புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

அல்தாபி, பிஜே: சாக்கடைகளை விலக்கி மக்களுக்காக சிந்திப்போம்!

pj altha

 

அரசியல் வெற்றிடம் என்றொரு சொற்றொடர் தமிழக அரசியலில் தற்போது பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. யதார்த்தத்தில் அப்படி ஒரு வெற்றிடம் இருக்கிறதா? என்பது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். தமிழக இஸ்லாமியர்களிடம் ஓர் அரசியல் வெற்றிடம் நீண்ட காலமாகவே நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. அதேநேரம் தமிழக இஸ்லாமியப் பரப்பில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செல்வாக்குடன் இருக்கின்றன. அதில் முதன்மையான ஒன்றாக இருக்கும் தமிழ்நாடு தவ்ஹீத் ஜமாத் எனும் அமைப்பில் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கும் குழப்பங்கள், தமிழ்நாட்டில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் தங்களின் கடைசி மூச்சில் முனங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதன் வெளிப்பாடாகவே தெரிகிறது.

முகம்மது அலி ஜின்னா அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட முஸ்லீம் லீக் பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்திய யூனியன் முஸ்லீக் லீக் ஆக மாறுகிறது. காயிதே மில்லத் இஸ்மாயில் அவர்கள் தலைமையில் இயங்கிய வரையில் அரசியல் ரீதியாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கட்சி, அவரின் மறைவுக்குப் பிறகு மெல்ல மெல்ல மதவாத ரீதியில் சருக்கி இன்று இருக்கிறதா இல்லையா என்பதே தெரியாத நிலையில் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில், மதீனாவில் (சவூதி அரேபிய நாட்டின் மதீனா எனும் நகர்) வேதம் பயன்றவர்களைக் கொண்ட இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்க குழுக்கள் மூலம் ஜாக் (ஜாமியத்துல் அஹ்லில் குரான் வல் ஹதீஸ் என்பதின் சுருக்கம் – மெய்யான குரான் ஹதீஸ் வழியில் நடக்கும் அமைப்பு என்பது பொருள்) எனும் பெயரில் வஹ்ஹாபிய அமைப்பு ஒன்று தமிழகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த அமைப்பு அரசியல் ரீதியாக யதார்த்தத்தில் இஸ்லாமிய மக்களின் பிரச்சனைகள் என்ன? அவைகளை எவ்வாறு தீர்ப்பது? அவைகளுக்காக என்ன வழியில் மக்களைத் திரட்டுவது? போன்ற எந்த முனைப்பும் இன்றி மதவாதத்தில் மூழ்கித் திளைத்த அமைப்பாக இருந்தது. அரசியலற்ற மதத் தூய்மை பேசுகின்ற அமைப்பாக தன்னை காட்டிக் கொண்டது. ஆனால், அரசியலின்றி ஏதேனும் இருக்க முடியுமா?

வஹ்ஹாபியம் பேசும் இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் என்பதே அரசியல் தான். சர்வதேச அரசியல். அமெரிக்கா, சோவியத் யூனியன் இடையேயான பனிப்போர் காலங்களில் சோவியத் யூனியனை வெல்ல அமெரிக்கா கண்டுபிடித்து, கடைப்பிடித்த  அரசியல். வியட்நாமில் வாங்கிய அடியில் அமெரிக்க மக்களே ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிராக போராடத் தொடங்கி விடுவார்களோ என்ற பயத்தில் நேரடியான இராணுவ நடவடிக்கைகளை தவிர்த்து மாற்று யோசனைகளை செயல்படுத்த முயன்றது அமெரிக்கா. அதில் ஓர் உத்தி தான் அமெரிக்காவில் படித்துக் கொண்டிருந்த செய்யத் குதூப் எனும் எகிப்தியரின் இஸ்லாம் ஓர் அறிவியல் மதம் எனும் சிந்தனை வழியாக ஆப்கானில் வெற்றிகரமாக சோதித்துப் பார்த்த இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் எனும் உத்தி. இது தான் வளைகுடா நாடுகளின் பொருளாதார பலத்தினாலும், அமெரிக்க ஊடக பலத்தினாலும் உலகம் முழுவதும் பரப்பப்பட்டது. இன்றும் எங்கெல்லாம் அமெரிக்காவுக்கு எதிர்ப்பு கிளம்புகிறதோ அங்கெல்லாம் இந்த மீட்டுருவாக்க குழுக்கள் இஸ்லாமிய தூய்மைவாதம் பேசி பயங்கரவாத செயல்களில் ஈடுபடுவதே சான்று. இந்தியாவிலும் இந்த இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்க வஹ்ஹாபியக் குழுக்கள் வளர்ந்த அதே காலகட்டத்தில் தான், பார்ப்பனிய பாஜகவும் அரசியல் அதிகாரத்தில் வளர்ந்தது. அதாவது இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் எப்படி அமெரிக்காவுக்கு உதவியதோ அதைப் போலவே இந்தியாவில் பார்ப்பனியத்துக்கு உதவிக் கொண்டிருக்கிறது. இது தான் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்களின் அரசியல். தெளிவாகச் சொன்னால், தன்னைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கும் பல்லாயிரக் கணக்கான உழைக்கும் இஸ்லாமிய மக்களுக்கு எதிராக தன்னை உருவாக்கிய முதலாளியான அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் அதன் இந்தியக் கூட்டாளிக்கும் உதவும் அரசியல்.

இன்று தமிழகத்தில் இயங்கும் பல வஹ்ஹாபியக் குழுக்களுக்கு தாய் அந்த ஜாக் எனும் அமைப்பு தான். அதிலிருந்து பிரிந்து வந்த பல உடைவுகளுக்கு நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பிஜே என அழைக்கப்படும் பி ஜெய்னுலாப்தீன் காரணமாக இருந்திருக்கிறார். தமிழ இஸ்லாமிய இளைஞர்களிடம்  மதத்தூய்மைவாதம் தீயைப் போல் பற்றிக் கொள்வதற்கு பிஜேவின் பேச்சாற்றல் ஒரு முதன்மையான காரணி. அதேநேரம் காயிதே மில்லத் மறைவுக்குப் பிறக்கான அப்துல் சமது, அப்துல் லத்தீப் தலைமையிலான இந்திய யூனியன் முஸ்லீம் லீக், அரசியலை முழுமையாக கை கழுவி பிழைப்புவாதத்தில் கரைந்து போக விரக்தியுற்ற இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் பீஜேவின் எளிமையான தர்க்கவியல் பேச்சால் எளிதில் ஈர்க்கப்பட்டார்கள். அதேநேரம் வளைகுடாவில் கிடைத்த வேலை வாய்ப்பும் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றியது.

எழுபதுகளின் பிற்பகுதியில் உத்திரப் பிரதேசத்தில் அஹ்மதுல்லா சித்திக் என்பவரால் தொடங்கப்பட்ட சிமி அமைப்பின் தமிழகப் பிரிவு, குணங்குடி ஹனீபாவால் தொடங்கப்பட்ட முஸ்லீம் முன்னேற்றக் கழகம், கோவை பாஷாவால் தொடங்கப்பட்ட அல் உம்மா போன்றவை அரசின் கொடுமையான அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகின. இவற்றில் இருந்தவர்கள் (ஜவாஹிருல்லா, பாக்கர் போன்றோர்) மேற்கூறிய வஹாபிய குழுக்களோடு தங்களை இணைத்துக் கொண்டதும் அரசின் அடக்குமுறை காணாமல் போனது. இவற்றில் சிமியின் தாய்  அமைப்பான ஜாமாதே இஸ்லாம் இ ஹிந்த் மட்டும் கொஞ்சம் தாக்குப் பிடித்து நிற்கிறது.

அரசியல் கலப்பில்லாத இஸ்லாமிய தூய்மைவாதம் பேசுவதாக கூறப்படும் வஹ்ஹாபிய குழுக்களில் ஏன் பிளவுகள் தோன்றுகின்றன? இவ்வாறான அனைத்து பிரிவுகளுக்கும் கொள்கை(!) ஒன்று தான். இஸ்லாத்தின் சன்னி பிரிவை தான் இவர்கள் அனைவரும் பின்பற்றுகிறார்கள்.  சன்னி பிரிவை பின்பற்றும் நடைமுறைகளில் ஏதேனும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? என்றால் அதுவும் இல்லை. பின் ஏன் பிளவுகள்?

ஜாக் தொடங்கி இன்று தவ்ஹீத் ஜமாத் வரை ஏற்பட்டுள்ள அத்தனை குழப்பங்களுக்கும் தனி நபர் ஒழுக்கக் கேடு, பொருளாதார பிரச்சனைகள் தான் காரணமாக முன்னிருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. தேர்தல் அரசியலில் பங்கெடுக்கலாமா கூடாதா என்பதும் சிக்கலாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்றாலும் அது முதன்மையானதில்லை என்பது அவர்களின் நடைமுறையில் வெளிப்பட்டது.

தொடர்ச்சியாக ஏன் இந்த வஹ்ஹாபிய அமைப்புகள் தனி மனித கேடுகளில் சிக்குகின்றன? அதன் வழியாக பிளவைச் சந்திக்கின்றன என்பது ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று. மாறாக, பிஜே, அல்தாபிகளின் பாலியல் நடவடிக்கைகள், அவர்களின் பைலா விதிகள், பிஜேவா அல்தாபியா யார் சரியானவர்?, அதில் சதி இருக்கிறதா? என்பன போன்ற கவைக்குதவாதவைகளை அலசுவது பிரச்சனையை சரியாக புரிந்து கொள்ள உதவாது.

என்பதுகளுக்கு முன்பு வரை தமிழக இஸ்லாமியர்களிடம் மதமும் அதன் கோட்பாடுகளும் முதன்மையாக இருந்ததில்லை. வணக்க வழிபாடுகளும் கூட முக்கியத்துவம் பெற்றிருக்கவில்லை.  வெள்ளிக்கிழமை தொழுகையைத் தவிர அன்றாட ஐவேளைத் தொழுகைகளுக்கு ஒரு வரிசை நிறைந்தாலே அதிசயம் தான். எல்லா மதத்தினருடனும் கலந்து பழகி ஐக்கியமாக உழைக்கும் மக்களாக வாழ்ந்த காலம். வஹ்ஹாபிய குழுக்கள் தான் மதத்தை முதன்மையாக நிகழ்ச்சி நிரலுக்குள் கொண்டுவருகின்றன. இது தான் அன்றைய ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு தேவையான அரசியலாக இருந்தது. இந்து மத உணர்வை ஏற்படுத்துவது, இந்து மத விழுமியங்களுக்குள் மக்களைக் கொண்டு வருவது ஆர்.எஸ்.எஸ். பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு தேவையனதாக இருக்கிறதோ, அதேபோல, அன்று மதக் கோட்பாடுகளில் பிடிப்பற்ற இயங்கியவாதிகளாக கம்யூனிஸ்டுகளை எதிர்க்க  மதப்பிடிப்புள்ள அதை மட்டுமே முதன்மையானதாக கொண்ட ஒரு கூட்டம் தேவைப்பட்டது. அதைத்தான் உலகெங்கும் வஹ்ஹாபிய குழுக்கள் செய்தன.

மதத்தைக் காட்டி மக்களை ஈர்க்கலாம், தக்க வைக்க முடியுமா? உழைக்கும் மக்களுக்கு அன்றாடப் பிரச்சனைகள் தேவைகள் பேரளவில் இருக்கின்றன. இதைப் பற்றி பேசாத, இதை தீர்க்க முயலாத எந்த இயக்கமும் மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற முடியாது.  தமிழக வஹ்ஹாபிய குழுக்களின் இருத்தலுக்கு அடிப்படையாகிய பொருளாதார தேவைகளை வழங்குவது வளைகுடா நாடுகளில் இருக்கும் உழைக்கும் மக்களே. அந்த வளைகுடா நாடுகள் முதலாளித்துவ விதிகளுக்கு ஆட்பட்டு நிடாகத் போன்ற சட்டங்கள் மூலம் ஆட்குறைப்பு செய்த போது இந்த வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செய்ததென்ன? மேலும், தங்களைப் பின்பற்றும் மக்களின் அன்றாட பிரச்சனைகளான விலைவாசி உயர்வு முதல் பார்ப்பன பாசிச தாக்குதல்கள வரை இந்த வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் செய்ததென்ன? எதுவுமில்லை, அல்லது ஆழமற்ற மேம்போக்கு நடவடிக்கைகள் மட்டுமே.  ஏனென்றால் அவர்களுக்கு உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் தேவையே இல்லை மாறாக ஏகாதிபத்திய அரசியல் மட்டுமே தேவை.

இவைகளைத் தாண்டி அரசியல் என்று அவர்கள் முன் வைத்தது ஒட ஒதுக்கீடு மட்டுமே. அதிலும் முழுமையற்று தனியார்மயம் இடஒதுக்கீட்டை அதன் வேரிலிருந்தே அழுகச் செய்வதை எந்தக் கேள்வியும் எழுப்பாமல், தன்னைப் பின்பற்றோவோருக்கு பயிற்றுவிக்க முயலாமல் மொன்னையான வடிவிலேயே இடஒதுக்கீடு கோரும் போராட்டங்கள் அமைந்தன. இவ்வாறு தங்கள் வாழ்வுக்கான போராட்டமாக இல்லாமல் மதத்தை மட்டுமே முனிலைப்படுத்தும் ஒரு இயக்கத்தில் யாரால் நீடித்திருக்க முடியும்?

ஜாக் கில் இன்று விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவில் ஒரு சிலரே எஞ்சி இருப்பதன் காரணம் என்ன? ஏனென்றால் உழைக்கும் மக்களை ஈர்க்கக் கூடிய எந்த அம்சமும் அதில் இல்லை.  மாறாக ஒவ்வொரு முறையும் ஏற்படும் பிரிவினால் பிளவுபடும் இயக்கம் மக்களை ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தது. காரணம் ஏற்படும் பிளவு உழைக்கும் மக்களின் அரசியலற்ற அதன் தன்மையை தற்காலிகமாக பின்னுக்குத் தள்ளி பிளவு பேசு பொருளாக ஆக்கப்பட்டு அதன் மூலம் மட்டுமே உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. சிந்தித்துப் பாருங்கள், ஜாக் கில்  எந்தப் பிளவும் ஏற்படவில்லை என்றால் இன்றைய பல வஹ்ஹாபிய இயக்கங்களின் செல்வாக்கு ஜாக் கிற்கு கிடைத்திருக்குமா?

ஆம். ஒவ்வொரு முறை ஏற்பட்ட பிளவின் மூலம் மட்டுமே, அதன் வழியேயான எதிரெதிர் போட்டி மனப்பான்மையால் மட்டுமே தமிழகத்தில் வஹ்ஹாபிய இயக்கங்கள் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.பிஜே என்பவர் மீதான நாயக பிம்பமும் இதற்கு துணை செய்தது. இதனைத் தாண்டி அந்த இயக்கங்களில் எதுவுமில்லை. இதற்கு இன்றைய காலங்களில் புதிய இளைஞர்களை அந்த இயக்கங்கள் ஈர்க்க முடியாமல் திணறுவதையே போதுமான சான்றாக கொள்ளலாம்.

இப்போது ஒரு முக்கியமான கேள்விக்கு திரும்புவோம். அல்தாபி, பிஜே, சைபுல்லா ஹாஜா, பாக்கர் இன்னும் பலர் மீது ஏன் பாலியல், கையாடல் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்படுகின்றன? அஞ்சுவதும் அடிபணிவதும் அல்லா ஒருவனுக்கே என்று கம்பீரமாக முழங்கும் இவர்களால் ஏன் சமூகத்தில் அப்பழுக்கற்றவர்களாக நல்லவர்களாக இருக்க முடிவதில்லை? சமூகத்தில் நல்லவர்களாக இருப்பதற்கும் நீடிப்பதற்கும் வேதங்களில் ஒன்றுமில்லை என்பதற்கு தேவநாதன்களே (கோவில் கருவறைக்குள்ளேயே பெண்களை மயக்கி கலவியில் ஈடுபட்டவன்) சாட்சி. சமூகம் சீர் கெட்டிருக்கும் போது தனி ஒருவனால் ஒருபோதும் நல்லவனாக இருக்கவோ நீடிக்கவோ முடியாது. சமூகம் ஏன் இப்படி இருக்கிறது? இப்படி சீர் கெடுவதற்கு யார் எது காரணம்? நேர்மையாக உழைத்து வாழும் மக்கள் எதனால் வீழ்த்தப்படுகிறார்கள்? சமூகம் எந்த அடிப்படையில் இயங்குகிறது? அதை எந்த வழியில் மாற்றுவது என்று சிந்திக்காத யாரும், அவ்வாறு மாற்றுவதற்காக முயற்சிக்காத யாரும் நல்லவர்களாக நீடிக்க முடியாது.

இயக்கங்கள், கட்சிகள், அமைப்புகள் அனைத்தும் ஊழலிலும், முறைகேடுகளிலும், ஆணாதிக்கத்திலும் மூழ்கிக் கிடப்பதற்கு இது ஒன்றே காரணம். அவர்களுக்கு சமூகம் குறித்த எந்த சிந்தனையும் இல்லை. சமூகத்தின் இயக்கத்தை இயங்கியல் பார்வையோடு அவர்கள் அணுகுவதில்லை. அதனால் சக மனிதர்களுக்கு நேர்மையாக நடந்து கொள்ள வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இல்லை. மதம் ஒரு போதும் சக மனிதர்களுக்கு நேர்மையாக நடந்து கொள்ள தூண்டாது என்பதற்கு தவ்ஹீத் ஜமாத்துக்குள் நடக்கும் மோதல்களே போதுமான சான்றாகும். இஸ்லாத்தையே தன் பேச்சாலும் விளக்கங்களாலும் தூக்கி நிறுத்தி இருப்பதாக கருத்தப்படும் பிஜே மீது அன்றிலிருந்து இன்று வரை பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கின்றன. இவைகளை அவர் எதிர்கொண்ட விதத்தை நேர்மையான மீளாய்வுக்கு உட்படுத்திப் பாருங்கள். மதமும், வேதங்களும் அது கொடுக்கும் நீதி போதனைகளும் மனிதனை நேர்மையானவர்களாக நிலைநாட்டுவதற்கு போதுமானவை அல்ல என்பதை அந்த மீளாய்வு உங்களுக்கு புலப்படுத்தும்.

இஸ்லாமிய இளஞர்களே! உங்கள் மத நம்பிக்கைகள் எப்படி வேண்டுமானலும் இருக்கட்டும். அது இப்போதைய பிரச்சனை அல்ல. கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதை பின் தள்ளி வைத்துவிட்டு இருக்கிறார் என்றே கொள்வோம். நீங்கள் நல்லவர்களாக, நேர்மையானவர்களாக, சக மனிதர்களுக்கு உண்மையானவர்களாக மாற விரும்பினால், முதலில் சக மனிதர்களைப் பாருங்கள். உழைத்தே உடல் வற்றிப் போன அந்த மக்களின் நிலைக்கு காரணம் என்ன? அதை எப்படி நீக்குவது என்று சிந்தியுங்கள்.

நம்முடைய அன்றாடப் பிரச்சனைகள் என்ன? விவசாயம் திட்டமிட்டு அழிக்கப்படுகிறது. தொழில்துறை கார்ப்பரேட்டுகளுக்கான இயந்திரங்களாகவும் மக்கள் அதில் சிக்கி பிழியப்படும் கரும்புகள் போலவும் மாற்றப்பட்டு விட்டன. நீர், நிலம், காற்று என சுற்றுச் சூழல் மாசுபடுத்தப்படுகிறது. கனிம வளங்கள் வகைதொகையின்றி கொள்ளையிடப்படுகின்றன. இவைகளின் விளைவுகள் தான் நாம் அன்றாடம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள். இவைகளை சரி செய்வதற்கு என்ன செய்யலாம்?

நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் நெறிமுறைகளில் இதற்கு தீர்வு இருக்கிறதா என்று சிந்தியுங்கள். இருக்கிறது என்றால் விளக்குங்கள் நாங்களும் உங்களோடு வருகிறோம். இல்லை என்றால் இந்த மக்களையும், சமூகத்தையும், இயற்கையையும் காப்பாற்ற எங்களோடு ஏன் நீங்கள் இணையக் கூடாது?

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

சௌதி நிடாகத் சட்டம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியவை என்ன?

நீங்கள் டி.என்.டி.ஜே வுக்கு பணம் அனுப்பவில்லையா?

ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

பிளாஸ்டிக் அரிசி: மூளையை அடகு வைக்கலாமா?

பிளாஸ்டிக் அரிசி

 

இன்றைய தேதியில் பயனுள்ள தகவல் குறிப்பு என்றால் அது, “பிளாஸ்டிக் அரிசையை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?” என்பது தான். அந்த அளவுக்கு பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த பீதி பரப்பப் பட்டிருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்தே பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த தகவல்கள் உலவிக் கொண்டிருந்தன என்றாலும் தற்போது தமிழக அரசே இதை முன்னின்று பரப்பியதைப் போல தெரிகிறது. வதந்தி பரப்புவோர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்திருந்தாலும், பிளாஸ்டிக் அரிசியைக் கண்டறிந்து பறிமுதல் செய்ய குழு அமைத்து நடவடிக்கை, பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்து தகவல் கொடுக்க தனி தொலைபேசி இலக்கம் அறிவிப்பு என தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகள் மக்களை பீதிக்கு உள்ளாக்கின.

அது என்ன பிளாஸ்டிக் அரிசி? சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளிக் காட்சி பரவி வருகிறது. ஓர் இயந்திரத்தின் ஒரு முனையில் பிளாஸ்டிக் தாளை உள்ளிடுகிறார்கள். அப்படியே காமிரா நகர்ந்து செல்கிறது, அந்த பிளாஸ்டிக் தாள் பிரிந்து உடுட்டப்பட்டு அரிசி போல் சிறுசிறு துண்டுகளாக வெளிவருகிறது. இந்த இடத்தில் அது அரிசி தானா என்பதை உறுதி செய்ய காமிரா அதை நெருங்கிச் செல்லவில்லை. கழிவு பிளாஸ்டிக் தாளை பிளாஸ்டிக் துருவல்களாக மாற்றும் வேலை நடக்கிறது எனக் கருதுகிறேன். ஆனால் அதை பிளாஸ்டிக் அரிசி தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை என்ற தலைப்பில் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு கிலோ அரிசி தோராயமாக 30 ரூபாயிலிருந்து 50 ரூபாய் வரை ரகம் வாரியாக விற்பனை செய்யப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு கிலோ கச்சா பிளாஸ்டிக் துருவலின் விலை 100 ரூபாய்க்கும் அதிகம். இதில் கலப்படம் செய்து லாபம் பார்க்க வேண்டுமென்றால் ஒரு கிலோ பிளாஸ்டிக்கைக் கொண்டு எத்தனை கிலோ அரிசி தயாரிப்பார்கள்? எளிமையான இந்தக் கேள்வி கூட எழுப்பப்படாமல் தான் அந்த காணொளிக் காட்சி ஊரெங்கும் உலா வருகிறது.

பிளாஸ்டிக் அரிசி என பரப்பப்படும் இந்த அரிசியை செயற்கை அரிசி என்று சொல்லலாம். உருளைக் கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவற்றிலிருந்து செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்படும் அரிசி தான் பிளாஸ்டிக் அரிசி என தூற்றப்படுகிறது. சீனா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் போன்ற நாடுகளில் பல ஆண்டுகளாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அரிசியிலிருக்கும் கார்போஹைட்ரேட் தான் உருளை கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்குகளிலும் இருக்கிறது என்றாலும் நெல் அரிசியோடு ஒப்பிட்டால் கொஞ்சம் சத்துக் குறைவானது. அதேநேரம் இன்று பீதியூட்டப்படுவது போல இந்த செயற்கை அரிசியை உண்பதால் உடலுக்கு எந்த தீங்கும் ஏற்படுவதில்லை. இந்தியாவின் பழைய பஞ்ச காலங்களில் உருளைக் கிழங்கும், மரவள்ளிக் கிழங்கும் தான் அரிசிக்குப் பதிலாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதை நாம் நினைவுக்குக் கொண்டு வருவது அவசியம்.

என்றால் ஏன் இவ்வாறு பீதியூட்டப்படுகிறது? அது தான் இதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல். ஊடகங்களில் பரபரப்பாக திரும்பத் திரும்ப காட்டப்படும் எதுவும் உண்மையாகத் தான் இருக்கும் எனும் பொதுப் புத்தி மிகக் கவனமாக உருவாக்கி பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. பேரழிவு ஆயுதங்களை தயாரித்து பதுக்கி வைத்திருக்கிறது என்று கூறித் தான் ஈராக்கின் மீது படையெடுத்தது அமெரிக்கா. ஒரு பேனாக் கத்தியைக் கூட கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றாலும் கூட ஈராக் பேரழிவு ஆயுதங்களை வைத்திருந்தது  என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் படுகொலைகளைச் செய்தார் என்று பரப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறு எழுதியவர்களே பணம் வாங்கிக் கொண்டு தான் அவ்வாறு எழுதினோம் என்று வாக்குமூலம் கொடுத்து விட்ட பிறகும், அவ்வாறு எதுவும் நடைபெறவில்லை என்று ஆதாரபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும் ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் மக்களை படுகொலை செய்தார் என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. அதாவது ஊடகங்களை கையில் வைத்திருப்பதன் மூலம் நம்முடைய மூளையை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். அது தான் இந்த பிளாஸ்டிக் அரிசி விவகாரத்திலும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

மரபணு மாற்றப் பயிர்கள் என்பது இன்று சாதாரணமாகி இருக்கிறது. இந்த மரபணு மாற்றப் பயிர்களின் மூலம் உற்பத்தி செய்யப்படும் உணவு வகைகளை உண்பதன் மூலம் உடலுக்கு எவ்வளவு தீங்கு நேர்கிறது? என்னென்ன நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்றெல்லாம் ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டு வெளிவந்திருக்கிறது. ஆனாலும் அவை எந்த விழிப்புணர்வையும் மக்களிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால், மரபணு மாற்று பயிர்களுக்கு, விதைகளுக்கு எதிராக பேசினால் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தினால் அது குற்றம் என்று சட்டம் சொல்கிறது. அண்மையில் தெலுங்கானாவில் மரபு சார்ந்த மிளகாய் விதையை பரப்பினார் என்பதற்காக ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். ஊடகங்களில் அந்தச் செய்தி போலி மிளகாய் விதைகளை விற்றவர் கைது என வெளிவந்திருக்கிறது. அது என்ன போலி மிளகாய் விதை? மரபணு மாற்ற விதைகளை பற்றி மக்களிடம் விழுப்புணர்வு செய்யக் கூடாது. பாரம்பரிய விதைகளை வைத்திருந்து விற்றால் கைது. இந்த இரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்தால் என்ன முடிவுக்கு வர முடியும்? முதலாளிகளுக்கு, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதுவெல்லாம் லாபத்தைக் கொட்டிக் கொடுக்குமோ அவைகலெல்லாம் – அவைகளில் உடலுக்கு தீங்கு இருந்தாலும் – உலகில் நல்லவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும். ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு லாபத்தை கொட்டிக் கொடுக்காத எதுவும் – அவைகளில் உடலுக்கு நன்மை இருந்தாலும் – உலகில் கெட்டவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும்.

சில நாட்களுக்கு முன்னால் புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்றொரு செய்தி தீயாய் பரவியது. மைதா மாவு எப்படி உருவாக்கப்படுகிறது? அதில் என்னென்ன வேதிப் பொருட்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன? அவை என்னென்ன விதங்களில் உடலுக்கு தீங்கு செய்கின்றன என்று விரிவான ஆய்வுக் கட்டுரை போல அந்தச் செய்தி அமைந்திருந்தது. படித்துப் பார்த்த பலர் புரோட்டா சாப்பிடுவதையே விட்டு விட்டார்கள். மைதாவுக்கு மெருகூட்ட, அதை வெண்மையாக்க அந்த வேதிப் பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதும், அவைகளை உண்பதால் உடலுக்கு தீங்கு ஏற்படும் என்பதும் உண்மை தான். இதை புரோட்டாவுக்கு எதிராக மட்டும் ஏன் பயன்படுத்தினார்கள்? கேக் வகைகளிலிருந்து மேற்கத்திய உணவுகளான பீட்சா வகைகள் வரை அனைத்திலும் மைதா கலந்திருக்கிறது. மைதாவை பயன்படுத்தாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அது விழிப்புணர்வு, புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அதை விழிப்புணர்வு என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? ஏழைகளின் உணவாக மலிவான விலையில், உடலுக்கு உடனடி தெம்பளிக்கும், பரவலாக உண்ணப்படும் உணவான புரோட்டாவை ஒழித்து விட்டு அந்த இடத்துக்கு பீட்சாவைக் கொண்டு வர செய்யப்படும் சதித் திட்டம் என்பதாகத் தானே அதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இதேபோலத் தான் அஜினாமோட்டாவுக்கு எதிரான பிரச்சாரமும். கரும்பு மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவைகளிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் ஒரு வகை உப்பு. இதன் வேதிப் பொருள் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் என்பது. அஜினாமோட்டோவுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் எல்லாம் தவறாமல் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கும் ஒரு வாசகம், ‘அதில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் தீங்கான பொருள் கலக்கப்பட்டிருக்கிறது எனவே அதை பயன்படுத்தாதீர்கள்’ என்பது தான். ஆனால் அஜினாமோட்டோவின் ஒவ்வொரு பாக்கெட்டிலும் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பெயர் தவறாமல் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். அதாவது அஜினோமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பொருள் கலந்திருக்கவில்லை. அஜினாமோட்டோவின் பெயரே மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் தான் என்பதே அதன் பொருள். சாதாரண உப்பை பயன்படுத்தாதீர்கள் அதில் சோடியம் குளோரைடு எனும் தீங்கான பொருள் கலந்திருக்கிறது என்று சொன்னால் அது எவ்வளவு நகைப்புக்கு இடமானதோ அதே போலத் தான் அஜினாமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் கலந்திருக்கிறது என்பதும். இது உணவில் சுவை கூட்டுவதற்காக பயன்படுத்தப்படும் ஓர் உப்பு. சீனா, ஜப்பான், கொரியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் பலநூறு ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தப்படும் ஒரு துணை உணவுப் பொருள். அளவோடு பயன்படுத்தினால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை.

இப்படி உடல்நலம் எனும் பெயரில் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஆதரவான செய்திகள் தொடர்ந்து பரப்படுகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் திணிப்பதன் மூலம் மக்களின் மூளையைக் கட்டுப்படுத்தும் வேலை நடந்து வருகிறது. அதற்கு எளிமையான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு தான் உப்பு. சமையலில் சாதாரண உப்பின் பயன்பாடு முழுவதுமாக ஒழிந்து விட்டது என்றே சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு அயோடின் உப்பின் ஆதிக்கம் இருக்கிறது. அயோடின் உப்பை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதால் உடலில் ஏற்படும் தீங்குகள் குறித்து ஆய்வுகள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் மக்கள் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே உடலுக்கு நல்லது என எண்ணி பயன்படுத்துகிறார்கள். இது எப்படி நடந்தது? இந்தியாவில் 7 சதவீத குழந்தைகள் அயோடின் குறைபாட்டுடன் இருக்கின்றன என்றொரு ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார்கள். அதைக் கொண்டே இந்தியாவின் மொத்த மக்களும் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே நல்லது என்று பிரச்சாரம் செய்தார்கள். இன்று டாடா உட்பட பல நிறுவனங்கள் பல்லாயிரம் கோடிகளில் அயோடின் உப்பு வணிகத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எல்லாம் இருக்கட்டும், பிளாஸ்டிக் அர்சியிலும், மைதாவிலும் அஜினாமோட்டோவிலும் என்ன ஏகாதிபத்திய ஆதாயம் இருக்கிறது என எண்ணுகிறீர்களா? பொதுவாக தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் எனும் பெயரில் எல்லா நாடுகளிலும் மூக்கை நுழைக்கிறது அமெரிக்கா. இறக்குமதிக்கான கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவதிலிருந்து, விவசாய மானியங்களை ஒழிப்பது வரை எல்லா நாடுகளின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. ஆனால் தன்னுடைய நாட்டில் விவசாய மானியங்களை தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இறக்குமதிக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வைத்திருக்கிறது. இந்த விசயத்தில் அமெரிக்காவுக்கு பெரும் சிக்கலாக இருப்பது சீனாவின் உற்பத்திப் பொருட்களே. உலகில் சீனப் பொருட்கள் இல்லாத இடங்களே இல்லை எனும் அளவுக்கு அது தன் எல்லையை விரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை தடுப்பதற்காக சீனம் சார்ந்த பொருட்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்கள் கட்டவிழ்து விடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. செயற்கை அரிசி, அஜினாமோட்டோ போன்றவை சீன உற்பத்திப் பொருட்களே.

இன்னொரு முக்கியமான அம்சமும் இதில் இருக்கிறது. பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த செய்திகள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சமூகத் தளங்களில் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அது தற்போது திடீரென வேகம் பெற்றதற்கான காரணத்தை நாம் பதஞ்சலியோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மோடி பிரதமராக உருவாக்கப்பட்டதில் அதானிக்கு இருக்கும் தொடர்பைப் போலவே பதஞ்சலி நிறுவனத்துக்கும் தொடர்பு உண்டு. மோடி பிரதமரானதற்கு பிறகு தான் பதஞ்சலி நிறுவனத்தின் பொருட்கள் வெகுவாக கவனம் பெற வைக்கப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் பதஞ்சலி அரிசி விற்பனையிலும் ஈடுபடத் தொடங்கியிருக்கிறது. பதஞ்சலி அரிசி என்ற பெயரில் விற்கப்படும் அரிசிக்கான சந்தையை உறுதிப்படுத்தவே, பிளாஸ்டிக் அரிசி என்ற பெயரில் அரிசி குறித்த பீதி திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்படுகிறது.

எனவே, நாம் நாமாக நீடிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு இருக்கும் ஒரே வழி நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றி விடாமல் தடுப்பது மட்டுமே. நம்மைச் சுற்றி நிகழும் எதுவானாலும், முதலில் அதில் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அரசியல் இல்லாமல் இங்கு எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள அவை குறித்து பருண்மையாகவும் நுணுக்கமாகவும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சமூகத்தில் நடப்பவைகளை நாம் சரியாக உள்வாங்காமல் போனால் நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றுவதை நம்மால் தடுக்க முடியாமல் போகும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியார் புரட்சியாளரா? சீர்திருத்தவாதியா?

வணக்கம் தோழர்

எது புரட்சி ? எது சீர்திருத்தம் ?

புரட்சியாளருக்கும் சீர்திருத்தவாதிக்கும் என்ன வித்தியாசம் ?

ராஜ்ரம்யா, கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

ஜப்பான் ஒரு இரண்டாம் உலக போரில் அனைத்தும் இழந்து விட்டது.அதற்கு காரணம் அமெரிக்கா. பின் ஏன் அமெரிக்கா மூலதனம் அங்கு குவிக்கப்பட்டது அதனை எப்படி அந்த நாட்டு மக்கள் ஏற்று கொண்டர்கள்

குமரன், கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

1937ம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்பு போரை முன்னின்று நடத்திய பெரியார், 1965ம் ஆண்டின் மாபெரும் இந்தி எதிர்ப்பு போரில் ஆற்றிய பங்களிப்பு பற்றிய தகவல்கள் தெளிவில்லாமல் இருக்கின்றன. அந்தப் போராட்டத்தையே அவர் வசைபாடியதாகவும் அத்தகவல்கள் கூறுகின்றன. உண்மையில், அப்போராட்டத்தில் பெரியாரின் நிலைப்பாடு மற்றும் பங்களிப்புதான் என்ன?

பிரசன்னா, கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

line_periyar

தோழர் பிரசன்னா,

நீங்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் இரண்டு காலகட்டங்களில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் போது பெரியாரின் பங்களிப்பு ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை என்பது உண்மை தான். ஆனால் இரண்டின் தன்மையும் ஒன்று தான். அதாவது இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக அவர் ஒரே மாதிரியான நிலைப்பாட்டைத் தான் கொண்டிருந்தார்.

பெரியாரின் கண்ணோட்டம் எப்போதுமே அடித்தட்டு மக்களைச் சார்ந்தே தான் இருக்கும். அடித்தட்டு மக்களின் முதன்மையான பிரச்சனையாக சாதிக் கொடுமைகளையே பார்த்தார். இந்த அடிப்படையில் இருந்து கொண்டு தான் அவர் கடவுள் மறுப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு கொள்கைகளை வந்தடைந்தார். அவரை எதிர்த்தவர்கள் தான் அவரை கடவுள் மறுப்பாளராக முன்னிருத்தினார்கள். நாத்திகத்தை விட சாதி தீண்டாமை ஒழிப்புதான் முதன்மையானது. இந்த அடிப்படையில் தான் கடவுள் உங்கள் முன் தோன்றினால் என்ன செய்வீர்கள் என்ற கேள்விக்கு அதன் பிறகு கடவுள் இருக்கிறான் என்று பிரச்சாரம் செய்வேன் என்பது போல் பதில் கூறினார். எல்லா பிரச்சனைகளிலும் சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு தான் அவரை வழிநடத்தியது.

எடுத்துக்காட்டாக மது விலக்கு போராட்டத்தைக் குறிப்பிடலாம். மதுவிலக்கு போராட்டத்தில் இவ்வளவு தீவிரம் காட்ட வேண்டாம் என காந்தி கோரிக்கை விடுத்த போது கூட அதை மறுத்த பெரியார் ஈரோட்டிலிருக்கும் இரண்டு பெண்கள் தான் அதை முடிவு செய்ய வேண்டும் என்றார். ஆனால் ராஜாஜி மது விலக்கை கொண்டு வந்த போது அதை எதிர்த்தார் பெரியார். அதற்கு அவர் கூறிய காரணம், இப்போது மதுவிலக்கை கொண்டு வருவார்கள். பிறகு வருமானம் போதவில்லை என்று கல்விக் கூடங்களை மூடுவார்கள். நம் பிள்ளைகளின் படிப்பு கெட்டுப் போகும். நம் பிள்ளைகள் முன்னேற கல்வி அவசியம் எனவே, மதுவிலக்கை காரணம் காட்டி கல்விக் கூடங்களை இழக்க முடியாது என்றார். இதை எப்படி புரிந்து கொள்வீர்கள்?

திராவிட எதிர்ப்பு, பெரியார் எதிர்ப்பு, வந்தேறி என்று வார்த்தைகளை வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இப்போது பெரியாரை தமிழர்களுக்கு எதிரியாகக் காட்ட 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் எதிராகச் செயல்பட்டார் என்று காட்ட முனைகிறார்கள். 1937 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு பெரியார் மாறி விட்டாரா? இல்லை. இந்தித் திணிப்பை தொடர்ச்சியாக எதிர்த்து வந்திருக்கிறார் பெரியார்.

1952 ல் மத்திய அரசு நிறுவனங்களின் இந்தி எழுத்துகளை தார் பூசி அழிக்கும் போராட்டத்தை நடத்தினார். 1957 ல் அனைத்து நீதி மன்றங்களிலும் ஆங்கிலத்துக்குப் பதிலாக இந்தியே அலுவல் மொழியாக இருக்கும் எனும் அறிவிப்புக்கு எதிராக தேசியக் கொடி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடத்தினார். 1960 ல் ஆதித்தனாருடன் சேர்ந்து இந்திய வரைபடத்தை எரிக்கும் போராட்டத்தை நடத்தினார். இந்தி திணிப்பை எதிர்ப்பதில் சமரசம் கொண்டவராகவோ, சளைத்தவராகவோ பெரியார் இருந்ததில்லை. ஆனால் இவை ஏன் 65 போராட்டங்களில் எதிரொலிக்கவில்லை? இதில் தெளிவில்லை என்றாலும் இரண்டு காரணங்களை கூறலாம். முதலாவது, 1965 போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் மாணவர்கள். போராட்டத்தில் நூற்றுக் கணக்கான மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். இரண்டாவது, இந்த போராட்டத்தை திமுக தன்னுடைய ஓட்டரசியல் லாபத்துக்காக பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மாணவர்களின் போராட்டங்களை ஒடுக்கவும் முயன்றது. இந்த இரண்டு காரணங்களையும் விலக்கி வைத்து விட்டு பெரியாரின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்க முடியாது.

பெரியாரின் இந்த நிலைபாடு சரியானதா என்பதல்ல இங்கு முதன்மை. வேறு சிறப்பான நிலைப்பாட்டை பெரியார் எடுத்திருக்கலாம். அது அவர் சமூகம் குறித்து என்ன கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பதைப் பொருத்தது. ஆனால் அவரின் எதிரிகள் காரணங்களை விலக்கி விட்டு காரியத்தை மட்டும் அவருக்கு எதிராக முன்னிருத்துகிறார்கள். இதை ஏற்க முடியாது.

**************************************************

நண்பர் ராஜ்ரம்யா,

புரட்சிக்கும், சீர்திருத்தத்துக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் என்ன? இதைப் புரிந்து கொள்ள புரட்சி என்றால் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்வது இன்றியமையாதது. ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் நிலவில் இருக்கும் உற்பத்தி முறை தேக்கமடைந்து உற்பத்தி சக்திகளின் முன்னேற்றத்துக்கு தடையாக மாறும் போது மக்கள் திரண்டெழுந்து அந்த உற்பத்தி முறையை நீக்கி விட்டு புதிய உற்பத்தி முறையை ஏற்படுத்துவதற்குப் பெயர் தான் புரட்சி. ஒரு உற்பத்தி முறை சமூகத்தில் நிலவுகிறது என்றால் அதன் பொருள் அந்த உற்பத்தி முறையை பிரதிபலிக்கும் வர்க்கத்தின் மேலாண்மையில் ஒரு அரசு நிலவுகிறது என்பது தான். எனவே, புரட்சி என்பது இருக்கும் அரசுக்கு எதிராக மக்கள் நடத்தும் போராட்டம்.

இந்த நோக்கம் இல்லாமல், அதாவது உற்பத்தி முறையை மாற்றும் நோக்கில் இல்லாமல் உற்பத்தி முறையை தக்க வைக்கும் நோக்கிலோ, அல்லது வேறு நோக்கங்களிலோ, போராடும் மக்களை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக செய்யப்படும் மாறுதல்கள் சீர்திருத்தங்கள் ஆகின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக 1917 புரட்சிக்குப் பின் ரஷ்யா சோவியத் யூனியனாக பரிணமித்ததால் தொழிலாளர்களின் அரசாக இருந்து எட்டுமணி நேர வேலையை கொண்டுவந்தது. அனைவருக்கும் கல்வி வேலை வழங்கியது. இன்னும் பலவாறான மாறுதல்கள் உலகில் முதன்முறையாக செய்யப்பட்டன. இதனைக் கண்ட பல ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்கள் நாடுகளில் தொழிலாளர் போராட்டங்கள் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக தொழிலாளர்களுக்கு அது போன்ற பல சலுகைகளை வழங்கின. இந்தியாவில் அமைக்கப்பட்ட ரேசன் கடைகள் கூட சோவியத் யூனியனைப் பார்த்து செய்யப்பட்ட மாறுதல் தான். சோவியத் யூனியனில் நடைபெற்றது புரட்சி. அனைப் பார்த்து பிற நாடுகள் செய்து கொண்டவை சீர்திருத்தங்கள்.

நுணுக்கமாகப் பார்த்தால் புரட்சியும் சீர்திருத்தமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான நோக்கங்களைக் கொண்டவை. எனவே, புரட்சியாளனும் சீர்திருத்தவாதியும் வேறு வேறானவர்கள். ஒரு புரட்சியாளன் அன்றைய சமூக நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு பொருத்தமான சீர்திருத்தத்தை கோரிக்கையாக வைக்கலாம். இதனால் அதன் புரட்சிகரத் தன்மை மாறி விடாது. ஆனால் ஒரு சீர்திருத்தவாதியிடமிருந்து உற்பத்திமுறை மாற்றம் குறித்த புரிதல் ஏற்படாமல் புரட்சி எண்ணங்கள் ஒருபோதும் ஏற்படாது.

எல்லாமே அரசு பற்றிய புரிதலில் தான் இருக்கிறது. அரசு எப்படி ஏற்பட்டது? அதன் வர்க்கத் தன்மை என்ன? அது எந்த வர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது? நாம் எந்த வர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறோம்? போன்ற தெளிவு இல்லாத யாரும் புரட்சியாளனாக ஆகிவிட முடியாது. சீர்திருத்தல்வாதியாக ஆவதற்கு இந்த அடிப்படைகள் எதுவும் இல்லாமல் கொஞ்சம் மனிதாபிமானம் மட்டும் இருந்தாலே போதுமானது.

**************************************************

நண்பர் குமரன்,

உங்கள் கேள்விக்கான பதில் உலகப் போர்கள் ஏன் ஏற்பட்டன? என்பதில் இருக்கிறது. முதல் உலகப் போருக்கு ஆஸ்திரிய இளவரசன் பிரான்சிஸ் பெர்னாண்ட் இளவரசி இசபெல்லா ஆகியோர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதையும், இரண்டாம் உலகப் போருக்கு ஹிட்லரின் இனவெறியையும் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால் இரண்டு உலகப் போர்களுமே உலகச் சந்தையை தங்களுக்குள் மறுபங்கீடு செய்ய தொழிற்துறையில் வளர்ந்த நாடுகள் மேற்கொண்ட போட்டியே காரணம் என்பது தான் உண்மை.

இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில் உலகை மறு பங்கீடு செய்யும் போட்டியில் தோல்வியைத் தழுவிய ஜப்பான், வெற்றி பெற்ற அமெரிக்காவின் பொருளியல் ஆதிக்கத்துக்குள் வந்தது. ஏற்கனவே தொழில்நுட்பத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைப் பெற்றிருந்த ஜப்பானின் தொழில்துறையில் அமெரிக்க அதிக முதலீடுகளைச் செய்தது.

காலனி நாடுகளைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்வது மூல வளங்களைச் சுரண்டவும் தன் உற்பத்திப் பொருட்களைச் சந்தைப் படுத்தவுமே. பெரிய அளவில் மூல வளங்கள் இல்லாத ஜப்பானில் தன் தொழில்நுட்பத்தையும், உழைப்பையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக ஜப்பானின் தரகு முதலாளிகளை வெகுவாக வளர்த்தது அமெரிக்கா.

மக்கள் எப்படி ஏற்றுக் கொண்டார்கள்? இந்தக் கேள்வியே பொருளற்றது. எந்த ஒரு நாட்டின் செயலும் மக்களால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. எல்லா நாட்டிலும் அரசைப் பிரதிபலிக்கும் வெகு சில முதலாளிகளே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கிறார்கள். இதற்கு ஜப்பான் விதிவிலக்கா என்ன?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இந்திய ஆக்கிரமிப்பின் கரங்கள்

ila

இலங்கைப் பிரச்சனை அல்லது தமீழீழப் பிரச்சனை அல்லது விடுதலைப் புலிகள் பிரச்சனை என்பதை அதற்காக போராடும் அமைப்புகளும், மக்களும் இலங்கையில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் தமிழகத்தில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பது முதன்மையான விசயம்.

இராஜீவ் காந்திக்கு முன் இராஜீவ் காந்திக்குப் பின் என்று பிரித்துப் பார்ப்பவர்கள் உண்டு. அவர்களைப் பொருத்தவரையில் இராஜீவ் கொலை நடந்திராவிட்டால் .. .. .. என்றொரு கற்பனாவாதமே அனைத்திற்குமான மையப் புள்ளி.

இலங்கையில் சீனா ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா இலங்கையில் இன்னும் தீவிரமாக பங்கெடுப்பதே சீனாவின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்கும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

விடுதலைப் புலிகளும் கூட தமிழீழம் அமைவது இந்திய உதவி இன்றி சாத்தியம் இல்லை எனும் கருத்து கொண்டவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

சர்வதேச வல்லரசு நாடுகளின் நேர்மையான தலையீடு இருந்தால் இன்றைய இலங்கப் பிரச்சனை சுமூகமாக தீர்ந்து விடும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இஸ்ரேலின் வழியில் தமிழீழத்தை சமைத்துக் கொள்ள முடியும் என நம்புகிறவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியவாதிகள் ஈறாக பலருக்கும் பலவாறான கருத்துகள் நிலைப்பாடுகள் இதில் நிலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வாறான எவரும் புறநிலை யதார்த்தமாக இருக்கக்கூடிய இன்றைய நிலையிலிருந்து, இன்றைய தோல்வியிலிருந்து தங்களின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்கவே இல்லை. மாறாக, தங்கள் அகநிலை வாதங்களுக்கு ஏற்ப விளக்கமளிப்பதற்காக மட்டுமே யதார்த்தத்தை சலித்தெடுக்கிறார்கள்.

ஒரு பல்தேசிய நாட்டில், ஒற்றைத் தேசியம் தனியாக பிரிந்து தனிநாடாக அமைவது என்பது முழுக்க முழுக்க ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு உட்பட்டது. உலக வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்து பரிசீலிக்கும் யாருக்கும் இதில் எவ்வித ஐயங்களுக்கும் இடமில்லை. தொடக்கத்தில் இலங்கை தமிழ் இயக்கங்களுக்கு இந்தியா உதவியதற்கும், தற்போது விடுதலைப் புலிகளையும், அதன் பேரில் தமிழ் மக்களையும் அழித்தொழித்து நிற்பதற்கும் ஒரே காரணம் இலங்கையில் இந்தியாவின் மேலாதிக்கம் என்பதை தவிர்த்து வேறொன்றுமில்லை.

பொதுவாக, அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கான சரியான, பொருத்தமான எதிர்வினை என்பது வெகு மக்களிடம் இருப்பதில்லை. காரணம், செய்தி ஊடகங்கள் அச்சு ஊடகமானாலும், காட்சி ஊடகமானாலும் சரியான கண்ணோட்டத்தை மக்களிடம் அளிப்பதில்லை. அரசின் ஊதுகுழலாக இருந்து பக்கச் சார்பான செய்திகளை மட்டுமே நடுநிலமை எனும் பெயரில் வழங்கி வருகின்றன. நடப்பு விசங்களை, சமூக நிகழ்வுகளை அறிந்து கொள்வதற்கு மக்கள் இந்த செய்தி ஊடகங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் சமூக அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு பொருத்தமான எதிர்வினை பெரும்பாலான சமயங்களில் மக்களிடம் வெளிப்படுவதில்லை. ஆனால், சரியான கண்ணோட்டத்துடன் நிகழ்வுகளை மக்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் கடமை மக்களை நேசிப்பவர்களுக்கு இருக்கிறது.

அந்த அடிப்படையில், அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் இலங்கையில் இந்தியாவின் ஆக்கிரமிப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது என்பதை எடுத்து வைக்கிறது இந்த சிறுநூல்.

ஏகாதிபத்திய வலைப் பின்னாலில் நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்? எதிரிகளாக முன்னிற்பவர் யாவர்? பிபுலத்தில் இருப்பவர்கள் யாவர்? என்பவைகளை அறிந்து அதை கண்முன்னே நடக்கும் யாதார்த்த நிகழ்வுகளில் பொருத்திப் பார்த்து புரிந்து கொள்வதே நம்மை சரியான திசையில் இருத்தி வைக்கும் வழியாகும். இலங்கை இந்தியாவானாலும், சீனா அமெரிக்காவானாலும், .நா வே ஆனாலும் கூட இந்த அடிப்படையில் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சரியானதில் நிலைக்க முடியும்.

இலங்கை பிரச்சனையில் அந்த வழியைக் கைக்கொள்ள இந்த சிறு நூல் உதவும். படித்துப் பாருங்கள்.

நூலை தரவிறக்க

உக்ரைன் பிரச்சனையில் மூக்குடைபட்டது யார்?

0023ae606e66148c858101

 

உக்ரைன் உண்மைகளை மறைக்கும் தமிழ் இந்துதொடர் – 6

தமிழ் இந்துவின் உக்ரைன் தொடரைப் படிக்க 

 

உக்ரைன் தொடரை, ‘தமிழ் இந்துகீழ்க்கண்டவாறு முடித்திருக்கிறது.

 

தன்னுடைய எல்லையைப் பல்வேறு திசைகளில் அதிகரித்துக் கொள்ள ரஷ்யா முயற்சி செய்கிறது. முதலில் ஜார்ஜியா, அடுத்ததாக கிரிமியா இப்போது கிழக்கு உக்ரைன். உக்ரைனிலேயே ரஷ்ய ஆதரவாளர்கள் கணிசமாக இருப்பதால் பிரச்சினை இப்போ தைக்குத் தீரப் போவதில்லை

 

அதாவது ரஷ்யா ஒவ்வொரு நாடாக ஆக்கிரமித்து வருவதால் உக்ரைன் பிரச்சனை இப்போதைக்கு தீராது என்பது தமிழ் இந்துவின் முடிவு. இந்த முடிவு எவ்வளவு அயோக்கியத் தனமானது என்பதை முன்பே கண்டிருக்கிறோம். ‘தமிழ் இந்துவைப் பொருத்தவரை முன்னாள் சோவியத் குடியரசு நாடுகளை அமெரிக்கா ஒவ்வொன்றாக தன் பிடிக்குள் கொண்டுவந்து கொண்டிருப்பது குறித்து தமிழ் இந்துவுக்கு கவலையோ, கருத்தோ ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அதற்கு எதிராக ரஷ்யா நடவடிக்கை எடுத்தால் அது நாடு பிடிக்கும் ஆக்கிரமிப்பு. இப்படி அப்பட்டமாக அமெரிக்க அடிவருடித் தனத்தை கைக் கொண்டிருக்கும் தமிழ் இந்துதான் வாய்மை நின்றிட வேண்டும் என்பதை தன் முழக்கமாக வைத்திருக்கிறது.

 

இப்படி அப்பட்டமாக தன்னை வெளிக்காட்டிக் கொண்ட தமிழ் இந்துதம்மையறியாமல் ஒரு உண்மையும் போகிற போக்கில் எழுதிச் சென்றிருக்கிறது.

“ரஷ்யா உக்ரைன் மோதலில் நேட்டோ அமைப்பின் பங்கும் வெகுவாக அலசப்படுகிறது. 2008-ல் இந்த அமைப்பு உக்ரைனையும் ஜார்ஜியாவையும் தாங்கள் உறுப்பினர்களாக அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்று அறிவித்தது. இதன் பிறகு ரஷ்யா, உக்ரைனுக்கிடையே கொஞ்சம் நல்லுறவு மலர்ந்தது போல இருந்தது”

இதில் தெளிவாக ரஷ்ய உக்ரைன் மோதலுக்கான உண்மையான காரணம் நேட்டோ உக்ரைனையும் ஜார்ஜியாவையும் தன்னுடைய உறுப்பு நாடாக ஆக்க முனைந்தது தான் என்பது வெளிப்பட்டிருக்கிறது. யதார்த்தம் எப்படி இருந்தாலும் அமெரிக்காவுக்கு பக்கமேளம் வாசிப்பது என்பது தமிழ் இந்துவுக்கு மட்டுமல்ல. அனைத்து அச்சு, காட்சி ஊடகங்களுக்கும் பொதுவான தன்மையாக மாறிப்போய் வெகு காலம் ஆகிறது. காரணம் எந்த வகையிலேனும் கம்யூனிசத்தை எதிர்க்க வேண்டும் என்பதைத் தாண்டி வேறொன்றும் இல்லை. தற்போதைய ரஷ்யாவுக்கும் கம்யூனிசத்துக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை என்ற போதிலும், ரஷ்யாவை, சீனாவை இன்னமும் அவர்கள் கம்யூனிசத்தின் ஒரு குறியீடாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். அவ்வளவு தான்.

 

இப்போது உக்ரைன் பிரச்சனை ஓரளவு தீர்ந்திருக்கிறது, அல்லது உலக அரங்கில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இல்லை என்றாலும், அன்றைய நிலையில் ரஷ்யாவுக்கு எதிராக உலக நாடுகள் எடுத்த நடவடிக்கைகளும் அதற்கு ஒத்து ஊதிய ஊடகங்களும் அமெரிக்காவும், ஐரோப்பிய யூனியனும் ரஷ்யாவின் மீது விதித்த பொருளாதரத் தடைகள் ரஷ்யாவின் ரவுடித்தனத்தை ஒழித்துக் கட்டி சர்வதேச அரங்கில் (அதாவது அமெரிக்காவின் முன்) மண்டியிட வைத்து விடும் குஷியாக எழுதின. ஆனால் உக்ரைன் பிரச்சனையில் அடிவாங்கியிருப்பது அமெரிக்காவும், ஐரோப்பிய யூனியனும் தான். அதனால் தான் சர்வதேச ஊடகங்கள் இதை அப்படியே கழனிப் பானைக்குள் ஊறவைத்து விட்டு அடுத்த பிரச்சனைகளுக்கு நகர்ந்து விட்டன.

 

இதற்கு ரஷ்யா மூன்று விதமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது.

1. எரிவாயு ஏற்றுமதி நாடுகளின் கூட்டமைப்பை ஏற்படுத்தும் முயற்சியை தீவிரப்படுத்தியது.

2. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் உணவுப் பொருட்களுக்கு தடை விதித்தது.

3. சைபீரிய வான்பரப்பை பயன்படுத்தும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய விமானங்களுக்கு தடைவிதிக்க ஆலோசிப்பதாக அறிவித்தது.

 

உக்ரைனுடனான எரிவாயு பிரச்சனை குறித்து ஏற்கனவே பார்த்திருக்கிறோம். ரஷ்யா ஒரு எரிவாயு ஏற்றுமதி செய்யும் நாடு. ரஷ்யாவின் எரிவாயு இல்லாமல் ஐரோப்பிய யூனியனால் இருக்க முடியாது. கச்சா எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் நாடுகள் தங்களுக்குள் ஒரு கூட்டமைப்பை (ஓபெக்) ஏற்படுத்தி இருப்பது போல் எரிவாயு உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளும் உருவாக்க வேண்டும் என்று கத்தார், ஈரான் போன்ற அரேபிய நாடுகளுடன் இணைந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது ரஷ்யா. இந்த முயற்சி வெற்றிடைந்து ஒரு கூட்டமைப்பு உருவாகி அது எரிவாயு விலையை தீர்மானிக்கும் நிலை வந்தால் ஐரோப்பிய நாடுகள் கடுமையாக பாதிக்கப்படும். ஏனென்றால் ரஷ்யாவின் எரிவாயு இல்லையென்றால் ஐரோபிய யூனியன் நாடுகள் குளிரில் நடுங்க வேண்டியதிருக்கும்.

 

ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளிலிருந்து ரஷ்யா உணவுப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்கிறது. காய்கறிகள், பால் பொருட்கள் போன்றவற்றை முக்கியமாக இறக்குமதி செய்கிறது. இவைகளை வெனிசூலா போன்ற லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளிடமிருந்து இறக்குமதி செய்ய பேச்சுவார்த்தை தொடங்கிய்துமே ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் அலறத் தொடங்கி விட்டன.

 

ஐரோப்பிய, அமெரிக்க விமான நிறுவனங்கள் ஜப்பான் சீன போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்ல ரஷ்யாவின் சைபீரிய வான்பரப்பை பயன்படுத்துகின்றன. இதற்கு தடை விதிக்க ஆலோசிப்பதாக ஒரு செய்தியை கசிய விட்டது. ஒருவேளை அப்படி ஒரு தடையை ரஷ்யா விதிக்குமானால் அமெரிக்க ஐரோப்பிய விமானங்கள் துருவப் பகுதியை சுற்றிக் கொண்டு பறக்க வேண்டும். இதனால் கூடுதல் எரிபொருள் செலவும், கூடுதல் நேரமும் ஆகும். எனவே பயணத்திற்கான கட்டணத்தை அதிகரிப்பது தவிர்க்க முடியாததாகும். இதேநேரம் ஏனைய விமானங்களுக்கு தடை இல்லை என்பதால் அவை வழக்கமான கட்டனத்திலேயே இயங்கும். இது அமெரிக்க, ஐரோபிய விமான நிறுவங்களுக்கு பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.

 

இவைகளல்லாமல் இன்னொரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது. அமெரிக்க பொருளாதாரம் சப் பிரைம் நெருக்கடியிலிருந்து இன்னமும் மீள முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்வினால் ரஷ்யா பெரும் பொருளாதார லாபமடைந்தது. (தற்போதைய விலை குறைப்பு ரஷ்யாவுக்கு எதிரான பொருளாதார நடவடிக்கயாக பார்க்கும் பொருளாதார வல்லுனர்களும் உண்டு) இதனால் ஐரோப்பிய பெரு நிறுவனங்கள் ரஷ்யாவில் முதலீடு செய்ய ஆரவம் காட்டுகின்றன. குறிப்பாக எரிவாயு உற்பத்தியில் முதலீடு செய்ய விரும்புகின்றன. இதற்கு பகரமாக ஐரோப்பிய அணு உலைகளில் ரஷ்ய நிறுவனங்கள் முதலீடு செய்ய நிபந்தனை போடுகின்றன. இதற்கு ரஷ்யா மீதான பொருளாதாரத் தடை இடையூறாக இருக்கிறது.

 

ஒட்டுமொத்தமாக பார்த்தால் ரஷ்யா மீது அமெரிக்க ஐரோப்பிய நாடுகள் விதித்த பொருளாதாரத் தடை ரஷ்யாவை பாதித்ததை விட அமெரிக்க ஐரோப்பியாவை அதிகம் பாதித்தது. இதனால் பொருளாதரத் தடை பிசுபிசுத்துப் போனது. அண்மையில் ரஷ்ய எரிவாயு நிறுவனம் ஒன்றுக்கும் ஷெல் நிறுவனத்துக்கும் இடையே புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. பொருளாதாரத் தடை குறித்து யாருக்கும் கவலை இல்லை.

 

ரஷ்யாவுக்கு 21ம் நூற்றாண்டு ஆயுதங்களுடன் பதிலடி கொடுப்போம் என கொக்கரித்த அமெரிக்கா இன்று எந்த பதிலடியும் கொடுக்காமல் அமைதியாக இருக்கிறது. ஆனால் அமெரிக்கா அமைதியாக இருக்காது. அமைதியாக இருப்பது அதன் இயல்பிலேயே இல்லை. உக்ரைன் பிரச்சனையை அமெரிக்கா இவ்வளவு தீவிரமாக அணுகியதற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் இருக்கின்றன.

1. பதிலிப் போருக்குப் பிறகு தன்னை எதிர்க்க யாரும் இல்லை என்று உலகின் போலீசாக நடந்து கொண்டு வருகிறது அமெரிக்கா. உக்ரைனில் ரஷ்யாவின் நடவடிக்கை அமெரிக்காவுக்கு சமமாக ரஷ்யா மீண்டும் வளர்ந்து விட்டதன் குறியீடாக அமெரிக்கா கருதியது.

2. உக்ரைனுக்கு எதிரான ரஷ்யாவின் நடவடிக்கையானது, ரஷ்யாவுக்கு எதிராக அமெரிக்கா தொடர்ந்து செய்து வரும் நடவடிக்கைகளின் எதிர் விளைவு என்பதை மறைக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது.

இந்த காரணங்களினால் தான் தன்னிடமிருக்கும் ஊடக பலத்தைப் பயன்படுத்தி ரஷ்யா மீது ஆக்கிரமிப்பாளன் தோற்றத்தை ஏற்படுத்த பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்தது. அது போதிய பலன் தராமல் போகவே அடுத்த வாய்ப்புக்காக அமைதி காக்கிறது.

 

அன்று முதல் இன்று வரை, சிலியின் அலண்டோ தொடங்கி லிபியாவின் கடாபி வரை அமெரிக்காவின் ரத்தக்கரை தெரிக்காத நாடே உலகில் இல்லை. இதை மறைப்பதற்கு அதன் கையிலிருக்கும் சர்வதேச ஊடகங்கள் கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறுகளைத் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. அதை அப்படியே பிராந்திய ஊடகங்களும் வாந்தியெடுத்து வருகின்றன. அப்படியான் ஒரு தொடர் தான் தமிழ் இந்துவின் உக்ரைன் பற்றிய இந்த தொடர்.

 

ஒரு பக்கம் கம்யூனிசம் செத்து விட்டது என்று தொடர் பிரச்சாரம். மறு பக்கம் வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் கம்யூனிச அவதூறுகள். செத்து விட்ட ஒன்றுக்காக எதற்காக அவதூறுப் பிரச்சாரத்தை தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். உலகை கம்யூனிச பூதம் பிடித்தாட்டுகிறது என்று அன்றே ஆசான்கள் எவ்வளவு தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இத் தொடரின் முந்திய பகுதிகள்

1. உக்ரைன் உண்மைகளை மறைக்கும் ‘தமிழ் இந்து’

2.  பொய் சொல்லக்கூட தெரியாத தமிழ் இந்து நாளிதழ்

3. தமிழ் இந்துவின் அமெரிக்க ஆவர்த்தனம்

4. தமிழ் இந்துவின் விசமத்தனம்

5. பொய்மை நின்றிட வேண்டும் – தமிழ் இந்துவின் முழக்கம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: