வெள்ளையர்களிடமிருந்து கொள்ளையர்களுக்கு

hurting economy

 

எகானமிக் அண்ட் பொலிடிகல் வீக்லி எனும் ஆங்கில இதழ் தன்னுடைய இணைய தளத்தில் தற்போது தமிழிலும் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்துத் தருகிறது. மார்க்சிய சொல்லாடல்களை தாங்கி ஏராளமான கட்டுரைகளைத் தந்திருக்கிறது என்றாலும், இது மார்க்சிய இதழல்ல. இந்தக் கட்டுரையில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஆய்வுரையும், அதன் புள்ளி விவரங்களும் முதலாளித்துவ விழுமியங்களை தாங்கிக் கொண்டிருப்பவை தான்.  அந்த ஆய்வுரையை எழுதியவர்களுக்கும், அதை கட்டுரையாக எழுதிய இ.பி.டபிள்யு இதழுக்கும் ஏதேனும் உள்நோக்கம் இருந்திருக்கக் கூடும். இவை எல்லாவற்றையும் மீறி இந்தக் கட்டுரை பேசும் உண்மை அறிய வேண்டியது மட்டுமல்ல மக்களின் எதிர்வினைகளையும் கோரி நிற்கிறது.

****************************************

இந்திய முதலாளித்துவத்தில் நிலவும் ராட்சஸ அளவிலான சமத்துவமின்மை அனைவருக்கும் எளிதில் புலப்படும் விஷயம்தான் என்றாலும் இருத்தியோராம் நூற்றாண்டில் மூலதனம் என்ற புத்தகத்தை எழுதிய புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் தாமஸ் பிக்கெட்டியும் அவருடன் பணிபுரியும் பாரீஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியின் (பாரீஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ்) வோர்ல்ட் இனீக்குவாலிட்டி லேஃபை சேர்ந்த லூகாஸ் சான்சலும் வருமானத்தைப் பொருத்தவரை இந்த சமத்துவமின்மை தொடர்பான புள்ளிவிவரங்களை இப்போது தந்துள்ளனர். ‘‘இந்திய வருமான சமத்துவமின்மை, 1922&2014’’ என்ற இவர்களது ஆய்வுக் கட்டுரையின் உப தலைப்பு ‘‘பிரிட்டிஷ் ராஜ்யத்திலிருந்து கோட்டீஸ்வரர்களின் ராஜ்யத்திற்கு’’ கோபத்தை தூண்டக் கூடியதாக இருக்கிறது. இது இத்தகைய விஷயங்களில் இந்தியப் பொருளாதார நிபுணர்களை அவர்களுக்கிருக்கும் மதிமயக்கத்திலிருந்து எழுப்புவதாகவும் பத்திரிகையாளர்களை உரத்து சிந்திக்கத் தூண்டுவதாகவும் இருக்கிறது.

சான்சல்&பிக்ளீமீட்டியின் ஆய்வுக் கட்டுரையின்படி கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்தில் இருக்கும் 1% பேரின் வருமானம் உச்சபட்சமாக உயர்ந்திருக்கும் நாடாக இந்தியா உருவாகியிருக்கிறது, அதாவது 1982ல் 6.2%ஆக இருந்தது 2013&2014ல் 21.7%ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. சொல்லப்போனால் 1922ல் வருமான வரி நிர்ணயிக்கப்பட்டதிலிருந்து இது வரை அதிகரித்திருப்பதில் ஆக அதிகபட்ச உயர்வு 21.7%. 1939&40ல் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்திலிருக்கும் 1%த்தினரின் பங்கு 20.7%ஆக இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசின் சாதனையை முறியடித்திருக்கிறது.

மிக மோசமான, அதிர்ச்சி தரக்கூடிய இந்தியாவின் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சியில் அழுத்தம் தந்து சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டிய முக்கியமான அம்சங்கள் இருக்கின்றன. 1980&2014 காலகட்டத்தில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் (20 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள்) வருமானம் 89% உயர்ந்தது, இடைநிலையில் இருக்கும் 40% பேரின் (நடுவன் நிலைக்கு மேலேயும் உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேருக்கு கீழேயும் இருப்பவர்கள்) வருமானம் 93%மும், உச்சத்திலிருக்கும் முதல் 10%, 1%, 0.1%, 0.01%, 0.001% பேர்களின் வருமானங்கள் முறையே 395%, 750%, 1138%, 1834%, 2726% ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. உச்சத்திலிருக்கும் 1% பேரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (750% வளர்ச்சி) ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகையில் வயதுவந்தோர் அனைவரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (187%) இடையிலான இடைவெளி இந்தியாவில்தான் அதிகபட்சம். 1980&2014 காலகட்டத்தில் சீனாவில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் வருமானம் 312% ஆக வளர்ச்சியடைந்த நேரத்தில் இந்தியாவில் அது 89%ஆக இருக்கிறது. இடைநிலையில் உள்ள 40% பேரின் வருமான வளர்ச்சி சீனாவில் 615%ஆகவும் இந்தியாவில் அது வெறும் 93%ஆகவும் இருக்கிறது. அதி உச்சத்தில் (0.001% பேர்) இருப்பவர்களின் வருமான உயர்வு இந்தியாவில் 2726%ஆக இருக்கையில் சீனாவில் அது சற்றுக் குறைவாக 2546%ஆக இருக்கிறது.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் சீனாவிலும் இந்தியாவிலும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி மிக மோசமாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால் சீனா கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு வாய்ப்பளிக்காத காரணத்தால் அதுவொரு ஜனநாயக நாடு இல்லையென்றாலும் 1980&2014 காலகட்டத்தில் இந்தியாவோடு ஒப்பிடுகிற போது சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி அங்கு குறைவு. அதன் மக்கள்தொகையில் அடியிலிருக்கும் 90% பேர் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் 56%த்தை கைப்பற்றியுள்ள நிலையில் இந்தியாவின் அதே 90% பேர் பெற்றிருப்பது 34% மட்டுமே. இந்தக் காலகட்டத்தில் மொத்த தேசிய வருமானத்தில் இந்தியாவில் இடைநிலையில் உள்ள 40% பேர் மிகக் குறைவாகவே (சீனா, பிரான்ஸ், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளை ஒப்பிடுகிற போது) பலனடைந்துள்ளனர். இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கமல்ல (நடுவிலுள்ள 40%) மாறாக உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர்தான் (2014ல் 8 கோடிப் பேர்) & ‘‘ஒளிரும் இந்தியா’’ & கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் (அந்த வளர்ச்சியில் இவர்கள் பெற்றது 66%) மிக அதிகமாகப் பலனடைந்தவர்கள்.

இந்தியா ‘‘ஒளிர்கிறது’’ என்பது பெரும்பாலும் பணக்காரர்கள் விஷயத்திலேயே உண்மை என்பதை சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரையின் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆனால் வருமான சமத்துவமின்மையை விளக்குவதில் இந்தக் கட்டுரை அனுபவப்பூர்வமாக தெரியவரும் விஷயங்களுக்கு மேலதிகமாக செல்லவில்லை. புள்ளிவிவரங்கள் எல்லா விவரங்களையும் சொல்லிவிடுவதில்லை. அவற்றை புரிந்துகொள்ள கோட்பாட்டின் துணை அவசியம். மேலும், இந்த விஷயத்தில் புள்ளிவிவரங்கள் பெரும்பாலும் வருமானவரி செலுத்தியவர்கள் பற்றிய தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒருவர் சந்தேகப்படுவதைப் போலவே இவை பெரும்பாலும் பொய்யானவை. கார்ப்போரேட் கம்பெனிகளை கட்டுப்படுத்தும் பெரும் பணக்காரர்கள் விஷயத்தில் அவர்களது தனிப்பட்ட வருமானத்திற்கும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்தும் நிறுவனங்களின் வருமானத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது குறைந்தபட்சம் ஓரளவேனும் செயற்கையானது. உதாரணமாக, அவர்கள் அனுபவிக்கும் பல விஷயங்களின் செலவுகள், அதிலும் தனிப்பட்ட செலவுகள் நிறுவனத்தின் செலவாக காட்டப்படும். ‘‘பணக்காரர்களின் வரி ஏய்ப்பு … இந்தியப் பொருளாதார சூழலின் தொடர்ந்து நிலவும் அம்சமாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்’’ என்று தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் டி ஆர் காட்கில் எழுதியது (பசிபிக் அஃபர்ஸ், ஜூன் 1949, ப. 122) இப்போது கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ள 1922&2014 காலகட்டம் முழுவதற்கும் பொருந்தும். இந்த வெளிச்சத்தில் பார்க்கும் போது இப்போது யதார்த்தத்தில் இருக்கும் உண்மையான சமத்துவமின்மை சான்சல்&பிக்கெட்டி மதிப்பிடும் வருமான சமத்துவமின்மையை விட மிக மோசமாக இருக்கும் என்று சொல்லலாம்.

உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர் அதிலும் குறிப்பாக 1% பேரின் வருமானது வர்த்தக லாபத்திலிருந்து பெறப்படுவது, பங்குசந்தை மற்றும் கடன் பத்திரங்களிலிருந்து கிடைக்கும் டிவிடென்ட் மற்றும் வட்டியிலிருந்து பெறப்படுவது, நிலம் மற்றும் கட்டிடங்களிலிருந்து வாடகையாக பெறப்படுவது, தாங்கள் கட்டுப்படுத்தும் வர்த்தக நிறுவனங்களிலிருந்து சம்பளமாக, போனஸாக பெறப்படுவது, இவற்றில் சில சொத்துக்களிலிருந்து பெறப்படும் வருமானம், வேலை செய்வதிலிருது பெறப்படும் வருமானம் அல்ல. மேலும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக உழைப்பிலிருந்து கிடைக்கும் உண்மையாக கூலி குறைந்திருக்கக்கூடும். இதன் காரணமாக சொத்துக்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தின் அளவு அதிகரித்திருக்கும். சொத்து வருமான விஷயத்தில் கூட ஒரு சில ஏகபோக நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கை இல்லாததால் லாபங்கள் சிறு வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு செல்லாமல் ஒரு சில பெரு முதலாளிகளில் கைகளில் குவிகிறது.

விலை குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட பொதுத் துறை நிறுவனங்களின் சொத்துக்கள், கனிமங்கள் மற்றும் காட்டு வளங்கள், தொலைபேசித் துறையில் ஸ்பெக்டரம் அலைவரிசை ஒதுக்கீடு ஆகியவை பெரும் வர்த்தக நிறுவங்களின் கைகளுக்குச் செல்வதை மறந்துவிடக் கூடாது. இதிலிருந்து கிடைக்கும் சித்திரம் என்னவெனில் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பற்ற வளர்ச்சி நிதி முதலைகளால் ஆளப்படுகிறது. தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் அமித் பாதூரி கூறுவதைப் போல சிறுதொழில் உற்பத்தியில் பத்து பேர் வேலையிழந்து ஐந்து பேருக்கு கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்குமெனில் உற்பத்தியின் அளவு பாதிக்காது என்பதால் பாதி பேர் வேலையிழக்கிறார்கள் ஆனால் உற்பத்தி இரு மடங்காகிறது. இத்தகைய கார்ப்போரேட் முதலீட்டை ஊக்குவிக்க நிலம் உட்பட இயற்கை வளங்கள் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களுக்கு அடிமாட்டு விலைக்கு தரப்படுகின்றன. மிகக் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் சொத்துக்களை பெறுவதற்கு நன்றிக்கடனாக இந்த கார்ப்போரேட் நிறுவனங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு பெரும் நிதியை நன்கொடையாக வழங்குகின்றன.  இந்த நிலையில் நன்கொடை கிடைக்கப்பெறாத கட்சிகளுக்கு, நபர்களுக்கு தேர்தலை சந்திப்பது பெரும் கடினமாகிவிடுகிறது. கார்ப்போரேட்டுகளால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பில்லாத வளர்ச்சியும் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் ஜனநாயகமும் ஆட்சி செய்கிறது (“On Democracy, Corporations and Inequality,” EPW, 26 March 2016″).

காலனிய ஆதிக்கத்தின் நீண்ட கால, சிதைவுற்ற ஆட்சி செயல்பாட்டின் விளைவாக 19ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி இருபத்தியைந்து ஆண்டுகள் மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் ஐம்பது ஆண்டுகளில் (இந்தக் காலகட்டத்தில் உண்மையான தனிநபர் வருமானம் குறைந்ததுடன் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சத்தின் விளைவாக லட்சக்கணக்கானவர்கள் மாண்டுபோக பண முதலைகள் கொழித்தன.) உருவான இந்திய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் இன்றைய ஆட்சியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இருந்ததை விட சமத்துவமின்மை அதிகரித்திருப்பது சோகமானது. அந்தக் காலத்தில் காலனியாதிக்கத்தின் கொடூரம், தங்களது இன உயர்வு குறித்த அதன் ஆபத்தான சித்தாந்தம் இருந்தது எனில் இப்போது இந்திய வகைப்பட்ட நாசிசமான இந்துத்துவாவின் அரை பாசிசம் மற்றும் அதன் சித்தாந்தத்தின் நாசகரமாக விளைவுகளை காண்கிறோம். இந்துத்துவா தனது கலாச்சார பழைமைவாதத்துடன் தேர்தல் அரசியலையும் சட்டத்திற்கு புறம்பான வன்முறையையும் கையாள்கிறது. மேலும், சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரை தெளிவாக காட்டியிருக்கும் சமத்துவமற்ற வருமானத்திற்கு வழிவகுக்கும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சிக்கு எதிராக இருப்பதாக தான் காணும் அனைத்தையும் இந்த அரசியல் சக்தி நொறுக்குவதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: இ.பி.டபிள்யு

 

Advertisements

ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

கந்துவட்டி அரசை எரிப்போம், வாருங்கள்.

Nellai-family-sucide--360x240

 

கண் முன்னே இரண்டு குழந்தைகள் உட்பட ஒரு குடும்பமே தீப்பற்றி எரிவதை காண நேர்வது எத்தனை கொடூரமானது? 23.10.2017 திங்கட்கிழமை காலை நெல்லை ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் மனதை பதற வைக்கும் அந்த திடுக்கிடும் நிகழ்வு நடந்தது. சுற்றி இருந்த மக்கள் கிடைத்த தண்ணீரையும், மணலையும் கொண்டு தீயை அணைக்க முற்பட்டனர். ஆனாலும் தீயின் நாக்குகள் இரண்டு பிஞ்சுக் குழந்தைகளையும் பெற்றோரையும் தின்று தீர்த்தன. தீயின் நாக்குகளை விட கந்து வட்டியின் கொடுங் கரங்கள் எத்தனை வன்மமான கொடூரத்தை நிகழ்த்தி இருக்கிறது?

ஓர் ஆட்சியர் அலுவலகத்தில், குறை தீர்க்கும் நாள் எனும் சடங்கு, அவ்வளவு மக்களை கூட்டி  வாரந்தோறும் நட்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, இது போன்ற தீக்குளிப்பு நிகழ்வுகள் இதற்கு முன்னேயும் நடந்திருக்கும் போது எந்த அளவுக்கு பாதுகாப்பு வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்? குறைந்த பட்சம் தீயணைப்பு உருளையோ, அல்லது பயிற்சி பெற்ற தீயணைப்புத் துறை காவலர்களோ ஏன் அந்த இடத்தில் இருந்திருக்கவில்லை? இது தான் முதலில் எழ வேண்டிய கேள்வி. ஆனால் மக்கள் பாரிதாப உணர்ச்சியில் மட்டுமே தங்கி நின்றார்கள். சிறு குழந்தைகளை இப்படி கொன்று விட்டானே .. .. ..  பிஞ்சுக் குழந்தைகளை மட்டுமாவது விட்டு வைத்திருக்கலாமே .. .. ..

ஒருவேளை, ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் தங்களை தீவைத்து எரிப்பதற்குப் பதிலாக வீட்டுக்கு வந்து விசமருந்தி தற்கொலை செய்திருந்தால் .. .. ..? தமிழகத்தில் இது பேசு பொருளாகவே ஆக்கப்பட்டிருக்காது. யாருக்கும் தெரியாமல் கடந்து போயிருக்கும். அப்படி எத்தனையோ தினமும் கடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் இந்த சூழலில் சாவதை விட வாழ்வது அத்தனை கடினமாக, கொடூரம் நிறைந்த்தாக இருக்கிறது.

இசக்கி முத்துவும் சுப்புலட்சுமியும் இரண்டு குழந்தைகளையும் எரித்து தங்களையும் ஏன் எரித்துக் கொண்டார்கள்? கந்து வட்டி கொடூரம் என்பது முதல் பதிலாக கூறப்படும். ஆனால் அது மூன்றாவது காரணம் தான். முதலிரண்டு காரணங்கள் அரசை நோக்கி நீள்கின்றன.  மக்களும் சரி, ஊடகங்களும் சரி முதன்மையான காரணங்களை பேச மறுக்கிறார்கள். மக்கள் பரிதாப உணர்ச்சியை தாண்டி அதிகமாக சிந்திப்பதில்லை. ஊடகங்கள் முதன்மையான காரணங்களை மறைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பரிதாபத்தை தூண்டும் வகையில் செய்தியை வடிவமைக்கின்றன, விவாதங்களை நடத்துகின்றன.

ஏன் இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மருகுவதை விட இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களை தூண்டியது எது? என்பது தான் முக்கியமான கேள்வி.

கடந்த 2003ல் கந்து வட்டிக்கு எதிராக சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்றளவும் அது நடப்பில் இருக்கிறது. அதேநேரம் கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் 823 பேர் கந்து வட்டி கொடுமையால் தற்கொலை செய்திருக்கிறார்கள் என்றும் ஒரு புள்ளி விபரம் தெரிவிக்கிறது. இது தான் இசக்கிமுத்துவும் அவர் குடும்பமும் தங்களைத் தாங்களே தீவைத்து மாய்த்துக் கொண்ட சூழல்.

இங்கே கந்து வட்டி வாங்காமல் வாழ முடியாது என்னும் இழி நிலைக்குத் தான் உழைக்கும் மக்கள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விவசாயம் செய்து பிழைக்க முடியாது எனும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இடுபொருட்களுக்கான விலையை தனியார் நிறுவனங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ள அனுமதி அளித்திருக்கும் அரசு, விளைவிக்கும் உணவு தானியங்களுக்கு போதிய விலையை விவசாயியை நிர்ணயிக்க விடாமலும், தானும் நிர்ணயிக்காமலும் கழுத்தறுக்கிறது. இதனால் தான் விவசாயம் செய்வதை விட எவ்வளவு குறைந்த கூலியானாலும் பரவாயில்லை என்று நகரங்களில் கூலி வேலைக்காக ஓடுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் தன் சொந்த கிராமமான காசிதர்மத்தை விட்டு விட்டு ஓடியவர் தான்.

தொழிற்சாலைகளிலும் மக்களின் உழைப்பு ஒட்டச் சுரண்டப்படுகிறதே தவிர, அங்கு கிடைக்கும் ஊதியம் அவர்களை வாழ வைக்கவில்லை. எந்நேரமும் வேலை பறிக்கப்படலாம், கூலி, சலுகைகள் வெட்டப்படலாம் ஏனும் நிலையிலேயே தொழிலாளர்கள் வாழ்கிறார்கள். குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் என்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது. ஆனால் அது தொழிலாளர்களுக்கு பலன் தருவதே இல்லை. நிரந்தரத் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமே அந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்று கூறி நிரந்தரத் தொழிலாளர்களே இல்லாமல் ஒப்பந்த்த் தொழிலாளர்களை வைத்தே உற்பத்தியை செய்யும் திருட்டுத்தனத்துக்கு அரசு ஒத்துழைப்பு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால் தான் தங்கள் வாழ்கைச் செலவுகளுக்கு கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் அவரைப் போன்றவர்களும் அவ்வாறு தான் ஆளாக்கப்பட்டனர்.

வங்கிக் கடன் என்றொரு சொல்லை புழக்கத்தில் விட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது ஏழைகளுக்கு பலன் தந்திருக்கிறதா? பொது மக்கள் தங்கள் சொந்த உழைப்பில் சிறுவாடு சேமிக்கும் பணத்தைச் பெரும் முதலாளிகள் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருவதற்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட்து தான் வங்கி எனும் அளவுக்கு நிலமைகள் இருக்கின்றன. ஆயிரம் இரண்டாயிரம் கடனுக்காக எத்தனை வீட்டு கதவுகள் கழற்றப்பட்டிருக்கின்றன? வயலில் உழுது கொண்டிருக்கும் போதே எத்தனை டிராக்டர்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன? எத்தனை எத்தனை ஏழை மக்களின் புகைப்படங்கள் கடன் வாங்கி கட்டாதவர்கள் எனும் அவமான மொழியோடு சாலையில் ஒட்டப்பட்டு அசிங்கப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதானிகள், அம்பானிகள் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன் தொகை எத்தனை கோடிகள். அத்தனையையும் வாராக் கடனாக தள்ளுபடி செய்கிறது அரசு. மல்லையாக்கள் மக்களின் பணத்தில் லண்டனில் சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள். இன்னும் அவர்களுக்கு எந்த வித உத்திரவாதமும் தேவையின்றி கோடிக்கணக்கான பணம் கடன் என்ற பெயரில் கொட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஓர் ஏழை ஆயிரங்களில் வங்கிக் கடன் வாங்க வேண்டுமென்றால் கூட மூச்சு தள்ளிப் போகிறான். இது தானே அவர்களை கந்து வட்டியை நோக்கி விரட்டுகிறது? இசக்கி முத்து மட்டுமல்ல இன்னும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இதனால் தான் கந்து வட்டி கும்பல்களிடம் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

இசக்கிமுத்து குடும்பங்களின் தற்கொலைக்கு இது முதல் காரணம் என்றால் இரண்டாம் காரணமோ இன்னும் கொடூரமானது.

கந்துவட்டி கும்பல்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்துக்கும் இடையிலுள்ள தொடர்பு. காவல்துறை மக்களின் நண்பன் என அறிவிப்பு செய்கிறார்கள். ஆனால் காவல்துறையின் அடிப்படையான பணி என்ன என்றால் மக்களை ஒடுக்குவது தான். சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பது தான் காவல்துறையின் வேலை என்று சொல்லக் கூடும். ஆனால் எது சட்டம் ஒழுங்கு எனும் கேள்வியை எழுப்பினால் தான் அதன் தன்மை புரியும். சாராயக் கடையை எதிர்த்து மக்கள் போராடினால் சாராயப் புட்டிகள் உடையாமல் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதனால் தடியடி நடத்தி மக்கள் மண்டை உடைந்தால் அது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. மணல் திருடுவதை எதிர்த்து போராடுகிறீர்கள் என்றால் மணல் திருடியவனைப் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. தொடர்ந்து போராடினால் காவல்துறை தடியடி நட்த்தி உங்கள் கைகால்களை உடைக்கும். மனல் திருடியவனுக்கு பாதிப்பு ஏதும் வந்துவிடாமல் காப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு, மக்கள் கைகால்கள் உடைவது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. கந்து வட்டி தடைச் சட்டம் இருந்தும் கந்துவட்டி கும்பலுடன் குலவி கடன் வாங்கியவனை மிரட்டுவது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதற்கு எதிராக நீங்கள் எத்தனை முறை புகார் கொடுத்தாலும் அது கந்துவட்டிக்காரனின் குண்டி துடைக்கத்தான் அனுப்பப்படுமேயன்றி சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையாக பார்க்கப்படாது. அச்சன்புதூர் காவல் நிலையத்தில் இசக்கி முத்து குடும்பத்தால் கொடுக்கப்பட்ட புகார்கள் என்ன ஆனது என்பதற்கான பதில் இது தான். மட்டுமின்றி காவல் துறையினரால் இசக்கிமுத்து குடும்பம் மிரட்டப்பட்டிருக்கிறது.

மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரிடம் மட்டுமே ஐந்து முறை மனு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்ன? மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் யார்? இங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை நிலை குறித்து அவருக்கு என்ன தெரியும்? பொதுவாக பெரும்பான்மையாக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவராக வருபவர்கள் ஏழ்மை என்பதை வார்த்தைகளில் மட்டுமே அறிந்தவர்கள். எங்கிருந்தோ வந்து இங்கு பதவியில் அமர்ந்து விடுவார்கள். இங்குள்ல மக்களின் கலாச்சாரம் என்ன? எப்படி வாழ்கிறார்கள்? அவர்களின் வாழ்வாதாரம் என்ன நிலையில் இருக்கிறது அதை எப்படி மேம்படுத்த முடியும் என எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால், தாமிரவருணியில் உபரிநீர் ஓடுகிறது என்று அறிக்கை வாங்கி மக்களுக்கு குடிக்க தண்ணிர் இல்லாத ந்லையிலும் கோகோகோலாவுக்கு கொடுக்கத் தெரியும். ஏனென்றால் அது தான் அவர்களுக்கு இடப்பட்டுள்ள பணி. திங்கட் கிழமைகளில் மனு வாங்குவது என்பது ஒரு சடங்கு.  கோலாவுக்கு உற்பத்தி பாதிப்பு என்றதும் இல்லாத உபரி நீரை இருப்பதாக கூறி உடனடியாக அனுமதி அளிப்பதும், இசக்கி முத்துவின் மனுக்கள் குப்பைக் கூடைக்குள் செல்வதும் அதானால் தான்.

இப்போது சொல்லுங்கள் இசக்கி முத்துவின் குடும்பம் எரிந்து கரிக்கட்டையானதற்கு முதல் குற்றவாளிகள் யார்? இந்த அரசும் அதன் கொள்கைகளும் அல்லவா? இதை விடுத்து தனிப்பட்ட இசக்கி முத்துவை, பாதிக்கப்பட்ட இசக்கி முத்து குடும்பத்தையே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றினால் அதன் பொருள் முதன்மையான குற்றவாளிகளை மறைக்கிறோம் என்பது தான். தெரிந்தே இதை மீண்டும் செய்தால் இன்னொரு இசக்கி முத்து குடும்பத்தின் அழிவை ஆதரிக்கிறோம் என்பதும் தான் இதன் பொருள்.

கந்து வட்டிக்காரனின் மீது ஏற்படும் கோபம் ஏன் இந்த அரசின் மீது ஏற்படவில்லை? பலமுறை மனு கொடுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத ஆட்சியாளர் மீது வரவில்லை? கந்து வட்டிக்காரனுக்கு துணையாக இருந்து மிரட்டிய காவல் துறையின் மீது ஏற்படவில்லை?

இங்கு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளை எடுத்துக் கொள்வோம், ஊடகங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். எல்லோரும் செய்வது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நிரலைத் தான். அனைத்துக் கட்சி கூட்டம் நடத்துகிறார்கள், போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். கோரிக்கை என்ன? விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி கலெக்டரிடம் மனு அளிப்பது. கலெக்டர் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதின் விளைவு தானே இசக்கி முத்து குடும்பம் தீயில் வெந்தது. இன்னும் எத்தனை இசக்கி முத்துகள் எரிய வேண்டும்? அல்லது இசக்கி முத்துவுக்கு முன்னர் எந்தக் குடும்பமும் கந்து வட்டியால் பாதிக்கப்பட்டதே இல்லையா? மக்களின் கவனம் மறந்தும் கூட அரசின் மீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஊடகங்கள் தொடங்கி அனைத்தும் கவனத்துடன் கையாளப் படுகின்றன. தகுதிக்கு மீறி ஏன் கடன் வாங்க வேண்டும்? திரும்பிச் செலுத்த முடியவில்லை என்றால் தான் மட்டும் சாக வேண்டியது தானே ஏன் பச்சைக் குழந்தைகளையும் எரிக்க வேண்டும்? என்றெல்லாம் கேள்விகள் உருவாக்கப்பட்டு மக்களிடம் உலவ விடப்படுகின்றன.

ஆனால், இசக்கி முத்து இதை தகர்த்திருக்கிறான். ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் முன் தீக்குளிப்பதன் பொருள் இசக்கி முத்துவுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். இருந்தாலும் அந்தச் செயல் ஒட்டுமொத்த அரசு எந்திரத்தையும் உலுக்கி எடுத்திருக்கிறது. இந்த அரசுகள் மக்களுடன் இல்லை, மக்களை பாதுகாப்பற்காக இல்லை என்று அரசின் மீது காறி உமிழ்ந்திருக்கிறது. சிந்தித்துப் பாருங்கள், இசக்கி முத்து வீட்டிற்கு வந்து தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருந்தால் இந்த அளவுக்கு பேசப்பட்டிருக்குமா?

முன்பே திட்டமிட்டு மண்ணெண்ணை எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு மணி நேரம் பயணித்து வந்து, ஊட்டி வளர்த்த குழந்தையையும் சேர்த்து எரிப்பது என்பது எளிதான காரியம் அல்லவே.  அந்த எல்லைக்கு துரத்தி வந்த இசக்கி முத்துவின் மீதான அழுத்தம் நம்மீது இல்லையா? நாட்டில் 30 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் மூன்றாவது வேளை உணவு கிடைக்காமல் உறங்குகிறார்கள். 17 கோடிப் பேர் வீடு இல்லாமல் சாலையில் உறங்குகிறார்கள். தன் மக்களை இப்படி வைத்திருக்கும் இந்த அரசை நாம் தானே சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்த அழுத்தம் நம் மீது இல்லையா? எரிந்து கொள்வது மட்டும் தான் இசக்கி முத்துவுக்கும் நமக்குமான வித்தியாசம்.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

அஞ்சாத கூட்டமே, மாணவப் படையே!

ban neet song

 

பதினைந்து நாட்களாக தொடர்கிறது நீட் தேர்வுக்கு எதிரான போராட்டம். மாணவர்களோடு தொழிலாளர்களும், ஐ.டி ஊழியர்களும் கரம் கோர்த்திருக்கிறார்கள். ஊடகங்கள் வேறு நிகழ்வுகளுக்கு தாவி விட்டாலும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, எரிந்து கொண்டிருக்கிறது மாணவர் இளைஞர்களின் போராட்ட நெருப்பு.

பல தரப்பு மக்களும் பங்கேற்றுக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் போராட்டத்தின் தொடர் முயற்சிகளில் ஒன்றாக மாப்பிக்ஸ் எனும் யுடியூப் தளவரிசையில்  இன்குலாப் ஜின்தாபாத் எனும் பாடல் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது.

உத்வேகத்தை தூண்டும் இசையாக, உணர்வேற்றும் குரலாக, பார்ப்பனிய, கார்ப்பரேட் பயங்கரவாதங்களை நினைவு தூண்டும் விதத்தில் எழுதப்பட்ட பாடலாக நீட் தேர்வுக்கு எதிராக ஓங்கி ஒலிக்கிறது இந்தப் பாடல். பாருங்கள், பரப்புங்கள்.

 

உச்சா மன்றத்தை தடை செய்வோம்

neet 1

 

நீட் தேர்வுக்கு எதிராக கடந்த ஒரு வாரமாக தமிழகம் போராடி வருகிறது. ஜல்லிக்கட்டுக்காக மெரினாவில் கூடியதைப் போல் மெரினாவிலோ அல்லது வேறெங்கேனுமோ மாணவர்கள் இளைஞர்கள் கூடிவிடக் கூடாதே என்று தமிழகத்தின் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும் விழிப்புடன் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. குக்கிராமங்களின் ஆளே இல்லாத பேருந்து நிலையங்களில் கூட காக்கிக் காலிகள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் தான் உச்ச நீதிமன்றம் என்ற பெயரிலிருக்கும் உச்சுக்குடுமி மன்றமான உச்சா மன்றம் நீட்டுக்கு எதிரான போராட்டங்களை அனுமதிக்க முடியாது என்று தடை விதித்திருக்கிறது. பின்னர் பாதிப்பு இல்லாத வகையில் போராடலாம் என்று மாற்றியமைக்கப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

போராட்டம் நடத்துவது அடிப்படை உரிமையாக அரசியலமைப்புச் சாசனத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த உரிமை அத்தியாவசிய பணிகள் பாதுகாப்பு எனும் பெயரில் ஏற்கனவே ஒரு திருட்டுச் சட்டத்தால் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள் அரசுக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தும் போதெல்லாம் போக்குவரத்து பாதிப்பு, பிறருக்கு பாதிப்பு, சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைவு என்ற பெயரில் தான் காக்கிக் காலிகள் மறுத்தனர். பாதிப்பு இல்லாமல் எப்படி போராட்டம் நடத்துவது? நாங்கள் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறோம் என்பதை கண்டு கொள்ள மறுக்கும் அரசுக்கு எதிராகத் தான் போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன. இதை யாருக்கு பாதிப்பு இல்லாமல் நடத்த வேண்டும்?

இடிந்தகரை, கூடங்குளத்தில் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல் தான் ஆயிரக் கணக்கான நாட்களாக போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அணு உலை நிறுத்தப்பட்டு விட்டதா? தில்லியில் விவசாயிகள் யாருக்கும் பாதிப்பு இல்லாமல்தான் போராடினார்கள்.  பிரியங்கா சோப்ரா புகழ் மோடி சந்தித்தாரா?

கடவுளையும் கேள்வி கேட்ட மண் இது என்பதை மறந்து நீதிபதிகள் தங்களை ஆண்டவர்களாக பாவித்துக் கொள்கிறார்கள். நீதிமன்றங்களும்(!)

 நீதிபதிகளும்(!) இதுவரை எதைப் பற்றியும் – அரசியல் சாசனம், சட்டங்கள் உட்பட எதைப் பற்றியும் – கவலைப் படாமல் அளித்த தீர்ப்புகளை பட்டியலிட்டால் பக்கங்கள் போதாது. நீட் தேர்வு விசயத்தில் இந்த உச்சா மன்றங்கள் நிகழ்த்திய அயோக்கியத்தனங்கள் எத்தனை எத்தனை.

2013 ல் அல்தாமஸ் கபீர் தலைமையிலான அமர்வு நீட் தேர்வு வேண்டாம் என தீர்ப்பளிக்கிறது. அந்த அமர்வில் இருந்த 3 நீதிபதிகளில் அனில் தவே என்பவர் மட்டும் நீட் வேண்டும் என்கிறார். ஏனைய இருவரும் நீட் தேர்வு வேண்டாம் என்கிறார்கள். இந்த தீர்ப்பை மறு பரிசீலனை செய்ய 2016ல் ஒரு நீதிமன்ற அமர்வு அமைக்கப்படுகிறது. 2013ல் எந்த ஒரேஒரு நீதிபதி நீட் வேண்டும் என்று தீர்ப்பு சொன்னாரோ அதே அனில் தவே தலைமையில் அந்த அமர்வு அமைக்கப்படுகிறது. இதில் எந்த விசாரனையும் நடைபெறாமலேயே மூலத் தீர்ப்பை முடக்கி வைப்பதாகவும், நீட்டை நாடு முழுவதும் அமல்படுத்த வேண்டும் என்றும் இடைக்கால தீர்ப்பளிக்கிறது அனில் தவே தலைமையிலான அமர்வு.

மதுரை உயர்நீதி மன்றத்தில் நீட் தொடர்பான வழக்கில் மாநில பாடத்திட்டத்தில் படித்தவர்களை திடீரென சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தில் தேர்வு எழுதச் சொல்வது எப்படி சரி? என்றும் ஏற்கனவே மாநில பாடத்திட்டத்தில் அவர்கள் எடுத்த மதிப்பெண்னுக்கு என்ன மதிப்பு? என்று கேள்வி எழுப்பியது. இதற்கு எதிராக சிபிஎஸ்இ தொடுத்த முறையீட்டில் இந்தக் கேள்விகளுக்கு எந்த பதிலும் அளிக்காமல் மதுரை நீதிமன்ற உத்தரவை தள்ளுபடி செய்தது.

நீட்டை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று சிபிஎஸ்இ யில் படித்த மாணவர் ஒருவர் தொடுத்த வழக்கில் மாநில பாடத்திட்டத்தில் படிப்பவர்கள் தான் பெரும்பான்மையினர் என்றாலும்  சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தில் படித்தவர்களையும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள் என அறிவுரை வழங்கிய நீதி மன்றம், தீர்ப்பில் பெரும்பான்மையினர் படித்திருக்கும் மாநில பாடத்திட்டம் குறித்து எந்தக் கவனமும் கொள்ளாமல் நீட் அவசியம் யாருக்கும் எந்தச் சலுகையும் வழங்க முடியாது என்கிறது.

இப்படி எந்தச் சட்ட விதிகளையும் மரபுகளையும், வழக்கங்களையும் அடாவடியாக மீறும் அந்த உச்சா மன்றம் தான் நம்மைப் பார்த்துச் சொல்கிறது நீட்டுக்கு எதிராக போராடுவதை தடை செய்கிறோம் என்று.

அன்று சின்ன மருதுவின் திருச்சிப் பிரகடனம் சொல்கிறது, யாரெல்லாம் வெள்ளையனுக்குப் பயந்து தொண்டூளியம் செய்கிறானோ அவன் வைத்திருக்கும் மீசை என்னுடைய அடிமயிருக்குச் சமம் என்று. அதையே இன்று நாம் திருப்பிச் சொல்ல வேண்டியதிருக்கிறது.

மக்களுக்கு சேவை செய்வதை மறுத்து பெரு மருத்துவ நிறுவனங்களுக்கு தொண்டூளிய்ம் செய்வதையே தகுதி எனக் கருதும் அனைவரும்  எங்கள்  அடிமயிருக்குச் சமம் என்று உரக்கச் சொல்ல வேண்டியதிருக்கிறது.

நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிக்கும் எதிரானது – ஏன்?

neet ima

 

நீட் தேர்வுக்கு எதிரான போராட்டம் மாணவர்கள் இளைஞர்களால் ஆறாவது நாளாக தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு தகுதித் தேர்வு என்பதைக் கடந்து புதிய கல்விக் கொள்கையின் பிரச்சனைகள், மோடி அரசு ஏன் இதை திணிப்பதற்கு இவ்வளவு பெருமுயற்சி எடுத்துக் கொள்கிறது என்பன போன்ற கேள்விகளின் வழியாக அரசு என்றால் என்ன எனும் புரிதல்களுக்குள் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் கடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இந்தத் தேடல்கள் அவர்களின் போராட்ட குணத்தை மேலும் வலுவாக்குகிறது.

அந்த வகையில் நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிகும் எதிரானது – ஏன்? எனும்  பேரா. நா. மணி அவர்கள் தொகுத்த கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலை உங்களுக்கு தருகிறோம். படித்துப் பாருங்கள், பகிருங்கள்.

 இந்நூல் பாரதி புத்தகாலயம் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. எனவே, உரிமை அவர்களுக்கே. இன்றியமையாத பயன்பாடு கருதியே இது மின்னூலாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் ஆட்சேபித்தால் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் இன்றி நீக்கப்படும்

 

நூலை தரவிறக்க

மனிதர்களுக்கு வேலை காலி இல்லை

no vacancy for mankind

தொழில் நுட்பங்கள் வளர்ந்து கொண்டே போகின்றன. புதிய, புதிய தொழில்களும் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. புதிய தொழில்களோடு புதிய வசதிகளும், அதனை செய்வதற்கு புதிய புதிய சேவைத் தொழில்களும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. புதியதாக ஒரு தொழில்நுட்பம் வந்தால், பழைய தொழில்நுட்பத்தை வைத்து செய்யப்பட்ட வேலைகளும் மாறுகின்றன.

வங்கி, தகவல் தொடர்பு, போக்குவரத்து உள்ளிட்டு அன்றாட வாழ்வில் கண்கூடாக பார்த்த மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல; நமது பணியிடத்திலும் அத்தகைய மாற்றங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். உற்பத்தி அசெம்பிளி லைனில் தொழிலாளர்களின் இடத்தில் எந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. கார் தொழிற்சாலைகளில் பல டஜன் ரோபோக்கள் காரின் பாகங்களை பொருத்துகின்றன. அவற்றை கண்காணித்து இயக்குவதற்கான ஆப்பரேட்டர் மட்டும் இருக்கிறார். ஆயிரக்கணக்கான  தொழிலாளர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு அளித்து வந்த துறைகளில் இன்று ஒருசில பத்துதொழிலாளர்களை மட்டும் வைத்து உற்பத்தியை பெருக்கும் அளவுக்கு தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது.

முன்னேறிய நாடுகளில் தொழிற்துறை வளர்ச்சிக்கு இணையாக விவசாயமும் எந்திரமயமாக்கப்பட்டது. இன்று அமெரிக்காவில் 2% க்கும் குறைவான உழைப்பாளர்கள் மட்டுமே விவசாயத்தில் ஈடுபடுகிறார்காள். 300 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய ஐரோப்பாவில் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்த உழைப்பாளர்கள் அதிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட போது அவர்களை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் வகையில் தொழிற்துறை வேலை வாய்ப்புகள் பெருகின. இப்போதோ தொழிற்துறையிலும் எந்திரமயமாக்கம் அதிகரித்து உற்பத்தித் திறன் பலமடங்கு பெருகி உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களின் அளவு அபரிமித வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது. அதில் ஈடுபடும் உழைப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே போகிறது. எனவே, விவசாயத்தில் வேலை இல்லாமல் வெளியேறும் உழைப்பாளர்களுக்கு தொழில் துறையிலும் வேலை வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போகிறது.

சரி, விவசாயத்திலும் வேலை இல்லை, தொழிற்சாலையிலும் வேலை வாய்ப்பு இல்லை, எல்லோருக்கும் அலுவலகப் பணிகளில் இடம் கிடைக்குமா என்று பார்த்தால், உடல் உழைப்பிலான வேலைகளை எந்திரமாயமாக்கியது போல் இன்றைக்கு அலுவலகப் பணிகளையும் தானியக்கமாக்கும் (ஆட்டோமேஷன்) மென்பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

மைக்ரோசாஃப்ட் எக்செல் விரிதாளில் ஒரு செயல்பாட்டை ஒருமுறை செய்து, பதிவு செய்து கொண்டு விட்டால், அந்த செயல்பாட்டை தேவைப்படும் போதெல்லாம் பல்வேறு தரவுகளின் மீது திரும்பத் திரும்ப தானாகவே செய்விக்கலாம், அது போல இன்னும் சிக்கலான கணக்கு போடுதல், அறிக்கை தயாரித்தல், கடிதம் எழுதுதல், தகவல் தொடர்பு போன்ற அலுவலக வேலைகள் பலவற்றுக்கு தானியக்கம் அமலாக்கப்பட்டு விட்டது. ஏன் கணிணி மென்பொருள் துறையில் கூட தானியக்கம், கிளவுட் கணிணி முறை, நிரல் எழுதும் மென்பொருட்கள், வலைப்பின்னலில் இணைக்கப்பட்ட சாதனங்கள் என்று மனித உழைப்பின் தேவை குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

“விவசாயம், உற்பத்தி, அலுவலகப் பணிகள் எல்லாம் எந்திரமயமானாலும் சேவைத்துறை இருக்கிறது. அதில் எந்திரமாக்கம் சாத்தியமில்லை. கார் ஓட்டுவதற்கு ஓட்டுனர் தேவைப்படுகிறார், மருத்துவத் துறையில், சட்டத்துறையில், ஏன் மென்பொருள் எழுதுவதற்கு பலர் தேவைப்படுவார்கள்” என்று சிலர் சொல்லலாம்.

ஆனால், அதுவும் மாறி வருகிறது. ஓட்டுனர் இல்லாத கார்கள் இன்று அமெரிக்காவில் நடைமுறைக்கு வந்திருக்கின்றன. காரை இயக்குகின்ற கணிணிகள், தமக்கு தேவையான தகவல்களை, கணிணி வலைப்பின்னலில் (இணையம்) இணைந்து பிற கணிணிகளிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டு தமது செயல்பாட்டை மேம்படுத்திக் கொள்ள முடியும். கார்களில் மேம்படுத்தப்படும் இந்த போக்குவரத்து நுட்பத்தை பயன்படுத்தி கிடங்குகளில் பொருட்களை அடுக்கி வைத்தல், தேவைப்படும் போது எடுத்து வந்து அனுப்பி வைத்தல் போன்ற பணிகளுக்கும் நகரும் எந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பெரிய சுரங்கங்களில் இதே தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி தொழிலாளர்களது எண்ணிகை குறைக்கப்படூள்ளது.

அபாயகரமான, கடினமான உடல் உழைப்பை எந்திரங்கள் மாற்றீடு செய்வது நல்ல விசயம் தானே, என்று கேட்கலாம். உண்மையில் நல்லது தான். உதாரணமாக, கழிவுநீர்த் தொட்டியில் இறங்குவதற்கு மனிதர்கள் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு பதிலாக எந்திரங்களைப் பயன்படுத்தலாம், மலம் அள்ளுவதற்கு எந்திரங்களைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், இத்தகைய வேலைகளுக்கு எந்திரங்கள் அமர்த்தப்படுவதற்கு முன்னதாக அலுவலகங்களில் கணக்குப் போடும் வேலைக்கு எந்திரமயமாக்கம் வந்திருக்கிறது, ஏன்? ஏனென்றால், எந்திரத்துக்கு ஆகும் செலவு மனிதர்களுக்கு கொடுக்கும் சம்பளத்தை விடக் குறைவாக இருந்தால் மட்டுமே முதலாளிகள் எந்திரங்களை வாங்கி வேலையில் ஈடுபடுத்துவார்கள்.

உடல் உழைப்பு, மூளை உழைப்பு எல்லாம் எந்திரமயமானாலும் சிறப்பு அறிவைப் பயன்படுத்தும் மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் போன்ற வேலைகளுக்கு ஆட்கள் தொடர்ந்து தேவைப்படுவார்கள் என்று தோன்றலாம்.

வழக்கறிஞர்கள் நீதிமன்றத்தில் வாதாடுவதை விட, வழக்குகளுக்கான ஆதாரங்கள், ஏற்கனவே வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகள், முன் உதாரங்கள், ஆவணங்களை படித்து தயாரிப்பது போன்ற வேலைகளுக்குத்தான் அதிக நேரம் செலவழிக்கின்றனர். இப்போது மென்பொருட்கள் மூலம் லட்சக் கணக்கான ஆவனங்கள், பழைய வழக்குகள் பற்றிய விபரங்கள் இவற்றை சேகரித்தும், தொகுத்தும் வழக்குக்கான ஆவணங்களை தயாரிக்கும் பணியை கணிணிகள் செய்து முடித்து விடுகின்றன. அந்த பணியில் ஈடுபட்ட வழக்கறிஞர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் போகிறது.

மருத்துவர்களின் பணியிலும் இத்தகைய மென்பொருட்களின் செயல்பாடு அதிகரித்துள்ளது. லட்சக் கணக்கான மருந்துகள், அவற்றின் தன்மைகள், அவற்றை பயன்படுத்துவதின் விளைவுகள், பிற மருந்துகளுடன் அவற்றின் எதிர்விளைவு, நோயாளிகள் குறித்த விபரங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் கணிணியில் சேமித்து வைத்து பயன்படுத்துவதோடு, கணிணி வலைப்பின்னல் மூலமாக பிற கணிணிகளோடு தொடர்பு கொண்டு தகவல்களைப் பறிமாறிக் கொள்ள முடியும். நுணுக்கமான அறுவைச் சிகிச்சை, சிக்கலான வழக்குகள் ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே மருத்துவர்களும் வழக்கறிஞர்களும்  தொடர்ந்து தேவைப்படுவார்கள். ஆனால், மேலும் மேலும் குறைந்த எண்ணிக்கையில், ஒரு சிலர் மட்டுமே தேவைப்படுவதாக மாறிவிடும். ஆரம்பநிலை வேலை வாய்ப்புகளில் பெரும்பாலானவை ஒழிக்கப்பட்டு விடும்.

ஓவியம் வரைதல், இசை அமைத்தல், பத்திரிக்கையாளர் போன்ற படைப்புத் திறன் கொண்ட துறைகள் என்னவாகும்? இதிலும் மிகத் திறமை வாய்ந்த, புகழ் பெற்ற ஒரு சிலரைத் தவிர நிலைத்து நிற்க முடியாது. கணிணி மென்பொருட்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஓவியங்களை வரைந்து தள்ளிவிட முடியும், இசை மென்பொருட்களால் இசையமைக்க முடியும். வானிலை அறிக்கை, பங்குச் சந்தை, செய்தி, விளையாட்டுச் செய்திகள் போன்றவற்றை எழுதும் மென்பொருட்கள் வந்து விட்டன. கணிணிக்குள் விபரங்களை உள்ளிடும் மனிதர்களுக்கான வேலையையும் ஒழித்துக்கட்டி தானியக்கமாக கணிணியே விபரங்களை உள்வாங்குவதற்கான உணரிகள் (சென்சர்கள்) பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

இவ்வளவு மாற்றங்களும் வரும் போது இவற்றை எல்லாம் உருவாக்கி, இயக்கி, பராமரிக்கும் தொழில்நுட்பங்களில் வேலை செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்று நினைக்கலாம். ஆனால், அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் இன்றைய வேலைவாய்ப்புகளை விட பல மடங்கு குறைவாக இருக்கும். நடிகர்கள் விளையாட்டு வீரர்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், உயர் தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள் என்று ஒருசில நூறு பேருக்கு மட்டும் வேலை வாய்ப்பு இருந்து மற்ற அனைத்து வேலைகளும் எந்திரங்களால் செய்யப்பட்டு விட்டால் என்ன ஆகும்?

மிகக் குறைந்த அளவு உடல், மூளை உழைப்பிலேயே மனிதகுலம் அனைத்துக்குமான அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தி அடைந்து விடும். ஒவ்வொருவரும் தத்தமனது திறமைக்கு ஏற்றபடி வேலைகளில் பங்களிப்பு செய்தால் போதும் என்ற நிலை உருவாகும் என்று சிலர் கருதலாம். ஆனால், இது தனிச் சொத்துடமை நீடிக்கும் வரை சாத்தியமில்லை. தனிச் சொத்துடமை மீது கோட்டை கட்டி வாழ்ந்து வருகின்ற முதலாளித்துவம், மனித குலத்தின் சாதனைகளான அத்தகைய தொழில்நுட்பங்களை தனிச் சொத்துடமையாக தன்னிடம் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு, கோடிக்கணக்கான மக்களை வறுமையிலும் இல்லாமையிலும் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

மனித குலத்தின் கடந்த கால உழைப்பை தனிச் சொத்துடமையாக கைப்பற்றி வைத்துக் கொண்டு, நிகழ்கால உழைப்பை தொடர்ந்து சுரண்டிக் கொண்டிருக்கும் முதலாளித்துவத்தை ஒழித்துக் கட்டி உற்பத்தி சாதனங்கல் அனைத்தையும் சமூக உடமையாக மாற்றுவது தான் இந்தப் பிரச்சனைக்கான ஒரே தீர்வு. இதை நோக்கிப் போராடுவது தான் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் கடமை.

Humans need not apply என்ற ஆவணப்படத்தை தழுவி எழுதப்பட்டது.

புதிய தொழிலாளி ஜூன் 2017 இதழிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கட்டுரை.

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க 

%d bloggers like this: