சகிப்பின்மையா? பயங்கரவாதமா?

anti fascism

இந்தியாவில் அரசு நிர்வாக எந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பது இந்திய ஆட்சிமுறை குறித்த அவதானிப்புடன் இருக்கும் யாருக்கும் தெரிந்த விசயம் தான். ஆனால் மோடி தலைமையிலான அமைச்சரவை பதவியேற்ற பிறகு இது அதீத வேகமெடுத்திருக்கிறது. திட்டமிட்ட வகையில் மேலேறிக் கொண்டிருக்கிறது. கல்புர்கி போன்ற அறிவுத்துறையினர் கொல்லப்படுவது ஒருபுறமென்றால் தாத்ரியில் தொடங்கி ஜனகனமன வுக்கு எழுந்து நிற்காதது வரை வெகுமக்களுக்கு எதிரான திட்டமிட்ட தாக்குதல்கள் இன்னொரு புறம். தற்போது இது தீவிரமான விவாதத்துக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. இப்படி விவாதிப்பவர்கள் சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத்தன்மையின்மை எனும் வார்த்தையை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது சகிப்பின்மை என்பது மோடி அரசின் பார்ப்பனியமயமாக்கலுக்கு எதிரான சொல் போல கட்டியமைக்கப் பட்டிருக்கிறது, ஆனால் சகிப்பின்மை எனும் சொல் அதன் இயல்பான பொருளில் மோடிக்கு ஆதரவான சொல்லாகவே இருக்கிறது. எனவே, எது சகிப்பின்மை?, சகிப்பின்மை என்பதன் பொருள் என்ன? என்பதை நாம் ஆராய வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.

இந்திய அரசியல் சாசனம் இந்தியாவை மதச்சார்பற்ற நாடு என வரையறுத்திருக்கிறது. மதச்சார்பற்ற நாடு என்பதன் பொருள் என்ன? இந்தியாவின் நிர்வாகம் எந்த ஒரு மதத்தையும் சார்ந்து இயங்காது என்பது தான். ஆனால் யதார்த்தத்தில் இங்கு நடப்பது என்ன? நிர்வாக ரீதியாக எந்த ஒரு செயலைச் செய்வதானாலும் அங்கு பார்ப்பனிய மதச் சடங்கு முன்னிலைப் படுத்தப்படுகிறது. அதாவது எந்த மதச் சடங்குகளையும் பின்பற்ற வேண்டிய தேவை இல்லாத நிர்வாகச் செயல்கள் அரசியல் சாசன வழிகாட்டலுக்கு எதிராக பார்ப்பனிய மதச் சடங்குகளின் வழியாகவே செயல்படுத்தப் படுகிறது. விவசாயத்துக்காக, குடிநீர் தேவைகளுக்காக அணைகளிலிருந்து நீரை திறந்து விடும் போது கூட மந்திரம் ஓதி மலர் தூவி தான் திறந்து விடப்படுகிறது. அரசியல் சாசன வழிகாட்டலுக்கு எதிராக பார்ப்பனிய மதச் சடங்குகள் செய்யும் போது பிற மதங்களைச் சார்ந்த யாரும் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதில்லை. வெறும் சடங்கு வடிவங்களில் மட்டுமல்ல பல்வேறு விதங்களில் இந்த பார்ப்பனியத் திணிப்பு நடந்து வருகிறது. தேவையில்லாமலும், அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிராகவும் செய்யப்படும் இவைகளை பிற மதத்தினர் சகித்துக் கொண்டு செல்கிறார்கள். இதைத் தான் சகிப்புத் தன்மை என்று சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு தேவையில்லாத ஒன்று, அரசியல் சாசனத்தில் சொல்லப்படாத ஒன்று செய்யப்படும் போது அதை ஏற்க வேண்டும் எனும் அவசியம் அவர்களுக்கு இல்லை. ஆனாலும் அவர்கள் அமைதியாய் இருக்கிறார்கள் என்றால் அதன் பெயர் தான் சகிப்புத் தன்மை.

இப்போது சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத் தன்மையின்மை என்றால் அதன் பொருள் என்ன? இந்தியாவில் செய்யப்படும் பார்ப்பனியத் திணிப்புகளை பிற மக்கள் எதிர்த்து முறியடிக்கிறார்கள் என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும். ஆனால் இப்போது விவாதிக்கப்படும் சகிப்பின்மை என்பது இதைக் குறிக்கவில்லை. பார்ப்பனியத் திணிப்புகள் முறியடிக்கப்படுவதில்லை.

இந்தியக் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் விரும்பும் உணவை உண்ணவும், விரும்பியபடி வாழவும் உரிமை உண்டு. இதை யாரும் தடுக்க முடியாது. அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கும் உரிமை இது. ஆனால் இங்கு என்ன நடக்கிறது? மாட்டுக்கறி உண்டார் என பொய்யாகக் கூறி ஓர் இஸ்லாமிய முதியவர், தான் பிறந்தது முதல் வாழ்ந்து பழகி வரும் சொந்த கிராமத்து மக்களால் அடித்தே கொல்லப்படுகிறார். இப்படி அடித்தே கொன்றதை விட வக்கிரமமானது இதை விசாரிக்க வந்த காவல் துறை அவர் வீட்டில் இருந்தது ஆட்டுக் கறியா? மாட்டுக் கறியா? என சோதனை செய்தது. இதன் முன்னும் பின்னும் பல நிகழ்வுகள் மாட்டுக்கறியை வைத்து வெறியூட்டி மக்களைக் கொன்றொழிக்கும் நோக்குடன் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இன்றுகூட ஒரு திரையரங்கில் தேசிய கீதம் பாடப்படும் போது எழுந்து நிற்கவில்லை என்று கூறி இஸ்லாமிய தம்பதியர் வெளியே துரத்தப்பட்டிக்கிறார்கள். இதே போன்றதொரு அனுபவம் எனக்கும் நேர்ந்திருக்கிறது. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஈரோடு அருகில் உள்ள ஒரு தனியார் கல்லூரியில் உறவினர் ஒருவரை சேர்க்கச் சென்ற போது, அங்கு நடந்த நிகழ்ச்சியில் தேசிய கீதம் இசைக்கப்பட்டது. அதன்போது நான் மட்டும் எழுந்து நிற்காமல் தொடர்ந்து இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். தேசிய கீதத்தை அவமதித்து விட்டதாக பேராசிரியர் உட்பட பலர் என்னைச் சூழ்ந்து நின்று வாக்குவாதம் செய்தார்கள். அனைவருக்கும் என்னுடைய நிலையை விளக்குவதற்கும், அது சரி தான் என நிருவுவதற்கும் எனக்கு முடிந்திருந்தது அன்று.  ஆனால் இந்த நிகழ்வில் தேச பக்தி என்ற முகாந்திரத்தோடு பார்பனிய மதவெறி கலந்திருக்கிறது.

தேசபக்தி, பார்ப்பனிய மதவெறியினால் தாக்கப்படும், தடுக்கப்படும் அனைத்தும் அரசியல் சாசனத்தால் குடிமக்கள் செய்வதற்கு எவ்வித தடையும் விதிக்கப்படாதவை, செய்வதற்கு உரிமையுள்ளவை. செய்வதற்கு உரிமையுள்ள, தடை செய்யப்படாத ஒரு செயலை செய்வதை தடுப்பதை குறிப்பிட சகிப்பின்மை என்ற சொல் எப்படி பொருத்தமாக இருக்க முடியும்? அது உரிமையை தடுப்பது. அது உரிமை தடுப்பது தொடர்பான குற்ற நடவடிக்கை. பயங்கரவாத நடவடிக்கை. எனவே, சகிப்பின்மை என்று கூறுவதே பார்ப்பனியத்தின் கோர முகத்தை ஓரளவு மறைக்கத்தான் உதவுகிறது. இந்த பயங்கரவாத நடவடிக்கைக்கு எதிராக அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்போவதில்லை. ஏனென்றால் இதை தூண்டி விடுவதே அந்த அரசு தான். மக்கள் தான் இதை முறியடிக்க வேண்டும், மக்களால் தான் இதை முறியடிக்க முடியும். அதற்கு முதற்படியாக இதை சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத் தன்மையின்மை என்று குறிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக பயங்கரவாதம் எனும் சொல்லால் குறிப்பிட வேண்டும். பார்ப்பனிய பயங்கரவாதம்.

இவ்வித தாக்குதல்கள் அனைத்தும் இஸ்லாமியர்களுக்கும், ஒடுக்கப்பட்டோருக்கும் எதிராக மட்டுமே நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன. மாட்டுத் தோலை உரித்தார்கள் என்று கூறி மனிதத் தோலை உரித்த கொடூரங்களை எல்லாம் நாம் கடந்து வந்திருக்கிறோம். பார்ப்பனிய வானரங்களால் நடத்தப்படும் இக் கொடூரங்களுக்கு அரசின் ஆசி உண்டு என்பதை துப்பறிந்து கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. பாஜகவுக்கு ஓட்டுப் போடாதவர்கள் முறை தவறி பிறந்தவர்கள் என்பதில் தொடங்கி பாகிஸ்தானுக்கு செல்லுங்கள் என்பது வரை அமைச்சர்களால் ஆற்றப்படும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க உரைகளையெல்லாம் கல்லுளிமங்கன் மோடி ரசித்துக் கொண்டு தானே இருக்கிறார். ஆக இது மாட்டுக்கறி தொடர்பான பிரச்சனையோ, இந்தியாவை விட பாகிஸ்தான் கருத்துரிமை கொண்ட நாடா என்பது குறித்த பிரச்சனையோ அல்ல. மாறாக பார்ப்பனிய பயங்கரவாதம் தன் கோரப் பற்கள் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக மக்களை குதறிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனை.

modi Fascism

ஆனால், இதை எதிர் கொள்பவர்கள் இதை பார்ப்பன பயங்கரவாதமாக புரிந்திருந்தாலும் கூட, அவர்களின் எதிர்வினை அந்த மட்டத்தில் இருக்கவில்லை. மாட்டுக்கறி உண்ண தடை விதிக்கப்படுவதை எடுத்துக் கொள்வோம். இதை எதிர்த்து அவர்கள் மாட்டுக்கறி விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்வதும், மாட்டுக்கறி ஏற்றுமதி செய்வது பார்ப்பனிய வானரங்கள் தாம் என எடுத்துக் காட்டுவதுமாக இருக்கிறது அவர்களின் எதிர்வினை. இது அந்த பார்ப்பனிய வானரங்களை அம்பலப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தாலும் போதுமானதாக இல்லை. இது அவர்களை அசைக்கவில்லை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் பன்றிக் கறி என்று திசை திருப்புவதற்கும் ஏதுவாகிறது.

தமிழகத்துக்கு என்றொரு மரபு இருக்கிறது. “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” எனும் திருக்குறளின் நெத்தியடி தொடங்கி வேதாந்தி எனும் பார்ப்பன நரி கருணாநிதியின் நாக்கை அறுப்பேன் என்று கூறிய போது அந்த வானரங்களை கம்பிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் நின்று பயத்தில் கதற வைத்தது வரை பார்ப்பன எதிர்ப்பை மரபாக வரித்துக் கொண்டிருப்பது தமிழ்நாடு. இந்த மரபின் வழியில் பார்ப்பன பாசிசங்கள் அஞ்சி நடுங்க வேண்டும். நம் போராட்டங்களின் வீரியம் அவர்களை சுட்டுப் பொசுக்க வேண்டும்.

இன்று அந்த பார்ப்பன வானரங்கள் அதிகாரத்தின் மறைவில் இருந்து சீண்டிப் பார்க்கின்றன. தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் சமூக ஆர்வலர், பொருளாதார நிபுணர், அரசியல் விமர்சகர் எனும் போர்வையில் தம் நச்சுக் கருத்துகளை பொதுக் கருத்தாக மாற்றும் வேகத்தோடு களமிறங்கி, அதற்கு அரசும் ஊடகங்களும் துணை நிற்பதை இன்று நாம் கண்டு வருகிறோம். இவைகளை நாம் ஒன்றோடொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனி பிரச்சனைகளாக காண முடியுமா? இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையை அழித்து ஒற்றை பார்ப்பனிய கலாச்சாரத்தை நிறுவுவது தான் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் நோக்கம். இதை தடுப்பது தான் நம்முடைய நோக்கமாக இருக்க முடியும். இதை நிறைவேற்றுவதற்கு மாட்டுக்கறி விருந்து மட்டும் போதுமானதல்ல.

பார்ப்பனியத்துக்கு எதிரானவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைவது தான் அதன் சவப்பெட்டியின் கடைசி ஆணியை அடிக்கும். இஸ்லாமியர்கள், கிருஸ்தவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் ஓரணியில் திரள வேண்டும். மதங்களைக் கடந்து ஒன்றிணைவது மட்டுமே பார்ப்பன பாசிசங்களை அச்சுறுத்தும். மத அடிப்படையில் பிரிந்து கிடக்கும் இவர்களை எது ஒன்றிணைக்கும்? பார்ப்பனியத்தால் பாதிக்கப்படுவோர் அனைவருக்கும் இருக்கும் ஒரே ஒற்றுமை அரசின் கொள்கையால் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து கொண்டிருப்பது தான். வர்க்கம் தான் அனைவரையும் இணைக்கும் ஒரே கண்ணி. வர்க்கமாய் இணைந்தால் தான் அந்த பயங்கரவாதத்தை வீழ்த்த முடியும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: