ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

Advertisements

இது வேற தமிழ்நாடுடா!

neduvasal-small-boy

நெடுவயல் இன்னொரு மெரினாவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த 14 நாட்களுக்கும் மேலாக மக்கள் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்துக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவி பண்டாரங்களைத் தவிர வேறெவரும் அதை ஆதரிக்கவில்லை. அந்த பண்டாரங்கள் கூட நேரடியாக ஆதரிக்க முடியாமல் பசப்பலான சொற்களால் முட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் அறுவறுக்கத்தக்க காவித் திமிர் வெளிப்படவே செய்கிறது. மக்கள் விரும்பாவிட்டால் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை செயல்படுத்த மாட்டோம் என்கிறார்கள். அப்படியென்றால் நெடுவயலில் குவிந்திருக்கும் மக்களைக் குறித்து இந்த காவிக் கயவர்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து என்ன? ஆளுக்கொரு கருத்தை உமிழ்வது, முன்னுக்குப் பின் முரணாக உளருவது, அபத்தமான பொய்களை அவிழ்த்து விடுவது என மோடியின் கிழிந்து போன கோவணத்தை மறைக்க கடும் முயற்சி செய்து தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பன்னாட்டு அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த போது அதற்கு ஒப்ப விலையைக் குறைக்காமல் வரிகளை உயர்த்தி மக்களை கொள்ளையடித்தது மோடி அரசு. அதேநேரம் உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய்க்கும் இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணையைப் போலவே விலையை வைத்து மக்களை ஏய்த்தன தரகு நிறுவனங்கள். இந்த சட்டப்படியான கொள்ளையை பல்வேறு பொருட்களுக்கும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்தில் தான் மேக் இன் இந்தியா, ஸ்டாண்ட் அப் இந்தியா என பல்வேறு திட்டங்களை முழக்கினார் மோடி. இதன் ஒரு தீற்றாகத்தான் உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை அதிகரிப்பது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. இந்த முடிவின்படி, ஏற்கனவே கண்டறியப்பட்டு சிறிய அளவில் இருக்கிறது, ஆழம், அதிகம், தூரம் அதிகம் போன்ற காரணங்களால் கைவிடப்பட்ட எரிபொருள் வயல்களை தூசி தட்டி எடுத்து தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எல்லா சலுகைகளையும், விலக்குகளையும் வாரி வழங்கி களத்தில் இறக்கி விட்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை பயன்படுத்த நினைப்பது சரிதானே என்று டேஷ்பக்த கோயிந்துகள் கேட்கலாம். ஆனால் யார் பயன்படுத்துவது என்றொரு கேள்வி இருக்கிறதே. அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் இந்த வளங்களை தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளையிடுவதன் மூலம் அரசுக்கு கிடைக்கவிருப்பதாய் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் வருவாய் மொத்தம் 14 ஆயிரம் கோடி. நெடுவாசல், காரைக்கால் இரண்டு பகுதிகளுக்கும் சேர்த்து கிடைக்கவிருப்பது வெறும் 300 கோடி. கோயிந்துகளா, தமிழ்நாடு டாஸ்மாக்கில் மட்டும் ஒரு ஆண்டுக்கு கிடைக்கும் வருவாய் 35 ஆயிரம் கோடி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? இதில் இன்னொரு அயோக்கியத்தனமும் இருக்கிறது. அரசுக்கு இவ்வளவு லாபம் கிடைக்கும் அறிக்கை வெளியிடும் மோடி அரசு, இதன் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்பதைப் பற்றி மூச்சு கூட விட மறுக்கிறது. நீ கடலை கொண்டு வா, நான் உமி கொண்டு வருகிறேன், இரண்டு பேரும் ஊதி ஊதி திண்போம் என்று ஒரு சொலவடை சொல்லுவார்களே அது நினைவுக்கு வருகிறதா? தனியார் நிறுவனங்கள் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடித்து கொழுப்பதற்கு, அதன் மூலம் மக்களின் வாழ்வை அழிப்பதற்கு, விவசாய நிலங்களைப் பாலையாக்கி, நிலத்தடி நீரை பாழாக்கி அனைத்து மக்களையும் பிச்சையெடுக்க வைப்பதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? ஹைட்ரோ கார்பன் எடுப்பதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ள 22 நிறுவனங்களில் 4 மட்டுமே பொதுத்துறை நிறுவனங்கள். மீதமுள்ள 18ம் தனியார் நிறுவங்கள். இந்தப் 18 நிறுவனங்களில் 15 நிறுவங்கள் எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத கத்துக் குட்டி நிறுவனங்கள். இந்த நிறுவனங்கள் தான் கத்துக்குட்டி, வழங்கப்படுள்ள சலுகைகளோ மொத்தமாக கட்டி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா?

தனியார் நிறுவனங்கள் தங்கள் விருப்பம் போல் விலையை தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்தத் துறையில் முன் அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்ற தேவையில்லை.

கூடுதல் வரிகள் நீக்கம், ராயல்டி தொகை குறைப்பு.

ஹைட்ரோ கார்பன் துரப்பண பணிக்காக வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் இயந்திரங்களுக்கு சுங்கவரி நீக்கம்.

அரசு நிறுவனத்திடமிருந்து தேவைப்படும் எந்திரங்களை கட்டணமின்றி பெற்று தேவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

துரப்பணம் செய்யும் போது தனியார் நிறுவனங்களின் செலவு அதிகமானால் அந்த செலவை அரசிடம் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். அதற்கு ஈடாக உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களில் பங்கு என்று நடைமுறையில் இருக்கும் விதியை மாற்றி, தனியார் நிறுவனம் தீர்மானிக்கும் வருவாயின் ஒரு பங்கை பெற்றுக் கொள்வது என்று மாற்றம்.

என்பன போன்ற பல சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு தான் பாஜக வின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான சித்தேஸ்வரராவ் என்பவருக்கு சொந்தமான ஜெம் லேபரட்ரீஸ் என்னும், எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத நிறுவனம் தான் நெடுவயலில் களம் இறங்கியிருக்கிறது.

இது மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டம் இல்லை. அந்த அளவுக்கு ஆழமாக தோண்ட வேண்டாம் மேலோட்டமாக கைகளால் தோண்டினால் போதும் என்று கொடூர இசை சவுண்ட்ராஜன் பாட்டு படித்திருக்கிறார். மீத்தேன் என்பது தனிப்பெயர் என்றால் ஹைட்ரோ கார்பன் பொதுப் பெயர். கச்சா எண்ணெய், ஷெல்கேஸ், மீத்தேன், ஈத்தேன், புரோப்பேன், பியூபேன், பெண்டேன் எக்சேன், எப்டேன், ஆக்டேன், நோனேன், டெக்கேன் என அனைத்து நச்சுகளுக்கும் பொதுப் பெயர் தான் ஹைட்ரோ கார்பன் என்பது. அதாவது ஹைட்ரஜனுடன் எத்தனை கார்பன் அணுக்கள் சேர்கின்றன என்பதைப் பொருத்து அதற்கு பெயர் மாறுபடும் அவ்வளவு தான்.

ஊரில் இருப்பவர்களை எல்லாம் நீ விஞ்ஞானியா? என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாஜகவின் வேதியியல் விஞ்ஞானிகள் புலம்பிக் கொண்டிருப்பது போல இது வளங்களை பயன்படுத்துவதல்ல. மக்களை துடிக்கத் துடிக்க கருவறுப்பது. பசுமைப் புரட்சி தொடங்கி இன்று வரை விவசாயத்தை வன்புணர்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது இந்திய அரசு. மூன்று லட்சத்துக்கும் அதிகமான விவசாயிகள் மானம் தாளாமல் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். கொலைக் கருவிகளைக் கையிலேந்திய கழுதைப் புலிகள் கூட்டம் கண்ணில் படும் விலங்குகளையெல்லாம் கொன்று குதறுவதைப் போல இந்தியப் பரப்பின் அனைத்து வளங்களையும் கபளீகரம் செய்து வருகிறது பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகள் கூட்டம். வனங்களை அழித்து, காற்றை மாசுபடுத்தி, நீர்நிலைகளை சாக்கடையாக்கி அழித்த அந்தக் கூட்டம் நிலத்தின் ஆழத்தில் உறங்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எனும் அலாவுதீன் பூதத்தை அதன் எஜமானனாகிய மக்களின் அனுமதியின்றி துளை போட்டு தட்டி எழுப்பப் பார்க்கிறது. மட்டுமல்லாது, அதை மக்களைக் கொல்ல ஏவி விடவும் போகிறது. இதைப் புரிந்ததால் தான் மக்கள் போராடுகிறார்கள். தங்கள் எஜமானர்களான தரகு, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கொள்ளை லாபம் குறைந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக காவி வானரங்கள் கலங்குகின்றன.

எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

விவசாயிகளுக்கு கடனுதவி, காப்பீடு என்ற பெயரில் தனியாரின் உர, பூச்சிக் கொல்லி, விதை நிறுவனங்களுக்கு கொட்டிக் கொடுப்பது,

தொழிலாளர் நலச் சட்ட சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் கூலி அடிமைகளான தொழிலாளிகளை முதலாளிகளிடம் நேரடி அடிமைகளாக பூட்டி விடுவது,

கருப்புப்பணம், கள்ளப்பணம் ஒழிப்பு என்ற பெயரில் அனைத்து தரப்பு மக்களையும், குறிப்பாக சிறு குறு தொழில் முனைவோரை, தொழிலாளிகளை அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை பறித்து, நிதி நிறுவன முதலாளிகளின் லாபத்திற்காக பிச்சைக்காரர்களைப் போல அலைய விட்டிருப்பது,

இருக்கும் உரிமைகளை கேட்டுப் போராடினால் இராணுவம், போலீசைக் கொண்டு எந்தவித ஒழிவுமறைவும் இல்லாமல் மிருகத்தனமாக அடித்து நொறுக்கி ஒடுக்குவது,

கலாச்சாரம், பண்பாட்டு ஒருமை என்ற பெயரில், ஒற்றுமையாக வாழும் அனைத்து மக்களையும் காவி பயங்கரவாதிகளைக் கொண்டு வெறிபிடித்து பேச வைப்பது, கொடூரக் கொலைகளைச் செய்வது ஆகியவற்றின் மூலம் பிளவுபடுத்தி இரத்தம் குடிப்பது .. .. ..

என்று எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

இதோ, நெடுவாசல் போராட்டத்திலும் காவல்துறை குவிக்கப்பட்டு வருகிறது, போராட்டத்தில் நக்சலைட்டுகள், பயங்கரவாதிகள் ஊடுருவல் என்று பாசிச பண்டாரங்கள் கத்தத் தொடங்கி விட்டன. முதல்வர் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் பொம்மையோ ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை அனுமதிக்க மாட்டோம். எனவே, போராட்டத்தை கை விடுங்கள் என்று எந்த உறுதிமொழியும் இல்லாமல் வாய்மொழியாக ஒப்பித்திருக்கிறார்.  மெரினா போராட்டத்தின் கடைசி கட்டத்தில் தென்பட்ட அத்தனை அறிகுறிகளும் தொன்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. எதிர்மறை படிப்பினையாக இன்னொரு மெரினா கடைசி நாளாக நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது. அதேநேரம் ஆண்டுக்கணக்காக தொடரும் கூடங்குளம் போராட்டத்தைப் போலவும் நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது.

தமிழகத்தின் அனைத்து அசைவுகளும் நெடுவாசலை நோக்கி உறையட்டும். இது வேற தமிழ்நாடு என்று காட்டுவோம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அறுகதையற்றதை காட்டும் மழை

kada flo

பெருமழை! கன மழை!

மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா?

கேள்வி மாறி விட்டது.

ஏசி காரில்,

கண்ணாடியும் இறக்காமல்

மூன்று மாத மழை மூன்று நாளில்.

கேள்வி மட்டுமா?

மழையும் மாறிவிட்டது.

அம்மா வந்த சாலையில்

தேங்கவே இல்லையே மழை நீர்.

 

எல்லாருமே நடிகர்கள் தாம்.

முட்டிவரை ரப்பர் செருப்பில் ஒரு நடிகர்

தொடைவரை மடித்துக் கட்டி ஒரு நடிகர்

வாக்காளப் பெருங்குடி மக்களே என்றொரு நடிகர்

இந்த துன்பியல் நாடகத்தில்

மக்களுக்கு மட்டுமே சோகம்.

 

சில நீர் தள்ளும் பம்புகள்

வெள்ளை வேட்டியில் சில அமைச்சர்கள்

உணவுப் பொட்டலத்துடன் கொஞ்சம் இளிப்பு

இதன் பெயர் போர்க்கால நடவடிக்கை.

 

முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள்

என்று யாரோ சொல்லி விட்டார்களாம்.

அவசர அவசரமாய் அகராதியில்

பொருள் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது அரசு.

 

எல்லாம் நனைந்த மக்களிடம்

மைக்கை நீட்டி அதை

விளம்பரங்களிடையே இடம் தேடிச் செருகி

பரபரப்பாய் பணம் பண்ணும் ஊடகங்கள்.

 

ஏரிகளில் ஆழமில்லை

பாதிக் கொள்ளளவில் நிரம்பி வழியுது.

ஆறுகளைக் காணோமென்று

வெள்ள நீர் தேடி அலையுது.

குளங்கள் எனக்குள் அடக்கமென

கமுக்கமாய் சிரிக்கின்றன கட்டடங்கள்.

ஆனாலும்,

இயற்கைச் சீற்றம் என்று தான் சொல்லுவோம்.

 

இன்று மட்டுமா இந்த

வரலாறு காணாத வெள்ளம்.

ஒவ்வொரு முறை வரும் போதும்

வரலாறும் காண மறுக்கிறது,

வாறுகின்ற வழியும் தெரிய மறுக்கிறது.

 

இந்த ஆட்சியில் தூர் வாறாததே குற்றம்,

அந்த ஆட்சியில் குளம் வெட்டாததே குற்றம்.

எந்த ஆட்சியிலும்

எதுவும் நடக்கப் போவதில்லை.

ஓட்டு போட்டது தான்

மக்களின் பாரிய குற்றம்.

 

விவசாயத்துக்கு நீரில்லை திறந்து விடுங்கள்

கெஞ்சிய விவசாயிகள்

கிள்ளுக் கீரையானார்கள் அரசிடம்

மழை வந்த போது

இரக்கமே இல்லாமல் ஏரியை திறந்ததால்

மடிந்து போன மக்கள்

வாக்குச் சீட்டுக்கு துருப்புச் சீட்டானார்கள்.

 

ஆற்று மணலை

ஒட்டச் சுரண்டும் அரசு

ஆக்கிரமிப்பை அகற்றாத காரணம் என்ன?

ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள் தரும்

நன்கொடைகளை விடவா

மக்கள் முக்கியமாகி விடுவார்கள்.

 

நிலத்தடி நீரை

கோலாவுக்கு விற்கும் அரசு

ஏரி கால்வாய்களை தூர்வாராத மர்மம் என்ன?

பன்னாட்டு எஜமானர்களின் பின்வாய்

உத்தரவுகளை விடவா

மக்களின் முன்வாய் முக்கியம்.

 

சாராயம் ஊற்றிக் கொடுக்க

திட்டம் போட்டு இலக்கு வைக்கும் அரசு

பெருமழைக்கு திட்டமிடாத நோக்கம் என்ன?

மக்களை போதை ஏற்றி

தள்ளாட வைக்கும் தேவையை விடவா

அவர்கள் நல்வாழ்வு முக்கியமாகி விடும்.

 

ஆறுகள் திருடப்படும்

ஏரி குளங்கள் காணாமல் போகும்

வளங்கள் கொள்ளையிடப்படும்

கனிமங்களும் உறிஞ்சப்படும்

ஏன்

விதை நெல்லையும் விட்டுவைக்க மாட்டார்கள்.

பட்டினியால் செத்தால் கூட

பத்துகாசு நிவாரணம் மட்டுமே மதிப்பு

ஏனென்றால்

இது முதலாளிகளின் அதிகாரம்.

 

இன்றே நாம்

மக்கள் அதிகாரத்துக்காக போராடாவிட்டால்

நாளை

கோமண நூலும் கூட

மிஞ்சப் போவதில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தாதுமணல் கொள்ளையன் வைகுண்டராஜனை ஏன் இன்னும் கைது செய்ய முடியவில்லை?

v.v minarals 2

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே!

 

துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி வரையிலான 150 கி.மீ. கிழக்குக் கடற்கரையில் கார்னெட், இல்மனேட் ருடைல், சிலிகான், மோனோசைட் ஆகிய விலைமதிப்பு மிக்க கனிமங்கள் கிடைக்கிறது. இக்கனிமங்கள் கடற்கரை மணலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டு வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜனால் துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி மாவட்ட எல்லை வரையிலான கடற்கரை முழுவதும் கனிமங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளது. கனிமவளம், சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட துறை சம்மந்தமான விதிகள் உட்பட எல்லா விதிகளையும் காலில் போட்டு மிதித்து இக்கடற்கரை முழுவதும் சூறையாடப்பட்டுள்ளது. வைப்பாறு எனும் கிராமத்தில் மட்டும் அனுமதியின்றியும், விதிமுறைகளை மீறியும் 2,39,172 மெட்ரிக் டன் அளவிலான கனிமங்கள் முறைகேடாக அள்ளப்பட்டுள்ளதாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ் குமார் தன் அறிக்கையில் கூறியிருக்கிறார். 1999 ஆம் ஆண்டு முதல் 96,120 கோடி ரூபாய் அரசுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாக கூறுகிறார் முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியான சுந்தரம். இது முழுமையான கணக்கு அல்ல. இவ்வாறு இந்தியாவின் பொதுச் சொத்தை கொள்ளையடித்து இந்தியாவின் பெரும் பணக்காரராகவும், முதன்மையான ஏற்றுமதியாளராகவும் ஆகி விட்டார் வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜன். கனிம வளம் நிறைந்த கடற்கரை முழுவதையும் அடியாட்கள், போலீசு, அதிகாரிகள் மூலம் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளார் ஜெயாவின் தொழில் கூட்டாளியான வைகுண்டராஜன். தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் தாது மணல் கொள்ளையை ஆய்வு செய்ய உத்திரவிட்டதும் உடனடியாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ்குமார் தூக்கியடிக்கப்பட்டார். இவரை எதிர்த்து எந்த அதிகாரியும் இங்கு இருக்க முடியாது, யாரும் பேச முடியாது என தனி சாம்ராஜ்யமே நடத்தி வருகிறார். இதை எதிர்த்து ஊடகங்களும், எதிர்க்கட்சிகளும் வாய்திறக்க மறுக்கின்றன.

 

இராட்சத இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி வரைமுறையின்றி இரவில் தாது மணலை அள்ளுகின்றனர். இயற்கையான மணல் குன்றுகள் காணாமல் போய் விட்டன. கழிவு மணலை கொட்டி கடலையே பாலைவனம் ஆக்கிவிட்டனர். பெரியதாழை எனும் கிராமத்தில் தூண்டில் வளைவு பாலமே நாசமாகி விட்டது. கடற்கரை மேடாகி மீனவர்களின் படகைக் கூட கறையேற்ற முடியாத நிலை. கடற்கரையில் வெடிவைத்து தகர்த்து கால்வாய் வெட்டி கடல் நீர் நேரடியாக மணலை சுத்திகரிக்கும் ஆலைக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. இத்தனைக்கும் இப்பகுதி தேசிய உயிர்கோள காப்பகம் மற்றும் தேசிய கடல் பூங்கா உள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட கடல் பகுதியாகும். தாது மணல் கொள்ளைக்காக விதிமுறைகளை தூக்கியெறிந்து  நவீன இயந்திரங்களால் கடற்கரை முழுவதும், ஊரைச் சுற்றியும் 10 முதல் 15 அடி வரை குடைந்து விட்டனர். இதனால் ஊரில் பூகோள அமைப்பே மாறி விட்டது. கடற்கரை முழுவதும் தாதுமணற் கொள்ளையர்களின் சொத்தாகி விட்டது. பரவலாக கடற்கரை முழுவதும் இருந்த சதுப்பு நிலக் காடுகளும், சவுக்கு, தென்னை, பனை மரங்களும், கன்னா செடிகளும் அழிக்கப்பட்டு விட்டன.

 

மீனவர்களின் வாழ்வாதாரமே அடியோடு அழிந்து வருகிறது. கெமிக்கல் கலந்த கழிவு நீரை கடலுக்குள் விடுவதால் கடல்நீரே சிவப்பு நிறமாகிவிட்டது. மீன்பாடு இல்லை, விலையுயர்ந்த சிங்க இறால் எனும் மீன் இனமே அழிந்து விட்டது. சிப்பி, பாஇ எடுக்கும் தொழில் மொத்தமாக பாதிக்கப்பட்டு விட்டது. கடற்கரை முழுவது மீனவர்களின் சுதந்திரமே பறிபோய் விட்டது. கதிரியக்கத் தனமையுள்ள கழிவு மண்ணைக் கொட்டுவதாலும், கழிவு நீரைத் திறந்து விடுவதாலும் நிலத்தடி நீர் நஞ்சாகி குடிப்பதற்கு லாயக்கற்றதாகி விட்டது. கல் அடைப்பு, சிறுநீரக பாதிப்பு, கண்நோய், இதய்நோய், புற்றுநோய் பாதிப்புகள் அதிகமாகி இருக்கிறது.

 

பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போராடி வருகின்றனர். ஆனால் அரசும், போலீசும், அதிகாரிகளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு ஆதரவாக நின்றதால் வி.வி மினரல்ஸ் நிறுவனத்தின் வைகுண்டராஜனை அவர்களால் எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை. தான் கொள்ளையடித்த பணத்தில் ஒவ்வொரு ஊரிலும் வசதி படைத்தவர்களை விலைக்கு வாங்கி விட்டனர். இதன் மூலம் உள்ளூரில் தன்னை யாரும் எதிர்க்க முடியாது என்ற நிலையை ஏற்படுத்தி வைத்திருப்பதோடு; கடற்கரை கிராமங்கள் முழுவதையுமே ஜாதி, மத ரீதியில் பிளவு படுத்தி எப்போது என்ன நடக்குமோ என்ற நிலையையும் ஏற்படுத்தி வைத்துள்ளனர். தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் மீது வெடிகுண்டு வீச வைத்துள்ளார் வைகுண்டராஜன். ஐயாயிரம், பத்தாயிரம் மாத சம்பளம் கொடுத்து அடியாட்கள், ஆதரவாளர்களை தயாராக வைத்துள்ளனர். துத்துக்குடி மாவட்டம் கலைஞானபுரத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு டிராக்டர் வாங்கிக் கொடுத்து தங்கள் ஆட்களாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். கலெக்டர், அதிகாரிகளிடம் யாராவது புகார் மனு கொடுத்தால் அடுத்த நிமிடமே வைகுண்டராஜனுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டு விடும். இப்படிப்பட்ட மணல் மாஃபியா கும்பலை எதிர்த்து 1996ல் பெருமணல் கிராமத்தில் போராடியவர்களை போலிஸ் எஸ்.பி ஜாங்கிட் தலைமையில் அடித்து நொறுக்கி, பொய்வழக்கு போட்டு ஒடுக்கி விட்டனர். சிக்கனம், நிதிநெருக்கடி என்று சொல்லி மக்களுக்கான மானியத்தை வெட்டும் அரசு, இருக்கந்துறை எனும் கிராமத்தில் மட்டும் சுமார் 40 ஹெக்டேர் நிலத்தை ஆண்டுக்கு வெறும் 16 ரூபாய் குத்தகைக்கு வைகுண்டராஜனுக்கு கொடுத்துள்லது அரசு. இப்பகுதியில் தாதுமணல் பிரித்தெடுப்பதால் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகள் , கதிர்வீச்சின் அளவு குறித்து ஆய்வுகள் முடிந்தும், அவை வெளியிடப்படாமல் அரசால் அமுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பஞ்சல் எனும் கிராமத்தில் விசாரணை அதிகாரிகளின் கண் முன்னே புகார் கொடுத்தவர்கள் வைகுண்டராஜனின் அடியாட்களால் அடித்து உதைக்கப்பட்டனர். போலிஸ் ஸ்டேசன் போனால் கம்பனி சொல்வதைக் கேள் என்கிறார்கள். கலெக்டர் அறிவுறுத்தியும், குளத்தூர் வி.ஏ.ஓ புகார் கொடுத்தும் வைகுண்டராஜன் மீது வழக்குப் பதிய மறுக்கும் காவல்துறை, பசுமைத் தீர்ப்பாயம் தாது மணல் அள்ள தடை விதித்த பின்பும் தாது மணல் அள்ளிய லாரிகளை சிறைபிடித்த மீனவர்கள் மீது பொய் வழக்கு போடுகிறது. தூத்துக்குடி வேம்பார் அருகில் கடற்கரையில் தனியாக சாலை அமைத்து செக்போஸ்ட் போட்டு தனி அரசாங்கமே நடத்துகிறார் வைகுண்டராஜன்.

 

மக்களின் தொடர்ச்சியான போராட்டத்தால் வேறு வழியின்றி அதிகாரிகள் ஆய்வு, மணல் அள்ள தடை என்ற நாடகத்தை நடத்தும் நிலைக்கு அரசு தள்ளப்பட்டுள்ளது. தாராளமயம் என்ற பெயரில் சட்டங்களைத் திருத்தி, சலுகைகளை வாரியிறைத்து கொள்ளைக்கான கதவைத் திறந்துவிட்ட அரசும், இத்தனை நாளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு உடந்தையாக இருந்த அதிகாரிகளும் இப்போது நடவடிக்கை எடுக்கப் போவதாக நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். பத்திரிக்கைகளும் ஊடகங்களுமாய்வு, விசாரணை என்று பரபரப்புச் செய்திகளை வெளியிட்டு, ஏதோ இந்த தாது மணல் கொள்ளை முடிவுக்கு வந்து விட்டதைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன, நம்பிக்கையூட்டுகின்றன. இவை உண்மையா? இதுவரை நடந்துள்ள ஊழல், கொள்ளைகளில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கல் யாராவது உண்டா? கொள்ளையடிக்கப்பட்ட சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளதா? எதுவும் இல்லை. காரணம், இப்போதுள்ள அரசின் சட்டங்கள், நீதிமன்றங்கள், போலீசு, அதிகார வர்க்கம் உள்ளிட்ட அனைத்தும் உழைக்கும் மக்களை தட்டி வைத்து கட்டுப்படுத்தவும், மலை விழுங்கி மகாதேவன் பி.ஆர் பழனிச்சாமி, தாதுமணல் தாதா வைகுண்டராஜன், இரும்புக் கள்வர்களான ரெட்டி சகோதரர்கள், எண்ணெய்வள எத்தன் அம்பானி போன்ற தனியார்மய தாராளமய தம்பிரான்கள், முதலாளிகள் உள்ளிட ஆளும் வர்க்கங்களுக்குச் சேவை செய்து அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் உருவாக்கப்பட்டவை. இந்த நோக்கத்திற்கேற்ப வளர்த்து மேம்படுத்தப்படுபவை.

 

ஊழலையும், இயற்கை வளக் கொள்ளையையும் எதிர்ப்பதாகக் கூச்சலிட்டு நடிக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளும் இவர்களைப் பாதுகாப்பவையே. இந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு எதிரான மக்களின் கோபத்தையும், ஆவேசத்தையும் கட்டுப்படுத்தி திசை திருப்ப ஆய்வு, விசாரணை, வழக்குகள், தேவைப்பட்டால் சிலகாலம் சிறையிலும் வைப்பார்கள். சிறை, நீதிமன்றங்களில் இவர்களுக்கு ராஜ மரியாதை கொடுக்கப்படும். பின்னர் வருடக் கணக்காக வழக்கை இழுத்தடித்து ஒன்றுமில்லாமல் செய்து விடுவார்கள். கிரானைட் கொள்ளையிலிருந்து, ஆந்திராவின் சுரங்க ஊழல், ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என இதுவரையிலான ஊழல்களும் கொள்ளைகளும் இதைத்தான் நிரூபிக்கின்றன.

 

தனியார்மய்ம் – தாராளமயம் – உலக்மயம் என்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கைகள் புகுத்தப்பட்ட பின், இயற்கை வளங்களையும், அரசு சொத்துகளையும், கல்வி, மருத்துவம் போன்ற சேவைகளையும், பகற்கொள்ளையடித்து வருகின்ற வைகுண்டராஜன், பி.ஆர் பழனிச்சாமி போன்ற மறுகாலனியாக்க பாளையக்காரர்கள் எனும் குட்டி ஆட்சியாளர்கள் தோன்றியுள்ளார்கள். மத்திய மாநில  அரசுகளோடு இந்த பாளையக்காரர்களின் குட்டி அரசுகளும் இணையாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன.

 

தற்போதுள்ள சட்டம், நீதிமன்றம், போலீசு, அதிகாரவர்க்கம், ஓட்டுக் கட்சிகள் என இந்த அமைப்பு முழுவதுமே ஆளும் வர்க்கங்களையும், தனியார்மய தாராளமய பாளையக்காரர்களையும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் பாதுகாத்து அவர்களுக்கு சேவை செய்பவையே. எனவே நமக்கான, உழைக்கும் மக்களுக்கான சட்டங்கள், நீதிமன்றம் போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்காமல் தற்போதைய நிலையிலேயே நடக்கும் ஆட்சி மாற்றங்கள் சட்டத் திருத்தங்கள், ‘வளர்ச்சித்’ திட்டங்களால் எதுவும் நடக்காது.  நாட்டின் பொதுச் சொத்துகளையும், நம்மையும் கொள்ளையடிப்பவர்களை தண்டிக்க முடியாது. நம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் முடியாது. எனவே மேலிருந்து ஓட்டுப்போடும் பாதையை நிராகரிப்போம். கீழிருந்து கிளர்ந்தெழுந்து ஓர் எழுச்சியில் புரட்சிகர அரசு அமைப்போம். அதில் நமக்கான சட்டம், நீதிமன்றம், அதிகாரத்தை ஓவ்வொரு ஊரிலும் உருவாக்குவோம்! இதைச் சாதிக்கவும், நாட்டையும் நம் வாழ்க்கையையும் பாதுகாக்கவும், புரட்சிகர அமைப்புகளில் அணி திரள்வோம்! வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவோம்!

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ராசா கைது ஊழலுக்கு எதிரான நடவடிக்கையா? ஆதரவான நடவடிக்கையா?

 

ஒருவழியாக முன்னாள் அமைச்சர் ராசா கைது செய்யப்பட்டுவிட்டார். அனைத்து ஊடகங்களும் இந்த கைது நடவடிக்கையைச் சுற்றியே தங்கள் புல்லரிக்கும் புலனாய்வுகளைச் செய்து செய்திகளாக பீய்ச்சியடிக்கின்றன. இந்தவகைச் செய்திகளைப் படித்தே நாட்டு நடப்பை அறிந்துகொள்ளும் மக்களோ. அவை அடுத்த செய்தியை கொடுக்கும் வரை இதையே தங்கள் அரசியலாக, சமூக அக்கரையாக; இவற்றை அலசுவதையே தங்கள் நாட்டுப்பற்றாக, தார்மீக‌ கடமையாக செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த ஆர்ப்பரிப்பின் பின்னே மக்கள் அறியவேண்டியவைகள் மங்கிப் போகின்றன.

 

பண்டைய சுக்ராம் தொடங்கி ஊழலில் யாரும் தண்டிக்கப்பட்டதுமில்லை, கைது செய்யப்படுவது மட்டுமே தண்டனையும் இல்லை. மக்களும் அவற்றை அறிந்துதான் இருக்கிறார்கள். இப்போது ராசா கைது செய்யப்பட்டிருப்பதனால் சட்டம் பக்கச் சார்பின்றி தன் கடமையை செய்திருப்பதாக பறைசாற்றப்படுகிறது. இது சரிதானா?

 

ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் கடந்த நாடாளுமன்ற கூட்டத்தொடரையே நடத்தமுடியாதபடி பிஜேபி உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகள் முடக்கிப்போட்டன. அப்படி முட‌க்கியதால், நாடாளுமன்றம் செயல்படாமல் முடங்கியதால் நாட்டின் எந்த நிர்வாக நடவடிக்கைகளும் முடங்கிவிடவில்லை என்பதை மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அடுத்த வரவு செலவு திட்ட அறிக்கை கூட்டத்தொடரும் முடக்கப்பட்டால், பட்ஜெட் நிறைவேற்றப்படாமல் நாடே முடங்கிவிடுமா என்ன? வழக்கம்போல நிர்வாகம் இயங்கும். வரி வசூலிக்கப்படும், திட்டங்களுக்காக செலவிடப்படும், வெளிநாடுகளில் கடன் வாங்கப்படும், வாங்கியதைவிட அதிகமாக வட்டி மட்டுமே திரும்பச் செலுத்தப்படும், புதிய திட்டங்கள் தீட்டப்படும், பன்னாட்டு உள்நாட்டு நிறுவனங்களுக்கு கொள்ளைச் சலுகை வழங்கப்படும், எந்தச் சங்கடமுமின்றி ஊழலும் செய்யப்படும். பட்ஜெட் கூட்டத்தொடர் நடைபெறாமல் முடங்கினாலும் எதுவும் நேர்ந்துவிடாது என்பதை மக்கள் கண்டுகொள்ள இன்னொரு சான்றாக அமையும். என்றால் நாடாளுமன்றம் எதற்காக? நாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எதற்காக? அவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க தேர்தல் எதற்காக? அவர்களை உறுப்புகளாகக் கொண்ட அரசாங்கம் எதற்காக? எனும் கேள்விகள் மக்கள் மனதில் எழும். எந்த அமைப்பால் கொழுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்களோ அந்த அமைப்பு மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு குன்றலாமோ.

 

நாடாளுமன்ற கூட்டுக்குழு அமைக்கப்படுவதால் மட்டும் ஊழலின் அடியும் முடியும் வெளிவந்துவிடுமா? போபர்ஸ் ஊழலுக்காக அமைக்கப்பட்ட நாடாளுமன்ற கூட்டுக்குழுவால் என்ன நடந்துவிட்டது? பின் ஏன் காங்கிரஸ் அதை அமைக்க மாட்டோம் என பிடிவாதம் பிடிக்க வேண்டும். நேர்மையாக நாடாளுமன்ற கூட்டுக்குழு செயல்பட்டால் அலைக்கற்றை ஊழலில் முன்னர் பிஜேபி உள்ளிட்ட எல்லா எதிர்க்கட்சிகளும் கை நனைத்திருப்பது வெளிவருமே, பின் ஏன் அவை நாடாளுமன்ற கூட்டுக்குழு அமைத்தே தீரவேண்டும் என பிடிவாதம் பிடிக்க வேண்டும்? இவைகளெல்லாம் மக்களின் மறதியை தயாரிப்பாக கொண்டு அந்தந்த நேரத்தேவைகளுக்காக இயக்கி நடிக்கப்படும் நாடகங்கள். இந்த நாடகம் தம்மைச் சங்கடப்படுத்தும் அளவுக்கு நீளக்கூடாது என்பதால் அதை முடித்துவைக்கத் தேவைப்பட்ட உச்சகட்டக் காட்சி தான் ராசா கைது. ஒருவேளை நீண்டாலும் அமைச்சரையே கைது செய்யும் அளவுக்கு அரசு நேர்மையாக நடந்துகொண்டும் எதிர்க்கட்சிகள் நாடாளுமன்றத்தை நேர்மையின்றி முடக்குகிறார்கள் என பிரச்சாரம் செய்யலாம். எத்தனை நாளைக்குத்தான் கூச்சல், குழப்பம், முடக்கம் என்று ஒரே காட்சியை திரும்பத்திரும்ப நடித்துக்கொண்டிருப்பது. மக்களுக்கு சலிப்பு வந்து நமக்கு எதிராக திரும்பிவிட்டால், எதிர்க்கட்சிகளின் அச்சத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவர தேவைப்பட்ட உச்சகட்டக் காட்சிதான் ராசா கைது. பின்வாங்கிவிட்டதாக யாரும் கூறினால் எங்களுக்கு கிடைத்த வெற்றிதான் ராசா கைது என பிரச்சாரம் செய்யலாம்.

 

பாராளுமன்ற பன்றித் தொழுவத்தில் உழலும் எந்தக் கட்சியும், யாரும் நேர்மையானவர்கள் என தங்களை கூறிக்கொள்ள முடியாதபடி ஊழலில் அம்பலப்பட்டிருக்கிறார்கள், அம்பலப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தேர்தல் காலங்களில் எதையாவது செய்து குட்டிக் கரணம் அடித்து எங்கள் கைகளில் அழுக்கில்லை என காட்டிக்கொள்ள முனைகிறார்கள். மக்களும் பழையதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுவதில்லை. எத்தனை மக்கள் செத்தாலும் கடிதம் எழுதும் திறனுள்ள முதல்வர், முன்னர் நடந்த முதல்வர்கள் மாநாடுகளில் கலந்துகொள்ளமுடியா உடல்நலம் குன்றியவர், கூட்டணி பலமாக இருக்கிறது என பலமுறை இருதரப்பிலும் அறிவித்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையிலும், தொகுதிப்பங்கீடு என்று ஏன் தில்லி செல்ல வேண்டும்? மணிக்கணக்காக காத்திருந்து சோனியாவை சந்திக்க வேண்டும்? 1.76 லட்சம் கோடிகளுக்கு எத்தனை சுழிகள் என்று தெரியாத மக்கள் தான் வாக்காளர்கள் என்றாலும், ஊழல் என்று பதிவாகிவிட்டது, பாம்புக்கும் வலிக்காமல் தடியும் நோகாமல் எப்படி அடிப்பது? என்பதுதான் பிரச்சனை. பிரச்சனையை பேசினார்கள், ராசா கைது என்று பாம்பை அடித்தும் விட்டார்கள். இனி தேர்தல் மேடைகளில் தைரியமாக சவடால் விடலாம்.

 

ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் என்றதும் ராசா, திமுக, காங்கிரஸ் என்று தான் பேசப்படுகிறது. இவைகள் இலைகள் தாம் வேர்கள் மறைந்திருக்கின்றன. அலைக்கற்றை எனும் மக்களுக்கு பொதுவான வளத்தை முறைகேடாக முதலாளிகளுக்கு குறைந்த விலையில் விற்றதுதான் ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல். இதில் முறைகேடாக விற்ற ராசா மட்டுமே குறிவைக்கப்படுவதால் எந்த அடிப்படையில் விற்றார்? இதில் பலனடைந்தது யார்? எனும் கேள்விகள் கவனமாக மறைக்கப்படுகின்றன. ராசா முறைகேடாக விற்பதற்காக குறிப்பிட்ட நிறுவனங்களிடமிருந்து பலனடைந்தார் என்று குற்றம்சாட்டப்படவும் இல்லை(பலனடையாமல் அதை செய்திருக்கமாட்டார் என்பது வேறு விசயம்), அதன் அடிப்படையில் நடவடிக்கையும் இல்லை. ஆனால் அந்த விற்பனையில் நாட்டுக்கு 1.76 லட்சம் கோடி இழப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. அப்படியென்றால் வேறு எந்த நடவடிக்கைகளிலும் நாட்டிற்கு இழப்பு ஏற்பட்டதில்லையா? பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் அத்தனையும் அடிமாட்டு விலையில் தான் தனியாரிடம் விற்கப்பட்டிருக்கின்றன. பூமியில் கிடைக்கும் கனிம வளங்கள் அத்தனையும் உப்புப் பெறாத விலைக்குத்தான் மொத்தமாக தனியாருக்கு தாரை வார்க்கப்படுகிறது. பல கோடி மதிப்பிலான நிலங்கள் சில லட்சங்களுக்காக மக்களை கொன்று விரட்டிவிட்டு தனியாருக்கு தாராளம் காட்டப்படுகிறது. வங்கிகளில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் பணம் உட்பட அனைத்தும் முதலாளிகளின் வசதிக்காக திறந்துவிடப்படுகிறது. அரசின் கொள்கையே அரசுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டாலும் கூட, தனியாரின் லாபத்தை உத்தரவாதப்படுத்தும் விதத்தில் தான் இருக்கிறது. தெளிவாகக் கூறினால் அரசின் அனைத்து நடவடிக்கைகளிலுமே அரசுக்கு இழப்பு தான் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

 

அலைக்கற்றை விவகாரத்தில் ராசா செய்தது குற்றம் என்றால் அரசின் மொத்தச் செயல்பாடும் குற்றத்தன்மை உடையதே. அரசின் கொள்கையாக செயல்படுத்தப்படுகிற தனியார்மயம் தாராளமயம் இந்த அடிப்படையில் தான் கட்டியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாட்டின் வளங்களையும், நாட்டு மக்களையும் சுரண்டிச் சேர்த்து ஒருபக்கம் குவிப்பதையே நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. என்றால் மாற்றப்படவேண்டியது ராசாவா? அந்தக் கொள்கையா? வெகு சாதாரணமாகவே திருட்டுப்பொருளை வாங்குவது குற்றம், ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் கள்ளத்தனமாக விற்கப்பட்ட அலைக்கற்றை உரிமத்தால் பலனடைந்தது யார்? அவர்களும் குற்றவாளிகள் தானே. ஆனால் புதிய தொலைத்தொடர்புத்துறை அமைச்சரான கபில்சிபல் அந்த திருட்டுத்தனத்தால் யார் பலனடைந்தார்களோ அவர்களிடம், ரிலையன்ஸ், அம்பானிகளிடம் தொலைத்தொடர்பு கொள்கை குறித்து ஆலோசனை கேட்கிறார், உங்களின் தொழிலுக்கு எந்தவிதத்திலும் அரசு தொந்தரவாக இருக்காது என்று உறுதியளிக்கிறார். இதுதான் அரசின் உண்மையான முகம்.

 

இந்த ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலே முதலாளிகளின் போட்டியால் வெளிப்பட்டதுதான். அது இல்லையென்றால் இது ஊழலாக அல்ல ஒப்பந்தமாகவே பார்க்கப்பட்டிருக்கும். பலஆயிரம் டன் அலுமினியத்தாது சந்தை விலையில் 0.017 விழுக்காட்டுக்கு தனியாருக்கு விற்கப்பட்டது ஒப்பந்தமாக மதிக்கப்படும் நாட்டில், எது ஒப்பந்தம், எது ஊழல் என்பதைக்கூட முதலாளிகளின் தேவை தான் தீர்மானிக்கிறது. அதைமட்டுமா முதலாளிகள் தீர்மானிக்கிறார்கள்? ஒரு துறைக்கு யாரை அமைச்சராக நியமிப்பது என்பதையே முதாலாளிகள் தான் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்பதை ஒரு நீரா ராடியாவின் தேர்ந்தெடுத்து கசியவிடப்பட்ட தொலைபேசி பேச்சுக்களே துல்லியமாக காட்டுகின்றன. நாட்டில் ஆயிரம் நீரா ராடியாக்கள் சட்டபூர்வமாகவே உலவிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

நாட்டின் கொள்கை முடிவுகளில் நீதிமன்றம் தலையிடாது என்பது நீதிமன்றத்தின் பஞ்ச் டயலாக். மக்களுக்கு எதிரான, முதலாளிகளின் கொள்ளைக்கு ஆதரவான அத்தனை ஒப்பந்தங்களையும் மக்களின் அவலக்குரல் காதில் விழாதபடி காதில் பஞ்சை வைத்த இந்த‌ டயலாக்கின் உதவியுடன் தான் அங்கீகரித்துக்கொண்டிருக்கிறது நீதிமன்றம். மயிற்கூச்செரியும் பல்வேறு கேள்விகளை அரசை நோக்கி வீசும் அதே நீதிமன்றம், விற்கப்பட்ட ஸ்பெக்ட்ரம் உரிமையை ரத்து செய்ய முடியாது என்று கூறியிருக்கிறது. இதுதான் சட்டத்தின் உண்மையான முகம்.

 

அப்படியென்றால் சட்டத்தின் கடமைதான் என்ன? அரசின் கடமை எதுவோ அதுவே சட்டத்தின் கடமையும். மக்களைக் கொன்றேனும் முதலாளிகளை வாழவைப்பதுதான் அரசின் கடமை. அந்த வகையில் முதலாளிகளின் போட்டி பொறாமையினால் வெளிப்பட்டுவிட்ட ஊழலை அதன் உண்மையான கொடூரம் மக்களுக்கு தெரிந்துவிடாமல் மறைப்பதுதான் அரசின் கடமை. அதிலிருந்து வழுவாமல் உண்மையான ஊழல்வாதிகளை, ஊழல்வாத கொள்கைகளை மறைக்க அரசுக்கு பக்கமேளம் வாசிப்பது தான் சட்டத்தின் கடமை. இதைத்தான் சட்டத்தின் கடமை என்ன என்பதை மறைத்து சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என்று மட்டும் கூறுகிறார்கள். ஆக ராசா கைது ஊழலுக்கு எதிரான நடவடிக்கையல்ல, ஆதரவான நடவடிக்கையே.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: