5,8 ம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு: தரமா? தராதரமா?

Yekalaivan

 

தொடக்கப் பள்ளி, நடுநிலைப் பள்ளி இறுதி வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு நடத்த வேண்டும் என்று பள்ளிக் கல்வித் துறையிலிருந்து சுற்றறிக்கை வந்ததாக கடந்த வாரம் பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. அதில்,  மத்திய அரசின் அறிவுறுத்தலின்படி, 5 மற்றும் 8 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு இந்த ஆண்டே பொதுத்தேர்வை நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறும், 5, 8 ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு எழுதவுள்ள அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு கட்டணம் இல்லை. தனியார் பள்ளியில் பயிலும் 5-ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ரூ.50,  8ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ரூ.100 தேர்வுக் கட்டணமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும்,  பொதுத் தேர்வுகள் 2 மணி நேரம் நடைபெறும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் தெரிவித்தன. பின் தமிழக கல்வித்துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன் இதை மறுத்தார், அரசு தான் அறிவிக்க வேண்டும் அரசைத் தவிர வேறு யாரும் இது குறித்து அறிவிக்க முடியாது. நாங்கள் அவ்வாறு அறிவிக்கவில்லை. எனவே, இந்த ஆண்டு தேர்வு கிடையாது என்றார். இது தெளிவுக்குப் பதிலாக குழப்பத்தையே தந்தது. இந்த ஆண்டு கிடையாது என்றால் அடுத்த கல்வியாண்டிலிருந்து தேர்வுகள் நடத்தப்படுமா? அல்லது எப்போதுமே கிடையாதா?

ஆனால், எந்த ஊடகத்தாலும் கேட்கப்படாத,  விவாதிக்கபடாத ஒரு கேள்வி இதில் இருக்கிறது. பள்ளிக் கல்வி என்பது மாநிலப் பொறுப்பில் இருக்கும் ஒரு துறை. மாநிலத்திலிருந்து எந்த குறிப்பும் அனுப்பப்படாத போது (அமைச்சர் செங்கோட்டையன் அப்படித்தான் சொல்கிறார்), பள்ளிக் கல்வித்துறையின் சுற்றறிக்கை எப்படி வந்தது? பள்ளிக் கல்வித்துறை எப்போது மத்திய பொறுப்புக்கு மாற்றப்பட்டது? அல்லது மாநில அரசுக்குத் தெரியாமலேயே சுற்றறிக்கை அனுப்பியது யார்? அவர் மீது எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்ன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்காது. ஏனென்றால் மோடி அரசின் அத்தனை பாசிச நடவடிக்கையையும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் – கேட்க முடியாமல் – அடிபணிவது ஒன்றே எடப்பாடி அரசின் பணியாக இருக்கிறது. இந்த 5,8 ம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு விசயத்திலும் முயற்சி எடுக்கப்பட்டு பின் அதில் ஏதோ சமரசம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பது மட்டுமே புரிந்து கொள்ள வேண்டியதாக இருக்கிறது.

அதேநேரம் இந்த பொதுத்தேர்வு குறித்து சமூக வலை தளங்களில் விவாதங்கள் தொடங்கி விட்டன. அவை அனைத்தும் கல்வியின் தரம் குறித்தே கவனிப்பை வெளிப்படுத்தின. மாறாக, கல்வி என்பது என்ன? எனும் புரிதலில் இருந்து இதை தொடங்குவதே பொருத்தமாக இருக்கும். அப்போது தான் காவி பாசிசமும், கார்ப்பரேட் பாசிசமும் ஏன் மக்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதை தடுக்க முற்படுகின்றன என்பது தெளிவாகும்.

பொதுவாக கல்வி என்பது, இப்போது வழங்கப்படும் பொருளில் எப்போதிலிருந்து தொடங்கியது என்றால் தோராயமாக முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து தான். தெளிவாகச் சொன்னால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை தொடங்கியதற்குப் பின்னிருந்து தான். அதற்கு முன்பெல்லாம் அனுபவமே கல்வி. எழுத்தறிவு, சான்றிதழ் கல்வி என்பதெல்லாம் அப்போதைய உற்பத்தி முறையில் (நிலவுடமை உற்பத்திமுறை) தேவையற்ற ஒன்றாக இருந்தது. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் தான் தொழில்புரட்சி ஏற்பட்டு பல்வேறு இயந்திரங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. அந்த இயந்திரங்களை இயக்குவதற்கு குறிப்பிட்ட திறமை சார்ர்ந்த தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்டனர். அதனால் தான் உலகம் முழுவதிலும் எழுத்தறிவுக் கல்விக்கு, சான்றிதழ் கல்விக்கு முதனமைத்தனம் கொடுக்கப்பட்டது. முதலாளிகளுக்கு தேவையான திறமைசார் தொழிலாளர்களுக்காக உலகெங்குமுள்ள அரசுகள் மக்களின் வரிப்பணத்தில் கல்விக் கூடங்களை ஏற்படுத்தின. மக்கள் தங்கள் உழைப்பை செலவு செய்து கல்விகற்று சான்றிதழ் பெற்றார்கள் அதைக் காட்டி வேலை பெற்றார்கள்.

அதேநிலை தொடர்ந்து நீடிக்கவில்லை. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி அதிகரித்து செயற்கை அறிவு வரை சென்றிருக்கிறது. இதனால் முன்பு போல அதிகம் தொழிலாளர்கள் தேவைப்படாத நிலை ஏற்பட்டது. இயந்திரங்களும் அவற்றை இயக்க செயற்கை அறிவு தொழில்நுட்பமும், இன்னும் மக்களின் அனைத்து தரவுகளும் சேமிக்கப்பட்டு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு மக்களின் விருப்பங்களும் தேவைகளும் ஏகாதிபத்தியங்கள் தீர்மானித்துக் கொள்ளும் நிலைக்குச் சென்றிருக்கிறது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து தொழிலாளர்களின் தேவையை மிக மிகக் குறைத்து விட்டது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஆயிரம் தொழிலாளர்கள் தேவைப்பட்ட உற்பத்தியைச் செய்வதற்கு இன்று ஓரிரு தொழிலாளர்களே போதும் எனும் நிலை. மறுபக்கம் ஆயிரக்கணக்கில், லட்சக்கணக்கில், கோடிக்கணக்கில் தொழிலாளர்கள் வேலையில்லாமல் குவிந்து கிடக்கின்றனர். எனவே, புதிதாக திறன்சார் தொழிலாளர்கள் உருவாவதைத் தடுக்க வேண்டிய, குறைக்க வேண்டிய உடனடித் தேவை ஏகாதிபத்தியத்துக்கு இருக்கிறது.

பார்ப்பனியம் குறித்து தனித்துக் கூற வேண்டிய தேவையின்றி அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. பார்ப்பனியத்தைப் பொருத்தவரை கல்வி என்பது என்னவென்றால், சமூகத்தை பிறப்பின் அடிப்படையில் பிரித்து வைப்பதற்கு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என சிந்தித்து எழுதி வைக்கப்பட்டதே வேதம். அந்த வேதத்தைக் கற்றுக் கொள்வதே கல்வி. இந்தக் கல்வியை பிறப்பின் அடிப்படையில் பார்ப்பனர்களைத் தவிர வேறு யாரும் கற்கக் கூடாது. கேட்க நேர்ந்தால் கூட அவர்களின் காதில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்ற வேண்டும் என்பது விதி. வில்வித்தை கற்றுக் கொண்டான் என்பதற்காக நயவஞ்சகமாக கட்டை விரல் வெட்டப்பட்டான் ஏகலைவன். இன்னும் நந்தன் வள்ளலார் என தண்டிக்கப்பட்ட வரலாறுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இது தான் நடைமுறையாக, சட்டமாக, பண்பாடாக, பழக்க வழக்கமாக மிகுந்த கண்டிப்புடன் பின்பற்றப்பட்டு வந்தது.

இந்த நடைமுறையில் தான் முதலாளித்துவம் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. இங்கிலாந்தின் காலனியாக இந்தியப் பகுதி இருந்தபோது தங்களுடைய தேவைகளுக்காக தனிநபர்களுக்கான பார்ப்பனியக் கல்வி அனைவருக்குமான சான்றிதழ் கல்வியாக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. பார்ப்பனியத்திற்கும் தங்களை உருமாற்றிக் கொண்டு இந்து மதமாக அறியப்பட வேண்டிய தேவை இருந்தது. இரண்டும் ஒன்றிணைந்தது தான் இந்தியாவின் அனைவருக்குமான கல்வி.  அன்றிலிருந்து இன்றுவரை முடிந்த வடிவங்களில் இதை தடுத்து வந்திருக்கிறது பார்ப்பனியம். ஒருவகையில், இந்து மதமாக இருக்க வேண்டிய தேவை, பார்ப்பனியமாக இருந்தாக வேண்டிய தனித்தன்மை இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட போராட்டம் தான் இந்தியப் பகுதியின் சமூக வரலாறு என்று கூட சொல்லலாம்.

ஆக, பார்ப்பனியத்திற்கும், ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் அனைவருக்கும் கல்வி என்பதை தடுக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இந்திய அரசால் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் புதிய கல்விக் கொள்கை முதல் இன்று சொல்லப்படும் 5, 8 ம் வகுப்புகளுக்கான பொதுத் தேர்வு வரை அனைத்துக்கும் அடியுரமாக இருப்பது இது தான். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் கல்வி தொடர்பான அனைத்தையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இதை ஆதரிக்கும் அனைவரும் அதற்கு காரணமாகக் கூறுவது கல்வியின் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்பது தான். கல்வியின் தரத்தை உயர்த்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் எது தரம் என்பதில் தான் சிக்கல் இருக்கிறது. கூடவே எது கல்வி என்பதிலும் சிக்கல் இருக்கிறது. புதிய புதிய தொழில்நுட்பங்களை, கண்டுபிடிக்கப்படும் இயந்திரங்களை பொருட்களை எவ்வாறு இயக்குவது என்பதை மட்டுமே இன்றைய கல்வி அதாவது முதலாளித்துவக் கல்விமுறை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. இயக்குவதற்காக கற்கும் கல்வி தனிநபருக்கா? சமூகத்துக்கா? எதற்குப் பயன்படுத்துவது சரியானது? எனும் அடிப்படையில் அமைவதே சரியான கல்விமுறை. ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி நீடிக்கும் வரை அது தனிநபருக்கான கல்விமுறையாக இருக்குமேயன்றி சமூகத்துக்கான கல்வி முறையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

இன்றைய முதலாளித்துவ ஜனநயகத்தின் படி சுதந்திரம், சமாதானம், சகோதரத்துவம் என்பது தான் ஜனநாயகத்துக்கான விளக்கமாக கூறப்படுகிறது. இதனோடு கல்விக்குக் கூறப்படும் தரம் என்பதை பொருத்திப் பார்த்தால் கிடைக்கும் விளைவு என்ன?

அனைவருக்கும் கிடைக்கக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அது ஒரே தரமானதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தியாவில் வழங்கப்படும் கல்வி அவ்வாறு இருக்கிறதா? அரசு பள்ளிகளில் சமச்சீர் கல்வி எனும் பாடத்திட்டம் நடைமுறையில் இருக்கிறது தனியார் பள்ளிகளிலோ மெட்ரிக்குலேசன், சிபிஎஸ்சி என்று கொடுக்கும் காசுக்குத் தக்கவாறு பாடத்திட்டங்கள் இருக்கின்றன. இதுவல்லாமல் மத்திய தொகுப்பிலிருந்து நவோதயா என்றொரு திட்டமும் அதற்கென தனி பாடத்திட்டமும் இருக்கிறது.

இத்தனை பாடத்திட்டங்களில் எது தரமானது எனும் கேள்வி தரம் குறித்து பேசும் எவராலும் எழுப்பப்படவில்லை. (இந்த அத்தனை பாடத்திட்டங்களுமே தரமானவை தானா? என்பது வேறு விசயம்) தரமான கல்வி வேண்டும் என்றால், எது தரமான பாடத்திட்டங்கள் கொண்ட கல்வி முறையோ அதை அனைவருக்கும் கொடு என்று கோரிக்கை வைப்பது தான் கல்வியில் தரம் வேண்டும் எனக் கோருவோரின் முதல் கோரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் 5, 8ம் வகுப்புகளுக்கான பொதுத்தேர்வை ஆதரிக்கும் அனைவரும் மேற்கண்ட அத்தனை கல்விப் பிரிவுகளும் அப்படியே தொடர வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். அப்படியென்றால் அவர்கள் தரம் குறித்து கூறவில்லை, தராதரம் குறித்தே கூறுகிறார்கள். (தராதரம் என்பது அந்தந்த ஜாதி முறைகளுக்கு ஏற்ப பின்பற்றப்படும் ஒழுங்கு)

அனைவருக்கும் கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்றால் அது எளிதாக கிடைக்கும்படி செய்திருக்க வேண்டும். டாஸ்மாக்கில் தனியார் விற்பனையை ஒழித்து அரசே விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்த பிறகு குடிகாரர்களின் எண்ணிக்கை வியப்பை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு உயர்ந்திருக்கிறது. காரணம் தெருவுக்குத் தெரு டாஸ்மாக் கடைகளை திறந்து வைத்தது. அதாவது எளிதாக கிடைக்கும்படி செய்தது. (கல்வியை சாராயத்துடனா ஒப்பிடுவது) அப்படியானால் பல பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டு அது கட்டணமில்லாமல் அளிக்கப்பட்டால் மட்டுமே அனைவருக்கும் கல்வி என்பதற்காகன வாய்ப்பு உருவாகும். ஆனால் தரம் குறித்து பேசுவோர் அனைவரும் அருகாமைப் பள்ளி என்பது குறித்தோ அரசு பள்ளிகள் அதிகம் திற்க்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்தோ இன்னும் அரசுப்பள்ளிகள் தொடர்ந்து மூடப்படுவதை எதிர்த்தோ வாய் திறப்பதில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால் தங்கள் பிள்ளைகள் படிக்கும்  உயர்தரப்(!) பள்ளிகளில் எளிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாரும் சேர்ந்து விட்டால் எரிச்சல் கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளின் தரம் கெட்டுப் போவதாக கூப்பாடு போடுவோராக இருக்கிறார்கள். அப்படி என்றால் இவர்கள் கூறுவது தரமா? தராதரமா?

இராஜாஜி என்றொருவர் இருந்தார், அவர் குலக்கல்வி என்றொரு முறையைக் கொண்டு வந்தார். காலையில் ஏட்டுக் கல்வி பயிலவது, மதியத்திற்கு மேல் அவரவர் தந்தைi செய்யும் தொழிலில் அவருக்கு உதவி செய்வது. இந்தக் கல்வி முறையை அன்று ஆதரித்தவர்களின் வாரிசுகள் தாம் இன்று 5, 8 ஆம் வகுப்புகளுக்கு பொதுத்தேர்வு என்பதை தரம் என்ற பெயரில் ஆதரிக்கிறார்கள்.

மெட்ரிக்குகளில், சிபிஎஸ்சிக்களில் படிப்பது தான் தரமானது அரசு பள்ளியில் படித்தால் அது மட்டமானது எனும் எண்ணம் இங்கே வலிந்து திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அங்கும் கூட படிக்கும் அத்தனை மாணவர்களும் முதல் மதிப்பெண் எடுத்து தேர்ச்சி பெற்றால் அதை தரமானது என்று இவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். மாறாக ஒருவனோ இருவனோ முதல் மதிப்பெண் எடுத்து ஏனையோர்கள் படிப்படியாக மதிப்பெண் குறைந்திருந்தால் அதைத்தான் இவர்கள் தரம் என்று பார்க்கிறார்கள். ஆக இவர்கள் தரம் என்று கூறுவது மற்றவர்களிடம் இருந்து நான் எந்த அளவுக்கு தனிப்பட்டு நிற்கிறேன் என்பதைத் தான். இது தான் மொத்த வேலையில்லாப் பட்டாளத்தில் ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்து ஏனையோரைத் தள்ளுவதற்கு முதலாளித்துவத்திற்கு ஏதுவாக இருக்கிறது. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால் இவர்கள் தரம், திறமை என்று கூறுவதெல்லாம் தங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதைப் பற்றியது அல்ல. மாறாக, முதலாளிகள் எதைக் காரணமாக் கூறி உங்களை வெளியேற்ற வேண்டும் எனும் அடையாள அட்டையை கழுத்தில் மாட்டிக் கொள்வதை பற்றியது தான்.

இவர்கள் கூறும் தரமான கல்வி வந்தபிறகே மாணவர்களின் தற்கொலை எண்ணிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. இதை  மேம்போக்காக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. தற்கொலை செய்வது என்பதன் பொருள் சூழலை எதிர்கொள்ளும் திறன் தனக்கு இல்லை என்பதை வெளிக் காட்டும் வடிவமே. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கு முன்பிருந்த கல்வி முறையின் அடிப்படை சூழலை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பது தான்.  இதை மாற்றி தனக்குத் தேவையான தொழில்நுட்பங்களை கற்றுக் கொண்டு வேலை செய்வது என்று மாற்றியது முதலாளித்துவம். இதன் அடுத்தகட்டமாக உங்களை எப்படி கழித்துக்கட்டுவது என்பதை உங்கள் செலவில் நீங்களே அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று முதலாளித்துவம் போட்ட உத்தரவை இவர்கள் தரம் என்று கூறிக் கொண்டு திரிகிறார்கள்.

எட்டாம் வகுப்பு வரை அனைவரும் தேர்ச்சி எனும் நடைமுறையைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்நாட்டில் தான் பிற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடும் போது தொடக்கக் கல்வியில் இடைநிற்பது குறைந்திருக்கிறது. தொடக்கக் கல்வி முதல் உயர் கல்வி வரை தென்னகம் தலைசிறந்து இருப்பதன் முதல் காரணமும் இது தான். இதை குலைப்பதற்காகத் தான் நீட் முதல் பொதுத்தேர்வு வரை அனைத்தையும் செய்கிறார்கள். விடலாமா?

புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

காதலர் தினம்: சமூகத்தையும் காதலிப்போம்

tntj hm

 

பிப்ரவரி 14 காதலர் தினம் என்று உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறது. பெற்ற அன்னையையே கொண்டாட்டப் பொருளாக மாற்றி, நுகர்வுப் பண்பாட்டில் மூழ்கடித்து அன்னையர் தினமாக கொண்டாடும் மேற்குலகு காதலை, காதலர்களை மட்டும் விட்டு விடுமா என்ன? கொண்டாடுகிறது. அதாவது, கொண்டாடத் தூண்டுவதற்காக கொண்டாடுகிறது.

இந்தியாவில் மூன்று விதங்களில் காதலர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. காதலர்களால் கொண்டாடப்படுவது. இன்று மட்டும் என்றல்ல, என்றும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளவே விரும்புவார்கள். என்றாலும் இன்று ஒரு தனிவித கிளர்ச்சியைத் தரும் விதத்தில் அந்தப் பகிருதல் இருக்கும். இன்று காதலர் தினம் என்று தெரியாதவர்கள் கூட தங்கள் காதலைப் பகிரக் கூடும். ஏன் கோபமாய் கூட தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடும். அது தனிப்பட்ட அவர்களுக்கான ஒன்று.

ஊடகங்களால் கொண்டாடப்படும் காதலர் தினம். வணிக நோக்கங்களோடு இணைந்த இந்த வகைக் கொண்டாட்டத்தில் எந்த விதத்திலும் காதல் இடம் பெற்றிருப்பதில்லை. காதலர்களுக்கே கூட காதல் மீது எரிச்சலுறச் செய்ய முடியும் என்றால், அது தங்கள் பார்வையாளர்களைத் தக்கவைப்பது, அல்லது அதிகரித்துக் கொள்வது எனும் பெயரில் ஊடகங்களில் செய்யப்பட்டும் நிகழ்ச்சிகள் தாம். சந்தை மதிப்பை இழந்த நடிகையிடம் அல்லது நடிகரிடம் பொருளை இழந்த கேள்விகளைக் கேட்கும் கீழ்மைகள் காதலை எப்படி மேன்மைப் படுத்தும் என இவர்கள் கருதுகிறார்கள்?

அடுத்து காதலை எதிர்த்து மதவாதிகள் செய்யும் அடாவடிகளால் காதலிக்காதவர்கள் அல்லது காதலை பொருட்டாக எண்ணாதவர்கள் கூட காதலுக்கு இசைவாக மாறும் கொண்டாட்டம். இது வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நில்லாமல் மதவாத பன்னாடைகளை பந்தாடும் விதமாகவும் சில போதுகளில் வடிவமெடுக்கும்.

கொண்டாட்டம் என்பது திருவிழாக்கள் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வேட்டை நாய்கள். எவ்வாறென்றால் அதில் வணிக நலம் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, அட்சய திருதியை என்றொரு நாளை கொண்டாடுகிறார்கள். நகைக் கடைகளில் அலைமோதும் கூட்டம் மட்டுமே இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரே பயன். ஆனால், தன்னுடைய அன்றாட சாப்பாடு தன் அன்றாட உழைப்பில் தங்கியிருக்கும் நிலையிலுள்ள தொழிலாளி கூட பொட்டுத் தங்கமாவது வாங்கி விட மாட்டோமா என ஏங்க வைக்கும் அளவுக்கு சில ஆண்டுகளில் இந்தக் கொண்டாட்டம் ஆபத்தான முறையில் விரிந்துள்ளது. இது போலத் தான் காதலர் தினமும். இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டிலிருந்து மட்டும் மூன்று கோடி ரோஜா மலர்கள் ஏற்றுமதி ஆகியிருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இதை உலகம் முழுவதிலும் விரித்துப் பார்த்தால், ரோஜாக்கள் மட்டுமல்ல, பூக்கள் மட்டுமல்ல, வாழ்த்து அட்டை, சாக்லேட், ஆடை அணிகலன்கள், பரிசுப் பொருட்கள் என பல்லாயிரம் கோடிகளில் விரியும் விற்பனை இலக்கு மட்டும் தான் காதலர் தினத்தின் ஒரே வீழ்படிவாக இருக்கும். பல்லாயிரக் கணக்கில் விற்பனை இலக்கு என்பதன் பொருள் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டுவது என்பதைத் தவிர வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?

காதல் என்பது தனித்துவமான, கவித்துவமான, உன்னதமான ஓர் உணர்வு. இந்த ஆணாதிக்க உலகில் பெண் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தேர்ந்து கைக் கொண்ட ஒரு தெரிவு. சமூகத்தை பெண் தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது முடிவுற்று ஆணின் கீழ் அடிமைப்பட நேர்ந்த போது, ஆணின் பலதார வேட்கைக்கு பலியான பெண், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள கண்டுபிடித்தது தான் காதல். என்றாலும் முழுதான ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்ணின் காதல் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இன்றைய நுகர்வுவெறி ஏனைய பொருட்களைப் போல் பெண்ணுடலையும் பண்டமாக்கி நுகர காதலையும் பயன்படுத்துகிறது. அதேநேரம் காதல் இன்னும் புரட்சிகரமாய் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. காதலுக்கு எதிராக மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் பொங்கி எழுவதிலிருந்தே இதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பார்ப்பன பாசிச வெறியர்கள் பிப்ரவரி 14 என்றாலே உருட்டுக் கட்டைகளோடும் தாலியோடும் கிளம்பி விடுகிறார்கள். கலாச்சாரம் கெடுகிறது என்கிறார்கள், போலிக் காதல் நாடகக் காதல் என்கிறார்கள் அதனால் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம் என்கிறார்கள். கலாச்சாரத்தைக் காக்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்கு வழங்கியது யார் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். எது கலாச்சாரம்? இங்கிருந்த கலாச்சாரம் என்ன?

புராண புழுகு மூட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டால் அடுத்தவன் மனைவியை களவாடுவது தொடங்கி அத்தனை பாலியல் சீர்கேடுகளும் அவைகளின் மையமாக இருக்கின்றன. இந்தக் கலாச்சாரத்தோடு ஒப்பிடும் போது அந்த குண்டர்களுக்கு காதல் கலாச்சார சீர்கேடாக தெரிவதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை. சாதிக்கொரு நியதி என வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களுக்கு மட்டும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் கூத்தடிப்பதையே வாழ்வாக கொண்டவர்களுக்கு காதல் கசக்கத்தான் செய்யும். ஆஷிபாவை கோவிலுக்குள் வைத்து கூட்டு வன்புணர்வு செய்தவர்களுடன், பலர் இருக்கும் மன்றங்களில் நீலப்படம் பார்ப்பவர்களுடன், புனிதம் என்று வாய் கிழியப் பேசும் கருவறையையே கட்டிலாக பயன்படுத்துவோர்களுடன் காதல் குறித்து விவாதம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் கையிலிருக்கும் உருட்டுக் கட்டைகளை காதலர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டு திருப்பவது தான் ஒரே வழி.

அண்மை ஆண்டுகளில் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் காதலுக்கு எதிராக சுவரொட்டிகளில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினமாம். அடுத்தவர்களின் மனைவியர்களை சூறையாடிக் கொண்டிருந்த தலைவனைக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் தான் கற்புக் கொள்ளையர் தினம் என்று சுவரொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ஆண்டில் அந்த வாசகத்தை மாற்றி விட்டார்கள், கேட்டால் தலைவனை துரத்தி விட்டதன் அடையாளமாம். அந்த இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய, வளியேற்றப்பட்ட அத்தனை தலைவர்கள் மீதும் இதே பாலியல் குற்றச்சாட்டு தானே சுமத்தப்பட்டது. என்றால் உங்கள் தவ்ஹீத்தின் பொருள் அடுத்தவன் மனைவியை கவர்வது தானா?

இவர்கள் என்ன, இவர்கள் அழகிய முன் மாதிரியாகக் கொண்டிருக்கும் முகம்மதே அப்படிப் பட்டவர் தான். போரில் கணவனை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு அன்று இரவே அவர்களின் மனைவியோடு தவ்ஹீத்தை தேடியவர் தானே. ஏன் முகம்மது காதல் கொள்ளவில்லையா? திருமணமாகாத பெண்ணான உமைமா பிந்த் நுமானிடம் சென்று உன்னை எனக்கு அன்பளிப்புச் செய் என்று கேட்டாரே முகம்மது. இதன் பொருள் என்ன? இதற்கு ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டுவார்களா?

மதவாதிகளும் பிற்போக்குவாதிகளும் மட்டும் தான் காதலை எதிர்க்கிறார்களா? காதலர் தினத்தைக் கொண்டாடுவது, அதை எதிர்ப்பவர்களை எதிர்ப்பது என்பது அந்த மாதிரியான தோற்றத்தைத் தான் தருகிறது. ஒட்டு மொத்த சமூகத்தாலும் காதல் எதிர்க்கப்படுகிறது. காதலை ஆதரிப்பது என்பது விதி விலக்கு தான். இங்கு காதலிப்பதற்கே அனுமதி இல்லையே, பின் எப்படி அதனை கொண்டாடுவது? ஒரு பெண் தனியாக சென்றாலோ, தைரியமாக ஒன்றை எதிர் கொண்டாலோ அந்தப் பெண்ணை தவறான வழியில் செல்பவளாக இந்த சமூகம் சித்தரிக்கவில்லையா? எந்தப் பெண்ணாவது இந்தப் பையனுடன் நான் நட்பாக பழகுகிறேன் என்று தன் பெற்றோரிடம் கூற முடியுமா? அவ்வளவு ஏன், திருமணம் ஆன பிறகும் கூட தன் பழைய வகுப்பு நண்பனுடன் ஓரிரு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டால் கணவனின் முறைப்பை எதிர் கொள்ளாத பெண் உண்டா? காதல் மட்டுமல்ல, ஆணும் பெண்ணும் நட்பாக பழகக் கூட அனுமதிக்க முடியாத சமூகம் இது. ஏன் வந்தது, எப்படி வந்தது இந்த நிலை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்து விட்டால் அதை தான் வாழும் பகுதியில் அறிவிக்கும் விதமாய் ஒரு சடங்காக நடத்துவதும், அதன் பிறகு திருமணம் செய்ய தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நாளையும் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பதாய் உணர்வதும்  எதனால் ஏற்பட்டன? எதனாலென்றால், ஆண்டைகளின் கண்ணில் படும் எந்தப் பெண்ணும் பாலியல் இச்சையை தீர்க்க பயன்படாமல் திரும்ப முடியாது எனும் நிலை இருந்ததால் தான். இதற்கெனவே ஆண்டைகள் குண்டர் படையை தீனி போட்டு வளர்த்து வைத்திருப்பார்கள். அடையாளம் காட்டி விட்டால் தூக்கிக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். அதற்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அன்றைய சமூக பொருளாதார உறவுகள் அப்படித்தான் கட்டியமைக்கப்பட்டிருந்தன. திருமணமாகும் எந்தப் பெண்ணும் தன்னுடன் தான் முதலிரவைக் கழிக்க வேண்டும் என்று தன் ஆளுமைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நம்பூதிரிகள் சட்டமே இயற்றி வைத்திருந்தார்கள். இதற்காகத் தான் தன் மகள் வயதுக்கு வந்து விட்டதை அறிவித்து எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் திருமணத்தை முடித்து அனுப்பி விட வேண்டும் எனும் பதைப்பு பெற்றோர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

ஆக, இன்று சமூகம் காதலுக்கு எதிராக இருக்கிறது என்றால் அதன் பொருள் அன்றைய பார்ப்பனிய அடக்குமுறையின் விளைவு இது என்பது தான். அன்று ஆண்டைகளுக்கு அடியாட்களாக இருந்து பெண்களை தூக்கிக் கொண்டு போய் கொடுத்த குண்டர்கள் தான் இன்று நாங்கள் கலாச்சாரத்தின் காவலர்கள் என்கிறார்கள். அவர்கள் கலாச்சாரம் அது தான். ஆஷிபாவின் வன்புணர்வு குற்றவாளிகளை விடுதலை செய் என்று பேரணி நடத்துவதன் காரணம், பார்க்கும் எந்தப் பெண்ணையும் வன்புணர்வு செய்வது எங்களின் கலாச்சாரம், அது எங்களின் உரிமை. அதை மறுத்து நீங்களே சுயமாய் நின்று உங்களுக்குள்ளே காதலாய் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது எங்கள் உரிமையில் தலையிடுவதாகும் என்பது தான் அந்தக் குண்டர்களின் செயலுக்கான அடிப்படை. இதை காதலர்கள் மட்டுமல்ல, அந்தக் காதலர்களின் பெற்றோர்களும் கூட அங்கீகரிக்க முடியாது. காதலிப்பது என்பது பெற்றோர்களின் பதைப்பை, வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை எதிர்த்துப் போராடுவது என்பதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆக, ஒட்டுமொத்த சமூகமே இந்த பாசிச குண்டர்களை துரத்தியடிப்பதையும், அப்புறப்படுத்துவதையும் செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது. அதேநேரம் காதல் என்பது கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு லாபம் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் கருவியாக, உழைப்பைச் சுரண்டும் அறுவடையாக மாறி நிற்பதையும் தடுக்க வேண்டும்.

பார்ப்பனியம் பெண்ணுடலை போகப் பொருளாக எண்ணிக் குதறுவதற்காக காதலை மறுக்கிறது. முதலாளித்துவமோ ஆணின் பலதார மணத்தை சட்டத்தை மீறி பயன்படுத்துவதற்காக, தன்னுடைய லாப நோக்கத்துக்காக காதலை ஊடகங்கள் மூலமும்  நுகர்வு வெறி மூலமும் பரப்புகிறது. பெண்ணுடலை குதறும் இதே வெறியுடன் தான் அது சமூக வளங்களையும் குதறுகிறது. நீர், நிலம் காற்று, ஆகாயம் என அத்தனையும் இன்று மாசடைந்து மக்கள் பயன்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறது என்றால் அது இந்த முதலாளித்துவமும், பார்ப்பனியமும் சேர்ந்து இயற்கையை மக்கள் காதலிக்க விடாமல் தடுத்து வன்புணர்வு செய்ததன் விளைவு.

தன் மகளை நல்ல முறையில் திருமணம் செய்விப்பது எப்படி நம் கடமை என எண்ணுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தையும் அதன் வளங்களையும் எல்லோரையும் வாழவைக்கும் விதத்தில் திருமணம் செய்விப்பதும் நம் கடமையாக வேண்டும். எப்படி காதலிப்பது நம் உரிமை எனக் கருதுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தை வன்புணர்வு செய்ய நினைப்பவர்களை அடித்து விரட்டிக் காப்பதும் நம் உரிமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

காதலர் தினம் காதலைக் காதலிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தையும் சேர்த்துக் காதலிப்பதற்குத் தான்.

 

மின்னூலாக  (PDF) பதிவிறக்க

காந்தி யார்?

Gandhi

இன்று அக்டோபர் இரண்டு, காந்தி ஜெயந்தி. மகாத்மா என்று கொண்டாடப்படும் பிம்பம். இன்று இது போன்ற கொண்டாட்டங்கள் மட்டுமே காட்சிப் படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. 1947 ல் நாம் பெற்றது சுதந்திரமா? எனும் முதன்மையான கேள்வியை ஒதுக்கி விட்டாலும் கூட அவரின் சமகால ஆளுமைகள் அவர் மீது வைத்த விமர்சனங்கள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த அளவுக்கு அவர் மீதான பிம்பம் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு தேவைப்படுவதாக இருக்கிறது.

ஒரு மாணவி அவருக்கு மகாத்மா எனும் அடைமொழி யாரால் எப்போது கொடுக்கப்பட்டது எனும் கேள்வியை எழுப்பிய போது, அப்படியான பதிவே இந்தியாவிடம் இல்லை என்பது வெட்ட வெளிச்சமாகியது. 1905 ல் இந்தியா வந்த காந்தி பத்தே ஆண்டுகளில் இந்தியா முழுமைக்குமான நட்சத்திரமாக மாறியது எப்படி சாத்தியமானது? எனும் கேள்வி இங்கு எழுப்பபடவே இல்லை.

இந்த அடிப்படையில் காந்தியுடன் உடனிருந்தவர்களான பெரியாரும் அம்பேத்கரும் காந்தி மீது கொண்டிருந்த மதிப்பீடு என்ன? தந்தை பெரியார் காந்தி குறித்து ஏராளமான விமர்சனங்களை தன் குடியரசு இதழில் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். அதில் ஒன்றிரண்டை இங்கே பார்க்கலாம். நாளை “தீண்டத் தகாதவர்கள் காந்தியிடம் ஏன் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்” எனும் அண்ணல் அம்பேத்கரின் நூல்.

சுயமரியாதையைப் பற்றி காந்தி அபிப்பிராயம்

சென்ற வாரம் வெளியான தினசரி பத்திரிக்கைகளில் தோழர் காந்தியவர்களால் கலப்பு மணத்தையும், சமபந்தி போஜனத்தையும் ஆதரிப்பதில்லை என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் இந்த வாரம் வந்த தினசரிகளில் சுகாதார முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட ஆகாரத்தையும், சுயமரியாதையை லட்சியமாய் கொண்ட கலப்பு மணத்தையும் தான் ஆதரிப்பதாக சொன்னதாய் காணப்படுகின்றது.

இதைப் பார்க்கும் போது ஒரு கேளி புறப்படுகின்றது. அதாவது சம ஜாதி மக்களால் சமைக்கப்பட்ட ஆகாரம், சம ஜாதி மக்களுடன்கூட இருந்து உண்ணும் ஆகாரம் ஆகியவைகள்சுகாதார முறையில் சமைக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லையா என்ற கேள்வி பிறக்கின்றது. ஒரு சமயம் இரண்டுவித மக்களுடனும் கலந்து உட்கார்ந்து உண்ணும் ஆகாரத்துக்கும் சுகாதார முறை பக்குவம் வேண்டுமானால் அதை இந்த சமயத்தில்  தனியாய்க் குறிப்பிடக் காரணம் என்ன? என்கின்ற கேள்வி பிறக்கின்றது.

அது போலவே சுய ஜாதி மணம் செய்து கொள்வதானாலும் சுயமரியாதை லட்சியம் இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்றால் கலப்பு மணத்தைப் பற்றி சொல்லும் போது மாத்திரம் சுய மரியாதை லட்சியத்தைப் பற்றி கவலைப் படுவானேன்? என்கின்ற கேள்வியும் பிறக்கின்றது. ஒரு சமயம் கலப்பு மணம் இல்லாவிட்டால் திருமண விசயத்தில் சுயமரியாதை லட்சியம் தேவையில்லையோ என்கின்ற சந்தேகமும் பிறக்கின்றன.

எது எப்படி இருந்தாலும் கலப்பு மண விசயத்திலாவது மக்களுக்கு சுயமரியாதை லட்சியம் இருக்க வேண்டும் என்று தோழர் காந்தி ஒப்புக் கொண்டதைக் குறித்து நாம் மகிழ்ச்சியடையாமல் இருக்கமுடியவில்லை.

குடி அரசு – துணைத் தலையங்கம் – 29.01.1933.

ரகசியம் வெளிப்பட்டதா?

.. .. .. “கடைசியாக என்ன நடந்தது? என்பதை சற்று சிந்திப்போம். முதல் மூச்சு (உப்பு) சத்தியாக்கிரகமானது பம்பாய் மில் முதலாளிகளினுடைய பண உதவியாலும், பார்ப்பனர்களுடைய பத்திரிகையின் உதவியாலும், பிரசார உதவியாலும் பதினாயிரக்கணக்கான மக்களை ஜெயிலுக்கு அனுப்ப முடிந்தும், கடைசியாக எதை எதிர்த்து சத்தியாக்கிரகம் துடங்கப்பட்டதோ அதிலேயே (சைமன் கமிஷனின் வட்டமேஜை மகாநாட்டிலேயே) தானாகவே போய் கலந்து கொள்ளுகிறது என்கின்ற நிபந்தனையின் மீது ராஜியாகியே எல்லோரும் ஜெயிலில் இருந்து வெளிவரவேண்டியதாயிற்று.

அதாவது “சட்ட மறுப்பை நிறுத்திக் கொள்ளுகிறேன், ராஜாக்களும் மகாராஜாக்களும் ஜமீன்தாரர்களும், முதலாளிமார்களுமாய் 100க்கு 90 பேர் கூடிப்பேசி இந்தியாவின் அரசியல் சுதந்திரங்களைத் தீர்மானிக்கப்போகும் வட்ட மேஜை மகாநாட்டில் நானும் கலந்து கொள்ளுகிறேன், அதுவும் அவர்களுடைய நிலைமைக்கு அதாவது அந்த ராஜாக்கள், மகாராஜாக்கள், ஜமீன்தாரர்கள் முதலாளிமார்களுடைய இன்றைய நிலைமைக்கு எவ்வித குறைவும் ஏற்படாதபடி தீர்மானிக்கப்போகும் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளுகிறேன்” என்பதாக ஒப்புக்கொண்டு “ராஜாஜி” பேசித்தான் ஜெயிலில் இருந்து விடுதலை யாக வேண்டியிருந்தது.

……புதிய சீர்திருத்தம் என்பது அதன்பாட்டுக்கு தானாகவே சைமன் கமிஷன் தீர்மானித்தபடி அல்லது ஒரு வழியில் சற்று அதிகமானால் மற்றொரு வழியில் சற்று குறைந்து ஏதோ ஒரு வழியில் அரசாங்கத்தாருக்கும் முதலாளிமார்களுக்கும் சுதேச ராஜாக்கள், ஜமீன்தாரர்கள், பெரிய உத்தியோ கஸ்தர்கள், பார்ப்பனர்கள் ஆகியவர்களுக்கும் எவ்வித மாறுதலும் குறைவும் இல்லாமலும் அவர்களுக்கு என்றென்றைக்கும் எவ்வித குறையும் மாறுதலும் ஏற்பட முடியா மலும் ஒரு சீர்திருத்தம் வரப்போகின்றது – வந்தாய் விட்டது என்பது உறுதி.

இந்த சீர்திருத்தமானது பெரிதும் பணக்காரக் கூட்டமும், சோம்பேறிக் கூட்டமுமே நடத்திவைக்கத் தகுந்த மாதிரிக்கு இப்பொழுதிருந்தே பிரசாரங்கள் நடந்தும் வருகின்றன. ஆகவே ஏதோ ஒரு வழியில் அந்த வேலை முடிந்து விட்டது. இனி இந்த நிலையில் அரசியல் மூலம் ஏழைகளுக்கு ஏதாவது ஒரு சிறு பலனாவது உண்டாகும் என்று சொல்வதற்கில்லை.

இப்படி யெல்லாம் முடிந்ததற்கு ஏதாவது ஒரு இரகசியம் இருந்துதான் ஆகவேண்டும்.அந்த ரகசியம் என்ன?என்பதுதான் இந்த தலையங்கத்தின் கருத்து.

இவ்விதக் கிளர்ச்சிகளையெல்லாம் காங்கிரசின் பேரால் காந்தியவர்கள் சென்ற இரண்டு வருஷங்களுக்கு முன் ஆரம்பித்த காலத்திலேயே இதை (இந்த சட்ட மறுப்பு உப்பு சத்தியாக்கிரகம்) எதற்காக ஆரம்பிக்கின்றேன் தெரியுமா? என்று சர்க்காருக்கும் மற்றும் முதலாளிமாருக்கும், உயர்ந்த ஜாதியாராகிய சோம்பேறிக் கூட்டங்களுக்கும் தெரியும்படியாக, ஒரு விளம்பரம் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். அவ்விளம்பரம் என்ன என்று ஞாபகப் படுத்திப் பார்த்தால் இதன் இரகசியம் இன்னதென்று விளங்கிவிடும்.அதென்னவென்றால்,

நான் இன்று இந்தக்கிளர்ச்சி (உப்பு சத்தியாக்கிரகம்ஆரம்பிக்கா விட்டால் இந்தியாவில் பொது உடமைக் கிளர்ச்சி ஏற்பட்டுவிடும்ஆகையால் (அதை அடக்கவும் மக்கள் கவனத்தை அதில் செல்லவிடாதபடி வேறு பக்கத்தில் திருப்பவும்இதை (உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தைஆரம்பிக்கின்றேன்” என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

அன்றியும் இவ்வித கிளர்ச்சிகளால் சர்க்காருக்கு ஏதாவது கெடுதி ஏற்பட்டதா அல்லது அவர்களின் நிலைமைக்கு ஏதாவது குறைவு ஏற்பட்டதா என்று பார்த்தால் யாதொரு குறைவும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. அதுபோலவே தோழர் காந்திக்கும் ஏதாவது கெடுதியோ குறைவோ ஏற்பட்டதா என்று பார்த்தால் அதுவும் ஒரு சிறிதுமில்லை. அதற்கு பதிலாக காந்திக்கு உலகப் பிரசித்தமான பெரிய பேர் ஏற்பட்டு விட்டது. உலகத்திலுள்ள பாதிரிகளும் செல்வவான்களும் அவர்களை ஆதரிப்பவர்களும் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமாய் புகழ்ந்த வண்ணமாகவே இருக்கிறார்கள். காந்தியவர்கள் சிறைப்பட்டதிலாவது அவருக்கு ஏதேனும் கெடுதி ஏற்பட்டதா என்று பார்த்தால் ஒன்றும் இல்லை. சிறையில் அவருக்கு ராஜபோகத்தில் குறைவில்லை.

அவருடைய உபதேசத்தைக் கேட்க ஜெயில் வாசற்படியில் எப்போதும் ஆயிரக்கணக்கான பேரும் அவருடைய தரிசனையைப் பார்க்க எப்போதும் பதினாயிரக்கணக்கான பேரும் நின்ற வண்ணமாய் இருந்ததோடு இருக்கிறதோடு இந்தியாவிலுள்ள முதலாளித்தன்மை கொண்ட பத்திரிகைகள் எல்லாம் தங்கள் தங்கள் பத்திரிகைகளில் அரைவாசிப் பாகத்துக்கு மேலாகவே காந்தியின் புகழும், அவரது திருவிளையாடல்களும், அவரது உபதேசங்களுமாகவே நிரப்பப்படுகின்றன. அவரது அத்தியந்த சிஷ்யர் களுக்கும் யாதொரு குறைவுமில்லை. சென்ற விடமெல்லாம் சிறப்புடனே பதினாயிரக் கணக்கான கூட்ட மத்தியில் வரவேற்று உபதேசம் கேட்கப் படுவதாகவேயிருக்கின்றன. காந்தி அவர்களது குடும்பத்துக்கும் யாதொரு குறைவும் இல்லை. அவர்களுக்கும் அது போலவே நடைபெறுகின்றன.

ஆனால் போலீசார் கைத்தடியால் அடிபட்டு உதைபட்டு அறைபட்டு மயங்கிக் கிடந்தவர்களுக்கும், காயப்பட்டவர்களுக்கும், சிறையில் சென்று கஷ்டப்பட்டவர்களுக்கும் என்ன நடந்தது? என்று பாருங்கள். ஜெயிலிலும் பணக்காரனுக்கும் சோம்பேறிகளுக்கும் ஏ.பி. வகுப்புகளும் பாடுபடுகின்ற கூட்டத்திற்கு சி. வகுப்புமாய்த்தான் இருந்தது. (இதற்காக தோழர் காந்தி ஒரு நேரம் பட்டினி இருந்திருப்பாரானால் ஜெயிலிலும் இந்தக்கொடுமை இருந்திருக்க முடியுமா? அதுவேறு சங்கதி) ஆகவே ஒரு அறிவாளி நடுநிலைமையாளி இந்த சுமார் 2 வருஷ காலமாக இந்தியாவில் நடைபெற்ற காந்தி திருவிளையாடல்களை நன்றாய் கூர்ந்து கவனித்து இருப்பானே யானால் தோழர் காந்தி பிரிட்டிஷ் கவர்ன்மெண்டு என்று சொல்லப்படும் முதலாளி ஆதிக்கத்திற்கு ஒரு ஒற்றராக கவர்ன்மெண்டாருடைய ஒரு இரகசிய அனுகூலியாக இருந்து வந்தவர் என்றும் ஏழை மக்கள் சரீரத்தால் பாடுபட்டு உழைக்கும் மக்களுக்கு துரோகியாய் இருந்து வந்திருக்கிறார் என்றும் சொல்ல வேண்டுமே ஒழிய வேறு ஏதாவது சொல்லமுடியுமா? என்று கேட்கின்றோம்.

பணக்காரனும் சோம்பேறியும் காந்தியை புகழ்கின்றான். வெளிநாட்டுப் பாதிரியும் பணக்காரனும் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவனும் காந்தியைப் புகழ்கின்றான். சர்க்காரும் அவருக்கு மரியாதை காட்டுவதுடன் அவருக்கு இன்னமும் அதிக செல்வாக்கும் மதிப்பும் ஏற்பட வேண்டிய தந்திரங்களை யெல்லாம் பாமர ஜனங்களுக்கு தெரியாமல் படிக்கு செய்து கொண்டும் வருகின்றன.

இவைகளைப் பார்த்தால் எந்த மூடனுக்கும் இதில் ஏதோ இரகசியமிருக்க வேண்டும் என்று புலப்பட்டு விடும்.

ஏனெனில், நாளைய தினம் தோழர் காந்தியவர்கள் “இந்த சர்க்காரோடு நான் ஒத்துழைக்க வேண்டியவனாகி விட்டேன். ஏனெனில் சட்டசபைகள் மூலம் அனேக காரியங்கள் ஆக வேண்டியிருக்கின்றது. ஆதலால் ஒத்துழையுங்கள் இல்லா விட்டால் பொது உடமைக்காரரும் சமதர்மக்காரரும் சட்ட சபையைக் கைப்பற்றி தேசத்தை – மனித சமூகத்தை பாழாக்கி விடுவார்கள்.” என்று (மதராஸ் காங்கிரசுக்காரர் “ஜஸ்டிஸ் கட்சியை அழிக்க சட்ட சபைக்கு போய் மந்திரிகளை ஆதரிக்க வேண்டியிருந்தது” என்று சொன்னது போல்) சொல்லுவாரேயானால் (சொல்லப் போகிறார்) அப்போது ஜனங்கள்– பாமர ஜனங்கள் யாதொரு முணு முணுப்பும் இல்லாமல் உடனே கீழ்படிவ தற்குத் தகுந்த அளவு காந்திக்கு எவ்வளவு செல்வாக்கும் பெருமையும் வேண்டுமோ அவ்வளவும் ஏற்படுத்த வேண்டியது இன்று சர்க்கார் கடமையாய் இருந்து வருகின்றது.

இவ்வளவோடு நிற்கவில்லை காந்தியின் புண்ணிய கைங்கரியம். மற்றும் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களாகிய உழைப்பாளிகளான தீண்டாத வகுப்பார் என்பவர்கள் எப்படியோ முன்னுக்கு வருவதான ஒரு வழியை அடைந்தவுடன் அவர்களையும் என்றென்றும் உழைப்பாளிகளாகவே ஊராருக்காக கஷ்டப்படும் மக்களாகவே இருக்கும்படியான மாதிரிக்கு அவர்களை ஹரிஜனங்கள் என்னும் பேரால் ஒரு நிரந்தர ஜாதியாராக்கி வைக்கவேண்டிய ஏற்பாடுகளும் நடக்கின்றன. அதைப்பற்றி தோழர் அம்பெத்காரின் அறிக்கையும்-காந்தியாரின் மறுமொழியும் தமிழ்நாடு பத்திரிகையின் தலையங்கமும் ஆகிய சுருக்கங்களை மற்றொரு பக்கம் பிரசுரித்திருக்கிறோம். அதைப்பார்த்தால் ஒரு அளவுக்கு விளங்கும்.

காந்தியாரின் சுயராஜ்ஜியக் கொள்கைகளில் முக்கியமானது வருணாச் சிரமதர்மமும், ஜாதிமுறையும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும். ‘காந்தியின் வருணாச்சிரம கொள்கைக்கு வேறு அருத்தம்’ என்று சிலர் சொல்லுவதானாலும் அந்த வேறு அர்த்தம் இன்னது என்பதை காந்தியாரே பல தடவை சொல்லியிருக்கிறார் அதாவது பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்திரன் என நான்கு வருணம் பிறவியில் உண்டு என்றும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் முறையே அறிவு பலம் வியாபாரம் சரரத்தினால் உழைப்பு ஆகியவைகளிலேயே ஈடுபடவேண்டியவர்கள் என்றும் சொல்லுகிறார். ஜாதி முறைக்கும் காந்தியார் கூறும் தத்துவார்த்தமானது தொழில்களுக்காக ஜாதிமுறை ஏற்பட்டதென்றும் அந்த ஜாதி முறையும் பிறவியிலேயே ஏற்பட்டதென்றும் அந்தந்த ஜாதியானுக்கு ஒரு பிறவித் தொழில் உண்டென்றும் அந்தந்தத் தொழிலையே-அவனவன் ஜாதிக்கு ஏற்ற தொழிலையே அவனவன் செய்து தீர வேண்டும் என்றும் சொல்லுகின்றார்.

இவ்வளவோடு மாத்திரமல்லாமல் “இந்தமாதிரியான வருணாச்சிரம மர்ம முறையையும், ஜாதி முறையையும் நிலைநிறுத்தவே சுயராஜ்ஜியத்திற்கு பாடுபடுகிறேன்” என்றும் கூறுகிறார். இந்த முறையில் காந்தியாரால் யாருக்கு லாபம் யாருக்கு சுகம் என்பதையும் யாருக்கு நஷ்டம், யாருக்கு கஷ்டம் என்பதையும் வாசகர்களையே சிந்தித்துப் பார்த்து முடிவு செய்துகொள்ளும்படி விட்டுவிடுகின்றோம். ஆகையால் காந்தியாரின் அரசியல் கிளர்ச்சியின் ரகசியமும் தீண்டாமை விலக்கு கிளர்ச்சியின் ரகிசியமும் இப்போதாவது மக்களுக்கு வெளியிட்டதா இல்லையா என்று கேட்கிறோம். தலையங்கம் நீண்டுவிட்டதால் வருணாச் சிரமத்தைப்பற்றி மற்றொரு சமயம் எழுதுவோம்.

குடி அரசு – தலையங்கம் – 19.02.1933

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

காந்தியும் காங்கிரசும் ஒரு துரோக வரலாறு.

மகாத்மா காந்தி எனும் சோளக்காட்டு பொம்மை

செங்கோட்டை தாக்குதல்: பெரியாரின் கைத்தடியே ஆயுதம்

 

periyar

நெல்லை மாவட்டம் செங்கோட்டை பகுதியில் காவி பயங்கரவாதிகளால் வினாயகன் பெயர் சொல்லி கலவரம் மூட்ட பெரும் முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. வட மாநிலங்களைப் போல் தமிழகத்திலும் கலவரங்களை உண்டாக்கி அதன் மூலம் அதிகாரத்துக்கு வர எண்ணும் காவிகளின் மற்றொரு முயற்சியும் முறியடிக்கப் பட்டிருக்கிறது. மறுநாள் கூட கல்லெறியப்பட்டு அதை எதிர்த்து சாலை மறியல் வரை கூட சென்றது. தங்களுடைய உடமைகளுக்கு பாதிப்பு நேர்ந்திருந்த பிறகும் கூட இஸ்லாமிய மக்கள் அமைதி காத்து புரிதலுடன் நடந்து கொண்டதற்கு நன்றி என மாவட்ட ஆட்சியர் செங்கோட்டை மக்களை நேரில் பார்த்து நன்றி சொல்லியிருக்கிறார்.

வினாயகர் ஊர்வலம் எனும் பெயரில் காவி பயங்கரவாதிகள் இஸ்லாமியர்களுக்கு சொந்தமான கடைகள், உடமைகளை குறிவைத்து உடைத்திருக்கிறார்கள். முகத்திலும் தலையிலும் காவித் துணியை கட்டிக் கொண்டு கல்லெறிவது வீடியோ ஆதாரங்களாக சமூகத் தளங்களில் வெளிவந்திருக்கிறது. இதற்கு எதிர்த்தாக்குதல் என்று எதுவும் நடந்ததாக எங்கும் செய்தியில்லை மாவட்ட ஆட்சியரின் நன்றி அறிவிப்பும் அதை உறுதிப் படுத்தி இருக்கிறது.

ஆனாலும் ஊடகங்களில் இந்தச் செய்தி இரு பிரிவினரிடையே மோதல் என்றும், விநாயகர் ஊர்வலத்தில் கலவரம் என்றுமே வந்திருக்கிறது. அதாவது படிப்பவர்கள் வினாயகர் ஊர்வலம் நடத்த இஸ்லாமியர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து கலவரம் செய்தது போல் திரித்துக் கொள்ள ஏதுவாகவே செய்திகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஊடகங்களின் நிலை இது என்றால் காவல் துறை இதையும் தாண்டி பாய்ந்திருக்கிறது.

கலவரம்(!) நடந்து நான்கு நாட்களாகியும் இதுவரை யாரையும் கைது செய்யவில்லை. ஆறு பேர் மீது மட்டும் வழக்கு பதிவு செய்திருக்கிறார்களாம். மட்டுமல்லாமல் செங்கோட்டை, தென்காசி, கடையநல்லூர் ஆகிய ஊர்களில் இஸ்லாமியர்கள் வாழும் பகுதிகளில் காவல் துறையினர் குவிக்கப்பட்டு பள்ளிவாசலுக்கு போவோர் கூட விசாரிக்கப்படுகின்றனர். இதன் நோக்கம் என்னவென்றால் இஸ்லாமிய மக்கள் எரிச்சல் அடைய வேண்டும் என்பது தான். காவி பயங்கரவாதிகளின் திட்டம் நிறைவேறாமல் தோல்வியடைந்ததற்கு இஸ்லாமியர்கள் எதிர்த் தாக்குதல் நடத்தாதது ஒரு முதன்மையான காரணம். அவர்களை இது போன்ற செயல்களின் மூலம் எரிச்சலடைய வைத்துவிட்டால் எதிர்த் தாக்குதலில் இறக்கி விட்டு விடலாம் என திட்டமிட்டு செயல்படுவது போல் உள்ளது காவல் துறையினரின் நடவடிக்கை.

சோபியா என்ற மாணவி பாசிச பாஜக ஆட்சி ஒழிக என்று கூறியதற்காக அவரை கைது செய்த காவல் துறையும் 15 நாட்கள் சிறையில் வைத்த நீதித்துறையும், கடவச் சீட்டை பறிமுதல் செய்து ஆய்வுப் பணியை முடிக்க முடியுமா எனும் அளவுக்கு ஐயம் ஏற்படுத்திய அரசு நிர்வாகமும்; இன்று எச்ச ராஜா, நீதி மன்றமாவது மயிராவது … காவல்துறையினர் சீருடை அணிவதற்கு தகுதி இல்லை, கிருஸ்தவன் லஞ்சம் தருகிறான், இஸ்லாமியன் லஞ்சம் தருகிறார் அதை வாங்குகிறீர்களே இந்து நான் தருகிறேன் அதையும் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று மதவெறியை தூண்டுகிறான். நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய அனைத்து துறைகளும் அமைதி காக்கின்றன. ஊடகங்களோ இதை ஒளிபரப்பக் கூட முன்வரவில்லை. ஏன்?

செப்டம்பர் 17 பகுத்தறிவுப் பகலவன் தந்தை பெரியாரின் பிறந்த நாள். அன்று பெரியார் பிறந்த நாள் நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்கு இரண்டு இடங்களில் தடை விதித்திருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் வினாயகர் ஊர்வலம் நடக்கவிருக்கிறதாம். எதை முன்வைத்து எதை தடுக்கிறார்கள் என்று புரிகிறதா. ஏன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலில் தான் அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து வரும் வினாயக அரசியலின் ஆழம் அடங்கியிருக்கிறது.

இந்து மதம் என்பது பார்ப்பனிய மதம் என்பதும், அது மதமே அல்ல குற்றச் சட்டங்களின் தொகுப்பு என்பதும் தெரிந்தது தான். சாதிப் படிமுறை இல்லையேல் இந்து மதம் என்ற ஒன்று இல்லை. இந்து மதத்தின் ஆன்மாவே சாதிய ஒடுக்குமுறை தான். எல்லோரும் சமம் என்பதை ஒருபோதும் ஒப்பாத அயோக்கியத் தனம் தான் இந்து மதம். வணங்கும் கடவுளைக் கூட பிரித்து வைத்திருக்கும் ஒரே மதம் இந்து மதம் தான். கருவரையில் நின்று தொட்டு வழிபடுவதற்கும், கோபுர தரிசனம் கோடி புண்ணியம் என்று உழைக்கும் மக்களை ஏய்ப்பதற்கும் வழி ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் மதம் இந்து மதம். அப்படியான இந்து மதம், வினாயகர் எனும் உலகின் முதல் ‘பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி’ கடவுளை எல்லோருக்கும் அனுமதித்த மாயம் என்ன?

சிவனும் பெருமாளும் நிறம் மங்கி ராமனும் வினாயகனும் முதன்மையான கடவுளாக வந்திருக்கும் காலம் இது. ஆனால் தொடக்க காலத்தில் சிவனும் பெருமாளும் கூட கடவுள்கள் இல்லை. ரிக் வேதத்தில் கணபதி என்ற பெயரே இல்லை. இந்திரன் முதலான தொடக்க கால கடவுள்கள் இப்போது ‘ரிடையர்ட்’ வாங்கி சென்று விட்டார்கள். இப்படி காலம் தோறும் கடவுளர்களை மாற்றுவதும், அவதாரம் எனும் புரட்டும் இந்து மதத்திற்கு ஏன் தேவைப்படுகிறது?

ஏனென்றால், இந்து மதத்திற்கென்று பொதுவான கொள்கையோ, கோட்பாடோ, நடைமுறையோ ஒன்றுமில்லை. அதன் ஒரே கொள்கை அடக்குமுறை மட்டும் தான். அந்த அடக்குமுறைக்கு ஜாதிய அடுக்குமுறைக்கு அந்தந்தக் காலகட்டங்களில் எது தேவையோ அதை எடுத்துக் கொள்ளும், அதற்குத் தோதான கடவுளை உருவாக்கிக் கொள்ளும்.

அந்த வகையில் மாட்டை அடித்துத் தின்று, உழுவதற்கு மாடுகளே இல்லை எனும் அளவுக்கு நிலமையை மோசமடைய வைத்த பார்ப்பான்களை எதிர்த்துக் தான் சித்தார்த்தர் எனும் புத்தர் கொல்லாமையை போதித்தார். மக்கள் மதித்த பௌத்தத்தை, மன்னர்களை கைக்குள் வைத்துக் கொண்டு தின்று செரித்தது பார்ப்பனியம். சைவ உணவையும் பௌத்தத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட பார்ப்பனியம் மக்களை கவர தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டது. அந்த அடிப்படையில் புத்தருக்கான மாற்றீடாகத் தான் வினாயகர் வழிபாடு முன்னிருத்தப்பட்டது. தலையை மட்டும் யானைத் தலையாக்கி அதே அரச மரத்தடியில், அதே தொந்தியோடு உட்கார வைக்கப்பட்டார். புத்தர் கேள்வி எழுப்பிய கடவுளின் புனிதங்களை விலக்கி வினாயகர் எல்லா இடங்களிலும் அதாவது கடவுள் வரக்கூடாத பகுதிகளாக ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த சேரிகளுக்குள்ளும் வினாயகர்  நிறுவப்பட்டார்.  ஜாதியப் படிநிலை கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காக எல்லோரும் தொட்டு வழிபாடு நடத்தும் கடவுளாக வினாயகர் உருவாக்கப்பட்டார். அது பிற எல்லாக் கடவுளுக்கும் நீண்டு விடக் கூடாது என்பதற்காகவே மூன்று முதல் ஐந்து நாட்களுக்குள் நீர்நிலைகளில் கரைத்து விடப்பட வேண்டும் எனும் ஐதீகமும் உருவாக்கப்பட்டது.

41682278_307817433353709_4272488927526387712_n

பின்னர் வெள்ளைக்காரன் ஆண்ட காலனியாதிக்க காலத்தில் இதே வினாயகர் ஊர்வலம் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வன்மமாக உருவெடுத்தது. பார்ப்பனிய சாதியப் படிமானத்தை நவீனமாக்கி பாதுகாக்க உருவான ஆர்.எஸ்.எஸ் இதை தென்னிந்திய பகுதிகளுக்கும் கொண்டு வந்து திணித்தது. மண்டைக்காடு தாக்குதல் தொடங்கி வன்முறை மூலம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தொடங்கிய வினாகர் ஊர்வல வன்முறை இன்று செங்கோட்டை வரை நீண்டிருக்கிறது.

ஓர் இந்து நாட்டில் இந்துக் கடவுளின் ஊர்வலம் இஸ்லாமிய பகுதிக்குள் போக முடியவில்லை என்றால் அது கேவலம் இல்லையா? இப்படிக் கேள்வி கேட்டுத்தான் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை தங்கள் வன்முறை வெறியாட்டத்துக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

முதலில்  யார் இந்து? என்றும், இது இந்து நாடா? என்றும் கேள்வி எழுப்பபட வேண்டும். நான் இந்து என்றால் என்னுடைய சாமி ஏன் என் சேரிக்குள் வருவதில்லை? ஆண்டு முழுவதும் நான் தீண்டத்தகாதவன், நான் சூத்திரன், நான் தொட்டால் சாமியே தீட்டாகி விடும். இந்து என சொல்லிக் கொள்ளப்படும் எல்லோரோடும் என்னால் மண உறவு கொள்ள முடியாது. நான் செத்தாலும் சக இந்துவாக ஒரே சுடுகாட்டில் எரிக்கமுடியாது, இடுகாட்டில் புதைக்க முடியாது. ஆனால் குறிப்பிட்ட பத்து நாட்களில் மட்டும் அந்தக் கடவுளை நான் என் வீட்டருகே வைத்துக் கொள்ளலாம், தொட்டு பூஜை செய்து கொள்ளலாம். நானே மிதித்து சிதைத்தும் கொள்ளலாம். இந்த சலுகைக்கு ஒரு கண்டிசன் அப்ளையும் உண்டு. அது என்ன வென்றால் ஊர்வலம் என்ற பெயரில் சிறுபான்மையினர் மனதில் அச்சத்தை விளைவிக்க வேண்டும். இதற்குப் பெயர் தான் வினாயகர் ஊர்வலம்.

நானும் இந்து என்று உன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட(!) என்னுடைய சேரிக்கு நான் வணங்கும் கடவுள் வரக் கூடாது என்றால் என் கடவுளை ஏற்றுக் கொள்ளாத இஸ்லாமியப் பகுதிக்குள் அந்தக் கடவுள் வினாயகர் ஊர்வலம் என்ற பெயரில் ஏன் செல்ல வேண்டும்? என்றோர் எளிய கேள்வியை எழுப்ப முடியாதா? கோவிலுக்குள் கொலை கொள்ளை, பாலியல் முறைகேடுகள் முதல் நிர்வாகச் சீரழிவுகள் வரை நடப்பதை கேள்வி கேட்கும் போது கோவில் விவகாரத்தில் நாத்திகர்கள் ஏன் மூக்கை நுழைக்கிறார்கள் என்று கேள்வி கேட்கும் தங்களை இந்து என நம்பிக் கொண்டிருப்போர்; இந்து கடவுள் வழிபாடு என்ற பெயரில் தங்காளின் அரசியல் மேலாதிக்கத்திற்காக வன்முறை வெறியாட்டத்தை தூண்டி விடுவதை ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றொரு கேள்வியை எழுப்ப முடியாதா?

இஸ்லாமியப் பகுதிக்குள் கடவுள் கொண்டாட்டங்கள் ஊர்வலங்கள் செல்வதே இல்லையா? இன்றளவும் சென்று கொண்டு தான் இருக்கின்றன. அவைகளில் எந்தப் பிரச்சனையும் ஏற்பட்டதே இல்லை. ஏனென்றால் அவை கடவுள் ஊர்வலங்களாக நடந்தன. வினாயகர் ஊர்வலம் என்பது வன்முறையில் ஈடுபடுத்துவதற்காக, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் சிறுபான்மையினரையும் பகையாளிகளாய் எதிரெதிரே நிறுத்தும் உத்தியோடு தங்களின் மேலாதிக்கத்தை, அரசியல் வெற்றியை உறுதிப்படுத்துவதற்காக பார்ப்பனியங்களால் நடத்தப்படும் ஒன்று. இரண்டும் ஒன்றல்ல. இதை ஏற்க முடியுமா?

மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் இன்னொரு அபத்தமும் இங்கே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. வினாயகர் ஊர்வலம் வரும் போது சிறுபான்மையினர் எதிர்கொண்டு அழைத்து வருவது, மரியாதை செலுத்துவது, வழியனுப்பி வைப்பது என்பதை மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இது மத நல்லிணக்கம் அல்ல.  இரண்டாம் தர குடி மக்கள் நாங்கள் என்பதை ஒப்புக் கொள்வது.

செங்கோட்டை தாக்குதலின் போது கூட தாக்குதலுக்கு உள்ளான மக்கள் எந்த வித எதிர்வினையும் செய்யாமல் இருந்தது என்பது எதைக் குறிக்கிறது? வினாயகர் ஊர்வலத்தின் அரசியலையும், அதற்கு அரசு இயந்திரம் அளிக்கும் ஏற்பையும் உணர்ந்து கொண்டு ஏற்பட்ட அமைதி அல்ல. இதை எதிர்க்க நம்மால் முடியுமா? எனும் ஐயத்தின் விளைவால், நம்மால் வாழ முடியாமல் போகுமோ எனும் பயத்தின் விளைவால் ஏற்பட்ட அமைதி. 2002 வன்முறை வெறியாட்டத்துக்குப் பிறகு குஜராத் இஸ்லாமிய மக்கள் கொண்டிருந்த அச்சத்தின் பிரதிபலிப்பு இது. மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் நடப்பதும் இதன் மலிவு விலை பதிப்பு தான். இதை மாற்ற வேண்டிய கடமை யாருக்கு இருக்கிறது?

இந்த அச்சத்தைத் தான் எல்லா இடங்களிலும் அவர்கள் ஏற்படுத்த விரும்புகிறார்கள். தொடர்ச்சியான படுகொலைகள் மூலமும், சமூக செயல்பாட்டாளர்கள் கைது செய்யப்பட்டதன் மூலமும், தூத்துக்குடியில் போராடிய மக்களை குருவியைச் சுடுவது போல் சுட்டுக் கொன்றதன் மூலமும், இன்னும் பல விதங்களிலும் அவர்கள் செய்து காட்ட விரும்புவது இந்த அச்சம் ஏற்படுத்துவதைத்தான்.

கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளாக அவர்கள் கொண்டு வந்த அத்தனை திட்டங்களும் அவர்கள் சொல்லிய இலக்கை அடைவதிலிருந்து பரிதாபகரமான தோல்வியை தழுவியிருக்கின்றன. அதாவது தங்கள் எஜமானர்களாகிய கார்ப்பரேட்டுகளுக்காக அவர்கள் கொண்டு வந்த திட்டங்களை மக்களுக்கானது என்று ஏமாற்றுவதில் பெருந்தோல்வியைச் சந்தித்திருக்கிறார்கள். இதனால் இதுவரை அவர்களின் நம்பகமான ஆதரவாளர்களாக இருந்த மத்திய தர வர்கத்தினரிடையேயும் வெறுப்பை சம்பாதித்திருக்கிறார்கள். இதன் வெளிப்பாடுதான் பாசிச பாஜக ஆட்சி ஒழிக எனும் முழக்கம். எனவே, தங்கள் அரசியல் மேலாதிக்கத்தை சாதிப்பதற்கு  காவி பயங்கரவாதிகளின் முன்னிருப்பது வினாயகர் ஊர்வலம் எனும் வன்முறை வெறியாட்டம் தான். அதை முன்னிலும் தீவிரமாக செயல்படுத்த முனைவார்கள்.

இது தான் பொருத்தமான பொழுது, என்ன செய்வது எனப் புரியாத குழப்பம் காவி பயங்கரவாதிகளை, பாஜக பண்டாரங்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறது. பெரியாரின் கைத்தடியை கையிலெடுப்பது ஒன்றே நம்மை மனிதர்களாக, மக்களாக மாற்றும்.

கற்புக் கொள்ளையன் பி.ஜே.வை முன்வைத்து .. .. ..

dc566bee2e17ac7248ca4067e2f1c7d4

 

முன்குறிப்பு: கற்புக் கொள்ளையன் பீஜே எனும் தலைப்பில் கற்பு எனும் சொல் பாவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், கற்பு எனும் சொல்லின் பொருளை, அந்தச் சொல் கட்டியமைத்திருக்கும் பண்பாட்டுப் பொருளை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதால் அந்தச் சொல் பாவிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதல்ல. கற்பு எனும் சொல் ஆணாதிக்கத்தினால் பெண்களின் மீது பெருஞ்சுமையாக சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனாலும் ஆண்டுதோறும் பிப்ரவரி 14 காதலர் தினத்தன்று இன்று கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினம் என்று சுவரொட்டி ஒட்டி, பேசி, எழுதி காதலையும் பெண்களையும் ஒருசேர இழிவுபடுத்திய இயக்கமான த.த.ஜ எனும் இயக்கத்தின் தலைவன், பிறரின் மனைவியரை கொள்ளையிடுபவனாக இருந்திருக்கிறான் என்பதை நினைவூட்டவே அந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

பி.ஜெய்னுலாப்தீன் எனும் பீஜே என்பவர் மீது பல ஆண்டுகளாக கூறப்பட்டு வந்த பாலியல் குற்றச்சாட்டு, அந்தக் காலம் தொடங்கி நேற்றுவரை அவராலும், அவரின் இயக்கமான த.த.ஜ (தமிழ்நாடு தவ்ஹீத் ஜமாத்) வினராலும் மறுக்கப்பட்டு, சமாளிக்கப்பட்டு, முட்டுக் கொடுக்கப்பட்டு வந்த அந்த பாலியல் குற்றச்சாட்டு இன்று மறுக்க முடியாதபடி அவர் வாயாலேயே ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு உறுதிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது இவ்வாறு ஒப்புக் கொண்டிருப்பது என்பது தவறு செய்து விட்டோம் எனும் குற்ற உணர்வினாலோ, அவர்களே சொல்லிக் கொள்வது போல இறை மீதான அச்சத்தினாலோ, குற்றச்சாட்டு வந்து விட்டது என்பதனாலோ, ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்பட்டுவிட்டது என்பதாலோ அல்ல. இதற்கு மேலும் நாம் தொடர்ந்து அமைதியாக இருந்தால் இனும் என்னென்ன பூதங்களெல்லாம் ஆதாரபூர்வமாக வெளிவருமோ எனும் அச்சத்தினால் மட்டுமே – அதாவது இன்னும் பல பாலியல் வக்கிரங்கள் ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்பட்டு வெளியே தலைகாட்ட முடியாமல் போகும் நிலையை ததஜ வுக்கு ஏற்படுத்தி விடுமோ எனும் அச்சத்தினால் மட்டுமே – ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது, நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது போன்ற பாலியல் ஒழுங்கு மீறல்கள் சமூகத்தில் புதியவை அல்ல. என்றால் இதில் பி.ஜே வை மட்டும் ஏன் குறிப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால், அதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலில் ததஜவினர் நடந்து கொள்ளும் விதத்தை பார்க்கலாம். ததஜவில் பாலியல் ஒழுங்கு மீறல் என்பது புதியது அல்ல. பாக்கர் தொடங்கி பக்கிர் வரை தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது தான். ஆனால் பாக்கர் தொடங்கி பக்கிர் அல்தாபி வரை எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்களோ அதேவிதத்தில் பிஜே தொடர்பில் நடந்து கொள்ளவில்லை. முடிந்தவரை வெளியில் தெரியாமல் முடக்கிவிடவே முயன்றார்கள். எல்லா விதத்திலும் இப்படித்தான் அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டார்கள். இதுபோன்ற பாலியல் அத்துமீறல்கள் வெளியில் தெரிந்தால் இயக்கத்தின் மதிப்பு பாதிக்கப்படும் என்பதால் வேறு ஏதோ ஒரு கரணத்தைக் கூறி நடவடிக்கை எடுத்து ஒதுக்கி வைக்கிறோம் என்றும் கூறிக் கொள்வார்கள். ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இது வெளிவந்து கொண்டே இருக்கிறது. எப்படி வெளிவருகிறது என்றால் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களே மறைமுகமாக இதை வெளியே கசிய விட்டு விடுவார்கள். ஏனென்றால் நடவடிக்கைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு வெளியேற்றப்படும் ஒருவர், வெளியில் சென்ற பிறகு உள்ளிருப்பவர்கள் குறித்த உண்மைகளை வெளியிட்டு விட்டால் என்ன செய்வது? அதற்காக, அவ்வாறு வெளியில் தெரியும் முன்னர், வெளியேறுவோரை களங்கப்படுத்தி விட்டால், பின்னர் குற்றச்சாட்டு வந்தாலும் சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்பதற்காக அவ்வாறு மறைமுகமாக கசிய விட்டு விடுவார்கள். முன்னர் வெளியேறிய பலர் இவ்வாறான களங்கப்படுத்தலுக்கு பதில் கூறிக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர, தன்னிலை விளக்கம் அளித்துக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர, இப்படி மறைமுகமாய் கசிய விடப்படுவதை கேள்விக்கு உள்ளாக்கவில்லை. அதேநேரம் ததஜவினர் வெளியேறியோரை கடுமையாக தூற்றுவார்கள். ததஜவினரின் முகநூல் கணக்குகளை எடுத்துப் பார்த்தால் இவ்வாறு தூற்றுவதில் அவர்கள் புதிய இலக்கணமே படைத்திருப்பதைக் கண்டு கொள்ளலாம்.

ஆனால், இவைகளுக்கு மாறாக பக்கீர் அல்தாபி இயக்கத்தின் உயர்குழுவில் பேசப்பட்ட ஒன்று எப்படி சமூக வலைதளங்களில் வெளிவந்தது? இதற்கு யார் பொறுப்பேற்பது? எப்படி யாரால் வெளிவந்தது என்பதை கண்டுபிடிக்க வேண்டாமா? என்றெல்லாம் பொங்கியதற்கு இன்றுவரை ததஜவினர் பதில் கூறவில்லை. மட்டுமல்லாமல் முந்தியவர்களைப் போலல்லாமல் அல்தாபி கேள்வி கேட்ட ததஜவின் நிர்வாகத்தில் நடக்கும் ஊழல் உள்ளிட்ட பல முறைகேடுகள் ததஜவினரிடமே குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. இதனோடு இணைந்து பிஜே வுக்கு எதிராக வெளியான மூன்று கேட்பொலிகளும் (ஆடியோ) ததஜ வை ஆட்டம் காணச் செய்தது. மட்டுமல்லாது பிஜே மீது தொடக்க காலங்களில் கொலை செய்யத் தூண்டிய குற்றச்சாட்டுகளும் உண்டு. அவைகளெல்லாம் வெளியில் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பன தனிக் கதை.

வழக்கமாக இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டால் தொடர்புடையவரை அழைத்து விசாரிப்பார்கள். மறுத்தால் உண்மையா என சோதித்தறிவார்கள் அப்போதும் மறுக்கப்பட்டால் முபாஹலாவுக்கு அழைப்பார்கள். முபாஹலா என்பது அல்லாவின் சாபத்தைக் கோருதல். அதாவது இறுவேறு நிலைகளில் உண்மையை கண்டறிய முடியாவிட்டால் யார் பொய் சொல்கிறார்களோ அவர்கள் மீது அல்லாவின் சாபம் உண்டாகட்டும் என்று பொது இடத்தில் மக்களைக் கூட்டி இருவரும் சபதம் செய்வது. தெளிவாகச் சொன்னால் பிரச்சனையை அல்லாவின் பக்கம் தள்ளி விடுவது. பிஜே வைப் பொருத்தவரை இவை எதுவுமே நடக்கவில்லை. ஏன்? மட்டுமல்லாது அவர் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் வரத் தொடங்கிய காலம் தொடங்கி நேற்று வரை அவ்வாறு குற்றச்சாட்டு கூறுவோரை மிக இழிவாக, ஆபாசமான வசைச் சொற்களை கொட்டி முழக்கினார்கள். தொடர்ச்சியாக மறுக்கவே முடியாத படி கேட்பொலிகள் வெளி வந்தன. மிமிக்ரி என்றார்கள். குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் பத்திரிகையில் வெளியானதும் எகிறிக் குதித்தார்கள். எங்களிடம் ஆதரம் இருக்கிறது முடிந்தால் வழக்கு தொடுக்கலாம் நாங்கள் சந்தித்துக் கொள்கிறோம் என்றதும் மடையை அடைத்தது போல் அமைதியாகி விட்டார்கள். இவைகள் எல்லாமே அந்த கேட்பொலிகள் உண்மைதான் என்பதை உறுதிப்படுத்த, அவர் மாபெரும் அறிஞர் அவரை நாங்கள் நம்புகிறோம் என்றார்கள். இப்படி ததஜ வினர் பிஜேவுக்கு முட்டுக் கொடுத்தது முன்வரலாறு இல்லாதது. அந்த இயக்கத்தில் பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான எவருக்குமே இவர்கள் இப்படி நடந்து கொண்டதே இல்லை. ஆனால் இன்று தவிர்க்கவே முடியாமல் நடவடிக்கை எடுத்ததும், எங்களுக்கு எல்லாருமே ஒன்று தான் தவறு செய்தால் தூக்கி வீசிவிடுவோம் என்று ‘பஞ்ச் டயலாக்’ பேசுகிறார்கள். இறுதி நபி முகம்மது என்று வாயால் சொல்லிக் கொண்டே பிஜே வை அடுத்த நபியாக நடைமுறையில் காட்டினார்கள்.

மாபெரும் அறிஞர் என்று கூறும் அளவுக்கு அப்படி என்ன மேலோங்கிய அறிவு இருந்தது அவருக்கு? சிறு சிறு வெளியீடுகளாக பல வெளியீடுகளை எழுதியிருக்கிறார். குரானை மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். குரானில் அறிவியல் என்பதை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார் அவ்வளவு தானே. அவருடைய எழுத்துகள் எதிலாவது அவருடைய சொந்த முயற்சியில் ஆய்வு செய்து கண்டடைந்தது என ஏதாவது உண்டா? அத்தனையும் செய்யது குதூப் எனும் எகிப்தியரின் சிந்தனைகள். அவரின் சிந்தனையை, அவரின் முடிவுகளை தன்னுடைய மொழியில் எளிமைப்படுத்திக் கூறியது மட்டுமே பிஜேவின் பணியாக இருந்தது. இதில் அறிவுச் செருக்கு கொள்ள என்ன இருக்கிறது? செய்யது குதூப் எழுதிய நூலை திருக்குரானின் நிழலில் என்ற பெயரில் தமிழில் மொழி பெயர்த்த பிஜேவின் அண்ணன் பி.எஸ் அலாவுதீன் அவர்களின் நூலை வாசித்திருந்தால் புரியும். பிஜேவின் தொடக்கப் புள்ளி எது என்று.

இன்றும் பிஜேவுக்கு முட்டுக் கொடுப்பதற்காக “ஆதமின் மக்கள் தவறு செய்யக் கூடியவர்களே .. .. ..” (திர்மிதி 2423)  எனும் ஹதிஸை முன்வைத்து வாதிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தவறு செய்யக் கூடியவர்கள் என்றால் எதுவரை? உலக முடிவு நாள் வரை. என்றால் குரான் ஹதீஸ்களின் பணி என்ன? மக்களை நேர்வழிப் படுத்துவது இல்லையா? எப்போதும் தவறு செய்யும் நிலையிலேயே தான் கடைசி நாள் வரை மனிதர்கள் இருப்பார்கள் என்று முடிவு செய்து விட்டு இஸ்லாம் மக்களை நல்வழிப்படுத்தும் என்பது முரண்பாடாக இல்லையா? இதன் பொருள் என்ன? இஸ்லாம் மக்களை நேர்வழிப் படுத்துவதற்காக வந்ததில்லை, மாறாக அல்லா எவ்வாறு நினைக்கிறானோ அதன்படி மக்களை நடக்கச் செய்வது மட்டுமே இஸ்லாத்தின் பணி என புரிந்து கொள்ளலாமா? இதன் அடிப்படையில் பிஜே செய்த இந்த பாலியல் வக்கிரங்களை எப்படி புரிந்து கொள்வது? இது போன்ற பாலியல் வரம்பு மீறல்கள் குறித்து இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாடு என்ன?

இஸ்லாம் ஆணாதிக்கப் பார்வையோடு தான் பெண்களை அணுகுகிறது என்பது நேர்மையாக சிந்தித்துப் பார்க்கும் எவருக்கும் புலப்படும். சட்டரீதியாக நான்கு திருமணமும் அதற்கு அப்பாற்பட்டு எத்தனை அடிமைப் பெண்களை வேண்டுமானாலும் பாலியல் தேவைகளுக்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பது தானே இஸ்லாத்தின் நிலை. பணம் இருந்தால் புகுந்து விளையாடு, இல்லாவிட்டால் நோன்பு நோற்று உன் இச்சையத் தணித்துக் கொள் என்பது தானே ஹதீஸ்களின் வழியாக நாம் அறிவது. இதைத்தானே பிஜே வும் செய்திருக்கிறார். என்ன தற்போது அடிமை முறை கிடையாது என்பதனால், குரானுக்கு விளக்க உரை எழுதிய தகுதி தனக்கு இருக்கிறது என்பதால் உதவி தேடி வரும் பெண்களை தன்னுடைய அடிமைகள் என்பதாக கருதிக் கொண்டார் பிஜே. அவ்வளவு தானே வித்தியாசம். இதற்காகத் தான் பிஜே விலக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்றால், இஸ்லாத்தின் வரலாற்றில் எத்தனை பேரை நீக்குவது? ஏன் முகம்மது நபியையே நீக்க வேண்டியதிருக்குமே.

அஷ்ஷவ்த் தோட்டத்தில் நடந்த கூத்தை புஹாரி 5255 விளக்குகிறதே இதன் பொருள் என்ன என்பதை படித்தவர்கள் யாரும் விளக்குவார்களா? முகம்மது தேன் குடித்த கதையை குரான் தஹ்ரீம் அத்தியாயத்தின் முதல் ஐந்து வசனங்கள் விளக்குகிறதே குரானில் கரை கண்டவர்கள் யாரேனும் இதில் ஒழிந்திருப்பதை எடுத்துக் கூறுவார்களா? இவை எல்லாவற்றுக்கும் முத்தாய்ப்பாக குரான் வசனம் 33:52 முகம்மது நபியை போதும் நிருத்திக் கொள் என்று கட்டளை இடுகிறதே. எதை நிறுத்தச் சொல்கிறது என்று யாரேனும் ஆய்வு செய்து முடிவை அறிவிப்பார்களா? இன்று பிஜே செய்ததை தானே அன்று முகம்மது நபியும் செய்திருக்கிறார். பிஜேவை நீக்கியவர்கள் முகம்மது நபியை என்ன செய்வார்கள்? தான் உருவாக்கிய தவ்ஹீத் ஜமாத்திலிருந்து பிஜேவை நீக்கியவர்கள், முகம்மது உருவாக்கிய இஸ்லாத்திலிருந்தே முகம்மது நபியை நீக்கி விடுவார்களா?

இதை இங்கு கேள்விகளாக எழுப்புவதன் காரணம் பாலியல் வக்கிரங்கள் குறித்து இஸ்லாம் என்ன கருத்து வைத்திருக்கிறது என்பதை சுட்டிக் காட்டுவதற்கு மட்டுமே. படிப்பவர்களை கோபப் படுத்துவதற்காக அல்ல, அவர்களை சிந்திக்கச் செய்வதற்காக மட்டுமே. இஸ்லாத்தை அதன் துயவடிவில் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஊர் ஊராகச் சென்று மக்களுக்கு போதித்த, மக்களால் போற்றப்பட்ட பிஜே, எவ்வாறு தனக்குள் இவ்வளவு பாலியல் வக்கிரங்களை சுமந்திருந்தார் என்பதற்கான விடை இதில் தான் இருக்கிறது.

உலகிற்கு ஒழுக்கத்தை போதிக்க வந்ததாக கூறப்படும் அத்தனை மதங்களும் அதனை போதிப்பவர்களும் செய்யும் தவறுகள் எதை உணர்த்துகின்றன? ஆதமுடைய மக்கள் தவறு செய்பவர்களே என்று கடந்து செல்வதையா? அல்ல, மனிதர்களின் ஆணாதிக்கத்துக்கும் வக்கிரங்களுக்கும் வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன என்பதையே உணர்த்துகின்றன. மனிதனின் சிந்தனைகள் சமூகத்திலிருந்தே பிறக்கின்றன. இந்த சமூகம் சீரழிவாக இருக்கும் போது, இந்த சமூகம் தனியுடமையில் சிக்கி இருக்கும் போது, இந்த சமூகம் பெண்களை ஆண்களின் சொத்தாக பார்க்கும் போது, இந்த சமூகம் ஆணாதிக்க சமூகமாக இருக்கும் போது அந்த சமூகத்தின் போக்கில் வளரும் மனிதன் பெண்களை தன்னையொத்த சம பிறப்பாக எண்ணுவது என்பது இயல்பாக இருக்க முடியுமா? அதனால் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது எல்லை மீறி விடுகிறான். இது ஆதமுடைய சந்ததிகளாக இருப்பதால் நடக்கவில்லை. மாறாக இந்த சமூகம் ஆணாதிக்க சமூகமாக இருப்பதால், ஆணாதிக்க சமூகமாக நீடிப்பதால் நடக்கிறது. இதை மதங்கள் போதிக்கும் நீதி போதனைகளால் ஒரு போதும் கட்டுப்படுத்தவோ மாற்றியமைக்கவோ  முடியாது. இதற்கு பிஜேவைத் தவிர வேறு எடுத்துக்காட்டுகள் வேண்டுமா? குரானின் சட்டங்கள், அது அளிப்பதாக கூறும் தண்டனைகள் இன்ன பிறவைகள் எல்லாம் நம்மை விட பிஜேவுக்கு மிக நன்றாக தெரியும். தெரிந்திருந்தும் எவ்வாறு அவரால் துணிந்து இதை செய்ய முடிகிறது? அதை வெறு வழியில்லை என்றாகும் வரை மறைக்க முடிகிறது? தன்னளவில் பிஜே அல்லாவை மறுத்திருக்கிறார் என்பது அல்லவா உண்மை. தேவநாதன்களுக்கு ஒருபோதும் கடவுளின் மீது பயம் இருக்காது. சமூகத்தின் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு அளவுகளில் தேவநாதன்களே, பிஜேக்களே.

உலகம் முழுவது கணந்தோறும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஆசிபா போன்ற கொடூரங்கள் மட்டுமே வெளியில் தெரிகின்றன. மலையளவான இந்த கொடூர வக்கிரங்களில் பிஜேவின் வக்கிரம் ஒரு துளி. இந்த சமூகத்தை இந்த சமூக ஒழுங்குகளை அப்படியே வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களை நம்மால் ஒழித்துவிட முடியாது. மதங்களின் வேத உபநிடதங்களின் நீதி போதனைகள் ஒரு பலனையும் தராது என்பது தான் யதார்த்தம். இந்த இந்த வக்கிரங்களையும் இது போன்ற கொடூரங்களையும் ஒழிப்பதற்கு என்ன தான் வழி? உற்பத்தி முறையை மாற்றுவதன் வழியில் இந்த சமூகத்தை மாற்றுவது ஒன்றே வழி. இது மட்டுமே அறிவியல் பூர்வமான ஒரே வழி. இதற்குப் பெயர் தான் கம்யூனிசம். இந்த சமூகத்தை மனிதர்களை இயற்கையை கனிம வளங்களை அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் காக்க வேண்டும் என நீங்கள் விருப்பபட்டால் கம்யூனிசத்தை தாண்டி வேறு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

முகம்மது நபியை பின்பற்றுவதில் நீங்கள் பற்றார்வம் கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதால் இதையும் நீங்கள் பரிசீலித்துப் பார்க்க வேண்டும். முகம்மது நபி அழகிய முன்மாதிரி என்றால் அவரிடமிருந்து எதை பின்பற்றுவது? எப்படி முகம் கழுவ வேண்டும்? எப்படி சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும்? எதைச் சாப்பிட வேண்டும் எதைச் சாப்பிடக் கூடாது? இது போன்ற அன்றாட நடைமுறையின் வெகு சாதாரணச் செயல்களை செய்வதற்கு மட்டும் தான் முகம்மது நபியின் முன்மாதிரி தேவையா? அல்லது வட்டி வாங்காதே, திருடாதே போன்ற நீதி போதனைகள் முகம்மது நபி இல்லாவிட்டால் உங்களால் அறிந்து கொள்ளவே முடியாதா? எந்த அடிப்படையில் அவர் முன் மாதிரி? பசியுள்ள மனிதனுக்கு உணவைக் கொடுப்பதை விட உணவை சம்பாதிப்பதற்கான வழியைக் காட்டுவதே சிறந்தது அல்லவா? என்றால் முகம்மதின் முன்மாதிரி எதில் இருக்கிறது? அவர் செய்ததை அப்படியே செய்வதில் முன்மாதிரி இருக்கிறதா அல்லது அவரின் சிந்தனை முறையை பயன்படுத்தி நாம் சிந்திப்பதில் முன்மாதிரி இருக்கிறதா? தன்னுடைய காலகட்டத்திற்கு எது புரட்சிகரமான சிந்தனையோ அந்தச் சிந்தனையை முகம்மது கொண்டிருந்தார். இஸ்லாமியர்களே! இந்த அடிப்படையில் முகம்மதை முன்மாதிரியாகக் கொள்ள நீங்கள் தயாரா? அது ஆண்டான் அடிமைக் காலகட்டம் என்பதால் அடிமைகளுக்கு அதிகம் தொந்தரவு கொடுக்காத ஒரு அரசு முறை குறித்து அவர் சிந்தித்தார். அதற்கான சட்டதிட்டங்களைக் கொண்டு வந்தார், அது ஆறாம் நூற்றாண்டு இது இருபத்தி ஒன்றாம் நூற்றாண்டு. இது முதலாளித்துவக் காலகட்டம். இந்த முதலாளித்துவ உலகில் கம்யூனிசமே புரட்சிகரச் சிந்தனை. நீங்கள் முகம்மதை பின்பற்ற விரும்புகிறீர்களா? என்றால் நீங்கள் கம்யூனிசம் குறித்து தெரிந்திருக்க வேண்டும். கம்யூனிஸ்டாக இருக்க வேண்டும். என்ன சொல்கிறீர்கள்?

 

தொடர்புடைய பதிவு:

அல்தாபி பிஜே சாக்கடைகளை விலக்கி .. .. ..

கர்நாடக தேர்தல் முடிவு சொல்வது என்ன?

201703120250456931_The-election-victory-of-Prime-Minister-Modi-elasticity_SECVPF

 

கர்நாடக சட்ட மன்றத்துக்கு நடந்த தேர்தலில் முடிவுகள் வெளிவந்து விட்டன. இந்த தேர்தல் முறை மக்களுக்கானது அல்ல. யார் வென்றாலும் அதனால் மக்களுக்கு எந்த நல்லதும் ஏற்படப் போவதில்லை என்பவை மறுக்க முடியாதவை. இவை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த தேர்தலின் முடிவில் ஆட்சியமைக்கப் போவது யார்? பாஜக சுயேட்சைகளையோ, காங்கிரஸ், மஜத விலிருந்து சில எம்.எல்.ஏக்களையோ விலைக்கு வாங்கி ஆட்சியமைத்து விடுமா? அல்லது அதைத் தடுக்க காங்கிரசும், மஜத வும் சேர்ந்து கூட்டணி அமைக்குமா? என்பவைகளும் இன்னொரு புறம் இருக்கட்டும். கர்நாடக தேர்தல் முடிவுகளைப் பொருத்தவரை, பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புகள் நாட்டில் வளர்ந்து வருகின்றன. யாராலும் இனி அதனை தடுக்கவோ தவிர்க்கவோ முடியாது எனும் தோற்றம் இந்த தேர்தல்களினால் உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. மக்களின் வாழ்வு சிறக்க எந்த விதத்திலும் இந்த தேர்தல் முறை உதவாது என்ற போதிலும், 70 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான மக்களின் பங்களிப்போடு நடக்கும் இந்த தேர்தலின் கூறுகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது.

 

பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு, ஜி.எஸ்.டி, மோசடியான, ஏமாற்றுத்தனமான திட்டங்கள், அறிவுத்துறையினரை படுகொலை செய்வது, பண்பாடுகளில் நுழைந்து ஆதிக்கம் செலுத்த நினைப்பது, ஜாதிமத வெறுப்புகளை ஊக்குவித்து வளர்ப்பது, எந்தவிதமான பொய்களையும் கூச்சமே இல்லாமல் பேசுவது என்று அனைத்து தரப்பு மக்களும் வெறுத்து ஒதுக்கும் நிலையில் தான் பாஜக இருக்கிறது. ஆனாலும் தேர்தல் வெற்றிகள் தொடர்ந்து பாஜகவின் கைகளுக்குள் செல்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியமாகிறது என்பது மக்களின் குழப்பங்களில் முதன்மையானது.

 

பொதுவாக அனைவரும் எளிமையாக கூறும் காரணங்கள் இரண்டு. மக்கள் பணத்துக்கு மயங்கி வாக்களித்து விட்டார்கள், வாக்கு இயந்திரத்தில் குளறுபடி செய்திருக்கிறார்கள். மக்களின் மீது பழி போடுவது, மக்களை குறை சொல்வது என்பது தவறான சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. அவர்களுக்கு இருக்கும் வாழ்க்கைச் சூழலில், திட்டமிட்டு அரசியல் விலக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில், எதிர்காலம் ஆகப்பெரும் அரக்கனாக அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், சூழ இருக்கும் அனைத்தும் அறநெறியிலிருந்து விலகியிருக்கும் நிலையில் மக்கள் மட்டும் தேர்தல் காலங்களில் பணம் வாங்காமல் வாக்களிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது சற்றும் பொருத்தமில்லாதது.

 

முதலில் ஊடகங்கள். மோடி பிரதமராக வந்த கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ஊடகங்கள் அனைத்தும் அச்சு, காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் பாஜக வின் ஊதுகுழல்களாக மாற்றப்பட்டு விட்டன. அறைகுறையாகக் கூட இல்லாமல் அப்பட்டமாகவே மாற்றப்பட்டு விட்டன. பாஜகவுக்கு எதிரான செய்திகளை மக்கள் மத்தியில் விவாதப் பொருளாக மாற்றுவதில்லை. மறைக்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத இடங்களில் ஒற்றைச் செய்தியாக கடந்து செல்கின்றன. ஆதரவான செய்திகளுக்கோ மிகை விவாதம் செய்கின்றன. பார்ப்பனியத்தின் காவலர்களை பல்வேறு முகமூடிகளில் காட்சி ஊடகங்களில் உலவ விடுகின்றன. அவர்களின் கருத்தை பொதுக் கருத்தாக கட்டமைக்கின்றன. இது பாஜகவுக்கு எதிர்ப்பே இல்லாதது போல், இருந்தாலும் பலவீனனமாக இருப்பது போல் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 

அடுத்து அரசு எந்திரம். அரசு எந்திரம் பார்ப்பன மயமாக மாறுவது என்பது தொடக்கத்திலிருந்து நடைபெற்று வருவது தான் என்றாலும், மோடி வந்த பிறகு அதன் வேகம் பல மடங்கு அதிகம். குறிப்பாக உச்சநீதி மன்றம். பாஜக அரசின் தலையீடு குறித்து உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் நான்கு பேர் நேரடியாக ஊடகங்களிடம் பேசியது முன் எப்போது நடந்திராத வரலாறு. உளவுத் துறையும், வருமான வரித் துறையும் முழுமையாக பாஜக குறி வைப்போரை தங்கள் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதையே முதனமையான பணியாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகின்றன. தேர்தல் ஆணையம் அறிவிக்கும் முன்னரே பாஜக குஜராத் தேர்தல் தேதியை அறிவித்தது குறித்து இதுவரை தேர்தல் ஆணையம் ஓர் எழுத்தைக் கூட உதிர்க்கவில்லை. இப்படி அனைத்து துறைகளும் பாஜகவுக்காக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

அடுத்து மக்களை இந்து மயமாக்கி இருப்பது. இந்து மதம் என்றால் என்ன? இந்து மதம் எப்படி உருவாகியது? இந்து எனக் கூறப்படும் அனைவரும் இந்துவல்ல என்பன போன்ற உண்மைகள் தொடக்கத்திலிருந்தே மறைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஜாதி, மதக் கலவரங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலமே ஆர்.எஸ்.எஸ். பாஜக தங்களுடைய செல்வாக்கை வளர்த்துக் கொண்டு வருகின்றன என்பது கண்கூடு. என்றாலும் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் பாஜக வந்த பிறகு இது திட்டமிட்ட முறையிலும் துல்லியமாகவும் செயல்படுத்தப்படுகிறது. பாஜக மட்டுமே இந்துக்களை பிரதிநித்துவப்படுத்தும் கட்சி ஏனையவை அனைத்தும் இந்துக்களுக்கு எதிரானவை என கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது. குஜராத் தேர்தலின் போது ஜெட்லி பேசியது இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. ”காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது கோவில்களில் சென்று வழிபடுகிறார். இதைக் கண்டு மக்கள் மயங்க மாட்டார்கள். ஒரிஜினல் இருக்கும் போது போலிகளை மக்கள் ஏற்க மாட்டார்கள்” இதன் பொருள் என்ன? பகுதிவாரியாக கோவில் திருவிழாக்களில் பங்கேற்று நடத்தித்தருவது, ஆர்.எஸ்.எஸ், பாஜக கொடிகளை நட்டு வைத்து அவைகளும் கோவிலும் வேறு வேறல்ல எனக் காட்டுவது, தனிப்பட்ட பொருளாதார உதவிகள் செய்வது, வேலை வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதன் மூலமும் ஷாகாக்களுக்கு ஆள் திரட்டுவது என்று பல வழிகளில் மக்களை தாங்கள் இந்து என்று உணரவைப்பதன் மூலம், தங்களின் கட்சி பாஜக என்பதை அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களிடம் ஏற்றுவது என்று திட்டமிட்டு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஜனசங்கம் தொடங்கப்பட்ட 1920 களிலிருந்தே அரசியல் அதிகாரம் பெறுவது என்பதை இலக்காக வைத்து அவர்கள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ் அதன் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட துணை அமைப்புகள் நாடு முழுவதும் விரிந்து பரவி பல்லாயிரக் கணக்கான தொண்டர்கள் பலத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. தேர்தல் காலங்களில் இந்த அமைப்புகளின் தொண்டர்கள் மக்களுக்கு மிக நெருக்கமாகச் சென்று தேர்தல் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு இணையான தொண்டர் பலம் இந்தியவின் ஓட்டுக் கட்சிகளில் வேறெதற்கும் இருக்கிறதா என்பது ஐயமே.

 

தேர்தல் காலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அனைத்து காலங்களிலும் மேற்சொன்னவைகள் செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன என்றாலும் தேர்தல் என வரும் போது பாஜகவின் செயல்முறையே மாறி விடுகிறது. அவர்கள் தேர்தலை அரசியலாக அணுகுவதில்லை. மாறாக அறிவியலாக அணுகுகிறார்கள். இதற்கு இந்த கர்னாடக தேர்தல் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. வழக்கமாக ஆளும் கட்சிக்கு வாக்கு விகிதம் சரியும் அதன் பலன் மாற்றுக் கட்சிகளுக்கு கிடைக்கும். காங்கிரசும் பாஜகவும் வாங்கிய வாக்கு விகிதத்தில் பெரிய அளவில் வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் 30 தொகுதிகளில் பாஜக வைப்புத் தொகையை இழந்து படுதோல்வி அடைந்திருக்கிறது. 12 தொகுதிகளில் ஐந்தாயிரத்துக்கும் குறைவான ஓட்டுகளையே வாங்கியிருக்கிறது. வென்றி பெற்ற தொகுதிகளிலும் வாக்கு எண்ணிக்கை குறைவான அளவிலேயே உள்ளது. ஆனாலும் பாஜக 104 தொகுதிகளில் வென்றிருக்கிறது. எப்படி என்றால் வெல்லும் வாய்ப்புள்ள தொகுதிகளை அடையாளம் கண்டு அவைகளில் மட்டுமே கவனத்தைக் குவித்து, என்னென்ன செய்தால் வாக்குகளை கவர முடியும் என அறிவியல் முறையில் கணக்கெடுப்புகளைச் செய்து திட்டமிட்டு, பொருளாதாரம் உள்ளிட்ட அனைத்து உத்திகளையும் கையாண்டு வெற்றிகளை ஈட்டியிருக்கிறார்கள்.

 

ஏனைய ஓட்டுக் கட்சிகளும் பாஜகவும் வித்தியாசப்படும் இடம் இது தான். ஏனைய கட்சிகள் அனைத்தும் தேர்தலை அரசியல் ரீதியிலான கணக்குகளை மட்டுமே போட்டுக் கொண்டு அணுகுகின்றன. பாஜக மட்டுமே அதற்கும் மேலாக அறிவியல் ரீதியான திட்டமிடல்களுடன் அணுகுகிறது. தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு உறக்கம் கலைப்பது என்பதல்லாமல் தேர்தலுக்கு ஓரிரு ஆண்டுகள் முன்பிருந்தே பணிகளைத் தொடங்கி விடுகிறது. இதில் தான் அதன் வெற்றியின் மையம் அடங்கியிருக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொண்டு இதேவழியில் பதிலடி கொடுக்காதவரை பாஜகவின் வெற்றியைக் குறித்து மக்கள் புலம்புவது தொடரவே செய்யும்.

 

இவைகளைப் பார்த்து பாஜக ஏதோ பெரும்பலம் பெற்றுவிட்டதாக நினைப்பதும் அறிவியலற்ற பார்வையே. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் மக்கள் ஆளும் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிப்பது என்பது தான் மக்களின் இயல்பாக இருக்கிறது. இதை சில மாய்மாலங்களுடன் பாஜக தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்கிறது. பாஜக வென்றிருக்கும் அத்தனை மாநிலங்களையும் எடுத்துக் கொண்டால் அது ஆளும் கட்சியை தோல்வியுறச் செய்து கிடைத்த வெற்றியாகவே இருக்கும். இனும் சில மாநிலங்களில் தோற்றுப் போயிருந்தாலும், அடாவடியாக விலைக்கு வாங்குவதன் மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றி இருக்கிறது. இயற்கை முறை விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்த போது பசுமைப் புரட்சி என்ற ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தி இரசாயண உரங்களை கொட்டி விளைச்சலை அதிகப்படுத்திக் காட்டினார்கள். அது இரசாயண உரத்தின் பலன் என்றும் மக்கள் நம்பினார்கள். ஆனால், மண்ணின் இயல்பான தன்மையை தூண்டி விட்டது மட்டுமே இரசாயணங்களில் செயல் என்றும், தூண்டி விட்டதோடு மட்டுமல்லாமல் மண்ணை மலடாகவும் ஆக்கி விட்டது என்றும் இன்று விவசாயிகள் புரிந்து கொண்டார்கள். அதேபோல, இன்று பாஜக பெறும் வெற்றி என்பது பாஜகவின் பலமல்ல, காங்கிரசின் எதிர்ப்பு என்பதோடு அந்த எதிர்ப்பு முன்னிலும் வீரியமாக நம்மை படுகுழிக்குள் தள்ளி விட்டது என்பதையும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

%d bloggers like this: