உச்சா மன்றத்தை தடை செய்வோம்

neet 1

 

நீட் தேர்வுக்கு எதிராக கடந்த ஒரு வாரமாக தமிழகம் போராடி வருகிறது. ஜல்லிக்கட்டுக்காக மெரினாவில் கூடியதைப் போல் மெரினாவிலோ அல்லது வேறெங்கேனுமோ மாணவர்கள் இளைஞர்கள் கூடிவிடக் கூடாதே என்று தமிழகத்தின் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும் விழிப்புடன் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. குக்கிராமங்களின் ஆளே இல்லாத பேருந்து நிலையங்களில் கூட காக்கிக் காலிகள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் தான் உச்ச நீதிமன்றம் என்ற பெயரிலிருக்கும் உச்சுக்குடுமி மன்றமான உச்சா மன்றம் நீட்டுக்கு எதிரான போராட்டங்களை அனுமதிக்க முடியாது என்று தடை விதித்திருக்கிறது. பின்னர் பாதிப்பு இல்லாத வகையில் போராடலாம் என்று மாற்றியமைக்கப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

போராட்டம் நடத்துவது அடிப்படை உரிமையாக அரசியலமைப்புச் சாசனத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த உரிமை அத்தியாவசிய பணிகள் பாதுகாப்பு எனும் பெயரில் ஏற்கனவே ஒரு திருட்டுச் சட்டத்தால் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள் அரசுக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தும் போதெல்லாம் போக்குவரத்து பாதிப்பு, பிறருக்கு பாதிப்பு, சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைவு என்ற பெயரில் தான் காக்கிக் காலிகள் மறுத்தனர். பாதிப்பு இல்லாமல் எப்படி போராட்டம் நடத்துவது? நாங்கள் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறோம் என்பதை கண்டு கொள்ள மறுக்கும் அரசுக்கு எதிராகத் தான் போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன. இதை யாருக்கு பாதிப்பு இல்லாமல் நடத்த வேண்டும்?

இடிந்தகரை, கூடங்குளத்தில் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் தான் ஆயிரக் கணக்கான நாட்களாக போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அணு உலை நிறுத்தப்பட்டு விட்டதா? தில்லியில் விவசாயிகள் யாருக்கும் பாதிப்பு இல்லாமல்தான் போராடினார்கள்.  பிரியங்கா சோப்ரா புகழ் மோடி சந்தித்தாரா?

கடவுளையும் கேள்வி கேட்ட மண் இது என்பதை மறந்து நீதிபதிகள் தங்களை ஆண்டவர்களாக பாவித்துக் கொள்கிறார்கள். நீதிமன்றங்களும்(!)

 நீதிபதிகளும்(!) இதுவரை எதைப் பற்றியும் – அரசியல் சாசனம், சட்டங்கள் உட்பட எதைப் பற்றியும் – கவலைப் படாமல் அளித்த தீர்ப்புகளை பட்டியலிட்டால் பக்கங்கள் போதாது. நீட் தேர்வு விசயத்தில் இந்த உச்சா மன்றங்கள் நிகழ்த்திய அயோக்கியத்தனங்கள் எத்தனை எத்தனை.

2013 ல் அல்தாமஸ் கபீர் தலைமையிலான அமர்வு நீட் தேர்வு வேண்டாம் என தீர்ப்பளிக்கிறது. அந்த அமர்வில் இருந்த 3 நீதிபதிகளில் அனில் தவே என்பவர் மட்டும் நீட் வேண்டும் என்கிறார். ஏனைய இருவரும் நீட் தேர்வு வேண்டாம் என்கிறார்கள். இந்த தீர்ப்பை மறு பரிசீலனை செய்ய 2016ல் ஒரு நீதிமன்ற அமர்வு அமைக்கப்படுகிறது. 2013ல் எந்த ஒரேஒரு நீதிபதி நீட் வேண்டும் என்று தீர்ப்பு சொன்னாரோ அதே அனில் தவே தலைமையில் அந்த அமர்வு அமைக்கப்படுகிறது. இதில் எந்த விசாரனையும் நடைபெறாமலேயே மூலத் தீர்ப்பை முடக்கி வைப்பதாகவும், நீட்டை நாடு முழுவதும் அமல்படுத்த வேண்டும் என்றும் இடைக்கால தீர்ப்பளிக்கிறது அனில் தவே தலைமையிலான அமர்வு.

மதுரை உயர்நீதி மன்றத்தில் நீட் தொடர்பான வழக்கில் மாநில பாடத்திட்டத்தில் படித்தவர்களை திடீரென சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தில் தேர்வு எழுதச் சொல்வது எப்படி சரி? என்றும் ஏற்கனவே மாநில பாடத்திட்டத்தில் அவர்கள் எடுத்த மதிப்பெண்னுக்கு என்ன மதிப்பு? என்று கேள்வி எழுப்பியது. இதற்கு எதிராக சிபிஎஸ்இ தொடுத்த முறையீட்டில் இந்தக் கேள்விகளுக்கு எந்த பதிலும் அளிக்காமல் மதுரை நீதிமன்ற உத்தரவை தள்ளுபடி செய்தது.

நீட்டை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று சிபிஎஸ்இ யில் படித்த மாணவர் ஒருவர் தொடுத்த வழக்கில் மாநில பாடத்திட்டத்தில் படிப்பவர்கள் தான் பெரும்பான்மையினர் என்றாலும்  சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தில் படித்தவர்களையும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள் என அறிவுரை வழங்கிய நீதி மன்றம், தீர்ப்பில் பெரும்பான்மையினர் படித்திருக்கும் மாநில பாடத்திட்டம் குறித்து எந்தக் கவனமும் கொள்ளாமல் நீட் அவசியம் யாருக்கும் எந்தச் சலுகையும் வழங்க முடியாது என்கிறது.

இப்படி எந்தச் சட்ட விதிகளையும் மரபுகளையும், வழக்கங்களையும் அடாவடியாக மீறும் அந்த உச்சா மன்றம் தான் நம்மைப் பார்த்துச் சொல்கிறது நீட்டுக்கு எதிராக போராடுவதை தடை செய்கிறோம் என்று.

அன்று சின்ன மருதுவின் திருச்சிப் பிரகடனம் சொல்கிறது, யாரெல்லாம் வெள்ளையனுக்குப் பயந்து தொண்டூளியம் செய்கிறானோ அவன் வைத்திருக்கும் மீசை என்னுடைய அடிமயிருக்குச் சமம் என்று. அதையே இன்று நாம் திருப்பிச் சொல்ல வேண்டியதிருக்கிறது.

மக்களுக்கு சேவை செய்வதை மறுத்து பெரு மருத்துவ நிறுவனங்களுக்கு தொண்டூளிய்ம் செய்வதையே தகுதி எனக் கருதும் அனைவரும்  எங்கள்  அடிமயிருக்குச் சமம் என்று உரக்கச் சொல்ல வேண்டியதிருக்கிறது.

Advertisements

நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிக்கும் எதிரானது – ஏன்?

neet ima

 

நீட் தேர்வுக்கு எதிரான போராட்டம் மாணவர்கள் இளைஞர்களால் ஆறாவது நாளாக தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு தகுதித் தேர்வு என்பதைக் கடந்து புதிய கல்விக் கொள்கையின் பிரச்சனைகள், மோடி அரசு ஏன் இதை திணிப்பதற்கு இவ்வளவு பெருமுயற்சி எடுத்துக் கொள்கிறது என்பன போன்ற கேள்விகளின் வழியாக அரசு என்றால் என்ன எனும் புரிதல்களுக்குள் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் கடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இந்தத் தேடல்கள் அவர்களின் போராட்ட குணத்தை மேலும் வலுவாக்குகிறது.

அந்த வகையில் நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிகும் எதிரானது – ஏன்? எனும்  பேரா. நா. மணி அவர்கள் தொகுத்த கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலை உங்களுக்கு தருகிறோம். படித்துப் பாருங்கள், பகிருங்கள்.

 இந்நூல் பாரதி புத்தகாலயம் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. எனவே, உரிமை அவர்களுக்கே. இன்றியமையாத பயன்பாடு கருதியே இது மின்னூலாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் ஆட்சேபித்தால் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் இன்றி நீக்கப்படும்

 

நூலை தரவிறக்க

நீட் அடிமைகள் மீது காறி உமிழ்கிறாள் அனிதா!

Maruthaiyan

 

னிதாவின் தற்கொலை தோற்றுவித்திருக்கும் தமிழக மக்களின் கோபத்தை திசைதிருப்ப ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பலால் இறக்கிவிடப்பட்டிருக்கிறார், புதிய தமிழகம் கிருஷ்ணசாமி. நீட் தேர்வை ஆதரித்து பேசும் தமிழக பாஜக தலைவர்கள் இப்போது முன்னிலும் அதிகமாய் இதுதான் எதிர்காலம், மாணவர்கள் தயாராக வேண்டும் என கட்டளை இட்டு வருகின்றனர்.

நீட் தேர்வை ஏற்பதற்கு அதுதான் தரம் குறித்த தரமான சோதனை, தரமான மருத்துவர்களை கண்டுபிடிக்கும் தரமான தேர்வு, இந்தியா முழுவதும் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்கள், மருத்துவக் கவுன்சில் முடிவு செய்வதை யாரும் கேள்வி எழுப்ப முடியாது, உச்சநீதிமன்றமே ஆழமாக ஆய்வு செய்து நீட் தேர்வை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டது, நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்க்கவோ, மாற்றவோ முடியாது, அடுத்த வருடமாவது நீட் தேர்வை எதிர்கொள்ளுமாறு தமிழக மாணவர்களை தயார் செய்தல் வேண்டும், தமிழக பாடத்திட்டம் – சமச்சீர் கல்வி தரமற்றது, சி.பி.எஸ்.இ பாடத்திட்டமே சாலச்சிறந்தது, அனிதா போன்ற மாணவர்கள் மருத்துவர்களானால் மருத்துவத்தில் தரம் இருக்காது என்று பல்வேறு கருத்துக்களை பா.ஜ.க கும்பல் பிரச்சாரம் செய்து வருகின்றது.

அனிதாவின் தற்கொலையை அதிர்ச்சியுடன் நோக்குவோரும், நீட் தேர்வை கொள்கை அளவில் எதிர்ப்போரில் கணிசமானோரும் கூட நமது பாடத்திட்டம் சரியில்லை, நீட் தேர்வுக்கு இந்த ஆண்டு மட்டும் விலக்கு கொடுத்திருந்தால் அடுத்த வருடம் மாணவர்கள் தயாராகியிருப்பார்கள் என்று கருதுகிறார்கள். ஊடகங்கள் பலவும் இப்படித்தான் பேசுகின்றன.

இந்த கருத்துக்களின் பின்புலத்தை, ஆதாரங்களுடம் தகர்க்கிறது தோழர் மருதையனின் உரை. எது தரம்? உச்சீநீதிமன்றத்தின் ‘தரம்’, மருத்துவக் கவுன்சிலின் ‘தரம்’, பாஜகவின் மூன்றாண்டு ஆட்சியின் ‘தரம்’ என இந்த தரங்கெட்டவர்களின் இரட்டை நாக்குகளை, சதிகளை, மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளை அம்பலப்படுத்துகின்றது இந்த உரை!

மக்களுக்கு சேவை செய்வதும், துறை சார் அறிவுத் தரமும் வேறு வேறாக இருக்க முடியாது என்பதை பல்வேறு சான்றுகளோடு நிறுவுகிறது இந்த உரை!

அனிதாவின் தற்கொலைக்கான நமது போராட்டம், ஏதோ மருத்துவம் படிப்பில் நமது மாணவர்களை சேர்ப்பது குறித்து மட்டுமல்ல, நமது மக்களின் சுகாதாரம், ஆரோக்கியம் குறித்த பிரச்சினையும் கூட! பணக்காரர்கள் மட்டும் கேஸ் சிலிண்டரை மானியமில்லாமல் வாங்க வேண்டும் என பேசிய பாஜக வாய் தற்போது அனைத்து மக்களுக்கும் மானியம் இல்லை என்று பகிரங்கமாக கொண்டு வந்து விட்டது. பல்வேறு துறைகளில் இதுதான் நிலைமை!

நீட்டிற்கு எதிரான நமது போராட்டம் நாட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரம், ஜனநாயக உரிமைகள் அனைத்திற்குமானா போராட்டமாக மாற வேண்டும். அதற்கோர் ஆயுதமாக இந்த உரையை பயன்படுத்த அழைக்கிறோம்.

பாருங்கள் – பகிருங்கள்!

 

 

முதற்பதிவு: வினவு

அஸ்வின்களும் அனிதாக்களும்!

anitha 1

 

புதிய கல்விக் கொள்கை, நீட் தேர்வுக்கு எதிராக தமிழகம் முழுவதிலும் கனன்று கொண்டிருந்த நெருப்பு அனிதாவின் கொலையை அடுத்து கொதி நிலையை எட்டி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பார்ப்பனியப் பண்டாரங்களும், அவர்களின் அடிகழுவ துடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் என்னதான் அந்நெருப்பை அணைக்க முயன்றாலும், அது கல்லூரிகளில் பற்றிப் படர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. நீட் டை மட்டுமல்ல, புதிய கல்விக் கொள்கையையும் பொசுக்கும் வரை அந் நெருப்பு ஓயக் கூடாது.

அந்த வகையில் இன்றைய தீக்கதிர் நாளிதழில்  சு.வெங்கடேசன் எழுதியுள்ள கட்டுரை நீட் தேர்வின் நோக்கத்தை வரலாற்றுப் பின்னணிகளுடன் விவரிக்கிறது. இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்திலும் இல்லாத அளவுக்கு தமிழகத்தில் மட்டும் 24 அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகள் வந்தது எப்படி?, சித்தர் மரபின் வேர் எங்கிருக்கிறது? என்பன போன்ற தகவல்களுடன் அது விரிகிறது. அந்தக் கட்டுரையை படித்து உள்வாங்கிக் கொள்வது இன்றியமையாத தேவையாக இருக்கிறது என்பதால் இங்கு பகிர்கிறேன். படியுங்கள் பரப்புங்கள்.

அஸ்வின்களும் அனிதாக்களும்!

அரியலூர் மாவட்டம், குழுமூரைச் சேர்ந்த அனிதாவை நாம் அறிவோம். அனிதாவின் மரணத்தை புரிந்து கொள்ள அஸ்வினை நாம் அறிந்து கொள்வது அவசியம். மருத்துவம் என்ற அறிவுத்துறை சார்ந்த செயல்பாட்டுக்காகத்தான் அஸ்வின்களும் அனிதாக்களும் பலியாக்கப்பட்டார்கள்.

அஸ்வின் அனிதாவைப்போல சுமைப்பணியாளர் வீட்டிலே பிறந்தவன் அல்ல, இன்னும் சொல்லப்போனால் அஸ்வின் மனிதனே அல்ல, அவன் கடவுள். அப்படித்தான் அழைக்கப்படுகிறான். தெய்வத்தோடு தெய்வமாக வைத்து போற்றப்பட்ட ஒருவனுக்கும், ஏழை மாணவி அனிதாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்கிறீர்களா? இருவரும் மருத்துவத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவர்கள். அதன் பொருட்டே பலியாக்கப்பட்டவர்கள்.

ரிக்வேதத்தைப் பாடிய ஆதிக்கவிஞர்கள் அஸ்வினை பெரிதும் போற்றுகிறார்கள். காரணம் அவனது மருத்துவ ஆற்றல். அவன் மருத்துவம் பார்ப்பதால் மனிதனின் அன்பைப்பெற்றவனாக இருக்கிறான். அதனால் தேவர்களுக்கும் மருத்துவம் பார்ப்பவனாக போற்றப்படுகிறான். பின்னர் தேவர்களின் மருத்துவராகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறான்.

இந்த ரிக்வேத கதையின் தொடர்ச்சி தான் மகாபாரதத்தில் மருத்துவ ஞானம் பெற்றவர்களான நகுலனும், சகாதேவனும் அஸ்வினி புத்திரர்கள் என்று அழைக்கப்படுவது.ஆனால் அஸ்வினுக்கு இந்த நல்ல பெயர் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. நால்வர்ண கோட்பாடு வலிமை பெற்றதும் அதன் தாக்குதலுக்கு மனிதர்கள் மட்டுமல்ல தெய்வங்களும் தப்பவில்லை.

வேதத்தில் மிகப்பிந்தியதான யஜூர்வேதம் சொல்கிறது. ”பிராமணர்கள் மருத்துவத்தில் ஈடுபடலாகாது”. ஏனென்றால் மருத்துவன் புனிதமற்றவன், யாகத்துக்கு தகுதியற்றவன். எனவே பிராமணன் அத்தொழிலினை செய்யக் கூடாது எனச்சொல்லுகிறது.

மருத்துவன் ஏன் புனிதமற்றவன்? என்று கேட்டால் அதற்கும் யஜூர்வேதம் சொல்லுகிறது, மருத்துவத் தொழில் எல்லோருடனும் பழகுகிற, எல்லோரையும் சிகிச்சையின் பொருட்டு தொட்டுப்புழங்குகிற தொழில். அது வர்ணக்கோட்பாட்டுக்கு எதிரானது என்பதால் மருத்துவனை தனது கோட்பாட்டின் படி புனிதமற்றவன் என்று முடிவு கட்டுகிறது.

இங்கு தான் புதிய பிரச்சனையை அது சந்திக்கிறது. அப்படியென்றால் தம் முன்னோர்கள் தேவர்களிலே மருத்துவ ஆற்றல் கொண்ட தேவராக அஸ்வினை சொல்லியுள்ளனரே. அவரை என்ன செய்வது? மருத்துவத் தொழிலே கேவலமானது, தீட்டானது என்ற முடிவுக்கு வந்த பின் அத்தொழிலை தேவர்களில் ஒருவன் எப்படி பார்க்க முடியும்? இந்த கேள்விகளோடு அஸ்வினை அணுகுகிற யஜூர்வேதம் வெளிப்படையாக அஸ்வின் மீது தாக்குதல் தொடுக்கிறது. அத்தாக்குதலின் உச்சமாக அது அறிவிக்கிறது “தனது மருத்துவத் தொழில் காரணமாக அஸ்வின் தேவர்களில் ஒருவன் என்ற தகுதியை இழக்கிறான்”. அதன்பின் அஸ்வின் அழித்தொழிக்கப்பட்டு விடுகிறான்.மருத்துவம் பார்க்கும் மனிதனின் மீதும், தெய்வத்தின் மீதும் இவ்வளவு கடுமையான தாக்குதலை தொடுப்பதற்கான காரணத்தை யஜூர் வேதம் சொல்லுகிறது. “எல்லாவகையான மனிதர்களும் மருத்துவர்களை நோக்கி ஓடுகிறார்கள்”. அதுதான் இந்தக் கோபத்தின் அடிப்படை.

சரி. இதற்காக ஏன் யஜூர் வேதாந்திகள் மருத்துவர்களின் மீது இவ்வளவு பெரிய தாக்குதலை நடத்த வேண்டும் என்று கேட்டால், மருத்துவன் உடலை மையப்படுத்தி தனது பகுத்தறிவால் வினை புரிகிறான். பாவ புண்ணியம், அதிர்ஷ்டம் துரதிஷ்டம், மாயாவாதம் என எல்லாவற்றையும் நொறுக்கிவிட்டு கண்ணுக்கு முன்னால் இரத்தம் வலியும் காயத்துக்கு மருந்துகட்டி சரிப்படுத்துகிறான்.

உலகம் நான், அண்டசராசரம் நான், நீயும் நான், அவனும் நான். புண்ணும் நான் மருந்தும் நான் என்று வியாக்கியானம் பேசுவோருக்கும் எதிராகத்தான் மருத்துவ அறிவியலின் ஒவ்வொரு செயலும் இருந்தது. எனவே அவ் அறிவியலை ஒழிப்பதே அடுத்து வந்த மதவாதிகளின் தலையாய கடமையாக இருந்தது.

இந்திய வரலாற்றில் மருத்துவர்களின் மீதும், மருத்துவ அறிவின் மீதும் கொடூரமான தாக்குதல் அதன் பின் அரங்கேறத்துவங்கின. தர்மச் சட்டங்கள் என்ற பெயரில் எழுதப்பட்ட எல்லா சட்டங்களும் மருத்துவர்களை சமூகத்தில் இருந்து அப்புறப்படுத்தும் நோக்கத்தையே கொண்டிருந்தது.

அபஸ்தாம்பர் எழுதிய சட்ட நூல் “மருத்துவன் அல்லது அறுவையாளன் தருகிற உணவு அருவருக்கத்தக்கது, அதனை உயர்ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் ஏற்கலாகாது” என்று கூறுகிறது. வசிஷ்டரின் சட்ட நூலோ “மருத்துவன் தரும் உணவை ஏற்பது விலைமகளீர் தரும் உணவைப் போல அசுத்தமானது” என்கிறார். இந்தப் போக்கின் உச்சத்தை மநுவின் சட்டநூலிலே பார்க்கலாம். மநு சொல்கிறான் “மருத்துவர்கள் தரும் உணவு புண்ணிலிருந்து வரும் சீழுக்குச் சமம்”.

இந்த தர்மச்சட்டங்களே இந்தியாவில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களால் பெரும்பாலான காலத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. அதனால் தான் ஆதியில் பெரும் அறிவுத்துறையாக வளர்ந்த இந்திய மருத்துவத் துறை கடும் வீழ்ச்சியை சந்தித்தது. ஆனாலும் இதற்கு எதிரான தத்துவ மரபு கொண்டவர்களும் எளிதில் வீழ்ந்துவிடவில்லை.

ஏனென்றால் வலியால் துடிப்பவன் மருந்தைத் தேடித்தான் ஓடுவானே தவிர மந்திரத்தை தேடியல்ல. எனவே மருத்துவனை நோக்கி மக்கள் ஓடியபடியேதான் இருந்தனர். மருத்துவ அறிவு மதவாதிகளுக்கு எதிராக தன்னை தக்கவைக்கிற போராட்டத்தை நடத்தியபடியே இருந்தது.

இந்தியாவின் தென்புலத்தில் தமிழர்மரபு சுமார் அறுநூறு ஆண்டு பரப்பினைக் கொண்ட சங்ககாலம் முழுவதும் இயற்கையை புரிந்து கொள்ளவும், அதன் ஆற்றலை கற்றுக் கொள்ளவும், இயற்கைக்கும் மனித வாழ்வுக்குமான உயிரோட்டமான தொடர்பை விளங்கிக் கொள்ளவுமான தத்துவமரபை வளர்த்தெடுத்து வைத்திருந்தது.

அதனால்தான் நோய்நாடும் முன் நோயின் முதன்மை காரணத்தை கண்டறியும் பகுத்தறிவு இங்கு வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. மருந்தனெப்படுவது வேண்டாவாம் என்ற முழக்கம் ஓங்கி ஒலிக்கத்துவங்கியது. தனக்கென்ற தனித்துவமான மருத்துவ முறையை அது உருவாக்கிக் கொண்டது. பல்லாயிரம் செடி கொடிகளின் பேரறிவை தனது இலக்கியம் எங்கும் அது பதிவு செய்துவைத்தது.

ஆனால் ஏழாம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் வைதீகக்கோட்பாடே தமிழக அரசியல் அதிகாரத்தில் கோலோச்சியது. அது பாரம்பரிய மருத்துவ அறிவின் மீதான தாக்குதல் தொடுத்தது. முளைவிடும் ஒவ்வொரு மூலிகை இலையும் மாயாவாதத்துக்கு எதிராகத்தான் தழைக்க வேண்டியிருந்தது. அதனால் தான் இந்த மண்ணில் மருத்துவத்தை இறுகப்பிடித்த சித்தமரபு வைதீகத்துக்கு எதிரான போர்க்குரலை தனது அடையாளமாகக் கொண்டது. மருத்துவ அறிவு தழைக்க வர்ணக்கோட்பாடும், வைதீக சிந்தனையும் ஒழிய வேண்டும் என்பதே சித்தர்கள் கண்ட அறிவியல் உண்மை.அதனால் தான் காய்ச்சலுக்கும் இருமலுக்கும் மருந்தை காய்ச்சிக் கொண்டிருக்கையிலே அவர்களின் வாய் “பறச்சியாவது ஏதடா பணத்தியாவது ஏதடா?” என முழங்கியது. “ஓதுகின்ற வேதம் எச்சில் உள்ள மந்திரங்கள் எச்சில்” என நம்மை காறி உமிழ்ந்தவனைப் பார்த்து அவர்கள் காறி உமிழ்ந்தனர். தாவாரம் இல்லாதவனுக்கு தேவாரம் ஏதுக்கடா என நெற்றிப்பொட்டில் சொல்லால் அடித்தனர்.

தனக்கென்ற தனித்த அறிவியலையும், தத்துவத்தையும் இறுகப்பிடித்திருந்ததால் தான் சித்தர் மரபு எளிதில் வீழ்த்தமுடியாததாக நிலைபெற்றது. இந்திய மருத்துவ மரபில் வேறு எதிலும் இல்லாத அளவு கனிம, உலோக அறிவினைக் கொண்டு வளர்ந்த மருத்துவ முறையாக அது பரிணமித்தது.

இது நவீன அலோபதி மருத்துவத்தின் ஆரம்பக் கூறுகளுக்கு இணையான பயணவெளி. அதனால் தான் சரஸ்வதி மஹால் நூலகத்தின் மருத்துவம் சார் மூல ஏடுகளை 1869இல் அட்டவணைப்படுத்தி மூன்று தொகுதிகளாக லண்டனில் வெளியிடப்பட்ட போது பல மூல ஏட்டுச்சுவடிகள் ஜெர்மனுக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டது என குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. அதை மறுப்பதற்கு இல்லை, அதற்கான வாய்ப்பிருந்தது என்று பின்னால் வந்த அதிகாரிகளே ஒப்புக்கொண்டுள்ளதைப் பார்க்கிறோம். காலனிய ஆட்சியின் ஆரம்ப நாட்களின் கண்மருத்துவத்துக்கு இங்கு இருந்த பாரம்பரிய வைத்தியமுறை மிகச்சிறப்பானது என்பதை ஏற்று ஆணைபிறப்பித்ததைப் பார்க்கிறோம்.

அதேபோலத்தான் மருத்துவம்சார் மரபு வலிமை கொண்டிருந்ததால் தான் நவீன மருத்துவம் பற்றி ஆசிய மொழியில் எழுதப்பட்ட முதல் நூலாக தமிழ் நூற்கள் திகழ்கின்றன. டாக்டர் சாமுவேல் கிறீன் இரண வைத்தியம், மருத்துவ வைத்தியம், கெமிஸ்தம் உள்ளிட்ட பல நூல்களை 1850 களிலே எழுதினார். அலோபதி மருத்துவத்தை தமிழ் வழியில் கற்றுக் கொடுக்கும் கல்விச்சாலைகளும் உருவாக்கப்பட்டன.

இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலத்திலும் இல்லாத அளவு 24 மருத்துவக்கல்லூரியை அரசே நடத்தும் மாநிலமாக தமிழகம் இருப்பது தற்செயல் அல்ல, தனக்கென்ற தனித்த மருத்துவ மரபை, பகுத்தறிவுப் பார்வையை, தத்துவக்கண்ணோட்டத்தை, வைதீகத்துக்கு எதிரான போர்க்குணத்தைக் கொண்டதொரு மாநிலத்தின் அடையாளம் தான் இது.
13 ஆண்டுகள் முதல்வராக இருந்த மோடி குஜராத்தில் ஒரு அரசு மருத்துவக்கல்லூரியைக் கூட உருவாக்காததும் தற்செயல் அல்ல, அதுவும் வர்ணக்கோட்பாட்டுக்கு மண்டியிட்ட ஒரு வரலாற்றின் அடையாளம்தான்.இப்பொழுதும் அதே வரலாறு தான் நீடிக்கிறது. மருத்துவர்களை நோக்கி மக்கள் பாய்ந்து போவதால் அவர்களின் மீது கடும் தாக்குதலை அன்று நடத்தியவர்கள், இன்று வேறுவிதத்தில் அத்தாக்குதலை நடத்துகின்றனர். சமூகத்தின் பெரும்பான்மையோரை மருத்துவத்தில் இருந்து வெளியேற்றும் உத்திகளுக்கு அவர்கள் மாறியுள்ளனர்.

இவர்களின் கொள்கைக்கு எதிராக இருப்பவர்கள் தேவனாக இருந்தாலும் சரி, மனிதனாக இருந்தாலும் சரி, அஸ்வினாக இருந்தாலும் சரி, அனிதாவாக இருந்தாலும் சரி அவர்கள் இரக்கமின்றி அப்புறப்படுத்தப்படுவார்கள்.

இம்மண்ணின் மருத்துவ அறிவினை காக்கும் போராட்டம் அன்றும் இன்றும் ஒரே எதிரியோடுதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை நடத்துவதில் அன்றுபோல் இன்றும் முன்னணியில் தமிழகமே இருக்கிறது.

கலவர (வி)நாயகன் = வில்லன்

இந்தியாவெங்கும் நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும் விநாயக பொம்மைகளை அடித்து மிதித்து, வெட்டி, கூறு போட்டு துவம்சம் செய்து கடலில் வீசி வருகின்றனர்(!). இதே விதமாக மதிமாறனும் விநாயக மதிப்பீட்டை அடித்து மிதித்து, வெட்டி, கூறு போட்டு துவம்சம் செய்து வீசி இருக்கிறார். கேட்டுப் பாருங்கள்.

 

 

கடவுளை நம்புவோருக்கு ஒரு சவால் 2

God

 

கடவுளை நம்புவோருக்கு ஒரு சவால் எனும் கட்டுரைக்கு எதிர்வினையாக சில கருத்துகள் வந்திருந்தன. அவை அந்தக் கட்டுரை எந்த விதத்தில் பயணப்பட்டிருந்ததோ அதை மறுதலிக்காமல், அதேநேரம் அந்தக் கட்டுரையின் மையப் பொருளை மறுப்பதாக இருந்தன.  இவை அந்தக் கட்டுரையை பின்னூட்டங்களின் பாதையில் இன்னும் தெளிவாக விளக்குவதற்கான வாய்ப்பை அளித்ததாக நான் கருதுகிறேன்.  அந்த அடிப்படையில் வளரும் இக்கட்டுரையை முந்திய கட்டுரையின் தொடர்ச்சியாக கொள்க.

முதலில் ஓர் அடிப்படையை தெளிவுபடுத்தி விடலாம். நாத்திகம் என்பது முழுமையடையாத ஒன்று. அது ஒரு பகுதி மட்டுமே. தனிமனித வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் கடவுள் நம்பிக்கையை மறுக்கும் ஒரு இயல். அது சமூகவியல் கோட்பாட்டுடன், நடைமுறையுடன் இணையும் போது மட்டுமே முழுமையடையும். எனவே, முழுமையை மறுத்து ஒரு பகுதியை மட்டும் முழுமையாக பார்ப்பது நம்மை பிறழ்தலுக்கு இட்டுச் செல்லும்.

மரணத்தின் பின்பு ஒரு வாழ்வு இருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தேடும் முன், ஒரு தெளிவை நாம் எப்படி வந்தடைகிறோம் என்பதை மீளாய்வு செய்து விடலாம். இந்த பேரண்டத்தில்  எங்கோ ஒரு கோளில் உயிரினம் இருப்பதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது என்ற வாக்கியத்தையும்  நான் சுவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் கனி டகதுபோடா எனும் கோளிலுள்ள தகிமலா எனும் மரத்தின் கனி என்ற வாக்கியத்தையும் நம்மால் ஒரே மாதிரி எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? (டகதுபோடா, தகிமலா குழப்பம் வேண்டாம் புரிதலுக்காக கொடுக்கப் பட்டிருக்கும் பொருளற்ற பெயர்ச் சொற்கள்) முதல் வாக்கியம் அறிவியல் சாத்தியங்களுடன் கூடியிருக்கும் ஒரு பொது உண்மை. இரண்டாவது வாக்கியம் எந்த சான்றும் இல்லாத கற்பனை.  இதை எவ்வாறு முடிவு செய்கிறோம்? 1. பொதுவானதா, தனிப்பட்டதா எனும் சோதனை, அதாவது எல்லோரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் பொது உண்மையா அல்லது சான்று தேவைப்படும் தனிப்பட்ட விசயமா என்று பார்க்கிறோம். 2. அறிவியலை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கிறதா என்று பார்க்கிறோம். இந்த இரண்டு சட்டகங்களுக்குள் அடங்கவில்லை என்றால் அதன் மீது ஐயம் எழுவது இயல்பு. மூன்றாவதாக ஒப்பு நோக்குக் கூறுகள் எனும் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய முடியுமா? எடுத்துக்காட்டாக பூமி எனும் கோள் இருக்கிறது அதில் மா மரமும் அதன் மாங்கனிகளும் இருக்கின்றன. எங்கோ ஒரு கோளில் உயிரினம் இருப்பதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது என்பதும் பொது உண்மையாக இருக்கிறது. என்றால், ஏன் எங்கோ ஒரு டகதுபோடா எனும் கோளில் தகிமலா எனும் மரமும் கனியும் இருக்கக் கூடாது? என்று கேள்வி கேட்டால் அதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது?

மரணத்தின் பின்பு ஒரு வாழ்வு இருக்கிறது என்பது பொது உண்மையா? இல்லை. பொது உண்மை என்பது அறிவியலால் அதன் வாய்ப்புகள் உறுதிப்படுத்தப் பட்டிருக்க வேண்டும். இங்கு அப்படி எதுவும் இல்லை. கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்களிடம் மட்டுமே இருக்கும் இன்னுமொரு நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கைகள் மூட நம்பிக்கைகளா என்பது தொடர்புடையவர்கள் எந்த அளவுக்கு மீளாய்வுக்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறர்கள் என்பதைப் பொருத்தது. தங்கள் நம்பிக்கைகளுடன் ஒப்பு நோக்குக் கூறுகளை இணைத்து மயங்குவது பொருளற்றது. எந்த இடத்தில் அறிவியல் சான்றுகள் தேவைப்படுகின்றனவோ அந்த இடத்தில் தர்க்க ரீதியான ஒப்பு நோக்கு பதில்கள் உண்மையை வெளிக் கொண்டு வாராது.

மரணத்துக்குப் பின்பு ஒரு வாழ்வு இருக்கிறது என்பதற்கு அறிவியல் சான்றுகள் தேவைப்படுகின்றன என்பதை விட அதை அறிவியல் திடமாக மறுக்கிறது என்பதே உண்மை. இது தான் சென்ற கட்டுரையில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டிருந்தது. பொருள் என்றால் நான்கு பரிமாணங்கள் வேண்டும். நான்கு பரிமாணங்களும் அழிந்த பின் மீண்டும் அதே பரிமாணங்கள் தோன்ற முடியாது என்பதே அறிவியல். அறிவியலுக்கு புறம்பான எதையும் ஏற்க முடியாது.

இப்போது நண்பர் ஜாகோப் மனோகரன் கூறும் மறுவாழ்வுக்கான அடிப்படைகளைக் காண்போம். விதை அழிந்து தளிர் தோன்றுவது, மரம் புதையுண்டு நிலக்கரியாக வைரமாக மாறுவது, லார்வாக்கள் சிதைந்து வண்ணத்துப் பூச்சிகளாக வருவது, ஹைட்ரஜனும் ஆக்ஸிஜனும் சேர்ந்து நீர் உருவாவது போன்றவை மறுவாழ்வு இருப்பதை தர்க்க அடிப்படையிலேனும் உறுதிப்படுத்துகின்றனவா? இல்லை. இவைகளெல்லாம் ஒரு பொருளின் தொடரும் மாறுபட்ட வடிவங்கள். பொருளின் பரிமாணங்கள் அழிந்து புதிதாக் உருவாவதில்லை. ஒரு மரமும் அதன் தொடர்ச்சியாக உருவாகும் இன்னொரு மரமும் ஒரெ பொருளில்லை.  தகப்பனும் மகனும் தனித் தனியானவர்கள் என்பது போல.  இவைகளை புரிந்து கொள்ள சாதாரண உள்வாங்கும் திறனே போதுமானது. ஆனால் கடவுள் என்று வரும் போது எதுவும் பயனற்றுப் போய்விடுகிறது என்பது தான் பரிவுக்கு உரியதாக இருக்கிறது.

மதவாதிகளின் காட்டுமிராண்டித்தனமான நடவடிக்கைகள் அல்லது ஒரு மத நம்பிக்கையாளின் இணக்கமான நடைமுறைகள் இவைகளைக் கொண்டு தனிப்பட்ட அவர்களைத்தான் மதிப்பிட முடியுமே அன்றி கடவுளை மதிப்பிட முடியாது. இது உரிமை சார்ந்த பிரச்சனை அல்ல. இது அறிவியல் ரீதியாக சான்று கோரப்படும் ஒரு பிரச்சனை. கடவுள் என்ற ஒன்றை நம்புவதும் அதன் படி ஒழுகுவதும் ஒருவரின் தனிப்பட்ட உரிமைகள் அதில் குறுக்கீடு செய்ய எதுவுமில்லை. ஆனால் அது சமூகத்தில் பரப்புரை செய்யப்படும் போது அதை மறுக்கும் உரிமையும்  ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வேண்டும். இரண்டும் உரிமைகள் எனும் போக்கில் எது சரி எனும் தெரிவு மறுக்கப்படுகிறது. அறிவியலுக்கு மாறானதை பரப்புரை செய்வது தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே சமூகத்தின் உரிமையாக இருக்க முடியும். தனி மனித உரிமைகளை முன் வைத்து சமூகத்தின் உரிமையை மறுக்க முடியுமா? சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

ஒரு மனிதன் நல்லவனாக வாழ்வது கடவுள் எனும் கட்டுப்பாட்டால் தான், அல்லாவிட்டால் சமூகம் பேரழிவைச் சந்திக்கும் என்பது உண்மைக்கு புறம்பான ஒரு கற்பிதம். ஒருவன் நல்லவனாக வாழ்கிறான் என எந்த அடிப்படையைக் கொண்டு முடிவு செய்யப்படுகிறது? சமூகத்தைக் கொண்டா? மதங்களைக் கொண்டா? கடவுள் எனும் கட்டுப்பாடு தான் மனிதனை நல்லவனாக நடத்தும் என்றால் இவ்வுலகில் கெட்டவைகளே அல்லது கெட்டவர்களே இருக்கக் கூடாது. ஏனென்றால் ஆயிரக்க்கணக்கான ஆண்டுகளாக இங்கே கடவுள் நம்பிக்கை கோலோச்சிக் கொண்டு இருக்கிறது. இன்றைய நிலை அப்படியா இருக்கிறது. சந்திக்கும் சக மனிதன் நல்லவன் என யாராலும் உறுதி கூற முடியாத நிலையல்லவா இருக்கிறது. என்றால் கடவுளின் கட்டுப்பாடு எங்கே போனது? சக மனிதனுக்கு தீங்கு செய்யும் எண்ணம் கொண்ட அனைவரும் (உங்கள் வசதிக்காக பெரும்பாலானோர் என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம்) கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களின் கடவுள் நம்பிக்கை எந்த விதத்தில் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தியது? அல்லது கட்டுப்படுத்தத் தவறியது?

கெட்டவர்களை விட்டு விடுவோம், சமூகத்தில் நல்லவர்களாக வாழ்வோர் கடவுள் எனும் கட்டுப்பாட்டால் தான் நல்லவர்களாக வாழ்கிறார்களா? இல்லை. சட்டத்தின் கட்டுப்பாட்டால், சமூகத்தின் கட்டுப்பாட்டால் தான் கெட்டவைகளைச் செய்யாமல் தவிர்க்கிறர்கள். விதிவிலக்கில்லாமல் எல்லா மத போதிப்பாளர்களிலும் பாலியல் குற்றவாளிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அம்பலப்படுவதற்கு முன்பும் பின்பும் அக்குற்றங்களை சமூகத்திலிருந்து மறைக்க வேண்டும், சட்டங்களிலிருந்து மறைக்க வேண்டும் என எண்ணுகிறார்களே தவிர கடவுளிலிருந்து மறைக்க வேண்டும் என எண்ணுவதில்லை. அவர்கள் அம்பலப்படுவதற்கு முன்பு வரை சமூகத்தில் நல்லவர்களாகவே மதிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை மறுக்க முடியுமா? எனவே, சமூகம் தான் மனிதர்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறதே அன்றி மதங்களோ கடவுளோ அல்ல.

பொதுவாக அனைத்து மதங்களுமே மாறாத நீதி போதனைகளையே தங்கள் வேதங்களாக வழிகாட்டுபவைகளாக கொண்டிருக்கின்றன. சமூகமோ கணந்தோறும் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. நேற்றிருந்த வாழ்க்கை முறை இன்று இல்லை. இன்றிருக்கும் பழக்க வழக்கங்கள் நாளை வழக்கொழிந்து போகும். நேற்றிருந்த உற்பத்தி முறை இன்றில்லை. நேற்றிருந்த உறவு முறைகள் இன்று நிறமிழக்கின்றன. இப்படி மாறிக் கொண்டே இருக்கும் வாழ்க்கை முறையில் மாறவே மாறாத மதநெறிகள் நல்லவை கெட்டவைகளை தீர்மானிக்க முடியுமா?

இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நல்லதும் கெட்டதும் எல்லோருக்கும் சமமாய் இருப்பதில்லை என்பது முதன்மையானது. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த மக்கள், நாங்கள் அடிமைகள் இல்லை என திருப்பித் தாக்கினால் அது கலவரமாக சித்தரிக்கப்படும் காலத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறோம். அரசு திட்டமிட்டு உழைப்பைச் சுரண்டினால், அல்லது சுரண்ட அனுமதித்தால் அதை முன்னேற்றம் என்றும், அறியாத மக்கள் அதை தங்களுக்குள் செய்தால் அதை திருட்டு என்றும் அழைக்க வழக்கப்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினுள் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஒன்று நல்லதா கெட்டதா என்பது அது யாருக்கு சாதகமாக இருக்கிறது, யாருக்கு பாதகமாக இருக்கிறது என்பதைக் கொண்டே முடிவு செய்யப்படுகிறது. இதில் எங்கிருந்து எல்லோருக்கும் நல்லவனாக இருப்பது? யாராலும் எல்லோருக்கும் நல்லவனாக இருக்கவே முடியாது. வர்க்கமாய் பிரிந்திருக்கும் சமூகத்தில் எல்லோருக்குமான நீதி என்பதே சட்டத்தினால் வலிந்து திணிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒன்று எனும் போது; ஒரு கடவுள், ஒரு மதம், அதன் மாறவே மாறாத வாழ்முறைகளின் கட்டுப்பாடினால் மனிதன் நல்லவனாக இருக்கிறான் என்பது கற்பனையாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

ஆகவே, கடவுளால் தால் அல்லது கடவுள் எனும் கட்டுப்பாட்டல் தான் மனிதன் நல்லவனாக இருக்கிறான் இல்லையென்றால் சமூகம் பேரழிவைச் சந்திக்கும் என்பது மேலோட்டமான ஆழமான புரிதல் இல்லாத முடிவு. சமூகம் தான் ஒருவனை அவன் எப்படிப் பட்டவனாக இருக்க வேண்டும் என தீர்மானிக்கும் காரணியாக இருக்கிறது. இதற்கும் மனிதன் மரணித்தபின் இருப்பதாக நம்பப்படும் ஒரு வாழ்வுக்கும் எந்தவித தொடர்பும் இல்லை.

பரிணாமக் கோட்பாடு, இண்டலக்சுவல் டிசைன் போன்றவைகளெல்லாம் விரிவாக பேசவேண்டிய தனிப் பகுதிகாள். வாய்ப்பிருந்தால் அவைகள் குறித்து பின்னர் பேசலாம்.

கடவுள் குறித்து பேசும் போதெல்லாம் தத்துவம் எனும் பெயரிலான ஏதோ ஒன்றில் புகுந்து கொண்டு குழப்புவது ஆன்மீகவாதிகளுக்கு வாடிக்கையானது. திரு விவேக் அத்வைதி யினுடைய கருத்தையும் நான் அப்படித்தான் பார்க்கிறேன். கடவுள் என்றால் என்ன? மனிதன் என்றால் என்ன? இந்த பேரண்டம் என்றால் என்ன? இவைகளை நாம் அறிவியல் வழியாகப் பார்த்தால் நமக்கு தெளிவான பதில்கள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அந்தப் பதில்கள் ஆன்மீகவாதிகளுக்கு உவப்பானதாக் இருப்பதில்லை. அதனாலேயே ஆன்மா தொடங்கி மெய்யுணர்வு, விழிப்புணர்வு என்றெல்லாம் சுற்றி வருகிறார்கள். தத்துவம் என்பதன் பொருளே சிக்கலான விசயங்களை எளிமையாக புரியவைப்பது என்பது தான். ஆனால் இன்றைய நிலையில் தத்துவம் என்றால் எளிமையான விசயங்களைக் கூட புரிவதற்கு சிக்கலான முறையில் கூறுவது என்றாகி இருக்கிறது.

மனிதன் தான் தோன்றிய தொடக்க காலம் முதற்கொண்டு தன்னுடைய ஐம்புலன்களின் வழியே உலகைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  தான் பார்த்து புரிந்து கொண்டதை மூளை எனும் உறுப்பின் மூலம் தொகுத்து பகுத்து தன் தேவைகளுக்கு ஏறப பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறான். இதில் தான் அறியாத, தனக்கு புதிராய் இருக்கும் விசயங்கள் எதிப்படும் போது அதனை விளங்குவதற்கு ஏற்கனவே இருக்கும் அறிதலைக் கொண்டு அதற்கும் மேலாக கற்பனைகளை இணைத்துக் கொண்டும் விளக்க முற்படுகிறான். இந்த வழியில் தான் கடவுள் வருகிறார். அதாவது கணிதத்தில் ‘எக்ஸ்’ எனும் பயன்பாடு இருக்கிறதல்லவா அதைப் போல.  ஒரு சமன்பாட்டில் தெரியாத விடையை எக்ஸ் என வைத்துக் கொண்டு படிப்படியாக அந்த விடையை வந்தடைவார்களே, அதேபோல தனக்கு புதிராக உள்ள விசயங்களை கடவுளினால் இயலும் என பாவித்துக் கொண்டு விளக்கமளிக்க முற்பட்டான். இந்த வழியில் கடவுளின் எல்லை படிப்படியாக விலகிக் கொண்டே வந்தது. அதாவது, மனித அறிவின் எல்லை அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது.

மற்றொரு பக்கம், உற்பத்தி முறைகளின் மாற்றத்தின் விளைவாய் சமூக உறவுகளில் மாற்றம் ஏற்பட்டு, வர்க்கமாகி அதுவும் அதிகார வர்க்கமாகவும், அதிகாரமற்ற வர்க்கமாகவும் தெளிவாகப் பிரியப் பிரிய; அதிகாரமற்ற வர்க்கத்தினரை அடக்கி வைக்க அதிகார வர்க்கத்தினருக்கு ஒரு கருவி தேவைப்பட்டது. அந்தக் கருவியாக கடவுளை அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். அதாவது கடவுளை எந்த அளவுக்கு புரியாத, விளங்கிக் கொள்ள சிக்கலான விசயமாக மாற்றுகிறார்களோ அந்த அளவுக்கு அது அவர்களுக்கு பயன்படுகிறது. மனிதன் அறிவியலின் துணை கொண்டு கடவுளை விளக்க விளக்க, சிக்கலான தத்துவங்களைக் கொண்டு அதை புரிவதற்கு கடினமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் மற்றொரு பிரிவினர். இது ஒரு எல்லைக்கு மேல் செல்லும் போது புனிதங்களாகவும், புனிதங்களுக்கு எதிரான அவமதிப்பாகவும் விரிகிறது. இது தான் கடவுள், மதங்கள் குறித்த சுருக்கமான வரலாறு.

மனிதன் என்றால் என்ன?  இந்த பூமி எனும் கோளில் இருக்கும் ஏனைய உயிரினங்களைப் போலவே மனிதனும் ஒரு உயிரினம். ஒரு சமூக விலங்கு. தன்னுடைய உழைப்பின் பலனால் அடைந்த மாற்றங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு, முன்மாதிரி உருவாக்கத்தினால்  பிற விலங்குகளிலிருந்து மேம்படத் தொடங்கி அதன் வழியே வியத்தகு மாற்றங்களை சாதித்துக் காட்டிய ஒரு விலங்கு.

பேரண்டம் என்றால் என்ன? ஒரு சிங்குலாரிடியிலிருந்து பெருவெடிப்பின் மூலம் இந்தக் கணம் வரை விரிவடைந்து கொண்டிருப்பது தான் இப் பேரண்டம். அந்த சிங்குலாரிடிக்கு முன் என்ன என்பதில் சில கணங்கள் வரை அறிவியல் நீண்டிருக்கிறது. அதற்கும் முன்பு என்ன என்பதில் அறிவியலிடம் தெளிவான விடைகள் இல்லை. அலைவுக் கோட்பாடு உட்பட பல கோட்பாடுகள் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தெளிவான சான்றுகள் கிடைக்கும் வரை அவை அறிவியல் ரீதியிலான யூகங்கள் மட்டுமே. இருந்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் பேரண்டத்தின் பல கோடி பருப் பொருட்களில் ஒப்பிடவே முடியாத அளவுக்கு தூசு போன்ற பொருளே பூமி எனும் கோள். இந்தப் பேரண்டம் ஏதோ ஒரு ஆற்றலால திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு எந்த வித சான்றுகளும் இல்லை. அவ்வாறான சான்றுகள் கோரப்படும் போதெல்லாம், இப்பேரண்டத்தில் நிலவும் ஒழுங்கு சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆன்மீகவாதிகளால் சுட்டப்படும் பேரண்ட ஒழுங்கு என்று எதுவும் இங்கு இல்லை. கணந்தோறும் அண்டவெளியில் எந்த ஒழுங்குமின்றி மோதல்களும் வெடிப்புகளும், புதிய பருப் பொருட்கள் உருவாவதும், மறைந்து போவதும் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

இந்தப் பேரண்டத்துக்குள் தான் மனிதன் உட்பட அனைத்து உயிரினங்களும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. கடவுளும் இதே பேரண்டத்தில் தான் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதாக நம்பப்டுகிறது. மனிதனின் ஆதி வாழ்வில் கடவுள் எனும் உணர்வு இருந்ததற்கான எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இது தரவுகள் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பின்னரே கடவுள் எனும் ஒன்று மீப்பெரும் ஆற்றலாக மக்களிடையே உருவாகி இருக்கிறது. அன்றிலிருந்தே கடவுளுக்கு எதிரான விவாதங்களும் உருவாகி விட்டன, இன்றுவரை அது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கடவுளுக்கு ஆதரவாக எடுத்து வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு வாதமும் அறிவியல் வளர்ச்சியின் துணை கொண்டு முறியடிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை முறியடிக்கப்படும் போதும் கடவுளை விளக்க முடியாத தத்துவ விசாரங்கள் மூலம் சிக்கலான ஒன்றாக மாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவ்வாறு சிக்கலான ஒன்றாக மாற்றுவதற்கு உற்ற துணையாக இருந்த பலவற்றுள் ஆன்மா என்பது முதன்மையானது.

ஆன்மா என்பது என்ன? இதற்கு தெளிவான எந்த விளக்கமும் கிடையாது. கடவுளுக்கு தெளிவான விளக்கம் ஏதாவது இருக்கிறதா? அதைப் போலவே ஆன்மாவும். அதன் தன்மை என்ன என விவரிக்கப்படுமே தவிர ஆன்மா என்றால் என்ன என்பது ஒருபோதும் விவரிக்கப்பட்டதே இல்லை. இந்து மதத்தை ப் பொருத்தவரை வேதங்களில் ஆன்மா என்ற ஒன்றை ஆயிரம் உருப்பெருக்கி வைத்து தேடினாலும் கிடைக்காது. பின்னாட்களில் அந்த வேதங்களுக்கான விளக்க உரைகளாக வந்த உபநிடதங்களில் தான் ஆன்மா வருகிறது. ஆதாவது வெறுமனே சடங்கு வழிபாடுகளாக, போலச் செய்தல்களாக கடவுள் இருந்த நிலை மாறி மனித வாழ்வில் ஒழுங்குகள் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்க வேண்டிய தேவை ஏற்படுகிறது. இதனால் மனிதன் என்பவன் கடவுளுக்கு கட்டுப்பட்டே தீரவேண்டியவன் என்பதை வலியுறுத்துவதற்காக ஆன்மா எனும் கருத்து திணிக்கப்படுகிறது. இதன் தொடர்ச்சியாகவே மறு பிறப்பும் வந்து இணைகிறது.

இப்போது இருக்கும் பிரச்சனை இது தான். கடவுள் என்றால் என்ன என்பதை விளக்க முடியவில்லை என்பதால், அந்த தோல்வியை மறைப்பதற்காகவும், கடவுளின் பிடியிலிருந்து மனிதன் விடுபட்டு விடாமல் இருப்பதற்காகவுமான தேவை பெரிதாக எழுகிறது. இதை மனிதன் என்பவன் எவ்வாறு உருவாகிறான்? இறந்த பிறகு அவன் என்னவாகிறான்? என்பதை விளக்குவதன் மூலம் ஈடுகட்ட முயன்றார்கள். அந்த முயற்சியின் விளைவு தான் ஆன்மா, மறுவாழ்வு என்பதெல்லாம். இதில் இன்றியமையாத விசயம் என்ன வென்றால், ஆன்மீகவாதிகள் அளிக்கும் இந்த விளக்கங்கள் எல்லாம் அறிவியலுக்கு புறம்பானதாக, அறிவியலுக்கு எதிரானதாக இருக்கிறது என்பது தான். அறிவியலுக்கு எதிரானதை ஏற்றுக் கொள்ளவியலாது என்று தொடர் விவாதங்கள் முளைத்ததும், அறிவியலே ஐயத்துக்கு இடமானது தான். அறிவியல் முழுமையானது இல்லை என்றெல்லாம் எதிர் வாதங்கள் கிளம்பி வந்தன.

அறிவியல் என்றால் என்ன? இப்பூமியில் உயிரினங்களோடு இயிரினமாக, விலங்குகளோடு ஒரு விலங்காக இருந்தபோதிலிருந்து தன்னுடைய தேவைகளுக்காக தன் ஐம்புலன்களின் மூலம் புற உலகை அறிந்து கொள்ள முற்பட்டான். தான் அறிந்ததை மூளை எனும் உறுப்பில் சேமித்து வைத்து பயன்படுத்தினான்.  இதன் தொடர்ச்சியாக மூளையின் நினைவுகளிலிருந்து முன்மாதிரியை உருவாக்கினான். இந்த முன்மாதிரியை நடைமுறையில் சோதித்தான். சோதனையில் கிடைத்த வெற்றியை சமூகத்தோடு பகிர்ந்து கொண்டான். இது தான் அறிவியல். நாம் இந்த உலகில் தெரிந்து கொண்டிருக்கும் அத்தனையும் அறிவியல் மூலம் நமக்கு கிடைத்தவை தாம். எந்த ஒன்றை நாம் செய்தாலும் அதில் அறிவியல் விதிகள் இல்லாமலில்லை, அதை நாம் அறிந்திருக்கவில்லை என்றாலும் கூட.  நடைமுறை வாழ்வில் நமக்கு ஏற்படும் அனைத்து சிக்கல்களையும் நாம் அறிவியலின் துணை கொண்டே தீர்த்துக் கொள்கிறோம். ஏனென்றால் அறிவியல் தான் ஒரே தெளிவு. அறிவியல் தான் ஒரே உரைகல்.

இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் கடவுளை, மதங்களை, அதன் வழிகாட்டு நெறிகளை, கடவுளை சரிகாண கூறப்படும் வாதங்களை உரசிப் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது. கடவுளின் இருப்பை உறுதி செய்ய முடியாது என்பது நாத்திகர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஆத்திகர்களுக்கும் தெரியும். அதனால் தான் கடவுள் என்றால் என்ன என கேள்வி எழுப்பப்படும் போதெல்லாம் கடவுளின் தன்மைகளைக் கூறுவார்கள், ஆன்மாவின் தன்மைகளை விளக்குவார்கள், மறுபிறப்பினை அதாவது சொர்க்கத்தில் கிடைக்கும் பலன்களை, நரகத்தில் கிடைக்கும் இன்னல்களை விளக்குவார்கள். இவை அனைத்தையும் அறிவியல் என்றோ தன் குப்பைக் கூடையில் வீசி விட்டது.

எனவே, மரணித்ததன் பிறகான மறுவாழ்வு தொடங்கி, ஆன்மா, தத்துவம், தன்னை அறிதல் என எங்கெல்லாமோ சுற்றிச் சுழலும் அனைத்து வாதங்களின் சாரமான ஒரே கேள்வி கடவுள் என்றால் என்ன என்பது தான். இதற்கான விடையை எந்த ஆன்மீகவாதியும் கூறப் போவதில்லை. எல்லா பயங்காட்டல்களும் பயனற்ற பின் கூறப்படுவது தான் கடவுள் அறிவியலுக்குள் அடங்கமாட்டார், அறிவியலுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் கடவுள் என்பது. இந்தப் பேரண்டத்துக்குள் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று எதுவுமே இல்லை. இப்பேரண்டத்துக்குள் இயங்காமல், இப்பேரண்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டிருக்கும் கடவுள் குறித்து நானோ நீங்களோ கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை. பிரச்சனை இப்பேரண்டத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் கடவுள் குறித்து தான்.  இன்று கடவுளுக்கு கூறப்படும் அனைத்து தகுதிகளையும் தன்மைகளையும் நீக்கி விட்டு கடவுள் என்ற ஒன்று இப்பேரண்டத்துக்குள் இருக்கலாம் என்றால் இருந்து விட்டுப் போகட்டும். ஆனால் தகிமலா பழம் போல் இது தான் கடவுள் என்றோ, அவரை வணங்காவிட்டால் நரகத்தில் வறுத்தெடுப்பார் என்றோ கூறாதீர்கள்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட இன்றியமையாத இன்னொரு விசயம் இருக்கிறது. இவ்வளவு பிரச்சனைகளுக்கு மத்தியிலும் கடவுள் எவ்வாறு தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்? உலகின் மக்களை இரண்டாக பிரிக்கலாம். ஒன்று சுரண்டுபவர்கள், இன்னொன்று சுரண்டப்படுபவர்கள்.  சுரண்டுபவர்கள் தங்கள் சுரண்டலை மறைப்பதற்கு, மக்களை திசைதிருப்புவதற்கு கடவுள் நம்பிக்கையை ஓர் உத்தியாக பயன்படுத்துகிறார்கள். அதனால் கடவுளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. சுரண்டப்படுபவர்களுக்கோ தங்கள் வாழ்வியல் தோல்விகளிலிருந்து இளைப்பாறல் பெறுவதற்கு, எதிர்காலத்தின் மீது நம்பிக்கை கொள்வதற்கு கடவுள் ஒரு கருவியாக இருக்கிறது. இந்த இரண்டு அடிப்படைகளினால் தான் உலகில் கடவுள் இன்னும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாரே தவிர அவர் மெய்யாகவே இருக்கிறார், அளப்பறிய ஆற்றல்களைக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதால் அல்ல.

மார்க்சியர்கள் கடவுளை மறுப்பதற்கான காரணமும் இது தான். இறந்த பிறகான உலகாக பொய்யான பொன்வாழ்வின் எதிர்பார்ப்பில், இருக்கும் உலகின் கோமணம் அவர்களிடமிருந்து களவாடப்படுவதை மறந்திருக்கிறார்கள்.  அறிவியலுக்கு எதிராக சமூகத்துக்கு எதிராக மூடக் கருத்துகளை ஏற்றுப் பரப்புவதன் மூலம் பொய்யான இரட்சகனின் ஒளியில் மெய்யான எதிரியை மறைக்கிறார்கள். சுரண்டப்படும் இந்த சூழல் இருக்கும் வரை எதிர்காலம் குறித்த பயம் நீடிக்கும். எதிர்காலம் குறித்த பயம் நீடிக்கும் வரை கடவுளும் உயிர் வாழ்வார். இந்த சுரண்டல் உலகம் மாற்றப்படும் போது தான், சுரண்டுவோர்கள் வீழ்த்தப்படும் போது தான் கடவுள் இற்றுப் போவார். காயத்தின் மீதுள்ள பொருக்கைப் போல் அற்றுப் போவார். அதற்காகத்தான் மார்க்சியர்கள் போராடுகிறார்கள். இது கடவுளுக்கு எதிரான போராட்டமல்ல, மக்களுக்கான போராட்டம்.

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

கடவுளை நம்புவோருக்கு ஒரு சவால்

regeneration

 

Aiya,

Thangal pahuththarivu reethiyana Islaththai patri araivathu emakku oru vilippunarvai etpaduththi ainthikka thoondukirathu.. Irunthum sila nerangalil mathangalai kadanthu sinthikka mudiyamal oru achcham ullaththil eluhirathu. Suppose maraniththa pin unmaileye Iraivan vanthu ean enakku valippadavilla enral enna seyvathu? Oruvelai nadanthal ellavatrukkum ayaththamaha irukka vendum thane.

ஷான் கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து.  இங்கே

நண்பர் ஷான்,

ஒரு முறை பெரியாரிடம், நீங்கள் கடவுள் இல்லை என சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். திடீரென உங்கள் முன் கடவுள் தோன்றி விட்டால் என்ன செய்வீர்கள்? என்று கேட்டார்கள். சற்றும் யோசிக்காமல் பதில் சொன்னார் பெரியார், இருக்கிறார் என்று பிரசாரம் செய்து விட்டுப் போகிறேன். இது கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதற்கான பதில் இல்லை. கடவுள் இல்லை என்பதில் பெரியாருக்கு இருந்த உறுதியை எடுத்துக் காட்டும் பதில். மட்டுமல்லாது, உண்மையை ஏற்பதில் தனக்கு எந்த தயக்கமும் இல்லை, அது இதுவரை நான் பரப்புரை செய்து கொண்டிருப்பதற்கு எதிராக இருந்தாலும் கூட எனும் உறுதியையும் அந்த பதில் வெளிக் காட்டுகிறது. இந்த உறுதி கடவுளை நம்பிக் கொண்டிருக்கும் எவருக்கும் கைகூடாத ஒன்று. இந்த உறுதியைத் தான் மதம் குறித்து, கடவுள் குறித்து பேசுவோர் ஒவ்வொருவரிடமும் எதிர்பார்க்கிறோம். உங்களிடம் இருக்கும் எனும் அடிப்படையிலேயே தொடங்குகிறேன்.

உங்கள் கேள்வியை அப்படியே திருப்பிப் போட்டால்; நீங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் எதை நம்பிக் கொண்டிருந்தீர்களோ, எந்த நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டீர்களோ அந்த கடவுள் இல்லை என்றாகும் போது என்ன செய்வீர்கள்? இதற்கு நீங்கள் என்ன பதிலை சொல்வீர்களோ அந்த பதிலை நீங்கள் சரியாக உள்வாங்கிக் கொள்ல வேண்டும்.  இதற்கு உங்களின் பதில் என்னவாக இருக்கும்? கடவுள் இல்லையென்றால் தான் இறந்த பிறகு எனக்கு வாழ்வு கிடையாதே. மரணத்துடன் முடிந்து விடும். என்பது தானே. அப்படியென்றால் இதை சரியாக உள்வாங்குதல் என்பது என்ன? இறந்த பிறகு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பது பொது உண்மை அல்ல, அது யதார்த்தமும் அல்ல. கடவுள் இருக்கிறது என்று நம்புவோரின் ஒரு கிளை நம்பிக்கை அவ்வளவு தான். இதற்கு மேல் அதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. ஆக ஒருவரின் வெற்று நம்பிக்கையை அந்த நம்பிக்கையை ஏற்காத பிரிதொருவரிடம், அவரால் ஏற்கப்படாத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் கேள்வி எழுப்ப முடியுமா?

இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டுடன் பார்க்கலாம். நெருப்பு சுடும் என்பது பொது உண்மை. (மரணித்த பின் வாழ்வு இல்லை என்பதும் ஒரு பொது உண்மை) இல்லை, நெருப்பு குளிரும். எனவே விரலை வைத்துப் பாருங்கள் என்று சொன்னால் அதை ஏற்க முடியுமா? நெப்பில் விரலை வைத்து விட்டு எடுத்து விட முடியும், எனவே, யாரும் நெருப்பு குளிரும் என்று ஏமாற்ற முடியாது. மரணத்தின் பிறகு திரும்பி வர முடியாது என்பதால் அப்படி ஒன்று இருக்கிறது என ஏமாற்ற முடிகிறது.

இந்த இடத்தில் தான் ஒரு குழப்பம் வருகிறது. மரணத்தின் பின் வாழ்வு இருக்கிறதா இல்லையா என்பதற்கு எந்த உறுதியான சான்றும் இல்லை எனும் போது இரண்டுக்கும் சம வாய்ப்பு இருக்கிறது தானே என்பது தான் அந்தக் குழப்பம். அதனால் தான் நீங்கள், “எல்லாவற்றுக்கும் ஆயத்தமாக இருக்க வேண்டும் தானே” என்று கேட்டிருக்கிறீர்கள். இந்தக் குழப்பம் மனித உடல் குறித்தும், கடவுள் குறித்தும் அறியாமையில் இருப்பதனால் மட்டுமே ஏற்படுகிறது. மனித உடல் குறித்தும் கடவுள் குறித்தும் தெளிவான அறிதல் இருந்தால் இந்தக் குழப்பம் ஏற்படாது. மாறாக, இது ஏமாற்று வேலை என புரிந்து போகும்.

மனிதன் என்பது என்ன? நான் எனும் சிந்தனையா? அல்லது உடலா? இரண்டும் இணைந்தது தான். உடல் இல்லை என்றால் சிந்தனையும் இருக்க முடியாது. மூளை என்ற பொருள் இல்லை என்றால் எது குறித்த சிந்தனையும் இருக்க முடியாது. இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் சமூகம் இல்லாமல், இந்த உலகம் இல்லாமல் அறிவு, சிந்தனை என எதுவும் இருக்க முடியாது. மரணம் என்பது என்ன? உடல் மீள முடியாதபடி செயலிழந்து விட்டதால் அவனது மூளையில் பதியப்பட்டிருக்கும் தகவல்களும் அறிவும் அதனூடான சிந்தனையும் செயலற்று விட்டது என்பது தான். மீள முடியாத படி இயக்கமற்று விட்ட மனிதன், பின்னொரு காலத்தில் மீண்டெழுவான் என்பது கற்பனையாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

உலகில் பொருள் கருத்து என்று இரண்டு உண்டு. மனிதனும் ஒரு பொருள் தான். பொருள் கருத்து இரண்டுக்கும் இலக்கணங்கள் உண்டு. பொருள் என்றால் நான்கு பரிமாணம் இருக்க வேண்டும். நீளம், அகலம், உயரம், காலம் எனும் நான்கு பரிமாணங்கள் எல்லாப் பொருளுக்கும் உண்டு. இந்த நான்கு பரிமாணங்கள் இல்லாமல் எந்தப் பொருளும் இருக்க முடியாது. அதேபோல் கருத்து என்றால் அது பொருளைச் சார்ந்து தான் இருக்க முடியுமே அன்றி பொருள் இல்லாத தனித்த கருத்து என்று எதுவுமே இருக்க முடியாது. பிற கருத்துகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்படும் பொருள் இல்லாத கருத்து கற்பனை அல்லது சிந்தனை எனப்படும். ஒரு மனிதன் மரணிக்கிறான் என்றால், மனிதன் எனும் அந்தப் பொருளின் நான்கு பரிமாணங்களும் முடிவுக்கு வந்து விட்டன என பொருள்படும். பொருள் முடிந்து விட்டது என்பதால் அந்தப் பொருளைச் சார்ந்து உருவான கருத்தும் அழிந்து விடுகிறது. அழிந்து விட்ட ஒரு பொருளும் அதனைச் சார்ந்த கருத்தும் மீண்டும் உருவாகும் என்பது கற்பனை தான். ஏனென்றால் நான்கு பரிமாணங்களும் அழிந்து விட்ட பொருள் மீண்டும் அதே பரிமாணங்களை பெற முடியாது. அதேபோல் இருக்கலாமே தவிர அதுவாக இருக்காது. எனவே, தனிப்பட்ட மனிதன் எனும் பொருள் அழிந்து விட்ட பிறகு மீண்டும் ஒருபோதும் அந்தப் பொருள் ஏற்படாது, அவ்வாறு ஏற்படும் என எண்ணுவது வெற்றுக் கற்பனை.

இந்த இடத்தில், மீண்டெழுதல் கற்பனை எனும் உண்மையை ஏற்க முடியாத மதவாதிகள், அதற்கு எதிராக எந்தவித சான்றையும் முன் வைக்க முடியாத மதவாதிகள், இந்த அறிவியலுக்கு பதிலாக அந்த இடத்தில் மீண்டும் ஒரு கற்பனையை முன் வைக்கிறார்கள். அது தான் கடவுள் எனும் கற்பனை. கடவுளால் எல்லாம் முடியும்.

கடவுளால் எதெல்லாம் முடியும் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். கடவுள் என்பது என்ன? பொருளா? கருத்தா? அல்லது இந்த இரண்டும் அல்லாத வேறொன்றா? வேறொன்று என்றால் அது என்ன? கடவுளை நம்பும் எவராலும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் கூற முடியாது. கடவுள் குறித்து கூறப்படுவன எல்லாம் – அது எந்த மதக் கடவுளாக இருந்தாலும் – கடவுளின் தன்மைகள் தானே தவிர கடவுள் என்றால் என்ன என்பது அல்ல. ஆக உங்கள் கேள்வியை நெருக்கிப் பார்த்தால் அது கடவுள் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் கடவுளால் இதெல்லாம் முடியும் என நம்பு என்பதாகத் தான் இருக்கிறது. அதாவது, கடவுளை எந்த அடிப்படையும் இல்லாமல் வெறுமனே நம்புகிறவர்கள், அறிவியல் ரீதியான, வரலாற்று ரீதியான, சமூக ரீதியான புரிதல்களோடு கடவுள் இல்லை என்பவர்களிடம்; மரணத்தின் பிறகு கடவுள் வந்து விட்டால் உன்னால் மீண்டும் வாழ முடியாது எனவே மரணத்துக்கு முன்பு கடவுளை நம்பு என்கிறார்கள். இந்த அபத்தம் புரிகிறதா உங்களுக்கு?

கடவுள் உண்டு என்பவர்கள், அதற்கு எந்தவித சான்றையும் காட்டியதில்லை, காட்டவும் முடியாது. ஆனால் கடவுள் இல்லை என்பவர்களோ அதற்கான சான்றுகளை தெளிவாகவே முன் வைக்கிறார்கள்.

அறிவியல் ரீதியான காரணங்கள்:

  1. எப்போதும் நிலையாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆற்றல் என்று எதுவுமில்லை.
  2. தொடக்கமோ முடிவோ இல்லாத பொருள் என்று எதுவும் இல்லை.
  3. எந்த ஒரு பொருளையும் சாராமலும், எந்த ஒன்றிலிருந்து சார்பு பெறப்படாமலும் எதுவுமில்லை.

வரலாற்று ரீதியான காரணங்கள்:

  1. ஆதி மனிதர்கள் வாழ்வில் கடவுள் எனும் நிலை இருந்ததற்கான எந்த சான்றும் கண்டறியப் படவில்லை.
  2. பூமியில் மனிதன் எனும் உயிரினம் தவிர ஏனைய உயிரினங்களுக்கு கடவுள் எனும் உணர்வு இல்லை.

சமூக ரீதியான காரணங்கள்:

  1. கடவுளின் தகுதிகள் என கூறப்படுபவை உள்ளுக்குள் சுய முரண்பாடுகலோடு இருக்கின்றன. அதாவது, ஒரு தகுதி இன்னொரு தகுதிக்கு முரண்படுகிறது.
  2. கடவுளிடமிருந்து கிடைத்தது என்று சொல்லத்தக்க, சோதித்தறியத்தக்க எதுவுமே கண்டறியப்படவில்லை.

எனவே, கடவுள் இருக்க முடியுமா எனும் கேள்விக்கு இருக்க முடியாது என்பது ஆதாரபூர்வமான பதிலாக இருக்கிறது. மனிதன் மீண்டும் உயிர்த்தெழ முடியுமா எனும் கேள்விக்கு உயிர்த்தெழ முடியாது என்பது தெளிவான பதிலாக இருக்கிறது. ஆகவே, மரணத்துக்குப் பின் கடவுள் வந்து விட்டால் என்ன செய்வது எனும் கேள்வி மக்களை ஏமாற்றுவதற்காக முன் வைக்கப்படும் கேள்வி, மக்களை குழப்புவதற்காக முன் வைக்கப்படும் கேள்வி, மக்களின் அறியாமையைப் பயன்படுத்தி பயங்காட்டுவதற்காக  முன் வைக்கப்படும் கேள்வி.

அந்தக் கேள்வியை புறந்தள்ளி விட்டு இந்த உலகைப் பாருங்கள். சொர்க்கம் என்றால் அது இந்த உலகில் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் வாழும் வாழ்வு. நரகம் என்றால் அது இந்த உலகில் உழைக்கும் மக்கள் வாழும் வாழ்வு என்பதாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மக்கள் படும் வேதனைக்கும் துன்ப துயரங்களுக்கும், மக்களின் உழைப்பு சுரண்டப்படுவதற்கும் நேரடியான தொடர்பு இருக்கிறது. அந்த சுரண்டலை அகற்றுவதற்கு கரம் சேருங்கள். அது தான் இப்போதைய இன்றியமையாத தேவையாக இருக்கிறது.

மாறாக, மரணித்த பிறகு வாழும் வாழ்க்கை குறித்து யாராவது உங்களிடம் பேச வந்தால் கடவுள் என்றால் என்ன என்பதை நிரூபித்து விட்டு மேலே பேசுங்கள் என்று சவால் விட்டுச் சொல்லுங்கள்.

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

%d bloggers like this: