இந்தியப் பட்டியிலிருந்து முதலில் விடுபடுமா காஷ்மீர்?

burhan-wani

கடந்த பத்து நாட்களாக காஷ்மீர் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனை எரியவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூர முகம் கண்டு சமூக நலன் பேணும் உள்ளங்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. உணர்வின் உந்துதலால் எடை மிகக் கூடிப் போயிருக்கும் காஷ்மீர் இளைஞர்களின் கையிலிருக்கும் சிறுகற்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நெருப்பின் அண்மைக்கால தொடக்கப் புள்ளியாய் இருந்தது புர்ஹான் வானி. குளிர் ஏரிகளும், பனிமலையுமாய் சொர்க்க பூமியாய் தெரிந்த காஷ்மீர் தன் மேலோட்டைப் பிய்த்துக் கொண்டு எரிமலையாய் வெடித்துச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது அவ்வப்போது. உறைந்து போன பார்வையைக் கொண்டு காஷ்மீரின் சீற்றத்தை அளக்கவே முடியாது.

 

தவிரவும், இந்திய இராணுவத்தின் மீதான எதிர்ப்புக்கு பேலட் துப்பாக்கிகளின் பயன்பாடும் முதன்மையான காரணமாக இருக்கிறது. தன் குடிமகன் இறந்து விடக் கூடாது எனும் அக்கரையாக இல்லாமல், மரண எண்ணிக்கை அதிகமாகி விட்டால் தலைகுனிவு நேருமே எனும் பதைப்பில் பேலட் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் பயன்பாடு இந்திய இராணுவத்தின் கைகளில் கோர முகம் எடுக்கிறது. பலநூறு மக்களின் கண்கள் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முப்பது நாற்பது என ஊடகங்கள் மரண எண்ணிக்கையை கணக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டு இருக்கக் கூடும் என சமூக வலைதளங்களில் தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன. இடுப்புக்கு மேலே குறிபார்க்கக் கூடாத பேலட் குண்டுகளை முகங்களை நோக்கி ஏவி விடும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூரம் மட்டுமே காஷ்மீர் குறித்த நம் பதைப்பின் காரணமாக இருக்குமானால் நம்மிடம் அந்த உறைந்த பார்வை எஞ்சி இருக்கிறது என்று தான் பொருள் படும்.

 

சிறிய அளவில் ஓர் அடையாளப் போராட்டம் நடந்தாலே மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதாக கூக்குரலிடும் செய்தி ஊடகங்கள்; ஏறத்தாழ ஐந்து லட்சம் இராணுவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை குறித்து என்றுமே கவலைப் பட்டதில்லை.

 

காஷ்மீரின் கடந்த கால வரலாறு, அது இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட விதம், மூன்று நாடுகளில் அந்த தேசிய இன மக்கள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அவலம், இந்தியப் பகுதியில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக குதறப்பட்ட அவர்களின் நம்பிக்கைகள் இவை அனைத்தையும் இணைத்தால் தான் காஷ்மீர் சிறுவர்களின் கல்லெறியும் கைகளுக்கு அந்த உறுதி எங்கிருந்து கிடைத்தது என்பது புரியும். இதை ஆராயாமல் தீர்வு பற்றி சிந்திக்கவே முடியாது.

 

இந்தியாவுடன் இணைந்து நீடித்திருப்பது குறித்து காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்குப்பதிவு நடத்தி முடிவு செய்யப்படும் என்று கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்திய அரசால் நிறைவேற்றப்படாமல் ஏமாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் எனக் கூறும் அறுகதை யாருக்காவது இருக்க முடியுமா?

 

காஷ்மீர் மக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதியை நீர்த்துப் போக வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மதவாத நோக்கில் பிரச்சனைகளை வளர்த்து விட்டு, காஷ்மீர் பண்டிட்களை அகதிகளாக வெளியேற ஊக்குவித்து இதை மதவாத பிரச்சனையாக நரித்தனமாக மடைமாற்றிய இந்திய அரசை கேள்விக்கு உள்ளாக்காமல் காஷ்மீர் பண்டிட் அகதிகள் பிரச்சனையை காஷ்மீர் தேசியப் பிரச்சனையோடு இணைக்க முடியுமா?

 

பெரும்பான்மை முஸ்லீம்கள் என்பதைப் பயன்படுத்தி, பிரச்ச்னையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக பாகிஸ்தான் ஆயுதக் குழுக்களை ஏற்படுத்திய போது, அதை மக்களோடு இணைந்து அம்பலப்படுத்தி முறியடிக்காமல், அதற்குப் பதிலாக எதிர் ஆயுதக் குழுக்களை உருவாக்கி மோதவிட்டு காஷ்மீரை ஒரு யுத்த பூமியாக மாற்றிவிட்ட இந்திய அரசின் பங்கை பரிசீலிக்காமல் தீவிரவாதக் குழுக்களைப் பற்றி நியாயவாதம் பேச யாருக்காவது முகாந்திரம் இருக்க முடியுமா?

 

இங்கு காஷ்மீர் பற்றி விவாதிக்கும், கவலைப்படும், ஆமோதிக்கும் அனைவரும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதி எனும் ஒற்றை நிலைப்பாட்டில் இருந்து கொண்டு தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பாமல் காஷ்மீர் குறித்த சரியான நிலைப்பாட்டை வந்தடையும் சாத்தியம் இல்லை. காஷ்மீர் குறித்து அச்சு காட்சி ஊடகங்களில் வெளிவரும் துண்டு துக்கடாச் செய்திகளை தாண்டிய கண்ணோட்டம் பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை. இந்தியாவின் மாநிலமாக இருக்கும் காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் மூலம் பிரச்சனையை தூண்டி விடுகிறது. அங்கு இருக்கும் மக்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் நியாயமே இல்லாமல் இஸ்லாம் எனும் ஒரே காரணத்துக்காக பாகிஸ்தானை ஆதரிக்கிறார்கள். இவைகளுக்கு எதிராக இந்தியா தன் மாநிலத்தை மீட்க போராடி வருகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் கொஞ்சம் அத்து மீறல்களையும் செய்திருக்கிறது. அத்துமீறல்கள் கண்டிக்கப்பட வேண்டும். பாகிஸ்தான் ஒடுக்கப்பட வேண்டும். காஷ்மீர் குறித்து மக்களின் பொதுவான கண்ணோட்டம் இது தான். இது தான் இந்திய அரசு நமக்கு போதிக்க விரும்பும் பார்வை, இது தான் ஊடகங்கள் நமக்கு நடத்தும் பாடம்.

 

பாகிஸ்தான் தான் காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு முக்கிய காரணம் எனும் கற்பிதத்தை தவிர்த்து விட்டு இன்றைய காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு இந்தியாவுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்கிறது என்று பார்த்தால், இந்தியாவின் இராணுவ பலம் கொடுத்த பெரியண்ணன் மனப்பான்மையும், தவறான கொள்கைகளும், பிரச்சனையை தீராமல் இருப்பது தமக்கு நன்மை என ஆளும் வர்க்கம் கருதுவது ஆகிய இவைதான் காஷ்மீர் பிரச்சனையின் முதன்மையான காரணங்களாக இருக்கின்றன. இதன் பொருள் பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு இல்லை என்பதல்ல, இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் குறைவானது என்பதே. ஆனால் இதற்கு நேர்மாறான அணுகுமுறையுடன் தான் நாம் காஷ்மீர் பிரச்சனையை அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்தியாவின் இராணுவ ஒடுக்குமுறைகளைத் தாண்டி காஷ்மீர் மக்களின் போராட்டம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, மட்டுமல்லாது பல மாற்றங்களையும் கண்டிருக்கிறது. காஷ்மீருக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பல பிரிவினைவாத, தீவிரவாத குழுக்கள் இந்திய பலத்தை எதிர்த்து தம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களின் ஊடாகத்தான் புர்ஹான் வானி முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். குண்டுகளால் செய்ய முடியாத மாற்றத்தை சிறு கற்களால் செய்ய முடியும் எனும் நம்பிக்கையை இளைஞர்களிடம், பெண்களிடம் விதைத்திருக்கிறார். புர்ஹான் வானியின் இறுதிச் சடங்கில் லட்சக் கணக்கானோர் கூடியதே இதற்குச் சான்று.

 

ஏதுமறியா அப்பாவி இளைஞர்களை ஐந்து பேரை சுட்டுக் கொன்று பதக்கம் வாங்கி நெஞ்சில் குத்திக் கொண்டு இறுமாந்திருந்த நிலையிலிருந்து, இறப்பு எண்ணிக்கை அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதற்காக பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்தும் நிலைக்கு மாறியிருக்கிறது இந்திய இராணுவம். இந்த மாற்றத்தை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? குண்டுகளையும், குழு வன்முறைச் செயல்களையும் நம்பி இந்திய இராணுவத்துக்கு எதிராக எதையும் செய்து விட முடியாது என்று பிரிவினைவாதக் குழுக்கள் எப்படி உணர்ந்திருக்கிறதோ, அதேபோல இராணுவ பலத்தை மட்டும் கொண்டு காஷ்மீர் மக்களை இந்திய தேசப்பற்றாளர்களாக மாற்றிவிட முடியாது என்பதை இராணுவம் உணர்ந்திருக்கிறதா? என்பது தான் இன்றியமையாத கேள்வி. இந்திய இராணுவத்தின் நடவடிக்கைகளில் அப்படியான புரிதல் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை.

pellet xray 

அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்களைக் கலைக்க பேலட் குண்டுகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது இஸ்ரேலின் கண்டுபிடிப்பு. இந்திய இராணுவமும் இந்த உத்தியை பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தி வருகிறது என்றாலும், சர்வதேச அளவில் இதற்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது இடுப்புக் கீழ் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது பொதுவான மரபு. ஆனால் இந்த பேலட் குண்டுகளை இந்திய இராணுவம் முகத்தைக் குறிவைத்து சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு இந்திய அரசின் தனிப்பட்ட அனுமதி இல்லாமல் இராணுவம் தன்னிச்சையாக பயன்படுத்துகிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. பலநூறு மக்கள் தங்கள் கண்களை இழந்துவிட்டதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பின்பும், கண் மருத்துவர்களுக்கான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது உதவுங்கள் என்று வெளிப்படையாக சமூக வலைதளங்களில் வேண்டுகோள் வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலும் இந்திய அரசு பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்துவது குறித்து மூச்சு விடவில்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? அரசின் அனுமதியுடனே இராணுவம் முகத்தைக் குறி வைத்து பேலட் குண்டுகளை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகவில்லையா? சர்வதேச கிரிமினலான அமெரிக்காவின் அடியாளாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசிடம் இதைத் தவிர வேறெதை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்?

 

ஆக காஷ்மீர் பிரச்சனை என்பது அதைத் தீர்க்க விருப்பமில்லாத, நீடித்துக் கொண்டிருப்பதிலேயே தன்னுடைய நலன் அடங்கியிருக்கிறது எனும் முடிவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசின் கைகளிலேயே முழுமையாக இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் தூண்டுதல் என்பதெல்லாம் இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் சொற்பமானது. இந்தியா நினைத்தால் நொடியில் முடிந்து போகக் கூடியது. ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவை முற்றும் வரையில் இது இப்படியே நீடித்துக் கொண்டிருக்கும். ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவைக்கு காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு முழுமையாய் தேவைப்படும் காலையில் ஈழத்தைப் போல் இரத்தச் சகதியில் பள்ளத்தாக்கை மூழ்கடித்து காஷ்மீர் மக்களின் எழுச்சி அடக்கப்படும்.

 

இந்த நிலையில் இந்தியாவின் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், இடதுசாரிகள் செய்ய வேண்டியது என்ன? ஒடுக்கும் நாட்டிலிருக்கும் பொதுவுடமைவாதிகள் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனத்துக்கு ஆதரவாக சொந்த நாட்டின் அரசை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். இந்திய அரசே காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேறு, வாக்களித்தபடி இந்தியாவுடன் நீடித்திருக்க வேண்டுமா என்பதற்கு காஷ்மீர் மக்களிடம் பொது வாக்கெடுப்பை உடனே நடத்து எனும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்க வேண்டும்.

 

இந்த இடத்தில் சிலருக்கு ஓர் ஐயம் ஏற்படுகிறது. இந்திய அரசு தன்னுடைய இராணுவத்தை காஷ்மீரிலிருந்து விலக்கிக் கொள்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது காஷ்மீர் தன்னை நீட்டித்துக் கொண்டு பொருளாதார ரீதியில் எப்படி முன்னேறும்? அல்லது பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து தன்னுடைய நாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டால் அப்போது என்ன செய்வது?

 

முதலில் இது கற்பனையான கேள்வி.

இரண்டாவது, ஒரு சோசலிச அரசைத் தவிர வேறெந்த அரசும், – ஏகாதிபத்திய அரசாக இருந்தாலும், ஏகாதிபத்தியத்தின் வாலாக இருக்கும் அரசாக இருந்தாலும் இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்ளும் நடவடிக்கையை ஒருபோதும் எடுக்காது.

மூன்றாவது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி, அது பறிபோய்விடுமோ எனும் பதைப்பு இதில் தொக்கி நிற்கிறது. காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம் இல்லாமலேயே அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அந்தப் பகுதியை இந்தியா ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது எனும் யதார்த்தத்திலிருந்து இந்தக் கேள்வி எழவில்லை.

நான்காவதாக, பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமிக்க முயன்றால் இத்தனை காலம் காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்து பின் அந்த மக்களின் விருப்பத்தை செயல்படுத்திய நாடு எனும் அடிப்படையில் காஷ்மீரின் இறையாண்மையைக் காக்கும் கடமை இந்திய அரசுக்கு ஏற்படும். மட்டுமல்லாது, காஷ்மீரினுடைய வளர்ச்சிக்கு தேவையான நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவது என்பது இத்தனை காலம் காஷ்மீரை சுரண்டிய நாடு எனும் அடிப்படையிலும் இந்திய அரசின் கடமை. இதையும் ஒரு சோசலிச அரசு தான் செயல்படுத்துமேயன்றி ஏகாதிபத்திய அரசு ஒருபோதும் செயல்படுத்தாது.

 

ஆனால் இது போன்ற கேள்விகள், சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் இடதுசாரிகளிடம் கூட இந்திய அரசின் பிரச்சாரம் எந்த அளவுக்கு சென்றடைந்திருக்கிறது என்பதற்கான குறியீடு. இதைப் புரிந்து கொண்டு போராடிக் கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களை காக்கும் நடவடிக்கைகளை சிந்திகிக்க வேண்டும். போராடும் மக்களை காப்பது என்றால் அது ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் அரசுகளை துரத்தியடிப்பது என்று தான் பொருள்படும். எனவே, ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

அய்லான் குர்தி – முதலைக் கண்ணீர் நாடகங்கள்

refug

கடந்த வாரம் முழுவதும் உலகெங்குமுள்ள ஊடகங்களின் ஒட்டுமொத்தச் செய்தியும் இது தான் உலகை உறைய வைத்த அய்லான் குர்தி. துருக்கியின் கடற்கரை ஒன்றில் மணலில் முகம் புதைந்தபடி குப்புறக் கிடந்த ஒரு சிறுவனின் உடல். இந்தப் புகைப்படம் வெளியானதிலிருந்து அகதிகளின் மேல் உலகின் கவனம் குவிக்கப்பட்டதைப் போல ஒரு பிம்பம் ஏற்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் அகதிகளை வரவேற்கும் ஜெர்மனியின் இளக்கம் எடுத்துக் காட்டப்படுவதில் தொடங்கி, உலக நாடுகள் அகதிகள் குறித்த தங்கள் பார்வையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்பது வரை ஏராளமான செய்திகளும் அறிக்கைகளும் கொட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. நிதியுதவிகள் குவிகின்றன. ஐநாவுக்கு வழக்கமாக வரும் நன்கொடைகளை விட இந்தப்படம் வெளியானதற்குப் பிறகு வரும் நன்கொடைகள் நூறு மடங்குகளுக்கும் மேல் அதிகரித்திருக்கிறதாம்.

 

ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, உலகம் இப்போது தான் அகதிகள் எனும் சொல்லை செவியுறுகிறதா? அந்த ஒற்றைப் புகைப்படம் இவ்வளவு அதிர்வலைகளைக் கிளப்ப முடியுமென்றால், இதுவரை அகதிகள் குறித்து வெளியான கொடுஞ் செய்திகளெல்லாம் உலகின் காதுகளை எட்டவே இல்லையா? தோராயமாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆறு லட்சம் அகதிகள் தங்கள் சொந்த நாடுகளை விட்டு, வாழிடங்களை விட்டு அகதிகளாக வெளியேறுகிறார்கள். இப்படி அகதிகளாக வெளியேறுபவர்கள் எல்லோரும் ஏதோ ஒரு நாட்டில் சேர்ந்து வாழ்கிறார்கள் என்று கருத முடியாது. அதில் கணிசமான பங்கினர் மனம் பதைக்கும் படி இறந்து போகிறார்கள். ஐநாவின் கூற்றின் படியே இந்த ஆண்டு முப்பதாயிரம் அகதிகள் வரை இறந்து போகலாம் என கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அண்மையில் ரொஹிங்கியா முஸ்லீம்கள் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் பல படங்கள் ஊடகங்களில் வெளியாகின. அப்போதெல்லாம் ஏற்படாத தாக்கம், பதைப்பு இந்த ஒற்றைப் படத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாயம் என்ன? பிஞ்சுக் குழந்தை என்பதாலா? அகதிகள் குறித்த குற்ற உணர்ச்சி திடீரென மேலை நாடுகளுக்கு ஏற்பட்டு விட்டதா? அல்லது, அந்தப் படம் மேலைநாடுகளின் கொடூரத்தை அம்பலப்படுத்தி விட்டதா? எதுவுமில்லை.

 

அகதிகள் என்றால் எல்லா அகதிகளும் பொதுவாக அகதிகள் தாமா? தாம் வாழும் நாட்டைத் துறந்து இன்னொரு நாட்டிற்கு சென்று வாழ நேர்வது தான் அகதிகளின் இலக்கணம் என்றால், பெருமுதலாளிகளைப் பொருத்த வரையில் அவர்களுக்கு உலகமே ஒரு கிராமம் போல அவர்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் சென்று எப்படி வேண்டுமானாலும் வாழலாம், தொழில் செய்யலாம். அவ்வாறு செய்வதனால் அங்கு இயல்பாக வாழும் மக்களுக்கு எவ்வளவு கேடு நேர்ந்தாலும் அது அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. பணக்காரர்களைப் பொருத்தவரை அவர்களின் தேவைகளைப் பொருத்து இடம்பெயர நேரிட்டால் அதற்காக தேவைப்படும் அனுமதி அவர்களின் காலடிக்கே வரும். ஏழைகளும் நடத்தர மக்களுமே அனுமதியும் பெறமுடியாமல், வாழவும் முடியாமல் கள்ளத் தனமாக நாடோடுகிறார்கள், செத்தழிகிறார்கள்.

 

அகதிகள் என்றால் எல்லா அகதிகளும் பொதுவாக அகதிகள் தாமா? நிச்சயம் இல்லை. அந்தந்த நாடுகள் கொண்டிருக்கும் அரசியல் உறவுகள் அகதிகளின் நிலையில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும். இந்தியாவை எடுத்துக் கொண்டால், காஷ்மீர் பண்டிட்களும் அகதிகள் தான், திபெத்தியர்களும் அகதிகள் தாம், ஈழத் தமிழர்களும் அகதிகள் தாம். ஆனால் அவர்கள் நடத்தப்படும் விதம் ஒன்றல்ல. காஷ்மீர் பண்டிட்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் திபத்தியர்களுக்கு கிடைக்காது. திபெத்தியர்களுக்கு இருக்கும் சுதந்திரமும், வாய்ப்புகளும் ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஒரு போதும் கிடைக்காது. இந்தியாவில் ஈழத் தமிழர்கள் என்றுமே சிறையில் அடைபட்டிருக்கும் கொத்தடிமைகள் போலத்தான். இந்தியா மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நாடும் அகதிகள் குறித்து வெவ்வேறு அளவுகோல்களை வைத்திருக்கின்றன. இந்த அளவுகோல்களிலும், வித்தியாசங்களிலும் மறைந்திருக்கும் கொடூரத்தை அய்லான் குர்திகளின் படம் வெற்றிகரமாக மறைத்து விடுமா?

 

மக்கள் ஏன் அகதிகளாக உருமாறுகிறார்கள்? பிறந்து வளர்ந்த சொந்த மண்ணை நிரந்தரமாக விட்டுப் பிரிவது என்பது கொடும் வலி தரும் நிகழ்வு. அதிலும் நினைக்கும் இடத்தை சென்று சேர்வோமா எனும் ஐயம் அதனிலும் வலியூட்டக் கூடியது. ஒற்றை பைபர் படகில் நிற்கக் கூட இடமில்லாத அளவுக்கு, எந்த வித பாதுகாப்பு கருவிகளும் இன்றி ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரம் கடலில் கடந்து ஆஸ்திரேலியா வரை செல்லத் துணிகிறார்கள் என்றால் வாழ்ந்த இடத்தில் எந்த அளவுக்கு அவர்கள் குதறப்பட்டிருப்பார்கள்? இதனால் தானே அவர்கள் அகதிகளாகிறார்கள். மூன்றாம் உலக நாடுகள் அனைத்திலும் நிகழும் இந்தக் கொடூரம் யாருக்குமே தெரியாதா? அய்லான் குர்திகளுக்காக விடும் கண்ணீரில் இந்தச் சூடு இருக்காதா?

 

ஏகாதிபத்தியங்கள் தங்கள் நலனுக்காக மூன்றாம் உலக நாட்டு மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை அந்தந்த நாட்டு அரசுகளின் துணையோடு பறிக்கின்றன. நிதி மூலதனங்கள், அன்னிய முதலீடு எனும் பெயரில் கொண்டு வரப்படும் திட்டங்கள், சட்டங்கள் எல்லாம் மக்களை அகதிகளாக்கும் வலிமை பெற்றவை. ஒருவேளை மத்திய கிழக்கில் சில நாடுகளைப் போல் அரசுகள் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை என்றால் அங்கு மதவாதமும், தீவிரவாதமும் வெடித்துப் பரவும். தங்கள் மதக் கொள்கைகளுக்காக ஜிஹாத் செய்ய புறப்படுவார்கள். அல்லது ஊழலை எதிர்த்துப் போராடுவார்கள். ஜிஹாத் செய்பவர்களுக்கு அரசால் ஊட்டி வளர்க்கப்படும் மதம் எவ்வாறு சமூகக் கொடுமைகளை மறைக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளமாட்டார்கள். ஊழல் அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்களுக்கு எதெல்லாம் ஊழல், அது எப்படி ஏற்படுகிறது? எப்படிக் களைவது? என்ற எதுவும் தெரியாது. ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்கும் அரசு வந்து விட்டால், ஜிஹாத்தும், ஊழலுக்கெதிரான கோபமும் காணாமல் போய்விடும். இப்படி இரண்டு முனைகளிலும் ஏகாதிபத்தியங்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் அகதிகளை உருவாக்கும் இயந்திரங்களுக்குள் மக்கள் தள்ளப்படுவதால் தானே அகதிகள் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்.

 

சிரியாவில் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடக்கும் உள்நாட்டுப் போரின் தீவிரத் தன்மை தான் அய்லான் குர்திகளை நாடுகடக்க வைத்திருக்கிறது. பஸாரின் அரசுக்கு எதிராக பல தடைகளை மேற்கத்திய ஏகாதிபத்திய நாடுகள் போட்டு வைத்திருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் ஆசீர்வாதத்தால் இஸ்ரேல் சிரியாவின் ஒரு பகுதியை ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது. மற்றொரு பக்கம் ஐ.எஸ், முன்னாள் இராணுவத்தினர், அல்நுஸ்ரா போன்ற குழுக்கள் அரசுடன் மோதுகின்றன. தூய இஸ்லாமிய அரசை கொண்டு வரப்போகிறார்களாம். பஸார் அரசு ஷியாவின் ஒரு பிரிவைச் சார்ந்தது. தூய இஸ்லாம் என்பது ஷன்னி மட்டும் தான். இப்படித்தான் ஜிஹாதிகள் பிறக்கிறார்கள். சிரியாவின் அகதிகளை உருவாக்கும் இயந்திரம் இப்படித்தான் ஏகாதிபத்தியங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

ஆனால், அய்லான் குர்திகளை எந்த ஏகாதிபத்தியங்கள் உருவாக்கினவோ அதே ஏகாதிபத்தியங்கள் இப்போது ஆரவாரமாய் அறிவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் அகதிகளை ஏற்றுக் கொள்கிறோம், இரண்டு லட்சம் அகதிகளை ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்று. ஐநா அகதிகள் குறித்த கொள்கையை மறு பரிசீலனை செய்யுமாறு கோருகிறது. இவற்றின் மூலம் தங்கள் காருண்யத்தை புதுப்பிக்க போட்டி போடுகின்றன. சகிக்க முடியவில்லை இந்த முதலைக் கண்ணீர் நாடகங்களைக் கண்டு.

 

அகதிகளை உருவாக்கிக் கொல்பவர்களே, அதற்கு தீர்வு செல்வது போல நயவஞ்சக நாடகமாடினால் மக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்த கொடூர அரசியலை புரிந்து கொள்ளாமல் அய்லான் குர்திகளுக்காக பரிதாபப்பட்டு உகுக்கும் கண்ணீர் போலியனவை. அவர்களின் உணர்ச்சிகளில் உண்மை இருக்கலாம். ஆனால் சமூக உணர்வுகள் வெற்றிடமாக இருக்கும் போது ஏற்படும் உணர்ச்சி மேலிடுதல் அபாயகரமானது. மதவாதங்களும், தீவிரவாதமும் இதே அடிப்படையிலிருந்து தான் உருவெடுக்கின்றன. தங்கள் கண்ணீர் கன்னத்தில் சுடுவது மெய்யென்றால் மக்கள் ஏகாதிபத்தியங்களை எதிர்த்து போராட முன்வர வேண்டும். அது தான் அய்லான் குர்திகளை உருவாக்காமல் தடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ரொகிங்கியா இனப்படுகொலைகளை முன்னிட்டு .. .. ..

rohingya1

உலக ஊடகங்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டனவா? கடந்த பத்து நாட்களாக சமூக வலைத்தளங்களில் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது தான். ஊடகங்கள் ஜநாயகத்தை காக்கின்ற தூண்களில் ஒன்று என்றும், உலகின் எந்த மூலையில் என்ன நடந்தாலும் அவைகளை உலக மக்களின் முன் வைக்கும் கடமை ஊடகங்களுக்கு  இருக்கிறது என்றும், மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் நோக்கில் உண்மையான தகவல்களை மக்களிடம் சேர்க்கும் முனைப்புடன் இருப்பவையே ஊடகங்கள் என்றும் மூடநம்பிக்கையில் இருப்பவர்கள் மட்டுமே மேற்கண்ட கேள்வியை எழுப்ப முடியும். அரசு கட்டுமானங்களான சட்டம், நீதிமன்றங்கள், காவல் நிலையங்கள், இராணுவம், சட்டமன்ற, பாராளுமன்ற சபைகள் உள்ளிட்டவை எப்படி மக்களுக்கு எதிரானவைகளோ அதே போன்று தான் ஊடகங்களும் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படக் கூடியவை. எனவே அவை தொடராக நடந்து கொண்டிருக்கும் ரொகிங்கியா இனப் படுகொலைகளை உலகின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்லாது.

 

இது போல் தான், அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ஆங்சாங் சுகி, அமைதியே உருவான தலாய்லாமா, இத்யாதிகள் இந்த இனப்படுகொலைகளை கண்டித்து குரல் கொடுக்கவில்லை, நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதும். சர்வதேச பட்டங்களும், தீரர்களாக கொண்டாடப் படுவதும் அவர்கள் மக்களின் அமைதியாக இருக்கும் நடவடிக்கைகளில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதற்காக கொடுக்கப்படுவன அல்ல. மாறாக, ஏகாதிபத்திய நலன்களை மக்களின் நலனாக உருமாற்றும் கலையில் வல்லவர்களாக, விற்பன்னர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே வழங்கப்பட்டன, வழங்கப்படுகின்றன. எனவே, அவர்கள் குரல்கொடுக்க மாட்டார்கள், கொடுத்தாலும் அது தாங்கள் அம்பலப்பட்டு விடாமலிருக்க எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளாகவே இருக்கும்.

 

இந்த இரண்டு அம்சங்களை விட ஆபத்தானது, அங்கு முஸ்லீம்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. அதாவது முஸ்லீம்கள் என்பதாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. மியான்மரில் முஸ்லீம்கள் வேட்டையாடப்படுகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்கிறதோ, அதைவிட சிலர், ஈரான் ஈராக்கில் குண்டு வெடிக்கும் போது தெரியவில்லையா? ஷியாக்கள் கொல்லப்பட்டால் இப்படி குரலெழுப்புவார்களா? என்று கேள்வி கேட்பதும் அபத்தமாக இருக்கிறது. மியான்மரில் இருக்கும் அனைத்து முஸ்லீம்களும் இந்த இனப்படுகொலை கொடுமைக்குள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் மீது தான் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது. இது குறித்து மியான்மரில் வாழு ஏனைய முஸ்லீம்கள் மதம் எனும் அம்சத்தை நீக்கிவிட்டு பார்த்தால் என்ன கருதுகிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை. மட்டுமல்லாமல், ரொகிங்கிய முஸ்லீம்களை அகதிகளாக ஏற்க மறுக்கும் பங்களாதேஷ், இந்தோனேஷியா, மலேசியா போன்ற நாடுகளும் இஸ்லாமிய நாடுகளே. எனவே இந்த இனப் படுகொலைகளை மதவாத கண்ணாடியால் பார்ப்பது அபத்தமானதும், ஆபத்தானதும் ஆகும்.

 

ரொகிங்கியா முஸ்லீகள் பர்மிய பூர்வகுடிகளா? வங்காள வந்தேறிகளா? என்பதெல்லாம் பிரச்சனையின் ஆணிவேரை விட்டு நம்மை மறக்கடிக்கும் அலகுகளே. ஏனென்றால், தேசிய இனம் என்பது இருபதாம் நூற்றாண்டில் உருவாக்கப்பட்டவை. தூய தேசிய இன மக்கள் என்று எந்த இனமும் இன்று உலகில் இல்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் ஒரு தேசிய இன மக்கள் எனும் சிந்தனை யாரிடமும் இருந்ததில்லை. காலனி நாடுகளில் இனியும் நீடிக்க முடியாது எனும் நெருக்கடியை உணர்ந்து பிரிட்டன் தன்னுடைய காலனி நாடுகளில் எல்லை பிரிப்பதில் தந்திரத்துடன் நடந்து கொண்டது. ஒரே தேசிய இனமக்களை எல்லைகளால் பிரித்துப் போட்டு, எப்போதும் பிரச்சனை தீராமலிருக்க வெறுப்புகளையும் விதைத்துச் சென்றது. அதனை இன்று அமெரிக்கா தக்கவைத்து அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஏகாதிபத்திய நலனுக்கு பிரச்சனை ஏற்படாதவரை எந்த ஒரு நாட்டிலும் தேசிய இனப்பிரச்சனைகள் ஏற்படாது. எந்த ஒரு நாட்டின் ஓட்டுக் கட்சி அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் மீதான மக்களின் கோபத்தை மடைமாற்ற இனச் சிக்கலை விசிரி விடுவதையே பாலபாடமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் இவ்வாறான விசிரி விடல்கள் புதிய எல்லையை தொட்டிருப்பதை இந்த பின்னணியிலிருந்தே புரிந்து கொள வேண்டும்.

 

மியான்மரைப் பொருத்தவரை, எகாதிபத்திய நலனுக்கு அமெரிக்கா விரும்பும் ‘ஜனநாயகம்’ தேவைப்பட்ட போது, இரானுவத்தால் வீட்டுச் சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆங்சாங் சுகி அடக்குமுறையில் குறியீடாக உலகமெங்கும் முன்னிருத்தப்பட்டார். இப்போது ‘ஜனநாயகம்’ வந்து விட்டது. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் பூர்வகுடிகளல்ல என்று ஆய்வு சொல்லும் சுகி, அதுவரை இருந்து வந்த உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு, 1982ல் தானே குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கப்பட்டார்கள். ‘ஜனநாயக’ சுகி ஏன் அவர்கள் இழந்த உரிமையை மீட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது? 1950க்கு முன் ரொகிங்கியா எனும் சொல்லே பர்மிய வரலாற்றில் இல்லை என்கிறார்கள். 82ல் அவர்கள் குடிமக்கள் அல்ல என்று அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். இடைப்பட்ட 32 ஆண்டுகளில் எப்போது அவர்கள் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார்கள்? ஆய்வு செய்து சொல்ல முடியுமா இவர்களால்?

 

இது பௌத்தர்கள் இஸ்லாமியர்கள் இடையிலான பிரச்சனை என்பதன் சூக்குமம் இதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தன் நாட்டில் வாழும் மக்களை காக்கும் கடமை யாருக்கு உண்டு? தன் நாட்டில் வசிக்கும் மக்களில் ஒரு பகுதியினரை குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கும் அதிகாரம் அரசுகளுக்கு எங்கிருந்து வருகிறது? இந்தக் கேள்வி எழுந்தால் மியான்மரின் ஏனைய முஸ்லீம்கள் சும்மா இருப்பார்களா? பௌத்தர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? அரசு எனும் பிம்பம் குறித்த மாயை இன்னும் கலைக்கப்படவில்லை. கலைக்கும் வாய்ப்பை வழங்கி விடக்கூடாதே என்பதற்காகத் தான் வங்காள வந்தேறிகள் என்று கூறி பௌத்த பிக்குகள் கொன்று குவிக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியங்கள் உலகின் தேசிய இனங்களுக்கு இடையில் பகைமைத் தீயை மூட்டிக் கொண்டிருக்கும் வரை இது போன்ற பிரச்சனைகள் ஓயப் போவதில்லை. இன்னொரு பெண் வன்புணர்ச்சி செய்யப்படும் வரையிலோ, காசில்லாமல் ரொட்டி சாப்பிட்டு தகராறு செய்யும் வரையிலோ தன்னை மறைத்திருக்கும், அவ்வளவு தான்.

 

தமிழக முஸ்லீம்கள் இந்தப் பிரச்சனையை அணுகும் விதம் அயர்ச்சியைத் தருகிறது. அதிர்ச்சியூட்டும் படங்களை தேடிப்பிடித்து முஸ்லீம்களை பௌத்தர்கள் கொல்கிறார்கள் என்று பரப்புரை செய்வதிலேயே இவர்களின் வீரியம் அடங்கி விடுகிறது. குஜராத்தில் முஸ்லீம்கள் கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்பட்ட போதும் இது தான் நடந்தது. பார்ப்பன வெறி, பௌத்த வெறி போன்ற மதவெறிகள் அரசியல் அதிகாரத்தோடு இணையும் போது கொலை வெறியாட்டம் போடுகின்றன. இஸ்லாமும் இதற்கு விதிவிலக்கு அல்ல. எனவே, மதம் என்ற அடிப்படையில் மட்டுமே நின்று கொண்டிருந்தால் தீர்வுகளை நோக்கி அடியெடுத்து வைக்க முடியாது. இதன் பொருள் இந்த இனப்படுகொலையில் பௌத்த மதவெறியின் பங்கை மறைப்பது அல்லது இஸ்லாமிய மத வெறியுடன் சமனப்படுத்துவது என்பதல்ல. இந்த இனப் படுகொலைகளில் பௌத்த மதவெறி தான் களமாக இருக்கிறது. குஜராத் இனப்படுகொலைகளில் இருந்த பார்ப்பனிய மத வெறிக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல பௌத்த மதவெறி. ஆனால் இதை மத அடிப்படையில் மட்டும் நின்று பார்ப்பது குறைபாடுடையதாக இருக்கும் என்பதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

 

அகதிகள் பிரச்சனையை உலக நாடுகள் கையாளும் விதமும் அப்பட்டமாக அரசியல் நோக்கிலேயே இருக்கிறது. இந்தியாவில் இருக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளையும், திபத்திய அகதிகளையும் ஒப்பு நோக்கினாலேயே இது புரியும். நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் அகதிகளை ஒவ்வொரு நாடாக எட்டி உதைப்பது கொடூரத்தின் உச்சம். எந்த ஏகாதிபத்திய நலனுக்காக அவர்கள் சொந்த நாட்டில் கொல்லப்படுகிறார்களோ, அதே ஏகாதிபத்திய நலனுக்காகவே எந்த நாடும் அவர்களை ஏற்க மறுக்கிறது.

 

ஏகாதிபத்திய நலனே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்றால், மதங்கள் இதில் என்ன பாத்திரத்தைப் பெறும்? எந்த ஒரு பிரச்சனையையும் அரசியல் ரீதியாக அணுகுவது மட்டுமே சரியானதாக இருக்கும். நடப்பது அனைத்தும் ஏகதிபத்திய நலன் சார்ந்த அரசியல் என்றால், நடப்பதை ஏற்க முடியாத நம்முடைய அரசியல் எது? இது தான் முதன்மையான கேள்வி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு இரட்டைக்குடியுரிமை

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

சிங்கள இனவெறிப் பாசிஸ்டு ராஜபக்சேவுக்கு எதிராக தமிழக மாணவர் போராட்டம் தோற்றுவித்த பொதுக் கருத்தைத் தமக்குச் சாதமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஓட்டுப் பொறுக்குவதற்காக, தாங்களும் மாணவர் கோரிக்கைகளை ஆதரிப்பது போல எல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளும் நடிக்கின்றனர். தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவோ, “இலங்கையின் மீது பொருளாதாரத் தடை, போர்க்குற்ற விசாரணை, பொது வாக்கெடுப்பு” என்று அடுத்தடுத்து சட்டமன்றத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி, நடிப்பில் மற்றெல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளை விஞ்சுகிறார்.

இராஜபக்சேவுக்கு எதிரா இந்த சவடால் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்படுகின்ற இதே காலகட்டத்தில்தான், சிறப்பு முகாம் என்ற சிறையிலிருந்து தாங்களை விடுதலை செய்யுமாறு ஈழ அகதிகள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ‘கணவனைப் பார்க்க வேண்டும்’ என்ற ஒரு மிகச் சாதாரணக் கோரிக்கைக்காக தனது இரு பிள்ளைகளுடன் சிறப்பு முகாம் எதிரில் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார் ஒரு ஈழத்தமிழ்ப் பெண். போராட்டம் நடத்திய குற்றத்திற்காக பிள்ளைகளுடன் அவரைக் கைது செய்து சிறை வைக்கிறது ஜெ அரசு. மனைவிக்கு நேர்ந்த கொடுமையை அறிந்து சிறப்பு முகாமிலிருந்த கணவன் தூக்க மாத்திரை தின்று தற்கொலைக்கு முயற்ச்சித்திருக்கிறார்.

எந்த விதக் குற்றமும் இழக்காத ஈழத்தமிழ் அகதிகள், சிறப்பு முகாம்கள் என்ற பெயரிலான தமிழகத்தின் முள் வேலிச் சிறையில் ஆண்டுக்கணக்கில் அல்லல்பட்டு வருகிறார்கள். இவர்களை விடுவிப்பதற்க்கு முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் கையொப்பமிட்ட ஒரு அரசாணையே போதுமானது. ஆனால், சிங்கள அரசிடமிருந்து விடுதலை வாங்கித்தருவதாக சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் போடும் ஜெயலலிதா, சிறப்பு முகாம்கள் எனும் இந்த கொடும் சிறையிலிருந்து ஈழத்தமிழ் மக்களை விடுவிக்க மறுக்கிறார். சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் சிறப்பு முகாம்கள் எனும் சித்திரவதைக் கூட்டங்களை இழத்தமிழருக்காக உருவாக்கியது யார் தெரியுமா ? இன்று ஈழத்தாய் வேடமேற்றிருக்கும் ஜெயலலிதாவின் அரசுதான். இன்று ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுப்போர் பலருக்கு, கடந்த பல ஆண்டுகளாக ஈழ அகதிகளுக்கு இங்கே இழைக்கப்பட்டு வரும் கொடுமைகளைப் பற்றித் தெரியாது. தற்போது தமிழகத்தில் சுமார் ஒரு லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட ஈழத் தமிழ் அகதிகள் வாழ்கின்றனர். தமது உடமைகளைத் துறந்து, ஏதிலிகளாக வந்திறங்கிய இம்மக்களில் சுமார் 70000 பேர் தமிழகமெங்கும் உள்ள சுமார் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அகதி முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் தம் சொந்தப் பொறுப்பில் வெளியே வீடு எடுத்து தங்கியிருக்கின்றனர். இலங்கையிலிருந்து இங்கே வந்திறங்கும் ஈழத் தமிழ் மக்களை தமிழக அரசின் அதிகாரிகளும் போலீசும் அனுதபத்துக்குறிய அகதிகளாகக் கருதுவதில்லை. சந்தேகத்துக்குறிய குற்றவாளிகளாகவே நடந்துகிறார்கள். நக்சல்பாரி இயக்கத்தினரை உளவு பார்ப்பதற்கென்றே தமிழக போலீசு உருவாக்கியிருக்கும் கியூ பிரிவு உளவுத்துறை தான் அகதிகள் அனைவரையும் கண்காணிக்கிறது. கட்டுப்படுத்துகிறது. ஈழ விடுதலை இயக்கத்தை நசுக்குவது என்ற இந்திய அரசின் நோக்கத்துக்கு ஏற்ற வகையில்தான் தி.மு.க., அ.தி.மு.க. அரசுகள் ஈழ அகதிகள் அனைவரையும் ஒடுக்கி வருகின்றன.

சிங்கள இராணுவத்தின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகி காயம்பட்டவர்கள், குண்டடி, ஷெல்லடி பட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், படகில் வந்து இறங்குபவர்களின் உடம்பில் காயம் இருந்தால், அவர்களின் மீது புலி என்ற முத்திரை குத்தி சிறப்பு முகாமுக்கு அனுப்புகிறது கியூ பிரிவு போலீசு. இது மட்டுமல்ல, லஞ்சம் கொடுக்க முடியாதவர்களுக்கும், எதிர்த்து கேள்வி கேட்பவர்களுக்கும் போலீசு விதிக்கும் தண்டனை சிறப்பு முகாம். தமிழகத்தில் உள்ள ஆறு சிறப்பு முகாம்களில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அகதிகளுக்கு, சிறைக்கைதிக்குரிய உரிமைகள் கூடக் கிடையாது. வெளியுலகத் தொடர்பிலிருந்து முற்ரிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, மனைவி மக்களைக்கூட பார்க்க முடியாமல் இவர்கள் தடுக்கப்படுகிறார்கள். மருத்துவ சிகிச்சைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் அகதிகள், கைகால்களில் விலங்கிடப்பட்டு கொடிய கொலைக்குற்றவாளியைப் போலவே கொண்டு செல்லப் படுகிறார்கள். பல பத்தாண்டுகள் ஆனாலும் இந்த முகாம்களில் இருப்பவர்களுக்கு பிணை என்பது கிடையாது. வழக்கு, விசாரணை, விடுதலை எதுவும் கிடையாது. இது ஒருவகை ஆயுள் தண்டனை.

சிற்ப்பு முகாம்களில் மட்டுமன்றி, தமிழகம் முழுவதும் உள்ள நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிற முகாம்களில் உள்ள அகதிகளும் நிரந்தரமாகவே போலீசு மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் கண்காணிப்பின் கீழ் தான் வைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒரு அகதி இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் முகாமுக்கு வெளியே செல்வதென்றால், வட்டாட்சியரின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும். அனுமதியின்றி சென்றால் முகாமிலிருந்து நிரந்தரமாக வெளியேற்றப்படுவர். அனுமதி வாங்க வட்டாட்சியரையே பார்க்க முடியாத காரணத்தினால், பிற முகாம்களில் தங்கியிருக்கும் தமது பெற்றோர் இறந்து போகும் போது, பிள்ளைகளால் இறந்தவர் முகத்தைக் கூட பார்க்க முடிவதில்லை. பெண்கள் வேறு முகாமில் இருக்கும் தம் பெற்றோர் வீட்டுக்கு பிரசவத்துக்காக சென்று திரும்பினால், முகாமிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகின்றனர். வேலைக்கு செல்பவர்கள் மாலை ஆறு மணிக்குள் முகாமிற்கு திரும்ப வேண்டும் என்ற விதியின் காரணமாக, குறைந்த கூலிக்கு உள்ளூரில் மட்டும் தான் இவர்கள் வேலை செய்ய முடிகிறது. தொழில் திறமை இருப்பவர்கள் கூட நகரங்களுக்குச் சென்று நல்ல ஊதியம் ஈட்ட முடியாது.

மண்டபம், புதுச்சேரி தவிர தமிழகத்தில் உள்ள நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முகாம்கள் எதிலுமே முறையான வீடு கிடையாது. பத்தடிக்கு பத்தடி அளவில் தகரம் அல்லது, பாலிதீன் காகிதத்தினால் வேயப்பட்ட கூரை; பராமரிப்பில்லாமல் நாற்றமெடுத்த கழிவறைகள்; மின்கம்பங்கள் ஏதும் நிறுவப்படாததால், குறுக்கும் நெடுக்குமாகத் தொங்கும் மின்சார கம்பிகள்; பகல் முழுவதும் மின்வெட்டு இரவு மட்டும் தான் மின்சாரம் என ராஜபக்சே அரசின் மேனிக் பார்ம் முள்வேலி முகாமோடு போட்டி போடுகின்ற தமிழகத்தின் அகதி முகாம்கள். முகாம்களில் பள்ளியோ ஆஅரம்ப சுகாதார நிலையமோ கூட கிடையாது. அருகாமையில் உள்ள போலீசு நிலையங்களின் போலீசார், தங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம், ஏதாவது ஒரு வழக்கில் “குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு சிறைத்தண்டனை அனுபவிப்பதற்கு” முகாமிலிருந்து ஆளனுப்புமாறு மிரட்டுவார்கள். பெண்களுக்கு எதிராக பாலியல் வன்கொடுமை இழைப்பார்கள். இவையெல்லாம் அகதிகளுக்கு எதிராக போலீசால் கேட்பாரின்றி இழைத்து வரும் குற்றங்கள்.

இத்தகைய கொடுமைகளை தாங்க முடியாமல் தான், உயிரைப் பணயம் வைத்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு படகில் தப்பிச்செல்ல முயல்கிறார்கள் அகதிகள். அவர்களையும் மடக்கி கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறது தமிழக போலீசு. இவ்வாறு பயணம் மேற்கொண்ட சுமார் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்டோர் கடலிலேயே மூழ்கி மடிந்துள்ளனர். தாய்த் தமிழகம் ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு பேய்த்தமிழகமாக இருந்து வருகிறது. தொப்புள்கொடி உறவு என்று வசனம் பேசாத பிரான்சு, பிரிட்டன், கனடா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகள் தான் ஈழ அகதிகளை கௌரவமாக நடத்துகின்றன. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் விரும்புவோருக்கு குடியுரிமையும் வழங்குகின்றன.

ஆனால், இங்கோ எதுவும் கிடையாது. அகதிகள் பிரச்சனை எழுப்பப்படும் போதெல்லாம், அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் புழுத்த அரிசியையும், உதவித் தொகையையும் கொஞ்சம் கூட்டிக் கொடுப்பதற்க்கு மேல் திமுக, அதிமுக அரசுகள் எதுவும் செய்வதில்லை. முக்கியமாக உரிமையும் சுயமரியாதையும் கொண்ட மனிதர்களாக அவர்களை அங்கீகரிப்பதிலை. இந்திய அரசு அகதிகளுக்கான ஐநா உடன்பாட்டில் கையொப்பமிடவில்லை என்பதால் ஐநா அதிகாரிகளை அகதி முகாம்களுக்குள் தமிழக அரசு அனுமதிப்பதில்லை.

ஒரு பேச்சுக்கு இங்குள்ள ஈழத்தமிழர்களை அகதி என்று அழைத்த போதிலும், இந்திய அரசைப் பொருத்தவரை ஈழத்தமிழ் அகதிகள் அனைவரும் எல்லை தாண்டி ஊடுருவியிருக்கும் சட்டவிரோத குடியேறிகள். இந்த நிலைமை காரணமாக, இலங்கை மண்ணையே காண்ணால் பார்த்திராத, அகதி முகாமிலேயே பிறந்து வளர்ந்து படித்து பட்டம் பெற்ற இளைஞர்களுக்கு இங்கே அரசு நிறுவனமோ, தனியார் நிறுவனங்களோ வேலை தருவதில்லை.

அகதிகள் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் ஆணையோ பெண்ணையோ திருமணம் செய்து கொண்டால், பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு இரண்டு நாட்டின் குடியுரிமையும் கிடைக்காது. ஈழத்தவரையே திருமணம் செய்து குழந்தை பிறந்தால், இலங்கை துணைத் தூதரகத்திற்கு தெரிவித்து குடியுரிமைக்கு பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும்.

2009 இறுதிப் போருக்குப் பின் நாடு திரும்பிச் செல்ல விரும்பிய சிலர், ஈழம் சென்றனர். அங்கே தமது வீடோ, நிலமோ இல்லாத நிலையைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்று மீண்டும் தமிழகம் திரும்பினர். ஆனால் அவர்கள் முகாமை விட்டு ஒருமுறை வெளியேறி விட்டதால் மீண்டும் அகதியாக உள்ளே சேர்க்க முடியாது என்று கூறி, பதிவிலிருந்து அவர்கள் பெயரை எடுத்ததுடன் அவர்களுக்கு வழங்கி வந்த சலுகைகளையும் நிறுத்தி விட்டது ஜே அரசு. முகாமிலுள்ள மனைவி குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து வாழக் கூட இவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது.

இலங்கையில் போர் முடிந்த பின்னரும் ஈழத்தமிழ் மக்களை இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்கிறது ராஜபக்சே அரசு. ஆனால், ஜெயா அரசு ஈழ அகதி முகாம்களை ஏன் இன்னமும் போலீசின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்? ஏனென்றால் ஈழத்தமிழர் அனைவரையும் சந்தேகத்திற்குரிய தீவிரவாதிகளாகவே கருதுகிறது ஜெயா அரசு. ராஜிவ் கொலையைத்க் தொடர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான ஈழ அகதிகளை கட்டாயமாக இலங்கைக்கு கப்பலேற்றி அனுப்பியவர் ஜெயலலிதா. ஈழத்தமிழ் குழந்தைகளை பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கும் தடை விதித்தவர் ஜெயலலிதா. இன்றைக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளுக்கு இங்கே குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை எதிர்ப்பவர். ஜெயலலிதாவின் இந்த நிலைப்பாடும், இந்திய அரசின் நிலைப்பாடும் வேறல்ல.

நாம் ஈழத்தமிழ் மக்களின் தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுக்கும் அதே நேரத்தில், தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்திருக்கும் ஈழத்தமிழ் அகதிகளின் உரிமைக்கும் கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கும் குரல் கொடுக்க வேண்டும். அகதிகளாக மேலை நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்த ஈழத்தமிழர்கள் விரும்பினால் அந்நாட்டுக் குடியுரிமை பெறுகின்றனர். இந்தியாவில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு, இலங்கைக் குடியுரிமையுடன், இந்தியக் குடியுரிமையும் வழங்கப்பட வேண்டும். தஞ்சம் புகுந்த நாட்டின் குடிமகனாவதா, சொந்த நாட்டுக்கு திரும்புவதா என்பதை அவர்கள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இந்த உரிமையை இந்தியாவும் வழங்க நிர்ப்பந்திக்க வேண்டுமானால், இந்திய அரசை அகதிகளுக்கான ஐநா உடன்பாட்டில் கையொப்பமிடச் செய்ய வேண்டும். சிறப்பு முகாம்கள் எனும் சித்திரவதைக் கூடங்களிலிருந்து ஈழத்தமிழ் அகதிகள் அனைவரையும் விடுவிக்கவும், பொய் வழக்குகளை இரத்து செய்யவும், அம்மக்களுக்கு கவுரவமான வீடுகள், வேலைவாய்ப்பு வழங்கவும் கோரி, தமிழக அரசிடம் நாம் போராட வேண்டும். இந்த போராட்டங்கள் ஈழ மக்களுக்காக நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கும் ஓட்டுக்கட்சிகளையும், அவர்களுக்கு காவடி தூக்கும் சந்தர்ப்ப வாதிகளையும் அடையாளம் காட்ட வேண்டும்.

இந்திய அரசுதான் ஈழ மக்களின் போராட்டத்தை கருவிலேயே சிதைத்தது. அந்தக் கொள்கையின் தொடர்ச்சி தான் அகதிகள் மீதான இந்த அடக்குமுறை. அவர்களுடைய உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்வது சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்கம் எனும் முறையில் நமது கடமை.

 சிறப்பு அகதிமுகாம் எனும் முள்வேலிக்குள் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஈழத்தமிழ் அகதிகளை விடுதலை செய்!
 அனைத்து ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கும் இரட்டைக்குடியுரிமை வழங்கு!
 ஈழத்தமிழ் அகதிகள் மீதான போலீசு கண்காணிப்பு கட்டுப்பாடுகளை நீக்கு!
 கவுரவமான வேலை வாய்ப்பு, குடியிருப்பு வழங்கு!

%d bloggers like this: