மத்ஹபுகள் ஏன் தொடங்கப்பட்டன? பதில் சொல்லுமா டி.என்.டி.ஜே

mutazilia4

விரைந்து வாருங்கள் முஸ்லீம்களே! கம்யூனிசம் நோக்கி .. பகுதி 9

உணர்வின் கற்பனை உரையாடல் தொடர் ஒன்பதாம் பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.  9.1, 9.2

‘உணர்வு’ கும்பல் தங்களின் கற்பனை உரையாடலில் ஒன்பதாம் பகுதிக்கு கொடுத்திருக்கும் தலைப்பு “யூதர்களின் கைக்கூலியா மார்க்ஸ்?” கம்யூனிசத்தின் மீதும் மார்க்ஸ் மீதும் மிகப் பெரிய தாக்குதலை தொடுத்திருப்பதாக கருதிக் கொண்டு இப்படி ஒரு தலைப்பை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். ஆனால், இதை விட மிகக் கடுமையான, கொடுமையான அவதூறுகளெல்லாம் மார்க்ஸ் மீது வீசப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளோடு ஒப்பிட்டால் இது மிகவும் கொசுறான அவதூறு. இந்த கொசுறுக்கு கோபப்படும் அளவுக்கு மார்க்சியவாதிகள் ஒன்றும் தொட்டாற் சுருங்கிகளல்ல. எனவே, ‘உணர்வு’ கும்பல், “இந்த வார்த்தைகளை மட்டும் எங்கள் தோழர்கள் கேட்டால் கொதித்துப் போய் விடுவார்கள்” என்றெல்லாம் பில்டப் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. மட்டுமல்லாது, மதவாதிகளைப் போல் உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் மார்க்சியர்கள் எதையும் அணுகுவதில்லை. மாறாக, அறிவுவயப்பட்டு சரியான பார்வையோடு அணுகுவார்கள்.

எந்த அடிப்படையில் மார்க்ஸ் யூதர்களின் கைக்கூலியாக இருந்தார் என ‘உணர்வு’ கும்பல் புளி போட்டு விளக்குவதற்கு முன்னால் நீர் மேலாண்மை குறித்தும், இந்தியாவில் இஸ்லாம் பரவிய விதம் குறித்தும் வழக்கம் போல பொய் புனைகளை கலந்து கட்டி புருவம் விரிய விவரிக்கிறது. படிப்பவர்கள் சிரிப்பார்களே எனும் கூச்சம் கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் எழுதிச் சென்றிருக்கிறார் சகோ(!) பாஸில். ‘உணர்வு’ கும்பலால் ஞானஸ்நானம் செய்யப்பட்டவர்களை தவிர வேறு யாரும் ‘உணர்வு’ படிக்கப் போவதில்லை என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருக்கிறார்கள் போலும்.

ஒன்பதாவது பகுதியின் தொடக்கத்தில் ‘உணர்வு’ கும்பல் ஒரு படிமத்தை பயன்படுத்தியிருக்கிறது. அதாவது, மூலதனத்தை முழுவதும் படித்து அதில் குறிப்பிட்ட ஒரு இடத்தில் மார்க்ஸ் இஸ்லாம் குறித்து எழுதியிருப்பதாக முஸ்லீம் கூறுகிறார். ஆனால் கம்யூனிஸ்டோ நான் சரியாக படிக்கவில்லை, அப்படி இருப்பதாக நினைவில் இல்லை என்கிறார். இதன் மூலம் ‘உணர்வு’ கும்பல் கூற விரும்புவது என்ன? கம்யூனிஸ்டுக்கு மூலதனம் குறித்து தெரியவில்லை, ஆனால், ஒரு முஸ்லீம் அதைப் படித்திருக்கிறார் என்பது தான் அவர்கள் காட்ட விரும்பும் காட்சி. மூலதனம் படித்திருக்க வேண்டும் என்பது ஒருவன் கம்யூனிஸ்டாக இருப்பதற்கான நிபந்தனை அல்ல. மறுபுறத்தில், ஒருவன் முஸ்லீமாக இருக்க வேண்டுமென்றால் குரான் குறித்து தெரியாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் யதார்த்தத்தில் இப்படி இல்லை. ஏராளமான கம்யூனிஸ்டுகள் மூலதனம் குறித்து படித்து தெளிந்திருக்கிறார்கள். மறுபுறம் ஏராளமான முஸ்லீம்கள் குரான் குறித்த எந்த தெளிவும் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். தெரிந்திருப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் மந்திரம் போல அரபு சொற்களை மனப்பாடம் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த யதார்த்தத்தைத் தான் எதிர்மறையில் அந்த படிமத்தின் மூலம் காட்ட விரும்புகிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். என்ன செய்வது உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று கூறும் கலையில் வல்லவர்களல்லவா?

பொதுவாக ‘உணர்வு’ கும்பல் குரான் வசனங்களுக்கு கொடுக்கும் விளக்கங்கள், அந்த குரான் வசனங்களின் மெய்யான பொருளுக்கு மாற்றமாக வலிந்து திணிக்கப்பட்டதாக இருக்கும். அதே அடிப்படையில் மூலதனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நீர் மேலாண்மை குறித்த ஒரு செய்திக்கு அதன் மெய்யான பொருளை விட்டு விலகி திணிக்கப்பட்ட பொருளாக, தங்களுக்கு சாதகமான முறையில் திரிக்கப்பட்ட பொருளாக ‘உணர்வு’ கும்பல் தன் தொடரில் குறிப்பிட்டிருக்கிறது.

அதாவது இந்தியாவின் நீர்ப்பாசன முறை பற்றி கூறும் ஓர் இடத்தில், இந்தியாவின் நீர்ப்பாசன முறையை முகலாயர்கள் புரிந்து கொண்ட அளவுக்கு அதற்குப் பின் வந்த ஆங்கிலேயர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அதனால் தான் 1866ல் பீகார் பகுதியில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டு லட்சக் கணக்கில் மக்கள் மடிந்தார்கள் என்று குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஒற்றைச் செய்திக்கு ‘உணர்வு’ கும்பல் கொடுக்கும் பொருள் என்ன? வானத்திலிருந்து மழை மூலம் கிடைக்கும் நீர்தான் நிலத்தில் ஊற்றாக ஓடுகிறது. அதில் உங்களுக்கு குடிநீர் கிடைக்கிறது. அதன் மூலம் கனிகளையும் பயிர்களையும் மனிதர்களாகிய நீங்கள் விளைவிக்கிறீர்கள் எனப் பொருள்படும் இரண்டு குரான் வசனங்களை எடுத்துப் போட்டு, பார்த்தீர்களா இஸ்லாத்தின் பயனை? குரானில் இப்படி சொல்லப்பட்டிருப்பதால் தான் முஸ்லீம்கள் நீரின் பயனை உணர்ந்து அதனை வீணாக்கமல் பயன்படுத்தி விவசாயத்தை பெருக்கி மக்களை பஞ்சம் பசி பட்டினி இல்லாமல் வாழ வைத்தார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் இந்த குரான் வசனங்களைப் புரியாமல் தண்ணீரை வீணாக்கினார்கள். அதனால் தான் பஞ்சம் வந்து பல லட்சம் மக்கள் அழிய நேர்ந்தது. இப்படி அன்று நேர்ந்த அந்த பஞ்ச மரணங்களுக்குள் தங்கள் குரான் வசனங்களைத் திணித்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதாவது, இப்படி குரானின் பயனை அறிந்து தன் மூலதனத்தில் குறிப்பிட்ட மார்க்ஸ், அதனை குரான் வசனங்களின் மேன்மையாக குறிப்பிடாமல் நீர்ப்பாசன முறையாக குறைத்து விட்டார். மார்க்ஸ் தெரிந்தே வரலாற்றை மறைத்து விட்டார் என்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். உண்மை என்ன?

மார்க்ஸ் பல இடங்களில் ஆசிய வகைப்பட்ட உற்பத்தி முறை குறித்து விளக்குகிறார். ஐரோப்பியாவில் நிலவிய பண்ணையடிமை முறை அதே மாதிரியில் இந்தியாவில் இல்லை. இந்தியாவில் நீர்பாசன முறை அரசின் பொறுப்பில் இருந்தது. அதாவது கோவிலின் பொறுப்பில் நிலங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. விளைச்சலுக்கான பாசன வசதி செய்து கொடுப்பது மன்னருடைய பொறுப்பு. ஆறுகளைப் பராமரிப்பது, ஏரி, குளங்களை வெட்டுவது, அவைகளுக்கு நீர் கொண்டு செல்லும் கால்வாய்களை பாதுகாப்பது, அதற்காக பணியாளர்களை நியமிப்பது என்று வயல்களுக்கு நீரைக் கொண்டு சேர்ப்பது வரை மொத்த நீர்ச் சுழற்சியும் மன்னனின் கீழ் இருந்தது. இதற்குப் பகரமாக விளைச்சலின் குறிப்பிட்ட பங்கை திரையாக மன்னனுக்கு செலுத்த வேண்டும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் நிலவில் இருந்த விவசாய உற்பத்தி முறை இது தான். முகம்மதிய ஆட்சியாளர்களுக்கும் வெகு முன்னதாகவே இது தான் இந்தியாவில் நடைமுறையாக இருந்து வந்திருக்கிறது. இதுதான் வரலாறு. இந்த வரலாற்றை உறுதிப்படுத்த கல்வெட்டு சான்றுகள் இருக்கின்றன. இப்போது ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறும் பொருளை இந்த வரலாற்றுடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்கிறது.

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவை காலனி நாடாக பிடித்து வைத்திருந்ததன் நோக்கம் வேறு. இங்கிருக்கும் மூல வளங்களை கொள்ளையடிக்கவும், தொழிற் புரட்சியின் மூலம் உற்பத்தி செய்து குவிக்கப்படும் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவுமே இங்கிலாந்துக்கு காலனி நாடுகள் அவசியப்பட்டன. முதலாளிய உற்பத்தி முறையின் விளைவாக தேவைப்பட்ட இந்தியச் சந்தையின் உள்நாட்டு பண்ணையடிமை முறை விவசாய உற்பத்தியை அழிப்பதில் தான் அவர்கள் இந்தியாவை காலனியாக பிடித்ததன் நோக்கம் அடங்கியிருக்கிறது. ஆங்கிலேயர்களின் நோக்கம் இவ்வாறாக இருக்கும் போது பல்லாண்டு காலம் தொடர்ந்து வந்திருக்கும் நீர் மேலாண்மை முறையை பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களுக்கு இல்லை. அதனால் தான் இந்த முறையை தங்களுக்கு இசைவாக மகல்வாரி முறை, இரயத்துவாரி முறை என்றெல்லாம் மாற்றிக் கொண்டார்கள். ஆனால் ‘உணர்வு’ கும்பலோ முகம்மதிய ஆட்சியாளர்கள் குரானின் வசனங்களுக்கு ஏற்ப நீர்ப்பாசன முறையை அமைத்தார்கள். ஆங்கிலேயர்களுக்கு குரான் தெரியாததால் விவசாய முறையை அழித்தது பஞ்சத்தை ஏற்படுத்தினார்கள் என்று எழுதியிருக்கிறது. இதைக் கண்டு நாம் எந்த வாயால் சிரிப்பது? அது மட்டுமா? முகலாயர்கள் ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால் இந்தியா செழிப்பாகி தன்னிறைவு பெற்ற நாடாகி இருக்கும் என்றும் கூட சொல்லியிருப்பதை என்ன சொல்ல? ‘உணர்வு’ கும்பலுக்கு தெரிந்த இந்த வரலாற்றை மார்க்ஸ் மறைத்து விட்டார் என்றெல்லாம் எழுதி வைக்கிறார்கள். வரலாற்றறிவு தான் இல்லை என்று ஆகி விட்டது, கொஞ்சம் பொது அறிவு கூடவா இல்லாமல் போகும்?

‘உணர்வு’ கும்பல் தங்கள் வரலாற்றை இந்தியாவுடன் முடித்துக் கொள்ளவில்லை. ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் நீட்டியிருக்கிறார்கள். ஐரோப்பிய நாடுகள் இன்று உலகின் வல்லரசாக இருப்பதற்கே அன்றைய இஸ்லாமிய ஆட்சி தான் காரணம் என்கிறார்கள்.

இன்று ஐரோப்பா வல்லரசாக விளங்குவதற்குக் காரணம் அன்று இஸ்லாமியர்கள் பல கால்வாய்களை வெட்டி, நிலத்தை சீர் செய்து, விஞ்ஞான ரீதியில் மண் வளத்தை ஆராய்ச்சி செய்து பாலைவனமாக இருந்த தேசத்தை பொருளாதாரத்தில் சீர்தூக்கச் செய்ய .. .. ..

இன்று பரவலாக வழக்கத்தில் இருக்கும் வல்லரசு எனும் சொல்லின் பொருள் முதலாளித்துவ வலிமையோடு மட்டுமே இணைத்து பொருள் கொள்ளக்கூடியது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ஐரோப்பாவில் இன்று வல்லரசாக இருக்கும் நாடுகள் இங்கிலாந்து, பிரான்சு, ரஷ்யா. இந் நாடுகளில் ரஷ்யாவின் சில பகுதிகளைத் தவிர வேறு எங்கும் இஸ்லாமிய ஆட்சி இருந்ததில்லை. பொதுவாக பொருளாதார வலிமை என்று கொண்டாலும் இத்தாலி, ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளில் இஸ்லாமிய ஆட்சி இருந்ததில்லை. ஐரோப்பிய கண்டம் எனக் கொண்டால் அதில் இருக்கும் நாடுகளில் வளமிக்கதாயும், ஏழ்மையில் வீழ்ந்தும் பல நாடுகள் இருக்கின்றன. என்றால் ‘உணர்வு’ கும்பலின் மேற்கண்ட கூற்றுக்கு என்ன பொருள் எடுத்துக் கொள்வது? அதுவும் பாலைவன நாடுகளை மேம்படுத்தி பொருளாதார முன்னேற்றம் அடையச் செய்தார்களாம். இஸ்லாம் தோன்றியதே ஒரு பாலைவன நாட்டில் தான், இன்றும் அது பாலைவன நாடுதான். அந்த பாலைவன நாட்டில் இஸ்லாமிய ஆட்சி விவசாயத்தில் தொழில் துறையில் என்ன மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது? பெட்ரோல் வளம் மட்டும் கண்டுபிடிக்கப்படாமலிருந்தால் அதுவும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளைப் போல் வறுமையில் வீழ்ந்திருக்கும்.

பொதுவாக இஸ்லாமியர்கள் ஐரோப்பாவைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார்கள் என்றால் அது ஸ்பெயினுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். சற்றேறக் குறைய ஏழு நூற்றாண்டுகள் முகம்மதியர்கள் ஸ்பெயினை ஆண்டிருக்கிறார்கள். இதில் அவர்கள் பல சீர்திருத்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். கிருஸ்தவர்களோடு ஒப்பிடுகையில் கல்வி, மருத்துவம், வானவியல் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் மேன்மை கண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மறுக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவற்றை ‘உணர்வு’ குறிப்பிடும் விதத்தில் எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா என்பதே இங்கு முக்கிய பிரச்சனையாக இருக்கிறது. இந்த இடத்தில் முட்டஸிலாக்கள் குறித்து கவனிப்பது பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

‘உணர்வு’ கும்பலின் செயல்பாடுகளை நுணுக்கமாக பார்த்தால் ஆதிக்க ஜாதி மனோபாவம் வெளிப்படும். தாங்கள் மட்டுமே தூய வடிவில் இஸ்லாத்தை பின்பற்றுபவர்கள். எனவே, அவ்வாறு பின்பற்றாத பிற இஸ்லாமியர்களின் திருமணம் போன்ற பொது நிகழ்வுகளில் கூட கலந்து கொள்ள மாட்டோம் என தூயவாதம் பேசுவார்கள். இப்படி தூய்மை வாதம் பேசும் இவர்கள் தான் இஸ்லாத்தின் அருமை, பெருமைகளை ஜாக்கி வைத்து தூக்குவதற்கு முட்டஸிலாக்களை பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். யார் இந்த முட்டஸிலாக்கள்?

முட்டஸிலாக்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால், முகம்மதுக்கு பிறகான காலங்களிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். மதீனாவில் முகம்மது தொடங்கிய அரசு சற்றேறக் குறைய இரண்டாம் உலகப் போர் வரை நீடிக்கிறது. இதில் முகம்மதுக்கு பின் வந்த நான்கு கலீபாக்கள் ரஷாதிய கலீபாக்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களுக்குப் பிறகு உமையா கலீபாக்கள் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றனர். இவர்களுக்குப் பிறகு அப்பாஸிய கலீபாக்களின் கீழ் அரசு வந்தது. தொடர்ந்து ஃபாத்திமியர்கள், அய்யுபியர்கள், மம்லக்குகள் என மாறி பின்னர் துருக்கியில் உத்மானியர்கள் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி தங்களையும் கலீபாக்கள் என அழைத்துக் கொண்டனர். இதில் முகம்மதுவுக்குப் பின்பிலிருந்து உமையாக்களின் காலம் வரையிலான வரலாறு இரத்த வரலாறு. அதிகாரத்தின் வாரிசு யார் என்பதை முடிவு செய்ய போரிடுவதிலேயே காலம் கழிந்தது. அப்பாஸியர்களின் காலத்தில் தான் வாரிசுச் சண்டை முடிவுக்கு வந்து நிலையான ஆட்சி தொடங்குகிறது. சஹீஹ் சித்தாஹ் எனப்படும் ஆறு ஹதீஸ் தொகுப்புகள் இவர்களின் காலத்திலேயே தொகுக்கப்பட்டு இஸ்லாம் முழுமையடைகிறது.

இப்போது இதில் முதன்மையான ஒரு கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியதிருக்கிறது. முகம்மது வாய்மொழியாக குரானைக் கூறிச் செல்கிறார். குரானை மனனம் செய்திருந்தவர்கள் வாரிசுரிமைப் போர்களினால் மரணமடைந்து விட்டார்கள் என்று காரணம் கூறி குரான் தொகுக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து நடைபெறும் போர்களினூடாக குரானுக்கு விளக்கம் வேண்டும் எனும் காரணம் கூறி ஹதீஸ்கள் தொகுக்கப்படுகின்றன. ஹதீஸ்கள் தொகுக்கப்பட்டு, குறிப்பிட்ட ஆறு தொகுப்புகள் தான் சரியான தொகுப்புகள் என்று ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, வாரிசுரிமைப் போர்களும் ஓரளவுக்கு முடிவுக்கு வந்த பின்னர், மத்ஹபுகள் என்ற பெயரில் நான்கு உரையாசிரியர்கள் தோன்றுகிறார்கள். குரான் தொகுக்கப்பட்டதற்கும், ஹதீஸ்கள் தொகுக்கப்பட்டதற்கும் ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லும் மதவாதிகள், இந்த மத்ஹபுகள் தோன்றுவதற்கான காரணம் என்ன? எந்த தேவையினால் மத்ஹபுகள் தோன்றின? என்பதை கூற முன்வருவார்களா? ‘உணர்வு’ கும்பலால் இந்த முதன்மையான கேள்விக்கு பதில் கூற முடியுமா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் தான் முட்டஸிலாக்கள். உமையாக்களின் கடைசிக் காலத்தில் முட்டஸிலி ஒரு இயக்கமாக தோன்றுகிறது. கி.பி. 748ல் இன்றைய ஈராக் பகுதியில் வாசில் இப்ன் அத்தா என்பவர் “இருவேறு கருத்துகளுக்கிடையில் ஒரு நிலையெடுத்தல்” (அல் மன்ஸிலா பைனா அல் மன்ஸிலதைன்) எனும் தலைப்பில் மக்களுக்கு உபதேசிக்கத் தொடங்குகிறார். சுருக்கமாகக் கூறினால், அல்லா என்பது எல்லாவற்றையும் மிகைத்த சக்தி என்றால் அது சைத்தானை உலவ விட்டது ஏன்? எனும் கேள்வியை எழுப்பினார். அதாவது கடவுள் நம்பிக்கையை பகுத்தறிவுவாதியாக நின்று அணுகினார். இவருக்குப் பின் அம்ர் இப்ன் உபைத் என்பவர் இதை ஒரு தத்துவமாக உருவாக்கினார். இதற்கு முட்டஸிலி எனும் பெயர் கொடுத்து ஒரு இயக்கமாக உருவாக்கினார். மக்களிடையே மிகுந்த செல்வாக்கு செலுத்தும் இயக்கமாக இது மாறியது. பாக்தாத், பாஸ்ரா ஆகிய நகரங்களில் இத் தத்துவத்தை போதிக்கும் கல்வி நிலையங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அப்பாஸிய கலீபாக்கள் இந்த தத்துவத்துக்கு ஆதரவாக இருந்தார்கள். இந்த கல்வி நிலையங்களிலிருந்து உருவான அறிஞர்கள் இஸ்லாமிய பிரதேசமெங்கும் பரவி இந்த தத்துவத்தை போதித்தார்கள்.

இந்த முட்டஸிலாக்களுக்கு எதிராகத் தான் மத்ஹபுகள் தோன்றின. அபு ஹனிபா நுமன் இப்ன் தாபித், மாலிக் இப்ன் அனஸ், முஹம்மது இப்ன் இத்ரிஸ் அல் ஷாபி, முஹம்மது இப்ன் ஹன்பல் ஆகியவர்கள் முட்டஸிலி தத்துவத்துக்கு எதிராக கடுமையாக போராடினார்கள். இவர்களின் வழிமுறையைப் பின்பற்றித் தான் ஷாபி, ஹனபி, ஹன்பலி, மல்லிக் எனும் பிரிவுகள் (மத்ஹபுகள்) உருவாகின. எட்டாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி பத்தாம் நூற்றாண்டு வரை மிகுந்த செல்வாக்குடன் இருந்த இந்த இயக்கம் அதன் பிறகு மங்கத் தொடங்கி, 14ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மறைந்து போனது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இஸ்லாத்தின் பொற்காலம் என அழைக்கப்பட்டது இந்த முட்டஸிலாக்கள் செல்வாக்குப் பெற்றிறிந்த அப்பாஸிய கலீபாக்களின் காலம் தான். அவர்களின் காலத்தில் தான் ‘உணர்வு’ கும்பல் பெருமிதத்துடன் குறிப்பிடும் நீர்ப்பாசன முறைகள் மேன்மையுற்று, கல்வி, மருத்துவம், வானவியல் என அனைத்துத் துறைகளிலும் இஸ்லாமியர்கள்(!) சிறப்படைந்திருந்தார்கள்.

இப்போது பிரச்சனை என்னவென்றால் முட்டஸிலாக்களை முஸ்லிம்கள் என்று அழைக்கலாமா? என்பது தான். பத்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மத்ஹபுகளுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் அதில் கரைந்து போனார்கள் என்றாலும்; அவர்கள் செல்வாக்குடன் இருந்த காலத்தில் அல்லாவின் ஆற்றல் மீது பகுத்தறிவுவாதிகளாக நின்று கேள்வி எழுப்பினார்கள். அவர்களை முஸ்லீம்களாக மதிப்பிட வேண்டுமா? வேண்டாமா? என்பது மதவாதிகளின் பிரச்சனை. ஆனால் நாங்கள் தான் தூய இஸ்லாமியர்கள், இஸ்லாத்தை அதன் தூய வடிவில் பின்பற்றுபவர்கள் என்று தங்களைத் தாங்களே அழைத்துக் கொள்ளும் ‘உணர்வு’ கும்பல் இஸ்லாத்தின் அருமை பெருமைகளை பீஜப்படுத்திக் காட்ட முத்தஸிலாக்களை பயன்படுத்திக் கொள்வது அயோக்கியத்தனம் இல்லையா? என்பதே கேள்வி. ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் திட்டமிடப்பட்ட இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கத்தை பரப்பும் ‘உணர்வு’ கும்பல் வாந்தியெடுப்பது மட்டும் தான் இஸ்லாம் எனும் நிலையிலிருந்து தமிழக முஸ்லீம்கள் வெளிவந்து இஸ்லாமிய வரலாற்றை பரிசீலனையுடன் படித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தத் தொடரை கம்யூனிசத்தை விட இஸ்லாம் உயர்வானது என்று காட்டுவதற்காகத் தான் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என்றால் அவர்கள் செய்திருக்க வேண்டியது என்ன? இஸ்லாம், கம்யூனிசம் இரண்டின் தத்துவங்களை எடுத்துக் கொண்டு எது சரியானது என விவாதித்திருக்க வேண்டும். அதற்கு துணையாக அறிவியல், வரலாற்று அம்சங்களை சான்றுகளுடன் நிருவியிருக்க வேண்டும். இஸ்லாத்தில் இருப்பது என்ன? புனிதப்படுத்தப்பட்ட கற்பனைகள், இதைத் தவிர வேறு என்ன இருக்கிறது? அதனால் தான், அவ்வாறு இயலாததால் தான் ஏதேதோ சொல்லி, பொய்களை அடுக்கி, வரலாற்றை திரித்து தன் பின்னால் திரண்டிருப்பவர்களிடம் இஸ்லாமே உயர்ந்தது என நிலைக்க வைக்க பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்து கொண்டிருக்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். அறிவு நேர்மையுள்ள, மீளாய்வுக்கு ஆயத்தமாக இருக்கும் முஸ்லீம்களுக்காகவே அலுப்பை ஏற்படுத்தும் இந்த பீஜப்படுத்தல்களை சுருக்கமாகவேனும் குறிப்பிட்டாக வேண்டியதிருக்கிறது.

ஏற்கனவே பல முறை இங்கு குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது, இது மெய்யாக நடந்த உரையாடலல்ல, ‘உணர்வு’ கும்பலே செய்திருக்கும் கற்பனை உரையாடல் என்று. அவர்களே செய்த இந்த கற்பனை உரையாடலின் தரம் எப்படி இருக்கிறது என்பதை மீண்டும் ஒரு முறை பதிவு செய்து கொள்ளலாம்.

ஆட்சியாளர்கள் எப்போதும் ஆட்சியாளர்களாகவே நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். முஸ்லீம்கள், கிருஸ்தவர்கள் என்று இதில் பேதம் ஒன்றும் இல்லை என்று ஓரிடத்தில் கம்யூனிஸ்ட் தெரிவிக்கிறார். இதை மறுக்க வேண்டுமென்றால் வரலாற்றில் முஸ்லீம் ஆட்சியாளர்களும், கிருஸ்தவ ஆட்சியாளர்களும் வேறு வேறாக நடந்திருக்கிறார்கள் என்பதை சான்றுகளுடன் நிரூபித்திருக்க வேண்டும். ஆனால், ‘உணர்வு’ கும்பல் செய்திருப்பது என்ன? கேரளாவில் முகம்மது இருக்கும் போதே இஸ்லாம் எப்படி பரவியது என விவரிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். இன்னொரு இடத்தில், மதம் மாறினால் மட்டும் தொழிலாளர்கள் நிலை மாறி விடுவதில்லை. அவன் தொடர்ந்து அப்படியே வறுமையிலேயே நீடிக்கிறான் என கம்யூனிஸ்ட் கூறுகிறார். இதற்கு பதில் கூற வேண்டுமானால் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? மதம் மாறியவர்களை இஸ்லாம் நல்ல வளத்துடன் வாழ வைத்திருக்கிறது என எடுத்துக் காட்டியிருக்க வேண்டும். ஆனால், ‘உணர்வு’ கும்பல் செய்திருப்பது என்ன? மார்க்ஸ் யூத கைக்கூலியா? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார். அவர்களே எழுதும் கற்பனை உரையாடலில் கூட கம்யூனிஸ்டுகள் எழுப்பும் கேள்விக்கு பதிலளிக்க முடியாமல் வேறு வேறு வழியில் திசை விலக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள் என்றால் அதன் பொருள் என்ன? இஸ்லாம் அந்த அளவுக்கு ஒட்டுப்போட முடியாதபடி கிழிந்து, நைந்து போன துணியாக இருக்கிறது என்பது தானே! ‘உணர்வை’ வாசிக்கும் அறிவு நாணயமுள்ள இஸ்லாமியர்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தியாவில் இஸ்லாம் அரபு வணிகர்களால் கேரளாவில் பரவியது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. அதேநேரம், எப்போது? எதனால்? பரவியது என்பதில் ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது முழுக்க முழுக்க ஆதாரமற்ற மதவாத பசப்பல்கள் என்பதிலும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

இஸ்லாம் இந்தியாவில் எப்போது பரவியது என்பதற்கு, துல்லியமாக இந்த ஆண்டில் தான் பரவியது என்பதற்கு சான்றாதாரம் எதுவுமில்லை. ஆனால் ‘உணர்வு’ கும்பல் முகம்மதின் காலத்திலேயே அதாவது 630 லேயே பரவியது என்று அடித்து விட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு ஆதாரம் என்று எதனையும் அவர்கள் காட்டவில்லை. என்றாலும், பொதுவாக முஸ்லீம்கள் முகம்மதின் காலத்திலேயே இந்தியாவில் இஸ்லாம் பரவியதாக நம்புகிறார்கள்(!) எந்த அடிப்படையில் இப்படி நம்புகிறார்கள் என்றால், முகம்மது நிலவை பிளந்து காட்டியதாக ஒரு கட்டுக்கதை குரான், ஹதீஸ்களில் உண்டு. இந்த நிலவு பிளந்த நிகழ்ச்சியை இந்தியாவிலிருந்து ஒருவர் பார்த்து அவர் முஸ்லீமாக மாறினார் என்றொரு கதை முஸ்லீம்கள் மத்தியில் உலவுகிறது. இந்த கதையின் அடிப்படையில் தான் ‘உணர்வு’ கும்பல் 630 களிலேயே இஸ்லாம் இந்தியாவில் பரவி விட்டதாக கதையளக்கிறது.

முகம்மது நிலவை பிளந்து காட்டிய அதே காலத்தில் இந்தியாவில் கேரள பகுதிகளை ஆண்டு வந்த சேரர் தொண்டைமான் எனும் மன்னர் நிலவு பிளந்ததை தன் கண்களால் பார்த்து, கடல் வழியாக  அரபு நாட்டுக்குச் சென்று முகம்மதை சந்தித்து இஸ்லாத்தை தழுவுகிறார். பின்னர் தரை வழியாக இந்தியாவை நோக்கி திரும்பும் வழியில் ஓமன் நாட்டில் மரணித்து விட, அவரின் சமாதி இன்றும் ஓமனில் உள்ளது. பின்னர் அவருடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட மாலிக் பின் தீனார் என்பவர் இந்தியா வந்து இஸ்லாத்தை பரப்பினார் என்று ஈர்க்கும் வண்ணம் கதை சொல்கிறார்கள். ஆனால் கதைகள் உண்மை ஆகி விடுவதில்லையே.

தொண்டைமான் என அழைக்கப்படும் சேரமான் பெருமான் பாஸ்கர ரவி வர்மாவின் காலம் எட்டாம் நூற்றாண்டு. எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஒருவர், ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த முகம்மது நிலவை பிளந்ததை எப்படி பார்க்க முடிந்தது? முகம்மதை எப்படி சந்திக்க முடிந்தது?

மக்காவில் முகம்மதை சந்தித்துவிட்டு கடல் வழியாக திரும்பினாலும், தரை வழியாக திரும்பினாலும் தற்போது ஓமன் நாட்டிலிருக்கும் சலாலா எனும் நகருக்கு செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் அவரின் சமாதி இருப்பது சலாலா நகரில். இது எப்படி நேர்ந்தது?

அன்றைய அரேபிய பகுதியில் அருகில் இருந்த நாடுகளுக்கு முகம்மது கடிதம் அனுப்பிய செய்திகள் கூட அதிகாரபூர்வ ஹதீஸ்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் போது, தூரப் பகுதி நாடான இந்தியாவிலிருந்து ஒரு மன்னரே முகம்மதை தேடி வந்து மதம் மாறி பின் அவருடன் மாலிக் பின் தீனார் எனும் பிரச்சாரகரையும் அனுப்பி வைத்தனர் என்றால் அந்தச் செய்தி அதிகாரபூரவமான ஹதீஸ்களில் இடம் பெறாமல் போனதெப்படி?

இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் விடையளிப்பது யார்? ‘உணர்வு’ கும்பல் ஒருபோதும் விடையளிக்காது. பரிசீலனையுள்ள முஸ்லீம்கள் தான் விடையளிக்க வேண்டும். எனவே, 630 களிலேயே இந்தியாவில் இஸ்லாம் பரவிவிட்டது என ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது கலப்பற்ற கட்டுக்கதை. இஸ்லாம் இந்தியாவில் எதனால் பரவியது என்பதில் ‘உணர்வு’ கும்பலின் மதவாதப் பொய்களைக் காணலாம்.

அரபு வியாபாரிகள் குரானில் கூறியிருந்தபடி, அளவு நிருவைகளில் மோசம் செய்யாமல் நேர்மையாக இருந்தார்கள். வியாபாரத்தில் விற்போரும் வாங்குவோரும் நட்டமையக் கூடாது என்பதில் விழிப்புடன் இருந்தார்கள். ஒருவர் தன் கைகளால் உழைத்து உண்பதே சிறந்த உணவு என்று நம்பினார்கள். வாழ்க்கை வசதிகள் அதிகமிருப்பது செல்வமில்லை, போதுமென்ற மனமே உண்மையான செல்வம் என ஏற்றுக் கொண்டார்கள். இன்னும் இது போன்ற குரானின் நீதி போதனைகளை ஏற்றுக் கொண்டு அதன்படி வாழ்ந்ததைக் கண்டும், புதிய வணக்க முறைகளைக் கண்டும் கேரளாவிலிருந்த அன்றைய மக்கள் இஸ்லாத்துக்கு மாறினார்கள் என்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். ஆனால் வரலாறு என்ன? அன்று இருந்த மக்கள் இஸ்லாத்துக்கு மட்டுமல்ல, கிருஸ்தவம், பௌத்தம் உள்ளிட்ட பல மதங்களுக்கு மாறினார்கள். அவ்வாறு மாறியவர்களெல்லாம் அந்தந்த மதங்களில் உள்ள நீதி போதனைகளைக் கண்டு மாறினார்கள் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் ஒப்புக் கொள்ளுமா?

அன்றைய மக்கள் தங்கள் வழிபாட்டு முறையை மாற்றிக் கொண்டதற்கு அடிப்படையாக இருந்த அம்சம் பார்ப்பனியக் கொடுங்கோன்மை, தீண்டாமை எனும் கொடூரம். இந்து எனும் ஒற்றை மதம் அன்று இல்லை என்றாலும் நிலவில் இருந்த பல நாட்டார் சிறு தெய வழிபாடுகளை பார்ப்பனிய மதம் உள்வாங்கிக் கொண்டு அவர்களை சூத்திரர்களாக இழிவுபடுத்தியது. வேலைப் பிரிவினைகளை பிறப்பு வழியிலான பிரிவினைகளாக மாற்றி தன்னுடைய மேலாதிக்கத்திற்காக அவர்களை அடிமைகளாக மாற்றியது பார்ப்பனியம். இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்து விடுபட்வே மக்கள் மதம் மாறினார்கள். இது வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் ஐயந்திரிபற நிரூபிக்கப்பட்ட அம்சம். நிரூபிக்கப்பட்ட இந்த விசயங்களிலேயே மதவாதப் பொய்களை கூச்சமின்றி பரப்ப முனைந்திருக்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல் என்றால் அதன் பொருள் என்ன? தன்னைப் பின்பற்றுபவர்களை அவ்வளவு கேவலமாகவா மதிப்பிட்டிருக்கிறது ‘உணர்வு’ கும்பல்? ‘உணர்வு’ இதழில் இதை வாசித்த அனைவரும் பதில் கூறட்டும். இந்தப் பகுதிக்கு நீங்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தீர்களா? உங்கள் மறுப்பை பதிவு செய்தீர்களா? இல்லை என்றால், அன்று தீண்டாமைக் கொடுமைகளை வேறுவழியின்றி ஏற்றுக் கொண்டவர்களுக்கும், இந்த அப்பட்டமான மதவாத பொய்களை அட்டியின்றி ஏற்றுக் கொண்ட உங்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? நேர்மையுள்ளவர்கள் பதில் கூறட்டும்.

அடுத்து கற்பனைத் தொடரின் தலைப்பில் உள்ள விசயத்துக்கு வருவோம், மார்க்ஸ் யூதக் கைக்கூலியா? எந்த அடிப்படையில் ‘உணர்வு’ கும்பல் இந்த அவதூறை வீசுகிறது?

முகம்மது நபி(ஸல்) அவர்களின் ஆறாம் நூற்றாண்டு காலத்திலேயே பிரபுத்துவ முறை இஸ்லாத்தால் ஒழிக்கப்பட்டு மக்களாட்சி மலர்ந்த ஒன்பது நூற்றாண்டு சரித்திரத்தை மறைத்து, 15ம் நூற்றாண்டில் பிரபுத்துவமுறை ஒழிந்தது என்று சரித்திரப் புரட்டு செய்து, அரேபியர்களின் ஆதிக்கம் என்று வரலாற்றை மாற்றியது யூதர்களுக்காகத் தான் இருக்குமென்று சந்தேகப்படுவதில் என்ன தவறு என்றேன்

ஒரு அச்சு ஊடகத்தில் எழுதுவதற்கான எந்தத் தகுதியாவது, மேற்கண்ட இந்த வாக்கியத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கிறதா? பிரபுத்துவ முறை என்றால் என்ன? ஆறாம் நூற்றாண்டு அரேபியாவில் நிலப் பிரபுத்துவ முறை இருந்ததா? மனிதகுல வரலாற்றை உற்பத்தி முறையின் அடிப்படையில் பிரிக்கும் காலகட்டங்கள் குறித்த குறைந்தபட்ச அறிதலாவது இத்தொடரை எழுதும் சகோ(!) பாஸிலுக்கு இருக்கிறதா? அல்லது இதை வெளியிடும் உணர்வு இதழின் நிர்வாகத்தினருக்கு இருக்கிறதா? அல்லது உணர்வு இதழை இயக்கும் டி.என்.டி.ஜே வுக்கு அவ்வாறான அறிதல் இருக்கிறதா? இப்படி எந்தவித அடிப்படை அறிவும் இல்லாமல் எழுதுவதற்கு ஒரே ஒரு காரணம் தான் இருக்க முடியும். உணர்வு இதழைப் படிப்பவர்கள் எல்லோரும் முட்டாள்கள். எந்தக் குப்பையை எழுதினாலும், நாம் எழுதுவதை மட்டுமே அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள் எனும் எண்ணம் இருந்தால் மட்டுமே இப்படி எழுத முடியும்.

முகம்மது வாழ்ந்தது ஆண்டான் அடிமைக் காலகட்டத்தில். இதற்கு சில காலத்துக்குப் பிறகு தான் நிலப்பிரபுத்துவ முறை வருகிறது. அதிலும், முகம்மது வாழ்ந்த அரேபிய பெரும் பாலை நிலப்பரப்பு. எனவே, விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறை அங்கு இருந்திருக்கவில்லை. ஆண்டான் அடிமை முறையிலிருந்து நேரடியாக முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கு மாறியது அரேபியா. ஆண்டான் அடிமை முறை ஒழிகிறது என்றால் அதன் பொருள், ஆண்டான் அடிமை வாயிலான உற்பத்தி முறை மாறி வேறொரு வடிவிலான உற்பத்தி முறை அங்கு வருகிறது என்பதாகும். ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே இல்லாத நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்தது இஸ்லாம் என்றால் அந்த இடத்தில் எந்த உற்பத்தி முறையை கொண்டு வந்தது? முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையையா?

1960 வரை அரேபியாவில் அடிமைகள் இருந்தார்கள் என்பதும், அதன் பிறகே மதத்தின் போதனையை மீறி, பன்னாட்டு நிர்ப்பந்தக்களுக்கு பணிந்து, சட்டம் போட்டு அடிமை முறை சௌதி அரேபியாவில் ஒழித்தார்கள் என்பதும் பாஸிலுக்கோ, டி.என்.டி.ஜே கும்பலுக்கோ தெரியுமா? அடிமை முறையை இஸ்லாம் ஒழித்தது என்று குதித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘உணர்வு’ கும்பல் 1960 வரை சௌதியில் அடிமை முறை ஏன் இருந்தது என்பதற்கு காரணம் கூற முடியுமா? அடிமை முறையே அரேபிய நிலப்பரப்பில் 1960 வரை நீடித்தது என்றால் ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே அரேபியாவில் இஸ்லாம் நிலப் பிரபுபுத்துவத்தை ஒழித்தது என்று எப்படிக் கூற முடியும்?

‘உணர்வு’ கும்பலுக்கு ஒரு விசயம் உருத்தலாக இருந்திருக்கிறது. அரேபியா விவாசாய நிலமே இல்லாத பாலைப் பரப்பு தானே அங்கு நிலப்பிரபுத்துவம் முறையை இஸ்லாம் ஒழித்தது எப்படி கூறமுடியும் என்று யோசித்து நிலம் எனும் சொல்லை மட்டும் நீக்கி விட்டு பிரபுத்துவ முறை என்று கூறுகிறது ‘உணர்வு’ கும்பல். இது பித்தலாட்டம் இல்லையா? இப்படி வரலாறு, சமூக அறிவு என்று எதுவுமே தெரியாமல் ‘உணர்வு’ கும்பல் இப்போது உளரும் இந்த உளரல்களை அப்போதே மார்க்ஸ் மறைத்து விட்டாராம். அதனால் அவர் யூதக் கைக்கூலியாம். இதைவிட பெரிய கேலிக் கூத்து என்னவென்றால் கிபி. 630ல் கேரளாவில் நடந்த இஸ்லாமிய எழுச்சியில் இதற்கான ஆதாரம் இருக்கிறதாம். தொடரும் எனப் போட்டு அதை அடுத்த பகுதியில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். மார்க்ஸ் ஒரு யூதக் கைக்கூலி என்பதற்கு அல்லது இஸ்லாம் ஆறாம் நூற்றாண்டிலேயே நிலப்பிரபுத்துவ முறையை ஒழித்து விட்டது என்பதற்கு 630ல் நடந்த கேரள இஸ்லாமிய எழுச்சியில் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது என்பதை அடுத்த பகுதியில் பார்க்கலாம்.

இத்தொடரின் முந்திய பகுதிகள்:

1. கற்பனை உரையாடலல்ல, காத்திரமான சொல்லாடல்

2. கருத்து பயங்கரவாதம் செய்யும் டி.என்.டி.ஜே

3.  பதில்சொல்ல முடியாத டி.என்.டி.ஜே

4. வளைகுடாவில் வேலை செய்யும் முஸ்லீம்கள்

5. எதிலும் மேலோட்டமாக இருப்பதே மதவாதம்

6. துரோகி முகம்மதா மார்க்ஸா டி.என்.டி.ஜே பதில் சொல்லுமா?

7.  ‘உணர்வு’ கும்பலின் தரம் பொய்களும் அறியாமையும் தான்

8. உணர்வு கும்பலிடம் வரலாற்றறிவை எதிர்பார்க்க முடியுமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பகத்சிங் நினைவு நாளில் மாணவர் கடமை என்ன?

ஓங்கட்டும் நாட்டுப்பற்று!                       ஒழியட்டும் மறுகாலனியாக்கம்!

மார்ச்-23 பகத்சிங் நினைவுநாள்; மறுகாலனியாக்க எதிர்ப்பு தினம்!

 

ன்பார்ந்த மாணவர்களே, இளைஞர்களே,

தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர்கள் மீதான தாக்குதல்கள், தற்கொலைகள், படுகொலைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகின்றன. விழுப்புரம் கள்ளக்குறிச்சி எஸ்.வி.எஸ் மருத்துவக் கல்லூரி நிர்வாகத்தால் 3 மாணவிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டது நாட்டையே உலுக்கியெடுத்தது. ஆனாலும் தனியார் கல்லூரிகளின் கொட்டம் அடங்கவில்லை. கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் 5 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தனை கொடுமைகளுக்கும் காரணம் என்ன? இந்த அரசு நடைமுறைப்படுத்தும் தனியார்மயக் கொள்கைதான். வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் என்ற பெயர்களில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வந்த தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் எனும் மறுகாலனியாக்கக் ( நாட்டை மீண்டும் அடிமையாக்கும் ) கொள்கையின் விளைவாகத்தான் கல்வி படிப்படியாக தனியார் கைக்கு மாறி கடைச்சரக்கானது. சாராயம் விற்ற ரவுடிகளும்கூட கல்வித் தந்தைகளானார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இரத்தம் குடித்த தனியார்மய காட்டேரியின் அடங்காத பசிக்கு மொத்த கல்வித்துறையையுமே படையல் போட்டுள்ளது பார்ப்பன பாசிச மோடி அரசு.

கடந்த டிசம்பர் – 15 ந்தேதி கென்யா நாட்டின் தலைநகர் நைரோபியில் நடைபெற்ற உலக வர்த்தக கழகத்தின் மாநாட்டில் காட்ஸ் ஒப்பந்தத்தின்படி கல்வித்துறையை மொத்தமாக தனியாருக்கு திறந்துவிட சம்மதம் தெரிவித்து கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறது.

இனி என்ன நடக்கும்? உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் கல்வித் தந்தைகளாக காட்சியளிப்பார்கள். பன்னாட்டு கம்பெனிகள், வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் இங்கே கல்விக் கடையை விரிப்பார்கள். மாணவர்களுக்கான இலவசக் கல்வி ரத்து செய்யப்படும். அரசுக் கல்லூரிகள், நிதி தன்னாட்சி (Financial autonomous) நிறுவனங்களாக மாற்றப்படும். கல்லூரிகளே மாணவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கட்டணம் வசூலித்துக்கொள்ளும். “டீச் இன் இந்தியா” திட்டம் மூலம், வெளிநாட்டு கல்வியாளர்கள், துறைசார் வல்லுநர்களை இறக்குமதி செய்து மாபெரும் திறந்தவெளி இணைய பாடத்திட்டங்கள் MOOCs (Massive Online Open Course) தயாரிக்கப்படும், உள்நாட்டு ஆசிரியர்களின் வேலைகள் ஒழிக்கப்படும், டிஜிட்டல் இந்தியா திட்டத்தின் மூலம் கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் கல்வி கற்பிக்கப்படும். மாணவர்களின் உரிமைகள் அனைத்தும் பறிக்கப்படும்.

இப்படி, ஒட்டுமொத்த கல்வித்துறையையும் வெளிநாட்டு பல்கலைக் கழகங்கள், தனியார், கார்ப்பரேட் கொள்ளையர்களுக்காக மாற்றுவதுதான் காட்ஸ். இனி கல்வி பற்றி முடிவெடுக்க இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்கு எவ்வித சட்ட உரிமையும் கிடையாது. இதற்குப் பெயர் இறையாண்மையா?march23-baghat-singh-martyr-day-rsyf

கல்வித்துறையை மட்டுமல்ல, மனிதன் உயிர் வாழ்வதற்கு அடிப்படையான மருத்துவம், சுகாதாரம், குடிநீர் உள்ளிட்ட சேவைத்துறைகள் அனைத்தும் காட்ஸ் – ன் காலடியில் அடகு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏற்கனவே அரசு பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பல தனியாருக்குத் தாரைவார்க்கப்பட்டுவிட்டன. மீதமிருக்கும் ஒன்றையும் விடாமல் பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு தூக்கிக் கொடுத்து வருகிறார் மோடி.

பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள் நம் தொழிலாளர்களை காண்ட்ராக்ட் ஊழியர்கள் எனும் பெயரில் கொத்தடிமைகளாக கசக்கிப் பிழிகிறார்கள். வேலைபறிப்பு, ஆலை மூடல் என தொழிலாளர்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். ஐ.டி ஊழியர்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. நமது விவசாய நிலங்கள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்காக பறிக்கப்படுகிறது, விவசாயிகள் விவசாயத்திலிருந்தே விரட்டப்படுவதோடு, பட்டினி போட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். காடு, மலை, ஆறு, மணல் உள்ளிட்ட இயற்கை வளங்களும், கனிம வளங்களும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் சூறையாட திறந்துவிடப்பட்டிருக்கிறது. மொத்தமாக, நாடே மறுகாலனியாக்கப்பட்டு வருகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், 1947 க்கு முன்னால் நாடு எப்படிப்பட்ட அடிமைத்தனத்தில் இருந்ததோ அதேபோல்தான் இன்றும் உள்ளது. அது காலனி, இது மாறுகாலனி அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். அன்று, ஆங்கிலேய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியை இந்தியாவில் நிலைநாட்ட வங்காளத்தின் தளபதி மீர்ஜாபர் விசுவாசமாக சேவை செய்தான். இன்று அமெரிக்கா உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு நாட்டை மறுகாலனியாக்க விசுவாசமாக வேலை செய்கிறார் பார்ப்பன பாசிச மோடி.

நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? ஆங்கிலேய காலனியாதிக்கத்தில் இருந்து நாட்டை மீட்டெடுக்க தனது உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டான் 23 வயது இளைஞன் பகத்சிங். அவன் தனது போர்க்குணமிக்க போராட்டங்களால் ஆங்கிலேய ஆட்சியை நிலைகுலையச் செய்த மாவீரன். வெள்ளையர்களை அடித்து விரட்டி வென்றெடுக்க வேண்டிய விடுதலையை, உண்ணாவிரதம், அறவழிப்போராட்டங்கள் என கெஞ்சிப் பெற வேண்டிய பிச்சையாக்கினார் காந்தி. ஆனால், விடுதலையை போராடி சாதிக்க வேண்டும் என்று கொதித்தெழுத்த பகத்சிங்கும் அவரைச் சார்ந்த மாணவர்களும், இளைஞர்களும் காந்திய காரிருளை கிழித்து போர்க்குணமிக்க போராட்டங்களை முன்னெடுத்தனர். பீதியடைந்த ஆங்கிலேய அரசு இந்திய விடுதலைப்போரை வீழ்த்த பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு ஆகியோரை தூக்கிலேற்றியது. அதன் நினைவுநாள்தான் மார்ச்-23. நாட்டின் விடுதலைக்காக தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்ட இவர்கள்தான் நம்முடைய கதாநாயகர்கள். பகத்சிங்தான் நம் ரோல்மாடல். அவர் நினைவை நெஞ்சிலேந்துவோம்! பகத்சிங் நினைவுநாளை மறுகாலனியாக்க எதிர்ப்பு தினமாக பிரகடனப்படுத்துவோம்!

’’அநீதிகளுக்கெதிரான இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை, எங்கள் வாழ்நாளோடு முடியப்போவதுமில்லை’’ என்று நாட்டின் விடுதலையை சாதிக்கும் கடமையை நம்மிடம் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் பகத்சிங். மறுகாலனியாக்கத்தை வீழ்த்தாமல் நமக்கு விடுதலை இல்லை. நாட்டின் விடுதலையை நேசிக்கும் மாணவர்கள், இளைஞர்களாகிய நாம் பகத்சிங் பாதையில் பயணிப்போம்! தேச விடுதலைப் போரை முன்னெடுப்போம்!

புரட்சிகர மாணவர் – இளைஞர் முன்னணி,
தமிழ்நாடு – 944512675

 

முதல் பதிவு: வினவு

கொழுப்பெடுத்து உலவும் விலங்குகள்

காணொளியில் புதியது 35

காவல் துறையை ஏவல் துறை என்பதெல்லாம் ரெம்ப பழைய வழக்கம். ரவுடிகள், வெறிநாய்கள், யூனிபார்ம் போட்ட பிச்சைக்காரர்கள் என்று பலவாறாக அழைத்துப் பார்த்தும் போதவில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் புதுப்புது சொல்லை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது அந்தத் துறை.

 

அண்மையில் நடந்த இவ்வாறான காவல் துறையின் மிருகத்தனமான சில நடவடிக்கைகளைத் தொகுத்து காணொளியாக்கி, காவல்துறை யாருக்கு நண்பன்? எனும் கேள்வியை எழுப்பியிருக்கிறது ஆனந்த விகடனின் இந்த காணொளி.

 

பரமக்குடியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஈ காக்கையைப் போல் கொன்று குவித்ததையும், டாஸ்மாக்கிற்கு எதிராக போராடிய பச்சையப்பன் கல்லூரி மாணவர்களை கண்மூடித்தனமாக தாக்கியதையும், திருநாள் கொண்டசேரியில் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட முதியவரின் உடலை தனிப்பாதையில் தானே கொண்டு சென்று புதைத்ததையும், தேசியக் கொடியை எரித்ததற்காக திலீபனின் கையை உடைத்ததையும் இன்னும் இது போன்ற பலவற்றையும் எடுத்துக் காட்டலாம். காட்டக் காட்ட முடிவற்று நீண்டு கொண்டே செல்லும்.

 

எந்தப் பிரச்சனையானாலும் அதை சட்டம் ஒழுங்கு எனும் ஒன்றுக்குள் இழுத்து வைத்து பார்ப்பதே காவல்துறையின் வழக்கமாக இருக்கிறது. அதாவது ஒடுக்கப்பட்ட, சிறுபான்மையின, ஏழை மக்கள் எந்தப் பிரச்சனை என்று வந்தாலும் அடிப்படை உரிமைகளை கோரினாலும் கூட அங்கு சட்டம் ஒழுங்கு திடீரென்று முளைத்து விடும்.

 

இப்படி கொழுப்பெடுத்த விலங்குகளாய் உலவும் இந்த காவல் துறையை என்ன செய்வது? யாரிடமும் மனுக் கொடுத்தோ வழக்கு தொடுத்தோ ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லை. இனி மக்களுக்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது.

மல்லையாவும், ஆர்.எஸ்.எஸ் பாசிஸ்டுகளும், ரிலையன்ஸ் ராணுவமும் 251 ரூபாய் போனுக்கு ஈடாகுமா?

அன்பார்ந்த நண்பர்களே! தோழர்களே!

 

நான் முகநூலில் அதிகம் உலவுவனல்லன். அதன் விருப்பக் கணக்குகளிலும், பகிர்வு எண்ணிக்கைகளிலும் சிக்கிக் கொள்பவனல்லன். காரணம், முகநூல் போன்ற சமூக அரட்டை ஊடகங்கள் நம் பெரும்பகுதி நேரத்தை விழுங்கும் பெரும்பசியை அடிப்படையாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றும், அது நம் சமூக உணர்வுகளை வரம்பிட்டு மழுங்கடிக்கும் உத்தியை நோக்கமாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருகின்றன என்றும் நான் ஏற்றிருப்பதால் தான் முகநூலில் அதிக நேரத்தை செலவிடுவதில்லை. ஆனாலும் வெகு சில போதுகளில் சில குறு விவாதங்களில் பங்கெடுத்திருக்கிறேன். இவைதவிர நான் எழுதும் பதிவுகளை அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கில் மட்டுமே சமூகத் தளங்களை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். அண்மையில் பலரின் முகநூல் கணக்குகளை அதன் புனை பெயர் காரணமாக முடக்கப்பட்டும் அல்லது ஆவணங்களைக் காட்டி இயற்பெயரில் பதிவிடுமாறும் முகநூல் நிர்வாகம் வற்புறுத்தியது. இவ்வாறான ஒருநிலை எனக்கு ஏற்பட்டால் முகநூல் கணக்கிலிருந்து விலகி விடுவது என முடிவெடுத்திருந்தேன். அப்படியான நிலையில், பழைய பதிவுகளை, அதாவது முகநூலில் மட்டுமே இட்டிருக்கும் பதிவுகளை ஆவணப்படுத்துவது என எண்ணி தேடினால் முகநூலில் அதற்கு எளிய தேடும் வழி இருப்பதாக தெரியவில்லை. எனவே, அப்படியான ஒரு முடக்கத்தை சந்திக்கும் முன்னர் இயன்றவரை பதிவிட்டு விடுவது என்ற எண்ணத்திலும், பெரும்பாலான சமூக நடப்புகளுக்கு ஏற்ற எதிர்வினையை கட்டுரைகள் வடிவில் நான் செய்வதில்லை வெகு சொற்பமான அளவில் மட்டுமே செய்கிறேன் என்பதாலும் இப்படி ஒரு ஏற்பாட்டை தொடங்கியுள்ளேன். ஆதாவது மாதம் ஒருமுறை அந்த மாதத்தில் முகநூலில் பதிவுடும் குறுந்தகவல்களை முகநூல் நறுக்குகள்என்ற பெயரில் தொகுத்துக் கொடுப்பது எனும் எண்ணத்தின் விளைவே இப்பகுதி. இது குறித்த உங்களின் ஆலோசனைகளும், விமர்சனங்களும் வரவேற்கப் படுகின்றன.

முகநூல் நறுக்குகள் 1-6

*****************************************************

இந்தப் படத்துக்கு வசனம் தேவையில்லை என்று முன்பெல்லாம் நாளிதழ்களில் சிரிப்புப் படம் போடுவார்கள். அதேபோல இந்த வசனத்துக்கு விளக்கம் தேவையில்லை என்று போட்டு விடலாம். அந்த அளவுக்கு இது ஊடகங்களை செவிட்டில் அறைகிறது.

 

என்னிடம் பெற்ற உதவிகளை மறந்துவிடாதீர்கள்; அவை ஆவணபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன

 

ஊடகங்களின் முகத்திரையை கிழிக்கும் மல்லையா.

****************************************************

எனக்கு ஒண்ணு புரியவே மாட்டேங்குதுங்க.. ..

 

விசயகாந்து பொது இடத்துல தூ.. .. ன்னு துப்பினா [அது சரியான விமர்சனம் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்]

அதை பெரிய பிரச்சனையாக்குனாங்க. கட்சிக்காரவுங்கள அடிச்சாரு, திட்டினாரு, நாக்க துருத்தினாருன்னு .. .. .. அவருக்கு ஒரு பைத்தியக்கார பிம்பத்தை திறமையா ஒட்ட வச்சுட்டாங்க.

 

ஆனா நம்ம சீமான் அண்ணாச்சி நேத்து பேரா. அருணனை லூசுன்னு கைய நீட்டி ஏக வசனத்துல திட்டினாரு. ஏற்கனவே, அவரு போன்ல பீப் ல்லாம் பேசிருக்காரு.

 

ஆனா, விசயகாந்து மாதிரி பட்டம் கொடுக்கலாம்னு பாத்தா.. .. தம்பிமார்கள்லாம் ரெம்ப சூடா இருக்காங்களே ஏன்?

 

என்ன இருந்தாலும், ..கூ வை விட ஓட்டு கூட வாங்கலைன்னா கட்சிய கலைச்சிடுவேன்னு சவால் விட்டாரு பாருங்க .. .. அங்க நிக்குறாருங்க நம்ம சீமான்.

 

நமக்கு சந்தோசம் தாங்க .. தேர்தலுக்கு பின்னால ஒரு கட்சி முழுசா காணாம போகப் போகுதுண்ணு உறுதியா தெரிஞ்சப்புறமும் சந்தோசப்படாம இருக்க முடியுங்களா?

******************************************************

பெரியாரிய செயல்பாட்டாளரான தமிழச்சியின் மீது ததஜ வினரின் அராஜக ஆபாச வசைபாடல்கள் வக்கிரமானவை. கடைந்தெடுத்த ஆணாதிக்க பொறுக்கிகளின் மொழியாடல். ஆர்.எஸ்.எஸ் வானரங்களைப் போலவே இவர்களும் பாஸிச கோரப் பற்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இவர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்பதில் நமக்கு மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அல்லாவின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை போலவே இவர்கள் மீதும் மூடத்தனமான நம்பிக்கையை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் முஸ்லீம்களை பார்த்துத் தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது.

 

இப்படி தனக்கு எதிராக கருத்து கொண்டிருப்பவர்களை எந்த குரான் ஹதீஸ் அடிப்படையில் விபச்சாரப் பட்டம் கட்டுகிறார்கள்?

 

இப்படி விருப்பம் போல் பொய்களை இட்டுக் கட்டிக் கூறுவதற்கு அல்லா இவர்களுக்கு வஹீ இறக்கினானா?

 

இப்படி கேள்வி கேட்க திராணியில்லாத தமிழ் முஸ்லீம்கள் மேலே இரண்டாவது பத்தியில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்கள் என்றே பொருளாகும்.

 

http://www.tamizachi.com/articles_detail.php?id=355

****************************************************

ஆர்.எஸ்.எஸ் பார்ப்பன பாசிசங்கள் எதற்கும் தயங்க மாட்டார்கள்.

 

ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவர் தலைவர் கண்ணையா தேசத் துரோகி என்றார்கள். எது தேசதுரோகம் என விளக்குவது அவர்களுக்கு அவசியமில்லை.

 

பாகிஸ்தான் ஆதரவு கோஷம் என்றார்கள். போலியாக தயாரிக்கப்பட்ட வீடியோ என்று சந்தி சிரிக்கிறது.

 

கால்சட்டையில் சிறுநீர் கழிக்கும் அளவுக்கு அடித்தோம். போலீசு எங்களுக்கு துணை நின்றது என்று வெளிப்படையாக பேட்டி கொடுத்திருக்கிறார்கள். மோடியியும் அவரது மூடிகளும் எல்லா ஓட்டைகளையும் அடைத்துக் கொண்டு கிடக்கிறார்கள்.

 

எதுடா உங்க தேசபக்தி?

ஆர்.எஸ்.எஸ் அஜண்டாவுக்கு எதிரான எதுவும் தேச விரோதம் என்றால் .. .. ..

 

பாம்புக்கு பாடம் நடத்தவும் முடியாது, மகுடி வாசிக்கவும் முடியாது. போட்டு நசுக்குவது ஒன்றே வழி.

*****************************************************

காக்கைக்கு இருக்கும் மதிப்பாவது இருக்குமா மக்கள் உயிருக்கு?

முன்னாள் ராணுவத்தினர் 16 ஆயிரம் பேரை ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் வாங்கியிருக்கிறது [பொருட்பிழை இல்லிங்கோ]. ரிலையன்ஸ் குழும நிறுவனங்களை பாதுகாக்க இந்த ராணுவப் பிரிவு பயன்படுத்தப்படும். அதாவது நாட்டின் இராணுவம் என்பதே பெரு முதலாளிகளின் நிறுவனங்களையும் சொத்துகளையும் பாதுகாப்பதற்காகத் தான் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ரிலையன்ஸின் ஜாம்நகர் சுத்திகரிப்பு நிலையத்துக்கு 200 மத்திய படை வீரர்கள் பாதுகாப்பு அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் ரிலையன்ஸே நேரடியாக கையாளும் இராணுவப் பிரிவு உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது.

காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் மக்கள் இந்திய இராணுவத்தை எதிர்த்து போராட்டங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசு எந்திரம் அவர்களை தீவிரவாதிகளாக சித்தரிக்கிறது.

இந்த நிலையில் ரிலையன்ஸ் இராணுவம் மக்களை என்ன செய்யும்?

*******************************************************

251 ரூபாய்க்கு ஆண்ட்ராய்டு ஸ்மார்ட்போனாம். நான்கு மாதம் கழித்து டெலிவரியாம்.

120 கோடி ஜனத் தொகையில் ஒரு ரெண்டு கோடி பேர் பதிவு செய்ய மாட்டாங்களா? கெடச்சது 582 கோடி

ரெண்டு கோடி பேர்கிட்ட இண்டெர்நெட் வசதியுள்ள போன் இருந்தா நாலு பெரிய கம்பனிகளுக்கு குறஞ்சது 50 லட்சம் புதிய வாடிக்கையாளர்கள். ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு மாசத்துக்கு 200 ரூபாய்க்கு ரீசார்ச் செஞ்சா ஒரு மாசத்துக்கு 400 கோடி

சாமி இப்பவே கண்ணை கெட்டுதே.. .. ..

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பட்ஜெட் எனும் மூடநம்பிக்கை

budget

கன்னையா குமார், ஜே.என்.யு பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஊடகங்கள் பட்ஜெட் குறித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டன. இல.கணேசன் பட்ஜெட் பற்றி கூறும் போது வெளிப்படையாக ஒன்றை ஒப்புக் கொண்டார், எதிர்க் கட்சிகள் என்றால் எதிர்ப்பதும், ஆளும் கட்சிகள் என்றால் ஆதரிப்பதும் இயல்பானது தான். அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றார். ஓட்டுப் பொறுக்கும் எந்தக் கட்சிக்கும் இதைத் தாண்டிய அறிவோ, தெளிவான பார்வையோ இருப்பதில்லை. ஊடகங்களில் உரை தரும் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனும் அடைமொழியோடு அழைக்கப்படுபவர்களும் இதே பார்வையை கொஞ்சம் மேல்பூச்சு வேலைப்பாடுகளுடன் செய்கிறார்கள்.

 

பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களோ இது ஏதோ மீப்பெரும் பொருளாதார அறிவு தேவைப்படும் ஒரு விசயமாக எண்ணிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தன் வீட்டில் வெள்ளை அடிப்பதற்கு சுண்ணாம்பு வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒருவர், அடித்தபின் எவ்வளவு சுண்ணாம்பை செலவு செய்து எவ்வளவு நேரத்தில் அடித்திருக்கிறார். சரியாக அடித்திருக்கிறாரா? சுண்ணாம்பு மிச்சமிருக்கிறதா என்று கணக்கு கேட்பதோடு ஒப்பிடக் கூடியது இது. மட்டுமல்லாது இவ்வளவு வாங்கிக் கொடுத்தேனே மீதம் எங்கே எனக் கேட்கவும் வேண்டும். மொத்த வரவு என்ன? என்னென்ன வகைகளுக்கு எப்படி செலவு செய்யப் போகிறீர்கள்? மொத்த செலவு என்ன? எவ்வளவு லாபம் அல்லது எவ்வளவு பற்றாக்குறை? அவ்வளவு தான். இப்படி எளிமையாக அணுவதற்குப் பதிலாக வரவினங்கள், வரிகள், உள்நாட்டு உற்பத்தி, ஏற்றுமதி, சலுகைகள், மானியங்கள், திட்டங்கள், ஒதுக்கீடுகள். விகிதங்கள், குறியீடுகள், அப்படி, இப்படி என்று குழப்பி உழைக்கும் மக்களை இதிலிருந்து ஓடச் செய்கிறார்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாகத்தையே உழைக்கும் மக்களால் எளிதாக நிர்வகிக்க முடியும் எனும் போது பட்ஜெட் எனும் வரவு செலவுத் திட்டம் பெரிய விசயமா என்ன?

 

ஒரு நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எனும் போது அந்த நாட்டு அரசின் தன்மையை விலக்கி விட்டு பட்ஜெட்டை மட்டும் தனியாக பார்க்க முடியாது. அரசு என்பது பெரும்பான்மையாக இருக்கும் உழைக்கும் மக்களுக்கானதாக இல்லை என்பதையும் பெரிய பணக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதையும், இதில் எந்தக் கட்சிக்கும் விதி விலக்கு இல்லை என்பதையும் தன் சொந்த பட்டறிவின் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். தவிரவும் அரசின் அனைத்து துறைகளும் அது என்ன நோக்கத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த நோக்கங்களுக்கே எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உழைக்கும் மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையில் இருக்கும் அரசு கொண்டு வரும் வரவு செலவுத் திட்டம் என்ன தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்பதை தனியாக விளக்க வேண்டியதில்லை.

 

பட்ஜெட் என்பதில் வகுக்கும் திட்டங்கள் அந்தப்படியே செயல்படுத்தப்படுகிறது, அதில் மாற்றங்கள் செய்யப்படாது, அல்லது மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் மக்களுக்கு அறிவித்து விட்டே பாராளுமன்ற ஒப்புதல் பெற்று செய்யப்படும் என்று நம்புவதெல்லாம் தெளிவான மூடநம்பிக்கைகள். பட்ஜெட்டுக்கு முன்பே விலை உயர்வு, புதிய வரிவிதிப்புகளை எல்லாம் அறிவித்து விட்டு, இது மக்களுக்கு சுமையைத் தராத பட்ஜெட் என்று கூச்சநாச்சமின்றி கூறும் கலையில் கைதேர்ந்தவர்கள் இவர்கள். பட்ஜெட் என்பது பொதுவாக வழக்கமாக செய்யப்பட்டு வரும் ஒரு செயல் என்பதைத் தாண்டி அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்க்கலாம். 1960 வரை நாட்டில் 75 விழுக்காடு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருந்தது, இன்றும் 50 விழுக்காட்டுக்கு மேல் வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருப்பது விவசாயம் தான். இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. ஆனால் இன்றுவரை விவசாயத்துக்கு என்று தனி பட்ஜெட் கிடையாது. ஆனால் என்றோ வெள்ளைக்காரன் புதிதாக ரயில் தண்டவாளங்கள் போடுவதற்கு அதிக நிதி வேண்டும் எனவே அதற்கு தனி பட்ஜெட் வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது, இன்றும் பூனையை கட்டி வைத்த கதை போல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பட்ஜெட் என்பது நாட்டையே வழி நடத்தும் விசயம் என்பது பொய்.

 

பணக்காரன் என்றால் அவனுக்கு தனி மரியாதை, சலுகை இருக்கலாம் தவறில்லை எனும் மனோ பாவம் உழைக்கும் மக்களுக்குள்ளும் படிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் சம்பாதித்த பணத்துக்கும் வரி கட்டுகிறான் என்றொரு விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ‘நாங்கள் வரி கட்டும் குடிமகன்என்று அவர்கள் கூட சமயத்தில் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. ஆனால் நாட்டில் போடப்படும் அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது ஏழை எளிய மக்கள் தான் என்பதை உழைக்கும் வர்க்கம் உணர வேண்டும். பணக்காரர்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியானது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உழைக்கும் மக்கள் மீதே சுமத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு முதலாளி தான் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மீது செலுத்தும் வரியை இரண்டு விதங்களில் திரும்ப எடுத்துக் கொள்கிறான். முதலாவது, அந்தப் பொருளின் சந்தை விலை என்பது அவன் கட்டும் வரியையும் உள்ளடக்கியது தான். எனவே, அந்தப் பொருளை வாங்கும் மக்கள் முதலாளிக்கு உற்பத்திக்காக போடப்பட்ட வரியையும் சேர்த்தே கட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது, தற்போது அளவிடப்படும் வாட் போன்ற வரிவிதிப்புகள் முதலாளிக்கு போடப்படும் வரிகளையும் உள்ளடக்கிய சந்தை விலைக்கே போடப்படுகிறது. அதாவது முதலாளிக்கு போடப்படும் வரியையும் சேர்த்து கட்டிவிட்டு அந்த வரிக்கும் சேர்ந்து வாட் வரி கட்டப்படுகிறது. இது வேலைவாய்ப்பை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கான சலுகை என்ற பெயரில் அந்த முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. எனவே, அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது தாங்கள் தான் எனும் உண்மையை உழைக்கும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் மானியங்கள் பட்ஜெட் திட்டங்களில் பெரும்பகுதி நிதியை எடுத்துக் கொள்வதால் நல்ல பல சமூகத் திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பதில்லை என எண்ணுவதும் ஒரு விதத்தில் மூட நம்பிக்கையே. எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே மானியங்கள் அளிக்கப்படுவதில்லை. எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதை விட பல மடங்கு அதிகமாக சலுகைகள் மானியங்கள் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி சலுகைகள் முதலாளிகளுக்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன. இதை விட பல மடங்கு சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் பட்ஜெட்டில் அறிவிக்கப்படுவதற்கு வெளியே கொட்டிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக கெயில் நிறுவனத்தைக் கொள்வோம், குழாய் பதிக்கும் விவசாய நிலத்துக்கு 40 விழுக்காடு விலை கொடுத்தால் போதும், குழாயில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கு விவசாயியே நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதை பட்ஜெட்டில் அறிவித்தா செய்தார்கள்?

 

பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிடுவதற்கு இன்னுமொரு முதன்மையான அம்சமும் இருக்கிறது. பட்ஜெட்டை உருவாக்கும் போது பல கோடி மக்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் விவசாய அமைப்புகளையோ, தொழிலாளர் அமைப்புகளையோ, மாணவர் அமைப்புகளையோ அல்லது வெகு மக்கள் அமைப்புகள் எதனையும் அழைத்து, ‘இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? உங்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகள் என்ன?’ எனக் கேட்டு பரிசீலிப்பதில்லை. மாறாக சில பத்து பேர்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் அசோசம்போன்ற பணக்கார தொழிலதிபர் சங்கங்களை அழைத்து அவர்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகளைக் கேட்டு அவர்களின் விருப்பப்படியே பட்ஜெட் தயாரிக்கப்படுகிறது. பட்ஜெட் என்பது மக்களை ஏமாற்றும் ஒன்று என்பதற்கு இதைவிட வேறு சான்றுகள் ஏதும் வேண்டுமா?

 

மேற்கண்ட இந்த அடிப்படையான அம்சங்களிலிருந்து விலகி நின்று பட்ஜெட்டை பார்க்க முடியுமா? அப்படி விலக்கி வைத்து விட்டுத் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன அரசும், ஊடகங்களும். அதனால் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனப்படுவோரை வைத்து பல்வேறு கலைச் சொற்களைப் போட்டு மக்களைக் குழப்புகின்றன. குறிப்பாக இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் நமக்கு கூறுவது என்ன?

 

இந்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த வரவு 16லட்சத்து 30ஆயிரத்து 888 கோடி; மொத்த செலவு 17லட்சத்து 73ஆயிரத்து 330 கோடி; பற்றாக்குறை ஒரு லட்சத்து 42ஆயிரத்து 442 கோடி. இதில் இதுவரை பெற்ற கடன்களுக்காக திருப்பி செலுத்தப்படும் தொகை மற்றும் வட்டிக்கான தொகை சேர்க்கப்படவில்லை. தோராயமாக அதை 5லட்சம் கோடி எனக் கொண்டால் உத்தேசமாக ஆறரை லட்சம் கோடி பற்றாக்குறை. இந்த பற்றாக்குறையை எப்படி சமாளிப்பார்கள்? வேறெப்படி மீண்டும் கடன் வாங்குவதன் மூலமும், புதிதாக ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிப்பதன் மூலமுமே. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது என்றால் நாம் விரும்பும் அளவுக்கெல்லாம் அச்சடித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு நாட்டின் தங்க இருப்பையும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவையும் வைத்து ஒருமாதிரி கணக்குப் போட்டு இவ்வளவு தான் அடிக்க முடியும் என்று இலக்கு வைத்துக் கொள்வார்கள். புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிக்க அச்சடிக்க அது ரூபாயின் சர்வதேசிய மதிப்பை குறைக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

 

இந்த பட்ஜெட்டில் 9 லட்சம் கோடி கடன் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு இது விவசாயிகளுக்கான பட்ஜெட், இதுவரை இப்படி ஒரு கடன் தொகை வழங்கப்பட்டதே இல்லை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்குகிறார்கள். ஆனால் கடன்கள் யாருக்காக வழங்கப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கடன் வழங்குவதான அறிவிப்புகள் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. வழங்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால் அந்த கடன்களின் மூலம் விவசாயி தன்னுடைய வரிய நிலையிலிருந்து உயர்ந்திருக்கின்றானா? இல்லை. மாறாக தற்கொலைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஏன்? ஏனென்றால், கடன்கள் விவசாயிகளுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை. முதலாளிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயிகளின் வழியாக வழங்கப்படுவதால் அது விவசாயிகளுக்கான கடனாக ஆகி விடுவதில்லை. கடனாக வாங்கும் விவசாயி அதை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்காக பயன்படுத்துவதில்லை. உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகிறான். விவசாயி வாங்கும் கடன் இறுதியில் முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. உரத்தின் விலையை தன்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயித்துக் கொள்ள முதலாளியால் முடியும். ஆனால், அந்த உரத்தை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் விவசாயி அதன் விளை பொருளான உற்பத்தியை அவனுடைய செலவின் அடிப்படையில் கூட அவனே நிர்ணயித்துக் கொள்ள முடியாது. இது தான் யதார்த்தம் என்றால் கடன்கள் யாருக்காக? விவசாயிகலின் பெயரால் முதலாளிகளுக்காக. இது விவசாயக் கடன்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்துக் கடன்களுக்கும் பொருந்தும். தனியார் கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்பவில்லையா? மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்படும். மருத்துவ வியாபாரிகளுக்கு லாபவெறி குறையவில்லையா? மக்களுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் தொடங்கப்படும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் சூடு பிடிக்கவில்லையா? வீட்டுக் கடன் வழங்கப்படும். கடன்களின் பொருள் இது தான். இந்த அடிப்படையில் அதிகரித்து 9 லட்சம் கோடிகளாக கொடுக்கப்படும் கடன்களால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பலன் ஏற்படுமா?

 

இந்த பட்ஜெட்டில் எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிகபட்சமாக பாதுகாப்புத் துறைக்கு 3லட்சத்து 40ஆயிரத்து 922 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு அளவில் பெரும்பாலான நாடுகள் தங்களின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. பல நாடுகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வரிப்பணத்தில் மஞ்சள் குளித்துக் கொண்டிருப்பது வெகு சில ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகள் தான். இவர்களின் இந்த லாபக் குவிப்பு குறைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் தான் நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு தீர்க்கப்படாமல் மோதல் வரை இழுத்துக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. திட்டமிட்டு நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் மோதல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இரண்டு உலகப் போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. இந்தப் போர்களில் மக்களுக்காக நலம் என ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆளே இல்லாத சியாச்சின் பனிக்காடுகளுக்காக பல்லாயிரம் கோடிகளையும், பலநூறு இராணுவத்தினரையும் இழந்தோம். ஆனால், இலங்கை இராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டு 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொலையுண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய இராணுவம் அவர்களைக் காக்க சுண்டு விரலைக் கூட அசைத்ததில்லை. அதேநேரம் மத்திய தொழில்முறை பாதுகாப்புப் படையினர் இரவும் பகலும் ரிலையன்ஸின் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையிலிருக்கும் இராணுவத்துக்கு இவ்வளவு பணம் கொட்டப்பட வேண்டுமா என்று உழைக்கும் மக்களை விட்டால் வேறு யாரால் கேட்க முடியும்?

 

பழங்குடியினர் நலனுக்கு என்று 4ஆயிரத்து 826 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் கூறும் பழங்குடியினர் நலன் என்பது என்ன என்று பார்த்தால் அதில் பழங்குடியினருக்கு எதிரான அரசின் அயோக்கியத் தனம் தான் தெரிகிறது. மத்திய கிழக்கு மாநிலங்களில் ஏராளமான தாது வளங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த வளங்களைக் கொள்ளையடிக்க வேதாந்தா போன்ற நிறுவனங்கள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இதை அந்த மலைக் காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்க்கும் அந்த மக்களை துரத்தியடித்து விட்டு அதை கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுக்க அரசு துடிக்கிறது. இதற்காக காட்டு வேட்டை என்றொரு திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. சட்ட விரோதமாக சல்வாஜுடும் போன்ற குழுக்களை அமைத்து இயக்கியது. இவயெல்லாம் அந்த பழங்குடியின மக்களை அந்த மலைக் காடுகளிலிருந்து விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. இதற்காக அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் சென்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை முழுமையாக வெளியேற்ற முடியவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது தான் பழங்குடியினர் வளர்ச்சித் திட்டங்கள். அதாவது, காடுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வது பழங்குடியினருக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருக்கிறது. எனவே அவர்களை முன்னேற்றுகிறோம் என்று கூறி நகர்களின் ஓரங்களில் வீடு கட்டிக் கொடுப்பது, குறுந்தொழில்களை செய்ய பயிற்சியளிப்பது, ஊக்குவிப்பது, சிறு வங்கிக் கடன்கள் மூலம் கடைகள் வைக்க உதவுவது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார ஆசை காட்டி அவர்களை அவர்களின் வாழிடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவது. இதைத்தான் பழங்குடியினர் நலன், பழங்குடியினர் வளர்ச்சி என்கிறது அரசு. நாட்டையும் மக்களையும் நேசிக்கும் யாரும் இதைக் கேட்டு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

 

கல்விக்கு 72ஆயிரத்து 38 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது பள்ளிக்கல்வி, எழுத்தறிவு என பொதுக்கல்விக்கு 43 ஆயிரத்து 273 கோடியும், மேல்நிலைக் கல்விக்கு 28ஆயிரத்து 765 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்த நாட்டுக்கு இது யானைப் பசிக்கு சோளப் பொரி போன்றது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு குறைவாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியைக் குறித்து கவலைப்படாத பட்ஜெட் என்றோ; கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு அதிகமாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியை உயர்வாக மதிக்கும் பட்ஜெட் என்றோ மதிப்பிடுவது எவ்வளவு அறுவெறுப்பானது. மோடி அரசுக்கு கல்வி குறித்த பார்வை என்ன? கல்விக்கு என்று உருவாகியிருக்கும் சர்வதேச காட்ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அது நடைமுறைக்கு வந்தால் பள்ளிக் கல்வியோ உயர் கல்வியோ எதுவானாலும் அரசுக்கும் கல்விக்கும் தொடர்பே இருக்காது, இருக்கக் கூடாது. கத்தரிக்காய் போல கல்வியும் ஒரு வியாபாரப் பண்டம் என்றாகிவிடும். முக்கால்வாசிப் பேர் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் எத்தனை பேரால் ஆரம்பக் கல்வியை கூட விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்? இதை நவீன மனுநீதி எனக் குறிப்பிட்டால் அதில் பிழை இருக்க முடியுமா? பார்ப்பன பாசிசக் குரங்குகள் உயர் கல்வியை கவ்விக் கொள்ள துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் கல்விக்கான இந்த ஒதுக்கீடு எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டு தான், எல்லா பள்ளிகளிலும் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படும் எனும் அறிவிப்பு. சுயமரியாதையுள்ள யாரும் இதை ஒப்ப முடியுமா?

 

புள்ளி விபரங்களால் பட்ஜெட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாது, ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு துறையாக எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அனைத்திலுமே அதிகாரக் கொழுப்பு வழிந்து ஓடுவதைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்க முடியாது. அரசைப் புரிந்து கொள்வது என்பதின் நீட்சியாக மட்டுமே பட்ஜெட்டை அணுக முடியும். இது சரியான பார்வை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, இந்த பார்வை மட்டுமே பொருத்தமான எதிர்வினை செய்வதற்கான உந்துதலை தரும் என்பதற்காகவும் தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஜப்பான் மக்கள் கடின உழைப்பாளிகளா?

தோழர் செங்கொடி, தங்களின் பதிலுக்கு மிக்க நன்றி. எனது அடுத்து கேள்வியை தொடுக்கிறேன். ஜப்பான் நாட்டின் உண்மையான சூழல் என்ன? அங்கே இருப்பது என்ன வகையான பொருளாதார முறை? கடுமையான உழைப்பாளிகள் அந்த மக்கள் என்கிறார்கள்அங்கே ஸ்டிரைக் எனபதே அளவுக்கதிகமாக பணி செய்வதுதான் என்று புளங்காகிதம் அடைகிறார்கள், பழமையும் புதுமையும் கலந்த நாடு என்று வேறு மெச்சுகிறார்கள். உண்மையிலயே அந்த நாடு எந்த மாதிரியானது?

 

நண்பர் பிரசன்னா,

 

ஜப்பான் நாட்டின் சூழல் என்றால் எது குறித்தான சூழல்? ஜப்பான் ஓர் ஏகாதிபத்திய நாடு தான். முதலாளித்துவ பொருளாதாரம் தான் அரசின் கொள்கையாக இருக்கிறது.

 

பண்டைய ஜப்பானிய போர்கள் அதீத கொடுமைகளுக்கு பேர் போனவை. கூடவே பாலியல் குற்றங்களுக்கும். காலனி நாடு பிடிக்கும் போட்டியில் ஜப்பானும் இருந்தது. அந்த பகுதியைச் சேர்ந்த பிற நாட்டு மக்கள், ஜப்பான் என்றால் வலியும் வெறுப்பும் நிரம்பி வழியும் நினைவு கூர்தலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஆனால் இவைகளை எல்லாம் தாண்டி கடின உழைப்பாளிகள் என்ற எண்ணம் ஜப்பானிய மக்கள் மீது இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு அமெரிக்கா ஜப்பானின் மீது அணுகுண்டுகளை வீசி சோதனை செய்து பார்த்தது. இதில் பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் கடும் இழப்பைச் சந்தித்தது ஜப்பான். ஜப்பான் எனும் நாடு அழிந்தது என்றே அனைவரும் எண்ணினர். ஆனால் முப்பதே ஆண்டுகளின் ஜப்பான் மீண்டும் பொருளாதார வல்லரசானது. இரண்டாம் உலகப் போரின் தோல்விக்குப் பிறகு அமெரிக்க மூலதனம் ஜப்பானில் குவிக்கப்பட்டது. இயற்கை வளங்கள் பெரிதாக இல்லாத ஜப்பானில் அமெரிக்க தொழில்நுட்ப உதவியுடன் மின்னணுவியல் நுகர் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் களமாக மாற்றப்பட, ஜப்பானிய தரகு முதலாளிகள் வெகுவாக வளர்ந்தனர். உலகச் சந்தைகளில் ஜப்பானிய மின்னணுவியல் பொருட்கள் நிறைந்தன. இதைத்தான் ஜப்பானின் பொருளாதார மீண்டெழுதல் என்றும், ஜப்பானிய மக்கள் எறும்பை விட சுறுசுறுப்பானவர்கள் என்றும் முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் ஊதிப் பெருக்கின.

 

இன்றைய நிலை என்ன? மேற்கத்திய முதலாளித்துவ நாடுகளைப் போலவே ஜப்பானும் பொருளாதார மந்தத்தில் சிக்கிக் கொண்டு மீள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை மறக்கடிக்க மீண்டும் இராணுவ வாதங்கள் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஜப்பானின் அரசியல் சாசனத்தைப் பொருத்தவரை இராணுவம் என்பது உள்நாட்டு பாதுகாப்புக்காகவும், தேவைகளுக்காகவும் மட்டுமே. ஆனால் ஜப்பான் இராணுவம் இன்று ஜப்பானுக்கு வெளியே பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்காக கடந்த ஆண்டு ஜப்பான் பிரதமர் சட்டத்திருத்தம் செய்ய முன்வந்த போது மக்கள் பெரும் திரளாக போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

 

பொதுவாக ஓர் ஏகாதிபத்திய நாடு தன் குடிமக்களை எப்படி பயன்படுத்துமோ அப்படித்தான் ஜப்பானும் தன் குடிமக்களை நடத்துகிறது. இதில் அதீதமாக உருவாக்கப்படும் கற்பனைக் கதைகள் முதலாளித்துவ நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உருவாக்கப்படுகின்றன. இதற்கு ஜப்பான் விதிவிலக்காகிவிட முடியாது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: