பெரியாரின் மண் என்பது மட்டும் போதுமா?

inthu facism

இந்தியா மூன்றுபுறம் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது, நான்கு புறமும் கடனால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று வேடிக்கையாய் சொலவடை சொல்வார்கள். இப்போது எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பார்ப்பனியம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது எனச் சொல்வது தகும். இந்தியாவில் அரசு இயந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்கு சான்றுகள் எதுவும் தேவையில்லை. ஆனால் குறிப்பாக மோடி பிரதமரான பிறகு இது மிகுந்த விரைவுடன் செயலாற்றுகிறது. சமஸ்கிருதமயமாக்கம், உயர்கல்விக் கூடங்களில் ஆக்கிரமிப்பு, மாட்டுக்கறி, பகுத்தறிவுவாத அறிஞர்களின் படுகொலை என இதற்கு பற்பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். இவைகளுக்கு பலரும், பல அமைப்புகளும், பல்துறை அறிஞர்களும் தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். என்றாலும், அரசின் ஆதரவினால் இவை குறைவுறாமல் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளைத் தடுத்தாக வேண்டும் எனும் தார்மீக எண்ணம் இருந்தாலும், இவைகளின் விளைவு மக்களிடையே என்னவாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்றியமையாததாகிறது.

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற தேர்தலை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும் பிஜேபி வெல்லவில்லை என மகிழ்ந்து கொள்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகும். ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி க்கு இணையான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் அ.தி.மு.க வென்றிருக்கிறது. இதற்கு தேர்தல் கமிசன் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் 85 லிருந்து மாறிமாறி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மரபை மீறி வென்றிருக்கிறது என்பதும், இந்திய அரசின் எல்லாத் துறைகளும் அரசுக்கு வெளியே ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அ.தி.மு.க பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கின்றன என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடுத்து, .தி.மு., தி.மு.க வுக்கு வெளியே அதிக வாக்குகள் வாங்கியிருக்கும் கட்சி என்று பார்த்தால் பா..க வும், பா..க வும் வருகின்றன. அதிலும் பா..க வாங்கியிருக்கும் 2.8 விழுக்காடு வாக்குகள் சமூகத்தின் மீது அக்கரை கொண்டுள்ள அனைவரும் கவலை கொள்ள வைப்பதாகும். பா..க ஒரு ஆதிக்கசாதிக் கட்சி என்பதுடன், ஆதிக்கசாதி அமைப்புகள் வெளிக்கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை, தலித்தியம் பேசும் கட்சிகள் தேர்தலில் துடைத்து ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

 

ஆக, வெகு மக்கள் எதார்த்தம் என்ன? ஒருபக்கம் அரசு இயந்திரத்தில் ஓரளவுக்கு மறைமுகமாக இருந்த பார்ப்பனியத் தன்மை தனக்கு எந்த முகமூடியும் தேவையில்லை என்று வெளிப்படையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மக்கள் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல், தேர்தல், போலி ஜனநாயக ஆட்சி ஆகியவைகளுக்கு மாற்று தெரியாமல் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆல் ஊதிவிடப்படும் சாதி அரசியலுக்குள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விழுந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பலமான எதிர்க்கட்சி எனும் பம்மாத்துடன் இருக்கும் தி.மு.க பரவிக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. குறைத்தபட்சம் தன்னுடைய இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள சமஸ்கிருதத்தை விரட்டுவோம்என்பன போன்ற சில்லரை முழக்கங்களுடன் சில அடையாள எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு வெளியே அது வேறெதுவும் செய்யப் போவதில்லை. தேர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் தேவைகளை விட்டு வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

 

தேர்தலுக்கு உள்ளும், வெளியுமாய் இயங்கும் தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட எதிர்ப்பு எனும் போர்வையில் வெளிப்படையாய் பெரியாரை எதிர்ப்பதும் மறைமுகமாய் பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதுமாய் இருக்கின்றன. தலித்திய கட்சிகளுக்கு அடுத்த தேர்தலில் என்ன செய்வது என்பதைத் தவிர வேறு பிரச்சனைகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இஸ்லாமிய, கிருஸ்தவ சிறுபான்மை இயக்கங்களோ மதத்தை விட்டுவிட்டால் விழுந்து மரித்து விடுவோம் எனும் மனோநிலையிலிருந்து மாற மாட்டோம் என அடம் பிடிக்கின்றன.

 

மக்களிடையே இயங்கும் இயக்கங்களின் இந்த நிலை தான் அதாவது, நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலைப்பாடுகள் தான் மக்கள் பார்ப்பனியத்தின் பிடிக்குள் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருப்பதன் காரணம்.

 

சிறுபான்மை இயக்கங்கள் மத நம்பிக்கைகளைக் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையானதாய் கொண்டிருப்பதும், தலித்திய கட்சிகள் தேர்தலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதும் உடனடியாய் தவிர்த்து விடக் கூடிய பிரச்சனைகள் அல்ல. ஆனால், உடனடியாக விளங்கிக் கொண்டு தவிர்க்க வேண்டிய வேறு சில பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன.

 

நம்முடைய ஆயுதத்தை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான். குஜராத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக நடந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளில் ராக்கெட் லாஞ்சர்கள்வரை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எதிரி இப்படி நவீன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக சுவரொட்டி ஒட்டுவதும், அடையாள ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதும், சில கட்டுரைகளை எழுதுவதும் போதுமா? புரட்சிகர அரசியலில் இருக்கும் சிலர் இவ்வாறு கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது, எதிரிகள் ராக்கெட் லாஞ்சர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆர்.டி.எக்ஸ் பயன்படுத்துகிறார்கள் எனவே, அவர்களுக்கு எதிராக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகளை தூக்கிக் கொண்டு நிற்பது தான் எதிரியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான் என்பதன் பொருள் எனக் கருதுகிறார்கள் போலும்.

 

முதலில் இது எதிரியின் ஆயுதம் எது என்பதை தீர்மானிப்பதில் இருக்கும் குழப்பம். குஜராத் படுகொலைகளையே எடுத்துக் கொள்வோம். முஸ்லீம்களை கொன்று குவிப்பதற்கு பயன்படுத்திய கருவிகள் எவை என்பது வேறு. அந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடிப்பதற்கு எதை கருவியாக பயன்படுத்தினார்கள் என்பது வேறு. பொய்யாக என்றாலும் கோத்ரா மூலம் மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டு ஒன்றுபடுத்தி அவர்களின் திட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மக்களை கட்டியமைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. அரசின் அத்தனை துறைகளையும் அவர்களின் திட்டத்துக்காக வேலை செய்ய வைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. இந்த வகையில் அவர்களின் ஆயுதம் அரசும், மக்களை தங்களுக்கு ஆதரவானவர்களாக திருப்பியதுமே.

 

இரண்டாவது, இந்தியாவில் கலவரமாக உருவகிக்கப்பட்டு நடத்தப்படும் எதுவும் பார்ப்பனிய தத்துவார்த்திகளினாலோ, புரவலர்களினாலோ நடத்தப்படுவது இல்லை. மக்களையே முன்னிருத்துகிறார்கள். தவறான, முறைகேடான வழிகளில் என்றாலும், மக்களை வென்றெடுத்தே அவர்களைக் கொண்டே முன்திட்டமிடப்படும் கலவரங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கும் அவர்களின் ஆயுதமாக இருப்பது மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்துக்கு இசைவாக திரட்டுவது தான்.

 

எதிரிகளின் ஆயுதம் தங்களை நோக்கி மக்களை திரட்டுவதும், அதற்கு இசைவாக அரசின் அனைத்து துறைகளையும் பயன்படுத்துவது தான். என்றால் அதற்கு எதிரான ஆயுதமாக எது இருக்க முடியும்? அரசை அம்பலப்படுத்துவதும், மக்களை அவர்களுக்கு எதிராக உண்மைகளை உணர வைத்து, அவர்களுக்கு எதிராக மக்களை ஒன்று திரட்டுவதாகத் தானே இருக்க முடியும். இதைக் குலைப்பதற்காகத் தான் கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு முதல் போதை வரை அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறது அரசு. என்றால் இதற்கு எதிராக ஏ.கே 47 வகை துப்பாக்கிகளையோ, அல்லது அதனிலும் தீவிரமான கருவிகளையோ தரித்து நின்றால் அது எதிரிக்கு எதிரான ஆயுதமாகி விடுமா?

 

பார்ப்பனியத்தின் நுணுக்கமான வடிவமாக தற்போது பரவிவரும் ஆதிக்கசாதி வெறியின் பரவலாக ஆணவக் கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த ஆதிக்கசாதிவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் தற்போதையை நிகழ்ச்சிநிரலை ஒட்டி விசிரி விடப்படுகின்றன. ஆணவக் கொலைகளில் குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தன்மை என்பதை விட அது ஆதிக்கசாதி வெறியர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல் அபாயகரமானது. ஆனால், இங்கே குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தனமை குறித்து பேசும் பலர் அது ஏற்படுத்தும் தூண்டுதலை சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள். இந்த ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக என்ன செய்வது? தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து சமூகத் தளத்தில் பார்த்தால் ஆதிக்க சாதி மனோபாவத்துக்கு எதிராக களத்தில் இறங்கி வேலை செய்வதும், கலப்பு மணங்களை பெரிய அளவில் ஊக்குவிப்பதும், பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தி ஆதிக்க சாதி ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கலப்பு மணங்களை நடத்துவதும் செய்ய வேண்டும். மாறாக கத்தியை எடுப்பது சரியான தீர்வாக அமையுமா?

 

90களின் பின்னான தலித்திய அரசியல் என்பது ஓட்டுக் கட்சிகளின் அனைத்துவித சீரழிவுகளுக்கும் ஆட்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒருவிதத்திலும் பயனளிக்காததாக மாறியிருக்கிறது. தவிரவும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தலித் அரசியல் என்பது எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான எழுச்சியை தந்ததில்லை. சிறுபான்மை மக்களை எதிரொலிப்பதாக கூறப்படும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் எதுவுமே அம்மக்களின் சமூக வாழ்வு குறித்து எந்த அக்கரையும் செலுத்தியதில்லை. மதப் பெருமிதங்கள் மூலம் உணர்ச்சிகரமான ஒன்றுதிரட்டலை மட்டுமே அவை செய்துள்ளன. மட்டுமல்லாது, அவர்கள் மத அடிப்படையில் ஒன்று திரண்டிருப்பது பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு உதவிகரமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணரவும் இல்லை. இவை உணரவைக்கப்பட்டாக வேண்டும். இது தான் மக்கள் முன்னுள்ள இலக்கு.

 

நுணுக்கமாகவும், பொதுத் தளமாகவும் பரவி வரும் பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் மக்கள் வர்க்கமாக இணைவதைத் தவிர வேறு குறுக்கு வழிகளில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போரும் வர்க்க அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்தாக வேண்டிய தேவை இன்றியமையாததாக மாறியிருக்கிறது. இதற்கான வழியைச் சமைப்பது தான் புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போருக்கான உடனடிக் கடமை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

திவ்யாவைச் சுற்றியும் அதற்கு வெளியிலும்

thivila

திவ்யா – இளவரசன் இவர்கள் மீண்டும் ஊடக வெளிசத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள். இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு வழக்கில், தன் தாயாருடன் வாழ விரும்புவதாக திவ்யா கூறியதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்கள் பேசித் தீர்த்துவிட்டன. திவ்யா தியாகம் செய்துவிட்டார் என்பதில் தொடங்கி அவர்களுக்கிடையே இருந்தது ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி தானேயன்றிக் காதலல்ல என்று கண்டு பிடித்தது வரை கூறப்படுபவைகள் ஏராளம் ஏராளம். இப்படி பல வண்ணங்களில் கூறப்படுபவைகளை விட அவை திணிக்கும் கருத்தியல்களே கவனிக்க வேண்டியவை.

 

முதலில் திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தால் தான் நாயக்கன் கொட்டாய் தாக்குதல்கள் நடந்தன என்பதே அபத்தமான கருத்து. கடந்த பல தேர்தல்களில் பாமக வுக்கு இருப்பதாக நம்பப்படும் வாக்குவங்கி தொடர்ந்து சரிந்து கொண்டே வந்தது. கூட்டணி பலத்தில் தான் இதுவரை உயிர்வாழ்ந்து வந்தது, கூட்டணி வைக்காவிட்டால் பாமாக தூசுதான் எனும் உண்மை வெளிப்படையாக அம்பலப்பட்ட நிலையில் தான், இனியும் சும்மா இருந்தால் அடுத்து வரும் தேர்தல்களில் நாம் உரித்து முடிந்த வெங்காயமாகி விடுவோம் என்பதை வேறு வழியின்றி உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதை தடுப்பதற்காக வன்னியர் சங்கத்தை போர்வையால் மூடி பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்று படம் காட்டியதை விடுத்து மறைமுகமாய் செய்ததை நேரடியாய் செய்யத் தொடங்கினார்கள். இந்த திட்டத்திலிருந்து தான் காடுவெட்டி குரு கலப்பு திருமணம் செய்பவர்களை வெட்டித் தள்ளுங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று பேசியதும், சித்திரைத் திருவிழா என்று அடாவடி செய்வதும், ஆதிக்க சாதி சங்கங்களை திரட்டுவதும் நடந்திருக்கிறது. இது போன்ற திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நாயக்கன் கொட்டாய், மரக்காணம் எல்லாம் வருகின்றன. இதை திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தின் எதிர்வினை என்று எண்ணுவது ராமதாஸ் கும்பலின் சாதி வெறியை விசிரி விடுவது போன்றதாகும்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் திவ்யா சாதி அபிமானம், குடும்பம் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் துறந்து இளவரனுடனான மண வாழ்க்கை தான் முதன்மையானது என்று தீர்மானித்து காதலனைக் கைப்பிடித்தார். இன்று அதே தியா காதலனுடன் இருக்க விரும்பாமல் அம்மாவே முதன்மையானது என்று வந்திருக்கிறார். இந்த முரண்பாட்டை முன்வைத்துத்தான் ஊடகங்களின் அனைத்து கருத்துகளும் கிளம்பி வருகின்றன. இதில் உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனிக்க வேண்டும். இப்படி கிளப்பி விடப்படும் கருத்துகள் அனைத்துமே திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவைச் செய்திருப்பதாக மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு செய்யப்படும் செப்படி வித்தைகள். வேறு வாய்ப்புகள் எதையும் இவர்கள் பரிசீலிக்கவே இல்லை. அதாவது திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவை எடுத்திருப்பதான நிலையில் நின்று மாறுபட்ட கருத்துகளை கிளப்பி விடுவதன் மூலம் திவ்யா தெரிந்தோ தெரியாமலோ சாதிவெறி ஆதிக்கத்திற்கு ஆட்பட்டிருப்பதன் சாத்தியத்தை மூடி மறைக்கிறார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் வன்னிய சாதி வெறியர்கள் தொடர் மிரட்டலால் காரியம் சாதித்திருப்பதை மறைக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்வதற்கு பெரிதாக தத்துவ விசாரங்களெல்லாம் செய்ய வேண்டியதில்லை, எளிமையான கேள்விகளே போதுமானது.

 

வன்னிய ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த திவ்யா ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த இளவரசனைக் காதலிக்கிறார். வீட்டில் சாதியை முன்வைத்து எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது. திவ்யாவின் அப்பாவும் இளவரசனின் அப்பாவும் நண்பர்கள் என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு எல்லைக்குமேல் இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்து கொள்வது என்று முடிவெடுத்து அதன்படி செய்கிறார்கள். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? எதிர்காலம், பெற்றோர் பாசம் என்ற இரண்டைத் தவிர வேறு கேள்விகள் எதுவும் இருந்திருக்க முடியாது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை காதல் மிகைத்திருக்கும் என்பதில் பெரிதாக ஐயம் ஒன்றுமில்லை. பெற்றொர் மீதான பாசமா? காதலா? எனும் கேள்வியிலிருந்து தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முடிவை திவ்யா எடுத்திருப்பார். இதில் பெற்றோரை விட காதல் திருமணம் என தேவையானது என்று முடிவெடுப்பதற்கு பெற்றோரை வெறுக்க வேண்டும் என்பதொன்றும் அவசியமில்லை பின்னர் சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று கூட எண்ணியிருக்கலாம். ஆக அன்று திவ்யா எடுத்த முடிவுக்கு பின்புலமோ, மிரட்டலோ, வற்புறுத்தலோ இருந்திருக்க வேண்டியதில்லை. இதற்கு சான்றாக திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட திவ்யாவின் அம்மா தொலைபேசியில் திவ்யாவுடன் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். ஆக தீர்மானகரமான பதில் இருந்ததாலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்க முடிந்தது.

 

இன்று திவ்யா நீதி மன்றத்தில் “இளவரசன் மீது குற்றம் சுமத்த விரும்பவில்லை. நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன். அம்மாவுடன் இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று கூறியிருக்கிறார். இதில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் திவ்யா தானாகவே நீதிமன்றம் சென்று இவ்வாறு கூறவில்லை. இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு மனுவினால் தான் நீதிமன்றம் வந்து இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கிறார். என்னதான் நடந்தது இடையில்? வீட்டைப் பிரிந்து திவ்யா இளவரசனுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். ஒருநாள் அம்மா ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது பார்க்கச் செல்கிறார் பின் திரும்பி வரவே இல்லை. இப்போது திவ்யா காதல் வாழ்வை விட தாயாருடன் இருப்பதே முதன்மையானது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறார். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? மணவாழ்வை என்ன செய்வது? எதிர்காலம் இதில் மணவாழ்வு குறித்த பதில் எதிர்காலத்தினுள் அடங்கியிருப்பதால் எதிர்காலம் என்ன என்பதே முதன்மையான கேள்வி. மணமுறிவு செய்து கொள்ளலாம், மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம், அல்லது வீட்டிலேயே இருந்து விடலாம். இவை எதுவுமே தற்போதைய வாழ்வை விட அதாவது இளவரசனுடனான வாழ்வைவிட சிறப்பானதாகவோ உத்திரவாதமானதாகவோ இருக்கும் என யாரும் உறுதி கூற முடியாது. ஆனால் தீர்மானகரமான பதில் இல்லாமலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்கிறார். இது எப்படி?

 06-dharmapuri-clash1-600

நீதிமன்றத்தில் தான் குழப்பத்தில் இருப்பதாக திவ்யா கூறியிருக்கிறார். தன் முன்னிற்கும் கேள்விக்கு பதிலில்லை, தான் குழப்பத்தில் இருப்பதை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் நடப்பில் தனக்கு பாதகம் விளைவிக்கும் ஒரு முடிவை திவ்யாவால் புற நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் எடுத்திருக்க முடியுமா? ஆக வன்னிய ஆதிக்கசாதி வெறியும் பாமகவும் கொடுத்த நிர்ப்பந்தமே திவ்யாவின் இந்த முடிவுக்க காரணம் என்பதில் குழப்பம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் திவ்யா ஒரு குறியீடு என்றபோதிலும் தனிப்பட்ட ஒரு திவ்யாவுக்கு கொடுத்த நிர்ப்பந்தம் என்பதை விட அதற்கான காரணம் தான் அதிக ஆபத்தானது.

 

மாவட்டம் மாவட்டமாக சென்று ராமதாஸ் உதார் விடுவதும் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பதுமான ஒரு நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ராமதாஸ் கும்பல் ஆதிக்க சாதிகளை ஒன்றிணைத்து தேர்தல்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தப் போகிறது என்று ஒரு நினைப்பு ஊட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராமதாஸ் கைது செய்யப்பட்ட போது அதுவும் கலைந்து போனது, இருட்டில் ஒழிந்து நின்று கல்வீசிய சில தீரர்களும் பின்னடங்கிப் போயினர், இதில் சோர்ந்து நிற்கும் வீரர்களுக்கு(!) ஒரு உற்சாகம் தருவதற்காகவே திவ்யா இளவரசனை பிரித்திருக்கிறார்கள். இதிலும் மக்கள் இவர்களை புறந்தள்ளுவார்கள் என்றாலும் அலட்சியப்படுத்த முடியாதே. செத்த எலி என்று அலட்சியப்படுத்தினால் எலிக்காய்ச்சல் (பிளேக்) அபாயம் இருக்கிறதே.

 

இன்றைய நிலையில் திவ்யா இளவர்சன் ஆதிக்க சாதி வெறிக்கு எதிரான குறியீடாக ஆகியிருக்கிறார்கள். சாதி வெறியை மீறி வர்க்க ஒற்றுமையே தேவையானதும் சரியானதும் ஆகும் என்பதற்கும் குறியீடாகி இருக்கிறார்கள். இதில் ஊடாடியிருக்கும் வன்னிய சாதிவெறியை மறைத்து வேறு என்ன காரணம் கூறினாலும் அது வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிராக ஆதிக்க சாதி வெறியை ஆதரிப்பதாக ஆகும்.

தொடர்புடைய கட்டுரை

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மருது சகோதரர்கள், சுந்தரலிங்கம், வ,உ.சிதம்பரம் உள்ளிட்ட சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் முதல் திருமலை நாயக்கர் போன்ற குறுநில மன்னர்கள், பாளையக்காரர்கள் ஈறாக வரலாற்றில் தெரிந்த தெரியாத, அறிந்த அறியாத அனைவரும் தத்தம் சாதி அடையாளங்களோடு சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சுவரொட்டிகளில். தங்கள் பெயரின் பின்னே பட்டங்களைப் போல் பெருமையுடன் போட்டுக் கொள்ளும் நிலை பெரியாரின் வீச்சுகளின் பின்னே மறைந்திருந்தது. ஆனால் அந்தப் பெருமை(!) தற்போது மீண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது. உலகமயக் கொள்கைகளின் விளைவுகளால் ஓட்டுக் கட்சிகள் சாயமிழக்க சாயமிழக்க ஏற்கனவே அவைகள் கைக் கொண்டிருக்கும் சாதிய உத்திகளை மிகத் தீவிரமாக கையாளத் தொடங்குகின்றன. ஆதிக்க சாதிகளே ஒன்று சேருங்கள் என்று ஒரு கும்பலால் மாவட்டம் தோறும் கூட்டம் நடத்த முடிகிறது. இவைகளெல்லாம் அறிவிப்பது என்ன? அணைந்து விட்டதா பெரியாரின் நெருப்பு?

 

இப்படி கேள்வி எழுப்புவது, தமிழகத்தில் இல்லாதிருந்த ஒன்று புதிதாக தலை தூக்குகிறது எனும் பொருளில் அல்ல. சாதிய தீண்டாமைக் கொடுமைகள் என்றும் ஒழிந்து விட்டிருக்கவில்லை. தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. வெளிப்படையாக 400 கிராமங்களுக்கு மேல் தனிக்குவளை முறை இன்னும் நீடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தவிரவும், அதுவே நவீன வடிவம் எடுத்து வழக்கமானவர்களுக்கு கண்ணாடி குவளையிலும் புதிதாய யரும் தேனீர் கேட்டால் அவர்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தும் காகிதக் குவளைகளில் கொடுப்பதும் ஒருவிதத்தில் நாகரீக வடிவம் எடுத்த தனிக்குவளை முறைதான். ஆனால் இவைகளை மறைவாக செய்த நிலை மாறத் தொடங்கியிருக்கிறது.

 

தர்மபுரி நாயக்கன் கொட்டாய் சேரிக் குடியிருப்புகள் தாக்கி அழிக்கப்பட்டதற்கும் அவர்களின் பொருளாதாரம் திட்டமிட்டு சீர்குலைக்கப்பட்டதற்கும் நிச்சயமாக ஒரு காதல் ஜோடி திருமணத்தின் மூலம் இணைந்தது காரணமல்ல. அவர்கள் அடிமை சேவகம் செய்ய மறுத்து சுயமரியாதையுடன் நிமிர்ந்து நின்றது தான் காரணம். அவ்வாறு சுயமரியாதியுடன் நின்றதை செரிக்க முடியாத ஆதிக்க சாதி வன்மத்தின் வெறி கொண்ட தாக்குதலுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு தான் அந்த காதல் ஜோடியின் திருமணம். அந்தத் திருமணம் இல்லையென்றாலும் வேறு ஏதாவது முகந்திரத்தைக் கூறி இந்தத் தாக்குதல் நடந்தே இருக்கும். மட்டுமல்லாது தன்னுடைய வாக்குவங்கி அரசியல் வேட்டைக்காக ராமதாஸ் இதுபோன்ற தாக்குதல்களை தூண்டிவிட்டு வருகிறார். காடுவெட்டி குரு “சாதி மீறி கல்யாணம் செய்றவங்களை வீடு புகுந்து வெட்டுங்கள்” என்று வெறிக் கூச்சல் இட்ட்து இந்த அடிப்படையில் தான். இதன் பலனை அறுவடை செய்வதற்காகத் தான் ராமதாஸ் மாவட்டங்கள் தோறும் சென்று ஆதிக்க சாதிகளை அணி திரட்டி வருகிறார்.

 

இதன் மூலம் பாமக தேர்தல்களில் இன்னும் அதிக இடங்களைப் பிடித்துவிடும் என்றோ, கூட்டணி பேரம் பேசுவதற்கு உதவக் கூடும் என்றோ அஞ்சத் தேவையில்லை. ஏனென்றால் அவர் செல்லுமிடமெல்லாம் தங்கள் எதிர்ப்பின் மூலம் மக்கள் அவருக்கு செருப்படி கொடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால் ராமதாஸுக்கு காட்டப்படும் இந்த எதிர்ப்பு தீண்டாமை வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராக மக்கள் பதிவு செய்யும் ஆதரவு என்று புரிந்து கொள்ள முடியுமா? அவ்வாறல்ல, வெகுமக்கள் இவைகளுக்கு எதிராக அமைதியகவே இருக்கிறார்கள். அதற்கு அவர்களின் சாதி அபிமானமும் துணையாய் இருக்கிறது. அதனால் தான் பாசிச ஜெயா அரசு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பது போல் போக்கு காட்டி, மக்களின் சாதிய உணர்வுகளை விசிரிவிட்டு ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய முனைகிற்து. எல்லா இடங்களிலும் சாதியை முன்னிலைப் படுத்துவதையும், ஜெயா நாடாளுமன்ற தேர்தலை தனித்தே சந்திக்கப் போவதாக (அது நடக்கப் போவதில்லை என்றாலும்) அறிவித்ததையும் இந்த பின்னணியில் இருந்து தான் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

 

தர்மபுரியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களையோ, வேறு தீண்டாமை வன்கொடுமைகளையோ மக்கள் நேரடியாக ஆதரிப்பதில்லை. ஆனால் அதற்கு எதிராக நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் எனும் அமைதி, இந்த மௌனமான செயலற்ற தன்மை, சுயசாதி அபிமானம் ஆகியவற்றின் மேல் தான் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீதான தாக்குதல்களும் தீண்டாமை வன்கொடுமைகளும் கட்டியமைக்கப்படுகின்றன என்பது அவர்களுக்கு புரிவதில்லை. அதனால் தான் அவர்களால் எங்கோ நட்க்கும் ஒன்றிரண்டு சம்பவங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? என்றும், அதெல்லாம் முன்பொரு காலம், இப்போதெல்லாம் யார் சாதி பார்க்கிறார்கள்? என்றும் கருதுகிறார்கள். தனிக்குவளை மட்டுமல்ல சாதித் தெருக்களுக்குள் செருப்பணிந்து செல்ல முடியாத, தங்கள் சொந்த வாகனங்களைக்கூட தள்ளிக் கொண்டு கடக்கும் கொடுமைகளுடன் பல கிராமங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. பஞ்சாயத்து தலைவாராக செயலாற்ற முடியாத நிலையும், வல்லரசு என பீற்றிக் கொள்ளும் அரசு அதை தடுக்க முடியாத நிலையும் இன்னும் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன. கயர்லாஞ்சிகளும், திண்ணியமும் சரித்திர காலங்களில் செவியுற்றவை அல்ல. இப்படி ஒன்றல்ல, ஓராயிரம் எடுத்துக் காட்டுகளை கூற முடியும். எனவே யாராலும் அது அந்தக் காலம் என்று கூற முடியாது.

 

அதுபோலவே நான் என்ன செய்ய முடியும், நான் சாதி பார்ப்பதில்லை என்று யாராலும் தப்பிக்கவும் முடியாது.  “முடிதிருத்தவும், துணி வெளுக்கவும், மலம் அள்ளவும், சாக்கடை சுத்தம் செய்யவும், செத்தமாடு தூக்கவும், செருப்புத் தைக்கவும், பிணம் எரிக்கவும் விதிக்கப்பட்ட சாதிகளால் ஆதயம் அடையாதவன் யாராவது இந்த சமுதாயத்தில் இருக்க முடியுமா? தீண்டத்தக்க இந்துவோ, முஸ்லீமோ, கிருஸ்தவனோ .. .. .. யாராக இருந்தாலும் இந்த மக்களின் உழைப்பினால் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அன்றடம்பயன் அடையத்தன் செய்கிறான். அவ்வாறு பயனடைகின்ற ஒருவன் தீண்டாமைக் கொடுமையைக் கண்டு கொள்ளாமலிருக்க உரிமை உண்டா? என்பது தன் கேள்வி.

 

சமூகம் இயங்குவதற்கும் உயிர் வாழ்வதற்குமே மிகவும் அவசியமான இந்தப் பணிகளைச் செய்கின்ற காரணத்தினாலேயே அவர்கள் சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள். இது அவர்கள் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட தொழில் அல்ல; அவர்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட தொழில். இதைச் செய்ய மறுக்கும் போது அவர்கள் கொடுமைப்படுத்தப் படுகிறார்கள்.கொலை செய்யப் படுகிறார்கள்.

 

பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்கள். பத்தென்ன பதினொன்று பறந்தாலும் மற்ற சாதிக்காரன் யாரும் மலம் அள்ளவோ பிணம் எரிக்கவோ போவதில்லை. திருடுவான் மாமா வேலை பார்ப்பான் – ஆனால் இந்தச் செயல்களைச் செய்வதற்கு மட்டும் எவனும் முன்வர மாட்டான்.

 

எனக்கு விருப்பமில்லாத செயலைச் செய்ய மறுப்பது என்னுடைய ஜனநாயக உரிமை என்று கூறுவான். ஆனால் இதே ஜனநாயக உரிமை தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும், சேவை சாதிகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் இருக்கிறதா? தப்படிப்பதும், பிணம் எரிப்பதும், முடி திருத்துவதும் என் வேலை அல்ல என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கிராமத்தில் இருக்க முடியுமா?

 

எனவே தான் சொல்கிறோம், தென் மாவட்டங்களிலோ, அல்லது நாட்டின் எந்த மூலையிலோ தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை சாதி ஆதிக்க வெறியர்கள் ஒடுக்குகிறார்கள் என்று சொன்னால், சாதி ஆதிக்கத்தால் பயனடையும் அனைவரின் சார்பாகவும் தான் அவர்கள் அதைச் செய்கிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டோர் அல்லாத, தீண்டத்தக்க சாதியினர் தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்காக குரல் கொடுப்பதென்பது, ஏதோ அவர்கள் மனமிரங்கி, பெரியமனது பண்ணிச் செய்யும் தயாள நடவடிக்கை அல்ல. இது அவர்களுடைய கடமை” (மேற்கோளிட்ட பகுதி சாதி தீண்டாமை ஒழிப்பு: என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்? எனும் வெளியீட்டிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டிருக்கிறது.)

 

ஆக இரக்கச் செயலோ, தயாள நடவடிக்கையாகவோ இல்லாத, தங்கள் சொந்தக் கடமையாக கொண்டு செயலாற்ற வேண்டிய தேவை தற்போது மக்கள் முன் நிற்கிறது. ஆதிக்க சாதிச் சங்கங்கள் என்பது, சுயசாதி பலன்களைப் பெறுவதற்கு மட்டுமோ, ஓட்டுப் பொறுக்க மட்டுமோ தோன்றியவைகள் அல்ல. சராம்சத்தில் அவை ஒருபகுதி மக்களை அடக்கி ஒடுக்கும் தங்களின் செயலை உரிமையாக கோரி நிற்பவை. அப்படியான ஆதிக்க சாதிச் சங்கங்களை ஒருங்கிணைக்கிறேன் என்று கூறுவது; ஒடுக்கப்பட்ட் மக்களை மேலும் ஒடுக்கி ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நிலையை மீளக் கொண்டுவரும் வஞ்சகம். இதை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டியது மக்களாக இருக்க எண்ணும் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.

 

இதை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்று தங்களைக் கூறிக் கொள்ளும் பல்வேறு தலித்திய அமைப்புகள் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கிணைந்தோ செய்து விட முடியுமா? இங்கிருக்கும் அனைத்து தலித்திய கட்சிகளும் ஓட்டுக் கட்சிகளாகவும், தேர்தலுக்குத் தேர்தல் கூட்டணி மாறி ஓட்டுப் பொறுக்கி அதனால் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைப் பெற்று கொள்ளையடிக்கவும் தான் செயல்படுகின்றனவேயன்றி ஒடுக்கப்படுவதினின்று விடுதலை பெறுவதற்காக அல்ல. மட்டுமல்லாது, தலித்துகளாகவோ, சாதிகளாகவோ, மதமாகவோ அடையாள அரசியல் செய்யும் போது ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொண்டு நிற்கும் வீரியத்தை இழந்து விடுகின்றன. வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் போது மட்டுமே ஆதிக்க சாதிகளை எதிர்த்து ஒடுக்கப்படுவதிலிருந்து விடுதலையும், மெய்யான பொருளில் மக்களாட்சியையையும் அடைய முடியும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சாதி வெறியனின் குருபூஜைக்கு மலர் மாலை, அதை எதிர்த்து போராடியவனின் குருபூஜைக்கு துப்பாக்கிக் குண்டு

கடந்த (11/09/2011) ஞாயிறன்று பரமக்குடியில் நடந்ததை கலவரம் என்கிறார்கள் சிலர்.  சாதிக்கலவரம் என்கிறார்கள் வெகுசிலர்.  காவலர்களைத் தாக்கியதால் துப்பாக்கிச்சூடு என்கிறார்கள்.  பொதுச் சொத்துக்கு சேதம் விளைவித்து வன்முறை என்கிறார்கள்.  அனைவரும் சிந்திக்க மறுப்பவர்களா? அல்லது உண்மையைப் பேசுவதில்லை என சத்தியம் செய்தவர்களா?

செய்தி ஊடகங்கள் அனைத்தும், காட்சி ஊடகங்களானாலும், அச்சு ஊடகங்களானாலும் கலவரத்தில் துப்பாக்கிச்சூடு ஏழுபேர் மரணம் என்று தான் தம் வாசகர்களிடம் பூசுகின்றன. காட்சி ஊடகங்கள் இன்னும் சற்று மேலே போய் பேருந்துக்காக காத்திருப்பவர்களை, தாங்கள் நெடுந்தொலைவிலிருந்து வந்து செய்வதறியாது பதைத்து நிற்கிறோம் என்று கூறவைத்து, கலவரத்தின் பாதிப்பாக காட்சிப்படுத்துகிறார்கள்.

ஆனால், அங்கு நடந்திருப்பது திட்டமிடப்பட்ட போலிமோதல் (என்கவுண்டர்) கொலைகள்.  வழக்கமான போலிமோதல்களில் குறிப்பிட்ட ஒருவரோ, பலரோ கொல்லப்பட வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயிப்பார்கள். பரமக்குடியில் குறிப்பாக யார் என்பது முடிவு செய்யப்படவில்லை, அவ்வளவு தான் வித்தியாசம்.

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இம்மானுவேல் சேகரன் கொல்லப்பட்ட நாள் இம்மானுவேல் சேகரன் குருபூஜையாக தாழ்த்தப்பட்ட மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது.  இதுபோன்ற குருபூஜைகள் சாதிவெறிக்கு எதிரான போராட்ட குணத்தை கூர்தீட்டும் என்றோ,  ஆதிக்க சாதியினரை கேள்விக்கு உள்ளக்கும் என்றோ கூறிவிட முடியாது.  ஒருவகையில் பார்ப்பனிய பண்பாட்டு விழுமியங்களுடன் நடக்கும் இதுபோன்ற குருபூஜைகள் அவர்களை இன்னும் சாதிய அமைப்புகளுக்குள் கண்டுண்டு கிடக்கச் செய்யவே உதவும். என்றாலும்,  முத்துராமலிங்கத்தின் குருபூஜை அரசு மதிப்புடன், குறிப்பிட்ட நாட்களுக்கு விடுமுறை அறிவித்து, பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அரசே ஏற்பாடு செய்து நடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. சாதிவெறிக்கு குறியடையாளமான முத்துராமலிங்கத்தின் குருபூஜையே அந்தப்பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பதைப்பையும், பாதிப்புகளையும் பொருட்படுத்தாமல் ஆண்டுதோறும் நடந்து கொண்டிருக்க; சாதிவெறி ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக போராடி அந்த சாதி வெறியர்களாலேயே கொலையுண்டு போன இம்மானுவேல் சேகரனின் நினைவு நாளை அதே போல் ஏன் கொண்டாடக் கூடாது எனும் எதிர்ப்புணர்ச்சியின் காரணமாகவே இம்மானுவேல் சேகரன் குருபூஜை நடத்தப்படுகிறது.

ஒரு பொதுக்கூட்டம் நடத்த வேண்டும் என்றாலே அதற்கு தகுந்த பாதுகாப்பளிப்பது அரசின் வேலை.  சாதிவெறியின் அடையாளமான பசும்பொன் குருபூஜைக்கு எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்யும் அரசு, குறிப்பாகச் சொன்னால், ஓட்டுப் பொறுக்க உதவும் என்பதால் படம்காட்ட வரும் அத்தனை ஓட்டுப் பொறுக்கி தலைவர்களையும் ஒரே நேரத்தில் வந்தால் பிரச்சனைக்கு வழிவகுக்கும் என்று தனித்தனியாக நேரம் ஒதுக்கிக் கொடுத்து படம் காட்டச் சொல்லும் அரசு, வழிநெடுக தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீது தேவர் சாதிவெறியர்களின் சீண்டலை கண்டும் காணாமல் இருக்கும் அரசும் காவல் துறையும் ஜான் பாண்டியனை மட்டும் ஏன் கைது செய்து வரவிடாமல் தடுக்க வேண்டும்?

சட்டம் ஒழுங்கு பூச்சாண்டி காட்டி இம்மானுவேல் சேகரனின் குருபூஜையை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அதை முத்தராமலிங்கத்தின் குருபூஜைக்கு இணையாக வளரவிடக் கூடாது என்பது தான் தமிழக அரசின் நோக்கமாக இருக்கிறது.  அதிமுக தேவர்சாதி ஆதரவுக் கட்சி என்பது அனைவரும் அறிந்தது தான். ஊழலுக்காக நீதிமன்றத்தால் கண்டிக்கப்பட்டு ஓபியை முதல்வராக்கியபோது, “நான் வேறொரு சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருந்தாலும் தேவர் சமுதாயம் மீது நான் எவ்வளவு பற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதற்கு ஓபியை முதல்வராக்கியதே சான்று” என்று வெளிப்படையாக அறிவித்தார் ஜெயா.  ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் என்பதைத்தாண்டி சட்டமன்றத்திலேயே தன்னை ’பாப்பாத்தி’ என்று அறிவித்த ஜெயா, இயல்பாகவே ஆதிக்க சாதியின் மீது விருப்பும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீது வெறுப்பும் கொண்டவராகவே தன்னை எப்போதும் வெளிக்காட்டியிருக்கிறார். மட்டுமல்லாது, கடந்த தேர்தலில் தேவர்சாதியின் ஒரு பிரிவினர் திமுகவை ஆதரித்ததும், அவர்களை மீண்டும் அதிமுக வாக்குவங்கியாக தக்கவைத்துக் கொள்ளும் தேவையும் சேர்ந்துகொள்ள, கலவரபயத்தை விதைத்து, சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையை எழுப்பி படிப்படியாக இம்மானுவேல் சேகரனின் குருபூஜையை இல்லாமல் செய்துவிட வேண்டும் எனும் நோக்கிலேயே இந்த போலிமோதல் திட்டமிடப்பட்டிருக்கிறது.

ஜான் பாண்டியனை இரண்டு நாள் ஏன் தடுத்து வைத்திருந்தீர்கள்? ஏன் எந்த நீதிமன்றத்திலும் நேர்நிருத்தவில்லை? என்று நீதிமன்றம் கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறது.  இப்போது, பரமக்குடி பகுதியில் ஒரு சிறுவன் சிலரால் கொல்லப்பட்டதற்கு ஆறுதல் தெரிவிக்க ஜான் பாண்டியன் அந்த வீட்டுக்குச் சென்றால் பதட்டம் ஏற்படும் கலவரம் வரும் என்று காரணம் கூறுகிறார்கள். இப்போது மட்டும் என்ன நடந்திருக்கிறது?  ஜான் பாண்டியனை கைது செய்தால் சாலை மறியல் உள்ளிட்ட பிரச்சனைகள் எழும் என்று காவல் துறைக்கு தெரியாதா?

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பிருந்தே பரமக்குடி பகுதியில் மூவாயிரத்திற்கும் அதிகமான காவல்துறையினர் குவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஜான் பாண்டியன் கைது செய்யப்பட்டதற்காக சாலை மறியல் செய்ததோ இருநூறு பேர்.  இவர்களை காவல் துறையால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்றால் ஒரு வாரமாக அங்கு காவல்துறை செய்தது என்ன? கூட்டம் கட்டுக்கு அடக்கவில்லை என்றால், எச்சரிக்கப்படும், தடியடி நடத்தப்படும்,  கண்ணீர்புகை குண்டுகள் வீசப்படும், ரப்பர் தோட்டாக்கள் பயன்படுத்தப்படும், அதையும் மீறினால் மாவட்ட ஆட்சியரின் அனுமதியின் பேரில் கால்களில் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி அப்போதும் கலையவில்லை என்றால் வேறுவழியில்லாமல் மரண நோக்கில் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட வேண்டும்.  இப்போது கண்ணீர் புகை குண்டுகள் வீசியும் கலையவில்லை என்பதால் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினோம் என்கிறார்கள்.  கொல்லப்பட்ட அனைவரும் மார்பிலும் தலையிலும் குண்டு தாக்கி இறந்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே ஆயிரக்கணக்கான காவல் துறையினர் பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். முதலில் அமைதியாக சாலை மறியல் மட்டுமே நடந்திருக்கிறது. என்றால் அதை கலவரமாக மாற்றி துப்பாக்கி சூடு நடத்தும் அளவுக்கு கொண்டு சென்றது யார்? அப்போது காவல் துறை என்ன செய்து கொண்டிருந்தது?  மாவட்ட ஆட்சியரிடம் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த முறைப்படி அனுமதி பெறப்படவில்லை என்பதும் தெரிகிறது. மேலே இருக்கும் படம் கற்களை குவித்து வைத்துக் கொண்டு காவல்துறையினர் வாய்ப்புக்கு காத்திருந்ததை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.    என்றால் இது திட்டமிடப்பட்ட போலிமோதல் கொலைகள் தான் என்பதற்கு இதற்கு மேலும் சான்றுகள் வேண்டுமோ?

 காஷ்மீரிலும், வடமேற்கு மாநிலங்களிலும் எப்படி மக்களைக் கொல்கிறதோ அதுபோலவே இங்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். கூறப்படும் காரணங்கள் வேறு, நடத்தப்பட்ட நாடகங்கள் வேறு. அங்கு அது தீவிரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கையாக பார்க்கப்படுகிறது. இங்கு கலவரத்தை தடுக்கும் நடவடிக்கையாக பார்க்கப்படுகிறது.  எங்கும் மக்களை பாதுகாக்கும் நடவடிக்கையாக காட்டிக் கொண்டே அரசால் மக்களை கொன்று குவிக்க முடிகிறது, அதுவும் வேறு வழியில்லாமல்தான் நடவடிக்கை எடுக்க நேர்ந்தது என்று காட்டிவிட்டால் போதும், மக்களின் ஆதரவும் கிடைத்துவிடும் என்று தான் அரசுகள் எண்ணுகின்றன. அன்று மாஞ்சோலை தோட்டத் தொழிலாளர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டபோது ஊர்வலம் நடத்தியவர்கள் பெண் காவலாளியை மானபங்கப் படுத்த முயன்றார்கள் என்று கூறப்பட்டது. இன்றும் காவல்துறை உயரதிகாரிகள் காயம்பட்டார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. தங்கள் மீது கல்லெறி நடந்துவிட்டாலோ, காயம்பட்டுவிட்டாலோ, மக்கள் மந்தைகளைப் போல் சுட்டு வீழ்த்தப்படுவார்கள் என்றால் காவல்துறையை வெறிகொண்ட விலங்குகள் என்று கூறுவது எப்படி தவறாக இருக்க முடியும்? எப்போதுமே பிரச்சனையை திசை திருப்புவதே அதை நீர்த்துப் போகச் செய்வதற்கான உத்தியாக கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. ஜான் பாண்டியன் தியாகியா? அரசியல் தலைவரா? ரவுடியா? என்பது இங்கே பிரச்சனை அல்ல. திட்டமிட்டு மக்களை காவல்துறை படுகொலை செய்திருக்கிறது என்பதே இங்கு முதன்மையாக பேசப்பட வேண்டியது.

ஆனால் எந்த ஓட்டுக்கட்சியும் இது குறித்து பேச மறுக்கிறது. ஓய்வு பெற்ற நீதிபதியைக் கொண்டு விசாரணைக் கமிசன் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது, துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தாமலேயே கலவரத்தை அடக்கியிருக்க முடியும், இழப்பீட்டுத்தொகையை இன்னும் அதிகரித்துத் தரவேண்டும்,  விசாரணைக் கமிசன் போதாது சிபிஐ விசாரணை வேண்டும். சட்டசபையில் விவாதிக்க வேண்டும், தொடர்புடைய காவல்துறை அதிகாரிகளை இடைநீக்கம் செய்ய வேண்டும் இதுபோன்ற ஓலங்களைத்தான் எல்லா வண்ண ஓட்டுக் கட்சிகளும் ஒச்சமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.  இன்னும் இரண்டு மாதகால முடிவில் அல்லது நீட்டப்படும் காலங்களின் முடிவில் விசாரணை அறிக்கை எப்படி இருக்கும் என்பதோ, அதன் பரிந்துரைகளுக்கு அரசு என்ன மதிப்பளிக்கும் என்பதோ யாருக்குமே தெரியாத ஒன்றல்ல.  கயர்லாஞ்சிகளும், திண்ணியங்களும், இரட்டைக் குவளைகளும் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.  ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டு காலம் ஒடுக்கப்பட்டுக் கிடந்தவர்கள் சிறு அளவில் எதிர்ப்பைக் காட்டினாலும் இது தான் நடக்கும் என்று அரசு துப்பாக்கியை உயர்த்திக் காட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.  இன்னும் எத்தனை காலம்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகளின் ஒட்டப்பட்ட வாலாக இருப்பது என்பதை ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் முடிவு செய்தாக வேண்டிய காலம் இது. 

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: