மசூதியை கட்டியே தீருவோம்

babari masjith

டிசம்பர் 6 துக்கநாள் அல்ல; எழுச்சியின் குறியீடு

மசூதியை இடிக்க ஏன் அந்த நாளை தேர்ந்தெடுத்தார்கள்?

‘இந்துவாகப் பிறந்தேன். இந்துவாகச் சாகமாட்டேன்’ என்று உறுதி எடுத்து, அதை நிறைவேற்றிய அண்ணல் அம்பேத்கர் நினைவு நாளையும் அவரின் இந்து எதிர்ப்பையும் இருட்டடிப்புச் செய்து, தலித் மக்களிடம் இஸ்லாமிய எதிர்ப்பின் மூலமாக இந்து உணர்வை கட்டமைக்க.

‘ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய்’ முஸ்லிம் – தலித் எதிர்ப்பு என்று கணக்கு வைத்து கல்லடித்தார்கள் மசூதி மீது.
முதலாளித்துவம் தன்னையறியாமலேயே தனக்கு எதிரான தொழிலாளர் வர்க்கத்தை உருவாக்கியதுபோல், இந்துத்துவ வெறியர்கள் அவர்களை அறியாமலேயே இஸ்லாமிய தலித் மக்களின் ஒற்றுமையின் அடையாளமாக டிசம்பர் 6 யை மாற்றியிருக்கிறார்கள்.

அதன் தொடர்ச்சியாக ‘மாட்டிறைச்சி தடை’ என்பதும் ஒரு குறியீடு. அது முஸ்லிம் எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல, தலித் எதிர்ப்பும்தான்.
மாட்டிறைச்சி வைத்திருந்ததிற்காக முஸ்லிம்கள் மட்டும் படுகொலை செய்யப்படவில்லை, தலித் மக்களும்தான்.

ஆக, டிசம்பர் 6 துக்க நாள் அல்ல, அது தலித் முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் அடையாளம். மத, ஜாதி ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட ஒட்டுமொத்த மக்களின் எழுச்சிநாள்.

விரைவில் இந்து மதவெறி சக்திகள் ஆட்சியிலிருந்து மட்மல்ல, சமூகத்திலிருந்தே புறக்கணிக்கப்படுவார்கள்.
அப்போதும் முஸ்லிம் அல்லாத ஒடுக்கப்பட்ட ‘இந்துக்கள்’ அயோத்திக்கு செங்கல் எடுத்துச் செல்வார்கள். அது ராமர் கோயில் கட்ட அல்ல; இடிக்கப்பட்ட பாபர் மசூதியை கட்ட.

அதே அண்ணலின் நினைவு நாளான டிசம்பர் 6 ல் பாபர் மசூதியை கட்டியே தீருவோம்.

நன்றி: வே. மதிமாறன்

Advertisements

வெள்ளையர்களிடமிருந்து கொள்ளையர்களுக்கு

hurting economy

 

எகானமிக் அண்ட் பொலிடிகல் வீக்லி எனும் ஆங்கில இதழ் தன்னுடைய இணைய தளத்தில் தற்போது தமிழிலும் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்துத் தருகிறது. மார்க்சிய சொல்லாடல்களை தாங்கி ஏராளமான கட்டுரைகளைத் தந்திருக்கிறது என்றாலும், இது மார்க்சிய இதழல்ல. இந்தக் கட்டுரையில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஆய்வுரையும், அதன் புள்ளி விவரங்களும் முதலாளித்துவ விழுமியங்களை தாங்கிக் கொண்டிருப்பவை தான்.  அந்த ஆய்வுரையை எழுதியவர்களுக்கும், அதை கட்டுரையாக எழுதிய இ.பி.டபிள்யு இதழுக்கும் ஏதேனும் உள்நோக்கம் இருந்திருக்கக் கூடும். இவை எல்லாவற்றையும் மீறி இந்தக் கட்டுரை பேசும் உண்மை அறிய வேண்டியது மட்டுமல்ல மக்களின் எதிர்வினைகளையும் கோரி நிற்கிறது.

****************************************

இந்திய முதலாளித்துவத்தில் நிலவும் ராட்சஸ அளவிலான சமத்துவமின்மை அனைவருக்கும் எளிதில் புலப்படும் விஷயம்தான் என்றாலும் இருத்தியோராம் நூற்றாண்டில் மூலதனம் என்ற புத்தகத்தை எழுதிய புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் தாமஸ் பிக்கெட்டியும் அவருடன் பணிபுரியும் பாரீஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியின் (பாரீஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ்) வோர்ல்ட் இனீக்குவாலிட்டி லேஃபை சேர்ந்த லூகாஸ் சான்சலும் வருமானத்தைப் பொருத்தவரை இந்த சமத்துவமின்மை தொடர்பான புள்ளிவிவரங்களை இப்போது தந்துள்ளனர். ‘‘இந்திய வருமான சமத்துவமின்மை, 1922&2014’’ என்ற இவர்களது ஆய்வுக் கட்டுரையின் உப தலைப்பு ‘‘பிரிட்டிஷ் ராஜ்யத்திலிருந்து கோட்டீஸ்வரர்களின் ராஜ்யத்திற்கு’’ கோபத்தை தூண்டக் கூடியதாக இருக்கிறது. இது இத்தகைய விஷயங்களில் இந்தியப் பொருளாதார நிபுணர்களை அவர்களுக்கிருக்கும் மதிமயக்கத்திலிருந்து எழுப்புவதாகவும் பத்திரிகையாளர்களை உரத்து சிந்திக்கத் தூண்டுவதாகவும் இருக்கிறது.

சான்சல்&பிக்ளீமீட்டியின் ஆய்வுக் கட்டுரையின்படி கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்தில் இருக்கும் 1% பேரின் வருமானம் உச்சபட்சமாக உயர்ந்திருக்கும் நாடாக இந்தியா உருவாகியிருக்கிறது, அதாவது 1982ல் 6.2%ஆக இருந்தது 2013&2014ல் 21.7%ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. சொல்லப்போனால் 1922ல் வருமான வரி நிர்ணயிக்கப்பட்டதிலிருந்து இது வரை அதிகரித்திருப்பதில் ஆக அதிகபட்ச உயர்வு 21.7%. 1939&40ல் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்திலிருக்கும் 1%த்தினரின் பங்கு 20.7%ஆக இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசின் சாதனையை முறியடித்திருக்கிறது.

மிக மோசமான, அதிர்ச்சி தரக்கூடிய இந்தியாவின் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சியில் அழுத்தம் தந்து சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டிய முக்கியமான அம்சங்கள் இருக்கின்றன. 1980&2014 காலகட்டத்தில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் (20 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள்) வருமானம் 89% உயர்ந்தது, இடைநிலையில் இருக்கும் 40% பேரின் (நடுவன் நிலைக்கு மேலேயும் உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேருக்கு கீழேயும் இருப்பவர்கள்) வருமானம் 93%மும், உச்சத்திலிருக்கும் முதல் 10%, 1%, 0.1%, 0.01%, 0.001% பேர்களின் வருமானங்கள் முறையே 395%, 750%, 1138%, 1834%, 2726% ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. உச்சத்திலிருக்கும் 1% பேரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (750% வளர்ச்சி) ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகையில் வயதுவந்தோர் அனைவரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (187%) இடையிலான இடைவெளி இந்தியாவில்தான் அதிகபட்சம். 1980&2014 காலகட்டத்தில் சீனாவில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் வருமானம் 312% ஆக வளர்ச்சியடைந்த நேரத்தில் இந்தியாவில் அது 89%ஆக இருக்கிறது. இடைநிலையில் உள்ள 40% பேரின் வருமான வளர்ச்சி சீனாவில் 615%ஆகவும் இந்தியாவில் அது வெறும் 93%ஆகவும் இருக்கிறது. அதி உச்சத்தில் (0.001% பேர்) இருப்பவர்களின் வருமான உயர்வு இந்தியாவில் 2726%ஆக இருக்கையில் சீனாவில் அது சற்றுக் குறைவாக 2546%ஆக இருக்கிறது.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் சீனாவிலும் இந்தியாவிலும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி மிக மோசமாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால் சீனா கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு வாய்ப்பளிக்காத காரணத்தால் அதுவொரு ஜனநாயக நாடு இல்லையென்றாலும் 1980&2014 காலகட்டத்தில் இந்தியாவோடு ஒப்பிடுகிற போது சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி அங்கு குறைவு. அதன் மக்கள்தொகையில் அடியிலிருக்கும் 90% பேர் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் 56%த்தை கைப்பற்றியுள்ள நிலையில் இந்தியாவின் அதே 90% பேர் பெற்றிருப்பது 34% மட்டுமே. இந்தக் காலகட்டத்தில் மொத்த தேசிய வருமானத்தில் இந்தியாவில் இடைநிலையில் உள்ள 40% பேர் மிகக் குறைவாகவே (சீனா, பிரான்ஸ், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளை ஒப்பிடுகிற போது) பலனடைந்துள்ளனர். இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கமல்ல (நடுவிலுள்ள 40%) மாறாக உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர்தான் (2014ல் 8 கோடிப் பேர்) & ‘‘ஒளிரும் இந்தியா’’ & கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் (அந்த வளர்ச்சியில் இவர்கள் பெற்றது 66%) மிக அதிகமாகப் பலனடைந்தவர்கள்.

இந்தியா ‘‘ஒளிர்கிறது’’ என்பது பெரும்பாலும் பணக்காரர்கள் விஷயத்திலேயே உண்மை என்பதை சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரையின் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆனால் வருமான சமத்துவமின்மையை விளக்குவதில் இந்தக் கட்டுரை அனுபவப்பூர்வமாக தெரியவரும் விஷயங்களுக்கு மேலதிகமாக செல்லவில்லை. புள்ளிவிவரங்கள் எல்லா விவரங்களையும் சொல்லிவிடுவதில்லை. அவற்றை புரிந்துகொள்ள கோட்பாட்டின் துணை அவசியம். மேலும், இந்த விஷயத்தில் புள்ளிவிவரங்கள் பெரும்பாலும் வருமானவரி செலுத்தியவர்கள் பற்றிய தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒருவர் சந்தேகப்படுவதைப் போலவே இவை பெரும்பாலும் பொய்யானவை. கார்ப்போரேட் கம்பெனிகளை கட்டுப்படுத்தும் பெரும் பணக்காரர்கள் விஷயத்தில் அவர்களது தனிப்பட்ட வருமானத்திற்கும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்தும் நிறுவனங்களின் வருமானத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது குறைந்தபட்சம் ஓரளவேனும் செயற்கையானது. உதாரணமாக, அவர்கள் அனுபவிக்கும் பல விஷயங்களின் செலவுகள், அதிலும் தனிப்பட்ட செலவுகள் நிறுவனத்தின் செலவாக காட்டப்படும். ‘‘பணக்காரர்களின் வரி ஏய்ப்பு … இந்தியப் பொருளாதார சூழலின் தொடர்ந்து நிலவும் அம்சமாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்’’ என்று தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் டி ஆர் காட்கில் எழுதியது (பசிபிக் அஃபர்ஸ், ஜூன் 1949, ப. 122) இப்போது கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ள 1922&2014 காலகட்டம் முழுவதற்கும் பொருந்தும். இந்த வெளிச்சத்தில் பார்க்கும் போது இப்போது யதார்த்தத்தில் இருக்கும் உண்மையான சமத்துவமின்மை சான்சல்&பிக்கெட்டி மதிப்பிடும் வருமான சமத்துவமின்மையை விட மிக மோசமாக இருக்கும் என்று சொல்லலாம்.

உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர் அதிலும் குறிப்பாக 1% பேரின் வருமானது வர்த்தக லாபத்திலிருந்து பெறப்படுவது, பங்குசந்தை மற்றும் கடன் பத்திரங்களிலிருந்து கிடைக்கும் டிவிடென்ட் மற்றும் வட்டியிலிருந்து பெறப்படுவது, நிலம் மற்றும் கட்டிடங்களிலிருந்து வாடகையாக பெறப்படுவது, தாங்கள் கட்டுப்படுத்தும் வர்த்தக நிறுவனங்களிலிருந்து சம்பளமாக, போனஸாக பெறப்படுவது, இவற்றில் சில சொத்துக்களிலிருந்து பெறப்படும் வருமானம், வேலை செய்வதிலிருது பெறப்படும் வருமானம் அல்ல. மேலும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக உழைப்பிலிருந்து கிடைக்கும் உண்மையாக கூலி குறைந்திருக்கக்கூடும். இதன் காரணமாக சொத்துக்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தின் அளவு அதிகரித்திருக்கும். சொத்து வருமான விஷயத்தில் கூட ஒரு சில ஏகபோக நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கை இல்லாததால் லாபங்கள் சிறு வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு செல்லாமல் ஒரு சில பெரு முதலாளிகளில் கைகளில் குவிகிறது.

விலை குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட பொதுத் துறை நிறுவனங்களின் சொத்துக்கள், கனிமங்கள் மற்றும் காட்டு வளங்கள், தொலைபேசித் துறையில் ஸ்பெக்டரம் அலைவரிசை ஒதுக்கீடு ஆகியவை பெரும் வர்த்தக நிறுவங்களின் கைகளுக்குச் செல்வதை மறந்துவிடக் கூடாது. இதிலிருந்து கிடைக்கும் சித்திரம் என்னவெனில் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பற்ற வளர்ச்சி நிதி முதலைகளால் ஆளப்படுகிறது. தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் அமித் பாதூரி கூறுவதைப் போல சிறுதொழில் உற்பத்தியில் பத்து பேர் வேலையிழந்து ஐந்து பேருக்கு கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்குமெனில் உற்பத்தியின் அளவு பாதிக்காது என்பதால் பாதி பேர் வேலையிழக்கிறார்கள் ஆனால் உற்பத்தி இரு மடங்காகிறது. இத்தகைய கார்ப்போரேட் முதலீட்டை ஊக்குவிக்க நிலம் உட்பட இயற்கை வளங்கள் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களுக்கு அடிமாட்டு விலைக்கு தரப்படுகின்றன. மிகக் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் சொத்துக்களை பெறுவதற்கு நன்றிக்கடனாக இந்த கார்ப்போரேட் நிறுவனங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு பெரும் நிதியை நன்கொடையாக வழங்குகின்றன.  இந்த நிலையில் நன்கொடை கிடைக்கப்பெறாத கட்சிகளுக்கு, நபர்களுக்கு தேர்தலை சந்திப்பது பெரும் கடினமாகிவிடுகிறது. கார்ப்போரேட்டுகளால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பில்லாத வளர்ச்சியும் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் ஜனநாயகமும் ஆட்சி செய்கிறது (“On Democracy, Corporations and Inequality,” EPW, 26 March 2016″).

காலனிய ஆதிக்கத்தின் நீண்ட கால, சிதைவுற்ற ஆட்சி செயல்பாட்டின் விளைவாக 19ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி இருபத்தியைந்து ஆண்டுகள் மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் ஐம்பது ஆண்டுகளில் (இந்தக் காலகட்டத்தில் உண்மையான தனிநபர் வருமானம் குறைந்ததுடன் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சத்தின் விளைவாக லட்சக்கணக்கானவர்கள் மாண்டுபோக பண முதலைகள் கொழித்தன.) உருவான இந்திய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் இன்றைய ஆட்சியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இருந்ததை விட சமத்துவமின்மை அதிகரித்திருப்பது சோகமானது. அந்தக் காலத்தில் காலனியாதிக்கத்தின் கொடூரம், தங்களது இன உயர்வு குறித்த அதன் ஆபத்தான சித்தாந்தம் இருந்தது எனில் இப்போது இந்திய வகைப்பட்ட நாசிசமான இந்துத்துவாவின் அரை பாசிசம் மற்றும் அதன் சித்தாந்தத்தின் நாசகரமாக விளைவுகளை காண்கிறோம். இந்துத்துவா தனது கலாச்சார பழைமைவாதத்துடன் தேர்தல் அரசியலையும் சட்டத்திற்கு புறம்பான வன்முறையையும் கையாள்கிறது. மேலும், சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரை தெளிவாக காட்டியிருக்கும் சமத்துவமற்ற வருமானத்திற்கு வழிவகுக்கும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சிக்கு எதிராக இருப்பதாக தான் காணும் அனைத்தையும் இந்த அரசியல் சக்தி நொறுக்குவதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: இ.பி.டபிள்யு

 

ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

கார்ல் மார்க்சின் மூலதனம் நூல் – 150 வது ஆண்டு ! ரசியப் புரட்சி – 100 வது ஆண்டு !!

150 100

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

கார்ல் மார்க்ஸின் மூலதனம் நூல் வெளியிடப்பட்டதற்கு இது 150 -வது ஆண்டு. அந்நூலில் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் எதிர்காலம் குறித்து மார்க்ஸ் வெளியிட்ட கணிப்பை மெய்ப்பித்தது ரசியப் புரட்சி. அந்த ரசிய சோசலிசப் புரட்சிக்கு இது 100-வது ஆண்டு.

ஆலைகள் உள்ளிட்ட உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் பொதுவுடைமை ஆக்கப்படுமானால், அரசு அதிகாரம் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளின் கைக்கு மாறுமானால் ஒரு நாடு எத்தகைய சாதனைகளையெல்லாம் நிகழ்த்த இயலும் என்பதை ரசிய சோசலிசம் நிரூபித்துக் காட்டியது.

பட்டினியும் வேலையின்மையும் உழைப்புச் சுரண்டலும் லஞ்ச ஊழலும் தற்கொலைகளும் பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகளும் தலைவிரித்தாடும் காலத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ‘‘இதுதான் நியதி” என்று அடங்கிப் போகுமாறு நாம் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறோம். இந்த அநீதிகள் அனைத்தும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் நியதிகள் என்றும் இவற்றைத் தொழிலாளி வர்க்கத்தால் மாற்ற முடியும் என்றும் பிரகடனம் செய்தார் மார்க்ஸ். லெனின் தலைமையில் சமூகத்தை அவ்வாறு மாற்றிக் காட்டினார்கள் ரசிய மக்கள்.

1917 புரட்சிக்குப் பின், மக்களின் உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம், வேலை ஆகிய அனைத்துக்கும் சோசலிச அரசு பொறுப்பேற்றுக்கொண்டது. அந்தச் சமூகத்தில் அநாதைகள் இல்லை, விலைமாதர்கள் இல்லை, ஆதரவற்ற முதியோர் இல்லை. பெண் கல்வி – சமமான வேலைவாய்ப்பு, பேறுகால விடுப்புகள், அனைவருக்கும் ஓய்வூதியம், அனைத்து மொழிகளுக்கும் சம உரிமை, இனங்களுக்குப் பிரிந்து போகும் உரிமை – என மேற்குலக நாடுகள் சில நூற்றாண்டுகளில் சாதிக்க முடியாதவற்றையெல்லாம் சில பத்தாண்டுகளில் சாதித்துக் காட்டியது சோசலிசம். அமெரிக்க, ஐரோப்பிய பத்திரிகையாளர்கள் முதல் தமிழகத்தின் பெரியார், என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் போன்றோர் வரையிலான பலரும் நேரில் கண்டு பாராட்டிய உண்மைகள் இவை.

ஆலைகள் முதல் விளைநிலங்கள் வரையிலான உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் சமூகத்தின் உடைமையாக்கப்பட்டு, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஆட்சியதிகாரம் நிலைநாட்டப்படுமானால், ஒரு நாடு எத்தகைய சாதனைகளையெல்லாம் நிகழ்த்த முடியும் என்பதை நிரூபிக்கும் உண்மைகள் இவை.

ரசிய சோசலிச அரசு உலகெங்கும் காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிராக மக்கள் நடத்திய விடுதலைப் போராட்டங்களை ஆதரித்தது. சுமார் 2 கோடிக்கும் அதிகமானோரை பலி கொடுத்து இட்லரின் பாசிச ஆட்சியிலிருந்து உலகைக் காப்பாற்றியது. சீனா உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் புரட்சி வெல்வதற்கும், மூன்றாம் உலக நாடுகள் சுயசார்பு பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பதற்கும் உதவியது.

இத்தகைய சாதனைகளை நிகழ்த்திய ரசியாவிலும் பிற சோசலிச நாடுகளிலும் மீண்டும் முதலாளித்துவம் வெற்றி பெற்றுவிட்டது என்பது உண்மைதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கும் முதலாளிவர்க்கத்துக்கும் இடையிலான போரின் ஒரு சுற்றில் தொழிலாளி வர்க்கம் தோற்றிருக்கிறது. இத்தகைய தோல்விகள் எதிர்பாராதவையல்ல, இதுவே இறுதிச் சுற்றுமல்ல.

ஆனால் இது தங்களது ‘இறுதி வெற்றி’ என்று கொண்டாடியது உலக முதலாளித்துவம். 1990 -களின் துவக்கத்தில் தனியார்மயம் – தாராளமயம் – உலகமயம் என்ற கொள்கையைத் திணித்த உலக முதலாளி வர்க்கத்தினர், ‘‘சித்தாந்தங்களின் முடிவு, நாகரிகத்தின் முடிவு” என்று களிவெறிக் கூச்சல் எழுப்பினர். ஆனால், அக்கூச்சல் அடங்குவதற்குள் அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் புதிய தாராளவாதக் கொள்கைகளுக்கெதிரான மக்கள் போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கின. 2008 சப்-பிரைம் மோசடி, உலக முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பே தீர்க்கவியலாத நெருக்கடியில் சிக்கியிருப்பதைக் காட்டியது.

உலக முதலாளித்துவத்தின் கருவறையான அமெரிக்காவின் வால் ஸ்ட்ரீட்டிலேயே ‘‘முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்று லட்சக்கணக்கான மக்கள் குரலெழுப்பினர். முதலாளித்துவ பொருளாதார வல்லுநர்களும் கூட மார்க்சின் மூலதனம் கூறும் கசப்பான உண்மைகளை அங்கீகரித்து விழுங்க வேண்டியதாயிற்று.

‘‘சுரண்டப்படும் உழைப்பின் உபரி மதிப்பு மூலதனமாக எந்த அளவுக்குக் குவிகிறதோ, அந்த அளவுக்குத் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் குறையும்  – வேலையின்மையும் அதிகரிக்கும்” என்றார் மார்க்ஸ். இன்று தொழிலாளி வர்க்கமே காண்டிராக்ட் தொழிலாளிகளாக மாற்றப்படுகிறது; ஊதியம் வீழ்கிறது; சந்தை சுருங்குகிறது. ‘‘தனியார்மய – தாராளமயக் கொள்கைகள் அமலாகத் தொடங்கிய பிறகு இந்தியாவில் உருவாகியிருக்கும் பில்லியனர்  (கோடீஸ்வரர்) ராஜ்யத்தில்தான், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தைவிட ஏற்றத்தாழ்வுகள் அதிகமாகியிருக்கின்றன” என்று கூறுகின்றன புள்ளிவிவரங்கள்.

இதுவும் போதாதென்று கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு நிலமும், நீரும், மின்சாரமும், கடனும், மானியமும் கொட்டிக்கொடுக்கிறது மோடி அரசு, ஆனால் வேலைவாய்ப்பைக் காணோம். இருக்கின்ற வேலைவாய்ப்பையும் பறிக்கும் வகையில் தொழில்துறை, ஐ.டி துறை ஆகிய அனைத்தும் தானியங்கி மயமாக்கப்படுகின்றன. மோடி அரசின் பணமதிப்பு அழிப்பும், ஜி.எஸ்.டி திணிப்பும் சிறு தொழில்களையும், சிறு வணிகத்தையும் அழித்து, அவற்றை கார்ப்பரேட் மூலதனம் விழுங்குவதற்கு வழி செய்து தருகின்றன.

விவசாயிகளின் தற்கொலை, கந்துவட்டியால் தற்கொலை, கல்விக்கடன் தற்கொலை, நல்ல மதிப்பெண் பெற்ற மாணவிகள் தற்கொலை – மதிப்பெண் பெறாத மாணவிகளும் தற்கொலை, விளைச்சல் பொய்த்து விவசாயி தற்கொலை – மிதமிஞ்சி விளைந்தும் விலை கிடைக்காமல் தற்கொலை, வேலையற்றோரின் தற்கொலை – மிகை உழைப்பால் மரணங்கள்…  என மூலதனத்தின் பலிபீடத்தில் மக்களின் உடல்கள் குவிகின்றன.

வரிகள், வேலையின்மை, கல்வி – மருத்துவ – ரேசன் மானிய வெட்டுகள், சுற்றுச்சூழல் அழிவு என்று எத்தகைய பிரச்சினைகளைப் பட்டியலிட்டாலும் அவை அனைத்துக்கும் உலக முதலாளித்துவம்தான் மூலகாரணமாக இருக்கிறது. முதலாளித்துவத்தின் நெருக்கடிகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, சுரண்டலை மூர்க்கமான முறையில் நடத்தித் தருவதற்கான கையாட்களாக, மோடி போன்ற பாசிஸ்டுகள் ஆளும்வர்க்கத்தால் முன்தள்ளப்படுகிறார்கள்.

எனினும் முதலாளித்துவத்தை அழிவிலிருந்து காப்பாற்றுவதென்பது எந்த தேவனாலும் சாத்தானாலும் இயலாத காரியம். அதன் அழிவு தவிர்க்கவியலாதது. அவ்வாறு அழிந்துபடும்போது அது மனிதகுலத்தையும், இந்தப் புவிப்பரப்பையும் தன்னோடு படுகுழிக்குள் இழுத்துச் செல்லுமா, அல்லது அதற்கு முன் முதலாளித்துவத்தின் பிடியிலிருந்து மனிதகுலம் தப்புமா என்பதுதான் நம் முன் இருக்கும் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கான விடையை ‘‘மனிதகுலம்தான் தனது செயல்பாட்டின் வாயிலாக அளிக்க வேண்டும்” என்றார் மார்க்ஸ்.

தன்னுடைய அரசமைப்பின் மீது மக்களை நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்வதில் முதலாளித்துவத்தால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. எனினும் அடைமழை போன்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்தின் மூலம் கம்யூனிசத்தின் மீது அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, அந்த அவநம்பிக்கையின் நிழலில் முதலாளித்துவம் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. முதலாளித்துவத்தின் மீதான மக்களின் வெறுப்பை, சோசலிசத்தின் மீதான விருப்பமாக நாம் மாற்ற வேண்டும்.

‘‘இதுகாறும் தத்துவஞானிகள் இந்த உலகத்தை பலவாறாக வியாக்கியானம் செய்திருக்கிறார்கள். எனினும் விசயம் என்னவென்றால் உலகை மாற்றியமைப்பதுதான்” என்று தனது 27 வயதில் பிரகடனம் செய்தார் கார்ல் மார்க்ஸ். உலக முதலாளித்துவத்துக்கு எதிரான போரின் அடுத்த சுற்றைத் தொடங்குவதற்கு, மார்க்ஸ் நமக்கு விடுத்திருக்கும் அழைப்பாக இப்பிரகடனத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்!

 

முதற்பதிவு: வினவு

கடவுளை நம்புவோருக்கு ஒரு சவால் 4

God or illu

 

கடவுள் எனும் மீப்பெரும் ஆற்றலின் இருப்புக்கான நோக்கம், மனிதனின் தினப்படி வாழ்வில் குறுக்கீடு செய்து அவனுக்கு வழிகாட்டுவது என்பதாகும். இது தான் பொதுவான, பெரும்பாலான மக்களின் கடவுள் மீதான  நம்பிக்கையாக, ஆன்மீகமாக இருக்கிறது. ஆனால், இதுவல்லாத மாற்றொரு முறையில் கடவுள் நம்பிக்கையை விவரிக்கிறார் நண்பர் விவேக். இது ஒன்றும் புதிதான ஒன்றல்ல, சங்கரர் அருளிய மாயை தத்துவத்திலிருந்து கொண்டு தான் நண்பர் விவேக் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார். இதற்கு எளிமையாக சங்கரர் காலத்திலேயே பதிலும் அளித்திருக்கிறார்கள்.

நண்பர் விவேக் கடவுள் பற்றி கூறும் கருத்துகளின் சாரம் என்ன? கடவுளுக்குள் அனைத்தும், அனைத்தும் அடக்கம்.  காணும் பொருள் எதுவாக இருந்தாலும் அது கடவுளுக்கு உள்ளேயே இருக்கிறது. கடவுளுக்கு வெளியே என்று எதுவும் இல்லை. மனிதனின் தினப்படி வாழ்வில் கடவுள் குறுக்கிடுவதில்லை, சொர்க்கம் நரகம் கடவுளின் வேலையில்லை, வணக்க வழிபாடுகள் தேவையில்லை. இவ்வாறாக கடவுளை உருவகப்படுத்துவது மதவாதிகளின் வேலை. கடவுளை பொருட்களின் உலகில் அதாவது நடப்பு உலகில் நிரூபிக்க முடியாது. கடவுளை நிரூபிக்கும் அளவுக்கு அறிவியல் முழுமையானது அல்ல. அறிவியல் குறைபாடுள்ளது. பொருட்களின் அறிவியல், ஆன்மீக அறிவியல் என்று தனித்தனியாக இருக்கிறது. பொருட்களின் அறிவியல் குழந்தை என்றால் ஆன்மீக அறிவியல் முதிர்ந்த அனுவம் மிகுந்த மனிதனைப் போன்றது. .. .. .. இவை குறித்து விவரிப்பதற்கு முன்னால் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவு குறித்து நினைவுகூர்ந்து கொள்வது தேவையாக இருக்கிறது.

மனிதனின் ஆதி தொடக்க காலத்தில் மனிதனுக்கு கடவுள் குறித்த எந்த உணர்வும் இருந்திருக்கவில்லை என்பது ஆய்வாளர்களின் முடிவு. (இப்படிக் கூறியவுடன் நண்பர் விவேக் எந்த ஆய்வாளர்களின் முடிவு? பொருட்களின் அறிவியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆய்பவர்களின் முடிவு, ஆன்மீக ஆய்வாளர்களின் முடிவு அல்ல என குறுக்கிடலாம். மனிதனும் ஒரு பொருள் தான் எனும் அடிப்படையில் பொருட்களின் அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய்வதே மனிதனுக்கு பொருத்தமானது. ஏனையவற்றை பின்னர் கவனிக்கலாம்) பின் இயற்கையுடன் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளை தீர்க்கும் விதத்திலேயே கடவுள் குறித்த சிந்தனை மனிதனுக்கு ஏற்படுகிறது. இயற்கையின் புதிர்களுக்கான விடையாக கடவுள் முன்னிருத்தப்பட்ட கணத்திலிருந்தே கடவுட் சிந்தனைக்கு எதிரான சிந்தனையும் தொடங்கி விட்டது. இன்றுவரை தொடர்ந்து கொண்டும் இருக்கிறது.

மனிதனுக்கு கடவுள் ஏன் தேவைப்பட்டது என்றொரு கேள்வியை எழுப்பினால், அதற்கான பதில்; தொடக்கத்தில், இயற்கையின் புதிர்களுக்கு விடை தெரியாததால் அந்த இடத்தில் கடவுளை விடையாக கொண்டு வந்தார்கள். அதுவே பின்னர், படிப்படியாக விரிவடைந்து மனிதனின் அன்றாட வாழ்வில் குறுக்கீடு செய்து அவனை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒன்றாக மாறியது. ஏன் கடவுள் மனிதனின் வாழ்வில் குறுக்கிட்டு வழிநடத்த வேண்டும் எனும் கேள்வி எழுந்தபோது தான் இந்த பேரண்டம் தொடங்கி மனிதன் உட்பட அனைத்தையும் படைத்து பாதுகாப்பது கடவுள் தான் எனவே மனிதனை ஒழுங்குபடுத்தும் தேவை கடவுளுக்கு இருக்கிறது, கடவுளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஒழுகும் தேவை மனிதனுக்கும் இருக்கிறது என்று விரிவடைகிறது. இது தான் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவு.

இப்படி தொடரும் கடவுளுக்கும் மனிதனுக்குமான உறவில்,  மனிதனின் தினப்படி வாழ்வை கட்டுப்படுத்தாத கடவுள் என்ற ஒன்று இருக்க முடியுமா? முடியும் என்றால் அந்தக் கடவுளின் இருப்பில் மனிதனுக்கான தொடர்பு என்ன? அதாவது மனிதனின் வாழ்வியல் செயல் எதிலும் கடவுள் தலையீடு செய்வதில்ல என்றால் ஏன் அந்தக் கடவுள் இருக்க வேண்டும்? அந்தக் கடவுள் இருப்பதனால் மனிதனுக்கு என்ன பலன்? மனிதனையும் பேரண்டத்தையும் படைத்துவிட்டு மனிதனுடன் தொடர்பே இல்லாத ஏதோ ஓர் இடத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கடவுளுடன் மனிதனுக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்துவிட முடியும்? அப்படி ஒரு கடவுள் இருப்பதும் இல்லாதிருப்பதும் ஒன்று தான். ஆனால் காலம்காலமாக கடவுள் இருக்கிறதா இல்லையா எனும் விவாதம் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது என்றால் அதன் பொருள் மனித வாழ்வில் குறுக்கீடு செய்யும் கடவுள் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவை மனிதனுக்கு இருக்கிறது என்பது தான்.

ஆக, கடவுள் என்பது, மனிதனின் வாழ்வில் குறுக்கிடும் கடவுள் என்றும் மனிதனின் வாழ்வில் குறுக்கிடாத கடவுள் என்றும் இரண்டாக இருக்கிறது. குறுக்கிடும் கடவுளுடன் தான் பிரச்சனை குறுக்கிடாத கடவுளுடன் பிரச்சனை ஒன்றுமில்லை என்று ஒதுங்கி விட முடியுமா? இரண்டு காரணங்களால் அவ்வாறு ஒதுங்கிவிட முடியாது. 1. குறுக்கிடும் கடவுள் குறுக்கிடாத கடவுள் என்று இரண்டு வித கடவுள் இருக்கிறதா? இதை இருவருமே ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அப்படியானால் எது சரி எனும் கேள்வி எழுகிறது. 2. கடவுள் இருக்கிறதா இல்லையா எனும் விவாதத்தில் கடவுளை உறுதிப்படுத்த முடியாத ஆத்திகர்கள் கடவுளை நிருவுவதற்கு பல்வேறு நிலைகளை எடுக்கிறார்கள். அவ்வாறான பல நிலைகளில் ஒன்று தான் குறுக்கீடு செய்யாத கடவுள் என்பது. எனவே இதை அம்பலபடுத்தும் தேவை எழுகிறது.

குறுக்கீடு செய்யாத கடவுள் இருக்க முடியுமா எனும் கேள்வியை அறிவியலிலிருந்து தொடங்கலாம். அறிவியலில் பொருட்களின் அறிவியல் ஆன்மீக அறிவியல் என்று வேறுவேறான அறிவியல்கள் இருக்கின்றனவா? அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. இருப்பது அறிவியல் மட்டும் தான். மனிதன் தன் ஐம்புலன்களின் வழியே கண்டு கொண்டதை மூளையில் சேமித்து வைத்திருந்து தேவையான போது அதன் படிப்பினைகாளிலிருந்து முன்மாதிரிகளை உருவாக்கி நடைமுறையில் செயல் படுத்தி சோதித்துப் பார்த்து முடிவுகளை வந்தடைந்தான். இது தான் அறிவியல். இது இன்று பல்வேறு துறைகளில் விரிந்து பரவி நிற்கிறது. இதில் ஆன்மீக அறிவியல் என்று தனியாக ஒன்று இல்லை. இருக்கிறது என்றால் அது என்ன என்பதை விவரிக்க வேண்டும். அறிவியல் கைக்குழந்தை ஆன்மீக அறிவியல் வளர்ந்த மனிதன் என்றெல்லாம் ஒப்பீடு செய்வது அறியாமை.

கடவுளை ஏற்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் அறிவியல் குறைப்பாடுடையது என்பதிலிருந்து தான் தொடங்குகிறார்கள். ஏனென்றால் அறிவியல் மட்டுமே கடவுளின் இருப்பை கேள்விக்குள்ளாக்கி, இல்லாமையை போட்டுடைக்கிறது. அறிவியல் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை தட்டையாக புரிந்து கொள்வதன் விபரீதம் தான் அறிவியல் குறைபாடுடையது என்பது. அறிவியல் மாறுகிறது என்பதை பொதுவானதாக புரிந்து கொள்கிறார்கள். அறிவியல் மாறுகிறது என்பது குறிப்பானது. குறிப்பானதை பொதுவானதாக மாற்றுவதும் பொதுவானதை குறிப்பானதாக மாற்றுவதும் கள்ளத்தனம். அறிவியல் முடிவுகள் மாறுகின்றன அல்லது வளர்கின்றன என்றால் அது குறிப்பான அம்சத்தில் மாறுகிறது வளர்கிறது என்று பொருள். எடுத்துக்காட்டாக பூமியின் வடிவத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். தொடக்கத்தில் தட்டை என்றார்கள், பின்னர் உருண்டை என்றார்கள், அதற்கும் பின்னர் துருவங்களில் தட்டையான கோள வடிவம் என்கிறார்கள். பூமியின் வடிவம் என்பதில் அறிவியல் முடிவு மாறுகிறது. அதாவது, சரியானதை நோக்கி மாறுகிறது, வளர்ச்சியடைகிறது. இதை புவியின் வடிவம் குறித்த அறிவியல் முடிவு மாறுகிறது என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டுமா? அறிவியல் மாறுகிறது என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டுமா? ஒரு பொருளைக் குறித்த அறிவியல் முடிவு மாறுகிறது என்றால் தவறானதில் இருந்து சரியானதை நோக்கி மாறுமே தவிர சரியானதில் இருந்து தவறானதை நோக்கி ஒருபோதும் மாறாது. இப்படி ஒரு பொருள் குறித்த அறிவியல் முடிவு மாறுவது குறித்த  இன்னொரு விளக்கமும் இன்றியமையாதது. சூரியன் எனும் விண்மீனின் ஹீலியம் இருப்பு இன்னும் மூன்னூறு கோடி ஆண்டுகளில் தீர்ந்து போகும் என்பது அறிவியல் முடிவு. இந்த முன்னூறு கோடி ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சூரியன் எனும் விண்மீன் தன்னுடைய தன்மையில் சூரியனாக இல்லாமல் வேறொன்றாக மாறிய பின் சூரியன் குறித்த அறிவியல் முடிவு மாற வேண்டுமா? அப்படியே இருக்க வேண்டுமா? மாறியே ஆக வேண்டும். அறிவியல் முடிவு மாறும். இப்பேரண்டத்தில் இருக்கும் இருக்கும் அத்தனை பொருட்களும் நிலையாக இல்லாமல் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இப்படி மாறிக் கொண்டே இருக்கும் இப்பேரண்டத்தைப் பற்றிய அறிவியல் முடிவுகள் மாறாமல் இருக்க வேண்டும் எனக் கோருவது மடமை அல்லவா? எனவே, அறிவியல் குறைபாடு உடையது என்பவர்கள் தங்கள் குறைபாட்டை உணர்ந்து மாறிக் கொள்ள வேண்டும்.

கடவுள் குறித்து விவரிப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் – குறுக்கிடும் கடவுள் குறுக்கிடாத கடவுள் என்ற பேதமின்றி – நடப்பு அறிவியல் கருவிகளால் கடவுளை அளக்க முடியாது என்றே நிலைப்படுகிறார்கள். அறிவியலால் அளக்க முடியாத கடவுளை அவர்கள் எப்படி அறிந்து கொண்டார்கள்? இதற்குத்தான் தியானம் போன்றவற்றை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். தியானித்தால் கடவுளை அறிந்து கொள்ளலாம் என்கிறார்கள். தியானம் என்பது என்ன? மனதை ஒருமுகப்படுத்துவது.  மனதை ஒருமுகப்படுத்தினால் மனதில் உள்ளதை அறிந்து கொள்ள முடியலாமே தவிர மனதுக்கு வெளியே உள்ளதை எப்படி அறிந்து கொள்ள முடியும்? அப்படி என்றால் கடவுள் என்பது மனதுக்குள் இருப்பது தானா? மனது என்பது ஐம்புலன்களின் வழியே வந்த அறிதலின் பாற்பட்டது தான். ஐம்புலன்களில் கடவுள் சிக்காதவரை மனிதனின் மனதுக்குள் கடவுள் வர வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும் கடவுள் மனிதனின் மனதில் இருக்க முடியும் என்றால் அது கற்பனையாக மட்டுமே இருக்க முடியும். தியானம் உள்ளிட்டவைகள் மனிதனின் அக விருப்பம் இல்லாமல் எந்த முடிவையும் வந்தடையாது. நான் தியானம் இருக்கிறேன் என்று கொள்வோம். வாழ்நாள் முழுக்க தியானம் இருந்தாலும் என்னால் கடவுளை அறிய முடியாது. ஏனென்றால் கடவுள் இருக்கிறார் எனும் அக விருப்பம் என்னிடம் இல்லை.

சரி, கடவுள் வெளியே இல்லை உள்ளேயே தான் இருக்கிறார் என்றால், அதாவது உடல் எனும் பொருளுக்குள் தான் கடவுள் என்ற ஒன்று இருக்கிறது என்றால் அதை ஏன் கருவிகளால் அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை? இதை தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தியானம் போன்றவைகளினால் அக விருப்பம் இல்லாதவர்களால் தனக்குள்ளே இருக்கும் கடவுளை தெரிந்து கொள்ள முடியாது. அதேநேரம் யாராலும் எந்தக் கருவிகளாலும் கடவுளை அறிந்து கொள்ள முடியாது. தியானம் போன்றவற்றால் கடவுளை அறிந்தவர்களும் கூட தூலமான முறையில் அறிந்தவர்களில்லர். அதாவது அக விருப்பம் சார்ந்து ஏதோ ஒரு வகையில் இருப்பதாக நம்புகிறார்களே தவிர ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தில் ஐயம்திரிபற அறிந்தவர்கள் இல்லர்.  மறுபக்கம் அறிவியல் ரீதியில் உடலுக்குள் கடவுள் இருப்பதை கண்டறிய முடியாது என்றாலும் உடலியக்கம் சாராத ஏதோ ஒன்று உடலுக்குள் இருக்கிறது என்றாவது கண்டறிய முடிந்திருக்கிறதா? அல்லது ஆன்மீக அறிவியல்(!) கொண்டு அப்படி எதையாவது கண்டறிந்துவிட முடியுமா? எதுவுமே முடியாது. இவைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையும் முடிவு என்ன? உடலில் கடவுள் இல்லை, இருக்க முடியாது, அது சில மனிதர்களின் சிந்தனையில் கற்பனையில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதாகத்தானே இருக்க முடியும்.

உடலுக்குள் இல்லாத கடவுள் என்ற ஏதோ ஒன்று இருக்க வேண்டும் என்றால் அது இந்தப் பேரண்டத்துக்குள் தான் இருந்தாக வேண்டும். இல்லை பேரண்டத்தையும் கடந்த பெரு வெளியில் இருக்கிறது என்றால், பேரண்டம் கடந்த பெருவெளி என்பது அறிவியல் ரீதியாகவே கருதுகோள் தானே தவிர அறுதியான முடிவல்ல. எனவே, இப்பேரண்டத்துக்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒன்று என்றால் அது அறிவியல் கருவிகளில் அகப்பட்டே தீரவேண்டும். பேரண்டம் முழுவதையும் அறிவியல் உளவி விட்டதா என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியென்றால் அறிவியல் இன்னும் ஊடுருவாத ஏதோ ஒரு பகுதியில் கடவுள் என்ற ஒன்று இருக்கக் கூடுமோ.  இப்படி ஒரு வாய்ப்பை பரிசீலித்தால் அதற்கும் இருக்க முடியாது என்பதே பதிலாக கிடைக்கும். எவ்வாறென்றால், குறுக்கிடும் கடவுள் குறுக்கிடாக் கடவுள் என எந்தக் கடவுளாக இருந்தாலும் அது மனிதர்களுடன் இடையறாது தொடர்பில் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. கடவுளை அது இருக்கும் இடத்தில் தான் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றாலும் இப்படி மனிதர்களை தொடர்பு கொள்ளும் வழியையாவது கண்டறிய முடியாதா? அப்படி எதையும் கண்டறிய முடியவில்லை என்பது தானே பிரச்சனை.

ஆக, கடவுளைத் தேடி பயணப்பட்டால் எந்தத் திக்கில் சென்றாலும் முட்டுச் சந்தில் தான் சிக்கிக் கொண்டு நிற்க நேர்கிறதே தவிர வழி புலனாகவில்லை.  எனவே தான் கடவுள் இல்லை எனும் முடிவுக்கு வரவேண்டியதிருக்கிறது. கடவுளை ஏற்பவர்கள் ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இங்கே கடவுள் ஏற்பு, கடவுள் மறுப்பு என்று இரண்டு நிலை இருக்கிறது. கடவுளை ஏற்பவர்கள் அதை வெற்று நம்பிக்கையாக ஏற்றுக் கொண்டாலும், மெய்யாகவே இருப்பதாக ஏற்றுக் கொண்டாலும் அது அவர்களைப் பொருத்தவரை பிரச்சனை ஒன்றுமில்லை. ஆனால், கடவுளை ஏற்காதவர்களுடன் விவாதித்து ஏற்கச் செய்ய வேண்டும் என்றால் ஏதாவது ஒரு வகையில் – அது எந்த வகையில் என்றாலும் – கடவுள் இருப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். இதைதவிர வேறு வழியே இல்லை.

இங்கு தான் கடவுளை ஏற்பவர்களுக்கு ஒரு உளவியல் சிக்கல் வந்து விடுகிறது. ஒரு பொருளை இருப்பதாக நிரூபிக்க முடியவில்லை என்றால் அது இல்லை என்பதை ஒப்புக் கொண்டதாகவே பொருள் படும். கடவுளின் இருப்பை நிரூபிக்க இயலாது என்பதை கடவுளை ஏற்பவர்கள் அறிந்தே வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அது இல்லை என ஒப்புக்கொள்ள முடியுமா? முடியாது என்பதால் தான் மாயை தத்துவம் தொடங்கி ஏராளமான வழிகளில் நிரூபிக்க முடியாத வகையில் நிருவிவிடத் துடிக்கிறார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் கூறும் எந்த வழிகளையும் நுணுகி ஆராய்ந்தால் அதில் முரண்பாடுகளும் குழப்பங்களுமே மலிந்து கிடக்கின்றன. ஆகவே, கடவுள் என்ற ஒன்று இல்லை.

இனி, நண்பர் விவேக் அவர்களின் வாதங்களுக்கு நேரடியான பதில்களை பார்க்கலாம்.

\\\ஒரு பாதி பௌதீக உலகம்(பொருள் உலகம்). மற்ற பாதி அபௌதீக உலகம்(ஆவி உலகம்). ஒவ்வொரு பௌதீக அணுவுக்கும் இணையான அபௌதீக அணு உண்டு. பௌதீக அணுக்களால் ஆனது பௌதீக உலகம். அபௌதீக அணுக்களால் ஆனது அபௌதீக உலகம். பௌதீக கருவிகளைக்கொண்டு அபௌதீக உலகை கண்டுபிடிக்க முடியாது. மெய்யுணர்வின்மூலம் மட்டுமே பௌதீக உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களை உணரவோ காணவோ முடியும்///

அபௌதீக உலகம் என்ற ஒன்று இருக்கிறதா? ஒவ்வொரு அணுவுக்கும் நிகராக எதிர் அணு ஒன்று இருக்கிறது என்றால், இந்த பேரண்டத்துக்கு நிகராக இன்னொரு பேரண்டம் இருக்கிறது என்று (கற்பனையாக) கொண்டால் மனிதனைப் போன்ற உயிர்களும் அங்கு இருக்குமா? இருக்கும் என்றால் அந்த மனிதர்களை கடவுள் வழிநடத்திக் கொள்ளட்டும். இந்த பேரண்டத்தில் இருக்கும் மனிதர்களுடன் கடவுளுக்கு என்ன தொடர்பு? பௌதீக கருவிகளைக் கொண்டு அபௌதீக உலகை கண்டுபிடிக்க முடியாது என்றால் அபௌதீக கருவிகளைக் கொண்டு பௌதீக உலகை எப்படி கண்டு பிடிக்க முடியும்? இது முன்னுக்குப் பின் முரணாக இருக்கிறதே.

\\\பொருள் உலகம்(material world) மற்றும் ஆவி உலகம்(spirit world) என்ற இரண்டு உலகங்களும் வெறும் மாயை(illusion). சார்பு உலகம் ஒரு மாயை. சுய விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல்(self aware energy) என்பது சுத்தமான விழிப்புணர்வு நிலை(state of pure awareness). அதிலிருந்துதான் அனைத்தும் தோன்றுகிறது. அதற்குள்தான் அனைத்தும் ஒடுங்குகிறது. பொருள் உலகம் மற்றும் ஆவி உலகம் என்ற சார்பு உலகம், சுத்தமான விழிப்புணர்வு நிலை என்ற முற்றுமுதல் உலகத்திற்குள்(absolute world) தோன்றுகிறது, பின்பு அதற்குள் ஒடுங்குகிறது. எனவே விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல் என்பதை பௌதீகம்(physics) என்றோ அல்லது அபௌதீகம்(meta physics) என்றோ வகை படுத்த முடியாது. ஏனெனில் இந்த இரண்டு நிலைகளும் அதற்குள் அடக்கம்///

மாயை, விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல் என்றெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல் என்றால் அது உயிரினங்கள் மட்டுமே. அந்த உயிரினங்களுக்கும் விழிப்புணர்வு என்பது மாறுபடும். மனிதன் மட்டுமே இந்த விழிப்புணர்வில் மேலோங்கி நிற்கிறான். இதற்கு அப்பாற்பட்டு விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல் என்று எதுவுமில்லை.  மாயை என்றால் நீங்களோ நானோ மாயை அல்ல. இப்பேரண்டத்தில் இருக்கும் அனைத்தும் புறநிலை யதார்த்தம்.  தாம் கற்பனையாக கொண்டிருக்கும் கடவுள் என்ற ஒன்று மாயையாக இருப்பதால் இருக்கும் அனைத்தையும் மாயையாக்கி விடுவது ஒன்றுதான் கடவுளை மெய்ப்பிக்கும் வழி என்பது தான்மாயை என்ற சொல்லின் பின்னால் இருக்கும் மாயாவாதம்.

\\\ஆன்மீக அறிவியலின் மூலம் பல அறிய உண்மைகளை அறியலாம். இதை ஏற்க நீங்கள் தயாரில்லை.///

அப்படியில்லை. ஆன்மீக அறிவியலின் மூலம் நீங்கள் கண்டறிந்ததாக கருதப்படும் கடவுள் என்ற ஒன்றைப் பற்றியே ஆண்டாண்டு காலமாக இங்கு விவாதம் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இது அல்லாமல் நீங்கள் ஆன்மீக அறிவியல் மூலம் கண்டறிந்த அரிய உண்மைகளை பட்டியலிடுங்கள் பரிசீலிக்கலாம்.

\\\தற்காலத்திய அறிவியலே 12 பரிமாணங்கள் வரை இருக்கலாம் என்று கூறுகிறது. இந்த மூன்றாம் பரிமாணத்தில் இருந்துகொண்டு அதில் தெரியாத எதுவும் வேறு எங்கும் இருக்க முடியாது என்பது அறிவுக்கு ஏற்புடையது அல்ல///

இந்த 12 பரிமாணங்கள் குறித்த தகவலை தாருங்கள் தெரிந்து கொள்கிறேன்.

\\\நாம் பௌதீக உலகத்திலும் ஆவி உலகத்திலும் ஒரே நேரத்தில் இருக்கிறோம்!///

இந்த இடத்தில் நீங்கள் எழுதி வந்த அனைத்தும் குழப்பமாகி விட்டது. பௌதிக உலகிற்கு நிகராக அபௌதீக உலகம் இருக்கிறது. பௌதீக உலகின் கருவிகளைக் கொண்டு அபௌதீக உலகை அளக்க முடியாது என்கிறீர்கள். அதேநேரம் மனிதன் பௌதீக உலகிலும், அபௌதீக உலகிலும் ஒரே நேரத்தில் இருக்கிறான் என்கிறீர்கள். அப்படியென்றால் மனிதன் பௌதிகப் பொருளா? அபௌதீகப் பொருளா? ஒரு பொருள் பௌதீக உலகிலும், அபௌதீக உலகிலும் ஒரே நேரத்தில் இருக்க முடியும் என்றால் ஏன் பௌதீக கருவிகளா அபௌதீக உலகை அளக்க முடியாது?

\\\அணுவை பிளந்துகொண்டே போனால் இறுதியில் அது ஆற்றலாக முடியும். இது அறிவியல் கூறுவது. இதை ஏற்கிறீர்கள் தானே? இங்கு அக விருப்பம் என்ற பேச்சுக்கு இடமில்லை. அறிவியல் கூறும் ஆற்றலைத்தான் கடவுள் என்கிறேன். அதாவது, ஆற்றல் வடிவத்தையும் பொருள் வடிவத்தையும் கடவுள் என்கிறேன். ஆற்றல் இருப்பது உண்மை என்றால் கடவுள் இருப்பதும் உண்மைதான். ஏனென்றால் ஆற்றலும் கடவுள் ஒன்றே; வேறுவேறு அல்ல. பிறகு கடவுள் இருப்பை நிரூபிக்க உங்களுக்கு வேறு என்ன அறிவியல் சான்று வேண்டும்?///

அறிவியல் ஆற்றலை தான் நீங்கள் கடவுள் என்று கூறுகிறீர்கள் என்றால் கடவுளை மெய்ப்பிக்க முடியாது நிரூபிக்க முடியாது அபௌதீக உலகம் என்று ஏன் சுற்றிச் சுழல வேண்டும்? அறிவியல் கூறும் ஆற்றல் என்பது என்ன? ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு ஆற்றல் உண்டு. அந்த ஆற்றலின் மூலம் பொருள். அதாவது பொருளாக இருப்பதால் தான் ஆற்றல் வெளிப்படுகிறது. இதைத்தான் நீங்கள் கடவுள் என்று மாற்றுப் பெயர் கொடுக்கிறீர்கள் என்றால், அந்த ஆற்றல் தான் பேரண்டத்தையும் உயிரினங்களையும் படைத்தது என்பது பொய். இதை ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?

\\\லெமூரியா, அட்லாண்டிஸ் நாகரிகங்கள். நியாண்டர்தால் என்று அழைக்கப்படுகிற மனித இனம் ஹோமோ எரெக்டஸ் என்கிற இன்றைய மனித இனத்தைவிட பல வகையில் உயர் ஆன்மீக வளர்ச்சி பெற்று இருந்தது.///

மன்னிக்கவும் புறக்கணிக்கத்தக்க கருத்துகளைக் கூறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

கந்துவட்டி அரசை எரிப்போம், வாருங்கள்.

Nellai-family-sucide--360x240

 

கண் முன்னே இரண்டு குழந்தைகள் உட்பட ஒரு குடும்பமே தீப்பற்றி எரிவதை காண நேர்வது எத்தனை கொடூரமானது? 23.10.2017 திங்கட்கிழமை காலை நெல்லை ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் மனதை பதற வைக்கும் அந்த திடுக்கிடும் நிகழ்வு நடந்தது. சுற்றி இருந்த மக்கள் கிடைத்த தண்ணீரையும், மணலையும் கொண்டு தீயை அணைக்க முற்பட்டனர். ஆனாலும் தீயின் நாக்குகள் இரண்டு பிஞ்சுக் குழந்தைகளையும் பெற்றோரையும் தின்று தீர்த்தன. தீயின் நாக்குகளை விட கந்து வட்டியின் கொடுங் கரங்கள் எத்தனை வன்மமான கொடூரத்தை நிகழ்த்தி இருக்கிறது?

ஓர் ஆட்சியர் அலுவலகத்தில், குறை தீர்க்கும் நாள் எனும் சடங்கு, அவ்வளவு மக்களை கூட்டி  வாரந்தோறும் நட்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, இது போன்ற தீக்குளிப்பு நிகழ்வுகள் இதற்கு முன்னேயும் நடந்திருக்கும் போது எந்த அளவுக்கு பாதுகாப்பு வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்? குறைந்த பட்சம் தீயணைப்பு உருளையோ, அல்லது பயிற்சி பெற்ற தீயணைப்புத் துறை காவலர்களோ ஏன் அந்த இடத்தில் இருந்திருக்கவில்லை? இது தான் முதலில் எழ வேண்டிய கேள்வி. ஆனால் மக்கள் பாரிதாப உணர்ச்சியில் மட்டுமே தங்கி நின்றார்கள். சிறு குழந்தைகளை இப்படி கொன்று விட்டானே .. .. ..  பிஞ்சுக் குழந்தைகளை மட்டுமாவது விட்டு வைத்திருக்கலாமே .. .. ..

ஒருவேளை, ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் தங்களை தீவைத்து எரிப்பதற்குப் பதிலாக வீட்டுக்கு வந்து விசமருந்தி தற்கொலை செய்திருந்தால் .. .. ..? தமிழகத்தில் இது பேசு பொருளாகவே ஆக்கப்பட்டிருக்காது. யாருக்கும் தெரியாமல் கடந்து போயிருக்கும். அப்படி எத்தனையோ தினமும் கடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் இந்த சூழலில் சாவதை விட வாழ்வது அத்தனை கடினமாக, கொடூரம் நிறைந்த்தாக இருக்கிறது.

இசக்கி முத்துவும் சுப்புலட்சுமியும் இரண்டு குழந்தைகளையும் எரித்து தங்களையும் ஏன் எரித்துக் கொண்டார்கள்? கந்து வட்டி கொடூரம் என்பது முதல் பதிலாக கூறப்படும். ஆனால் அது மூன்றாவது காரணம் தான். முதலிரண்டு காரணங்கள் அரசை நோக்கி நீள்கின்றன.  மக்களும் சரி, ஊடகங்களும் சரி முதன்மையான காரணங்களை பேச மறுக்கிறார்கள். மக்கள் பரிதாப உணர்ச்சியை தாண்டி அதிகமாக சிந்திப்பதில்லை. ஊடகங்கள் முதன்மையான காரணங்களை மறைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பரிதாபத்தை தூண்டும் வகையில் செய்தியை வடிவமைக்கின்றன, விவாதங்களை நடத்துகின்றன.

ஏன் இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மருகுவதை விட இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களை தூண்டியது எது? என்பது தான் முக்கியமான கேள்வி.

கடந்த 2003ல் கந்து வட்டிக்கு எதிராக சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்றளவும் அது நடப்பில் இருக்கிறது. அதேநேரம் கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் 823 பேர் கந்து வட்டி கொடுமையால் தற்கொலை செய்திருக்கிறார்கள் என்றும் ஒரு புள்ளி விபரம் தெரிவிக்கிறது. இது தான் இசக்கிமுத்துவும் அவர் குடும்பமும் தங்களைத் தாங்களே தீவைத்து மாய்த்துக் கொண்ட சூழல்.

இங்கே கந்து வட்டி வாங்காமல் வாழ முடியாது என்னும் இழி நிலைக்குத் தான் உழைக்கும் மக்கள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விவசாயம் செய்து பிழைக்க முடியாது எனும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இடுபொருட்களுக்கான விலையை தனியார் நிறுவனங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ள அனுமதி அளித்திருக்கும் அரசு, விளைவிக்கும் உணவு தானியங்களுக்கு போதிய விலையை விவசாயியை நிர்ணயிக்க விடாமலும், தானும் நிர்ணயிக்காமலும் கழுத்தறுக்கிறது. இதனால் தான் விவசாயம் செய்வதை விட எவ்வளவு குறைந்த கூலியானாலும் பரவாயில்லை என்று நகரங்களில் கூலி வேலைக்காக ஓடுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் தன் சொந்த கிராமமான காசிதர்மத்தை விட்டு விட்டு ஓடியவர் தான்.

தொழிற்சாலைகளிலும் மக்களின் உழைப்பு ஒட்டச் சுரண்டப்படுகிறதே தவிர, அங்கு கிடைக்கும் ஊதியம் அவர்களை வாழ வைக்கவில்லை. எந்நேரமும் வேலை பறிக்கப்படலாம், கூலி, சலுகைகள் வெட்டப்படலாம் ஏனும் நிலையிலேயே தொழிலாளர்கள் வாழ்கிறார்கள். குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் என்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது. ஆனால் அது தொழிலாளர்களுக்கு பலன் தருவதே இல்லை. நிரந்தரத் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமே அந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்று கூறி நிரந்தரத் தொழிலாளர்களே இல்லாமல் ஒப்பந்த்த் தொழிலாளர்களை வைத்தே உற்பத்தியை செய்யும் திருட்டுத்தனத்துக்கு அரசு ஒத்துழைப்பு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால் தான் தங்கள் வாழ்கைச் செலவுகளுக்கு கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் அவரைப் போன்றவர்களும் அவ்வாறு தான் ஆளாக்கப்பட்டனர்.

வங்கிக் கடன் என்றொரு சொல்லை புழக்கத்தில் விட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது ஏழைகளுக்கு பலன் தந்திருக்கிறதா? பொது மக்கள் தங்கள் சொந்த உழைப்பில் சிறுவாடு சேமிக்கும் பணத்தைச் பெரும் முதலாளிகள் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருவதற்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட்து தான் வங்கி எனும் அளவுக்கு நிலமைகள் இருக்கின்றன. ஆயிரம் இரண்டாயிரம் கடனுக்காக எத்தனை வீட்டு கதவுகள் கழற்றப்பட்டிருக்கின்றன? வயலில் உழுது கொண்டிருக்கும் போதே எத்தனை டிராக்டர்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன? எத்தனை எத்தனை ஏழை மக்களின் புகைப்படங்கள் கடன் வாங்கி கட்டாதவர்கள் எனும் அவமான மொழியோடு சாலையில் ஒட்டப்பட்டு அசிங்கப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதானிகள், அம்பானிகள் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன் தொகை எத்தனை கோடிகள். அத்தனையையும் வாராக் கடனாக தள்ளுபடி செய்கிறது அரசு. மல்லையாக்கள் மக்களின் பணத்தில் லண்டனில் சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள். இன்னும் அவர்களுக்கு எந்த வித உத்திரவாதமும் தேவையின்றி கோடிக்கணக்கான பணம் கடன் என்ற பெயரில் கொட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஓர் ஏழை ஆயிரங்களில் வங்கிக் கடன் வாங்க வேண்டுமென்றால் கூட மூச்சு தள்ளிப் போகிறான். இது தானே அவர்களை கந்து வட்டியை நோக்கி விரட்டுகிறது? இசக்கி முத்து மட்டுமல்ல இன்னும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இதனால் தான் கந்து வட்டி கும்பல்களிடம் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

இசக்கிமுத்து குடும்பங்களின் தற்கொலைக்கு இது முதல் காரணம் என்றால் இரண்டாம் காரணமோ இன்னும் கொடூரமானது.

கந்துவட்டி கும்பல்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்துக்கும் இடையிலுள்ள தொடர்பு. காவல்துறை மக்களின் நண்பன் என அறிவிப்பு செய்கிறார்கள். ஆனால் காவல்துறையின் அடிப்படையான பணி என்ன என்றால் மக்களை ஒடுக்குவது தான். சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பது தான் காவல்துறையின் வேலை என்று சொல்லக் கூடும். ஆனால் எது சட்டம் ஒழுங்கு எனும் கேள்வியை எழுப்பினால் தான் அதன் தன்மை புரியும். சாராயக் கடையை எதிர்த்து மக்கள் போராடினால் சாராயப் புட்டிகள் உடையாமல் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதனால் தடியடி நடத்தி மக்கள் மண்டை உடைந்தால் அது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. மணல் திருடுவதை எதிர்த்து போராடுகிறீர்கள் என்றால் மணல் திருடியவனைப் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. தொடர்ந்து போராடினால் காவல்துறை தடியடி நட்த்தி உங்கள் கைகால்களை உடைக்கும். மனல் திருடியவனுக்கு பாதிப்பு ஏதும் வந்துவிடாமல் காப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு, மக்கள் கைகால்கள் உடைவது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. கந்து வட்டி தடைச் சட்டம் இருந்தும் கந்துவட்டி கும்பலுடன் குலவி கடன் வாங்கியவனை மிரட்டுவது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதற்கு எதிராக நீங்கள் எத்தனை முறை புகார் கொடுத்தாலும் அது கந்துவட்டிக்காரனின் குண்டி துடைக்கத்தான் அனுப்பப்படுமேயன்றி சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையாக பார்க்கப்படாது. அச்சன்புதூர் காவல் நிலையத்தில் இசக்கி முத்து குடும்பத்தால் கொடுக்கப்பட்ட புகார்கள் என்ன ஆனது என்பதற்கான பதில் இது தான். மட்டுமின்றி காவல் துறையினரால் இசக்கிமுத்து குடும்பம் மிரட்டப்பட்டிருக்கிறது.

மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரிடம் மட்டுமே ஐந்து முறை மனு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்ன? மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் யார்? இங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை நிலை குறித்து அவருக்கு என்ன தெரியும்? பொதுவாக பெரும்பான்மையாக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவராக வருபவர்கள் ஏழ்மை என்பதை வார்த்தைகளில் மட்டுமே அறிந்தவர்கள். எங்கிருந்தோ வந்து இங்கு பதவியில் அமர்ந்து விடுவார்கள். இங்குள்ல மக்களின் கலாச்சாரம் என்ன? எப்படி வாழ்கிறார்கள்? அவர்களின் வாழ்வாதாரம் என்ன நிலையில் இருக்கிறது அதை எப்படி மேம்படுத்த முடியும் என எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால், தாமிரவருணியில் உபரிநீர் ஓடுகிறது என்று அறிக்கை வாங்கி மக்களுக்கு குடிக்க தண்ணிர் இல்லாத ந்லையிலும் கோகோகோலாவுக்கு கொடுக்கத் தெரியும். ஏனென்றால் அது தான் அவர்களுக்கு இடப்பட்டுள்ள பணி. திங்கட் கிழமைகளில் மனு வாங்குவது என்பது ஒரு சடங்கு.  கோலாவுக்கு உற்பத்தி பாதிப்பு என்றதும் இல்லாத உபரி நீரை இருப்பதாக கூறி உடனடியாக அனுமதி அளிப்பதும், இசக்கி முத்துவின் மனுக்கள் குப்பைக் கூடைக்குள் செல்வதும் அதானால் தான்.

இப்போது சொல்லுங்கள் இசக்கி முத்துவின் குடும்பம் எரிந்து கரிக்கட்டையானதற்கு முதல் குற்றவாளிகள் யார்? இந்த அரசும் அதன் கொள்கைகளும் அல்லவா? இதை விடுத்து தனிப்பட்ட இசக்கி முத்துவை, பாதிக்கப்பட்ட இசக்கி முத்து குடும்பத்தையே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றினால் அதன் பொருள் முதன்மையான குற்றவாளிகளை மறைக்கிறோம் என்பது தான். தெரிந்தே இதை மீண்டும் செய்தால் இன்னொரு இசக்கி முத்து குடும்பத்தின் அழிவை ஆதரிக்கிறோம் என்பதும் தான் இதன் பொருள்.

கந்து வட்டிக்காரனின் மீது ஏற்படும் கோபம் ஏன் இந்த அரசின் மீது ஏற்படவில்லை? பலமுறை மனு கொடுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத ஆட்சியாளர் மீது வரவில்லை? கந்து வட்டிக்காரனுக்கு துணையாக இருந்து மிரட்டிய காவல் துறையின் மீது ஏற்படவில்லை?

இங்கு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளை எடுத்துக் கொள்வோம், ஊடகங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். எல்லோரும் செய்வது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நிரலைத் தான். அனைத்துக் கட்சி கூட்டம் நடத்துகிறார்கள், போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். கோரிக்கை என்ன? விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி கலெக்டரிடம் மனு அளிப்பது. கலெக்டர் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதின் விளைவு தானே இசக்கி முத்து குடும்பம் தீயில் வெந்தது. இன்னும் எத்தனை இசக்கி முத்துகள் எரிய வேண்டும்? அல்லது இசக்கி முத்துவுக்கு முன்னர் எந்தக் குடும்பமும் கந்து வட்டியால் பாதிக்கப்பட்டதே இல்லையா? மக்களின் கவனம் மறந்தும் கூட அரசின் மீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஊடகங்கள் தொடங்கி அனைத்தும் கவனத்துடன் கையாளப் படுகின்றன. தகுதிக்கு மீறி ஏன் கடன் வாங்க வேண்டும்? திரும்பிச் செலுத்த முடியவில்லை என்றால் தான் மட்டும் சாக வேண்டியது தானே ஏன் பச்சைக் குழந்தைகளையும் எரிக்க வேண்டும்? என்றெல்லாம் கேள்விகள் உருவாக்கப்பட்டு மக்களிடம் உலவ விடப்படுகின்றன.

ஆனால், இசக்கி முத்து இதை தகர்த்திருக்கிறான். ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் முன் தீக்குளிப்பதன் பொருள் இசக்கி முத்துவுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். இருந்தாலும் அந்தச் செயல் ஒட்டுமொத்த அரசு எந்திரத்தையும் உலுக்கி எடுத்திருக்கிறது. இந்த அரசுகள் மக்களுடன் இல்லை, மக்களை பாதுகாப்பற்காக இல்லை என்று அரசின் மீது காறி உமிழ்ந்திருக்கிறது. சிந்தித்துப் பாருங்கள், இசக்கி முத்து வீட்டிற்கு வந்து தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருந்தால் இந்த அளவுக்கு பேசப்பட்டிருக்குமா?

முன்பே திட்டமிட்டு மண்ணெண்ணை எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு மணி நேரம் பயணித்து வந்து, ஊட்டி வளர்த்த குழந்தையையும் சேர்த்து எரிப்பது என்பது எளிதான காரியம் அல்லவே.  அந்த எல்லைக்கு துரத்தி வந்த இசக்கி முத்துவின் மீதான அழுத்தம் நம்மீது இல்லையா? நாட்டில் 30 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் மூன்றாவது வேளை உணவு கிடைக்காமல் உறங்குகிறார்கள். 17 கோடிப் பேர் வீடு இல்லாமல் சாலையில் உறங்குகிறார்கள். தன் மக்களை இப்படி வைத்திருக்கும் இந்த அரசை நாம் தானே சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்த அழுத்தம் நம் மீது இல்லையா? எரிந்து கொள்வது மட்டும் தான் இசக்கி முத்துவுக்கும் நமக்குமான வித்தியாசம்.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

கடவுளை நம்புவோருக்கு ஒரு சவால் 3

god's existance

 

நண்பர் விவேக்,

உங்களின் பல பின்னூட்டங்களுக்குப் பிறகு தாமதமாக பதிலளிக்க நேர்வதற்கு வருந்துகிறேன். எழுதுவதை விட வேறு அலுவல்களுக்கு முதன்மை அளிக்க வேண்டிய தேவை இருப்பதால் தவிர்க்க இயலவில்லை. 

உங்களின் பல பின்னூட்டங்களின் கருத்தை தொகுத்தால் அது அறிவியல் குறித்தும் தத்துவம் குறித்துமான குழப்பத்துக்கே இட்டுச் செல்கிறது. தத்துவம் என்பதை அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக புரிந்து கொள்வதில் இருந்து தான் மேடா பிசிக்சின் அடிப்படை தொடங்குகிறது. நீங்கள் கூறும் விழிப்புணர்வு கொண்ட ஆற்றல் என்பதை என்ன அடிப்படையின் கீழ் வகைப்படுத்துவீர்கள்?

நாம் இந்த கருத்துப் பரிமாற்றத்தை கடவுள் எனப்படுவது மெய்யா? பொய்யா? என்பதிலிருந்து தொடங்கினோம். ஒரு புரிதலுக்காக இப்படி வைத்துக் கொள்வோம், கடவுள் எனும் நிலை ஐயமான ஒன்று. இதற்கான தெளிவை எந்த அடிப்படையில் தேடுவது? இதில் என்னுடைய நிலைப்பாடு அறிவியலின் அடிப்படையிலேயே தேட முடியும் என்பது. ஏனென்றால் உலகின் அனைவரும் அறிவியலின் அடிப்படையிலேயே தங்களின் அனைத்து விளக்கங்களையும் பெறுகின்றனர்.  அவர்கள் கடவுளின் இருப்பை ஏற்றுக் கொள்ளும் ஆத்திகர்களானாலும், கடவுளின் இருப்பை மறுக்கும் நாத்திகர்கள் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆனாலும் அனைவருக்கும் அறிவியலே அனைத்துக்குமான அடிப்படையாக இருக்கிறது. ஆனால் ஆத்திகர்கள் மட்டும் கடவுள் குறித்த விளக்கங்களின் போது மட்டும் அறிவியலை விடுத்து அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதேதோ நிலைகளில் தங்கள் அடிப்படைகளைக் கொள்கிறார்கள். ஆக, கடவுள் எனும் இடம் தவிர ஏனைய இடங்களின் காணாமல் போய்விடுகின்ற ஒன்றை, கடவுள் என்ற ஒன்றுக்காக மட்டுமே இயங்கும் ஒன்றை பொதுவான அடிப்படையாக கொள்ள முடியுமா? இது ஏன்? எப்படி சரி?  என்று சிந்திக்க வேண்டிய இடத்தில் இருக்கிறோம்.

அறிவியல் என்பது அறிதலுக்கு உட்பட்டது அதாவது சோதனைகளுக்கு உட்பட்டது. ஆத்திகர்கள் எல்லாவற்றுக்கும் மூலமாக தாங்கள் கருதும் கடவுளை சோதனைக்கு ஆட்படுத்த விரும்புவதில்லை. அல்லது, சோதனைக்கு ஆட்படுத்தினால் கடவுள் காணாமல் போய்விடும் எனக் கருதுகிறார்கள். அதனால் அதன் இருப்பை ஏதோ ஒரு வழியில் மறுக்க முடியாததாக ஆக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட வழியில் முயல்கிறார்கள். உங்களின் விளக்கங்களையும் நான் இந்த வகையில் தான் வகைப்படுத்துகிறேன். இது உங்கள் தரப்பை புரிந்து கொள்ளாத, அல்லது புரிந்து கொள்ள மறுக்கின்ற என்னுடைய நிலை அல்ல. மாறாக, நன்றாக புரிந்து கொண்டிருப்பதால் வந்தடைந்திருக்கும் என்னுடைய நிலை.

அனைத்தையும் அறிவியலின் துணை கொண்டே பார்ப்பவன் எனும் அடிப்படையில் தான் கடவுள் எனும் கருதுகோளையும் அறிவியலின் அடிப்படையில் பார்க்கிறேன். இப்போது கடவுள் என்பதற்கு நீங்கள் கூறும் விளக்கத்துக்கு வருவோம்

 \\\இருப்பது(That which is) தான் கடவுள். இருப்பது அனைத்துமே கடவுள். நம்முடைய ஐம்புலன்களால் அறிந்துகொள்ளக்கூடியவை மட்டுமல்லாமல் நம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையிலும் எது எல்லாம் இருக்கிறதோ அவை அனைத்துமே கடவுள்தான். அதாவது பொருள் நிலையில் மட்டுமல்லாமல் பொருள் நிலைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையிலும் எது இருக்கிறதோ அது கடவுளாக இருக்கிறது. கடவுளுக்கு வெளியே என்று ஒரு குறிப்பு புள்ளி இல்லாததால் எது இருந்தாலும் அது கடவுளுக்கு உள்ளேயே இருக்கிறது; கடவுளின் ஒரு அங்கமாக இருக்கிறது. நம்முடைய பிரபஞ்சம் மட்டுமல்லாமல் மற்ற பல பிரபஞ்சங்களும் கடவுளுக்கு உள்ளே, கடவுளின் அங்கமாக, கடவுளாக இருக்கின்றன. ஆகவே கடவுள் இருப்பது உண்மையா என்று நீங்கள் கேட்டால், நீங்கள் இருப்பது உண்மை என்றால்; பிரபஞ்சம் இருப்பது உண்மை என்றால்; கடவுள் இருப்பதுவும் உண்மைதான் என்பதுதான் அதற்கு பதில்///

இந்த உங்களின் கடவுள் குறித்த விவரணையில் எந்த விளக்கமும் கிடைக்கவில்லை. கடவுள் என்றால் என்ன எனும் கேள்விக்கு, அனைத்துமே கடவுளுக்குள் இருப்பதால், கடவுளுக்கு வெளியே என்று எதுவுமே இல்லை என்பதால் இருக்கும் அனைத்துமே கடவுள். நீங்கள் இருப்பது உண்மையானால் கடவுள் இருப்பதும் உண்மை. இதைத்தான் குழப்பம் என்கிறேன். என்னுடைய இருப்பை யாரும் ஐயுற முடியாது. ஏனென்றால் என்னுடைய இருப்பை சோதனைக்கு உட்படுத்தி தெளிவை வந்தடைய முடியும். எனவே நான் இருக்கிறேன் என்பது மட்டுமே அல்லது பேரண்டம் இருக்கிறது என்பது மட்டுமே கடவுள் இருக்கிறது என்பதற்கு சான்றாக இருக்க முடியாது. அதற்கு அப்பாலும் சான்று தேவைப்படுகிறது. அந்த சான்று அறிவியல் சோதனைகளுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். அல்லது, இன்னின்ன காரணங்களால் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் தேவை இருக்கிறது எனும் விளக்கம் வேண்டும். இவை இல்லாத வரை கடவுள் இல்லை என்பதே முடிவு.

கடவுள் உண்மையா? என்பதற்கும், கடவுள் பற்றிய உண்மை என்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கடவுள் என்றால் என்ன என்பதற்கு ஒருபோதும் யாராலும் பதில் தர முடியாது. ஏனென்றால், அது என்னவென்றே – ஆத்திகர்கள் உடபட – யாருக்கும் தெரியாது. யாருக்கும் தெரியாது என்பதை விட அவ்வாறு தெரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதே கடவுளின் தகுதியாக இருக்கிறது. தெரிந்து கொள்ளவே, அறிந்து கொள்ளவே முடியாத ஒன்றை சோதிக்க முடியுமா? நண்பர் விவேக் கடவுள் குறித்து என்ன கூறுகிறார்? இருப்பது தான் கடவுள். இருப்பது என்பது எது? எதுவெல்லாம் புலன்களுக்கு உட்பட்ட அல்லது புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பொருளாக இருக்கிறதோ அதுவெல்லாம் கடவுளாக இருக்கிறது. நண்பர் கூற்றுப்படி கட்வுள் என்பது தனித்த ஒன்றாக இல்லை. தனித்த ஒன்றாக இல்லை என்றான பின் எவ்வாறு அதை அறிந்தீர்கள் அல்லது உணர்ந்தீர்கள். இதற்கு நண்பர் விவேக் சில கருவிகளைக் கூறுகிறார்.

\\\தியானம்(meditation), தெய்வீக பாலுறவு(divine sex), மந்திர உச்சாடனம்(chanting mantras), மெய்யுணர்வு செயல்(act of consciousness), சூட்சும உடல் பயணம்(astral body travel),மெய்யுணர்வு குவிப்பு(projection of consciousness),வேற்று பரிமாண ஜீவன்களுடன் பேசுவது(channeling),எண்ணம் மூலமாக தகவல் பரிமாறுவது(telepathy) போன்றவையே ஆன்மீக கருவிகள்///

இந்தக் கருவிகளைக் கொண்டு எப்படி கடவுளை உணர்ந்தீர்கள் என்று கேட்டால் நண்பர் விவேக் கூறும் பதிலில் கற்பனை மட்டுமே இருக்கும். எவ்வாறென்றால், அறிவியல் கருவிகள் கொண்டு ஒன்றை சோதிக்கிறோம் என்றால் சோதனையில் ஈடுபடும் யாரும் – அதாவது அந்தக் கருவிகளை ஏற்றுக் கொள்பவரும் ஏற்றுக் கொள்ளாதவரும் – வந்தடையும் முடிவு ஒரே மாதிரியானதாக இருக்கும். ஏனென்றால் அறிவியல் கருவிகள் புற உலகில் யதார்த்தமாக இருக்கும் பொருளை ஆய்வு செய்து அதன் இருப்பை உணர்த்துகிறது. எனவே சோதனை செய்பவனின் அக விருப்பம் எவ்வாறு இருந்தாலும் விடை வந்து விடும். ஆனால் நண்பர் விவேக் கூறும் கருவிகளைக் கொண்டு கடவுளை அளக்க அல்லது சோதிக்க அல்லது உணர வேண்டுமென்றால் அங்கு அக விருப்பம் இன்றியமையாதது. அகவிருப்பம் இல்லாத யாருக்கும் மேற்கண்ட கருவிகள் கொண்டு சோதிக்கும் போது எந்த விடையும் கிடைக்காது. என்றால் அந்தக் கருவிகள் சோதிப்பது எதை அகநிலை விருப்பத்தையா? புறநிலை யதார்த்தத்தையா? கடவுள் இருக்கிறதா? எனும் கேள்வி புறநிலை யதார்த்தத்தையே கோருகிறது. இதற்கு ஆன்மீகர்கள் கூறும் பதில், கடவுள் புறநிலை யதார்ததமாகத் தான் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த புறநிலை யதார்த்தத்தை அறிய நடப்பு அறிவியல் கருவிகள் உதவாது என்பது தான். இதற்கு பகரமாக அவர்கள் முன்வைக்கும் கருவிகளோ அகநிலை விருப்பத்தை சோதிக்கின்றன. இதில் எங்கு பிழை இருக்கிறது என்பது புறிகிறதா? ஆகவே கடவுள் இருக்கிறது என்பது கற்பனை தான்.

உள்ளுணர்வு, தன்னையறிதல் போன்றவை எல்லாம் ஆன்மீகவாதிகள் அதிகம் பயன்படுத்தும் சொற்களாக இருக்கின்றன. இவை போன்ற சொற்களின் மீதான தெளிவின்மை என்பது கடவுள் குறித்த மயக்கத்தை பாமர மக்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறது. தன்னையறிதல் என்பதை எடுத்துக் கொள்வோம். ஆன்மீகவாதிகள் இச் சொல்லுக்கு அளிக்கும் விளக்கம் என்ன? தான் எனும் செருக்கு கொள்ளாதே, இந்த பேரண்டத்தைப் பார், அதில் நுணுக்கமாக இருக்கும் ஒழுங்கைப் பார், மீச்சிறிய அளவில் இருக்கும் பொருட்களுக்குள்ளும் பேரண்டம் போன்ற செயல்கள் கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்.இவைகளோடெல்லாம் ஒப்பிட்டு உன்னை உணர்ந்து கொள்வது தான், அதாவது உன்னை நீ மிகை மதிப்பு கொண்டிராமல் அனைத்தையும் இயக்கும் ஒரு முழுமையின் முன் உன்னை தாழ்த்திக் கொள். இவ்வாறு உணர்வது தான் தன்னையறிவது என்பது ஆன்மீகவாதிகளின் விளக்கம். நாத்திகவாதிகளின் விளக்கமோ இதற்கு நேர் எதிராக இருக்கிறது.  பேரண்டம் என்றாலும், மீச்சிறிய பொருள் என்றாலும் அதன் செயல்படும் விதிகள் மனிதனால் கண்டறியப்பட்டிருக்கின்றன. மனிதனின் அறிவெல்லையை தாண்டியதாக இங்கு எதுவும் இல்லை. இயற்கையுடனான பொருதுதலில் மனிதனுக்கு ஏற்படும் காலதாமதங்களை புரியாத ஒன்றுடன் குழப்பிக் கொள்ளுதலிலிருந்து விடுதலை அடைந்து மனிதன் தன் வீச்சை உணர்ந்து கொள்வதே தன்னையறிவது என்கிறார்கள் நாத்திகவாதிகள். தன்னையறிதல் என்பதன் பொருள் இவை தானா?

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. தொடக்க காலத்தில் மனிதனின் அறிவும், விலங்கினங்களின் அறிவும் பெரிய அளவில் வேறுபாடில்லாமல் தான் இருந்திருக்க முடியும். தெளிவாகச் சொன்னால் விலங்குகளிடமிருந்தே பல அறிதல்களை மனிதன் பெற்றிருக்கிறான். தொடர்ச்சியான உழைப்பின் பயன் மனிதனை பரிணாம ஏணியில் முதன்மையானவாக இருத்தியது. இன்று மனிதன் அடைந்திருக்கும் முன்னேற்றங்கள் அனைத்தும் சமூகக் கூட்டுழைப்பின் மூலம் பெற்றவைகளே. தனிப்பட்ட ஒரு மனிதன் பெற்றிருக்கும் அறிவு என்பது சமூகக் கூட்டுழைப்பின் பலனாய் பெற்ற மரபு சார்ந்ததாகவும், தனிப்பட்ட சமூகச் சூழலைச் சார்ந்ததாகவும் இருக்கிறது. மனிதன் தான் செய்யும் அனைத்து செயல்களையும் தான் பெற்ற அறிவின் எதிர்வினையாகவே செய்கிறான். இப்படி மனிதன் செயல்படும் எதிர்வினைகளாலேயே அவன் மதிப்பிடப்படுகிறான். இப்போது குறிப்பிட்ட ஒரு மனிதன் குறிப்பிட்ட ஒரு சூழலில் என்ன மாதிரியான எதிர்வினைகளை ஆற்றுவான் என தெரிந்து கொள்வது இன்றியமையாததாகிறது. பெரும்பாலான மக்கள் இதை இவ்விதமாக ஆய்வு செய்து புரிந்து கொள்வதில்லை.  மேலெழுந்தவாரியாக அந்தந்த நேரத்து உந்துதல்கள் மூலமே செயல்படுவதாக புரிந்து கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஒருபோதும் மனிதனின் செயல்கள் அவனது அறிதல்கள், சமூகப் பார்வை, சிந்தனை முறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு செய்யப்படுவதே இல்லை. இதை அறிவது தான் தன்னையறிதல் என்பது. அதாவது குறிப்பிட்ட ஒரு சூழலில் தான் எப்படி நடந்து கொள்வேன் என கற்பனையாக முன்கூட்டியே சிந்திப்பதற்கும், மெய்யாக அந்த சூழலில் எப்படி நடந்து கொள்கிறான் என்பதற்குமான இடைவெளி தான் தன்னையறிதல் என்பதன் அளவுகோல்.

இதைப் போல் தான் உள்ளுணர்வு என்பதும். மனிதனின் மூளைக்குள் புறத் தூண்டுதல் இல்லாமல் உதிப்பு என்று எதுவும் தோன்ற முடியாது.  சமூகத்தில் மனிதன் அறிந்தவற்றின் விளைவாகவே தேவை கருதி சிந்தனை தோன்றுகிறது. இந்த சிந்தனைகளின் ஒழுங்கற்ற வடிவமே உள்ளுணர்வு.  எப்போதெல்லாம் உள்ளுணர்வு தோன்றுகிறதோ அப்போதெல்லாம் அதை எழுதி வைத்துக் கொண்டு தொகுத்துப் பார்த்தால் நம்முடைய சிந்தனைக்கும், நாம் அறிந்தவற்றுக்கும் எவ்வளவு நெருக்கமானதாக உள்ளுணர்வு இருந்திருக்கிறது என்பதை அறியலாம்.  இவ்வாறு தொகுத்துப் பார்க்காதவர்கள் அல்லது தொகுத்துப் பார்க்க விருப்பமில்லாதவர்கள் தான் தன்னுடைய அறிதலுக்கும் சமூகத்துக்கும் தொடர்பற்ற ஏதோ ஓர் ஆற்றல் தன்னுள் இந்த உள்ளுணர்வை ஏற்படுத்தியது என்று கற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள்.

இது போன்ற கற்பனைகளின் விரிவாக்கமாக, தங்களுடைய நிலப்பாட்டிற்கான கவசமாக ஆத்திகர்கள் பயன்படுத்தும் இன்னொரு இன்றியமையாததாக இருப்பது தான் அறிவியல் குறைபாடு உடையது எனும் கருத்து. அதாவது அறிவியல் மாறிக் கொண்டே இருக்கக் கூடியது. அது நிலையான ஒன்றல்ல. எனவே அதை அடிப்படையாக கொள்ள முடியாது. மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றை தெளிவுபடுத்த வேண்டியதிருக்கிறது. அறிவியல் நிலையானதல்ல என கருத்து கொண்டிருக்கும் அனைவரும் தம் அன்றாட வாழ்வில் குறைபாடுகளுடையதாக அவர்கள் கருதும் அறிவியலைத்தான் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கடவுள் எனும் ஒன்றில் மட்டும் தான் அவர்களுக்கு அறிவியல் குறைபாடு உடையதாக இருக்கிறது.

முதலில், மாறிக் கொண்டே இருக்கும் அனைத்தும் தவறானவை, மாறாமல் நிலையாக இருப்பது தான் சரியானது எனும் கருத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். எந்த அடிப்படையிலிருந்து இந்தக் கருத்து உருவாகியிருக்கிறது?  இது கருத்துமுதல்வாதத்தின் ஒரு கூறு. விரிவாகச் சொன்னால், ஒன்றை மீளாய்வு செய்யும் போது அது சரியானதா? தவறானதா? எனும் தளத்தில் நின்று ஆய்வு செய்யாமல் அது சாதகமானதா? பாதகமானதா? எனும் தளத்தில் இருந்து ஆராயும் நிலை கொண்டது. எல்லோரும் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள், மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். தேங்கி நிற்பதை யாரும் விரும்புவதில்லை. ஆனால், அந்த மாற்றம் தங்களுக்கு சாதகமானதாக இருக்க வேண்டும். பாதகமான மாற்றங்களை ஏற்க மறுக்கிறார்கள் ஏனெனால் அது நிலையானதாக இல்லாமல் இருக்கிறது. இது ஒரு நச்சுச் சுழல். இப்படி முடிவு செய்யும் அனைவரும் தங்களை மட்டுமே முன்னிலைப் படுத்துகிறார்கள். புறநிலை யதார்த்தம் தங்களுடைய விருப்பங்களுக்கு முரண்பாடாக இருக்கும் போது தோற்றுப் போகிறார்கள்.

மாறாக  ஒன்றை மீளாய்வு செய்யும் போது  சரியா தவறா என்று ஆராயும் போது எந்த அடிப்படையிலிருந்து சரி தவறை முடிவு செய்வது எனும் கேள்வி எழுகிறது. தன்னுடைய  நலனை அடிப்படையாக கொண்டால் அது சாதகமா பாதகமா எனும் எல்லையில் சென்று நிற்கும். எனவே, சரியா தவறா என்பதை சமூகத்தின் அடிப்படையிலில் இருந்து எடுக்க வேண்டிய தேவை ஏற்படுகிறது. சமூகத்திற்கு சரியாக இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்வோம் அது தனக்கு பாதகமாக இருந்த போதிலும்; சமூகத்துக்கு தவாறாக இருப்பதை ஏற்க மறுப்போம் அது தனக்கு சாதகமானதாக இருந்த போதிலும் எனும் நிலை ஏற்படுகிறது. இப்படியான நிலைப்பாடு வந்து விட்டால் அது குறிப்பிட்ட ஒருவனை மட்டுமல்லாது ஒட்டு மொத்த சமூகத்தையும் சரியான வழியில் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது.  எனவே, ஒன்று மாறாமல் இருக்கிறதா? நிலையாக இருக்கிறதா? என்பது தெளிவை அடைய உதவாது. மாறினாலும் நிலையாக இருந்தாலும் அது சமூகத்துக்கு சரியாக இருக்கிறதா தவறாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதே தெளிவைத் தரும், பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

இப்போது அறிவியலுக்கு திரும்புவோம். அறிவியல் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது உண்மை தான். இப்படி மாறுகிறது என்பதாலேயே அதை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது எனக் கூற முடியுமா? ஏன் மாறுகிறது என்று ஆராய வேண்டாமா? அறிவியல் என்பது என்ன என்பதை ஏற்கனவே பார்த்திருக்கிறோம். இயற்கையை எதிர்கொண்டு இயற்கையோடு மோதி மனிதன் புதிய அனுபவங்களைக் கற்றுக் கொள்கிறான். அவன் கற்றுக் கொண்டதை தொகுத்து வைக்கிறான். தேவைப்படும்போது தொகுப்பிலிருந்து எடுத்தாண்டு மேலும் அதனை செழுமைப் படுத்திக் கொள்கிறான். சுருக்கமாக இது தான் அறிவியல். இப்படி பெறப்படும் அறிவியல் முடிவுகள் மாற்றமடைகின்றன என்றால் அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவதாக, இந்தப் பேரண்டத்தில் இருக்கும் அனைத்து பொருட்களும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. மாற்றமடையாமல் எதுவுமே நிலையாக இல்லை.  இப்படி மாறிக் கொண்டே இருக்கும் இயற்கையை குறித்த தெளிவும் மாறிக் கொண்டே தானே இருக்க முடியும், இருக்க வேண்டும். மாறாமல் இருந்தால் அது தவறாகி விடும்.

இரண்டாவதாக, அறிவியல் என்பது புனிதப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றல்ல. அது நடைமுறையில் பயன்படுத்துவதற்கானது. நடைமுறையில் பயன்படுத்தும் போது அது பயன்படுத்தப்படும் நோக்கத்தை நிறைவேற்றாவிட்டால் அதை மாற்றத்துக்கு உட்படுத்தி தான் ஆக வேண்டும். அதற்குப் பெயர் தான் வளர்ச்சி. அறிவியல் வளர்ச்சியடைய வேண்டுமா? தேங்கி நிற்க வேண்டுமா?

இந்த இடத்தில் இன்னொரு ஐயம் ஏற்படலாம். அதை குறிப்பான எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்ப்போம். பூமி தட்டையானது என்பது தொடக்க கால அறிவியல். பின்பு அது மாறி, உருண்டை என்றாகியது. பின்னர் மீண்டும் துருவப்பகுதிகளில் தட்டையான ஒருவித கோள வடிவம் என்றாகியது. இதில் தொடக்கத்தில் மனிதன் பூமி தட்டை என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த போதும், அது இப்போதிருந்த வடிவத்தில் தானே இருந்தது. அப்படி என்றால் அறிவியல் அந்த இடத்தில் தவறான நிலைப்பாட்டைத் தானே கொண்டிருந்திருக்கிறது. இது எப்படி சரியாக இருக்க முடியும் என்று தோன்றலாம். ஆனால், அது தேங்கி நிற்கவில்லை சரியானதை நோக்கி மாறியது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அறிவியலின் எல்லை என்பது மனிதனின் அறிதல் உயரத்தைக் கொண்டே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அறிவியல் முடிவுகள் என்பவை  நடைமுறையில் எப்போதும் சோதிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. அந்த சோதனையில் முடிவுகள் தவறானவையாக இருக்கும் போது மாற்றம் தேவை என்பது உணரப்படுகிறது. பரிசோதனைகள் மூலம் முடிவு மாற்றப்படுகிறது. அறிவியல் முடிவுகள் ஒருபோதும் தவறானதின் மீது நிலைத்திருக்காது.

இந்த மாற்றங்களைத் தான் ஆன்மீகவாதிகள் அறிவியலின் மீதான தாக்குதலுக்கு பயன்படுத்துகிறார்கள். அதாவது, அறிவியல் தவறின் மீது நிலைத்திருக்கவில்லை, சரியானதை நோக்கி மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. நிலையானதாக இல்லாமல் மாறிக் கொண்டே இருப்பதனால் அது தவறானது என்கிறார்கள். இதற்கு மாற்றமாக ஆன்மீகவாதிகள் முன்வைக்கும் வேதப் புனிதங்கள் மீது எந்த வித ஆய்வுகளையும் நடத்த அவர்கள் ஆயத்தமாக இருப்பதில்லை. ஆய்வு நடத்த முன்வருவோரையும் புனிதங்களுக்கு களங்கம் என்ற பேரில் தாக்குதல் நடத்தி ஆய்வுகளை முடக்குகிறார்கள். இந்த இரண்டு விதங்களில் எதை சரியானதாக கைக் கொள்ள முடியும். இது சிந்திப்போரின் கவனத்திற்கு.

ஆக, கூட்டுழைப்பு, சமூகம், இயற்கையின் மீதான அறிதல்கள் ஆகியவைகளைக் கொண்டே மனிதன் உருவாகியிருக்கிறான்.  மனிதன் இன்றுவரை கண்டிருக்கும் அத்தனை வளர்ச்சிகளையும் இவைகளைக் கொண்டு தான் சாதித்திருக்கிறான். இவைகளைக் கொண்டு உருவான மனிதன் தன்னுடைய சிந்தனை முறைகளை இவைகளுக்கு உட்பட்டு அமைத்துக் கொள்வதே பொருத்தமானதாகவும், இனி தேவைப்படும் வளர்ச்சிகளுக்கு உவப்பானதாகவும் இருக்கும். இவைகளுக்கு மாற்றமான சிந்தனை முறை என்பது மனித இனத்தை தோல்வியிலேயே கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் மார்க்சியர்கள் தங்கள் சிந்தனைகளைச் செய்கிறார்கள். இந்த அடிப்படைகளிலிருந்து தான் கடவுள் என்பது மனிதனின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான சிந்தனைகளைத் தூண்டாமல் முடக்கும் சிந்தனைகளைத் தூண்டுகிறது எனும் முடிவுக்கு வருகிறார்கள். இந்த அடிப்படையில் இருந்து தான் ஆத்திகர்களுடன் பொருதுகிறார்கள்.

இதுவரை பார்த்ததெல்லாம் ஆத்திகர்களின் நம்பிக்கைகளான கடவுள், மதம், சொர்க்கம் நரகம், வழிபாடுகள், வழிகாட்டுதல்கள் எனும் அடிப்படையில். ஆனால் நண்பர் விவேக் தான் வேறொரு தளத்தில் நிற்பதாக தோற்றம் காட்ட விரும்புகிறார். அதாவது வணக்க வழிபாடுகள், தண்டனை, வெகுமதி போன்றவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு மனிதனின் தினப்படி வாழ்வில் குறுக்கிடாமல் ஒதுங்கியிருக்கும் கடவுள் குறித்து பேசுவதாக முகம் காட்டுகிறார்.  அடுத்த பகுதியில் விரிவாக பார்க்கலாம்.

%d bloggers like this: