அல்தாபி, பிஜே: சாக்கடைகளை விலக்கி மக்களுக்காக சிந்திப்போம்!

pj altha

 

அரசியல் வெற்றிடம் என்றொரு சொற்றொடர் தமிழக அரசியலில் தற்போது பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. யதார்த்தத்தில் அப்படி ஒரு வெற்றிடம் இருக்கிறதா? என்பது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். தமிழக இஸ்லாமியர்களிடம் ஓர் அரசியல் வெற்றிடம் நீண்ட காலமாகவே நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. அதேநேரம் தமிழக இஸ்லாமியப் பரப்பில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செல்வாக்குடன் இருக்கின்றன. அதில் முதன்மையான ஒன்றாக இருக்கும் தமிழ்நாடு தவ்ஹீத் ஜமாத் எனும் அமைப்பில் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் குழப்பங்கள், தமிழ்நாட்டில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் தங்களின் கடைசி மூச்சில் முனங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதன் வெளிப்பாடாகவே தெரிகிறது.

முகம்மது அலி ஜின்னா அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட முஸ்லீம் லீக் பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்திய யூனியன் முஸ்லீக் லீக் ஆக மாறுகிறது. காயிதே மில்லத் இஸ்மாயில் அவர்கள் தலைமையில் இயங்கிய வரையில் அரசியல் ரீதியாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கட்சி, அவரின் மறைவுக்குப் பிறகு மெல்ல மெல்ல மதவாத ரீதியில் சருக்கி இன்று இருக்கிறதா இல்லையா என்பதே தெரியாத நிலையில் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில், மதீனாவில் (சவூதி அரேபிய நாட்டின் மதீனா எனும் நகர்) வேதம் பயன்றவர்களைக் கொண்ட இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்க குழுக்கள் மூலம் ஜாக் (ஜாமியத்துல் அஹ்லில் குரான் வல் ஹதீஸ் என்பதின் சுருக்கம் – மெய்யான குரான் ஹதீஸ் வழியில் நடக்கும் அமைப்பு என்பது பொருள்) எனும் பெயரில் வஹ்ஹாபிய அமைப்பு ஒன்று தமிழகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த அமைப்பு அரசியல் ரீதியாக யதார்த்தத்தில் இஸ்லாமிய மக்களின் பிரச்சனைகள் என்ன? அவைகளை எவ்வாறு தீர்ப்பது? அவைகளுக்காக என்ன வழியில் மக்களைத் திரட்டுவது? போன்ற எந்த முனைப்பும் இன்றி மதவாதத்தில் மூழ்கித் திளைத்த அமைப்பாக இருந்தது. அரசியலற்ற மதத் தூய்மை பேசுகின்ற அமைப்பாக தன்னை காட்டிக் கொண்டது. ஆனால், அரசியலின்றி ஏதேனும் இருக்க முடியுமா?

வஹ்ஹாபியம் பேசும் இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் என்பதே அரசியல் தான். சர்வதேச அரசியல். அமெரிக்கா, சோவியத் யூனியன் இடையேயான பனிப்போர் காலங்களில் சோவியத் யூனியனை வெல்ல அமெரிக்கா கண்டுபிடித்து, கடைப்பிடித்த  அரசியல். வியட்நாமில் வாங்கிய அடியில் அமெரிக்க மக்களே ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிராக போராடத் தொடங்கி விடுவார்களோ என்ற பயத்தில் நேரடியான இராணுவ நடவடிக்கைகளை தவிர்த்து மாற்று யோசனைகளை செயல்படுத்த முயன்றது அமெரிக்கா. அதில் ஓர் உத்தி தான் அமெரிக்காவில் படித்துக் கொண்டிருந்த செய்யத் குதூப் எனும் எகிப்தியரின் இஸ்லாம் ஓர் அறிவியல் மதம் எனும் சிந்தனை வழியாக ஆப்கானில் வெற்றிகரமாக சோதித்துப் பார்த்த இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் எனும் உத்தி. இது தான் வளைகுடா நாடுகளின் பொருளாதார பலத்தினாலும், அமெரிக்க ஊடக பலத்தினாலும் உலகம் முழுவதும் பரப்பப்பட்டது. இன்றும் எங்கெல்லாம் அமெரிக்காவுக்கு எதிர்ப்பு கிளம்புகிறதோ அங்கெல்லாம் இந்த மீட்டுருவாக்க குழுக்கள் இஸ்லாமிய தூய்மைவாதம் பேசி பயங்கரவாத செயல்களில் ஈடுபடுவதே சான்று. இந்தியாவிலும் இந்த இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்க வஹ்ஹாபியக் குழுக்கள் வளர்ந்த அதே காலகட்டத்தில் தான், பார்ப்பனிய பாஜகவும் அரசியல் அதிகாரத்தில் வளர்ந்தது. அதாவது இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் எப்படி அமெரிக்காவுக்கு உதவியதோ அதைப் போலவே இந்தியாவில் பார்ப்பனியத்துக்கு உதவிக் கொண்டிருக்கிறது. இது தான் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்களின் அரசியல். தெளிவாகச் சொன்னால், தன்னைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் பல்லாயிரக் கணக்கான உழைக்கும் இஸ்லாமிய மக்களுக்கு எதிராக தன்னை உருவாக்கிய முதலாளியான அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் அதன் இந்தியக் கூட்டாளிக்கும் உதவும் அரசியல்.

இன்று தமிழகத்தில் இயங்கும் பல வஹ்ஹாபியக் குழுக்களுக்கு தாய் அந்த ஜாக் எனும் அமைப்பு தான். அதிலிருந்து பிரிந்து வந்த பல உடைவுகளுக்கு நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பிஜே என அழைக்கப்படும் பி ஜெய்னுலாப்தீன் காரணமாக இருந்திருக்கிறார். தமிழ இஸ்லாமிய இளைஞர்களிடம்  மதத்தூய்மைவாதம் தீயைப் போல் பற்றிக் கொள்வதற்கு பிஜேவின் பேச்சாற்றல் ஒரு முதன்மையான காரணி. அதேநேரம் காயிதே மில்லத் மறைவுக்குப் பிறக்கான அப்துல் சமது, அப்துல் லத்தீப் தலைமையிலான இந்திய யூனியன் முஸ்லீம் லீக், அரசியலை முழுமையாக கை கழுவி பிழைப்புவாதத்தில் கரைந்து போக விரக்தியுற்ற இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் பீஜேவின் எளிமையான தர்க்கவியல் பேச்சால் எளிதில் ஈர்க்கப்பட்டார்கள். அதேநேரம் வளைகுடாவில் கிடைத்த வேலை வாய்ப்பும் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றியது.

எழுபதுகளின் பிற்பகுதியில் உத்திரப் பிரதேசத்தில் அஹ்மதுல்லா சித்திக் என்பவரால் தொடங்கப்பட்ட சிமி அமைப்பின் தமிழகப் பிரிவு, குணங்குடி ஹனீபாவால் தொடங்கப்பட்ட முஸ்லீம் முன்னேற்றக் கழகம், கோவை பாஷாவால் தொடங்கப்பட்ட அல் உம்மா போன்றவை அரசின் கொடுமையான அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகின. இவற்றில் இருந்தவர்கள் (ஜவாஹிருல்லா, பாக்கர் போன்றோர்) மேற்கூறிய வஹாபிய குழுக்களோடு தங்களை இணைத்துக் கொண்டதும் அரசின் அடக்குமுறை காணாமல் போனது. இவற்றில் சிமியின் தாய்  அமைப்பான ஜாமாதே இஸ்லாம் இ ஹிந்த் மட்டும் கொஞ்சம் தாக்குப் பிடித்து நிற்கிறது.

அரசியல் கலப்பில்லாத இஸ்லாமிய தூய்மைவாதம் பேசுவதாக கூறப்படும் வஹ்ஹாபிய குழுக்களில் ஏன் பிளவுகள் தோன்றுகின்றன? இவ்வாறான அனைத்து பிரிவுகளுக்கும் கொள்கை(!) ஒன்று தான். இஸ்லாத்தின் சன்னி பிரிவை தான் இவர்கள் அனைவரும் பின்பற்றுகிறார்கள்.  சன்னி பிரிவை பின்பற்றும் நடைமுறைகளில் ஏதேனும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? என்றால் அதுவும் இல்லை. பின் ஏன் பிளவுகள்?

ஜாக் தொடங்கி இன்று தவ்ஹீத் ஜமாத் வரை ஏற்பட்டுள்ள அத்தனை குழப்பங்களுக்கும் தனி நபர் ஒழுக்கக் கேடு, பொருளாதார பிரச்சனைகள் தான் காரணமாக முன்னிருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. தேர்தல் அரசியலில் பங்கெடுக்கலாமா கூடாதா என்பதும் சிக்கலாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்றாலும் அது முதன்மையானதில்லை என்பது அவர்களின் நடைமுறையில் வெளிப்பட்டது.

தொடர்ச்சியாக ஏன் இந்த வஹ்ஹாபிய அமைப்புகள் தனி மனித கேடுகளில் சிக்குகின்றன? அதன் வழியாக பிளவைச் சந்திக்கின்றன என்பது ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று. மாறாக, பிஜே, அல்தாபிகளின் பாலியல் நடவடிக்கைகள், அவர்களின் பைலா விதிகள், பிஜேவா அல்தாபியா யார் சரியானவர்?, அதில் சதி இருக்கிறதா? என்பன போன்ற கவைக்குதவாதவைகளை அலசுவது பிரச்சனையை சரியாக புரிந்து கொள்ள உதவாது.

என்பதுகளுக்கு முன்பு வரை தமிழக இஸ்லாமியர்களிடம் மதமும் அதன் கோட்பாடுகளும் முதன்மையாக இருந்ததில்லை. வணக்க வழிபாடுகளும் கூட முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கவில்லை.  வெள்ளிக்கிழமை தொழுகையைத் தவிர அன்றாட ஐவேளைத் தொழுகைகளுக்கு ஒரு வரிசை நிறைந்தாலே அதிசயம் தான். எல்லா மதத்தினருடனும் கலந்து பழகி ஐக்கியமாக உழைக்கும் மக்களாக வாழ்ந்த காலம். வஹ்ஹாபிய குழுக்கள் தான் மதத்தை முதன்மையாக நிகழ்ச்சி நிரலுக்குள் கொண்டுவருகின்றன. இது தான் அன்றைய ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு தேவையான அரசியலாக இருந்தது. இந்து மத உணர்வை ஏற்படுத்துவது, இந்து மத விழுமியங்களுக்குள் மக்களைக் கொண்டு வருவது ஆர்.எஸ்.எஸ். பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு தேவையனதாக இருக்கிறதோ, அதேபோல, அன்று மதக் கோட்பாடுகளில் பிடிப்பற்ற இயங்கியவாதிகளாக கம்யூனிஸ்டுகளை எதிர்க்க  மதப்பிடிப்புள்ள அதை மட்டுமே முதன்மையானதாக கொண்ட ஒரு கூட்டம் தேவைப்பட்டது. அதைத்தான் உலகெங்கும் வஹ்ஹாபிய குழுக்கள் செய்தன.

மதத்தைக் காட்டி மக்களை ஈர்க்கலாம், தக்க வைக்க முடியுமா? உழைக்கும் மக்களுக்கு அன்றாடப் பிரச்சனைகள் தேவைகள் பேரளவில் இருக்கின்றன. இதைப் பற்றி பேசாத, இதை தீர்க்க முயலாத எந்த இயக்கமும் மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற முடியாது.  தமிழக வஹ்ஹாபிய குழுக்களின் இருத்தலுக்கு அடிப்படையாகிய பொருளாதார தேவைகளை வழங்குவது வளைகுடா நாடுகளில் இருக்கும் உழைக்கும் மக்களே. அந்த வளைகுடா நாடுகள் முதலாளித்துவ விதிகளுக்கு ஆட்பட்டு நிடாகத் போன்ற சட்டங்கள் மூலம் ஆட்குறைப்பு செய்த போது இந்த வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செய்ததென்ன? மேலும், தங்களைப் பின்பற்றும் மக்களின் அன்றாட பிரச்சனைகளான விலைவாசி உயர்வு முதல் பார்ப்பன பாசிச தாக்குதல்கள வரை இந்த வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செய்ததென்ன? எதுவுமில்லை, அல்லது ஆழமற்ற மேம்போக்கு நடவடிக்கைகள் மட்டுமே.  ஏனென்றால் அவர்களுக்கு உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் தேவையே இல்லை மாறாக ஏகாதிபத்திய அரசியல் மட்டுமே தேவை.

இவைகளைத் தாண்டி அரசியல் என்று அவர்கள் முன் வைத்தது ஒட ஒதுக்கீடு மட்டுமே. அதிலும் முழுமையற்று தனியார்மயம் இடஒதுக்கீட்டை அதன் வேரிலிருந்தே அழுகச் செய்வதை எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல், தன்னைப் பின்பற்றோவோருக்கு பயிற்றுவிக்க முயலாமல் மொன்னையான வடிவிலேயே இடஒதுக்கீடு கோரும் போராட்டங்கள் அமைந்தன. இவ்வாறு தங்கள் வாழ்வுக்கான போராட்டமாக இல்லாமல் மதத்தை மட்டுமே முனிலைப்படுத்தும் ஒரு இயக்கத்தில் யாரால் நீடித்திருக்க முடியும்?

ஜாக் கில் இன்று விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவில் ஒரு சிலரே எஞ்சி இருப்பதன் காரணம் என்ன? ஏனென்றால் உழைக்கும் மக்களை ஈர்க்கக் கூடிய எந்த அம்சமும் அதில் இல்லை.  மாறாக ஒவ்வொரு முறையும் ஏற்படும் பிரிவினால் பிளவுபடும் இயக்கம் மக்களை ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தது. காரணம் ஏற்படும் பிளவு உழைக்கும் மக்களின் அரசியலற்ற அதன் தன்மையை தற்காலிகமாக பின்னுக்குத் தள்ளி பிளவு பேசு பொருளாக ஆக்கப்பட்டு அதன் மூலம் மட்டுமே உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. சிந்தித்துப் பாருங்கள், ஜாக் கில்  எந்தப் பிளவும் ஏற்படவில்லை என்றால் இன்றைய பல வஹ்ஹாபிய இயக்கங்களின் செல்வாக்கு ஜாக் கிற்கு கிடைத்திருக்குமா?

ஆம். ஒவ்வொரு முறை ஏற்பட்ட பிளவின் மூலம் மட்டுமே, அதன் வழியேயான எதிரெதிர் போட்டி மனப்பான்மையால் மட்டுமே தமிழகத்தில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.பிஜே என்பவர் மீதான நாயக பிம்பமும் இதற்கு துணை செய்தது. இதனைத் தாண்டி அந்த இயக்கங்களில் எதுவுமில்லை. இதற்கு இன்றைய காலங்களில் புதிய இளைஞர்களை அந்த இயக்கங்கள் ஈர்க்க முடியாமல் திணறுவதையே போதுமான சான்றாக கொள்ளலாம்.

இப்போது ஒரு முக்கியமான கேள்விக்கு திரும்புவோம். அல்தாபி, பிஜே, சைபுல்லா ஹாஜா, பாக்கர் இன்னும் பலர் மீது ஏன் பாலியல், கையாடல் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்படுகின்றன? அஞ்சுவதும் அடிபணிவதும் அல்லா ஒருவனுக்கே என்று கம்பீரமாக முழங்கும் இவர்களால் ஏன் சமூகத்தில் அப்பழுக்கற்றவர்களாக நல்லவர்களாக இருக்க முடிவதில்லை? சமூகத்தில் நல்லவர்களாக இருப்பதற்கும் நீடிப்பதற்கும் வேதங்களில் ஒன்றுமில்லை என்பதற்கு தேவநாதன்களே (கோவில் கருவறைக்குள்ளேயே பெண்களை மயக்கி கலவியில் ஈடுபட்டவன்) சாட்சி. சமூகம் சீர் கெட்டிருக்கும் போது தனி ஒருவனால் ஒருபோதும் நல்லவனாக இருக்கவோ நீடிக்கவோ முடியாது. சமூகம் ஏன் இப்படி இருக்கிறது? இப்படி சீர் கெடுவதற்கு யார் எது காரணம்? நேர்மையாக உழைத்து வாழும் மக்கள் எதனால் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள்? சமூகம் எந்த அடிப்படையில் இயங்குகிறது? அதை எந்த வழியில் மாற்றுவது என்று சிந்திக்காத யாரும், அவ்வாறு மாற்றுவதற்காக முயற்சிக்காத யாரும் நல்லவர்களாக நீடிக்க முடியாது.

இயக்கங்கள், கட்சிகள், அமைப்புகள் அனைத்தும் ஊழலிலும், முறைகேடுகளிலும், ஆணாதிக்கத்திலும் மூழ்கிக் கிடப்பதற்கு இது ஒன்றே காரணம். அவர்களுக்கு சமூகம் குறித்த எந்த சிந்தனையும் இல்லை. சமூகத்தின் இயக்கத்தை இயங்கியல் பார்வையோடு அவர்கள் அணுகுவதில்லை. அதனால் சக மனிதர்களுக்கு நேர்மையாக நடந்து கொள்ள வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இல்லை. மதம் ஒரு போதும் சக மனிதர்களுக்கு நேர்மையாக நடந்து கொள்ள தூண்டாது என்பதற்கு தவ்ஹீத் ஜமாத்துக்குள் நடக்கும் மோதல்களே போதுமான சான்றாகும். இஸ்லாத்தையே தன் பேச்சாலும் விளக்கங்களாலும் தூக்கி நிறுத்தி இருப்பதாக கருத்தப்படும் பிஜே மீது அன்றிலிருந்து இன்று வரை பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கின்றன. இவைகளை அவர் எதிர்கொண்ட விதத்தை நேர்மையான மீளாய்வுக்கு உட்படுத்திப் பாருங்கள். மதமும், வேதங்களும் அது கொடுக்கும் நீதி போதனைகளும் மனிதனை நேர்மையானவர்களாக நிலைநாட்டுவதற்கு போதுமானவை அல்ல என்பதை அந்த மீளாய்வு உங்களுக்கு புலப்படுத்தும்.

இஸ்லாமிய இளஞர்களே! உங்கள் மத நம்பிக்கைகள் எப்படி வேண்டுமானலும் இருக்கட்டும். அது இப்போதைய பிரச்சனை அல்ல. கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதை பின் தள்ளி வைத்துவிட்டு இருக்கிறார் என்றே கொள்வோம். நீங்கள் நல்லவர்களாக, நேர்மையானவர்களாக, சக மனிதர்களுக்கு உண்மையானவர்களாக மாற விரும்பினால், முதலில் சக மனிதர்களைப் பாருங்கள். உழைத்தே உடல் வற்றிப் போன அந்த மக்களின் நிலைக்கு காரணம் என்ன? அதை எப்படி நீக்குவது என்று சிந்தியுங்கள்.

நம்முடைய அன்றாடப் பிரச்சனைகள் என்ன? விவசாயம் திட்டமிட்டு அழிக்கப்படுகிறது. தொழில்துறை கார்ப்பரேட்டுகளுக்கான இயந்திரங்களாகவும் மக்கள் அதில் சிக்கி பிழியப்படும் கரும்புகள் போலவும் மாற்றப்பட்டு விட்டன. நீர், நிலம், காற்று என சுற்றுச் சூழல் மாசுபடுத்தப்படுகிறது. கனிம வளங்கள் வகைதொகையின்றி கொள்ளையிடப்படுகின்றன. இவைகளின் விளைவுகள் தான் நாம் அன்றாடம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள். இவைகளை சரி செய்வதற்கு என்ன செய்யலாம்?

நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் நெறிமுறைகளில் இதற்கு தீர்வு இருக்கிறதா என்று சிந்தியுங்கள். இருக்கிறது என்றால் விளக்குங்கள் நாங்களும் உங்களோடு வருகிறோம். இல்லை என்றால் இந்த மக்களையும், சமூகத்தையும், இயற்கையையும் காப்பாற்ற எங்களோடு ஏன் நீங்கள் இணையக் கூடாது?

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

சௌதி நிடாகத் சட்டம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியவை என்ன?

நீங்கள் டி.என்.டி.ஜே வுக்கு பணம் அனுப்பவில்லையா?

Advertisements

பகத் சிங் மீண்டும் சுவாசிக்கிறார்

bagath singh 3

 

அன்பார்ந்த இளைஞர்களே!

மார்ச் 23ம் நாள் குறித்து உங்களுக்கு தெரியுமா? இந்த நாடும் நாமும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என சிந்தித்து செயல்பட்ட 24 வயது இளைஞனை துக்கில் ஏற்றி கொன்ற நாள். அது நடந்தது 1931ம் ஆண்டு, வெள்ளைக்காரன் நம்மை ஆண்டு கொண்டிருந்த காலம்.

அன்று வெள்ளை அரசுக்கு எதிராக நம்மால் பேசக் கூட முடியாது என்று உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் அரசை எதிர்த்து பேசியதற்காக பேராசிரியர் சாய்பாபா, மருத்துவர் பினாயக் சென் உள்ளிட்ட ஏராளமானோர் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று தரமான துணியை நெய்யக் கூடாது என்பதற்காக மஸ்லின் நெசவாளர்களின் கட்டை விரலை வெள்ளை அரசு துண்டித்தது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் வேதாந்தா நிறுவனம் பாக்ஸைட் எடுப்பதை தடுக்கிறார்கள் என்பதற்காக பழங்குடியின மக்களை வேட்டையாடுகிறது நம்முடைய அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று உணவு தானியங்களை ஏற்றுமதி செய்ததாலும், ஊக வணிகத்தாலும் பெரும் பஞ்சத்தை (தாது வருடப் பஞ்சம்) உருவாக்கியது வெள்ளை அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் நம்முடைய அரசின் தனியார்மயக் கொள்கையாலும், ஊக வணிகத்தாலும் விலைவாசி கடுமையாக உயர்ந்து பல லட்சம் பேர் பட்டினி கிடக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா?

அன்று வெள்ளைக்காரர்கள் கூடும் இடங்களில் இங்கு நாய்களும் இந்தியர்களும் உள்ளே நுழையக் கூடாது என்று எழுதி வைத்திருந்தார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களிலும், கடலோர பொருளாதார மண்டலங்களிலும் இந்திய சட்டங்கள் உள்ளே நுழைய முடியாது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று உப்புக் காய்ச்சினாலும் அதற்கும் வரி கட்ட வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டான் வெள்ளைக்காரன் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் போர்வெல் போட்டு நிலத்தடி நீரை எடுத்தால் அதற்கும் வரி கட்ட வேண்டும் என்று சட்டம் போட்டிருக்கிறது நம்முடைய அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

எதைச் சொல்வது எதை விடுவது?

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாய் விவசாயம் செய்து வருகிறோம். நம் நாடு விவசாய நாடு. 60 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான வேலைவாய்ப்பை விவசாயம் வழங்குகிறது. ஆனால், அரசு அனுமதி இல்லாமல் விதை நெல்லை சேமித்து வைத்திருந்தால் அது குற்றம் என சட்டம் இயற்றியிருக்கிறது நம்முடைய அரசு. மரபணு மாற்று வித்துகளின் தீமைகள் குறித்து பரப்புரை செய்தால் அது குற்றம் என சட்டம் இயற்றியிருக்கிறது நம்முடைய அரசு.

தொழில்துறையில் தனியார் முதலீடு என்பது வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கும், அதிகப்படுத்தும், திறன் மிக்கதாக்கும், சிக்கனமாக்கும் என்று ஏதேதோ சொன்னார்கள். அதனாலேயே ஏராளமான சலுகைகளை வாரிக் கொடுக்கிறோம் என்றும் சொன்னார்கள். இப்போதோ தொடர்ச்சியாக வேலை இழப்புகள். வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் 7.9 சதவீதம் என்று நம்முடைய அரசே அறிவித்திருக்கிறது. நடப்பில் இதை விட அதிகமிருக்கும் என்பதே உண்மை. ஆனாலும் நம்முடைய அரசு சலுகைகளை ஒருபோதும் கேள்விக்கு உட்படுத்தாது. மட்டுமல்லாது, தொழிலாளர்கள் உரிமைகளாக மிச்சமிருக்கும் ஒன்றிரண்டு உரிமைகளையும் குழி தோண்டி புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது நம்முடைய அரசு.

பாரத்மாலா, சாகர்மாலா, ஹைட்ரோகார்பன், நியூட்ரினோ என்று திட்டங்கள் நீண்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அத்தனையும் வளர்ச்சித் திட்டங்கள் தாம் நம்முடைய அரசுக்கு. அவைகளால் எத்தனை கோடி மக்கள் வாழ்விழந்தாலும், செத்தொழிந்தாலும் கவலையில்லை நம்முடைய அரசுக்கு.

லலித் மோடி, மல்லையா, நீரவ் மோடி ஆயிரம் லட்சம் கோடிகளில் மக்கள் பணத்தை கொள்ளையடிக்க அனுமதித்து விட்டு, அவர்கள் தப்பிச் செல்ல வசதியும் செய்து கொடுத்து விட்டு, அவர்கள் சொத்துகளை முடக்க சட்டம் போடப் போகிறோம் என்றும் சொல்லும் நம்முடைய அரசு தான் இருபதாயிரம் டிராக்டர் கடனுக்கும், இருபத்து நான்காயிரம் கல்விக் கடனுக்கும் விவசாயிகளையும், மாணவர்களையும் கொலை செய்கிறது.

சாராயக் கடைக்கு பாதுகாப்பு, அதற்கு எதிராக போராடும் மக்களுக்கு மண்டை உடைப்பு, பொய் வழக்குகள். குடிக்க நீரில்லை, சாலை வசதிகள் இல்லை, மருத்துவமனைகளில் மருந்தில்லை, பள்ளிகளில், ஆசிரியர்கள் இல்லை, ஆய்வக வசதிகள் இல்லை, கழிப்பறை இல்லை, பிடித்தம் செய்த சம்பளம் வரவில்லை இப்படி இன்னும் தங்கள் வாழ்வின் கொடுமைகள் எதை சொல்லியும் மக்கள் போராடி விடக் கூடாது. போராடினால் அதை சட்டம் ஒழுங்காக மட்டுமே பார்க்கும் காவல் துறை அதாவது நம்முடைய அரசு.

அப்படி என்றால் நம்முடைய அரசு என்பதன் பொருள் என்ன? நம்மைச் சுரண்டிக் கொல்வதற்கு தரகு பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து, நம்முடைய கடைசி உயிர்ப் போராட்டத்தில் கூட அவர்களுக்கு நகக் கீரலேனும்  விழுந்து விடக்கூடாது என்று பாதுகாப்பு கொடுப்பது தான் நம்முடைய அரசு என்பதன் பொருளா?

இந்தக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகத் தான் அன்று பகத் சிங் போராடினான். அவர்கள் வெள்ளைக்காரர்கள் என்பதால் மட்டும் தான் அது அன்னிய அரசா? இவர்கள் நம்மவர்கள் என்பதால் மட்டும் தான் இது நம்முடைய அரசா? இதை தெளிவாக உணர்ந்ததால் தான் அன்று, “இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை எங்களோடு முடியப் போவதும் இல்லை”  என்று முழங்கிக் கொண்டே தூக்கு மேடை ஏறினார்கள் பகத் சிங், சுக்தேவ், ராஜகுரு மற்றும் அஷ்பகுல்லா கான் ஆகியோர்.

அந்தக் கடமை நம் தோள் மீது இன்னும் இருக்கிறது. புழுத்து நாறும் இந்த அரசு கட்டமைப்பை அறுத்து வீச நாம் அமைப்பாக திரளும் போது தான் பகத் சிங் மீண்டும் சுவாசிக்கிறான். அந்த மாவீரர்களை மரணிக்க விடலாமா? அவர்களுக்கு சுவாசம் கொடுப்போம்.

மார்ச் 8 நம்மை போராடச் சொல்கிறது

Hard working labors

 

உலகம் முழுவதும் மார்ச் 8 ம் நாள் உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆண்டு முழுவதிலும் இது போல் பல நாட்கள் பல்வேறு சிறப்புகளாக கூறப்பட்டு, கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் ஒரு நாளாக கடந்து போக முடியாத நாள் இது. இன்றில் கொண்டாடப்படுவது போல் கோலப் போட்டியாகவோ, பூனை நடை அழகிப் போட்டியாகவோ, சமையல் போட்டியாகவோ, பெண்களுக்கு மட்டும் என்று அரங்குக்குள் ஆட்டம், பாட்டு என கேளிக்கை கொண்டாட்டமாகவோ முடித்துவிட முடியாத, முடித்து விடக் கூடாத ஒரு நாள் இன்று. ஏனென்றால் இதற்கென்று ஒரு வரலாறு உண்டு.

இன்று பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு நிகராக கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் பெண்ணே நீண்ட நெடுங்காலம் இவ்வுலகை தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினாள் என்பது நாம் அறியாத வரலாறு. புவியில் ஹோமோஎரக்டஸ் எனும் நிமிர்ந்த மனித இனம் தோன்றிய பிறகும் தீயின் பயனை அறிதல், ஈமச்சடங்கு எனும் இரண்டு பண்புகளை அறிந்த பிறகே மனிதன் எனும் வகைக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள். அந்த வகையில் மனிதன் தோன்றி சற்றேறக் குறைய மூன்று லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. வில் அம்பைக் கண்டுபிடித்து வேட்டையில் உபரியை அடைந்த பிறகு வேலைப் பிரிவினை, வர்க்கப் பிரிவினை தோன்றுகிறது. இது நடந்தது இன்றைக்கு பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இதன் பிறகே சமூகத்துக்கு ஆண் தலைமை ஏற்கத் தொடங்குகிறான். அதுவரை பெண்ணே உலகை தலைமை தாங்கி நடத்தினாள். அதாவது இரண்டு லட்சத்து எண்பத்தைந்தாயிரம் ஆண்டுகள் உலகை வழிநடத்தியவள் பெண். விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, மருத்துவம், கட்டிடக் கலை என அனைத்தையும் கண்டுபிடித்து உலகிற்கு அளித்தவள் பெண்.

அந்தப் பெண்கள் தான் இன்று அடிமை போல் நடத்தப்படுகிறாள். வெறுமனே பிள்ளை பெற்றுத் தரும் இயந்திரம், சமையல், வீட்டு பராமரிப்பு என்று மட்டுமே இயங்கும் அடிமை. அவளுக்கென்று எந்த உரிமையும் இல்லை. குடும்பத்தில் கூட அவள் தனிப்பட்டு எந்த முடிவையும் எடுத்து நடைமுறைப் படுத்த முடியாது. ஆணாதிக்க நுகத் தடியில் மாட்டிக் கொண்ட ஒரு விலங்கைப் போலவே அவள் உழல்கிறாள். கணவன் இறந்துவிட்டால் வாழவே உரிமையில்லை என்று உடன்கட்டை ஏறச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. மறுமணம் மறுத்து பாலியல் வடிகாலாய் பொட்டுக்கட்டச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. தந்தை, கணவன், மகன் என ஆணின் துணையுறுதலே பெண்ணின் அறம் என்றார்கள். உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கழகு என்று அழகைக் கூட ஆணே தீர்மானித்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் பெண்ணை அடக்கி ஒடுக்கி அழுத்தி வைத்து விட்டு பெண் இயல்பாகவே பலவீனமானவள் என்று மதம் பேசினான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் பெண்ணை விடுவிக்கிறோம் என்றது. வட்டாடையை கழற்றி வீசுவதே பெண்னியம் எனப் பிதற்றியது. பொருளாதார விடுதலையே பெண் விடுதலை என்று தத்துவம் பேசியது. நடந்தது என்ன? சம வேலைக்கு சம ஊதியம் தராமல், குறைந்த கூலிக்கு பெண்ணின் உழைப்பைச் சுரண்டவே தத்துவம் பேசியது வெளிப்படையானது. மறுபக்கம், இந்த பொருளாதாரச் சுதந்திரமே பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாகியது. அலுவலகத்தில், தொழிற்சாலையில், கடைகளில் குறைந்த கூலிக்கு அதிக வேலை. அது முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தால் வழக்கம் போல சமையல் குடும்ப பராமரிப்பு என்று இடுப்பு முறியும். இப்படி வேலை பார்த்தாலும் அதிலிருந்து ஒரு காசைக் கூட அவளால் சுயமாக செலவு செய்து விட முடியாது.

ஆணின் பலதார வேட்கையிலிருந்து தன்னை காத்துக் கொள்ளவே காதல் எனும் அருமருந்தை கண்டுபிடித்தாள் பெண். ஆனால் அதன் பெயரிலேயே இன்று பெண்கள் வேட்டையாடப்படுகின்றனர். பாலியல் வன்முறைச் செய்தியில்லாத ஒரு நாளும் விடியவில்லை. பெண் நீதிபதியைக் கூட குத்துப் பாட்டுக்கு ஆடச் செய்த செய்தியும் கடந்து சென்றது. நுகர்வுக் கலாச்சார வெறியில் பெண்ணே நுகர் பொருளானாள்.

அனைவருக்கும் பொது என்று எதுவும் இல்லை. அதைப் பேணிக் காக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. தன்னைத் தவிர ஏனைய அனைத்தும் நுகர்வுக்காகவே. நுகர்வே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு சமூகம் இயங்கினால், அது எவ்வளவு சீர்கெட்டு இருக்கும் என்பதற்கு நடப்பு உலகமே எடுத்துக் காட்டு.  புவி தோன்றிய காலம் தொட்டு முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அத்தனையும் இன்று அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறது. நீர், நிலம், காற்று, வான்வெளி, கனிம வளங்கள் என்று எதுவும் தப்பவில்லை. எல்லாவற்றையும் விட தனிச்சிறப்பாய் இவைகளோடு இயைந்து வாழ்ந்த மக்களும் அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறார்கள்.

இவைகளைச் செய்தது யார்? எது அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் என நாம் நம்பினோமோ, எது மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் என நாம் நம்பினோமோ, எது நீதியாய், நேர்மையாய் நடந்து கொள்ளும் என்று நம்பினோமோ அந்த அரசின் அனுமதியோடு தான் இவை அனைத்தும் நடந்தன. தெளிவாகச் சொன்னால் இவை அனைத்தும் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அரசுகள் இருந்தன.

எப்படி பார்ப்பனியம் உழைக்கும் மக்களை இழிவுபடுத்தி ஒதுக்கி வைத்ததோ, அதே போன்று தான் ஆணாதிக்கம் சரிபாதி மக்கட் தொகையினராகிய பெண்களை இழிவுபடுத்தி அடக்கி வைத்தது. ஆணாதிக்கம் தான் இங்கு சமூகமாக, கலையாக, கல்வியாக, கலவியாக, சமூகத்தில் எல்லாமுமாக இருந்தது, இருக்கிறது. இதை தகர்க்காமல், தகர்க்கும் சிந்தனை முறை இல்லாமல் பெண் விடுதலை அடைவது என்பது கனவு தான். பெண் விடுதலை என்பது குறியீடு. சமூக விடுதலையின் குறியீடு.

உற்பத்தியிலிருந்து என்று பெண் விலக்கி வைக்கப்பட்டாளோ அன்றுலிருந்து தான் பெண்ணின் மீதான அடக்குமுறைகள் தொடங்குகின்றன. எனவே, மீண்டும் பெண்கள் உற்பத்தியில் ஆணுக்கு நிகராக ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் அது பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாக அல்லவா இருக்கும்? இதற்கான விடை சோசலிச சமூகத்தில் தான் கிடைக்கிறது.

சமையலறையிலிருந்து பெண்கள் விடுதலை அடைவது என்பது பெண் விடுதலைக்கு அத்தனை இன்றியமையாதது. சமையலறையும், குழந்தை வளப்பும், வீட்டு பராமரிப்பும் பெண்ணை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பாறைகள். இவைகளை அகற்றும் சிந்தனையும், நடைமுறையும் சோசலிசத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. இயற்கை வளங்களை காப்பதில் தொடங்கி, மக்களை மகிழ்வாக வாழ வைப்பது, நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைத்து மக்கள் அனைவரையுமே அரசுப் பணியாளராக மாற்றுவது என்பது சோசலிசத்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

இந்த சாத்தியத்தை நோக்கித் தான் 1908ம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் பெண்கள் ஒன்று திரண்டு போராடினார்கள். 17 பெண்களை இரத்தில் நனைத்து அந்த போராட்டம் முன்னேறியது. அதைத்தான் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கிறோம். அந்த உழைக்கும் பெண்களின் போராட்ட நாளை தொலைக் காட்சிப் பெட்டியில் ஒரு மொக்கைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோ, ஏதோ ஒரு சந்தை இழந்த நடிகையின் உளரல்களை செவ்வி என்ற பெயரில் கேட்டு பொழுது போக்கியோ இந்த உணர்வேற்றும் போராட்ட நாளை கடந்து போகலாமா?

march 8 1

march 8 2

எச்சைகளை மலத்தால் அடித்து விரட்டுவோம்

lenin statue rsyf

 

பார்ப்பன பாசிஸ்டுகள் எவ்வளவு கொடூரமானவர்கள் என்பதற்கு வரலாறு நெடுகிலும் ஏராளமான சான்றுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. திரிபுராவில் லெனின் சிலை உடைக்கப்பட்டது அதற்கு மற்றுமோர் சான்று.

ஒரு தேர்தல் வெற்றி என்பது ஒரு போதும் மக்களின் விருப்பங்களை எதிரொலிக்காது என்பதற்கு, தேர்தல்கள் எப்படி எந்த அடிப்படையில் நடத்தப்படுகின்றன என்பது தொடங்கி ஏராளமான ஆய்வுகள் இருக்கின்றன.  தேர்தல் வெற்றிக்காக எந்த எல்லைக்கும் இறங்க ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள் தான் இந்த பார்ப்பன பாசிச ஓநாய்கள். அப்படியான இழி உத்திகள் மூலம் தான் திரிபுர மாநிலத்தில் நடந்த தேர்தலிலும் இந்த பாசிசங்கள் தேர்தல் வெற்றியை சுவைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் சுவைத்ததை உழைக்கும் மக்களின் முகத்தில் உமிழ்வது என்பது எவ்வளவு திமிர்த்தனம்?

உழைக்கும் மக்களின் ஒப்பற்ற தலைவர்களுள் ஒருவரான தோழர் லெனின் சிலையை உடத்திருப்பதன் மூலம் தங்களின் நாற்றமெடுத்த கொழுப்பை உழைக்கும் மக்களின் முகங்களில் உமிழ்ந்திருக்கிறார்கள். இதற்கு நாம் தக்க பதிலடி கொடுக்க வேண்டாமா?

தமிழ்நாட்டில் சீழ் பிடித்த சொரிநாய் ஒன்று சுற்றித் திரிகிறது. அது இவ்வாறு ஊளையிட்டிருக்கிறது, “லெனின் யார், அவருக்கும், இந்தியாவுக்கும் என்ன தொடர்பு, கம்யூனிசத்துக்கும், இந்தியாவுக்கும் என்ன தொடர்பு, லெனின் சிலை உடைக்கப்பட்டது திரிபுராவில் இன்று. திரிபுராவில் லெனின் சிலை. நாளை தமிழகத்தில் சாதி வெறியர் ஈ.வெ.ரா சிலை”

இந்த குலைப்பைக் கேட்டு திருப்பத்தூர் பெரியார் சிலையை நெருங்கிய இரண்டு குண்டர்களை மக்களே உதைத்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஆங்காங்கே எச்ச ராஜாவின் உருவப்படங்கள் எரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால் இது போதாது.  ஏனென்றால் இதை அவர்கள் உணர்ச்சி வேகத்தில் செய்யவில்லை. திட்டமிட்டுச் செய்திருக்கிறார்கள். இப்படி பேசி வெறியேற்றி ஆழம் பார்க்கிறார்கள்.  எனவே, அனுமதிப்பது அபாயமானது.

மக்களை மதிப்பவர்களிடம் தான் நாம் விமர்சனங்களை வைக்க முடியும். சரி செய்ய போராட முடியும். பார்ப்பன பாசிசங்களின் அடிப்படையே மக்களை பிளவுபடுத்தி ஆதிக்கம் செலுத்துவது தான். எனவே, இவர்களை, இவர்களின் பண்பாட்டை அடித்துத் தான் விரட்ட முடியும், விரட்ட வேண்டும். மலத்தால் அடித்து விரட்ட வேண்டும். அதுவரை நம்மால் ஓய்ந்திருக்க முடியாது.

%d bloggers like this: