வேலைத் திட்டங்களில் பங்கெடுத்த ரோஜர் மெக்கார்த்தி எனும் அமெரிக்க உளவாளி எழுதிய “டீயர்ஸ் ஆப் லோட்டஸ்” (தாமரையின் கண்ணீர்) எனும் நூலில் ஆதாரங்களுடன் விரிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

 

திபெத்தில் கலவரங்களில் ஈடுபட்ட கும்பல்கள் மடாலயங்களை ஆயுதக் கிடங்குகளாக மாற்றிக் கொண்டு சாலைகள் பாலங்களைத் தகர்ப்பது, பொது பள்ளிக்கூடங்கள், அரசு அலுவலகங்களில் குண்டு வெடிப்புகளை நிகழ்த்துவது, தீவைப்பது, கம்யூனிஸ்டுகளைக் கொல்வது போன்ற கொடூரங்களை தொடர்ந்து அரங்கேற்றினர். இதனைத் தொடர்ந்தே 1959 ல் செம்படை திபெத்துக்குள் நுழைகிறது. இராணுவ நடவடிக்கைகள் மூலம் எதிர்ப்புரட்சிக் கும்பல்களின் கொட்டம் அடக்கப்பட்டு அதிகாரம் முழுமையாக மக்கள் வசம் வருகிறது. இதை தாக்குப்பிடிக்கவும், சகிக்கவும் முடியாமல் தலாய்லாமா உள்ளிட்ட மேல்மட்ட தலைவர்களும் குழுக்களும் அகதிகளாக இந்தியாவுக்குள் தஞ்சமடைகின்றனர். இதன் பின்னர் 1965ல் சீன மக்கள் குடியரசால் 1965ல் முறைப்படி திபெத் சுயாட்சி பெற்ற பிரதேசமாக அறிவிக்கப்படுகிறது. 1970 ல் சீனாவில் தொடங்கப்பட்ட கலாச்சாரப் புரட்சி திபெத்திலும் தொடர்ந்தது, மடாலயங்கள் கல்விக்கூடங்கள் ஆக்கப்பட்டன. இந்த நிலையும் 1979க்கு பின்னுள்ள திபெத்தின் நிலையும் வேறுபாடானது.

 

1979ன் பிறகு, அதிகாரத்தை உள்ளிருந்தே முதலாளித்துவ கும்பல் கைப்பற்றிக் கொண்ட பிறகு, ஒருபக்கம் தலாய் லாமா அகதியாய் இருந்து கொண்டே, மறுபக்கம் தன் சகோதரனான கியாலோ தோண்டுப்-பை சீன அரசுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்த அனுப்பினார். 1980 லிருந்து 2002 வரை பேச்சுவார்த்தை நடந்தது. தொடக்கத்தில் ஆதரவளித்த ஏகாதிபத்தியங்கள் சீனா தவிர்க்க முடியாத சக்தி என்றானபின் சுதி குறைந்தன. வேறு வழியில்லாமல் தலாய் லாமாவும் சுதி குறைந்து, சுதந்திர நாடெல்லாம் வேண்டாம், சீனாவுடன் ஐக்கியப்பட்ட தனி ஆட்சியுரிமையாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார். அதாவது நிதி, இராணுவம் உள்ளிட்டவைகளை நீங்கள் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், எஞ்சியவற்றை நான் வைத்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார். ஆனால் டெங் கும்பலோ ”ஹாங்காங், மஹாவ் போன்று திபெத்தை கருத முடியாது, லாமாக்களின் ஆட்சிமுறை என்பது நிலப்பிரபுத்துவ கொடுங்கோன்மை, நாகரீக உலகம் அதை ஏற்காது” என்கிறது. இவைகள் எல்லாம் தெரியாமல் (ஒருவேளை குரான் பாராயணப் போதுகளில் மறந்திருக்குமோ) நண்பர் லாமாக்கள் நடத்துவது சுதந்திரப் போர் என்பது போன்று சித்தரிக்கிறார்.

அகதி என்ற பெயருடன் ஒரு நாட்டுக்குள் நுழையும் மக்கள் அந்த நாட்டில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து அந்த நாட்டோடு கொண்டிருக்கும் அரசியல் உறவை ஓரளவு ஊகித்துக் கொள்ளலாம். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஈழத் தமிழர்கள் இந்தியாவில் அகதிகள் என்ற பெயரில் வதைக்கப்படுவதற்கும், திபெத் அகதிகள் இமாசலப் பிரதேசம், உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பெங்களூரு, கொடைக்கானல் போன்ற இடங்களில் பழத்தோட்டங்களை அளித்து பேணப்படுவதற்கும் இருக்கும் வித்தியாசங்களே அதற்குச் சான்று. குஜராத் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு சொந்த மாநிலங்களிலேயே அவர்கள் சாக்கடை போல் உழன்று கொண்டிருக்க காஷ்மீர் பண்டிட்கள் அகதிகள் என்ற பெயரில் சீராட்டப்படுவதின் பின்னால் அரசியல் இருப்பது போலவே, திபெத் அகதிகளின் பின்னிலும் அது இருக்கிறது. அது இந்திய அமெரிக்க அதிகார வர்க்கங்கள் இணைந்து சீனா மீது தொடுத்திருந்த அழுத்தம். சோவியத் ரஷ்யா மீது ஏகாதிபத்தியங்கள் கொண்டிருந்த பார்வை சீனா மீதும் ஏகாதிபதியங்களுக்கு இருந்தது. அது தான் திபெத்தை முன்வைத்து கிளப்பிவிடப்பட்ட/படும் அவதூறுகள்.

ஸ்பானிய மொழிபேசும் காட்டுமிராண்டிகளை நாகரீகப்படுத்தும் கடமை தமக்கு உண்டு என்று கூறிக் கொண்டு அவர்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்து கலிபோர்னியா எனும் மாநிலமாக தம்முடன் இணைத்துக் கொண்டதை நாகரீக நடவடிக்கையாக உலகம் எப்படி பார்க்கிறதோ அந்தப் பார்வை; தனிநாடாக இருந்திராத திபெத்தை சீனா முறைப்படுத்தினால் அது ஆக்கிரமிப்பாக மாறிப்போவதின் அடிப்படை என்ன? திபெத்தியர்கள் சீன அரசுக்கு எதிராக செய்யும் கலகத்தை தேசியப் போராட்டமாக சித்தரிக்கும் ஊடகங்கள், பலஸ்தீனியர்கள் இஸ்ரேலுக்கு எதிராக போராடினால் அதை வன்முறையாக சித்தரிக்கின்றன. ஏனென்றால் ஏகாதிபத்தியங்களின் நலன்களுக்கு ஆதரவாக இஸ்ரேல் இருப்பதால் இஸ்ரேலுக்கு எதிரானது வன்முறை. சீனா ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதிராக இருந்தால் சீனாவுக்கு எதிரானது தேசியப் போராட்டம். இதே பார்வை மதத்தின் போர்வையில் இருப்பவர்களுக்கும் இருப்பதில் வியப்பில்லை தானே. இரண்டு நலன்களும் இணையும் புள்ளி ஒன்றல்லவா?

தலாய் லாமா, எப்போதும் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற சாந்த சொரூபி, உலகம் மதிக்கும் சமாதான காவலர், இப்படித்தான் அவர் உலகிற்கு அறிமுகம் செய்யப்படுகிறார். ஆனால் அவருக்கு எதிராக திபெத் மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தலாய் லாமா பொய் சொல்வதை நிறுத்து என்றும், லாமாக்களின் அடக்கு முறைகளிலிருந்து மதச் சுதந்திரம் வழங்கு என்றும் தலாய் லாமாவுக்கு எதிராக போர்க்கொடி உயர்த்தியிருக்கிறார்கள். திரைப்பட படப்பிடிப்பின் போது எடுத்த புகைப்படத்தைக் காட்டி சீனா கொடுமைப்படுத்துகிறது என்று தலாய் லாமா புகைப்பட ஆதாரம் கொடுக்க, அதை அப்படியே ஊடங்கள் வெளியிட்டு பின்னர் அம்பலப்பட்ட பின்னர் உண்மையும் பொய்யும் பிரித்தறிய முடியாதபடி கலந்திருக்கிறது என்று முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் தனக்கேயுறிய பாணியில் அசடு வழிந்ததும் நண்பர் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தில் லாமாக்களின் ஆட்சியின் போது, ஹிட்லரின் ஜெர்மனியோடு திபெத் கொண்டிருந்த உறவும் ஏன், நாசியின் ஸ்வஸ்திக் சின்னமே திபெத் அளித்த கொடை தான் என்பதும் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தின் உள்ளிருந்தும், அகதியாக வெளியேறிய பிறகும் கூட கொரில்லா ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கு தலாய் லாமா வழிகாட்டியது குறித்து ஹைதர் அலிக்கு கருத்து ஏதும் உண்டா?

நண்பர் ஹைதர் அலி தன்னுடைய கட்டுரையின் தலைப்பில் ’சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் கட்டுரையினுள்ளே ’சுதந்திர நாட்டின் மீது ஆக்கிரமிப்புப் போர்’ என்கிறார். முரண்பாடான இரண்டும் சரியாக இருக்க முடியாது என்பதால், ஏதாவது ஒன்றை விட்டுவிட்டு பிரிதொன்றை மட்டும் கூறுவது நண்பருக்கு பொருத்தமானதாக இருக்கும். ’திபெத்தில் அரசியல் ஆட்சி அதிகாரத்தை வலுவாக பிடித்த பிறகு’ என்று செம்படையின் 1951ன் நிலைமைகளை குறிப்பிடும் நண்பர் ஹைதர் அலி, ‘லாமா கிளம்பிய மறுநாள் விடிந்ததும் சீன படைகள் அரண்மணையை சுற்றி வளைத்தன’ என்று 1959 ன் நிலமைகளை குறிப்பிடுகிறார். எனவே, அடுத்த முறை நண்பர் இது போன்ற அவதூறு பதிவுகள் எழுதும் போது கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக் கொண்டு வெளிப்படையாக தெரியும் முரண்பாடுகளை எல்லாம் நீக்கி காத்திரமாக எழுதினால் படிப்பவர்களுக்கு கூடுதல் உற்சாகம் ஏற்படுவதோடு மட்டுமன்றி, பின்னூட்டங்களுக்கு கனமான கொசிப்புகளும் கிடைக்கும்.

அடுத்து கவிதையினிடையே மானே, தேனே, பொன்மானே என்பதெல்லாம் போடுவது போல ஆங்காங்கே தேசிய இன விடுதலை, கம்யூனிஸ்டுகளின் கள்ள மௌனம், ஆப்கான், விரட்டியடிப்பு போன்றவைகளை தூவியிருக்கிறார். எது கம்யூனிசம்?, யார் போலிகள்?, ஆப்கானை ஆக்கிரமித்தது யார்?, யாரின் உதவியுடன் எவ்வாறு அவர்களை விரட்டியடித்தார்கள்? என்பதையெல்லாம் ஓரளவு அறிந்து கொண்டே எண்ணெய்யையும் தண்ணீரையும் கலந்து பழச்சாறு என்ற பெயரில் கடை பரப்பியிருக்கிறார். பெட்டர் லக் நெக்ஸ் டைம் ஹைதர்.

மேற்குலக ஊடகங்களின் பொய்ப் பிரச்சாரம் குறித்த ஆவணப் படம்

  

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: