அணுவிபத்து இழப்பீடு மன்னிக்கவும் தப்பவைக்கும் மசோதா நிறைவேறியது

கடந்த சில நாட்களாக அனைத்து ஊடகங்களாலும் பரபரப்பாக பேசப்பட்ட அணுவிபத்து இழப்பீடு மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் குரல் வாக்கெடுப்பு மூலம் நிறைவேறியுள்ள‌து. இதை நிறைவேற்றுவதற்கு முன் நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம்(!)  நடைபெற்றது.

இந்த மசோதாவின் உயிரோட்டம் குறித்து விவாதம் செய்வதை இடதுசாரிகள் என தம்மை அழைத்துக்கொள்வோர் உட்பட எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் மிகக்கவனமாக தவிர்த்துக்கொண்டன. மாறாக அவர்கள் விவாதித்ததெல்லாம் தொகையை அதிகரிக்கவேண்டும் என்பன போன்ற சில்லரை விசயங்களைத்தான்.

இழப்பீடு மசோதவில் மத்திய அரசு கொண்டு வரும் புதிய திருத்தம் தேசிய நலனுக்கு எதிரானது என்கிறார் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பிருந்தாகாரத். அதாவது மசோதா தேசியநலனுக்கு உகந்தது அதன் திருத்தம் மட்டும் எதிரானது என்பதுதான் அவர் கூறியதன் முழுப்பொருள். இழப்பீட்டுத் தொகை  500 கோடியிலிருந்து  1500 கோடியாக உயர்த்தப்பட்டதை எதிர்க்கட்சிகளின் ஆலோசனைகள் ஏற்கப்பட்டதைப் போல‌வும், இம்மசோதா சுயமாக இந்திய அரசினால் தயாரிக்கப்பட்டதைப் போலவும் காட்டுவதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இது இந்திய அரசின் விருப்பத்தினாலோ நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆலோசனைகளாலோ உருப்பெறவில்லை.

கடந்த  2008 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவுடனான அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானவுடன் அமெரிக்கமுதலீடும், தொழில்நுட்பமும் யுரேனியமும் இந்தியாவில் குவியத் தொடங்கிவிடும் என இவர்கள் கூறிவந்தது எதுவும் நடக்கவில்லை. அமெரிக்க முதலாளிகள் தொழில்நுட்பத்தையும் இயந்திரங்களையும் தருவதற்கு முன்னர் அணுவிபத்து நேரிட்டால் தாங்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என நிபந்தனை விதித்தனர். இதை ஏற்று அமெரிக்க முதலாளிகளைக் காப்பதற்குத்தான் இந்த இழப்பீடு மசோதா தயாரிக்கப்பட்டதேயன்றி பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களுக்கு இழப்பீடு உறுதி செய்யப்படவேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. அதிகபட்ச இழப்பீட்டுத் தொகையாக முதலில் மதிப்பிடப்பட்ட  500 கோடி என்பது போபால் இழப்பீட்டுத் தொகையைவிட குறைவு. போபால் இழப்பீடு எந்த அளவில் இருந்தது என்பதை தனியாக இங்கு விளக்க வேண்டியதில்லை. இப்போது உயர்த்தப்பட்ட மதிப்பு போபாலை விட கொஞ்சம் அதிகம். இதில் கவனிக்க வேண்டிய விசயம் போபாலில் நடந்தது அணு விபத்தல்ல. போபாலை விட பல மடங்கு வீரியம் மிக்க பல தலைமுறையை பாதிக்கக்கூடிய அணுவிபத்திற்கு இழப்பீடாக மதிப்பிடப்பட்ட தொகை பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களை நினைத்து மதிப்பிடப்பட்டதா? அமெரிக்க முதலாளிகளை நினைத்து மதிப்பிடப்பட்டதா?

தொழில்நுட்பத்தையோ, இயந்திரங்களையோ தருபவர்கள் இழப்பீட்டிலிருந்து விலக்களிக்கப்படுவார்கள். அவர்களிடமிருந்து இழப்பீடு பெறவேண்டுமென்றால் அணுவிபத்தை ஏற்படுத்தவேண்டும் எனும் நோக்கத்துடன் அவர்கள் செயல்பட்டார்கள் என்பதை நிரூபித்தாகவேண்டும். (இதைத்தான் தேசியநலனுக்கு எதிரானது என்கிறார் பிருந்தாகாரத்)  காலவதியான, வழக்கொழிந்த தொழில் நுட்பத்தைத்தான் இந்தியாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யவிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவிக்கப்பட்ட பிறகும் இது போன்றதொரு நிபந்தனையை வைப்பது என்பது அவர்களைக் காப்பதுதான் இம்மசோதாவை கொண்டு வருவதற்கான இந்திய அரசின் நோக்கம் என்பதை அறிவிக்கிறது.

அண்மையில் போபால் விசவாயுக் கசிவுக்கு காரண‌மான யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தை வாங்கிய டௌ கெமிக்கல்ஸ் நிறுவனம் இழப்பீடு செலுத்த வேண்டும் என அமைச்சரவை முடிவெடுத்தது. அமெரிக்க துணை அமைச்சரொருவர் இந்த நடவடிக்கையை கைவிடாவிட்டால் கடன் தருவதில் பிரச்சனை ஏற்படும் என இந்திய அரசை மிரட்டியது அண்மையில் அம்பலமானது. இது தொழில் நுட்பம் வழங்கும் நிறுவனங்களையும் இழப்பீட்டுக்கு பொறுப்பாக்கினாலும் அது எந்த அளவுக்கு நிறைவேற்றப்படும் என்பதற்கான அச்சாரமாக அமைந்துவிட்டது.

அன்னிய இயக்கும் நிறுவனங்களுடன் இணைந்து அணு ஆலையை இயக்கவிருப்பது இந்திய அரசு நிறுவனங்கள்தான் என அரசு அறிவித்திருக்கிறது. இதில் சாத்தியமற்ற நிபந்தையை வைத்து அன்னிய இயக்கும் நிறுவனங்களை இழப்பீட்டிலிருந்து விடுவித்து விட்டால் இந்திய ஆலையை இயக்கும் இந்திய அரசு நிறுவனங்களின் மீதுதான் இழப்பீட்டின் முழுப்பொறுப்பும் வருகிறது. அதன்படி இந்திய அரசு இழப்பீடு வழங்கும் என்றால் அது இந்திய மக்களிடமிருந்து பெற்ற வரிப்பணம்தான். அதாவது பாதிக்கப்படப் போகும் மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து எடுத்து பாதிக்கப்பட்ட பின் அவர்களிடம் கொடுப்பதை இழப்பீடு என எப்படிக் குறிப்பிட முடியும்? இன்னும் தெளிவாகக் கூற வேண்டுமென்றால் மக்களின் பணத்தை காலம் கடந்த தொழில் நுட்பத்தை இறக்குமதி செய்வதற்காக அமெரிக்க தனியார் நிறுவனங்களிடம் அள்ளிக் கொடுத்துவிட்டு அதனால் ஏற்படும் விபத்துக்கான இழப்பீட்டையும் அந்த மக்களின் தலையிலேயே சுமத்துவது என்பதற்குப் பெயர்தான் இழப்பீடு மசோதா.

மின் உற்பத்திதான் இதன் முக்கிய இலக்கு என்று கூறப்பட்டாலும் அணு ஆயுத உற்பத்திக்குத்தான் இவை பயன்படப் போகின்றன. இராணுவப் பயன்பாடு, ஆக்கப் பயன்பாடு என்று அணு உலைகளைப் பிரித்து கண்காணிக்கும் விதி இருக்கிறது என்று விளக்கம் கூறினாலும் ஆக்கப் பயன்ப்பாடு எனக் கூறப்படும் அணு உலைகளில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அண்மையில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வு வெளிப்படுத்திக் காட்டியிருக்கிறது. உள்நாட்டு தொழில் நுட்பத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் அணுவிசை நீர்மூழ்கிக்கப்பலை விசாகப்பட்டினத்தில் பிரதமர் தொடங்கிவைத்தார். அந்நிகழ்வில் அறிவியலாளர்கள் இக்கப்பலுக்குத் தேவையான அணுசக்தியை கல்பாக்கம் அணுஉலையில் இரகசியமாக தயாரித்ததாக கூறினார்கள். கல்பாக்கம் அணு உலையானது முழுக்க முழுக்க மின்சாரப் பயன்ப்பாட்டுக்கானது என அறிவிக்கப்பட்டு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இராணுவப்பயன்பாடு, ஆக்கப்பயன்பாடு என பிரித்துக் கூறினாலும் இரண்டின் பொருளும் ஒன்றுதான் என்பது இதன் மூலம் தெளிவாகிறது.

அதிகரித்து வரும் மின்சாரத் தேவையை கருத்தில் கொண்டுதான் அமெரிக்காவுடனான அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தம் எட்டப்பட்டிருக்கிறது என்று கூறப்படுவதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டாலும் தயாரிக்கப்படும் மின்சாரம் பயன்படப் போவது யாருக்கு? மின் உற்பத்தியில் பற்றாக்குறை எனக் கூறிக்கொண்டு மக்களையும் குறுந்தொழில்களையும் மின்வெட்டில் மூழ்கடித்துவிட்டு பன்னாட்டு, தரகு பெரு முதலாளிகளின் நிறுவனங்களுக்கு தடையற்ற மின்சாரம் வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆக இந்தியாவின் வளங்களை கொள்ளையிடுவதற்காக வரவிருக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பயன்பாட்டுக்காகத்தான், அந்த நிறுவனங்களுக்கு தேவையான மின்சாரத்திற்காகத்தான் உற்பத்தி செய்யப்படும் மின்சாரம் பயன்படும் என்பதில் ஐயம் என்ன இருக்கப் போகிறது?

இப்போது இழப்பீடு மசோதாவுக்கு நாடாளுமன்ற அங்கீகாரம் என குதிக்கும் இந்த ஊடகங்களும் ஓட்டுக்கட்சிகளும், இதன் மூலமான அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தம் நாடாளுமன்றத்திற்கு தகவல் கூட தெரிவிக்கப்படாமல் ஒப்பமிடப்பட்டது என்பதை மறந்து விட்டார்கள்.  காங்கிரஸ், பாஜக என எந்தக் கட்சியானாலும் தங்கள் எஜமானர்களான அமெரிக்க, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கண்ணசைவுக்கு ஒப்பவே செயல்படுவார்கள் என்பதற்கு, செயல்படுத்துவதற்கு ஒன்றுபட்டு நிற்பார்கள் என்பதற்கு இந்த மசோதா இன்னும் ஒரு சாட்சியாக நிற்கிறது.  மக்கள் இவர்களை புரிந்துகொள்வதும்,  புறக்கணிப்பதும் இன்றைய அவசரத் தேவையாக இருக்கிறது.

இந்திய அணுசக்தி திட்டம் குறித்த முழுமையான புரிதலுக்கு இந்திய அணுசக்தித் திட்டம் மாயையும் உண்மையும் எனும் இந்தக் கட்டுரையை அவசியம் படியுங்கள்

தொடர்புடைய இடுகை

முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு முன் மக்களின் உயிர் தூசு: பயங்கரவாதிகளின் சட்டம்

தமிழ்மணம், இண்ட்லி யில் வாக்களிக்க‌

தீர்ப்பும் கருப்பு, சட்டமும் கருப்பு: வெளுக்கப்போவது யார்?


இறந்துவிட்ட ஒருவரைத்தவிர மீதி எழுவருக்கும் இரண்டாண்டு சிறைத்தண்டனையும் ஒரு லட்சம் அபராதமும் என்பது ஒரு தீர்ப்பின் மூலம் தரப்பட்ட தண்டனை. தீர்ப்பின் பிறகு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்களா? பணத்தைக் கட்டி பிணை வாங்கிக்கொண்டு வீடு திரும்பி விட்டார்கள். சரி, இவர்கள் செய்த குற்றம் என்ன? உடனடியாக 3000 பேர் தொடந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏறத்தாழ 25000 பேரின் மரணத்திற்கும்; உடனடியாக 1.5 லட்சம் பேர் தொடர்ந்து இன்றுவரை ஏராளமானோர் பாதிப்படைந்தும் வருவதற்கு காரணமான, உலகின் மிக மோசமான விசவாயு விபத்தான போபால் யூனியன் கார்பைடு ஆலையின் நிர்வாகிகள். அதாவது 28000 பேரின் மரணத்திற்கும், லட்சக்கணக்கானோர் இன்றும் பாதிக்கப்பட்டுவருவதற்குமான தண்டனைதான் இரண்டு வருடமும் ஒரு லட்சமும், அதுவும் 26 ஆண்டுகள் கழித்து.


இந்தத் தீர்ப்பும் கூட கீழ்நீதிமன்றம் தான் அளித்துள்ளது. மேல் முறையீட்டிற்கு அனுமதியும் உள்ளது, இனி அவர்கள் உயர்நீதி, உச்சநீதி என்று பணத்தால் பறந்து, எந்தச் சொகுசையும் விட்டுவைக்காமல் வாழ்ந்து செத்தும் விடுவார்கள், வழக்கு மட்டும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஏன் இப்படிப் பிறந்தோம்? என்று காரணம் தெரியாமல் இன்றும் ஊனங்களுடன் பிறக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் குறித்து எந்த வித உறுத்தலும் இல்லாமல் கழிப்பறைக் காகிதங்களை வீசுவதைப்போல் பணத்தை வீசிவிட்டு நகர்ந்து செல்ல அனுமதித்திருக்கும் இந்த அரசையும் அதன் நீதியையும் என்ன செய்வது?


சிலர் சொல்கிறார்கள். நடந்தது விபத்து, அவர்கள் நிர்வாகிகள் எனவே அவர்களை தண்டித்தது தவறு. ஒரு விதவைத்தாய், நூறைத்தாண்டிய மாணவர்கள் படிக்கும் பள்ளி, மதிய உணவை உண்ட ஐம்பதுபேருக்கு வாந்தி மயக்கம். பொறுப்பை உணராமல் சமையல் செய்து விட்டதாய் நீக்கப்பட்டுவிட, ஆறு ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் தன்னை மீண்டும் வேலையில் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு கெஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறாள். பணிப்பொறுப்பில் இரண்டும் ஒன்றா? பாதிப்பில் இரண்டும் ஒன்றா? ஆனால் தண்டனை….? 1984 டிசம்பர் 3 அதிகாலையில் நடந்தது விபத்தல்ல. திட்டமிட்டு செய்யப்படவில்லை என்றாலும் அதை விபத்து என்று குறுக்கிவிடமுடியாது. ஏனென்றால் அது அலட்சியத்தால் விளைந்தது. 1982 ஆம் ஆண்டிலேயே சிறிய கசிவால் வேலைசெய்த ஊழியர்கள் சிலர் இறந்துவிட அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த பாதுகாப்புக்கான உயர்மட்டக்குழு பரிந்துரைத்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எதுவும் செயல்படுத்தப்படவில்லை. எனவே இந்த நிர்வாகிகளின் அலட்சியத்தினாலேயே அந்த விபத்து நடந்திருக்கிறது.


இவ்வளவு கோரமான ஒரு விபத்து நடந்து 26 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நிவாரணம் இன்னும் முறையாக வழங்கப்படவில்லை. உயிரிழந்தவர்களுக்கு ஒரு லட்ச ரூபாயும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு 25000 ரூபயும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட நிவாரணத்தொகையும் அறைகுறையாக இழுத்தடிக்கப்பட; பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கடந்த ஏப்ரலில் டில்லி சென்று தொடர் போராட்டங்களை அறிவித்தனர். அரசோ போலீஸை ஏவி விட்டு காமன் வெல்த் விளையாட்டுப்போட்டிகள் நடைபெறவிருப்பதால் தொடர்போராட்டங்களை அனுமதிக்க முடியாது என்று விரட்டியடித்தது. இந்த வழக்கு குறித்தவற்றில் அரசு திட்டமிட்டே மக்களை வஞ்சித்து வந்திருக்கிறது. இந்த விபத்தின் முக்கிய குற்றவாளியான வாரன் ராபர்ட் ஆண்டர்சன் எனும் யூனியன் கார்பைடு தலைமை நிர்வாகியை சர்வ அலட்சியமாக தப்பிக்க விட்டது. 25000 ரூபாயை பிணையத்தொகையாக பெற்றுக்கொண்டு அமெரிக்கா சென்றுவர அனுமதித்து தன் எஜமான விசுவாசத்தை காண்பித்தது நீதி மன்றம். போனவன் திரும்பிவரவில்லை, பின்னர் தேடப்படும் குற்றவாளியாக அறிவித்து கிச்சுகிச்சு மூட்டியது நீதிமன்றம். வாஷிங்டனுக்கு அருகிலுள்ள தீவில் இருப்பதாக பத்திரிக்கைகள் அம்பலப்படுத்தியும் அவனை பிடித்துக்கொண்டுவர எந்த நடவடிக்கையையும் அரசு செய்யவில்லை.


இதுபோன்ற தொழிற்சாலைகள் மக்கள் நலனுக்கு ஊறு விளைவிப்பவை என்பதால் தான் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டு இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளின் தலையில் கட்டப்படுகின்றன. நாமும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதாக தலையில் தாங்க தயாராய் இருக்கிறோம். ஆனால் அவற்றில் மெய்யாக நடப்பது என்ன? மருத்துவக்கழிவுகள் என்ற பெயரில் அணுக்கழிவுகளை இந்தியப் பெருங்கடலில் கொட்டுகிறது அமெரிக்கா, மன்மோகன் அரசோ வாலாட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. யூனியன் கார்பைடு தொழிற்சாலையில் பூச்சிக்கொல்லிக்கான ஆய்வுகள் செய்வதாக அனுமதி பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் மெதைல் ஐசோ சயனைட் போன்ற வாயுக்கள் வெளியேறுமளவுக்கு அங்கு நடந்தது என்ன? என்று எழுப்பப்பட்ட ஐயங்களையெல்லாம் அரசு சட்டை செய்யவே இல்லை. அங்கு இந்தியாவின் அனுமதியுடனேயே ரசாயண ஆயுதங்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் நடந்திருக்கவேண்டும் எனும் ஐயம் தீர்க்கப்படாமலேயே உள்ளது.


இந்திய நீதிமன்ற நடைமுறையை பொருத்தவரை, இயற்றப்பட்ட சட்டங்களின் வழி நின்று வாதப் பிரதிவாதங்களின் அடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதாக கூறுவார்கள். இந்த வழக்கில், கீழ்மட்ட நீதிமன்றங்களிலேயே 26 ஆண்டுகள் கழிக்கப்பட்டது, என்றாலும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் எந்தக்குறையும் இல்லை எனும் வாதத்தை முறியடிக்க எந்த முனைப்பும் காட்டாமல் முக்கியமான காரணத்தை நீர்த்துப்போகச்செய்ய துணை செய்தது அரசுத்தரப்பு. என்றாலும் அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கு ஒரு குறியீடாக காட்டவேண்டும் என்பதற்காகவே, வரைவு நிலையிலிருக்கும் ஒரு சட்ட மசோதாவின் அடிப்படையில் இந்தத் தீர்ப்பு தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.


அமெரிக்காவுடனான அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டு ஆண்டுகள் கடந்தும் முதலீடுகள் எதுவும் வந்து கொட்டப்படவில்லை இங்கு. ஏனென்றால் இந்தியாவின் விபத்துகள் குறித்த சட்டம் அமெரிக்க முதலாளிகளை பாதிக்கும் விதத்தில் இருக்கிறதாம். அதனால் அதை நீக்குங்கள் பிறகு வருகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அதற்காக தயரிக்கப்பட்டதுதான் அணுமின் எரிசக்தி பாதிப்புச்சட்டம். இதன் படை அணுவிபத்து நடந்தால் 500 கோடி மட்டும் முதலாளிகள் செலுத்திவிட்டு சென்றுவிடலாம், வழக்குகள் எதுவும் கிடையாது என்பது தான் அந்தச் சட்டம். ஆனால் இதுபோன்ற சட்டம் எதுவும் இல்லாமலேயே யூனியன் கார்பைடு நிர்வாகத்திற்கு எதிராக அரசு ஒன்றையும் கிழித்துவிடவில்லை. பேருக்கு யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்திற்கு எதிராக வழக்குகள் பதியப்பட்டது, அவ்வளவுதான் அதைத்தாண்டி எதுவும் நடைபெற்றுவிடவில்லை. அமெரிக்காவிலிருக்கும் வாரன் ஆண்டர்சனை இங்கு கொண்டுவர எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. 1989ல் இழப்பீடாக வழங்கப்பட்ட சில நூறு கோடி இதைத்தாண்டி வேறு எதுவும் நடந்துவிடவில்லை என்றாலும் அதையே சட்டபூர்வமாக கேட்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு சட்ட முன்வரைவை தயாரித்து நாடாளுமன்றத்தில் வைக்க நல்ல நாளுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு முன்னோட்டமாக எங்கள் தீர்ப்புகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை கோடி காட்டியிருக்கிறார்கள்.


ஜனநாயகம், மக்களாட்சி எனும் போலித்திரைகள் கூட தற்போது இவர்களுக்கு தேவைப்படவில்லை என்பதையே இவைகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. மக்கள் செத்தாலும் பரவாயில்லை அவர்களின் லாப விகிதம் மட்டும் குறைந்துவிடக்கூடாது என்பதிலேயே அரசுக்கு அக்கரை. மக்கள் புதையுண்டௌ எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அவர்களுக்கு எந்தப் பங்கமும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதிலேயே அரசுக்கு குறி. இந்தக் கருப்பாடுகளையும், கருப்புச்சட்டங்களையும் இன்னும் எவ்வளவு காலம் பொருத்துக்கொண்டிருக்கப்போகிறோம் எனும் கேள்வியைத்தான் இத்தீர்ப்பின் மூலம் நம் முன் நெட்டித்தள்ளியிருக்கிறார்கள். பதில் சொல்ல முன்வாருங்கள்.

தொடர்புடைய இடுகை

முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு முன் மக்களின் உயிர் தூசு: பயங்கரவாதிகளின் சட்டம்

முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு முன் மக்களின் உயிர் தூசு: பயங்கரவாதிகளின் சட்டம்

ஆபரேசன் கிரீன் ஹன்ட் என்ற பெயரில் காட்டு வேட்டைக்கு புறப்பட்டிருக்கும் அரசு அதற்கு சொல்லும் காரணம் மாவோயிஸ்டுகள் பயங்கரவாதிகள், அவர்களை ஒழிக்கவேண்டும் என்பது. ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே போடப்பட்ட திட்டங்களின்படி அந்தப்பகுதிகளில் கொட்டிக்கிடங்கும் கனிம வளங்களை பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகள் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஏதுவாக அங்கு காலம் காலமாய் வாழ்ந்துவரும் பழங்குடி மக்களை நாயைப் போல் நரியைப் போல் விரட்டிவிட்டு வசதி செய்து கொடுக்கவேண்டும் என்பது. சுதந்திரமடைந்து விட்டோம் என்று பீற்றிக்கொள்ளும் இந்த அறுபத்திச்சொச்சம் ஆண்டுகளில் சாலை வசதிகளை கூட செய்து தரமுடியாத இந்த அரசு, தங்கள் வாழ் தேவைக்காக வில் அம்புகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் பழங்குடி மக்களை பல்வேறு நவீன ரக துப்பாக்கி, குண்டுகள், எறிகணைகள் மூலம் போர்விமான வசதிகளுடன் விரட்டியடிக்கவிருக்கிறது. இதை வளர்ச்சித்திட்டம் என்று தன்மானமுள்ள அந்த மக்களின் வாழ்வை ஏளனம் செய்கிறது. நிராயுதபாணியான மக்களிடம் நவீன ஆயுதங்களைக் காட்டி மிரட்டுபவன் பயங்கரவாதி என்றால் இந்த அரசை எப்படி அழைப்பது?

ஆனால் அப்படியெல்லாம் சுற்றிவளைத்து சிரமப்பட்டு புரிந்து கொள்ளவேண்டிய அவசியமின்றி நாங்கள் பயங்கரவாதிகள் தான் என்று ஒரு சட்ட முன்வரைவின் மூலம் வெளிப்படையாகவே அறிவித்துக்கொண்டுள்ளது இந்த ஆளும் கும்பல். அணுமின் எரிசக்தி பதிப்புச் சட்டம் (சிவில் நியூக்ளியர் லயபிலிடி பில்) என்பது அந்த சட்ட முன்வரைவின் பெயர்.

பல்வேறு அறிவுத்துறையினரும், அறிவியலாளர்களும் ஜனநாயக நெறிகளின் படி தங்கள் பலத்தை திரட்டி போராடியும் அமெரிக்காவுடனான அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றியே தீருவது என பிடிவாதம் பிடித்து நிறைவேற்றியது மன்மோகன் அரசு. நாடாளுமன்றத்தில் எந்தவித விவாதத்தையும் நடத்தாமல் வாக்கெடுப்புச் செய்யாமல் நிறைவேற்றியது. (அந்த நேரத்தில் நடந்தது அரசின் மீதான நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு தானே தவிர ஒப்பந்தத்தின் மீதான வாக்கெடுப்பு அல்ல)

எதிர்காலத்தில் நாம் மிகப்பெரிய அளவில் மின்பற்றாக்குறையை சந்திக்க இருக்கிறோம் என்று கூறி இந்த ஒப்பந்தம் நியாயப்படுத்தப்பட்டது. அதற்கு யுரேனியம் அவசியமில்லை நம்முடைய நாட்டில் தாராளமாக கிடைக்கும் தோரியம் மூலம் அதை செய்யலாம் என்று அந்த ஆய்வில் முக்கால் பங்கு வெற்றியை பெற்றுவிட்ட அறிவியலாளர்களின் கலகக் குரல் செவிமடுக்கப்படவில்லை. இன்றுவரை ஆண்டுக்கொருவராய் அறிவியலாளர்கள் மர்மமான முறையில் செத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஏற்கனவே நடப்பில் இருக்கும் முறைகளின் மூலமும் வேறு புதிய முறைகளின் மூலமும் மின் உற்பத்தித் திட்டங்களை செயல்படுத்தினால், சூரியமின் உற்பத்தி போன்ற ஆய்வுகளுக்கு நிதி ஒதுக்கினால் இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு செலவு செய்வதை விட குறைவான செலவில் இந்த ஒப்பந்தத்தை செயல்படுத்தினால் கிடைக்கும் மின்சாரத்தைவிட அதிக மின்சாரம் பெறலாம் என்று அறிவுத்துரையினரால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது. இதற்கு அரசிடமிருந்தோ அந்த ஒப்பந்தத்தை ஆதரிப்பவர்களிடமிருந்தோ எந்த பதிலும் வரவில்லை. ஆனாலும் ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இந்த ஒப்பந்தத்தினால் இந்தியாவின் இறையாண்மை(!) பறிபோய்விடும் என்று இல்லாத ஒன்றைப்பற்றி கவலைப் பட்டனர் சிலர். அமெரிக்காவின் ஹைட் சட்டம் இந்தியாவை கட்டுப்படுத்தாது என்றார்கள். ஆனால் இந்தியாவின் நீண்ட நாள் நண்பனான ஈரானுடன் இதே அணுசக்தி விசயத்தில் அமெரிக்காவின் நலனுக்காக முரண்பட்டார்கள். ஈரானும் அணுசக்தியை ஆக்கபூர்வமாக பயன்படுத்தப் போகிறோம் என்று தான் கூறியது. ஆனாலும் குழாய் எரிவாயு திட்டம் பேச்சுவார்த்தையில் இருக்கும் நிலையிலும் அமெரிக்காவை மீறமுடியாமல் ஈரானுக்கு எதிராக இந்தியா வாக்களித்தது.

இவ்வளவு முரண்பாடுகளுக்கிடையிலும், எதிர்ப்புகளுக்கிடையிலும் இந்திய நலனை விட்டுக்கொடுத்து செய்யப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தத்தின் படி இதுவரை பணிகள் எதுவும் துவங்கிவிடவில்லை. தொழில்நுட்ப இயந்திரங்கள் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திறங்கி விடவில்லை. ஏன்? அமெரிக்க முதலாளிகள் பயப்படுகிறார்கள். விபத்து என்று ஒன்று நடந்து விட்டால் நட்டஈடு அதிகம் கொடுக்க நேரிடுமோ என்று.

அமெரிக்காவின் மூன்று மைல் தீவு, ரஷ்யாவின் சொர்நோபில் அணுக்கசிவு விபத்துகள் எவ்வளவு கோரமானவை என்று உலகம் கண்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் போபால் விசவாயுக்கசிவு நடந்து பல ஆண்டுகள் ஆனபின்பும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான இழப்பீடுகூட மறுக்கப்பட்டு இரக்கமற்று அலையவிடப்பட்டிருக்கும் இந்த நாட்டில் அணுமின் உற்பத்தி செய்து லாபம் என்ற பெயரில் இந்திய மக்களை கொள்ளையிட துடிக்கும் பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விபத்து நடந்தால் இழப்பீடு கொடுக்க நேரிடும் என்பது தயக்கமாக இருக்கிறது. அவர்களின் தயக்கத்தைப் போக்கி, வாட்டத்தை நீக்கத்தான் அணுமின் எரிசக்தி பதிப்புச் சட்டம் என்ற பெயரில் ஒரு சட்டத்தை கொண்டுவரவிருக்கிறது.

என்ன சொல்கிறது இந்தச்சட்டம்? அணுமின் உற்பத்தியில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் இரண்டாக பிரிக்கப்படும். ஒன்று, கனரக இயந்திரங்கள் தொழில்நுட்ப பாத்திரம் வகிக்கும் நிறுவனங்கள். இரண்டு, இவைகளைப் பயன்படுத்தி மின்உற்பத்தி செய்து பகிரும் நிறுவனங்கள். இந்த இரண்டு வகை நிறுவனங்களில் விபத்து ஏற்பட்டால் முதல்வகை நிறுவனங்களுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை, தொழில்நுட்ப குறைபாடு காரணமாக விபத்து ஏற்பட்டிருந்தாலும் கூட. இரண்டாம் வகை நிறுவனங்கள் விபத்திற்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும். பொறுப்பேற்று அதிகபட்ச இழப்பீட்டுத் தொகையாக 2785 கோடியை செலுத்திவிட வேண்டும். அதிலும் 500 கோடி மட்டும் செலுத்தினால் போதும் மீதியை அரசு மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து ஈடு கட்டிக்கொள்ளும். இது தான் அந்தச்சட்டம். சுருக்கமாக சொன்னால் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் இங்கு வந்து மின்சாரம் உற்பத்தி செய்து விநியோகித்து (எந்த விதத்திலும் அரசு தலையிடப்போவதில்லை) மக்களிடம் கோடி கோடியாக கொள்ளையடிக்கலாம், விபத்து நடந்தால் பிச்சைக்காசு 500 கோடியை தூக்கி வீசிவிட்டு போய்விடலாம். அரசு மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து இழப்பீடு வழங்கிக்கொள்ளும். கேட்பவன் கேனையனாக இருந்தால் எருமை மூத்திரத்தில் ஏரோபிளேன் ஓட்டலாம் என்பது இது தானா?

மக்களுக்கு அரசு கல்வி கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் கல்வியை மேற்கொள்ளலாம். மக்களுக்கு அரசு சுகாதார வசதிகளை செய்து கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் மருத்துவமனைகளை அமைத்துக்கொள்ளலாம். மக்களுக்கு குடிநீர் வசதிகளை செய்து கொடுக்க அரசால் முடியாது எனவே தனியார்கள் குடிநீர் விநியோகம் செய்யலாம். மக்களுக்கு அரசு மிசார வசதிகளை செய்து கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் மின் விநியோகம் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் இவைகளில் ஏதாவது பிரச்சனை ஏற்பட்டால் முதலாளிகள்  பணம் தரமாட்டார்கள். ஏனென்றால் லாபம் சம்பாதிக்க மட்டுமே ஆண்டவனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். எனவே அதை மட்டும் அரசு கவனித்துக்கொள்ளும் அதையும் அந்த மக்களின் பணத்திலேயே.

தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் என்பதெல்லாம் திரைபோட்டுக் கொண்டு வந்த காலமெல்லாம் கடந்து விட்டது. தன் கோரமுகத்துடன் நேரடியாகவே வந்து நிற்கிறது. இனியும் மக்கள் வலிக்கவில்லை என்று வாளாவிருக்க முடியாது. எதிர்த்து முறியடிக்க களத்தில் நிற்கவேண்டிய காலமிது.

%d bloggers like this: