தடியால் கனிய வைக்கப்படும் தேசபக்தி பழம்

 

மற்றொரு முறை நாட்டில் தேசபக்தி பொங்கி வழிந்தோடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் இது குறித்து பேசுகின்றன. பாகிஸ்தானின் அட்டகாசம் எல்லை மீறிவிட்டதாக ஆளும் கட்சி எதிர்க் கட்சி பேதமின்றி அனைவரும் ஒத்த குரலில் சொல்கிறார்கள். இது கடினமான நேரம், பாகிஸ்தானுடனான உறவுகளை பரிசீலிக்கிறோம், அனைத்து சமாதான முயற்சிகளையும் நிருத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்கிறது காங்கிரஸ். கார்கில் போல் இன்னொரு போரை நடத்தி பாகிஸ்தானை ஒடுக்குங்கள் என்பதோடு மட்டுமல்லாது ஆங்காங்கே சில போராட்டங்களையும் நடத்தியிருக்கிறது பாஜக. இராணுவ வீரரின் தலையை அல்ல தேசத்தின் மனசாட்சியே வெட்டி விட்டதாக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. மக்களும் அவ்வாறான மனநிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

 

இராணுவ வீரர்களுக்காக இவ்வாறு பொங்கி எழுவது தான் தேசபக்தியின் அளவுகோலா? இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல எல்லா நாட்டிலும் காவல்துறை, இராணுவம் என்றால் அதன் பொருள் ஒன்று தான். மக்கள் மீது பாய்ந்து குதற கொஞ்சமும் தயங்காத, ஆயுதம் தவிர வேறெந்த மொழியும் தெரியாத கொடூர விலங்கு. காஷ்மீரில் சில ஆயிரம் இளைஞர்கள் காணாமல் போன கணக்கு இராணுவத்தின் அட்டவணையில் இருக்கிறது. அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இராணுவம் தேசபக்தியின் அடையாளமா என்பதை. அஸ்ஸாம் இராணுவ அலுவலக கட்டிடத்தின் வாசலில் சில பெண்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து நிர்வாணமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களை வன்புணர்ச்சி செய்’ என்ற முழக்கத்தை தாங்கி நின்று போராடினார்களே, அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இந்திய இராணுவம் நாட்டிற்குள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றிரண்டு அல்ல நாடு முழுவதும் ஓராயிரம் ரணங்கள் மக்கள் மனதில் வடுக்களாக இருக்கின்றன. இவைகளை மீறித்தான் இராணுவம் நாட்டைக் காக்கிறது எனும் பிம்பம் மக்களிடம் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய இராணுவம் மட்டுமா? பாகிஸ்தான் இராணுவமும் தன் சொந்த மக்கள் மீது ஆயுதங்களைத் திருப்ப கொஞ்சமும் தயங்காதவை தான்.

 

என்ன இருந்தாலும், எதிரி நாட்டு இராணுவம் நம் இராணுவ வீரர்களை கொல்வதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அனுமதிக்க முடியாது தான். இராணுவம் கொடூர விலங்கு என்பதை இரண்டு நாட்டு இராணுவங்களின் சமாதான காலத்தின் மீறல் நடவடிக்கை மூலம் கொல்லப் படுவதற்கு பொருத்த முடியாது தான். ஆனால் அதேநேரம் இராணுவம் தேச பக்தியின் குறியீடாக கொண்டு மிகை மதிப்பாக தூக்கிப் பிடிக்கப் படுவதை ஏற்கவும் முடியாது. என்றால் இதை எப்படி அணுகுவது? இராணுவ வீரர்கள் எப்போதுமே பலியாடுகள் தான். எல்லைகளின் பணியில் இருக்கும் இராணுவ வீரர்கள் இனிப்புகள் பரிமாறிக் கொள்வதும், இயல்பாய் பேசிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள் தான். அதே நேரம் நெருக்கடியான காலங்களிலோ யாரிடம் இனிப்பை பரிமாறிக் கொண்டார்களோ அவர்களுடன் துப்பாக்கி ரவைகளையும் சீறவிட்டுக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ரொட்டியைச் சுட வேண்டுமா?, துப்பாக்கியால் சுட வேண்டுமா? என்பதை தீர்மானிப்பது சர்வ நிச்சயமாக அவர்கள் அல்ல.

 

இந்த சம்பவம் நடந்ததும், அத்தனை சமாதான முயற்சிகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன என்று அறிவித்தது இந்திய அரசு. சில நாட்கள் கழித்து இது போன்ற சம்பவங்களுக்காக சமாதான முயற்சிகளை நிறுத்தினால் அது சர்வதேச அரங்கில் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்காது என்கிறார் வெளியுறவு அமைச்சர். சில நாட்களில் இந்த வித்தியாசம் ஏற்பட்டது எப்படி? இரண்டு நாடுகளும் பதட்டத்தை தணித்து இணக்கமான முறையில் பிரச்சனைகளை அணுக வேண்டும் என அமெரிக்கா யோசனை கூறியது எதற்காக? இரண்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? எங்கள் வீரர்கல் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று உடனடியாக கூறிய பாகிஸ்தான், பின்னர், இந்தியாவும் முன்னர் இது போல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றபோது முன்னெப்போதோ நடந்தவற்றை இந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது என்றோர் இராணுவ அதிகாரி கூறினாரே. அதன் பொருள் என்ன? தொடர்ச்சியாக நாளிதழ்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். துப்பாக்கிச்சூடு முதல் சில வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது என்பது வரை மாதத்திற்கு இரண்டு செய்திகளாவது எல்லைச் செய்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து செல்லும் அந்தச் செய்திகள் இப்போது இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதன் காரணம் என்ன?

 

நம்முடைய இராணுவ வீரர்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் கொன்று தலையை வெட்டி எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள் என்றவுடன் இந்தியாவுக்கே பெருத்த அவமானம் நேர்ந்து விட்டதாய் கருதுபவர்கள். அறுநூறுக்கும் அதிகமான மீனவர்களை இலங்கை இராணுவம் சுட்டுக் கொன்றபோது அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் உடனடியாகவும், லட்சம் பேர் படிப்படியாகவும் கொல்லப்பட்ட போபால் கொடூரத்தின் போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் முதலாளியை அரசு பத்திரமாக தனி விமானத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைத்ததே அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? அன்னிய நாட்டால் சொந்த நாட்டு மக்கள் கொல்லப்பட்ட போது அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்ளாததற்கும் இப்போது இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் இதை அவமானமாய் கொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

 

 

ஆளும் வர்க்கங்கள் எதை எந்த விதத்தில் அவமானமாக கருதுகிறார்களோ அதை அந்த விதத்தில் தேசபக்தியாய் கருத வேண்டும் என்றால் நாம் என்ன பொம்மைகளா? இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால் தேச அவமானம் உழைக்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டால் தேசமே அலட்சியம் என்றால் தேசம் என்பதில் உழைக்கும் மக்கள் அடங்க மாட்டார்களா? ஆம். அரசு அப்படித்தான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் உழைக்கும் மக்களை கண்டு கொள்ளாத தன்மையை பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

 

90களின் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் வெளிப்படையாக மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளையே தங்கள் கொள்கைகளாக கொண்டு செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசின் வேளாண் கொள்கையால் இரண்டு லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். உணவு தானியங்கள் புழுத்துப் போய் எலிகள் தின்றாலும் அதை ஏழை மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமாட்டோம் என்கிறது உணவுக் கொள்கை. ஒற்றைக்குடம் தண்ணீருக்காக இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கும் நாட்டில் ஆறுகள் ஏரிகள் குளங்கள் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்றன, நிலத்தடி நீர் கூட மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஓலை நீட்டுகிறது அரசின் நீர்க் கொள்கை. ஆப்பிரிக்க நாடுகளைவிட இந்தியாவில் சத்துக்குறைவால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்கிறது ஐநாவின் அறிக்கை. கிரிக்கெட்டிலும், திரைப்படங்களிலும் தான் தேசபக்தியின் இலக்கணங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இவைகளெல்லாம் அவமானமாக தெரியாத இந்தியாவுக்கு இரண்டு சிப்பாய்கள் இறந்ததும் தேசபக்தி பொங்குகிறதென்றால், நாடு என்பதென்ன வெறும் எல்லையா? அல்லது அந்த எல்லைக்குள் வாழும் மக்களா?

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

2 பதில்கள்

  1. அருமையான கட்டுரை. முழுவதுமாக உடன்படுகிறேன்.

  2. வர்னதரும அடிப்படையில், இந்த மண்ணின் உரிமையாளர்கள் 15 சதவீத உயர்ஜாதி ஹிந்துக்கள் மட்டுமே. மற்ற 85 சதவீத ஹிந்துக்களனைவரும் சூத்திரர்கள். இவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கர்மபலன், உயர்ஜாதி ஹிந்துக்களின் அடிமைத்தொழில்.

    ஹிந்து மதத்தை விட்டு வெளியேறி இஸ்லாத்தை தழுவிய 30 கோடி முசல்மான்கள் தேசத்துரோகிகள்.

    ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். முஸ்லிம்கள் இரூக்கும் வரை காபிர்களால் நிம்மதியாக வாழவே முடியாது. பாரதமாதாவுக்கு புர்கா போட்டு ஹஜ்ஜுக்கு அனுப்பும் வரை முசல்மானுக்கும் நிம்மதி கிடையாது. ஆக ஹிந்துக்களும் முஸ்லிம்களூம் நிம்மதியாக வாழவேண்டுமானால், மூன்றில் ஒரு பங்கு இந்தியாவை பிரித்து முசல்மான்களுக்கு இஸ்லாமிஸ்தானாக தந்து விடவேண்டும், அப்புறம் உங்களூடைய தூய ஹிந்து ராஷ்டிரத்தில் 3500 மேல்ஜாதி கீழ்ஜாதி ஹிந்துக்கள் எந்தையும் தாயுமாக, அண்ணன் தம்பிகளாக, மாமன் மச்சான்களாக கொஞ்சி குலாவி மகிழ்ந்தாலும் சரி, அடித்துக்கொண்டு செத்தாலும் சரி. உங்கள் வழி உங்களுக்கு , அவர்கள் வழி அவர்களுக்கு. “குல்யா அய்யுஹல் காஃபிரூன்”.

உங்கள் கருத்தின் மூலம் என்னை மேம்படுத்துங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: