ஆந்திர துப்பாக்கிக் குண்டுகளை விடக் கொடிய குண்டுகள்

semmaram-furniture-2

கடந்த 7ம் தேதி செம்மரக் கட்டைகளைக் கடத்தினார்கள் என்று கூறி ஆந்திர காவல்துறை ரவுடிகள் 20 தொழிலாளர்களை சுட்டுக் கொன்றார்கள். இந்தக் கொலைகள் போலியாக நடத்தப்பட்ட மோதல் கொலைகள் தாம் என்பது ஐயத்துக்கு இடமற்ற வகையில் தகவல்கள், ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன. இது குறித்து சமூக வலைதளங்களில் பொங்கித் தீர்த்து விட்டார்கள் மக்கள். பழைய செம்மரக் கட்டைகளைக் கிடங்குகளிலிருந்து கொண்டுவந்து பழைய பதிவு எண்களை அழித்துவிட்டு காட்டியிருப்பது தொடங்கி, உடல்களில் தீக்காயங்கள் இருப்பது வரை பல்வேறு ஆதாரங்கள் இவ்வளவு முட்டாள்களா காவல்துறை ரவுடிகள் என்று யோசிக்க வைத்தன. ஆனால், நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன், பொருத்தமே இல்லாமல் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்வேன் அதை மக்கள் ஏற்றுத்தான் ஆக வேண்டும் எனும் திமிர் தான் இதில் தெரிகிறது. காஷ்மீர் தொடங்கி, குஜராத் ஈறாக இது போன்ற போலி மோதல் கொலைகளுக்கு வரலாறுகளும் உண்டு. அரச பயங்கரவாதம் என்பதற்கும், அரசு என்றால் என்ன என்பதற்கும் இந்த 20 தொழிலாளர்களின் கொலை இன்னுமொரு சான்றாக அமைந்து விட்டது.

 

இன்று கல்யாணி நகை கடை திறப்பு விழா போன்ற சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விசயங்களுக்கு சமூகத்தளங்கள் எளிதாக நகர்ந்து விட்டன. என்றாலும் பொங்கிக் கொண்டிருந்த போது வெளிப்பட்ட கருத்துகள் பல அபாயகரமாக இருந்தன. குறிப்பாக மூன்று கருத்துகள் தொழிலாளர்களைத் துளைத்த குண்டுகளை விட கொடிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவைகளாக இருந்தன. அவை 1. ஆந்திர அரசு தமிழ் மக்களைக் கொன்று விட்டது. 2. போராடிக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் பல்வேறு இயக்கங்கள் தான் பாதிக்கப்பட்ட மக்களில்லை. 3. மக்களைக் கொன்றது பழைய சோசலிச பாணி கட்டுப்பாடுகள் தாம், செம்மரங்களை யார் வேண்டுமானாலும் வளர்க்கலாம், விற்கலாம் என்று அனுமதித்திருந்தால் இது போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்திருக்காது என்பன.

 

மார்க்சியம் எனும் பெயரிலும் இன்னும் பல்வேறு தளங்களிலும் தமிழ் தேசிய முனைப்பு இயக்கங்கள் தமிழகத்தில் பல காலமாக செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன. ஆனால் அண்மைக் காலமாக திராவிட எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் பார்ப்பனியத்துடன் இணைந்து அல்லது அதற்கு இசைவாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த அடிப்படையிலிருந்து 20 தொழிலாளர்கள் பிரச்சனை தமிழர் தெலுங்கர் பிரச்சனையாக மடை மாற்றம் செய்யப்பட்டது. வடுக வந்தேறி என்ற சட்டகத்துக்குள் அனைத்தும் அடக்கப்பட்டன. கொல்லப்பட்டவர்கள் அனைவரும் தமிழர் என்பதும், இதுபோல முன்பும் தமிழர்கள் சிலர் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர் என்பதும் அவர்களுக்கு சாதகமானதாக அமைந்து விட்டது. இதனால் இணையப் பரப்பெங்கும் அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதால் கொல்லப்பட்டனர் என்ற கோணத்தில் மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டது. ஆனால், செம்மரக் கடத்தல் பெரும்புள்ளிகளில் தமிழர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கொல்லப்படவில்லை. இதில் தெலுங்கு தமிழ் கடத்தல்காரர்கள் கூட்டாக செயல்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதும், தமிழர்களைப் போலவே தெலுங்கர்களும் மரம் வெட்ட கூலித் தொழிலாளர்களாக பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதும் மறக்கடிக்கப்பட்டது. செம்மரக் கட்டைகளைக் கடத்துவது என்பது நீண்ட செயல்பாட்டைக் கோரும் ஒன்று. அரசின் துணையில்லாமல் இது ஒருபோதும் நடைபெற முடியாது. அரசுக்குத் தெரிந்து அரசின் உதவியுடன் நடைபெறும் இந்த செம்மரக் கடத்தலில் தமிழ், தெலுங்கு கடத்தல்காரர்களும் இருக்கிறார்கள். தமிழ், தெலுங்கு கூலித் தொழிலாளர்களும் இருக்கிறார்கள். தமிழர்கள் மீதான விரோதம் தான் காரணமென்றால் பெரும்புள்ளிகளான தமிழர்கள் என்ன செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்? இனியும் அந்த தமிழர்கள் செம்மரக்கடத்தலில் ஈடுபடுவார்கள். அதற்கு தெலுங்கு அரசு உதவத்தான் செய்யும். இதை தமிழ், தெலுங்கு பிரச்சனையாக குறுக்குவது இதை மறைப்பதற்குத் தான் உதவுமேயன்றி தீர்ப்பதற்கு உதவாது. பிரச்சனையை துல்லியமாக இனங்காணாமல் தேசிய இனப் பிரச்சனையாக மட்டுமே இதைப் பார்ப்பது மேலும் ஆந்திர தமிழக கூலித் தொழிலாளர்கள் கொலை செய்யப்படுவதில் தான் முடியுமேயல்லாது தமிழர்களையோ தெலுங்கர்களையோ காப்பதற்கு உதவாது.

 

எந்த ஒன்றிலுமே பாதிக்கப்பட்டவர்கள் போராட வேண்டும் என்பது, அல்லது அவர்கள் மட்டுமே போராட வேண்டும் என்பது முதலாளித்துவ வர்க்க கண்ணோட்டம். பொதுத்தன்மையில் மக்கள் ஒன்றிணைவது என்பது முதலாளித்துவத்திற்கு, அரசுக்கு என்றுமே பிரச்சனைக்குறியது தான். பாதிக்கப்பட்டவர்களை மட்டுமே அதற்கான எதிர்ப்புகளைச் செய்ய வேண்டுவது மக்களை பிரித்தாளும் தந்திரம். சிலருக்கான பாதிப்பு என்பது அதன் தன்மையில் எல்லோருக்குமான பாதிப்பு தான். 20 பேர் கொல்லப்பட்டது 20 குடும்பங்களுக்கு மட்டுமேயான பாதிப்பா? பௌதிக பாதிப்பு மட்டும் தான் அந்த 20 குடும்பங்களுக்கானது. ஆனால் உள்ளார்ந்த நிலையில் அரச பயங்கரவாதம் என்பது அனைவரையும் பாதிக்கக் கூடியது. இதில் உள்ளார்ந்து நிற்கும் அம்சத்தை விலக்கி விட்டு 20பேர் கொல்லப்பட்டதை மட்டும் முன்னிலைப் படுத்தினால் அரச பயங்கரவாதம் தொடரும் என்பதோடு மட்டுமல்லாது இன்றைய 20 நாளை 40ஆக மாறலாம். இந்த வகையில் இந்தக் கருத்து அரசின் கருத்தாக இருக்கிறதேயன்றி மக்களின் கருத்தாக இல்லை.

 

மூன்றாவது கருத்தை எனக்குத் தெரிந்து அதியமான் எனும் மேதாவி மட்டுமே கூறியிருக்கிறார். மார்க்சியத்துக்கு எதிராக வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் மூக்கை நுழைப்பது இவரது வேலை என்பது இணையப் பரப்பில் இருப்பவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். நேரு கடைப்பிடித்தது சோசலிச பொருளாதாரம் என்பது மத மதநம்பிக்கையைப் போல இவரிடம் இருக்கும் மூடநம்பிக்கை. இந்த வகையில் நேரு காலத்திய தவறுகளெல்லாம் கம்யூனிசத்தின் தவறுகள் என்று சொல்லும் அளவுக்கு செல்லக் கூடியவர். இவர் கூறுவதென்ன? நேரு பாணி சோசலிசம் தான் இது போன்று மரங்கள் வளர்ப்பதற்கு விற்பதற்கு எல்லாம் தடை போட்டிருக்கிறது[லைசன்ஸ்ராஜ்] இதை நீக்கி விட்டால் இது போன்ற கொலைகள் நிகழாது என்கிறார். எல்லோரும் தத்தமது வீடுகளில் அல்லது இடங்களில் செம்மரங்களை வளர்த்தால் எல்லோராலும் தேவைப்படும் இடங்களுக்கு ஏற்றுமதி செய்ய இயலுமா? யாரோ ஒருவர் சேகரித்து ஏற்றுமதி செய்வார். அவரின் லாபத்தைப் பொருத்து விலை நிர்ணயிக்கப்படும். தன்னுடைய லாபத்துக்காக அந்த முதலாளி எந்த எல்லை வரை செல்வார்? மான்சாண்டோ, கார்கில் போன்ற நிறுவனங்கள் தங்கள் லாபத்துக்காக இந்தியாவில் மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் வரை கொல்லவில்லையா? அல்லது சீனா ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் அங்குள்ளவர்கள் செம்மரங்களை வளர்த்துக் கொண்டால் ஏற்றுமதிக்கு அவசியம் இருக்குமா? என்றால் பலனில்லாத மரத்தை மக்கள் ஏன் வளர்க்க வேண்டும்? இன்று செம்மரத்துக்கு இருக்கும் மதிப்பு அது கிடைப்பதில் இருக்கும் சிரமம் தானே. ஆக இவர் சுற்றி வளைத்து சொல்ல வருவதின் பொருள் என்ன? கால் வயிற்றுக் கஞ்சிக்காக செம்மரங்களை வெட்டச் சென்று பலியாகாதே, அதை விட பட்டினி கிடந்து செத்து விடு என்பது தான்.

 

இது போன்ற கருத்துகள் ஏன் அபாயமானவைகளாக இருக்கின்றன? எந்த ஒரு பிரச்சனையிலும் அதன் மையப் புள்ளியை இனங்கண்டு அதை விடுவிப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டால் மட்டுமே அந்தப் பிரச்சனையை தீர்க்க முடியும். மாறாக எதனால் பிரச்சனை ஏற்பட்டிருக்கிறதோ அதனைக் காண விடாமல் திசை திருப்பும் வல்லமையுள்ள எதுவும் அபாயமானதே. அந்த வகையில் இந்த 20 பேர் கொலை செய்யப்பட்டதன் மையச் சரடு செம்மரக் கடத்தல் அரசு, அரசு அதிகாரிகளின் துணையுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிறது அது நிற்கப் போவதில்லை என்பதும், அரசு எந்திரங்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே கட்டமைக்கப் பட்டிருகின்றன என்பதும் தான். மேற்கண்ட மூன்று கருத்துகளும் இந்த மையத்தை அடைய உதவியிருக்கின்றனவா? இல்லையென்றால் அவை மக்களுக்கு விரோதமான கருத்துக்களே.

 

செம்மரக் கடத்தல் மட்டுமல்ல, நாட்டின் இயற்கை வளங்களும், கனிம வளங்களும் ஒட்டு மொத்தமாக கொள்ளை போய்க் கொண்டிருகின்றன. அதற்கு எதிராக போராடும் மக்கள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்களுக்கான அடிப்படைத் தேவைகள் எதனையும் சுதந்திரம் என்று பீற்றிக் கொண்ட இத்தனை ஆண்டுகளிலும் செய்து கொடுக்கத் துப்பில்லாத அரசாக இருக்கிறது. ஆக செம்மரக் கடத்தல் என்பது செல்லரித்துப் போன அரசின் ஒரு முனை மட்டுமே. எல்லா முனைகளிலுமே அழுகிப் போன அரசு கட்டமைப்பின் சீழ் மக்களின் மீது வடிந்து கொண்டே இருக்கிறது. மேற்கண்ட கருத்தாளர்கள் அந்த சீழ் குளத்தில் எப்படி நீச்சலடிக்க வேண்டும் என்று நமக்கு கற்றுத்தர விரும்புகிறார்கள். நமக்கோ னம்மை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் அந்த செத்த மிருகத்தை அகற்றி விட்டு நமக்கான அதிகார மையத்தை அமைக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இனி அதை நோக்கியயே நம்முடைய பயணம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Advertisements

இதற்குப் பெயர் தான் என்கவுண்டரா?

வட கிழக்கு மாநிலங்களில், காஷ்மீரில், குஜராத்தில் என்று தனித்து குறிப்பிடும்படி இல்லாமல் எல்லா மாநிலங்களிலும் நிறைந்திருக்கிற அரச பயங்கரவாதத்தின் கோர முகம் கடந்த நவம்பர் 27ம் தேதி மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்பட்டது. அன்றுதான் தோழர் கிஷன் ஜி கொல்லப்பட்டார். வழக்கம் போல போலீஸை சுட்டார், அதனால் நாங்கள் திருப்பி துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினோம் என்று கட்டுக் கதைகள் பரப்பிவிடப்பட்டன. ஆனால் பேச்சுவார்த்தை என்ற பெயரில் அழைத்து போலீஸ் வெறிநாய்களால் கொடூரமாக சித்திரவதை செய்து கொல்லப்பட்டார் என்பது தற்போது அம்பலமாகியிருக்கிறது. அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்கள் யாரானாலும் அவர்களை கடித்துக் குதறி கிழித்துப் போடுவது தான் அரசின் இலக்காகி இருக்கிறது. மக்களுக்காக போராடுபவர்கள் இது போன்ற கொடூரங்களைக் கண்டு ஒருபோதும் பின்வாங்க மாட்டார்கள். தொடர்ந்து அவர்கள் மக்களைத் திரட்டி முன்னேறுவார்கள். அதிகாரங்கள் மக்களின் கைகளில் மலரும் அந்த நாளில் இது போன்ற கொடூரங்களுக்கெல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாக ஈவிரக்கமின்றி பழிவாங்கப்படுவார்கள்.

வீர வணக்கம் தோழர் கிஷன் ஜி

 ****************************************************************

33 ஆண்டுகளாக பெற்ற தாயைக் கூட பார்க்க நேரமின்றி, ஏழைகள் மற்றும் பழங்குடியினரின் வாழும் உரிமை, பாதுகாப்பு உரிமை, வளர்ச்சிக்கான உரிமை, பங்கேற்கும் உரிமை என சகல உரிமைக்காகவும் போராடிக் கொண்டே இருந்தார் கிஷன் ஜி.

 

ஒரு மூதாட்டி கிஷன் ஜியிடம் கேட்டள்”இப்படி ஊர் ஊராக போய் போராடிக் கொண்டிருக்கிறாயே, உன் வயதான அம்மாவை பார்த்துக் கொள்ள வேண்டமா?” என்று. அதற்கு கிஷன் ஜி சொன்னார் “என் தாய்க்கு மூன்று பிள்ளைகள் …… ஒருவர் வீட்டுக்கு இருவர் நாட்டுக்கு” என்று. கிஷன் ஜியின் தம்பியும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் (மாவோயிஸ்ட்) இயக்கத்தில் தான் இருக்கிறார்.

 

சுதந்திரப் போராட்ட தியாகியும், சுத்ந்திரத்திற்குப் பின் ஆந்திர மாநில துணை காங்கிரஸ் துணைத் தலைவராக இருந்தவருமான வெங்கையா மதுரம்மா தம்பதிகளுக்கு மகனாக 26-11-1956ல் ஆந்திர மாநிலம் கரீம் நகர் மாவட்டம், பெடப்பள்ளி என்ற சிற்றூரில் பிறந்தார் கிஷன் ஜி. இவரது இயற்பெயர் மல்லோஜுல கோடீஸ்வர ராவ். பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே குற்றங்களைக் கண்டால் சிங்கமெனச் சீறுவது அவரது பிறவிக் குணமாக இருந்திருக்கிறது.

1970 களில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் முன்னேற்றத்திற்காக “மக்கள் போர்க்குழு” என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தினார். கரீம் நகர் மாவட்டத்தில் மட்டும் 60000 பேர் மபோகுழுவில் உற்ப்பினர்களாக இணைந்தனர். இக்குழு தெலுங்கானா ஆதரவுப் போராட்டங்களில் தீவிரப் பங்காற்றியது. இந்திரா காந்தி ஆட்சியில் எமர்ஜென்ஸியின் போது சில மாதங்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார் கிஷன் ஜி.

 

1974ல் தனது மபோகுழுவை புரட்சிகர மார்க்ஸிய லெனினிய இயக்கத்தில் இணைத்து 1986 வரை ஆந்திர மக்களுக்காக போராடினார். அவரது வீரம் கண்டு மேற்கு வங்க புரட்சிகர இயக்கங்கள் தங்களுக்கு தலைமை தாங்க அழைத்தன. வங்காளம் பீஹாரில் சிதறுண்டு கிடந்த பல புரட்சிகர இயக்கங்களை ஒன்றாக்கி, ‘மாவோயிஸ்ட்’ என்ற வலிமையான அணியை உருவாக்கியதில் கிஷன் ஜியின் பங்கு முக்கியமானது.

 

மேற்கு வங்கத்தில் சுரங்கம் தோண்டுவதற்காக பழங்குடியின விவசாயிகளின் நிலங்களை இரும்பு கம்பனிகள் பங்குபோட முயன்றபோது வெகுண்டெழுந்த கிஷன் ஜியின் படையில் பழங்கிடியின பெண்களும் ஆயிரக்கணக்கில் திரண்டனர். நந்திகிராம், லால்கர், சிங்கூர் நிலமீட்பு போராட்டங்களை திறம்பட நடத்தி வெற்றிபெற்று, மாவோயிஸ்டுகள் பயங்கரவாதிகள் என்று சொல்கின்ற பொய்ப் பிரச்சாரத்தை தகர்த்து தவிடு பொடி ஆக்கினார் கிஷன் ஜி. அவரது கால்கள் படாத கிராமமே வங்கத்தில் இல்லை.

 

“ஆயுதங்களை கைவிட்டு வந்தால் மாவோயிஸ்டுகளுடன் சமாதான பேச்சு வார்த்தை” என்று மத்திய உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் அழைப்பு விடுத்தார். அதை ஏற்ற கிஷன் ஜி ”பேச்சுவார்த்தை நடைபெறும் 72 நாட்களுக்கும் துப்பாக்கிப் போராட்டம் நிறுத்திவைப்பு” என்று அறிவித்தார். சமாதானப் பேச்சு வார்த்தை நடத்தவந்த இடத்தில் கிஷன் ஜி போலீஸ் மீது துப்பாக்கிச் சூட்டில் ஈடுபட்டதாகவும், அதனால் என்கவுண்டரில் சுட்டுக் கொன்றதாகவும் சி.ஆர்.பி,எஃப் டைரக்டர் ஜெனரல் விஜயகுமார் கூற, சீறி எழுந்த ஜனநாயக உரிமைகள் பாதுகாப்பு சங்கம், ஆந்திர மாநில குடியுரிமைச் சங்கம், பந்தி முத்தி கமிட்டி, டெல்லி ச்.உ.மக்கள் இயக்கம், ஆர்.எஸ்.வி.பி ஆகிய அமைப்புகளைச் சேர்ந்த 22 பிரதிநிதிகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து என்கவுண்டர் நடந்த இடத்தை டிசம்பர் 1 அன்று ஆய்வு செய்தனர்.

 

ஆய்வுக்குப் பின் நம்மிடம் பேசிய ஆந்திர மாநில குடியிரிமை சங்கத்தைச் சேர்ந்த சி.ஹெச். சந்திர சேகர் “30 நிமிடம் துப்பாக்கிச் சூடு நடந்திருக்கிறது என்று போலீஸ் அறிக்கை கூறுகிறது அப்படி என்றால் எந்தப் போலீஸாரும் உயிரிழக்காதது ஏன்? கிஷன் ஜி மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடந்திருந்தால் அவரது உடல் கிடந்த இடத்தில் இருந்த உயரமான கரையான் புற்றின் மேல் ஒரு குண்டு கூட பட்டிருக்காதா? அந்த புற்று சிதையாமல் அப்படியே இருப்பது எப்படி? மேலும் பிரேத பரிசோதனை அறிக்கையில் குண்டு பட்ட காயங்களை மட்டுமே குறிப்பிட்டிருப்பது அதிர்ச்சி தருகிறது. இந்தப் படங்களைப் பாருங்கள், இது என்கவுண்டரில் சுட்டுக் கொன்ற உடலா? அவரை தனியாக அழைத்துக் கொண்டு போய் சித்திரவதை செய்து கை கால்களை முறித்து காலில் தீவைத்து எரித்து, தாடையை உடைத்து மிகக் கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்திருக்கிறார்கள். எனவே இது என்கவுண்டர் இல்லை…. திட்டமிட்ட படுகொலை தான்” என்று ஆவேசத்துடன் கூறினார்.

 

அடித்து நொறுக்கப்பட்ட தாடை

தீவைத்து எரிக்கப்பட்ட பாதம்

உடைக்கப்பட்ட கால்

 

33 வருடங்களாக மகனைப் பார்க்காமல் இருந்த கிஷன் ஜியின் தாயார் இந்தக் கோலத்தில் தான் வெட்டி இணைத்தது போல் இருந்த கிஷன் ஜியின் சிதைந்த கருகிய உடலின் மேல் “என் மகனே கிஷன் ஜி” என்று கதறினார் தாய் மதுரம்மா. ஆறு மொழிகள் தெரிந்த, ஆறு புனைப் பெயர்கள் கொண்ட கிஷன் ஜியை பன்னிரு முறை கொன்றிருக்கிறது கொடூர போலீஸ்.

–    28/12/2011 நக்கீரன் இதழிலிருந்து.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 5

இதுவரை

 

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 1

 

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 2

 

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 3

 

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 4

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 4

மாவோயிச வன்முறை 4

ஜெயமோகன் தன்னுடைய கட்டுரையின் கடைசிப் பகுதியில் சில கேள்விகளை எழுப்புகிறார். முதலில் பொருளியலில் பின் தங்கியிருக்கும் அந்தப் பகுதி மக்களுக்கு ஆயுதப் போராட்டத்தைத் தவிர வேறு வழியில்லையா? எனக் கேள்வி எழுப்பி தமிழகத்தின் தென்பகுதியில் தேரிக்காட்டில் டாடா டைட்டானிய ஆலை அமைக்க முற்பட்டதை மக்கள் ஜனநாயக போராட்ட வழிகளில் விரட்டிக் காட்டவில்லையா என எடுத்துக்காட்டும் வழங்கியிருக்கிறார்.

இந்திய சூழலில் நடப்பிலிருக்கும் ஜனநாயகமான வழிமுறைப் போராட்டங்களின் மூலம் ஒரு பெருநிறுவனத்திற்கு எதிராக மக்கள் வெற்றியைப் பெற்றுவிட முடியும் என்பது கற்பிதமாகவே இருக்க முடியும். பீகாரில் கடந்த சில ஆண்டுகளாக போஸ்கோ நிறுவனத்திற்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கிராமங்களில் நுழைவதற்கே கூட தடைவிதிக்குமளவிற்கு அவர்களின் போராட்டம் தீவிரப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள் என்று போஸ்கோ நிறுவனம் தன்னுடைய திட்டத்தை கைவிட்டுவிடவில்லை. ஆனால் நந்தி கிராமில் டாடா வெருண்டோடியது. நடப்பு ஜனநாயக வழிமுறை போராட்டங்கள் அரசுக்கெதிராகவும், பெருநிறுவனங்களுக்கு எதிராகவும் குறிப்பிடத்தகுந்த எந்த வெற்றியையும் பெற்றுவிடவில்லை என்பதற்கு ஏராள எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறமுடியும். ஐரோம் ஷர்மிளாவின் போராட்டத்திற்கு அரசு என்ன மதிப்பளித்தது? நர்மதா அணைக்கட்டு இழப்பீடுகளுக்காக இருந்த உண்ணாவிரதங்கள் என்ன பலனை சாதித்தன? அரசோ, எந்த ஒரு நிறுவனனமுமோ தாங்கள் எதிர்கொள்ளும் எதிர்ப்புகளை எப்படி சரிசெய்வது எனும் கோணத்தில் தான் சிந்திக்கின்றனவே அன்றி அவர்களின் எதிர்ப்புக்கு மதிப்பளிப்பதில்லை, கவனத்தில் கொள்வதில்லை. சத்திஸ்கர் மக்களின் போராட்டங்கள் தீவிரவாதமாக சித்தரிக்கப்பட்டன. அதனால் சல்வாஜுடும் எனும் கூலிப்படை அமைப்பை அரசே ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் கிராமம் கிராமமாக கொழுத்திய போது மக்கள் உண்ணாவிரதம் இருக்கவேண்டுமா?

ஒருபகுதி முதலாளிகளுக்கு தேவைப்படாதபோது அங்கு அரசு எந்த வசதிகளையும் ஏற்படுத்தாது மக்களை ஏழ்மையிலும் நிலப்பிரபுத்துவத்திலும் உழலவிடும். அதே பகுதிகளில் முதலாளிகள் தங்கள் லாபத்தைக் கண்டு கொண்டாலோ, அங்குள்ள மக்கள் அதுவரை தங்கள் வாழ்வாதாரங்களுக்கு எதை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு அரசு கை காட்டும் இடத்திற்கு இடம்பெயர்ந்துவிட வேண்டும். நலத்திட்டங்கள் எனும் பெயரில் அவர்கள் அதுவரை செய்து கொண்டிருந்த மரபு சார்ந்த இயற்கை சார்ந்த தொழிலகளையும், விவசாயம் இன்னபிறவற்றையும் விட்டுவிட்டு அரசிடம் கையேந்த வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் ஊழல் மலிந்திருந்தாலும் முதலாளித்துவம் அவர்களின் பசியைப் போக்கிவிட்டது என்று குதூகலிக்கலாம், எழுதித்தள்ளலாம். ஆனால் அந்தப் பகுதிகளிலேயே மக்களின் விருப்பங்களை கணக்கில் கொண்டு அவர்களின் மரபுமுறைகளை மேம்படுத்த அரசு செயல்பட்டால் ஊழல் மிகுந்த முதலாளித்துவம் பசியாற்றியதைவிட அவர்கள் சிறப்பாக இருப்பார்களே எனும் சிந்தனை மட்டும் வந்து விடக் கூடாது. வந்துவிட்டால் அது எழுத்தாள ஆளுமைக்கு பங்கமாகிவிடும்,

தமிழகத்தின் தென்பகுதியின் தேரிக்காடுகளில் அமைக்கபடவிருந்த டைட்டானியம் ஆலை மக்களின் அடையாளப் போராட்டங்களால் கைவிடப்பட்டது என்பது அப்பட்டமான பொய். அன்றைய கருணாநிதி அரசாங்கத்திற்கும் டாடாவிற்கும் இடையில் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்பட்டிருந்தாலும், என்ன காரணத்தாலோ, அவர்களுக்கிடையேயான உள் ஒப்பந்தத்தில் உடன்பாடு காணப்படாததாலோ நிலத்தை கையகப்படுத்தித் தருவதிலிருந்து அரசு விலகி விட்டது. தேவைப்படும் பத்தாயிரம் ஏக்கர் நிலத்தை அரசின் உதவியில்லாமல் கையகப்படுத்த முடியாத நிலை. விற்க முன்வந்த சிலரும் ஏக்கருக்கு ஐந்து லட்சம் கேட்க டாடாவின் தமிழக நிர்வாகி பி முத்துராமனோ ஏக்கருக்கு ஐம்பதினாயிரம் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதாக அறிவித்தார். மட்டுமல்லாது திட்டத்திற்கான மொத்த செலவினம், மற்றும் ஆலை செயல்படும் போது வெளியேற்றும் கழிவுகளால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பிற்கு ஏற்படும் எதிர்ப்பு ஆகியவைகளை உத்தேசித்து திட்டம் ஒத்திவைக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. அத்தோடு மறுபடியும் திமுக ஆட்சியின் கடைசியில் டாடா டைடானியம் தொழிற்சாலைக்கான முயற்சிகளை தொடங்கியது. உகந்த ஒரு சூழலில் அந்த ஆலை மீண்டும் ஏற்படுத்தப்படுவதற்கே வாய்ப்புள்ளது. இதை மக்கள் போராட்டங்களால் விரட்டி விடப்பட்டதைப் போல் காட்டுவதற்கு தேவையான துணிவு தம்மிடம் இருப்பதாக ஜெயமோகன் கருதுகிறார். அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளும் துணிவு வாசகர்களுக்கு இருக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கிறார்.

இந்த இடத்தில் ஒன்றை தெளிவுபடுத்துவதும் அவசியமாகிறது. மாவோயிஸ்டுகளின் இராணுவாத கண்ணோட்டத்தை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது சரியான நிலைபாடல்ல. இதில் ஜெயமோகன் விமர்சனத்திற்கும் எங்களுடைய விமர்சனத்திற்கும் (முதல் கட்டுரையில் சுட்டி கொடுக்கப்பட்டுள்ளது) இடையே ஒன்றுமை இருப்பது போல் தோன்றினாலும் இரண்டின் தளங்களும் வேறானவை. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் குறிப்பிட்ட ஒரு மதத்தை விமர்சிப்பதற்கும், அந்த விமர்சனந்த்தை வேறொரு மதத்தை பின்பற்றும் ஒரு மதவாதி செய்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதில் தொழிற்படுகிறது என்பது முக்கியமானது.

அந்தப் பகுதி மக்கள் இன்னும் அரசியல்மயப் படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். அரசியல் ரீதியான விழிப்புணர்வுடன் மக்களை ஒன்று திரட்டி சமரசமற்ற போராட்டங்களை கட்டியமைத்து அரசுக்கு நெருக்குதல் தொடுத்திருக்க வேண்டும். இதில் மாவோயிஸ்டுகள் தவறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் அரசியலில் தவறொன்றுமில்லை. மவோயிஸ்டுகளின் இந்த தவறை முதன்மையானதாக எடுத்துக் கொண்டு அதையே கம்யூனிசத்திற்கு எதிராய் முன்வைத்த ஜெயமோகன்; நடப்பு முதலாளித்துவ ஊழல்களுக்கு ஆட்பட்டு. பசியிலிருந்து விடுதலை பெற்ற ஏனைய பகுதி மக்களைப் போலல்லாது நிலப்பிரபுத்துவத்திலேயே ஊறிக்கிடக்க வைக்கப்பட்டதற்கு மாவோயிஸ்டுகளைக் குற்றம் சாட்டும் ஜெயமோகன்; மாவோயிஸ்டுகள் வந்து வன்முறைப் பாதையைக் கையிலெடுத்தது சரியல்ல என்று கூறும் ஜெயமோகன், மாவோயிஸ்டுகள் அந்தப் பகுதியைக் கையிலெடுக்கும் வரை அந்த மக்களை கண்டுகொள்ளாமல் ஒதுக்கித்தள்ளி வைத்திருந்த அரசின் மீது செய்த விமர்சனம் என்ன?

மாவோயிஸ்டுகளின் மீதான விமர்சனத்தைத் தொடர்ந்து இந்தியாவெங்கும் சுற்றி மக்களைக் கண்ட, எழுத்தாள மனோபாவத்தின் ஆளுமை அடுத்து வந்தடைய வேண்டிய மையப்புள்ளி அரசின் மீதான விமர்சனம் தான். ஆனால் அதை லாவகமாக தவிர்த்துவிட்டு அந்த விமர்சனத்தை மாவோயிஸ்டுகளை ஆதரிக்கும் அறிவுத்துறையினரின் தனிச்செயல்பாடுகளின் மீது வைத்து அவர்கள் உண்ணும் உணவில் பாதியாவது அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டாமா என்று தர்மகத்தா பாணி இரக்க உணர்ச்சியில் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறார்.

அவர் ஏன் அரசின் மீதான விமர்சனங்களை தவிர்க்கிறார் என்பதற்கான காரணம் ஆளும்வர்க்க அடிப்படையில் நின்று சீனா குறித்து பேசுவதில் வெளிப்படுகிறது. சீனா ஒரு கம்யூனிச நாடல்ல, அது ஒரு சமூக ஏகாதிபத்திய நாடு. பிராந்திய வல்லரசு, பிராந்திய அளவிலும், உலக அளவிலும் தன்னுடைய மேலாதிக்கத்தை பேணும் ஒரு ஆதிக்க நாடு. அதேநேரம் அளவிலும் பலத்திலும் குறைந்திருந்தாலும் இந்தியாவும் அப்படியான ஒரு நாடு தான். தன்னுடைய ஆதிக்க நலன்களுக்காக இந்தியாவுக்குள் சீனா உள்ளடி வேலைகளைச் செய்யக்கூடும். ஆனால் மாவோயிஸ்டுகள் அப்படியானவர்களா? இது எந்த அடிப்படையும் இல்லாமல் முஸ்லீம்கள் தீவிரவாதிகள் என்று பரப்பப்பட்டிருக்கும் கருத்தியலைப் போன்றது. அரசுக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் அனைவரும் பயங்கரவாதிகள் அன்னியக் கைக்கூலிகள் எனும் ஆளும் வர்க்க கருத்தைத்தான் ஜெயமோகன் பிரதிபலிக்கிறார். இதற்கு ஆதரவாக ஒரு கேள்வியையும் எழுப்பியிருக்கிறார்.

மாவோயிஸ்டுகள் தங்களின் போராட்டத்திற்காகவும் ஆயுதத்திற்காகவும் மக்கள் தரும் நிதியை மட்டுமே சார்ந்திருக்கவில்லை. ஒப்பந்ததாரர்கள், ஜமீந்தார்கள் என உள்ளூர் முதலாளிகளையும் சார்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் ஆயுத பலம் காவல் நிலையங்களை சூறையாடுவதையும் சார்ந்திருக்கிறது. இந்தக் தொடர்கட்டுரைகளுக்காக ஆங்காங்கே ஜெயமோகன் பயன்படுத்தியிருக்கும் படங்களில் கூட பயிற்சி செய்வதற்கு மாவோயிஸ்டுகள் காவல்நிலைய துப்பாக்கிகளை பயன்படுத்துவது தெளிவாகவே தெரிகிறது. அவர்களின் இராணுவவாதப் பாதையும், ஆயுதங்களுக்காக உள்ளூர் முதலாளிகளைச் சார்ந்திருப்பதும் சரியா தவறா என்பது வேறு. அடிப்படையின்றி சீனாவின் வளர்ப்பு மிருகங்கள் என்பது வேறு. முன்னது சித்தாந்தப் பிரச்சனை பின்னது ஆளும்வர்க்க அவதூறு. அவர்கள் போராடுவது மக்களுக்காக, அவர்களை வேட்டையாடும் அரசை எதிர்த்து. அவர்களின் பாதையில் தவறிருக்கிறது, அது வேறு விசயம். ஆனால் அவர்களின் அரசியலில் தவறு ஒன்றுமில்லை.

சீனா மீது ஜெயமோகன் வைத்திருக்கும் விமர்சனம் எதையும் மறுப்பதற்கில்லை. அது சமூக ஏகாதிபத்திய வல்லாதிக்க நாடுதான். ஆனால் இந்திய அரசின் சார்பில் அந்த விமர்சனந்த்தை வைக்க முடியுமா? அளவு வித்தியாசத்தைத்தவிர இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இதில் வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை. சீனாவை விலக்கிவிட்டு இந்தப் பிரச்சனைகளை விவாதிப்பது அயோக்கியத்தனம் என்றால், இந்திய ஆளும்வர்க்கத்தின் சார்பில் இந்த விமர்சனங்களை வைப்பதும் அயோக்கியத்தனமானது தான். சாமான்ய புத்தியுடன் சிந்திப்பவர்களுக்கு கூட இந்திய சீன அரசியலை பின்புலமாக வைத்துத்தான் இதை யோசிக்க முடியும் என்று கூறிக்கொண்டே இந்தக் கட்டுரையின் இந்திய அரசியல் குறித்த விமர்சனம் எதையும் முன்வைக்காத அவரின் ஆளுமைக்கு கிடைத்த ஊதியமென்ன?

தொடரும்…

இதுவரை

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 1

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 2

 

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 3

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 3

ஆழ்மனதில் உறைந்து கிடப்பதும் பொதுப்புத்தியும்

மாவோயிச வன்முறை 3

ஜெயமோகன் தன்னுடைய கட்டுரையின் மூன்றாவது பகுதியை இப்படி முடித்திருக்கிறார். “இதை ஊகிக்கப் பெரிய கோட்பாட்டு வாசிப்போ அரசியல் ஞானமோ ஒன்றும் தேவையில்லை. கொஞ்சம் பொதுப்புத்தி இருந்தாலே போதும்” அதாவது அவர் எடுத்துவைத்திருக்கும் அந்தக் கோணத்தை புரிந்துகொள்வதற்கு உள்வாங்கிக் கொள்வதற்கு பரந்த படிப்பனுபவம் இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை, மக்களிடம் படிந்திருக்கும் பொதுப்புத்தியே போதுமென்கிறார். சரிதான், பொதுப்புத்தியை தட்டியெழுப்பும் வகையில் ஆழ்ந்த ஆய்வு போன்ற தோற்றத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு உள்நோக்கோடு எழுதப்படுகையில், அந்த எழுத்தாளுமையின் மயக்கத்தோடு இணைந்துகொள்ள பொதுப்புத்தி போதுமானது தான்.

கம்யூனிசம் கோடிக்கணக்கான மக்களைக் கொன்றது எனும் அதரப்பழையதான அவதூறைக் கொண்டே தொடங்குகிறார். இந்த பலகோடி மனித உயிர்களை கண்டுபிடித்துச் சொன்னவர்களே தற்போது முதலில் கூறிய எண்ணிக்கையை பாதிக்கும் கீழாக குறைத்துக் கொண்டார்கள் தெரியுமா? நாங்கள் தான் பணம் கொடுத்து எழுதச் சொன்னோம் என்று பிரிட்டன் உளவுத்துறையே ஒப்புக்கொண்டது தெரியுமா? அல்லது இவைகளை மறுத்து புள்ளியியல் தரவுகளுடன் பல நூல்கள் வெளிவந்துள்ளனவே தெரியுமா? மீண்டும், மீண்டும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் கொலை என்பவர்கள் குறைந்தபட்சம் இவைகளை இவர்கள் ஏன் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை எனும் விளக்கத்தையாவது தரலாமே, அவ்வாறன்றி மீண்டும் மீண்டும் அவதூறுகளை அள்ளிப் பூசிக்கொண்டிருப்பது என்ன நோக்கத்திற்காக? வெளிப்படையாக சொல்லாவிட்டாலும் கூட அவர் எழுதியிருப்பதே அவரின் எண்ணத்தை சுமந்து சொல்கிறது, “லெனினும் மாவோவும் அவர்களைக் கொலைகாரர்களாக ஆக்க முடிந்தது” ஆகவே, கம்யூனிச எதிர்ப்பு என்பதைத்தாண்டி அதில் உய்த்தறிய ஒன்றுமில்லை.

மாவோயிச பூதம் குறித்து அவர் வரைந்து காட்டும் ஓவியம் கவர்ச்சியாகவே இருக்கிறது. ஆனால் கவர்ச்சியாக இருப்பனவெல்லாம் மெய்யாக இருக்கும் என்று அறுதியிடமுடியாதல்லவா? 1947க்குப் பிறகு இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றம் இன்று மாவோயிசம் இருக்கும் பகுதிகளில் ஏற்படவில்லை. பிறபகுதிகளில் ஏற்பட்ட முதலாளித்துவ வளர்ச்சி மக்களின் மனதில் முதலாளித்துவத்திற்கு ஆதரவான பொருளியல் ரீதியில் முன்னேறும் உந்துதலை ஏற்படுத்தி அதுவே வளர்ச்சிக்கான காரணியாகியது. ஆனால் மாவோயிசம் இருக்கும் பகுதிகளில் மக்களின் மனதில் இந்த முன்னேறும் உந்துதல் இல்லாததால் அதாவது நிலப்பிரபுத்துவ மனோநிலையிலேயே இருப்பதால் அந்தப்பகுதிகளில் முன்னேற்றம் ஏற்படவில்லை. இது ஒரு மாதிரியான சுழற்சி போல் வறுமை இருப்பதால் மாவோயிசம்; மாவோயிசம் இருப்பதால் வறுமை. இப்படித்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது அவர் கூறியிருக்கும் சொல். இது அப்படியே இன்னும் விரிந்து கம்யூனிசம் மக்களின் முன்னேறத்திற்கு பயன்படாது. அது சிக்கலைத்தான் தீவிரப்படுத்தும், இருக்கும் முதலாளித்துவ அமைப்பையே கொஞ்சம் சீர்திருத்தி பயன்படுத்திக் கொண்டாலே போதுமானது என்பது அவர் கூற விரும்பும் பொருள். இதற்காகத்தான் சமூகத்தை மாற்றியமைக்கும் கம்யூனிச கூறுகளெல்லாம் குறியடையாளமாக முதலில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

நேரடி ஆங்கிலக் காலனியாக இந்தியா இருந்தபோது, இந்திய முன்னேற்றம் எந்த அடிப்படையில் இருந்தது? இன்றும் கூட சில பழம் பிண்டங்கள் “வெள்ளைக்காரன் இல்லையின்னா ஏது ஓய் ரயிலு, தபாலு?” என்று சிலாகிப்பது போல்; காலனிய நலன்களுக்கு தேவைப்பட்ட மாற்றங்களும் நுட்பங்களும் அவர்களுக்கு உகந்த இடங்களில் ஏற்படுத்தப்பட்டதே முன்னேற்றமாக இருந்தது. 47க்குப் பிறகும் அதுதான் நடந்தது இன்னும் சற்றே விரிவாக. முதலாளிகளுக்கு இருக்கும் சந்தை வாய்ப்புகள், உற்பத்திச் செலவை குறைப்பதற்குத் தேவையான மூலவளங்கள் செரிவாகக் கிடைப்பது இன்னும் பலவாறான காரணங்களால் குறிப்பிட்ட பகுதிகள் தனிக்கவனம் செலுத்தப்பட்டு அரசின் முனைப்பினால் முதலாளிகளுக்குத் தேவையான அளவில் வளர்ச்சி உண்டாக்கப்பட்டது. 47க்குப் பிறகு இந்தியாவில் பல பகுதிகள் அப்படியான் வாய்ப்புகளின்றி சீண்டுவாரற்று கிடந்தன என்றால் அதன் பொருள் முதலாளிகள் தங்கள் லாபங்களை அந்தப் பகுதியில் கண்டடையவில்லை என்பதாகத்தான் இருக்க முடியும். பெரிய பெரிய அணைத்திட்டங்கள் பாசன வசதிகளை பெருக்கி விவசாய முன்னேற்றத்தைக் கொண்டுவந்தன, அதேநேரம் அந்த திட்டங்களுக்காக தங்கள் நிலங்களை இழந்த வரிய மக்கள் தங்கள் இழப்பீடுகளுக்காக இன்னமும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்களே. இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது? ”இந்தியாவின் எந்தப் பகுதிக்கும் அப்படி திட்டமிட்ட முன்னேற்றம் வந்துவிடவில்லை, விதி விலக்குகளும் உண்டு” என்று போகும்போக்கில் குறுக்கிக் கொண்டுவிட முடியுமா? தெளிவாகச் சொன்னால் அன்றைய நிலையில் முதலாளிகள் தங்களுக்கு தேவையில்லை என ஒதுக்கிய நிலப்பகுதிகளே எந்த வாய்ப்புகளும் தரப்படாமல் நிலப்பிரத்துவத்தில் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த மக்கள் வரிய நிலையில் இருத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தார்களென்றால் அதன் முழுப் பொறுப்பும் அரசின் மீதல்லவா சுமத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்?

ஆனால் ஜெயமோகனோ இயல்பாக வந்தடையும் சாதாரண வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு மக்கள் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்தார்கள் என்கிறார். அதாவது ஏனைய பகுதிகளில் நகர்ந்ததைப் போல பிந்தங்கிய பகுதிகளில் நகராதது மக்களின் தவறு என்கிறார். அதனால் தானே மாவோயிஸ்டுகள் அந்தப் பகுதிகளில் காலூன்றும்படி நேர்ந்துவிட்டது என அங்கலாய்க்கிறார். இந்த தேக்க மனோநிலையும் அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட வறுமையும் இடதுசாரி தீவிரவாதத்திற்கு காரணமாகியது என்கிறார். இது அப்பட்டமாக அரசின் பார்வையா இல்லையா?

இன்றும் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் கொட்டிக்கிடக்கும் கனிம வளங்களை கொள்ளையடிப்பதற்காகத்தானே அந்தப் பகுதி மக்களை வாழவைக்க திட்டம் தீட்டுவதாக அரசு பரப்புரை செய்கிறது. ஆனால் மக்கள் அந்த திட்டங்களை பசப்பு வார்த்தைகளை ஏற்க மறுக்கிறார்கள் என்பதால் தானே அவர்கள் மீது சல்வாஜுடும் குண்டர்படையை ஏவி விட்டது. அது தவிர்க்கவியலாமல் அம்பலப்பட்டுப் போனதால் தானே பசுமை வேட்டையை கட்டவிழ்த்து விட்டிருக்கிறது. இவைகளை மறைத்துவிட்டு மக்கள் வாய்ப்பை பயன்படுத்தி முன்னேறவில்லை என்றும் மாவோயிஸ்டுகள் செயல்படும் பகுதிகளில் அந்த முன்னேற்றத்தை(!) வரவிடாமல் தடுத்தார்கள் என்பது போன்றும் எழுதுவது எந்த அடிப்படையில்? அல்லது யாருடைய விருப்பத்திற்காக?

ஜெயமோகனின் இந்த தொடர் கட்டுரையின் நோக்கம் மாவோயிஸ்டுகளை விமர்சிப்பது, அதனூடாக கம்யூனிசத்தை குற்றம் சாட்டுவது. தன்னை நேர்மையாளனாக (பின்நவீனத்துவவாதியாக) காட்டிக்கொள்வதற்காக முதலியத்தின் குணங்களை லேசாக கோடிட்டுக் காட்டும் ஜெயமோகன்; எதிரெதிர் நிலைகளான இரண்டின் குறை நிறைகளைகளையும் ஒப்பீட்டுக்கு எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமல்லவா? ஆனால் இந்தத் தொடர்கட்டுரை முழுவதும் அவர் மாவோயிஸ்டுகளின் குறைகளையும், முதலாளியத்தின் நிறைகளையுமே ஒப்பீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு பொருத்திக் காட்டுகிறார்.

கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போனது எதனுடைய விளைவு? மாவோயிஸ்டுகளின் போராட்டங்களினால் தானே அந்த மக்களுக்கு அரசின் வெகுசில சலுகைகளேனும் கிடைத்திருக்கிறது. தனக்குத் தேவையான பக்கங்களை மட்டும் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு விளம்புவது மதவாதிகளின் இலக்கணம். எழுத்தாளர்களுக்கும் அதுதான் போலும்.

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 1

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 2

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌


மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 2

காயங்களும் நோய்களும்

மாவோயிச வன்முறை 2


மாவோயிசம் பற்றி பேசுவதற்கு முன்னால் அதுகுறித்தான எங்கள் நிலைப்பாடு என்ன என அறிந்து கொள்வது தேவையானதாகவும், சரியான புரிதலுக்கு உதவுவ‌தாகவும் இருக்கும். மாவோயிஸ்டுகள் பற்றிய இந்த வெளியீட்டை படித்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால், மாவோயிஸ்டுகளின் நிலைப்பாடு, அவர்களின் செயல் திட்டம், உத்திகள் குறித்த எங்களின் நிலைக்கும், மாவோயிஸ்டுகள் குறித்த ஜெயமோகனின் புரிதலுக்கும் இடையில் பாரிய வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. மாறாக அவரின் நோக்கம், மாவோயிஸ்டுகளின் மீதான அவரது விமர்சனம் எந்த தளத்திலிருந்து வைக்கப்படுகிறது, எதனுடன் பொருத்தப்படுகிறது, என்னவிதமான வினையாள்கிறது என்பதில் தான் இருக்கிறது.

இரண்டாவது கட்டுரையில், மக்கள் யுத்தக் குழுவினர் செயல்படும் பகுதிகளில் அவர் பயணம் செய்து பெற்ற நேரடி அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்வதனூடாக வாசகர்களையும் அழைத்துச் செல்கிறார். அதை அப்படியே வரிக்குவரி மறுக்க வேண்டுமென்பது அவசியமில்லை. ஏனென்றால் அதில் உண்மைகளும் கலந்திருக்கின்றன. ஆனால் அதிலிருந்து அவர் உருவாக்கும் சித்திரத்தை மறுக்க வேண்டியதிருக்கிறது. ஏனென்றால் அதில் பொய்களும் கலந்திருக்கின்றன.

முதலில், இந்தியாவில் காங்கிரஸ் தலைமையில் நடத்த சுதந்திரப் போராட்டங்கள் அன்றைய அமைப்பான நிலப்பிரபுத்துவ முறையை எதிர்ப்பதினூடாக அமைந்ததாகவும், அதன் வீரியத்தன்மையின் போதாமையால் இடதுசாரிகள் அவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டதாகவும் காட்சிகளை நகர்த்துகிறார். ஆனால் அது உண்மையல்ல. காங்கிரஸ் நிலப்பிரபுத்துவ முறையை எதிர்க்கவுமில்லை, அது கூறிய சுதந்திரத்தின் பொருளில் மக்கள் அடங்கவுமில்லை என்பதே உண்மை. பர்தோலியில் கூடிய காங்கிரசின் செயற்குழு தீர்மானங்கள் இதை வெளிப்படையாகவே தெரிவிக்கின்றன.

ஜமீன்தார்களுக்கு நிலவரியை கொடுக்காமல் விவசாயிகள் நிறுத்தி வைத்திருப்பதானது தீர்மானத்திற்கு எதிரானது என்றும், நாட்டின் நல்ல நலன்களுக்கு ஊறு விளைவிப்பதாகும் என்றும் விவசாயிகளுக்கு அறிவிக்குமாறு காங்கிரஸ் செயற்குழு காங்கிரஸ் ஊழியர்களுக்கும், அமைப்புகளுக்கும் ஆலோசனை கூறுகிறது.

ஜமீன்தார்களுடைய சட்டபூர்வ உரிமைகளை தாக்குவதை காங்கிரஸ் இயக்கம் எந்த விதத்திலும் தனது நோக்கமாக கொள்ளவில்லை என்று ஜமீன்தார்களுக்கு உறுதியளிக்கிறது.

இந்த இரண்டு தீர்மானங்கள் மட்டுமல்ல, 1934 ஆம் ஆண்டு காந்தி நாளிதழ் ஒன்றுக்கு அளித்த பேட்டியிலும் இதை மிகத்தெளிவாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

“வர்க்க யுத்தத்தை தடுப்பதற்கு எனது செல்வாக்கின் முழுப்பலத்தையும் பயன்படுத்துவேன் என்பதைப் பற்றி நீங்கள் உறுதியாக இருக்கலாம். உங்களிடமிருந்து சொத்துக்களைப் பறிக்க அநீதியான ஒரு முயற்சி நடந்தால், அப்போது உங்கள் பக்கம் சேர்ந்துகொண்டு இந்த காந்தி போராட்டம் நடத்துவதை நீங்கள் காண‌லாம்.”

மட்டுமல்லது, காங்கிரஸை வெள்ளையர்கள் தோற்றுவித்ததன் நோக்கம் இந்தியர்களின் கைகளில் இம்மியளவும் மாறவில்லை என்பதை கல்கத்தாவில் கூடிய இரண்டாவது காங்கிரஸ் மாநாட்டின் முதல் தீர்மானம் வெளிப்படையாகவும், மிகத்தெளிவாகவும் எடுத்து வைக்கிறது.

“மகாராணியின் அனுகூலமான,என்றும் மறப்பரிய, கீர்த்திமிக்க ஆட்சியில் ஐம்பது வருடம் முடிவு பெற்றதைக் குறித்து சக்கரவர்த்தினியிடம் கடமைப்படி உண்மையான மகிழ்ச்சிகள் தெரிவிப்பதுடன், பாரத தேசத்தின் எல்லாப் பகுதிகளினின்றும் பிரதிநிதிகள் வந்து கூடிய இந்த ஜனசபை பிரிட்டீஷ் ராஜ்ஜியத்தின் மீது அம்மகாராணி இன்னும் பல வருஷம் ஆளவேண்டுமென்று வாழ்த்துகிறது.”

ஆக, காங்கிரஸின் சுதந்திரப்போராட்டம் என்பதும், நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு என்பதும் உள்ளீடற்றவை. சுருங்கச் சொன்னால், காங்கிரஸ் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடியது, விடுதலையைப்(!) பெற்றுத்தந்தது என்பதெல்லாம் பாமரத் தனமான பார்வை. அதேநேரம் மக்களின் எதிர்ப்புணர்விலிருந்து கிளம்பிய எழுச்சியை பயன்படுத்திக்கொண்ட, ஜெயமோகன் அவர்களால் இடதுசாரிகள் எனக் குறிப்பிடப்பட்டவர்கள் எப்படி ஓட்டுக் கட்சியாக எதிர்பரிணாமம் அடைந்தனர் என்பது தனிக்கதை.

தெலுங்கானாவில் நிலப்பிரபுத்துவமுறைக்கு எதிராகவும் நிஜாம், ஜமீந்தார்கள் சுரண்டலுக்கு எதிராகவும் தொடங்கிய தெலுங்கானா போராட்டத்தை இராணுவ பலத்துடன் நேரு அரசு முறியடித்தது. அதன் தொடர்ச்சியைப் போல் பின்னர் எழுந்த மக்கள் யுத்தக் குழுவுக்கு அந்தப் பகுதியின் மக்கள் ஆதரவு கிடைத்திருக்கிறது என்பது, வீரம் செரிந்த தெலுங்கானா போராட்டத்திற்கும் மக்கள் யுத்தக் குழுக்களுக்குமான இடைவெளியில் என்ன நிலை நிலவியிருந்திருக்கும் என்பதை எடுத்துக்காட்டாதா? தெலுங்கானா போராட்டம் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த நில உடமைகளையும், ‘வெட்டிச் சாக்கிரி’ போன்ற கொத்தடிமை முறைகளையும் முடிந்தவரை ஒழித்து நிலப்பங்கீட்டு முறையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால் 80களில் ஜெயமோகன் அந்தப் பகுதிகளில் சுற்றுப்பயணம் செல்லும் போது ஒழிக்கப்பட்ட நிலப்பிரபுத்துவ முறை அங்கு கோலோச்சிக் கொண்டிருந்ததென்றால் அதன் அடிப்படை என்னவாக இருந்திருக்கும்? இந்தியாவின் பிற பகுதிகளைப் போல் அங்கு அரசு ஏற்படுத்திய மாற்றங்கள் மக்கள் யுத்தக் குழுவினரால் பின்னோக்கி இழுக்கப்பட்டதென்றால் கொள்கை ரீதியாக இல்லாமல் பொருளியல் ரீதியில் மக்கள் மக்கள் யுத்தக் குழுவை அங்கீகரித்ததும் ஆதரித்ததும் எப்படி? ஒரு போராட்டத்தை மக்கள் ஆதரிக்க வேண்டுமென்றால், எழுச்சி ஏற்படவேண்டுமென்றால் அதற்கான தேவை சமூகத்தில் இருந்தாக வேண்டும். அதன்படி நிலப்பிரபுத்துவமுறையும் பட்டினியும், சாதிய கொடுமைகளும் எண்பதுகள் வரை நீண்டிருக்கிறது என்றால் அதற்கான காரணத்தை மக்கள் யுத்தக் குழு மட்டும் தங்கள் தோளில் சுமக்க வேண்டுமா?

“அவர்களின் ஆளுமையில் இருந்த பகுதிகளில்” எனும் சொல்லாடலின் வேதியல் வினைப்பாடுகள் வாசிப்பவர்களை எந்த இடத்தில் தைக்க வேண்டும் எனும் திட்டமிடல் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்றாகும். “தினமும் போலீஸ் என்கவுன்டர் கொலைகள். நக்ஸலைட் தாக்குதல்கள். போலீஸின் பழிவாங்குதல்கள்” என்று அவர் விவரிக்கும் காலம் எந்த இடத்தில் அவர்களின் ஆளுமை என்று முகமூடி தரிக்கிறது என்பதை தனிப்படுத்த வேண்டியது அவசியமல்லவா? குட்டி முதலாளிய ஆயுதக் குழுக்களாக அவர்கள் நடத்திய ஆயுதப் போராட்டங்கள் இந்திய நிர்வாகத்தை மீறிய தனித்த ஆளுமைப் பிரதேசங்களாக ஆகியிருந்ததில்லை. ஜெயமோகன் கூறுவது போல் பொருளியல் காரணங்களுக்காக அவர்கள் செல்வாக்குடன் இருந்த பகுதிகளில், இராணுவவாத எதிர் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருந்த பகுதிகளில்; நிர்வாகம் உள்ளிட்டவைகளை கவனிக்கும் அளவுக்கு அவர்களுக்கு தனித்தன்மையான மக்கள் ஆதரவோ, அந்த அடிப்படையிலான பலமோ இருந்ததில்லை. முந்திய‌ தெலுங்கானா போராட்டத்தைப் போன்ற மக்கள் பங்களிப்பு இல்லாத குழு ஆயுத நடவடிக்கை பகுதிகளை அவர்களின் ஆளுமையில் இருந்த பகுதிகளில் எனக் குறிப்பிட வேண்டிய தேவை என்ன? “நான் பயணம் செய்தபோது கண்டது இந்தியாவில் பெரும்பாலான பகுதிகளில் அப்போது அழிந்துவிட்டிருந்த அதே நிலப்பிரபுத்துவ முறையைத்தான்” எனும் பதிலை ஏற்றி வைப்பதையன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்?

மேலாக‌ பாசன வசதி, வறுமை ஒழிப்பு என்று கூறிக்கொண்டாலும், “எந்த நூற்றாண்டானாலும் போர்நிகழும் சூழலில் எந்த வளர்ச்சியும் இருக்க முடியாது” என்பது தான் உண்மை. உலகின் பெரிய ஜனநாயக நாடாக கூறப்படும் இந்தியாவின் நிர்வாகம் குழுவாத எதிர் இராணுவ நடவடிக்கையை காரணம் காட்டி அந்தப்பகுதியில் ஏற்படுத்த வேண்டிய வசதி வாய்ப்புகளை புறக்கணிக்க முடியுமென்றால்; மோதல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதனாலேயே நிர்வாக ரீதியான புறக்கணிப்பின் தார்மீகத்தை மக்கள் யுத்தக் குழுவின் மீது திணிக்கும் இரசவாதத்தில் என்ன நியாயம் இருக்க முடியும்? அவர் வரையும் சித்திரத்தில் போர் நிகழும் சூழல் எனும் கோடு நுணுக்கமாக இருவேறு பொருளைக் கொண்டு நிற்கிறது என்பது வெளிப்படை. சாதகங்களை தன்னிடம் தக்கவைத்துக் கொண்டு பாதகங்களை எதிரியிடம் தள்ளிவிடும் முதலாளித்துவ பாடம் தான் ஜெயமோகன் அவர்களின் ஊடுநூலாக இருக்கிறது.

கடைமட்டம் வரை திருட வாய்ப்பளிக்கும் முதலாளித்துவ ஊழல் தான் இராணுவவாத நடவடிக்கைகளின் மீதான மக்கள் ஆதரவை பலமிழக்கச் செய்து யுத்தக் குழுவை முற்றுப்புள்ளியை நோக்கி தள்ளியது என்பது மெய்தான். ஆனால் இதை வயிறாற சாப்பிட முடிந்தது என்பதாக குறுக்குவது ஏற்புடையது தானா? என்கவுண்டர், சித்திரவதைக் கொலைகள், வன்புணர்ச்சிகள் மக்கள் யுத்தக் குழுவின் மேல் ஏவிவிடப்பட்டபோது மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டிய நியாய உணர்ச்சி ‘திருட வாய்ப்பளிக்கும்’ முதலாளித்துவத்தால் பட்டினி மறைந்து உணவு கிடைத்தது என்பதான காரிய வாதத்தில் எதிர்கொள்ள‌ப்பட்டது. உணவைக் கொடுத்து வயிற்றைத் திருடிக் கொள்ளும் அயோக்கியத்தனத்தை ஜோடனைகளால் புனிதமாக்கிவிட முடியுமா? பட்டினி மறைந்ததாக விதந்தோதப்படுவதுதான் மக்களை ஒட்டச் சுரண்டி நிர்க்கதியாய் அலைய விட்டிருப்பதை இந்தியாவெங்கும் காணலாம். தண்டகாரண்ய பழங்குடியினரின் மாவோயிச ஆதரவு, சாப்பாட்டைக் கொடுத்து வாழ்வாதரத்தை பிடுங்கியெடுத்த பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு எதிரானதாகவல்லவா திரண்டிருக்கிறது.

ஆக, மக்கள் பங்களிப்பை புறந்தள்ளி இராணுவவாதத்தை கைக்கொண்ட குழுக்களின் காயங்களை உருப்பெருக்கியும், காரியவாத பெருநோய்களை அடையாளங்களாக சுருக்கியும் சித்திரம் எழுதிக்காட்டும் எழுத்தாளனின் வானவில் கூட்டணி வண்ண‌க் கண்ணாடிகளையே ஆடையாய் உடுத்தி வந்திருப்பது கண்ணுள்ளவர்கள் காணக் கூடுவது.

மாவோயிச வன்முறையும் ஜெயமோகன் வன்முறையும் 1

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆந்திர ஆடுகளத்தில் உண்ணாவிரத கூத்துகள்

ஆந்திர ஓட்டுப்பொறுக்கி அரசியலில் அதிரடி நிகழ்வுகளுக்கு என்றுமே குறைவிருந்ததில்லை. ஆனாலும் ராஜசேகரரெட்டியின் மரணத்திற்குப்பின் இந்த கேடுகெட்ட கூத்துகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் சந்திரபாபு நாயுடுவுக்கு திடீரென விவசாயிகளின் மீது பாசம் பொத்துக்கொண்டு பொங்கியெழ காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் தொடங்கினார், அதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்களுக்கு சரியான தீனி கிடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. இடையில் ஜெகன்மோகனும் சேர்ந்துகொள்ள ஆந்திரம் விழி பிதுங்கி நிற்கிறது. ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டுக்காக‌ அன்று அம்பேத்காரின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க முடியாமல் அடாவடியாக உண்ணாவிரதத்தை தொடங்கிய காந்தியைப் போல் அடாவடி உண்ணாவிரதங்களால் தங்களின் இருப்பை தக்கவைத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர்.

 
அண்மையில் பெய்த மழையினால் வயல்வெளிகள் தண்ணீரில் மூழ்க ஆந்திர அரசு முதலில் ஏக்கருக்கு 4500 ரூபாயும் பின்னர் அதை ஆறாயிரமாக உயர்த்தியும் நிவரணத்தொகை அறிவித்தது. இதை பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைத்த சந்திரபாபு நாயுடு இழப்பீட்டுத்தொகையை ஏக்கருக்கு பத்தாயிரமாக உயர்த்தவேண்டும் என்று கோரி உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போவதாக அறிவித்தார். காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் என்று விளபரப்படுத்தப்பட்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட அந்த நாடகம் இரண்டு நாட்களாகுமுன்னரே அவரின் உடல்நிலை சீர் கெடுகிறது என்று மருத்துவர்கள் குழு பிரச்சாரத்தைத் தொடங்க, பிரச்சனை சிக்கலாகி விட‌க் கூடாதே என அஞ்சிய ஆந்திர அரசு உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக்கொள்ளுமாறு வேண்டியது. ஆதரவு பெருகுகிறது என்பதை அறிந்த‌ நாயுடு உண்ணாவிரதத்தை கைவிட மறுக்க, கைது செய்தாவது நாடகத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவர விரும்பியது அரசு. விளைவு, தெலுங்கு தேச தொண்டர்கள்(!) சாலை மறியல் கல்வீச்சு என இறங்கிவிட்டனர்.

 
நாயுடுவுக்கு அப்படியென்ன திடீர் பாசம் விவசாயிகள் மீது? அவரின் பாசம் விவசாயிகள் மீதல்ல, தன் மீது தான். ராஜசேகர ரெட்டி விபத்தினால் காலியாகிவிட்ட திண்ணைக்கு முதலில் ரோசய்யா, பிறகு கிரண்குமார் ரெட்டி என்று ஒரு நிலையற்ற தன்மை நிலவ, இடையில் ஜெகன் மோகன் நடைபயணம், தனிக்கட்சி என்று வீரம் காண்பிக்க, சும்மா இருந்தால் காணாமல் போய்விடுவோம் எனும் பயம் வந்தது நாயுடுவுக்கு. எதைத்தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் இருந்தவருக்கு தொடர் மழையால் பயிர்கள் மூழ்கியது கிடைக்க, விவசாயிகளுக்கான போராளியாக புது அவதாரம் எடுத்தார்.

 
விவசாயிகளின் வயிற்றில் எரியும் தீயை ஏக்கருக்கு பத்தாயிரம் என்பது அணைத்து விடாது என்றாலும், இந்தக் கோரிக்கையை நாயுடுவால் வேறு வழிகளில் விடுத்திருக்க முடியாதா? தன்னுடைய கட்சித் தொண்டர்களின் பங்களிப்புடன் ஆந்திரா முழுவதிலும் இந்தக் கோரிக்கையை முன்னிருத்தி ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியிருக்க முடியாதா? தலைமையகத்தை முற்றுகையிட்டிருக்க முடியாதா? முடியலாம், ஆனால் அவை ஓரிரு நாட்களின் மக்களால் மறக்கப்பட்டுவிடும். எதிர்வரும் தேர்தலில் ஒட்டுகளாக அவை மாறாது. ஓட்டுக்களாக மாறவேண்டுமென்றால் தன்மீது அனுதாபம் ஏற்பட்டாக வேண்டும் என்பதைத்திட்டமிட்டே இந்த உண்ணாவிரத உருப்படியை கையில் எடுத்திருக்கிறார்.


ஆந்திராவில் மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலுமே விவசாயிகள் கையேந்தும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். மழை பெய்து செழித்தாலும், பெய்யாமல் வறண்டாலும் அவைகளை தன்னை பாதிக்கும் அம்சங்களாக மாறிவருவதை மவுனமாகவே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் விவசாயி. அரசின் பொருளாதரக் கொள்கைகளினால் லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டு மாண்டிருக்கிறார்கள். பசுமைப் புரட்சி எனும் பெயரில் செயற்கையான இரசாயண உரங்கள் விளை நிலங்களில் கொட்டி நிலத்தை மலடாக்கி விதைக்குக் கூட பண்ணாடு நிறுவனங்களிடம் கையேந்தும் நிலையை திட்டமிட்டு உருவாக்கி, இடு பொருட்களின் விலையை விண்ணுக்கு உயர்த்தி விளை பொருட்களின் விலையை மண்ணுக்குத்தாழ்த்தி, விவசாயிகளை ஒட்டாண்டியாக்கி அடிமாட்டு விலைக்கு நிலத்தை விற்றுவிட்டு ஓடவிட்டிருக்கும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை எதிர்த்து உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தத் தயாரா இந்த நாயுடுகளும் ரெட்டிகளும்?

 
பருவம் தப்பாமல் மழை பெய்துகொண்டிருந்த நாடு இது. ஆனால் இன்று என்றாவது மழை பெய்தாலே அது விளைநிலங்களிலும், குடியிருப்புகளில் புகுந்து மக்களையும் விவசாயிகளையும் தவிக்க வைக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஏரிகளும் குளங்களும் நீர்நிலைகளும் இருந்ததற்கான சுவடுகளே இல்லாமல் காணாமல் போய்விட்டன கடந்த சில பத்தாண்டுகளில். இருக்கும் நீர்நிலைகளையும் தூர்வாரி மராமத்துப் பணிகளை செய்யக்கூடாது என்று தடை போட்டிருக்கிறது உலக வங்கி. அதனால் தான் சிறு மழைக்கும் வயல்கள் தண்ணீரில் மிதக்கின்றன. உணவு தானியங்கள் புழுத்துப்போய் கடலில் கொட்டினாலும் அதை பசித்திருப்பவர்களுக்கு கொடுக்கமாட்டேன் என தத்துவ விசாரம் செய்யும் அறிவுஜீவி பிரதமர் தண்ணீரும் மின்சாரமும் இலவசமாய் கிடைப்பதனால் தான் விவசாயிகள் வீணாக்குகிறார்கள் என்று அவற்றுக்கு விலைவைத்து தனியாரிடம் தள்ளிவிட தருண‌ம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த தனியார்மய, தாராளமய, உலகமய கொள்கைகளை எதிர்த்து உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தத் தயாரா இந்த நாயுடுகளும் ரெட்டிகளும்?

 
அனைத்து ஓட்டுக்கட்சிகளுமே ஆட்சியில் இருக்கும் போது கழுத்தை அறுப்பது, ஆட்சியில் இல்லாதபோது கட்டுப்போடுவதுபோல் நடிப்பது என்பதையே தங்கள் ஒரே கொள்கையாய் வைத்திருக்கின்றன. மக்கள் இவர்களை இனம்கண்டு துடைத்தழிக்க முன்வராதவரை நம்மில் படிந்திருக்கும் துயரத்தின் கறைகளை நீக்க முடியாது.

%d bloggers like this: