தீபாவளியைக் கொண்டாடாதீர்

%e0%ae%a4%e0%af%80%e0%ae%aa%e0%ae%be%e0%ae%b5%e0%ae%b3%e0%ae%bf-1

அன்பார்ந்த தொழிலாளர்களே!

தீபாவளி எதற்காக கொண்டாடப்படுகிறது?

மகாவிஷ்ணுவின் 10 அவதாரங்களில் ஒரு அவதாரத்தின் போது நரகாசுரன் என்ற அசுரன் கொல்லப்பட்டதைக் கொண்டாடுவதே தீபாவளி என்கிறது, வேதமதமாகிய இந்து மதம்.

யார் இந்த நரகாசுரன்?

இரண்யாக்சன் என்றொரு ராட்சசன் பூமியை பாயாகச் சுருட்டி கடலுக்குள் ஒழித்து வைத்து விட்டான். பூமாதேவியை மீட்க மகாவிஷ்ணு பன்றியாக (வராக அவதாரம்) உருவெடுத்து கடலுக்குள் புகுந்து பூமியை மீட்டெடுத்தார். அப்போது விஷ்ணு பூமாதேவியின் மீது காமமுற்றதால், நரகாசுரன் பிறந்தானாம். அவன் தேவர்களைக் கொடுமை செய்த அசுரனாம். இதனைத் தேவர்கள் விஷ்ணுவிடம் முறையிடவே அவர் கிருஷ்ண அவதாரத்தின் போது நரகாசுரனைக் கொன்றாராம். கொல்லப்படும் போது, தனது மரணத்தை கொண்டாடும்படி நரகாசுரன் கேட்டுக் கொண்டதன் அடிப்படையில் கொண்டாடப்படுவது தான் தீபாவளியாம்.

பகுத்தறிவைக் கேலி செய்கிறது தீபாவளிப் புழுகு!

உருண்டையான பூமியைச் சுருட்ட முடியுமா? அப்படியே சுருட்டிய பூமியை கடலுக்குள் ஒழிப்பதென்றால் கடல் என்ன அந்தரத்திலா இருக்கும்? பூமி என்பதே கடலும் நிலமும் சேர்ந்தது தானே? ஒரு மனிதன் பன்றியாக முடியுமா? மனிதனுக்கும் பூமிக்கும் குழந்தை பிறக்க முடியுமா? முடியாது என்று சொல்கிறது உங்களது பகுத்தறிவு. பகுத்தறிவை புழுகுமூட்டைகளால் மழுங்கடிக்கிறது வேதமதம்!

புழுகுமூட்டைக்க்குப் பின்னே ஒழிந்திருக்கும் சதி!

நரகாசுரனின் கொலைக்குப் பின்னே மறைக்கப்பட்ட வரலாறூம், திட்டமிட்டு பின்னப்பட்ட சதியும் ஒழிந்து இருக்கிறது. நரகாசுரனின் கதை வெறும் தசாவதாரக் கதையல்ல. மத்திய ஆசியாவிலிருந்து நாடோடிகளாக இந்தியாவுக்கு ஆரியர்கள் வந்த போது இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகளை வென்றடக்க முயன்றார்கள். சுரா என்கிற மதுவைக் குடித்த ஆரியர்களை சுரர்கள் எனவும், மது குடிக்காத மண்ணின் மைந்தர்களை அசுரர்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தியது ஆரியம். ஆரிய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடிய மண்ணின் மைந்தர்களைக் கொன்றும், போர்களில் வென்றும் ஆரிய வந்தேறிக் கூட்டம் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டியது. படுகொலை செய்யப்பட்டதன் குறியீட்டுப் பதிவே புராணங்களும் இதிகாசங்களும். மண்ணின் மைந்தர்கலான இராவணன், மகிஷாசுரன், இரணியகசிபு, நரகாசுரன் போன்றோரை சதிகள் செய்து கொன்றது ஆரியக் கும்பல். ஒவ்வொரு இனக் குழுவையும் தனித்தனியே வஞ்சகத்தால் ஆரியர்கள் தோற்கடித்ததைச் சொல்லுபவை தான் பத்து அவதாரக் கதைகளும்.

வென்றவர்கள் எழுதிய வரலாறு!

மண்ணின் மைந்தர்களது கொலையைக் கொண்டாடவும் செய்தது. அவ்வாறான கொண்டாட்டங்கள் தான் இராம்லீலா, விஜயதசமி, தீபாவளி போன்றவை. இந்த கொண்டாட்டங்களை நியாயப்படுத்துவதற்காக மண்ணின் மைந்தர்களை அயோக்கியர்களாக, கொடூரர்களாக, பெண்பித்தர்களாக, கொலை வெறியர்களாக சித்தரிக்கின்றன புராணங்கள்.

கொல்லப்பட்டவர்களது உருவங்களை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். கருத்தும், பெருத்தும் கிடக்கின்றன. உடல் முழுவதும் ரோமங்கள் மண்டிக் கிடக்கின்றன. தலையில் கொம்பு அச்சமூட்டுகின்ற பற்கள், சிவந்த கண்கள் இது தான் அசுரர்களின் உடலமைப்பு. இந்த உடலமைப்பு உழைக்கும் மக்களது உடலமைப்பு அல்லவா? கொன்றவர்களது உருவங்கள் எப்படி இருக்கின்றன. சிவந்த மெல்லிய உடல் நளினமான பேச்சு, நாகரீகத்தின் உறைவிடம். கார்ப்பரேட்டுகளின் தோற்றமும் இவ்வாறு தானே இருக்கிறது? தோற்றது நாம் வென்றது ஆரியக் கும்பல் என்கிற உணர்வு உங்களுக்கு எழவில்லையா? ஒடுக்கப்பட்டவன் என்கிற கோபம் கொப்பளிக்கவில்லையா உங்களுக்கு?

முப்பாட்டன் கொலையை கொண்டாட முடியுமா?

தமிழகத்தில் நாயக்க மன்னர்கள் படையெடுத்து ஆட்சியை நிலைநாட்டியதற்கு முன்பு வரை இங்கு தீபாவளி கொண்டாடப்பட்டதில்லை. அதற்குப் பின்னர் கூட பார்ப்பனர்களும், சில உயர்ஜாதியினரும் தீபாவளியைக் கொண்டாடினர். அப்போதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களது குடும்பத்தில் என்ன நடந்தது என்பதை நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள்?

தீபாவளியன்று எண்ணெய் தேய்த்துக் குழிப்பார்களே அதன் காரணம் என்ன? எப்போதெல்லாம் தமிழர்கள் எண்ணெய் தேய்த்துக் குழிப்பர்? ஒருவர் இறந்தால் அவர் நினைவாக இதைச் செய்வோம். அப்படியானால் நரகாசுரன் நமது முப்பாட்டன் என்பதால் தான் நமது முன்னோர் தீபவளி தினத்தன்று எண்ணெய் தேய்த்துக் குழித்து, தங்கள் முப்பாட்டன் நரகாசுரனை நினைவுகூர்ந்து வந்தனர். இதுவே காலப் போக்கில் மறைந்து கொண்டாட்டமாகி விட்டது. நம் குடும்பத்தில் ஒருவரைக் கொன்று விட்டு அவரை அயோக்கியன் எனச் சித்தரித்துப் புராணம் எழுதி நம்மையே அதைக் கொண்டாட வைத்தது நயவஞ்சகம் இல்லையா?

ஏன் இந்த நயவஞ்சகம்?

ஆதிக்க வரலாற்றை மாற்றி எழுதி இருக்கிறது ஆரியம். பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத ஆபாசக் கதைகளைச் சொல்லி, அறிவியக்கத்தை மூடப் புராணம் தோற்கடிக்கிறது. இதை திட்டமிட்டுச் செய்யும் சிந்தனைக் குழாம் பார்ப்பனியம் அதன் கலாச்சாரம் தான் உயர்வானதென்றும் பிறரின் கலாச்சாரம் இழிவானதென்றும் நிறுவ முயல்கிறது. வந்தேறிகள் மண்ணின் மைந்தர்களை அடக்கியும், இழிவுபடுத்தியௌம் வருகின்ற அயோக்கியத்தனத்தை புனிதப்படுத்தி வருகிறது. இதைக் கொண்டாடுவதானது, ஆதிக்கத்தைக் கொண்டாடுவதாகும். ஒடுக்கு முறையைக் கொண்டாடுவதாகும். அவமானத்தைக் கொண்டாடுவதாகும்.

வேறு எதைக் கொண்டாடுவது?

கொண்டாட்டம் என்பதென்ன? நாம் மகிழ்ச்சி அடைவதற்கும், பெருமைப் படுவதற்கும், உற்சாகமடைவதற்கும் எந்த நிகழ்வு நம்மைத் தூண்டுகிறதோ அது தான் கொண்டாட்டம்! எந்த நிகழ்வு நம்மை இழிவுபடுத்துகிறதோ, எந்த நிகழ்வு நம்மை அடக்கியாள்கிறதோ, எந்த நிகழ்வு நாம் வெறுக்கத்தக்கதாக இருக்கிறதோ அதை அவமானம் என்கிறோம்.

8 மணிநேர வேலை உரிமைக்காக ரத்தம் சிந்திய தியாகிகளின் நினைவாக மே தினத்தை போராட்ட தினமாக உயர்த்திப் பிடிக்கிறோம். ஏனெனில், அது நம் உரிமைக் குரலைப் பிரதிபலிக்கிறது.

உழைக்க மட்டும் தெரிந்த அழுக்குச் சட்டைகள் என்று எள்ளி நகையாடப்பட்ட தொழிலாளர்களால் நாட்டை ஆளவும் முடியும், முதலாளித்துவம் உருவாக்கிய வறுமை, நோய் வேலையின்மை போன்றவற்றிலிருந்து மீளவும் முடியும் என்பதை நிரூபித்துக் காட்டிய ரசிய சோசலிசப் புரட்சி நாள் (1917 நவம்பர் 7) நமக்கு கொண்டாட்ட தினம். ஏனெனில், ரசியப் புரட்சி உலகெங்கும் இருக்கின்ற உழைக்கும் மக்களுக்கும், ஒடுக்கப்படுகின்ற மக்களுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை ஒளி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Advertisements

அம்பேத்கர், குஹா, தமிழ் இந்து, சாதியம்: ஏதாவது புரிகிறதா?

ambedkar_002

சாதியப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு: புத்தர் போதாது, அம்பேத்கரும் போதாது, மார்க்ஸ் அவசியத் தேவை எனும் நூல், ரங்கநாயகம்மா என்பவர் எழுதி கொற்றவை தமிழில் மொழி பெயர்த்து அண்மையில் வெளிவந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் எனும் பெயரில் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சிநிரல்கள் வரிசையாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்று ஐயுறும் வண்ணம் நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் மெல்ல மார்க்ஸுடனான ஒப்பீடாக மாறியது. பின் அம்பேத்கரா மார்க்ஸா என்று உருவெடுத்தது. தொடர்ந்து அது இன்று தலித்தியமா? மார்க்ஸியமா? என சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பொதுவாக தலித்தியம் என்பது பின்நவீனத்துவவாதிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட மார்க்ஸியத்துக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாட்டு முயற்சி. அந்த அடையாள அரசியல் ஓட்டுக் கட்சிகளாக மாறி சீரழிந்த நிலை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு மார்க்ஸியமும் தலித்தியமும் அதிகம் பிரிவில்லாமலேயே பயணப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்த பின்னணியிலிருந்து பார்க்கும் போது, அந்த நூலும் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்களும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டவையோ என்று மேலெழும் எண்ணத்தை தவிர்க்க முடியவில்லை. இன்றியமையாமல் இணைந்தே இருக்க வேண்டிய, இணைந்தே இருக்க வேண்டிய சமூகத் தேவை கொண்ட மக்களை பிளவுபடத் தூண்டும் எதனையும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றும் இருக்க முடியாது. மார்க்ஸோ, அம்பேத்கரோ யாரும் ஒளிவட்டம் பொருந்தியவர்களோ, விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களோ அல்லர். ஆனால், சூழல் என்னவாக இருக்கிறது?, அவ்வாறாக முன்தள்ளுபவர்களின் நோக்கம் என்னவாக இருக்கிறது? என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறல்லாமல், தூண்டல்களுக்கு ஏற்ப எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டே செல்வது எதிரிகளின் நோக்கங்களுக்கு துணை போகும் நடவடிக்கைகளாகவே அமையும்.

இந்த சூழலில் தான் கடந்த ஞாயிறன்று (16.10.2016) தமிழ் இந்து நாளிதழில் இராமச்சந்திர குஹா எழுதி சாரி சுருக்கமாக தமிழில் மொழிபெயர்த்த கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருக்கிறது. அம்பேத்கர் மதம் மாறிய 60 ஆம் ஆண்டு நினைவாக அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அம்பேத்கரின் பௌத்தம் செழித்திருந்தால் இந்தியா எப்படி இருந்திருக்கும்? எனும் அந்தக் கட்டுரையின் உட்கிடை என்ன?

அம்பேத்கர் பெருந்திரளான மக்களுடன் பௌத்த மதத்துக்கு மாறினார், அவ்வாறு மாறுவதை ஊக்குவித்தார், பார்ப்பனிய மதத்தின் சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான தீர்வாக அதைக் கொண்டிருந்தார் என்பவை வரலாறு. அதில் மார்க்ஸியர்களுக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்பது வேறு விசயம். ஆனால், இந்தக் கட்டுரை முன்வைப்பது அம்பேத்கர் மதம் மாறியதைத் தொடர்ந்த ஒரு கற்பனை. இப்படி ஒரு கற்பனையை, அந்தக் கற்பனையையே வாசகர் மனதில் இருத்தும் மைய விசையாக கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது.

அம்பேத்கர் மதம் மாறிய ஒன்றரை மாதத்தில் மரணமடைந்து விடுகிறார். அவ்வாறன்றி இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகள் அவர் மண்ணில் வாழ்ந்திருந்தால், அவரின் பௌத்த ஆய்வுகள் மூலம் பல லட்சக் கணக்கான, கோடிக்கணக்கான மக்கள் பௌத்தத்திற்கு மாறி இருப்பார்கள். அதன் மூலம் ஒரு சமூக மாற்றமே நிகழ்ந்து, பார்ப்பனிய மதம் தன் வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளையே கைவிட்டிருக்கும் என்றெல்லாம் விரிகிறது கட்டுரையாளரின் கற்பனை.

எழுத்தாளர், வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒருவரின் கற்பனை அல்லது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை தொடர்ந்து செல்லும் ஊகம் இப்படி உள்ளீடற்ற ஒன்றாக இருக்க முடியுமா? சாதியப் படிநிலை என்பது பார்ப்பனிய மதத்தின் அடிப்படை. அது இல்லையென்றால் பார்ப்பனிய மதமே இல்லை. தன் அடிப்படையையே கைவிட்டுவிட்டு அந்த பார்ப்பனிய மதம் எதை எடுத்துக் கொள்ளும்?

சாதியப் படிநிலைகளால் உருவான சமூகக் கொடுமைகள் ஒரு தனி மனிதன் இன்னொரு தனி மனிதன் மீதான ஒடுக்குதல் மட்டுமா? அது சமூகக் கொடுமை. பண்பாடு, கலாச்சாரம், அன்றாட பழக்கவழக்கங்கள், சிந்தனை முறை, உழைப்பின் வடிவம், மீற முடியாத சட்ட ஒழுங்குகள் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சமூகக் கொடுமை. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வந்திருக்கும் சமூகக் கொடுமை. இவை மதம் மாறுவதால் தீர்ந்து விடும் என்பது மதவாதப் பிதற்றல். சாதியப் படிநிலை வழியாக இருக்கும் சமூகக் கொடுமை, தீண்டாமை என்பதை அதன் கொடூர எல்லைகளோடு புரிந்து வைத்திருக்கும் யாருக்கும் இப்படி ஒரு அசட்டுக் கற்பனை தோன்றியிருக்க முடியாது.

ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் நீட்சியை தன் மனக் கண்ணில் உருவாக்கிப் பார்க்கிறார் என்றால் எவற்றையெல்லாம் அவர் அடிப்படைகளாக கொண்டிருக்க வேண்டும்? எதனை அவர் இல்லாமல் போகும் என முடிவு செய்கிறாரோ அதன் முழுமையான வடிவம், அதன் இன்றியமையாத தன்மை, அது நீங்குவதால் அந்த மதத்தில் என்ன விளைவுகள் ஏற்படும்? அதனை அந்த மதம் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளும்? போன்றவற்றை ஒருபுற அடிப்படைகளாகவும்; மக்களின் மனோநிலை, சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு இதுகாறும் அவர்கள் காட்டிவந்த எதிர்ப்பு, அல்லது தவிர்க்கவியலாமல் சகித்து வந்த தன்மையின் அளவு, இந்த மாற்றத்தினால் ஏற்படும் விளைவுகளை அவர்கள் எப்படி எதிர் கொள்வார்கள் போன்றவற்றை மறுபுற அடிப்படைகளாகவும் வைத்து சிந்தித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கான உள்ளீடு கிடைக்கும். மாறாக கிரிக்கெட் விளையாட்டில் 10 ஓவரில் இவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடித்தால் ஐம்பது ஓவரில் எவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடிப்பார்கள் என்று கணக்கிடுவதைப் போல் கணக்கிட்டால் அது வரலாற்றுப் பதிவாக இருக்காது. மாறாக, உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்கும்.

அப்படி என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது அந்த வெற்று கற்பனையில்? சாதியப் படிநிலை தீண்டாமை எனும் சமூகக் கொடுமை எந்த அடிப்படையில் மேல் தங்கியிருக்கிறது என்பதை காண மறுக்கும் அல்லது திசை திருப்பும் வேலையை அந்த வெற்றுக் கற்பனை செய்திருக்கிறது. தலித்தியம் எனும் அடையாள அரசியலின் அடிப்படையும் அது தான். சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறையாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதை தலித்துகள் மட்டுமே ஒருங்கிணைந்து வெற்றி கண்டுவிட முடியும் என்பதே முழுமையற்ற பார்வை. எல்லா படிநிலை மக்களையும் ஒருங்கிணைத்துச் செய்ய வேண்டும். அது வர்க்க அடிப்படையில் மட்டுமே சாத்தியம் என்பதை மறுக்கும் பார்வை அது.

மார்க்சியம் வர்க்க அடிப்படையை முதன்மையாகக் கொண்டே பிரச்சனைகளை தீர்க்க முயல்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு இருக்கும் அனைத்துப் பிரச்சனைகளும் வர்க்க அடிப்படை கொண்டவைகளே. அதனால் தான் மார்க்சியம் வர்க்க ஒற்றுமையைக் கோருகிறது. வர்க்க ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் நோக்கம் கொண்ட அனைத்தும் எதிரிகளுக்கு உரமூட்டுவதாகவே முடிகின்றன.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் இவ்வளவு காலம் தொடர்ந்து நீடித்திருப்பதற்குக் காரணமே அது உற்பத்தி முறையுடன் கொண்டிருக்கும் பிணைப்பு தான். உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைக்கும் போராட்டத்தின் வழியாகத்தான் இந்த சமூகக் கொடுமையை தீர்க்க முடியும். இந்த புரட்சிகரமான மாற்றத்தைத் தான் அந்தக் கட்டுரையின் வெற்றுக் கற்பனை திசை திருப்பி, மத மாற்றத்தின் மூலம் இதை சாதித்துவிட முடியும் என மக்களின் மனதில் விதைக்க முயல்கிறது. எவ்வளவு தீங்கான எண்ணம் இது.

அண்மைக்கால விவாதங்கள் அனைத்துமே மார்க்சியத்தையும், தலித்தியத்தையும் தனித்தனியாக பிரிப்பதையே குவி மையமாக கொண்டு இயங்குகின்றன. அண்மையில் ஜெ.என்.யு பல்கலைக் கழக தேர்வில் அனைத்து இடங்களையும் பிடித்த இடது சாரிகளை குறிப்பிடாமல் விட்டுவிட்டு இரண்டே இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வென்ற ஏ.பி.வி.பி யினரின் கொண்டாட்டங்களை வண்ணப் படத்துடன் வெளியிட்ட தமிழ் இந்து நாளிதழுக்கு, இவ்வாறான கட்டுரைகளை வெளியிடுவதில் வேறெதுவும் நோக்கம் இருந்து விட முடியுமா? என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஓராண்டுகளுக்குப் பிறகும் பதிலில்லாமல் தொடர்கிறது தாத்ரி

பொதுவாக நான் ஆங்கிலக் கட்டுரைகளை வாசிக்க முயல்வதில்லை. ஏனென்றால் என் ஆங்கிலப் புலமையின் உயரம் அவ்வளவு தான். தேவை ஏற்படும் போது மொழிபெயர்ப்புகளை நாடுவதும், கிடைக்காவிட்டால் மொழிபெயர்ப்பு கருவிகளை நாடுவதும் தான் என் வழக்கம். மொழிபெயர்ப்புக் கருவிகள் வழியாக புரிந்து கொள்ள முயல்வது என்பது இடியாப்ப இழைகளை நேர்படுத்தும் திறமையை ஒத்தது.

அண்மையில் ஒரு மொழி பெயர்ப்புக் கட்டுரையை படித்துக் கொண்டிருந்தேன். படித்து முடிக்க முடியாத அளவுக்கு எரிச்சல் வந்தது. அந்த அளவுக்கு மனம்போனபடி, கட்டுரையின் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாதபடி சிதைத்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. இவ்வளவு மோசமான மொழிபெயர்ப்பையும் இணைய வெளியில் வெளியிட முடியுமா எனும் வியப்பு வந்து போனது. நாம் ஏன் மொழிபெயர்க்கக் கூடாது எனும் துணிவு தலைகாட்டியது. அதன் விளைவே இந்தக் கட்டுரை.

எனக்கு கட்டுரைகளை மொழிபெயர்க்கும் அளவுக்கு ஆங்கிலப் புலமை கிடையாது என்பதை முதலிலேயே ஒப்புக் கொள்கிறேன். எனவே, குறைகளை சுட்டிக் காட்டுங்கள். படித்தபின் உங்களுக்கு ஏற்படும் உணர்ச்சிகளை அப்படியே வெளிப்படுத்துங்கள். அது எவ்வளவு மோசமானதாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. வெளிப்படுத்தாமல் நமட்டுச் சிரிப்புடன் நகர்ந்து விடாதீர்கள். அப்படிச் செய்தால், இது போன்ற மொழிபெயர்ப்புகள் தொடரும் என உங்களை எச்சரிக்கிறேன்.

மூலக் கட்டுரை: One Year After Dadri, There are Still No Answers

dadri-protest-pti-1

ஓராண்டுகளுக்குப் பிறகும் பதிலில்லாமல் தொடர்கிறது தாத்ரி

பசுவின் பெயரால் நடந்த மனித கசாப்புக்கு மெய்யாகவே நீதி கிடைத்துவிட்டதா? ஓராண்டுக்குப் பின்னரும் அக்லக்கின் குடும்பம் நிலை கொள்ளாமல் தவித்துக் கொண்டிருப்பது தொடர்கிறது.

எனக்கு இந்திய நீதி முறையின் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது என்கிறார் கொலை செய்யப்பட்ட அக்லகின் மகன் சர்தாஜ். உங்களது அக்கம்பக்கத்தினர்களால் கொடுக்கப்பட்ட புகாரின் அடிப்படையில் உங்கள் குடும்பத்தினர் மீது முதல் தகவலறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்ட போது நீங்கள் பீதியடைந்தீர்களா? என்று கேட்கப்பட்ட போதுதான் மேற்கண்ட பதிலைக் கூறினார் அக்லக்கின் மகன். மாடிறைச்சி வைத்திருந்தார் எனும் வதந்தியை முகாந்திரமாகக் கொண்டு நூற்றுக்கும் அதிகமானோர் திரண்ட ஒரு வன்முறைக் கும்பல் அக்லக்கை கிழித்துப் போட்டு சரியாக ஆண்டு ஒன்று கடந்து விட்டது. தற்போது உத்திரப் பிரதேச காவல்துறை அக்லக்கின் வீட்டில் இருந்தது மாட்டிறைச்சி தான் என முடிவு செய்திருக்கிறது. அப்படி முடிவு செய்திருப்பது அக்லக் தன் வீட்டில் பசுவை அறுத்தார் என்பதற்கு ஆதாரமாகாது என்ற போதிலும் கூட அக்லக்கின் குடும்பம் பதட்டத்திலேயே இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட செயற்பாட்டாளர் சலீம் பைக் என்னிடம் கூறும் போது, மாட்டுத் தொழிலில் ஈடுபடும் முஸ்லீம்கள் ஒரு மாநிலத்திலிருந்து வேறொரு மாநிலத்துக்கு மாடுகளை கன்றுகளை அனுப்பும் போது தகுந்த அரசு சான்றிதழ்கள் இருந்த போதிலும் பசு பாதுகாப்பு படைகளால் தொந்தரவுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதையும், தாக்கப்படுவதையும், பணம் கேட்டு மிரட்டப்படுவதையும் தான் ஆவணமாக பதிவு செய்து வைத்திருப்பதாக கூறினார்.

மாடுகள் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்துக்கு கொண்டு செல்லப்படும் போது பசு பாதுகாப்பு படையினரால் பிடித்து கௌசாலா வில் ஒப்படைக்கப்படும் சில வழக்குகளை நான் கவனித்துப் பார்த்திருக்கிறேன். உரிய ஆவணங்களை சரிபார்த்து காவல்துறை கௌசாலா விலிருந்து மாடுகளை விடுவிக்குமாறு ஆணை வழங்கிய பிறகு அவற்றில் சில மாடுகள் இறந்து விட்டதாகவோ, காணாமல் போய் விட்டதாகவோ கூறி மீதமுள்ளவை மட்டுமே உரியவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன. பெரும்பாலான முஸ்லீம் கால்நடை வியாபாரிகளுக்கு, அவர்களிடம் பேசி அல்லது சட்ட வழிமுறைகளைக் காட்டி தங்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டதை திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளும் அளவுக்கு அறிவுக் கூர்மையோ, திறனோ இருப்பதில்லை. கால்நடைகள் எப்படி இறந்து போகின்றன அல்லது காணாமல் போகின்றன என்பது ஒன்றும் ரகசியம் அல்ல.

மொரதாபாத் மாவட்டத்தில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு, எளிய பொருளாதார பின்னணி கொண்ட ஒருவன் தன் தங்கையின் திருமணத்திற்காக வாங்கிச் சென்ற இறைச்சி மாட்டிறைச்சியா என போலீசுக்கு சந்தேகம் வந்ததைத் தொடர்ந்து வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டதால் அந்தப் பெண்ணின் திருமணமே தள்ளிப் போனது.

பசுவின் மீதான பாதுகாப்பு எனும் போர்வையில் வன்முறை நிகழ்வுகள் அதிகரித்ததினால் தூண்டப்பட்ட வெறுப்புணர்வு தான் அக்லக் மீதான குரூரமான தாக்குதல் என்கிறார் சலீம் பைக்.

இவை விழிம்பு நிலை மனிதர்களின் உரிமைகளைக் காக்கும் பொருட்டு மனித உரிமை ஆணையம் போன்ற அமைப்புகளின் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கிறார். குறிப்பாக, இது போன்ற தாக்குதல்கள் மீண்டும் நடக்காத வண்ணம் உறுதிப்படுத்தப் பட வேண்டும் என்கிறார்.

அவர் தாத்ரி தாக்குதல் தொடர்பாக தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் ஒன்பது கேள்விகள் அடங்கிய மனுவை பல்வேறு அரசு அலுவலகங்களுக்கு அனுப்பியுள்ளார். தாத்ரி தாக்குதல் நடைபெற்ற இடத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட விசாரணைக் குழுக்களின் அறிக்கைகளில் அவர் தேடினார். மத்திய மாநில அரசு சார்ந்த மற்றும் அரசு சாரா இன்னும் காவல்துறை, உளவுத்துறை உயரதிகாரிகளின் இழப்பீட்டு விபரங்களினூடாக அமைதி நடவடிக்கைகளை தேடினார்.

தொடர்ந்து அவர், 2015 அக்டோபர் 15 ல் பதிவு செய்யப்பட்டதில், பல்வேறு கமிசன்களின் முதன்மையான விசாரணைகளிலிருந்து கிடைத்த பதில்கள் மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளிக்கின்றன. உத்திரப் பிரதேச மாநில மனித உரிமை கமிசன் எங்களுக்கு தாத்ரி தாக்குதல் குறித்து எந்த முறையீடும் வரவில்லை என்கிறது. மட்டுமல்லாது, தாத்ரிக்கு அனுப்பபட்ட விசாரணைக் குழுவின் நடவடிக்கைகளும் பூச்சியமாகவே இருக்கிறது. மிகவும் இன்றியமையாத ஏழு கேள்விகளுக்கான பதில், உங்கள் மீதமுள்ள கேள்விகளுக்கான பதில் ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்ட தகவல்களில் இருக்கிறது எனும் வெற்றுச் சொற்களாகவே இருக்கிறது.

தேசிய மனித உரிமை கமிசனின் சட்டப் பிரிவிலிருந்து கிடைத்த ஒற்றைப் பக்க பதில் மட்டும் கொஞ்சம் பரவாயில்லை. உலக அளவில் விவாதிக்கப்பட்ட ஒரு நிகழ்வுக்கு, தாத்ரியிலிருந்து ஒன்றரை மணி நேர பயண தூரத்தில் இருக்கும் சிறுபான்மையினருக்கான தேசிய கமிசனினிலிருந்து ஐந்தரை பக்க பதிலை பெறுவதற்கு ஒன்றரை மாதம் எடுத்துக் கொண்டதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

முதல் அமைச்சரின் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த பதிலிலிருந்து நான் அறிந்து கொண்டது என்னவென்றால், (அதுவும் முதல் மேல் முறையீட்ட பதிவு செய்த பிறகு தான் வந்தது) 2015 டிசம்பர் 3ம் தேதி இயற்றப்பட்ட தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட விதி எண் 4 (2) (v) ன் படி நீங்கள் கோரும் தகவல் மிக நீண்ட தகவல்களை உள்ளடக்கியதாகவும், தொகுப்பற்ற விபரங்களாகவும், திசைதிருப்பும் வண்ணமும், பொது நலனுக்கு ஊறு விளைவிக்கும் படியும் இருக்கிறது. இது தான் அவர்களின் பதில். வேறில்லை. ஆனால், இதில் வருத்தத்துக்குறிய விசயம் என்னவென்றால் அந்த விதியின் தொடக்கத்தில் இந்த தேதிக்கு முன்னர் கேட்கப்பட்ட விபரங்களுக்கு இது பொருந்தாது என்றும், அந்த தேதிக்கு முன்னர் இருந்த விதிகளின் படி குறைவாக பதிலளிக்கவோ, பல்வீனமானது என நிராகரிக்கவோ கூடாது என்று இருப்பதை கவனிக்க மறுத்தது தான். முதலமைச்சர் அலுவலகம் அக்லக்கின் தாக்குதல் குறித்த இன்றியமையாத அந்த ஒன்பது கேள்விகளில் எந்த ஒன்றுக்கும் பதிலளிக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. வகுப்புவாதச் சூழல், தண்டனை, இழப்பீடுகளை கோருவதாக இருக்கிறது எனும் பொருந்தாத முறையற்ற வாதத்தைக் கொண்டே அந்த மனு நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதே என்னுடைய புரிதல்.

இப்படி தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் விபரங்களை கேட்பது ஒரு அதிசயத்தை விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. பல்வேறு கமிசன்கள் அலுவலகங்கள், மாவட்ட நீதிமன்றங்கள் தொடங்கி முதல்வர் அலுவலகம் வரை இந்த விசயத்தை வெகு சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அல்லது இந்த விசயம் சட்ட ரீதியாக நடவடிக்கை எடுக்கும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது இல்லை என்று கருதுகிறார்கள்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 48வது பகுதியில் மாநிலக் கொள்கைகளுக்கான நேரடியான பிரிவில் வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்புக்கான அமைப்புகள் எனும் தலைப்பில் மாநிலங்கள் வேளாண்மைக்கும், கால்நடை வளர்ப்புக்கும் நவீன, அறிவியல்பூர்வமான முறையில் ஊக்கம் அளிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, இனப்பெருக்க முறையை மேம்படுத்தி பரவலாக்குவதற்கு உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும் மாடுகளை கறவைப் பசுக்களை கன்றுகளை வெட்டாமல் பாதுகாக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது இப்போதைய காலத்துக்கு பொருத்தமானது தானா? (மாடுகளை பராமரிப்பதின் முதன்மையான நோக்கமே விவசாயத்துக்கு பயன்படுத்துவது தான். ஒருபக்கம் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கேற்ப இயந்திரமாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதும், மறுபக்கம் விவசாயத்தையே திட்டமிட்டு அழித்துக் கொண்டிருக்கும் போதும் மாடுகளைப் பரவலாக்குவது என்பதன் பொருள் என்ன? – மொ.ர்)

இந்தியாவில் மாடுகள் அறுக்கப்படுவது குறித்த சொல்லாடல் அரசியல் சட்டத் தளங்களில் இரகசியமானதாக ஒன்றும் இல்லை. விவசாயச் சமூகத்தில் மாடுகளின் பங்களிப்பு என்பதில் எருதுகளுக்குறிய இடம் தெளிவாகக் அறியப்பட்டிருக்கிறது. எவ்வாறாயினும் தேர்தல் அண்மிக்கும் பொழுதுகளில் மக்களின் பொதுக்கருத்தாக தாயாக உருவகிக்கப்பட்டு மதவாத உணர்ச்சிகள் தூண்டப்படுகின்றன. செய்தி ஊடகங்களும் பிரியாணி என்பது போல் உருவகத்தில் குறிப்பிட்டு மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி, மாட்டுக்கறி வாங்கினாலோ, வைத்திருந்தாலோ, உண்டாலோ அல்லது அவ்வாறு செய்ததாக ஐயம் ஏற்பட்டாலோ, அதுவே பொதுவெளியில் தாக்கி கொடுமைப்படுத்தும், கொல்லும் அளவுக்கு கொண்டு செல்கின்றன.

உனாவில் நடந்த நிகழ்வு அரசியலமைப்பு சாசன உரிமைக்கான, அடிப்படை சுதந்திரத்துக்கான வன்முறையற்ற போராட்டமாக உருமாறியது. அதுவும் இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு இலக்காகும், இதுவரை ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தவர்களே முன்னெடுத்துச் சென்ற போராட்டமாகியது.

இந்த வாரம் அக்லக் மீதான தாக்குதலின் முதல் ஆண்டு நிறைவு வாரம். கோமாதாவை இழிவுபடுத்துவது, சட்டத்தை மீறுவது என காரணம் கூறி பல வன்முறை நிகழ்வுகள் அக்லக்கை தொடர்ந்து நடந்தேறிக் கொண்டுள்ளன. இது போன்ற வன்முறைகளுக்கு எதிராக காலங்கடந்த வெற்று அறிக்கைகள் தான் அதிகாரத்திலிருந்து பதிலாக கிடைக்கிறது என்பது ஓர் அதிசயம் தான். அதிகாரத்தின் பல்வேறு மட்டங்களின் இந்த தோற்றுப் போன நிலை இன்னும் அதிகமதிகம் மக்கள் கொல்லப்படுவதற்கு முன் தன்னிறைவடையுமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பாசிச மோடி

பிரசன்னா, ராஜ் ரம்யா ஆகியோரின் கேள்விகளுக்கும், ஃபெரோஸ் அவர்களின் பின்னூட்டத்திற்குமான பதில்கள் தான் இந்த இடுகை.

modihitler

தோழர் செங்கொடி,

ஆதிகால மனித சமூகம் பொதுவுடமை அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது என பல ஆய்வாளர்கள் கூறிவருகின்றனர். உங்களுடைய எழுத்துகளிலும் அக்கருத்து உள்ளது. எனவே, கார்ல் மார்க்ஸ் தன் எழுத்துகளின் மூலம் மீட்டுருவாக்கம் செய்த பொதுவுடமை கருத்தாக்கமானது, நமது ஆதி மனித சமூகம் கொண்டிருந்த ஒன்றுதானா? அல்லது அதன் அடிப்படையிலமைந்த, ஆனால் பல மாறுதல்களைப் பெற்ற ஒரு கருத்தாக்கமா? கார்ஸ் மார்க்ஸின் உழைப்பு எதை நோக்கியது?

தோழர் பிரசன்னா,

தொடக்க கால மனித சமூகம் பொதுவுடமை சமூகமாக இருந்தது என்பது மார்க்ஸின் கண்டுபிடிப்பல்ல. அறிஞர்கள் கூறிவந்தது தான், குறிப்பாக மார்கன். மட்டுமல்லாது வர்க்கங்களின் இருப்பு, அவைகளுக்கிடையிலான போராட்டம் போன்றவை கூட மார்க்ஸுக்கு முன்பே உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை தான். மக்கள் சமூகம் எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்குகிறது? அந்த இயக்கத்தின் போக்கில் அடையும் மாற்றம், அவற்றில் இயைபாகவும், முரணாகவும் செயல்படும் அம்சங்கள், அவற்றின் விதிகள் இவைதான் மார்க்ஸின் உழைப்பு. அதனால் தான் கம்யூனிசம் என்பது ஒரு சமூக அறிவியல் எனப்படுகிறது. இயக்கவியல் பொருள்முதல் வாதம், வரலாற்றியல் பொருள்முதல் வாதம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது தான் கம்யூனிசம். இந்த கம்யூனிச சமூகம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் கம்யூனிஸ்டுகளின் இறுதி இலக்கு.

ஆதிகால புராதன பொதுவுடமை சமூகம் என்பது மார்க்ஸ் கண்டடைந்த அறிவியல் ரீதியிலான பொதுவுடமை சமூகத்தோடு தொடர்புபடுத்த முடியாதது. ஆனால் அடிப்படை ஒன்று தான். தொடக்க கால பொதுவுடமை சமூகம் உட்டோப்பியன் சமூகம் எனப்படுகிறது. அதாவது அன்றைய சூழல், அன்றைய தேவை, அன்றைய அறிவியல், அன்றைய மனிதனின் சிந்தனை வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அன்றைய மனிதனுக்கு வேறு தெரிவுகளே கிடையாது. அப்படி இருந்தால் மட்டுமே உயிர் பிழைக்க முடியும் எனும் நிலையிலான சமூகம். மனிதனின் விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டு புறச்சூழல் அவ்வாறு இருக்குமாறு மனிதனை வடிவமைத்தது.

எதிர்கால பொதுவுடமை சமூகம் என்பது இதனின்று சற்றே மாறுபட்டது. உற்பத்தி முறைதான் சமூக இயக்கத்தின் அடிப்படை. அது தன் போக்கில் சமூக உறவுகளை மாற்றிக் கொண்டே செல்கிறது. மாற்றமடையும் ஒவ்வொரு உற்பத்தி முறையிலும் மனித உறவுகள் தொடங்கி அனைத்தும் மாற்றமடைகிறது. இன்று மனிதன் அனுபவிக்கும் அனைத்து வித துன்பங்களுக்கும் அந்த உற்பத்தி முறையில் இருக்கும் உழைப்புச் சுரண்டலின் விளைவாய் ஏற்பட்டவையே. அதன் உச்சமாக இன்றைய முதலாளித்துவ, ஏகாதிபத்திய உற்பத்தி முறை இருக்கிறது. எனவே மனிதன் தன் துன்ப துயரங்களிலிருந்து, உழைப்புச் சுரண்டலிலிருந்து விடுதலை அடைவது இந்த உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைப்பதால் மட்டுமே சாத்தியமாகும். இதை உணர்ந்து மனிதன் தன் சொந்த முயற்சியினால் (சமூக உற்பத்தி தனிநபர் சுவீகாரம் எனும் அடிப்படையில்) நிலவும் உற்பத்தி முறையை (சமூக உற்பத்தி சமூக சுவீகாரம் எனும் அடிப்படையில்) மாற்றியமைத்து அடுத்த நகர்வுக்குச் செல்வது தான் கம்யூனிசம். அதற்கு வழி சமைத்துக் கொடுப்பது சோசலிசம்.

உங்களுக்கான விடை கிடைத்திருக்கும் என எண்ணுகிறேன். அல்லவெனில் இன்னும் குறிப்பாக உங்கள் கேள்விகளைத் தொடருங்கள், விரிவாகப் பார்க்கலாம்.

**********

வணக்கம் தோழர்

ஜாதி ஒழிய இந்து மதம் ஒழிய வேண்டும் என்பது ஏற்புடைய வாதமா ?

நண்பர் ராஜ்ரம்யா,

ஆம் இந்து மதம் ஒழிய வேண்டும். மதங்கள் அனைத்தும் ஒழியத்தான் வேண்டும், ஒழிந்து தான் போகும் எனும் அடிப்படையில் மட்டும் அல்ல. சமூகத்தின் அச்சாணியாக இருக்கும் பெரும்பகுதி மக்களை பன்னெடுங் காலமாக கொடூராமாய் ஒடுக்கி வைப்பதையே தன் இருப்பாக கொண்டிருக்கும் ஒரு மதம் இருப்பதை அனுமதிக்கக் கூடாது எனும் அடிப்படையிலும் இந்து மதத்தை ஒழிக்கத்தான் வேண்டும்.

ஜாதி என்பதை வெறுமனே ஒரு மதத்தின் நிர்வாக வசதிக்கான உட்பிரிவு என்பதாக புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஜாதிப் பிரிவுகள் இல்லையென்றால் இந்து மதமே இல்லை. வரலாற்று அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்து மதம் என்றொரு மதமே இல்லை. இந்து மதத்தின் உருவாக்கமே தன்னுடைய அரசியல் மேலாதிக்கத்தை தக்க வைப்பதற்காக பார்ப்பனியம் உருவாக்கிய சதித்தனம். இன்று நாம் பார்க்கும் இந்து மதம் என்பது மக்கள் போராட்டங்களால் அதன் பல்வேறு கொடூரங்கள் நீக்கப்பட்ட ஒரு வடிவம். எடுத்துக்காட்டு உடன்கட்டை ஏறுதல். ஆனாலும் கூட அதன் கொடூரத்தனம் சகிக்க முடியாததாக இருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டு கோவை தாக்குதல்.

இந்து மதம் இருக்கட்டும் ஜாதியை மட்டும் ஒழித்தால் போதும் என்பது நெருப்பு இருக்கட்டும் அதன் எரிக்கும் தன்மையை மட்டும் நீக்கினால் போதும் என்பது போல அபத்தமானது. வரலாறு நெடுகிலும் பார்ப்பனியம் மக்களுக்கு நிகழ்த்தி வந்திருக்கும் கொடுமைகளை உணர்ந்த யாருக்கும் இது போன்ற அபத்தங்கள் தோன்றாது.

அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்று கொண்டுவரப்பட்ட சட்டத்தை சட்ட வரம்புக்கு உட்பட்டே ரத்து செய்யமுடிந்திருக்கிறது. அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்பது நீங்கள் நினைப்பது போல ஜாதியை நீக்கி மதத்தை தக்க வைக்கும் யோசனை போன்றது. இந்து மதத்தை ஒழிக்காமல் அதை செயல்படுத்த முடியாது என்பது தான் யதார்த்தமாக இருக்கிறது. பிறப்பினடிப்படையில் உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்காமல் இந்து மதம் பிழைக்க முடியாது. பிறப்பின் அடிப்படையில் சுமத்தப்படும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை நீக்க வேண்டுமென்றால், அதை இந்து மதத்தை ஒழிக்காமல் செய்ய முடியாது.

**********

மோடியை பாசிஸ்ட் என்பது மிகையாகத் தெரிகிறது. அவர் ஒரு அடியாள். நுகர்வு விரும்பி, சங்பரிவாரம் இயக்குகின்ற பொம்மை. சங்பரிவாரத்திற்கும் கார்ப்ரேட்டுகளுக்குமான அடியாள். மோடி என்ற பிம்பத்தை முந்தள்ளி சங்பரிவாரமும் கார்பரேட்டுகளும் இந்தியாவை நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். இந்தியாவில் எந்த ஒரு பிரச்சினைக்கும் மோடி என்ற பிரதமர் வாய் திறப்பதில்லை. மோடி சங்பரிவாரத்திடமிருந்து தகவல் வரும்போதுதான் பேச ஆரம்பிக்கிறார். மோடி ஒரு முட்டாள்.

இல்லை நண்பர் ஃபெரோஸ்,

மோடி குறித்து நீங்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து குறை மதிப்பீடாக இருக்கிறது. நீங்கள் கொண்டிருக்கும் தரவுகள் சரியானவை தான். ஆனால் அதன் மூலம் நீங்கள் வந்திருக்கும் முடிவுதான் பிழையாக இருக்கிறது.

பாசிசம் என்றால் என்ன? முதலாளித்துவம் ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ந்த போது முற்றிய நெருக்கடிகளை சமாளிப்பதற்காக வரித்துக் கொண்ட அரசியல் கொள்கை. எவ்வளவு மோசமான சுரண்டல் கொடூரங்கள் இருந்தாலும் அவர்கள் பாதுகாப்பை, அவர்களுக்குத் தேவையான வசதிகளை, அவர்களின் சுரண்டலுக்கு தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்து தருவதை உறுதிப்படுத்துவது தான் பாசிசம். இவ்வாறு செய்யப்படுவதை கொள்கையளவில் வரித்துக் கொள்பவர்கள் பாசிஸ்டுகள்.

மோடி ஒரு முட்டாள், மோடி ஒரு பொம்மை என்றால் மோடிக்கென்று சொந்தக் கருத்து ஒன்றுமில்லையா? இருக்கிறது என்றால் அந்தக் கருத்து எத்தகையது? யாருக்கு ஆதரவானது? யாருக்கு எதிரானது? சில போதுகளில் மோடியின் அமைதி என்பது கருத்து ஏதுமில்லாததால் ஏற்படும் அமைதியா? அல்லது தன்னுடைய கருத்தை பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக கொள்ளப்படும் அமைதியா? இவைகளுக்கான விடை என்ன?

மோடி ஒரு முட்டாள் தான். மோடி ஒரு பொம்மை தான். ஆனால் அவருக்கென்று ஒரு கருத்து உள்ளது. அந்தக் கருத்து தான் அவரின் எல்லாமாக இருக்கிறது. முட்டாளாக இருக்க வைக்கிறது, பொம்மையாக செயல்பட வைக்கிறது. தன்னுடைய ஆண்டான்களுக்கு சங்கடமான தருணங்களில் அமைதியாக இருக்க வைக்கிறது, நிலைமை கைமீறிப் போகும் போது நடிக்க வைக்கிறது. என்றால் அவரை முட்டாளாக மட்டும், பொம்மையாக மட்டும் மதிப்பிட முடியுமா?

நூரம்பர்க் விசாரணையின் போது ஹிட்லரின் இராணுவத்தினரும் கூட இப்படித்தான் வாதிட்டனர். யூதர்களைக் கொல்வது என்பது எங்களின் அரசுத் தலைவர் எங்களுக்கு இட்ட கட்டளை. இராணுவத்தினர் எனும் அடிப்படையில் அந்த கட்டளைகளை எங்களால் மீற முடியாது. எனவே, யூதர்களை கொன்றது எங்கள் மீதான குற்றமாகாது என்று தான் வாதிட்டார்கள். ஏற்க முடியுமா இதை.

ஒன்றை கட்டாயத்தின் பேரில், அல்லது பிழைப்புவாதத்தின் பேரில் செய்வதற்கும் விருப்பத்தின் பேரில் செய்வதற்கும் கூட வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மோடி செய்தது விருப்பத்தின் பேரில். அவர் வரித்துக் கொண்ட கொள்கையின் பேரில். ஏகாதிபத்தியத்தின், பார்ப்பனியத்தின் விருப்பமும் மோடியின் விருப்பமும் ஒன்றியிருந்தது என்றால் அது மோடியின் முட்டாள்தனத்தினால் ஏற்பட்டதல்ல. மோடியின் சொந்தக் கருத்திலிருந்து ஏற்பட்டது.

ஆகவே, மோடியை முட்டாள் என்றோ, பொம்மை என்றோ கூறுவது அவரை அவரின் குற்றங்களிலிருந்து காப்பாற்றும் உத்தியாகும். மோடி ஒரு பாசிஸ்ட். அவர் பாசிஸ்டாக இருப்பதனாலேயே பார்ப்பன பாசிஸ்டுகளுக்கும், ஏகாதிபத்திய பாசிஸ்டுகளுக்கும் இணங்கிப் போகிறார்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: