முகிலன் எங்கே?

mugilan

ஸ்டெர்லைட் போராட்டத்தின் போது நடத்தப்பட்டது என்ன? யார் அந்த சமூக விரோதிகள்?

 

நேற்று (18.02.2019) ஸ்டெர்லைட் ஆலையை திறக்க உத்திரவிட முடியாது என்று உச்சநீதி மன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. மட்டுமல்லாது, உச்ச நீதி மன்றத்துக்குப் பிறகு உயர் நீதி மன்றத்தில் வழக்கு நடத்தலாம் என்றும் கூறியிருக்கிறது. இது போராடிய மக்களுக்கு தற்காலிக வெற்றி தான் இன்னும் வழக்கு நீள்கிறது. சிறப்புச் சட்டம் இயற்றுவதே தீர்வு என்பது மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லாத மக்களின் விருப்பம். நிற்க.



தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட இதே நேரத்தில் சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் வழக்கு ஒன்று தாக்கல் செய்யப்பட்டது. கடந்த இரண்டு நாட்களாக சுற்றுச்சுழல் பாதுகாப்பு இயக்கச் செயற்பாட்டாளர் முகிலன் திடீரென்று காணாமல் போய் விட்டார், அவரைக் கண்டுபிடித்துத் தாருங்கள் என்பது தான் அந்த வழக்கு. திடீரென ஏன் அவர் காணாமல் போக வேண்டும்? அவர் காணாமல் போவதற்கு சில நேரத்திற்கு முன்பு ஓர் காணொளி ஆவணம் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தார். அதாவது, 16.02.2019 அன்று ஓர் ஆவணப்படம் வெளியிடப்பட்டது. இந்த ஆவணப்படத்தை வெளியிட்ட பின்னர்தான் முகிலன் காணாமல் போய் விட்டார். அவரை கண்டு பிடித்து நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைக்குமாறு சென்னை பெருநகர ஆணையருக்கும், காஞ்சிபுரம், விழுப்புரம் மாவட்டக் கண்காணிப்பாளர்களுக்கும் நீதிமன்றம் ஆணையிட்டுள்ளது.



அது என்ன காணொளி ஆவணம்? மே 22 அன்று ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக ஆட்சியரிடம் மனு கொடுக்க பேரணி ஒன்று துத்துக்குடி மக்களால் நடத்தப்பட்டது. அமைதியாக நடந்த இந்த பேரணியில் சமூக விரோதிகள் ஊடுருவி துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தும் அளவுக்கு கலவரமாகி விட்டது. இதில் 14 பேர் கொல்லப்பட்டனர் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். இதில் யார் சமூக அந்த விரோதிகள் என்பதற்குத் தான் அவரவர் தங்கள் வர்க்க நலன், ஓட்டு அரசியல் பலன்களுக்கு ஏற்ப உபநிடதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.



யார் அந்த சமூக விரோதிகள்? என்ற மக்களுக்கு சந்தேகமே இல்லாமல் விடை தெரிந்த அந்தக் கேள்விக்குத் தான் காணொளி ஆதாரங்களுடன் பதில் கூறுகிறது அந்த ஆவணப் படம்.



அந்த ஆவணப் படத்தைக் கண்ட பிறகு யார் அந்த சமூக விரோதிகள் என்பதும், முகிலனை யார் கடத்தியிருப்பார்கள் என்பதும் உங்களுக்கே தெரியவரும்.

ஆவணப்படத்தைப் பார்க்க.

புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

கர்நாடக தேர்தல் முடிவு சொல்வது என்ன?

201703120250456931_The-election-victory-of-Prime-Minister-Modi-elasticity_SECVPF

 

கர்நாடக சட்ட மன்றத்துக்கு நடந்த தேர்தலில் முடிவுகள் வெளிவந்து விட்டன. இந்த தேர்தல் முறை மக்களுக்கானது அல்ல. யார் வென்றாலும் அதனால் மக்களுக்கு எந்த நல்லதும் ஏற்படப் போவதில்லை என்பவை மறுக்க முடியாதவை. இவை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த தேர்தலின் முடிவில் ஆட்சியமைக்கப் போவது யார்? பாஜக சுயேட்சைகளையோ, காங்கிரஸ், மஜத விலிருந்து சில எம்.எல்.ஏக்களையோ விலைக்கு வாங்கி ஆட்சியமைத்து விடுமா? அல்லது அதைத் தடுக்க காங்கிரசும், மஜத வும் சேர்ந்து கூட்டணி அமைக்குமா? என்பவைகளும் இன்னொரு புறம் இருக்கட்டும். கர்நாடக தேர்தல் முடிவுகளைப் பொருத்தவரை, பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புகள் நாட்டில் வளர்ந்து வருகின்றன. யாராலும் இனி அதனை தடுக்கவோ தவிர்க்கவோ முடியாது எனும் தோற்றம் இந்த தேர்தல்களினால் உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. மக்களின் வாழ்வு சிறக்க எந்த விதத்திலும் இந்த தேர்தல் முறை உதவாது என்ற போதிலும், 70 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான மக்களின் பங்களிப்போடு நடக்கும் இந்த தேர்தலின் கூறுகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது.

 

பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு, ஜி.எஸ்.டி, மோசடியான, ஏமாற்றுத்தனமான திட்டங்கள், அறிவுத்துறையினரை படுகொலை செய்வது, பண்பாடுகளில் நுழைந்து ஆதிக்கம் செலுத்த நினைப்பது, ஜாதிமத வெறுப்புகளை ஊக்குவித்து வளர்ப்பது, எந்தவிதமான பொய்களையும் கூச்சமே இல்லாமல் பேசுவது என்று அனைத்து தரப்பு மக்களும் வெறுத்து ஒதுக்கும் நிலையில் தான் பாஜக இருக்கிறது. ஆனாலும் தேர்தல் வெற்றிகள் தொடர்ந்து பாஜகவின் கைகளுக்குள் செல்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியமாகிறது என்பது மக்களின் குழப்பங்களில் முதன்மையானது.

 

பொதுவாக அனைவரும் எளிமையாக கூறும் காரணங்கள் இரண்டு. மக்கள் பணத்துக்கு மயங்கி வாக்களித்து விட்டார்கள், வாக்கு இயந்திரத்தில் குளறுபடி செய்திருக்கிறார்கள். மக்களின் மீது பழி போடுவது, மக்களை குறை சொல்வது என்பது தவறான சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. அவர்களுக்கு இருக்கும் வாழ்க்கைச் சூழலில், திட்டமிட்டு அரசியல் விலக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில், எதிர்காலம் ஆகப்பெரும் அரக்கனாக அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், சூழ இருக்கும் அனைத்தும் அறநெறியிலிருந்து விலகியிருக்கும் நிலையில் மக்கள் மட்டும் தேர்தல் காலங்களில் பணம் வாங்காமல் வாக்களிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது சற்றும் பொருத்தமில்லாதது.

 

முதலில் ஊடகங்கள். மோடி பிரதமராக வந்த கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ஊடகங்கள் அனைத்தும் அச்சு, காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் பாஜக வின் ஊதுகுழல்களாக மாற்றப்பட்டு விட்டன. அறைகுறையாகக் கூட இல்லாமல் அப்பட்டமாகவே மாற்றப்பட்டு விட்டன. பாஜகவுக்கு எதிரான செய்திகளை மக்கள் மத்தியில் விவாதப் பொருளாக மாற்றுவதில்லை. மறைக்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத இடங்களில் ஒற்றைச் செய்தியாக கடந்து செல்கின்றன. ஆதரவான செய்திகளுக்கோ மிகை விவாதம் செய்கின்றன. பார்ப்பனியத்தின் காவலர்களை பல்வேறு முகமூடிகளில் காட்சி ஊடகங்களில் உலவ விடுகின்றன. அவர்களின் கருத்தை பொதுக் கருத்தாக கட்டமைக்கின்றன. இது பாஜகவுக்கு எதிர்ப்பே இல்லாதது போல், இருந்தாலும் பலவீனனமாக இருப்பது போல் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 

அடுத்து அரசு எந்திரம். அரசு எந்திரம் பார்ப்பன மயமாக மாறுவது என்பது தொடக்கத்திலிருந்து நடைபெற்று வருவது தான் என்றாலும், மோடி வந்த பிறகு அதன் வேகம் பல மடங்கு அதிகம். குறிப்பாக உச்சநீதி மன்றம். பாஜக அரசின் தலையீடு குறித்து உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் நான்கு பேர் நேரடியாக ஊடகங்களிடம் பேசியது முன் எப்போது நடந்திராத வரலாறு. உளவுத் துறையும், வருமான வரித் துறையும் முழுமையாக பாஜக குறி வைப்போரை தங்கள் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதையே முதனமையான பணியாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகின்றன. தேர்தல் ஆணையம் அறிவிக்கும் முன்னரே பாஜக குஜராத் தேர்தல் தேதியை அறிவித்தது குறித்து இதுவரை தேர்தல் ஆணையம் ஓர் எழுத்தைக் கூட உதிர்க்கவில்லை. இப்படி அனைத்து துறைகளும் பாஜகவுக்காக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

அடுத்து மக்களை இந்து மயமாக்கி இருப்பது. இந்து மதம் என்றால் என்ன? இந்து மதம் எப்படி உருவாகியது? இந்து எனக் கூறப்படும் அனைவரும் இந்துவல்ல என்பன போன்ற உண்மைகள் தொடக்கத்திலிருந்தே மறைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஜாதி, மதக் கலவரங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலமே ஆர்.எஸ்.எஸ். பாஜக தங்களுடைய செல்வாக்கை வளர்த்துக் கொண்டு வருகின்றன என்பது கண்கூடு. என்றாலும் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் பாஜக வந்த பிறகு இது திட்டமிட்ட முறையிலும் துல்லியமாகவும் செயல்படுத்தப்படுகிறது. பாஜக மட்டுமே இந்துக்களை பிரதிநித்துவப்படுத்தும் கட்சி ஏனையவை அனைத்தும் இந்துக்களுக்கு எதிரானவை என கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது. குஜராத் தேர்தலின் போது ஜெட்லி பேசியது இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. ”காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது கோவில்களில் சென்று வழிபடுகிறார். இதைக் கண்டு மக்கள் மயங்க மாட்டார்கள். ஒரிஜினல் இருக்கும் போது போலிகளை மக்கள் ஏற்க மாட்டார்கள்” இதன் பொருள் என்ன? பகுதிவாரியாக கோவில் திருவிழாக்களில் பங்கேற்று நடத்தித்தருவது, ஆர்.எஸ்.எஸ், பாஜக கொடிகளை நட்டு வைத்து அவைகளும் கோவிலும் வேறு வேறல்ல எனக் காட்டுவது, தனிப்பட்ட பொருளாதார உதவிகள் செய்வது, வேலை வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதன் மூலமும் ஷாகாக்களுக்கு ஆள் திரட்டுவது என்று பல வழிகளில் மக்களை தாங்கள் இந்து என்று உணரவைப்பதன் மூலம், தங்களின் கட்சி பாஜக என்பதை அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களிடம் ஏற்றுவது என்று திட்டமிட்டு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஜனசங்கம் தொடங்கப்பட்ட 1920 களிலிருந்தே அரசியல் அதிகாரம் பெறுவது என்பதை இலக்காக வைத்து அவர்கள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ் அதன் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட துணை அமைப்புகள் நாடு முழுவதும் விரிந்து பரவி பல்லாயிரக் கணக்கான தொண்டர்கள் பலத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. தேர்தல் காலங்களில் இந்த அமைப்புகளின் தொண்டர்கள் மக்களுக்கு மிக நெருக்கமாகச் சென்று தேர்தல் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு இணையான தொண்டர் பலம் இந்தியவின் ஓட்டுக் கட்சிகளில் வேறெதற்கும் இருக்கிறதா என்பது ஐயமே.

 

தேர்தல் காலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அனைத்து காலங்களிலும் மேற்சொன்னவைகள் செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன என்றாலும் தேர்தல் என வரும் போது பாஜகவின் செயல்முறையே மாறி விடுகிறது. அவர்கள் தேர்தலை அரசியலாக அணுகுவதில்லை. மாறாக அறிவியலாக அணுகுகிறார்கள். இதற்கு இந்த கர்னாடக தேர்தல் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. வழக்கமாக ஆளும் கட்சிக்கு வாக்கு விகிதம் சரியும் அதன் பலன் மாற்றுக் கட்சிகளுக்கு கிடைக்கும். காங்கிரசும் பாஜகவும் வாங்கிய வாக்கு விகிதத்தில் பெரிய அளவில் வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் 30 தொகுதிகளில் பாஜக வைப்புத் தொகையை இழந்து படுதோல்வி அடைந்திருக்கிறது. 12 தொகுதிகளில் ஐந்தாயிரத்துக்கும் குறைவான ஓட்டுகளையே வாங்கியிருக்கிறது. வென்றி பெற்ற தொகுதிகளிலும் வாக்கு எண்ணிக்கை குறைவான அளவிலேயே உள்ளது. ஆனாலும் பாஜக 104 தொகுதிகளில் வென்றிருக்கிறது. எப்படி என்றால் வெல்லும் வாய்ப்புள்ள தொகுதிகளை அடையாளம் கண்டு அவைகளில் மட்டுமே கவனத்தைக் குவித்து, என்னென்ன செய்தால் வாக்குகளை கவர முடியும் என அறிவியல் முறையில் கணக்கெடுப்புகளைச் செய்து திட்டமிட்டு, பொருளாதாரம் உள்ளிட்ட அனைத்து உத்திகளையும் கையாண்டு வெற்றிகளை ஈட்டியிருக்கிறார்கள்.

 

ஏனைய ஓட்டுக் கட்சிகளும் பாஜகவும் வித்தியாசப்படும் இடம் இது தான். ஏனைய கட்சிகள் அனைத்தும் தேர்தலை அரசியல் ரீதியிலான கணக்குகளை மட்டுமே போட்டுக் கொண்டு அணுகுகின்றன. பாஜக மட்டுமே அதற்கும் மேலாக அறிவியல் ரீதியான திட்டமிடல்களுடன் அணுகுகிறது. தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு உறக்கம் கலைப்பது என்பதல்லாமல் தேர்தலுக்கு ஓரிரு ஆண்டுகள் முன்பிருந்தே பணிகளைத் தொடங்கி விடுகிறது. இதில் தான் அதன் வெற்றியின் மையம் அடங்கியிருக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொண்டு இதேவழியில் பதிலடி கொடுக்காதவரை பாஜகவின் வெற்றியைக் குறித்து மக்கள் புலம்புவது தொடரவே செய்யும்.

 

இவைகளைப் பார்த்து பாஜக ஏதோ பெரும்பலம் பெற்றுவிட்டதாக நினைப்பதும் அறிவியலற்ற பார்வையே. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் மக்கள் ஆளும் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிப்பது என்பது தான் மக்களின் இயல்பாக இருக்கிறது. இதை சில மாய்மாலங்களுடன் பாஜக தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்கிறது. பாஜக வென்றிருக்கும் அத்தனை மாநிலங்களையும் எடுத்துக் கொண்டால் அது ஆளும் கட்சியை தோல்வியுறச் செய்து கிடைத்த வெற்றியாகவே இருக்கும். இனும் சில மாநிலங்களில் தோற்றுப் போயிருந்தாலும், அடாவடியாக விலைக்கு வாங்குவதன் மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றி இருக்கிறது. இயற்கை முறை விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்த போது பசுமைப் புரட்சி என்ற ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தி இரசாயண உரங்களை கொட்டி விளைச்சலை அதிகப்படுத்திக் காட்டினார்கள். அது இரசாயண உரத்தின் பலன் என்றும் மக்கள் நம்பினார்கள். ஆனால், மண்ணின் இயல்பான தன்மையை தூண்டி விட்டது மட்டுமே இரசாயணங்களில் செயல் என்றும், தூண்டி விட்டதோடு மட்டுமல்லாமல் மண்ணை மலடாகவும் ஆக்கி விட்டது என்றும் இன்று விவசாயிகள் புரிந்து கொண்டார்கள். அதேபோல, இன்று பாஜக பெறும் வெற்றி என்பது பாஜகவின் பலமல்ல, காங்கிரசின் எதிர்ப்பு என்பதோடு அந்த எதிர்ப்பு முன்னிலும் வீரியமாக நம்மை படுகுழிக்குள் தள்ளி விட்டது என்பதையும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

மார்க்ஸை ஒதுக்கிவிட்டு வாழமுடியுமா?

karal marks 2

 

அவன்
மானுடத்தின் வக்கீல்
அன்று
அவன் பெயரை
எழுதக் கூட
அனுமதிக்காமல்
மொழி
முடமாக்கப்பட்டது

இன்றோ
சூரியன் கூட
அவன் பெயரை
உச்சரிக்காமல்
உதிக்க முடியவில்லை

அவன் இருந்த போதோ
தூசிக்கப்பட்டான்
இன்று
அவன் புதைகுழியின்
புல்லும் கூட
பூஜிக்கப்படுகிறது.

அழகைப் பார்த்து நான்
பிரமித்திருக்கிறேன்
என்னை
அறிவால் பிரமிக்கவைத்தவன்
அவன் தான்

அவன் கண்களில்…
உலகின் இருட்டையெல்லாம்
விரட்டியடிக்கும்
வெளிச்சம்

அவன் தான்
மனிதகுலத்தின்
இறந்த காலத்தையெல்லாம்
ஜெயித்து முடித்த சிந்தனையாளன்
கடவுளின் சிறைச்சாலையிலிருந்து
மனிதனை விடுவித்த
மகான்

அவன் தடுத்திராவிட்டால்
சரித்திரம்
தற்கொலையின் விளிம்புக்குத்
தள்ளப்பட்டிருக்கும்

பழைய சித்தாந்தங்கள்
முதலாளித்துவத்தின் புண்களை
முத்தமிட்டன

நிகழ்காலத்தின்
நிர்வாணம் மறந்து
அடுத்த ஜென்மத்திற்க்கு
ஆடை நெய்தன

ரொட்டியை இறைவன்
தயாரிக்கிறான்
அதில் புசிப்பவன் பெயரையும்
பொறிக்கிறான் என்றன

இலக்கியமும் கலையும்
இந்த
ஓட்டைச் சமூகத்தோடு
ஒத்துப்போகத்தானே
ஓதின ?

நீதி நூலெல்லாம்
கொழுந்து விட்டெரியும்
கோபத்தின்
இடுப்பை ஒடிக்கும்
ஏற்ப்பாடல்லவா ?

சிருஷ்ட்டிக்கப்பட்ட
செயற்கை இருட்டு
மனிதனைப்
பிறவிக் குருடென்றே
பேசவைத்தது

மார்க்ஸின்
சம்மட்டி அடியில்
மனிதகுலம்
தன்
துருக்கள் உதிர்ந்து துலங்கியது.

எழுந்திரு மனிதனே
உனக்கு
முன்னும் பின்னும்
இன்னொரு பிறவி
என்பதே இல்லை

நீ என்பதன்றோ
நிஜம்

சொர்க்கச் சிந்தனையை
நிறுத்தி விடு
வர்க்கச் சிந்தனையை
வளர்த்துவிடு

வியர்வைக்கு விலை
பரலோகத்தில்லை
இகலோகத்தில் உண்டென்று
இயம்பு”-
அவன் குரல்
அகிலத்தின் சுவர்களைஅசைத்தது

பழைய விருட்சங்களின்
விஷவேர்களைச் சென்று
விசாரித்தது
அவன்
பட்டபாடுகள் எத்தனை ?
அதோ
அந்த
அறிவின் பிதாமகன்
வறுமையின் மடியில்
வசித்த நாட்கள்…..

இரைப்பையைப்
பசிக்கு விற்றுவிட்டு
அவன்
அறிவுக்குச் சாப்பாடு போட்ட
அந்த நாட்கள்

ஜென்னியின் மார்பில்
பாலையும் துக்கத்தையும்
சேர்த்துப் பருகும் அந்த சின்னக் குழந்தை

கட்டுரை அனுப்புவதற்காய்
அடமானம் கிடக்கும்
குழந்தையின் காலணிகள்

உலகத்து வறுமையை
ஒழிக்க வந்தவனுக்கு
சுயவறுமை என்ன
சுடவா செய்யும் ?

அவனுக்கு
அஞ்சலி செலுத்தினால்
இருதய ரத்தம்
இன்னும் சிவக்காதோ ?

இனி எந்த தேசமும்
மின்சாரத்தையும்
மார்க்சையும்
ஒதுக்கி விட்டு
உயிர்வாழ முடியாது.

 

பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஒப்புயர்வற்ற ஆசான் கார்ல் மார்க்ஸ் குறித்து கவிஞர் வைரமுத்துவின் கவிதை.

 

இருநூறாவது பிறந்த நாள் நிறைவை முன்னிட்டு.

 

முகநூல் பதிவிலிருந்து

ஸ்டெரிலைட்: போலீசும் ஆட்சியரும் பதில் சொல்ல முடியுமா?

vanji speech

 

ஸ்டெரிலைட் காப்பர் ஆலைக்கு எதிரான போராட்டம் நாளுக்கு நாள் வலுத்து வருகிறது. அரசோ போராட்டங்களை எப்படியாவது சமாளித்து ஆலையை காப்பாற்றி விட வேண்டும் என துடிக்கிறது.

 

ஏற்கனவே உற்பத்தி செய்த அளவிலிருந்து இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமாக காப்பர் உற்பத்தி செய்து உலகிலேயே அதிக காப்பர் உற்பத்தி செய்யும் இரண்டாவது பெரிய ஆலை என தன்னை விரிவாக்கம் செய்து வருகிறது ஸ்டெரிலைட். மறுபக்கம், தமிழ்நாட்டிலேயே அதிக புற்றுநோய் பாதிப்படைந்தவர்கள் வசிக்கும் பகுதி, சிறுநீரக கோளாறுகளுக்காக அதிக அளவில் சிகிச்சை பெற்றுவரும் மக்கள் பகுதி என்ற அளவில் மக்களுக்கான பாதிப்புகளும் விரிவடைந்து வருகின்றன.

 

குமரெட்டியாபுரத்தில் கடந்த ஐம்பது நாட்களுக்கு மேலாக தொடரும் போராட்டம், பண்டாரம்பட்டியிலும் தொடர்கிறது. மேலும் தொடரும். ஸ்டெரிலைட் ஓடும்.

 

இது வேற தமிழ்நாடு என்பதை மெரினாவில் காட்டியது போல் தூத்துக்குடியிலும் ஐம்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் குவிந்து அடையாளம் காட்டினர். அந்த பொதுக்கூட்டத்தில் தோழர் வாஞ்சி ஆற்றிய உரை

 

பகத் சிங் மீண்டும் சுவாசிக்கிறார்

bagath singh 3

 

அன்பார்ந்த இளைஞர்களே!

மார்ச் 23ம் நாள் குறித்து உங்களுக்கு தெரியுமா? இந்த நாடும் நாமும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என சிந்தித்து செயல்பட்ட 24 வயது இளைஞனை துக்கில் ஏற்றி கொன்ற நாள். அது நடந்தது 1931ம் ஆண்டு, வெள்ளைக்காரன் நம்மை ஆண்டு கொண்டிருந்த காலம்.

அன்று வெள்ளை அரசுக்கு எதிராக நம்மால் பேசக் கூட முடியாது என்று உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் அரசை எதிர்த்து பேசியதற்காக பேராசிரியர் சாய்பாபா, மருத்துவர் பினாயக் சென் உள்ளிட்ட ஏராளமானோர் கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று தரமான துணியை நெய்யக் கூடாது என்பதற்காக மஸ்லின் நெசவாளர்களின் கட்டை விரலை வெள்ளை அரசு துண்டித்தது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் வேதாந்தா நிறுவனம் பாக்ஸைட் எடுப்பதை தடுக்கிறார்கள் என்பதற்காக பழங்குடியின மக்களை வேட்டையாடுகிறது நம்முடைய அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று உணவு தானியங்களை ஏற்றுமதி செய்ததாலும், ஊக வணிகத்தாலும் பெரும் பஞ்சத்தை (தாது வருடப் பஞ்சம்) உருவாக்கியது வெள்ளை அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் நம்முடைய அரசின் தனியார்மயக் கொள்கையாலும், ஊக வணிகத்தாலும் விலைவாசி கடுமையாக உயர்ந்து பல லட்சம் பேர் பட்டினி கிடக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா?

அன்று வெள்ளைக்காரர்கள் கூடும் இடங்களில் இங்கு நாய்களும் இந்தியர்களும் உள்ளே நுழையக் கூடாது என்று எழுதி வைத்திருந்தார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களிலும், கடலோர பொருளாதார மண்டலங்களிலும் இந்திய சட்டங்கள் உள்ளே நுழைய முடியாது என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அன்று உப்புக் காய்ச்சினாலும் அதற்கும் வரி கட்ட வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டான் வெள்ளைக்காரன் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல் இன்றும் போர்வெல் போட்டு நிலத்தடி நீரை எடுத்தால் அதற்கும் வரி கட்ட வேண்டும் என்று சட்டம் போட்டிருக்கிறது நம்முடைய அரசு என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?

எதைச் சொல்வது எதை விடுவது?

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாய் விவசாயம் செய்து வருகிறோம். நம் நாடு விவசாய நாடு. 60 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான வேலைவாய்ப்பை விவசாயம் வழங்குகிறது. ஆனால், அரசு அனுமதி இல்லாமல் விதை நெல்லை சேமித்து வைத்திருந்தால் அது குற்றம் என சட்டம் இயற்றியிருக்கிறது நம்முடைய அரசு. மரபணு மாற்று வித்துகளின் தீமைகள் குறித்து பரப்புரை செய்தால் அது குற்றம் என சட்டம் இயற்றியிருக்கிறது நம்முடைய அரசு.

தொழில்துறையில் தனியார் முதலீடு என்பது வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கும், அதிகப்படுத்தும், திறன் மிக்கதாக்கும், சிக்கனமாக்கும் என்று ஏதேதோ சொன்னார்கள். அதனாலேயே ஏராளமான சலுகைகளை வாரிக் கொடுக்கிறோம் என்றும் சொன்னார்கள். இப்போதோ தொடர்ச்சியாக வேலை இழப்புகள். வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் 7.9 சதவீதம் என்று நம்முடைய அரசே அறிவித்திருக்கிறது. நடப்பில் இதை விட அதிகமிருக்கும் என்பதே உண்மை. ஆனாலும் நம்முடைய அரசு சலுகைகளை ஒருபோதும் கேள்விக்கு உட்படுத்தாது. மட்டுமல்லாது, தொழிலாளர்கள் உரிமைகளாக மிச்சமிருக்கும் ஒன்றிரண்டு உரிமைகளையும் குழி தோண்டி புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது நம்முடைய அரசு.

பாரத்மாலா, சாகர்மாலா, ஹைட்ரோகார்பன், நியூட்ரினோ என்று திட்டங்கள் நீண்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அத்தனையும் வளர்ச்சித் திட்டங்கள் தாம் நம்முடைய அரசுக்கு. அவைகளால் எத்தனை கோடி மக்கள் வாழ்விழந்தாலும், செத்தொழிந்தாலும் கவலையில்லை நம்முடைய அரசுக்கு.

லலித் மோடி, மல்லையா, நீரவ் மோடி ஆயிரம் லட்சம் கோடிகளில் மக்கள் பணத்தை கொள்ளையடிக்க அனுமதித்து விட்டு, அவர்கள் தப்பிச் செல்ல வசதியும் செய்து கொடுத்து விட்டு, அவர்கள் சொத்துகளை முடக்க சட்டம் போடப் போகிறோம் என்றும் சொல்லும் நம்முடைய அரசு தான் இருபதாயிரம் டிராக்டர் கடனுக்கும், இருபத்து நான்காயிரம் கல்விக் கடனுக்கும் விவசாயிகளையும், மாணவர்களையும் கொலை செய்கிறது.

சாராயக் கடைக்கு பாதுகாப்பு, அதற்கு எதிராக போராடும் மக்களுக்கு மண்டை உடைப்பு, பொய் வழக்குகள். குடிக்க நீரில்லை, சாலை வசதிகள் இல்லை, மருத்துவமனைகளில் மருந்தில்லை, பள்ளிகளில், ஆசிரியர்கள் இல்லை, ஆய்வக வசதிகள் இல்லை, கழிப்பறை இல்லை, பிடித்தம் செய்த சம்பளம் வரவில்லை இப்படி இன்னும் தங்கள் வாழ்வின் கொடுமைகள் எதை சொல்லியும் மக்கள் போராடி விடக் கூடாது. போராடினால் அதை சட்டம் ஒழுங்காக மட்டுமே பார்க்கும் காவல் துறை அதாவது நம்முடைய அரசு.

அப்படி என்றால் நம்முடைய அரசு என்பதன் பொருள் என்ன? நம்மைச் சுரண்டிக் கொல்வதற்கு தரகு பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து, நம்முடைய கடைசி உயிர்ப் போராட்டத்தில் கூட அவர்களுக்கு நகக் கீரலேனும்  விழுந்து விடக்கூடாது என்று பாதுகாப்பு கொடுப்பது தான் நம்முடைய அரசு என்பதன் பொருளா?

இந்தக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகத் தான் அன்று பகத் சிங் போராடினான். அவர்கள் வெள்ளைக்காரர்கள் என்பதால் மட்டும் தான் அது அன்னிய அரசா? இவர்கள் நம்மவர்கள் என்பதால் மட்டும் தான் இது நம்முடைய அரசா? இதை தெளிவாக உணர்ந்ததால் தான் அன்று, “இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை எங்களோடு முடியப் போவதும் இல்லை”  என்று முழங்கிக் கொண்டே தூக்கு மேடை ஏறினார்கள் பகத் சிங், சுக்தேவ், ராஜகுரு மற்றும் அஷ்பகுல்லா கான் ஆகியோர்.

அந்தக் கடமை நம் தோள் மீது இன்னும் இருக்கிறது. புழுத்து நாறும் இந்த அரசு கட்டமைப்பை அறுத்து வீச நாம் அமைப்பாக திரளும் போது தான் பகத் சிங் மீண்டும் சுவாசிக்கிறான். அந்த மாவீரர்களை மரணிக்க விடலாமா? அவர்களுக்கு சுவாசம் கொடுப்போம்.

%d bloggers like this: