உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டமா? உணவு பறிப்புச் சட்டமா?

national-food-protection-policy

அண்மையில் மக்கள் கவனத்தை பெரிதும் ஈர்த்த உணவுப் பாதுகாப்பு மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது அனைத்து ஓட்டு அரசியல் கட்சிக்காரர்களும், நாளிதழ்களிலும் தொலைக்காட்சி செய்திகளிலும் விவாதங்களிலும் உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டமே பேசு பொருளாகி இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் இந்தச் சட்டத்தை ஆதரிக்கும் கருணாநிதி மணிமேகலையின் கையிலிருக்கும் அமுத சுரபி என்கிறார், எதிர்க்கும் ஜெயலலிதா தமிழ்நாட்டுக்கு கிடைக்க வேண்டிய அளவு குறைகிறது, விலை குறிப்பிடப்படவில்லை என்கிறார். இப்படி இந்தச் சட்டத்தை ஆதரிப்பவர்களும் எதிர்ப்பதாக காட்டிக் கொள்பவர்களும் சில அம்சங்களை முன்வைத்து கச்சேரி செய்கிறார்களே தவிர இதன் சாராம்சத்தை காண மறுக்கிறார்கள் அல்லது கண்டுவிடக் கூடாதே என்று மறைக்கிறார்கள்.

 

முதலில் இந்த திட்டத்திற்கு ஆதரவு தான் இருக்கிறதேயன்றி எதிர்ப்பு இல்லை என்பது தான் உண்மை. இருப்பதெல்லாம் நிபந்தனையற்ற ஆதரவு, நிபந்தனையுடன் கூடிய ஆதரவு ஆகியவை தான் யாரும் இச்சட்டத்தை எதிக்கவில்லை. இன்னின்ன திருத்தங்களைச் செய்தால் ஏற்கிறோம் என்று தான் கூறுகிறார்களேயன்றி இந்தச் சட்டத்தை ஏற்கமாட்டோம் என்று இடதுசாரிகள் என்று தங்களைக் கூறிக் கொள்பவர்கள் உட்பட யாரும் கூறவில்லை. அதாவது இந்தச் சட்டம் சரியானது தான் தவறானது அல்ல, தாங்கள் கோரும் சில திருத்தங்களைச் செய்துவிட்டால் இந்தச் சட்டத்தை தாராளமாக் அமல் செய்து விடலாம் என்பது தான் எல்லா வண்ண ஓட்டுக் கட்சிகளின் நிலைப்படும். ஆளும்கட்சியான காங்கிரசும், எதிர்க்கட்சியான பிஜேபியும் ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன இச்சட்டத்தை நிறைவேற்ற. மாநிலக் கட்சிகள் செய்யும் முணு முணுப்பைக்கூட பிஜேபி செய்யவில்லை. தேர்தலுக்காக கொண்டு வந்திருக்கிறார்களாம். மாநிலக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன. தாங்கள் கூறும் திருத்தங்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறெந்த முணுமுணுப்பும் இந்தச் சட்டத்திற்கு இல்லை. தாங்கள் வேறுபட்ட கட்சிகள், தங்களுக்கென்று தனித்தனி கொள்கைகள் இருக்கின்றன என்றெல்லாம் கூறிக் கொள்ளும் இந்தக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒரே அடிப்படையில் இருப்பவை தான் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

 

இந்தச் சட்டத்தின் சாரத்தை ஒரே வரியில் கூறுவதென்றால் நாட்டில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களுக்கு சலுகை விலையில் அரிசி, கோதுமை, தானியங்கள் வழங்கப்படும் என்பது தான். இது தான் எல்லா மாநிலங்களிலும் ரேசன் கடைகள் மூலம் செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே புதிதாக ஒரு சட்டத்தின் தேவை என்ன? என்றால் ரேசன் கடைகளில் லட்சக்கணக்கான போலி அட்டைகள் மூலம் கோடிகணக்கான டன் உணவு தானியங்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. அதனைத் தடுப்பது தான் இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கம் என்கிறார்கள். ஆனால் ரேசன் கடைகளில் உணவு தானியங்களைக் கடத்துவதும் அதனால் பலனடைவதும் யார்? அந்தந்தப் பகுதியின் எம்.எல்.ஏ, எம்.பி க்களுக்கு பங்கில்லாமல் எந்தக் கடத்தலாவது நடக்கிறதா? அவ்வப்போது கடத்தல் பிடிக்கப்பட்டு விட்டதாக வரும் செய்திகலேல்லாம் இந்த பங்குபிரித்தலின் தகராறு தான் என்பதில் யாருக்காவது ஐயமிருக்கிறதா? யார் கடத்தல் மூலம் பலனடைகிறார்களோ அவர்கள் கூடி கடத்தலை தடுக்க சட்டம் போடுகிறார்கள் என்றால் இந்தச் சட்டத்தின் உள்நோக்கம் என்ன?

 

இந்தச் சட்டத்தை தனிப்பட்ட முறையில் பார்த்தோமென்றால் இதன் உண்மையான நோக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. பல விசயங்களை ஒன்றிணைத்து பார்க்கும் போது தான் இதன் உண்மையான உருவம் தெரியும். தனியார் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாக உணவு தானியத்தை கொள்முதல் செய்து கொள்ளலாம் என்றொரு அனுமதியை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் போட்டார்கள். தனியார் மண்டிகள் கொள்முதல் செய்வது முன்பே நடந்து கொண்டிருப்பதுதானே  என்றால் புதிதாக ஆந்தச் சட்டம் போட வேண்டிய தேவை என்ன? தனியார் என அவர்கள் குறிப்பிடுவது பன்னாட்டு பகாசுரக் கம்பனிகளை. மறுபக்கம் இந்திய அரசு விவசாயத்தை திட்டமிட்டு அழித்து வருகிறது, விவசாயம் செய்வது கட்டுபடியாகாமல் விவசாயிகள் நிலத்தை வந்த விலைக்கு விற்றுவிட்டு ஓடுகிறார்கள். அதாவது, பசுமைப் புரட்சி போன்ற திட்டங்கள் மூலம் நீண்ட் கலமாகவே விவாசயிகள் வஞ்சிக்கப்பட்டு விவசாய உற்பத்தி சரிந்து வருகிறது. அரிசி கோதுமையெல்லாம் வேண்டாம் பணப்பயிருக்கு மாறுங்கள் என்று அரசே மக்களுக்கு பயிற்றுவிக்கிறது. இத்தனையையும் மீறி தாக்குப்பிடித்து நிற்கும் விவசாயிகளின் விளை பொருட்கள் பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகளின் கைகளில் குவிகிறது. மக்கள் சாப்பிட வேண்டும் என்றால் ஒன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், தரகு முதலாளிகளின் சங்கிலித் தொடர் கடைகளில் வாங்க வேண்டும். இதற்காகத்தான் சில்லரை வர்த்தகத்தில் அன்னிய நேரடி முதலீட்டை கோருகிறார்கள் திரட்டுகிறார்கள். இரண்டு ரேசன் கடைகளில் போடப்படும் புழுத்த அரிசியை பொங்கித் திங்க வேண்டும். இந்த இரண்டைத் தவிர வேறு மாற்று இல்லை என்பதை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்போது ரேசன் கடைகளில் வாங்கி உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மக்களை அதிலிருந்து விலக்கி விட்டால் இந்த பகாசுர நிறுவனங்களின் கொள்ளைக்கு எல்லையே இல்லாமல் போய்விடுமல்லவா?

 

இதற்காகத்தான் உங்கள் பணம் உங்கள் கைகளில் என்றொரு திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார்கள். அதாவது, தொடக்கத்தில் ரேசன் கடைகளில் குறைந்த விலையில் அரிசி பருப்பு தரமாட்டார்கள். வெளிச்சந்தை விலையிலேயே ரேசன் கடைகளிலும் விற்கப்படும். நீங்கள் வாங்கும் பொருட்க்அளின் விலையைப் பொருத்து அதற்கான மானியத்தை ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் போட்டு விடுவார்களாம். இது நடைமுறைக்கு வந்தால் என்ன நடக்கும். ரேசன் கடையிலும் வெளிச்சந்தையிலும் அரிசிக்கு ஒரே விலை. வெளிச்சந்தையில் தரமான அரிசியாக இருக்கும் ரேசன் கடையிலோ உழுத்துப்போன அரிசி. வெளிச்சந்தையில் உங்களை வரவேற்று அரிசி தருவார்கள். ரேசன் கடைகளிலோ நீண்ட வரிசையில் காத்து நின்று அரிசி வாங்க வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் வாங்கும் அரிசியின் அளவை கணக்குப் பார்த்து அதற்கான மானியத்தை ஆயிரமோ ரெண்டாயிரமோ ஆறு மாதத்திற்கும் பிறகு உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் போடுவர்ர்கள். இந்த நிலை வந்தால் ரேசன் கடைகளில் மக்கள் வாங்குவது குறைந்து விடும். உடனே ஆதரவில்லை என்று எடுத்துக் காட்டி ரேசன் கடைகளை மூடி விடுவார்கள். உங்கள் பணம் உங்கள் கைகளில் என்று தொடங்கி இடுப்புக் கோவணத்தை உருவதில் போய் முடியும்.

 

இப்போது கொண்டு வரப்பட்டிருக்கும் உணவுப் பறிப்பு சட்டம் வறுமைக்கோடு கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் செயல்படப் போகிறது. வறுமை என்பதை எப்படி கணக்கிடுகிறார்கள். ஒருவன் உண்ணும் உணவிலிருந்து அவனுக்கு எவ்வளவு சக்தி கிடைக்கிறது என்பதை கலோரி என்ற அளவில் கணக்கிடுகிறார்கள் இதன்படி ஆரோக்கியமான ஒரு மனிதனுக்கு நாள் ஒன்றுக்கு 2500 கலோரிகள் தேவை. அறிவியலாளர்கள் கணக்கெடுத்துக் கூறிய இந்த அளவை 1200 கலோரி போதும் என்று திருத்தியிருக்கிறார்கள் இந்த அதிகாரவர்க்க அயோக்கியர்கள். அதாவது நகரங்களில் ஒருவன் ஒரு நாளைக்கு 35 ரூபாய் சம்பாதித்தால் அவனால் 1200 கலோரி உடலுக்கு கிடைக்கும் அளவுக்கு உணவை சாப்பிட்டுவிட முடியும், இதுவே கிராமப் புறங்களில் என்றால் 28 ரூபாய் போதும் என்று திமிர்த்தனமாய் அறிவித்து இருக்கிறார்கள். இதற்கு மேல் சம்பாதிப்பவர்கள் எல்லாம் ஏழைகள் இல்லை என்பது இவர்களுடைய கண்டுபிடிப்பு. இந்த அயோகியத்தனத்தைத் தான் வறுமைக்கோடு என்கிறார்கள். அதேநேரம் இந்த கண்டுபிடிப்பைச் செய்த அதிமேதைகளின் அலுவலக கழிப்பறையை செப்பனிட செலவழிக்கப் பட்டிருக்கும் தொகை 20 கோடி. இந்த மேதைகள் 35 ரூபாயைக் கொண்டு ஒரு நாள் வாழ்ந்து காண்பிக்கட்டுமே. இப்படி கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த வறுமைக் கோட்டுக்கு மேலே உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் ரேசன் கடைகள் மூலம் உணவு தானியங்கள் கிடைக்காது. அந்தக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களுக்கு கோதுமை கிலோ 2 ரூபாய்க்கும், அரிசி கிலோ 3 ரூபாய்க்கும் கொடுப்பார்களாம். இதைத்தான் உணவு பாதுகாப்புத் திட்டம் என்கிறார்கள். இது மக்களுக்கான உணவை பாதுகாக்கும் திட்டமா? உணவை பறிக்கும் திட்டமா?

 

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் சங்கமான உலக வர்த்தக கழகம் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கு போட்டுக் கொடுத்திருக்கும் திட்டமான மக்களுக்கான மானியத்தை முற்றாக குறைக்க வேண்டும் எனும் திட்டத்தைத்தான் இந்தியாவிலும் இம்மி பிசகாமல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்காகத்தான் இந்த சட்டம் ரேசன் கடைகள் மூலம் மக்களுக்கு மானிய விலையில் உணவு தானியங்கள் வழங்குவதை ஒழிப்பதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்தியாவில் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மானியம் எவ்வளவு தெரியுமா? ஐந்து லட்சம் கோடி.

 

இந்தச் சட்டம் எதற்காக கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறதோ அதை குறித்து மக்களுக்கு விளக்காமல் அளவு குறையும் என்றும் அமுதசுரபி என்றும், தேர்தலுக்கானது என்றும் பிலாக்கணம் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அந்த பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகளின் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அடிமைகள். விளக்குமாறுக்கு பட்டுக் குஞ்சம் கட்டி விட்டு அதை பூஜிக்குமாறு மக்களுக்கு போதிக்கிறார்கள் இந்த அயோக்கியர்கள்.

 

மக்களைக் குறித்து இவர்கலால் இப்படித்தான் சிந்திக்க முடியும். ஏனென்றால் இவர்கள் நமக்காக நாட்டை ஆளவில்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கொள்ளையடிக்க வழி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆள்கிறார்கள். இவர்கள் ஆளும் பொறுப்பில் இருக்கும் வரை மக்களுக்கு வாழ்வு கிடைக்காது. உணவைப் பறித்துவிட்டு அதை உணவுப் பாதுகாப்பு என்பார்கள். நிலத்தடி நீரைப் பறித்துவிட்டு பாட்டில் தண்ணீர் குடி என்பார்கள். அரசு மருத்துவமனைகளை ஒழித்துவிட்டு அப்பல்லோவில் வைத்தியம் பார்த்துக் கொள் என்பார்கள். பள்ளிக்கூடங்களை சீரழித்துவிட்டு பணம்கட்டி படித்துக் கொள் என்பார்கள். ஆனால் இது மக்காளாட்சி நடைபெறும் சுதந்திர நாடு என்று கூவிக் கொள்வார்கள். இதை நாம் அங்கீகரிக்க முடியுமா? இதை உணர்ந்து நம்மைப் பிரிக்கும் ஜாதி மத பேதங்களைக் கடந்து வர்க்கமாய் ஒன்றிணைந்து போராடதவரை இதற்கு தீர்வு இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இந்த லட்சணத்தில் குடியரசு தினம் ஒரு கேடா?

பட்டினியால் வாடும் மக்களின் தன்மையை அளவிடும் சர்வதேச அளவிலான குறியீட்டெண்ணின் அடிப்படையில் இந்தியா எத்தியோப்பாவை விடத் தாழ்ந்து போயுள்ளது. சீனா (47 வது இடம்), பாகிஸ்தானை விடவும் (88ஆவது இடம்) இந்தியா (94 ஆவது இடம்) மிகவும் பின்னோக்கிச் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
மகப்பேற்றின்போது போதிய மருத்துவ வசதி இன்மையால் இறந்து போகும் இந்தியப் பெண்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் ஆண்டுக்கு 1.17 லட்சம்.
வயது வந்த இந்தியர்களில் 48.5% பேர்கள் ஊட்டச்சத்துக்குறைவானவர்கள். 3 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளில் 47! பேருக்கு வயதுக்கேற்ற உயரமில்லை. 15.5% பேர்களுக்கு உயரத்துக்கேற்ற எடை இல்லை என்பதெல்லாம் ஆய்வுகளில் தெரியவந்தவை.
1997 முதல் 2005 வரை இந்தியா முழுவதும் ஒன்றரை லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர்.
மராட்டியம், கருநாடகம், ஆந்திரம், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய 4 மாநிலங்களில் மட்டும் 89,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.
32 ஆயிரம் பேர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்ட மராட்டிய மாநிலத்தில் தான் 4 கோடிக்கு மேல் சொத்து வைத்துள்ள பணக்காரர்கள் 25 ஆயிரம் பேர் வாழும் மாநகரமான மும்பை உள்ளது என்பது வேதனை கலந்த உண்மை.
விவசாயத்துக்கு 1990-இல் வங்கிகள் வழங்கிய கடன் 13.8 சதவீதமாக இருந்தது. அதே வங்கிகள் 2001 – -2 நிதியாண்டில் வழங்கிய கடனோ 7.2 சதவீதம் என்று ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்டுள்ள தகவலில் இருந்தே, ஆட்சியாளர்களுக்கு விவசாயத்தின் மீதுள்ள அக்கறை தெளிவாகப் புரியும்.
விவசாயத்தைப் படிப்படியாய் தலைமுழுகி விடுவது என்ற அடிப்படையில், 1991-இல் விவசாயத் துறையில் அரசு செய்த முதலீடு 3.4 சதவிதமாக இருந்த நிலைமை மாறி, அதை 2001-ல் 1.3 சதவிதமாகச் சுருக்கி, விவசாயிக்கு சுருக்குக் கயிற்றைத் திரித்துத் தந்தது.
உடல் உழைப்புக்கு அவசியமாகத் தேவைப்படும் புரதத்தை வழங்கும் பருப்பின் நுகர்வோ 15.2 கிலோவில் இருந்து 10.6 கிலோவாகச் சரிந்துள்ளது.
உலக அளவில் நாளொன்றுக்கு தனிநபர் உண்ணும் உணவின் கலோரி மதிப்பு 3206. ஆனால் இந்திய மக்களின் ஏழைகளான 30 சதவிதம் பேர் உண்பதோ வெறும் 1626 கலோரிதான் என்றால், இந்திய ஏழைகளின் வாழ்க்கை என்பதே ஏதோ உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதுதானே பொருள்?
இந்திய மக்களில் 91 கோடி பேர்களின் தினசரி வருமானம் 80 ரூபாய்க்கும் கீழே என்றும், அந்தக் கொஞ்ச நஞ்ச பணத்துக்குள் உணவு, வீட்டு வாடகை, மருத்துவம், குழந்தைகளுக்கான கல்வி ஆகிய அடிப்படைத் தேவைகள் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்ளும்படியான அவல் நிலைக்குத் தள்ளி உள்ளது என்றும் உலக வங்கியே குறிப்பிடுகிறது.
ஆனால் அதே நேரத்தில், நாட்டில் உள்ள 10 சதவீதப் பணக்கார்கள் இந்நாட்டின் 52 சதவீத சொத்துக்களையும் வளங்களையும் அனுபவிக்கின்றனர். அடித்தட்டில் இருக்கும் 10 சத ஏழைகள் அனுபவிக்கும் வளங்களோ வெறும் 0.21 சதமாகச் சுருங்கி உள்ளது.
110 கோடி இந்திய மக்களில் வெறும் ஒரு லட்சம் பேரை மட்டும் கோடீஸ்வர்களாக்கி, பல பத்து கோடிப்பேரை ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் அல்லாடுபவர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
 
டிசம்பர் 2008 “புதிய ஜனநாயகம்”
“உழைத்தவர் மெலிந்தனர் வலித்தவர் கொழித்தனர்” கட்டுரையில் இருந்து

வரட்டுத்தனம் என்று கூறப்படுவதிலுள்ள வரட்டுத்தனம்

சில நாட்களுக்கு முன் சிறகுகள் வலைப்பக்கத்தை நடத்துபவர்களில் ஒருவரான நண்பர் முகம்மது ரஃபி கேள்வி ஒன்றை மின்னஞ்சலில் கேட்டிருந்தார். அதற்கு பதில் எழுதிவிட்டு பார்த்தால் சற்று நீளமாக இருந்தது. எனவே, அதை இன்னும் சற்று விரிவுபடுத்தி பதிவாக இட்டால் என்ன எனும் எண்ணமே இந்த பதிவு. மட்டுமல்லாது, வழக்கமாக கேள்வி பதில் பகுதியில் கேள்விகளை கேட்கும் அவர் எனக்கு ஏதும் சங்கடம் நேரக் கூடும் எனும் எண்ணத்தில் இந்த முறை மின்னஞ்சலில் அனுப்பியிருக்கலாம் எனகருதுகிறேன். அவ்வாறான தயக்கமோ, சங்கடமோ யாரும் கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துமுகமாகவும், நண்பரின் அனுமதியுடன் இது பதிவிடப்படுகிறது.

அன்புள்ள செங்கொடி,

பொதுவுடமைக் கொள்கையைப் போற்றுபவர்கள் சுரண்டப்படும் மக்களுக்காகப் போராடினாலும் கூட ஒருவகையில் வரட்டுத்தனமானவர்கள் என்கிறார் எனது உறவினர் ஒருவர். எப்போதோ ஏற்படுத்தப்படப்போகும் பொதுவுடமைச் சமூக அமைப்பு வரும் வரை இப்போதுள்ள வாழ்க்கையில் (யாருக்காகப் போராடுகிறீர்களோ அந்த மக்கள் கூட அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும்) எந்த ஒரு சிறந்த விடயத்தையும் நீங்களெல்லாம் முழுமையாக  இரசித்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள் என்கிறார் அவர். 

உதாரணமாக ஒரு இனிய குரலையுடைய பாடகரின் திறமையை சாதாரண ஒரு ஏழை ஏதாவது ஒரு நேரத்தில் தன் வாழ்க்கைச் சுமையை தற்காலிகமாக மறந்து இரசிப்பான். ஆனால் நீங்களோ குரல் இனிமையாக இருந்தாலும் அவர் பாடுவதெல்லாம் எதிர்ப்புரட்சிக் கருத்துக்களுள்ள பாடலைத்தானே என்பது போன்ற ஏதாவது ஒருவிடயத்தைக் கூறி விமர்சித்து விட்டு ஒதுங்கி அல்லது ஒதுங்கி விடுவீர்கள். ஒரு நடிகன் ஒரு திரைப்படத்தில் சிறப்பாக நடித்திருந்தாலும் அதை சிலாகிக்காமல் சில வருடங்களுக்கு முன் அவர் வேறு ஒருவிதமான கருத்தை முன்னிறுத்தியவர்தானே என்று சொல்லிவிட்டு நழுவ விடுவீர்கள் அல்லது நழுவிவிடுவீர்கள். 

நல்ல ருசியான உணவைத் தந்தால் ஒருவேளைச் சோற்றுக்கு இல்லாத ஏழைகளுள்ள நாட்டில் இப்படி ஆடம்பரமாகச் சமைக்கத்தான் வேண்டுமா? என்பீர்கள். அதுவே சரியில்லாமலிருந்தால் எதைக் கொடுத்தாலும் சாப்பிடுவோம் என்ற அலட்சியமா? என்பீர்கள். அழகான பூந்தோட்டத்தை ரசிக்காமல் பணவிரயம் என்பீர்கள் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். இதற்குரிய உங்கள் பதில் என்ன?

நண்பர் ரஃபி,

இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் ஒரு உத்தியாக கையாளப்படுபவைகள். இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் எப்போதெல்லாம் எழுப்பப்படுகின்றன? வைக்கப்பட்ட விமர்சனத்தின் மீது அவர்களின் கருத்து என்ன? இந்த இரண்டு அடிப்படைகளிலிருந்து ‘அந்த வரட்டுத்தனத்தை’ நாம் மதிப்பிடலாம்.

முதலில், கலை என்பது மக்களுக்காகவேயன்றி வேறெதற்காகவும் அல்ல என்பது உணரப்பட வேண்டும். ஆனால் இன்றைய நிலையில் கலை என்பது வணிகமாகவும், மக்களை அரசியலிலிருந்து விலக்கி வைக்கவும் அல்லது மக்களுக்கான அரசியலிலிருந்து அவர்களை திசை திருப்பவுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நல்ல திரைப்படம் அல்லது ஒரு நல்ல இசைப்பாட்டு என்பது என்ன ஒப்பீடுகளிலிருந்து நல்லவை என மதிப்பிடப்படுகிறது? பொழுது போக்கு அம்சத்திலிருந்தும், உழைப்பின் கடுமையிலிருந்து ஒருவித போதைத்தனமான மாற்றிலிருந்தும் தான் மதிப்பிடப்படுகிறது. எதையுமே இந்த முதலாளித்துவ உத்திகளிலிருந்து அணுகுவது தான் இயல்பானது யதார்த்தமானது என்று உலகம் திட்டமிட்டு பயிறுவிக்கப் பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் (உங்கள் உறவினர்) கூறுவதின் சாராம்சமான பொருள் இது தான்,

முதலாளிகளுக்கான அரசியலிலிருந்து கலையை ஏற்பதும் மறுப்பதும் இயல்பானது, மக்களுக்கான அரசியலிலிருந்து கலையை ஏற்பதும் மறுப்பதும் வரட்டுத்தனமானது. இது தமிழ்ச் சூழலில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதுமே இப்படித்தான் இருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, தமிழில் வெளிவந்த அர்ஜுன், விஜயகாந்த் வகைப்பட்ட போலீஸ் சூரத்தனங்களைக் காட்டும் படங்கள் தொடங்கி ஹாலிவுட் ஜேம்ஸ்பாண்ட், ராம்போ வரை தேசபக்தி படங்களாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இப்படி தேசபக்தி படங்களாக சித்தரிக்கப்படும் அதே நடப்பு காலத்தில் யதார்த்தத்தில் காவல்துறை மக்களை அடக்கி ஒடுக்கிக் கொண்டிருப்பதும், சொந்த நாட்டு மக்கள் எனும் எண்ணம் கொஞ்சமும் இல்லாமல் அவர்களைச் சிக்க வைப்பதும், சுட்டுக் கொல்வதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆக யதார்த்தத்தில் என்ன நடக்கிறதோ அதை பிரதிபலிக்காமல் உள்நோக்கத்துடன் திட்டமிட்டு உண்மையை மறைப்பதுதான் கலையாக இருக்கிறது. இதை மறுத்து, கலை எப்படி திட்டமிட்டு உண்மையை மறைத்து மலிவான ரசனையில் மக்களுக்கு எதிரான கருத்துகளை மக்களிடமே திணிக்கிறது எனும் உண்மையை எடுத்துக் கூறினால் அது வரட்டுத்தனம் எனப்படுகிறது. ஆக, முதலாளித்துவத்திற்கு ஆதரவான மனோநிலையை உண்மையை மறைத்து வெளிப்படுத்தினால் அது ரசனை, இயல்பு. அதை விமர்சித்து உண்மையை பேசினால் அது வரட்டுத்தனம், இயல்புக்கு மாறானது. இது தான் வரட்டுத்தனம் என்று கூறுபவர்களின் பார்வையாக இருக்கிறது.

ஒரு கலை வடிவம் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது என்றால், அந்த விமர்சனம் சரியாக செய்யப்பட்டிருக்கிறதா? தவறாகவா? என்று பார்ப்பது தான் சரியான பார்வையாக இருக்க முடியும். அந்த விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என்று கூறப்படும் இடங்களையெல்லாம் கூர்ந்து கவனித்தால், அங்கு செய்யப்பட்ட விமர்சனத்திற்கான பதிலோ அல்லது மாற்றுப் பார்வையோ வைக்கப்பட்டிருக்காது. தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த இடத்தில் விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள முடியவில்லையோ அந்த இடங்களிலேயே வரட்டுத்தனம் என்பது முன்வைக்கப்படுகிறது. இதன் பொருள் ஒரு விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என்றே கூறக்கூடாது என்பதல்ல. வைக்கப்படும் விமரசனம் வரட்டுத்தனமானது என்றால், இன்னின்ன விதங்களில் அது வரட்டுத்தனமாக இருக்கிறது என்று மீள்விமர்சனம் செய்யலாம். அதை யாரும் குறைகூற முடியாது. ஆனால் இங்கு வரட்டுத்தனம் என சுட்டப்படுவது மக்களின் விருப்பம் எனும் தீர்மானிக்கப்பட்ட முடிவுகளிலிருந்து கூறப்படுகிறது. வரட்டுத்தனம் என உங்கள் உறவினர் கூறுவதை அது எப்படி வரட்டுத்தனமாக இருக்கிறது என்பதை விளக்குமாறு கேளுங்கள். அப்போது உங்களுக்கு புரியும் அவர் வரட்டுத்தனம் என்று கூறுவது விமர்சனத்தை அல்ல, மாறாக விமர்சிப்பதையே வரட்டுத்தனம் என்கிறார் என்பது.

இன்னொன்றையும் கூறலாம். ஒரு திரைப்படத்தையோ, ஒரு கலை வடிவத்தையோ பார்க்ககூடாது, கேட்கக்கூடாது என்று யாரும் தடைபோட முடியாது. விமர்சனம் செய்வதன் பொருள் யாரும் அந்த கலை வடிவத்தை ரசிக்காதீர்கள் என்று தடை போடுவதல்ல. ஒரு தவறுக்கு எதிராக எது சரியானது என்று புரியவைப்பதற்கான ஒரு முயற்சி. பொதுவெளிக்கு வரும் ஒன்றை விமர்சிக்கும் உரிமை யாருக்கும் உண்டு. ஆனால் விமர்சிக்காமல் முத்திரை குத்தினால் அதில் உள்நோக்கம் இருக்கிறது என்பதே பொருள். அதேநேரம், கலை என்ற பெயரில் செய்யப்படும் நச்சுத்தனங்களை தடுத்தாக வேண்டும்.

அண்மையில் ’டேம் 999’ என்ற திரைப்படம் தடை செய்யப்பட்டது குறித்தும் விமர்சனம் எழுந்தது. அதாவது, ஒரு கலை வடிவத்தை மக்கள் பார்க்கக் கூடாது என தடை செய்யலாமா? எனும் அடிப்படையில். கலை என்ற பெயரில் செய்யப்படும் எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்க முடியுமா? படுக்கையறை உடலுறவுக் காட்சிகளை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் படங்களையும் எடுத்துத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்தும் இருக்கிறது. கலையின் வடிவம் எனும் அடிப்படையில் இதை அனுமதிக்க வேண்டும் என யாரும் கோர முடியுமா? அந்த திரைப்படம் முல்லைப் பெரியாறுடனோ, கேரள தமிழ்நாட்டுடனோ தொடர்புடையதல்ல. முன்பு சீனாவிலுள்ள ஓர் அணை உடைந்த நிகழ்வை வைத்து எடுக்கப்பட்டது அதை ஏன் தடுக்க வேண்டும்? என்கிறார்கள். கூடங்குளம் அணு உலையை எதிர்த்து கடந்த சில மாதங்களாக மக்கள் தீவிரமாக போராடிவருகிறார்கள். அவர்களிடம் உண்மை நிகழ்வை வைத்து எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் என்று நாகசாகி, ஹிரோஷிமா அணுக் கதிர்வீச்சின் விளைவுகளையும், புஹுஷிமா அணு உலை விபத்தினால் மக்கள் இறப்பதையும் மக்கள் பயங்கொள்ள வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் திரைப்படம் எடுத்துக் காண்பித்தால் கலையின் வடிவம் எனும் அடிப்படையில் ஏற்பார்களா? கூடங்குளத்தில் விபத்து மட்டும் பிரச்சனையல்ல. வெறுமனே பயங்காட்டி கருத்தை திணிப்பதைவிட அதிலிருக்கும் அரசியல், அடிமைத்தனம், மறுகாலனியாக்க சுரண்டல்கள், மின்சாரம் அதில் பொருட்டல்ல போன்றவை உள்ளிட்ட அனைத்தையும் மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஊட்டுவதனூடாக அணிதிரட்டுவதே சரியானதும் சிறப்பானதுமாக இருக்கும். ஆனால் டேம் 999 திரைப்படம் நடந்த நிகழ்ச்சி என்ற பெயரில் மக்களை பயங்காட்டுவதை மட்டுமே நோக்கமாக கொண்டுள்ளது. மட்டுமல்லாது அத்திரைப்படம் உண்மையின் அடிப்படையிலான பயங்காட்டலல்ல, அரசியல் பொய்யின், தொழில்நுட்ப பொய்யின் அடிப்படையிலான பயங்காட்டல். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கேரள அரசு இது போன்ற பொய்ப் பரப்புரையை குறுந்தட்டுகள் வாயிலாக செய்து கொண்டிருக்கிறது. இதுவும் தடுக்கப்பட வேண்டியதே. ஆனால் அதே கருத்தை கேரளாவுக்கு வெளியிலுள்ள மக்களிடமும் ஏற்படுத்த வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் நரித்தனமாக எடுக்கப்பட்டிருப்பது தான் அந்த திரைப்படம். கலை என்ற பெயரில் அதை அனுமதிக்க வேண்டும் என்பது ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதது.

ஒரு வகையில் டேம் 999 திரைப்படமும், வெளிவந்த, வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் தேசபக்தி திரைப்படங்களும் ஒரே அடிப்படையிலானவை தாம். ஆளும்வர்க்கங்களுக்கு ஆதரவான கருத்தை நேர்மையற்ற முறையில் பொழுது போக்கு, ரசனை என்று பின்வாயில் வழியாக திணிப்பவை தாம் என்றாலும் டேம் 999 உடனடி விளைவை எதிர்நோக்கி திரையிடப்படுவதால், விமர்சித்து விழிப்புணர்வை எட்டும் காலம் இல்லாததால் தடை செய்வது அவசியமாகிறது.

அடுத்து, ஒரு கலை வடிவத்தின் மீதான மக்கள் ரசனை எப்படி இருக்கிறது? அல்லது எப்படி இருக்க வேண்டும்? கலை என்பது படைப்பளனுக்கும் பார்வையாளனுக்கும் இடையில் நடைபெறும் அழகியல் உணர்ச்சியுடன் கூடிய கருத்துப் பரிமாற்றம். இதில் முதன்மையானது கருத்தா? அழகியல் உணர்ச்சியா? இருவர், ஒரு பொருள் குறித்து தமக்குள் உரையாடிக் கொள்கிறார்கள் என்றால் எதிரிலிருப்பவர் என்ன பேசுகிறார் என்பது தான் இன்னொருவருக்கு முக்கியமேயன்றி அப்படி பேசும்போது என்ன உடையணிந்திருந்தார்? அவர் அமர்ந்திருந்த விதம் எப்படி இருந்தது? நளினமாக கைகளை அசைத்தாரா? என்பதெல்லாம் அந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லாதவைகள். ஆனால் இங்கு என்ன நடக்கிறது. ஒரு திரைப்படம் என்றால் நடித்தவர்களின் நடிப்புத்திறன் அலசப்படுகிறது, அமைக்கப்பட்ட இசையின் இசைவு தரப்படுத்தப்படுகிறது, பாடியவர்களின், பேசியவர்களின் ஒலியின் குழைவு இனிமையாக பொருத்தமாக இருக்கிறதா என்பது ஒப்புநோக்கப்படுகிறது, ஒளிப்பதிவின் தரமும், ஒளியின் பாங்கும் கணிக்கப்படுகிறது, காட்சியின் பின்னணி கவனிக்கப்படுகிறது, இயக்குனரின் நெறியாள்கையின் நேர்த்தி மதிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், மறந்தும் கூட அத்திரைப்படம் மக்களுக்கு என்ன கூற முனைகிறது என்பதை எடுத்துக் கொள்வதில்லை. இங்கு தான் அரசியல் இருக்கிறது. ஒரு உள்ளடக்கத்தின் புறத்தன்மைகளை மட்டுமே ரசிப்பதற்கு மக்கள் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அகத்தன்மை குறித்து வாளாவிருக்குமாறு வழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். பார்வையாளனுக்கு புறத்தன்மை சில நாட்களில் மறந்து போகும் அகத்தன்மையோ உள்ளுக்குள் மறைந்திருக்கும். ஒரு கலை வடிவத்தில் ஒருவன் காணும் அகத்தன்மைகளே பிறிதொரு நேரத்தில் அவனுடைய விருப்பமாக வெளிப்படுகிறது.

இந்த இடத்தில் இன்னொன்றையும் பேசியாக வேண்டும். வரட்டுத்தனம் என்று கூறுபவர்கள் அதை மட்டுமா சொல்கிறார்கள், பிரச்சாரம் என்றும் சிலவற்றை மதிப்பிடுகிறார்கள். இதை நுணுக்கமாக பார்த்தால் கண்டு கொள்ளலாம். ஒரு இயக்குனர் மக்களுக்கு நல்ல விசயங்களை(அவரின் கோணத்தில்) கூற வேண்டும் என எண்ணி ஒரு படம் எடுத்தால் அதை பிரச்சரப் படமாக இருக்கிறது என்றும் கூறக் கேட்டிருக்கலாம். ஆக, விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என ஒதுக்குகிறார்கள், எதிர்மறையான படங்களை பிரச்சாரம் என ஒதுக்குகிறார்கள். என்றால் அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள விரும்புவது எதை? மக்களுக்கு எதிரான அரசியலை அகத்தன்மையாக உள்ளுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு புறத்தன்மையின் ஈர்ப்புகளில் வெளிவருபவைகளை மட்டுமே அங்கீகரிக்கிறார்கள். கலை ரசனை என்ற பெயரில் இருக்கும் இந்த நயவஞ்சக அரசியலை மக்களுக்கு விளக்குவதும், விழிப்புணர்வூட்டுவதும் யாருடைய கடமை? எனவே, வரட்டுத்தனம் என்பன போன்ற முத்திரை குத்தல்களை மக்களைச் சிந்திக்கும் கம்யூனிஸ்டுகள் பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

இந்த நயவஞ்சகமான அரசியல் கலைகளில் மட்டுமல்ல எல்லாவற்றிலும் ஊடாடி நிற்கிறது. அவற்றில் ஒன்று தான் பூ. அழகு என்பதை விடுத்து பூந்தோட்டத்தில், பெண்கள் பூச்சூடுவதில், பூக்களின் வேறு பயன்பாடுகளில் என்ன இருக்கிறது? மருத்துவ பயன்பாட்டுக்காக விளைவிக்கப்படும் பூக்களைத் தவிர ஏனைய பயன்பாடுகளில் ஒரே நாளில் பூக்கள் வீணே வாடி குப்பையாய் உதிர்ந்து போவதற்காக விவசாயிகளின் உழைப்பு வீணடிக்கப்படுகிறது. விவசாயிக்கு பணம் கிடைக்கிறது, ஆனால் உற்பத்திப் பொருளான பூக்களினால் மனித குலத்திற்கான பயன் என்ன? பெண்கள் அழகுக்காக அணிகிறார்கள், வாசனை திரவங்கள் தயாரிக்க பயன்படுகிறது, மத, கலாச்சார சடங்குகளில் பயன்படுகிறது. பெண்கள் பூச்சூடுவதன் பின்னணியில் ஆணாதிக்கம் இருப்பதை யாரால் மறைக்க முடியும்? வாசனை திரவங்களை பூசிக் கொள்வது உடலுழைப்பு செய்பவர்களிடமிருந்து, அடிமைகளிலிருந்து தங்களை மேம்பட்டு காட்டிக்கொள்ள ஆண்டைகள் கைக்கொண்ட பழக்கம் அல்லவா? மத, கலாச்சார விசயங்களில் பயன்படுத்தப்படும் பூக்களுக்கு என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?, மக்களை மடமையில் நீடிக்க வைப்பதைத் தவிர. அன்றாட வாழ்வில் மலர்களின் பயன்பாட்டின் பின்னே மறைந்திருக்கும் பொருளை அறியவிடாமல், மலர் என்றால் அழகு என திசைதிருப்பப் பட்டிருப்பதை எத்தனை பேர் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்?

மறுபக்கம், ஏகாதிபத்தியங்களின் நிர்ப்பந்தங்களால் அரசுகள் விவசாயத்திற்கு எந்த ஆதரவையும் வழங்குவதில்லை. விவசாயிகளிடமிருந்து உணவு தானிய விவசாயத்தை அப்புறப்படுத்தி அதை பெருநிறுவங்களிடம் ஒப்படைக்க, அரசு பணப்பயிரை ஊக்குவிக்கிறது. இந்த அடிப்படையில் தான் மலர் விவசாயமும் வருகிறது. ஆக, உணவு தானிய விளைச்சலை பெருநிறுவனங்களிடம் வாரிக்கொடுக்க வழிகாணும், மனித குலத்திற்கு எந்த பயனும் இல்லாத, மடமைகளிலும், ஆணாதிக்கத்திலும் உழன்று கிடக்க ஏதுவாக்கும் பூக்களின் பயன்பாட்டை விமர்சித்தால் அதை வரட்டுவாதம் என்று ஒதுக்குவதும்; இவைகளை எல்லாம் மறைத்து அழகு என்பதாக முன்னிருத்தினால் அதை இயல்பு என்றும் கூறப்படுவதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது?

”நல்ல உணவைத்தந்தால் ஆடம்பரம் என்பதும், சரியில்லாத உணவைத்தந்தால் மறுப்பதும்” என்பது புரிதலின்றி வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு. உணவை தேவைக்காக உண்பதும், ருசிக்காக உண்பதும் இருவேறு வகைப்பட்டவை. ருசியை முன்வைத்து உணவை வீணாக்குவதும், லாபத்திற்காகவோ அல்லது வேறு காரணங்களுக்காகவோ சத்துக்குறைவான உணவை வழங்குவதும் தான் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாக்கப்படும். கோடிக்கணக்கான மக்கள் உணவின்றி தவித்திருக்கும் நாட்டில் தங்கள் பணத்திமிரை காட்ட விருந்துகளாகவும் கேளிக்கையாகவும் வீணாக்கப்படும் உணவு குறித்து விமர்சனம் வைக்கப்படுமேயன்றி; மக்கள் பட்டினி கிடக்கும் நாடு என்பதால் தனியொரு மனிதன் தனக்கு விருப்பமான உணவு வகையை உண்பது விமர்சிக்கப்படாது. மாணவர் விடுதிகள், உணவுக்கூடங்களில் லாபநோக்கில் திட்டமிட்டு செய்யப்படும் பற்றாக்குறைகளை, அலட்சியம் செய்யப்படும் கலோரிகளின் அளவை முன்னிட்டு போராட்டம் நடத்தப்படுமேயன்றி, ருசியை மட்டும் முன்வைத்து போராட்டங்கள் நடத்தப்படுவதில்லை. இந்த இரண்டையும் ஒரே நேர்கோட்டில் வைத்து எப்படி ஒப்பீடு செய்ய முடியும்?

பொதுவாக, மக்கள் ரசனையாக, விருப்பமாக இருப்பதெல்லாம் முதலாளித்துவ விழுமியங்களுக்கு உட்பட்டே அமைந்திருக்கும். அவர்களின் நலனுக்கு வெளியே எதையும் மக்கள் தங்களின் சொந்த விருப்பமாகவோ, நாகரீகமாவோ, முன்னேற்றம் என்ற பெயரிலோ கொண்டிருக்க முடியாது. சமூகம் அப்படித்தான் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் முதலாளித்துவம் தங்களின் சுரண்டலை பெரும்பான்மை மக்களின் கவனத்திற்கு வரமலேயே செய்து கொண்டிருக்க முடிகிறது. இது தான் வரட்டுத்தனம் எனும் சொல்லின் பின்னே மறைந்துள்ள அரசியல்.

ஒவ்வொருவரின் சொல்லின் செயலின் பின்னேயும் அவரின் வர்க்கம் மறைந்திருக்கிறது என்பது ஆசானின் கூற்று.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்

கம்யூனிசமே வெல்லும்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டம்: உணவை வழங்குவதற்கா? பறிப்பதற்கா?

கடந்த வாரத்தில் அமைச்சரவை கூடி உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டத்தை கொண்டுவருவதிலுள்ள சிக்கல்களை களைவது குறித்து விவாதித்தது. வறிய மக்கள் அனைவருக்கும் உணவு கிடைப்பதை உறுதி செய்யும் விதத்தில் இந்த சட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப்படும் என்று அரசு கூறுகிறது. ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்னர் தான் கிடங்குகளில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் உணவு தானியங்கள் வீணாய் கெட்டுப் போனாலும் போகலாமேயன்றி ஏழைகளுக்கு அதை வழங்க முடியாது என்று மண்மோகன் சிங் முழங்கியிருந்தார். அப்படியிருக்க திடீரென்று என்ன மாற்றம் எப்படி நேர்ந்தது? மாற்றமோ மாறுதலோ ஒன்றுமில்லை. மண் மோகன் ஏற்கனவே முழங்கியிருந்தது அரசின் கொள்கை நோக்கம், இப்போதைய சட்டவடிவம் மக்களை ஏமாற்றி அதை செயல்படுத்துவதற்கான உத்தி.

அண்மையில் இந்தியாவின் உணவு நிலை குறித்து ஐநா அறிக்கை ஒன்றை தயாரித்தது. அதில் இந்தியாவில் கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் மக்களில் தோராயமாக 23 கோடிக்கும் அதிகமானோர் ஊட்டச் சத்து குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் நிகழும் மரணங்களில் 33 நூற்றுமேனிக்கு பெரியவர்களும், 50 நூற்றுமேனிக்கு குழந்தைகளும் பட்டினி மற்றும் ஊட்டச்சத்துக் குறைவால் இறக்கின்றனர். மேலும், 6 கோடி குழந்தைகள் வயதுக்கேற்ற வளர்சியின்றியும், 2.5 கோடி குழந்தைகள் உயரத்திற்கு ஏற்ற எடையின்றியும், 5.4 கோடி குழந்தைகள் வயதுக்கு ஏற்ற எடையின்றியும் இருப்பதாக குறிப்பிடுகிறது. அதாவது, ‘வல்லரசு’ இந்தியாவின் நிலை ஆப்பிரிக்க கண்டத்தைவிட மிகவும் மோசம்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன்னர் ஊடகங்களில் பரபரப்பாக பேசப்பட்டு தற்போது மறக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு செய்தி, வறுமைக்கோட்டுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவு. நகர்ப்புறங்களில் 32 ரூபாயும், கிராமப்புறங்களில் 26 ரூபாயும் சம்பாதிக்க முடிந்தவர்களெல்லாம் வறுமைக்கோட்டுக்கு மேலே இருப்பவர்கள் என்றார் திட்டக் கமிசன் துணைத்தலைவர் அலுவாலியா. எல்லா ஊடகங்களிலும் இது விமர்சிக்கப்பட்டது, விவாதிக்கப்பட்டது. எந்த மாற்றமும் வரவில்லை.

ஏகாதிபத்திய நாடுகளால் இந்தியாவின் மீது திணிக்கப்பட்ட அத்தனை ஒப்பந்தங்களும் உணவு தானியங்களுக்காக வழங்கப்படும் மானியங்களைக் குறைப்பது, ரேசன் கடைகளை நீக்குவது உள்ளிட்டவைகளை நோக்கமாக கொண்டிருக்கின்றன. இந்த அனைத்தையும் ஒருங்கிணைக்கும் நோக்கத்துடன் தான் தேசிய உணவு பாதுகாப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, ஐநா அறிக்கையை காரணமாக வைத்து நாட்டில் மக்கள் உணவுக்கு திண்டாடுகிறார்கள் எனவே அவர்களுக்கு உதவுகிறோம் என்று கூறிக்கொண்டு, வறுமைக்கோட்டை குறைத்து மதிப்பீடு செய்து கோடிக்கணக்கான மக்களை இலக்குக்கு வெளியே தள்ளிவிட்டு, மானியங்களை, ரேசன் கடைகளை ரத்து செய்யும் நோக்கத்துடன் ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கி விட்டு மக்கள் எதிர்த்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக உணவுப் பாதுகாப்பு என்று பெயரையும் வைத்திருக்கிறது அரசு.

அனைவருக்குமான உணவுப்பாதுகாப்பு என்று டம்பமாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும் அதில் கூறப்பட்டிருக்கும் வரம்புகள் மக்களின் பட்டினியைப் பார்த்து கேலி செய்கிறது.

1. அந்தோதையா திட்டம், அன்னபூர்ணா திட்டம் போன்று தற்போது நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் உணவு வழங்கல் திட்டங்கள் அனைத்தும் இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் போது நீக்கப்பட்டுவிடும்.

2. திட்டக் கமிசனால் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வசிப்பவர்கள் என்று கணக்கிடப் படுபவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த சட்டம் உணவுப் பாதுகாப்பை வழங்கும்.

3. நக்சலைட்டுகள், மாவோயிஸ்டுகள் போன்று தீவிரவாதத்தால்(!) பாதிக்கப்பட்ட அதாவது அரசை எதிர்க்கும் பகுதியிலிருக்கும் மக்களுக்கு இந்தத் திட்டம் பொருந்தாது.

4. பொருளாதார நெருக்கடியில் அரசு இருக்கும் போது இந்த திட்டம் நிறுத்தி வைக்கப்படும்.

இவ்வாறு தனக்குத்தானே வரம்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் இத்திட்டம் செய்யப்போவது என்ன?

1. வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வாழும் குடும்பங்கள் கண்டறியப்பட்டு அக்குடும்பங்களுக்கு மாதம் தோறும் 25 கிலோ அரிசியோ, கோதுமையோ சலுகை விலையில் வழங்கப்படும்.

2. இதற்கான செயல் திட்டங்களை மத்திய மாநில அரசுகள் இணைந்து தீட்ட வேண்டும்.

3. இதை உறுதிப்படுத்துவது குறித்தும், நிறைவேற்றத் தவறுபவர்களை தண்டிப்பது குறித்தும் வரைவுகள் ஏற்படுத்தப்படும்.

4. உணவுக்குப் பதிலாக பணமாக கொடுப்பது குறித்தும் ஆலோசிக்கப்படும்.

இவைதான் வரவிருக்கும் உணவுப் பாதுகாப்பின் முதன்மையான அம்சங்கள். மேலோட்டமாக பார்க்கும் போதே தெரிகிறது, இதன் நோக்கம் ஏழை மக்களுக்கான உணவுப் பாதுகாப்பு அல்ல என்பது.

2001ல் உச்சநீதி மன்றம் பிறப்பித்த ஒரு உத்திரவை அடுத்து பல மாநிலங்கள் குடும்ப வழங்கல் அட்டைகளுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு 35 கிலோ வரை அரிசியோ கோதுமையோ வழங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அன்னபூர்ணா, அந்தோதையா போன்ற திட்டங்களிலும் 35 கிலோ வரை அரிசியோ கோதுமையோ வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் 20 கிலோ வரை அரிசி இலவசமாகவே வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளையெல்லாம் ஒழித்துவிட்டு சலுகைவிலையில் மாதம் ஒன்றுக்கு 25 கிலோ வழங்குவது உணவுப் பாதுகாப்பா? இருப்பதையும் பறிப்பதா?

மொழி தெரியா ஒரு வடமாநில தொழிலாளி சென்னையில் கட்டுமான வேலைகளுக்காக தினமும் போக்குவரத்திற்காக மட்டுமே பத்து ரூபாய்க்கு மேல் செலவழிக்க நேர்கிறது. ஒரு தேனீர் ஐந்து ரூபாய்க்குமேல் விற்கும் விலையில் ஒருவன் 36 ரூபாய் சம்பாதிக்க முடிந்தால் அவனை வறுமைக் கோட்டுக்கு மேலே வரம்பிடுகிறார்கள் என்றால், அதை அதிகாரிகளின் பார்வையில் ஏற்பட்ட வறுமை என்பதா? அல்லது பச்சை அயோக்கியத்தனம் என்பதா? வறுமை என்பது கிடைக்கும் ஊதியத்தில் மட்டும் இல்லை, உண்ணும் கலோரியிலும் இருக்கிறது. கடின உழைப்பு செய்பவர்களுக்கு அதிக கலோரிகளும் ஏனையவர்களுக்கு குறைந்த அளவு கலோரிகளும் தேவைப்படும். சராசரியாக நாளொன்றுக்கு ஒரு மனிதன் 2500 கலோரிகள் உட்கொண்டாக வேண்டும். இந்த அளவு கலோரி அவர்கள் உண்ணும் உணவில் கிடைக்கவில்லை என்றால் அவர்கள் வறுமையில் இருக்கிறார்கள் என்பது சர்வதேச அளவீட்டு முறை. ஆனால் இந்திய அரசு இதை 1700 கலோரிகளாக நிர்ணயித்திருக்கிறது. இப்படி கலோரிகளைக் குறைப்பதும், வறுமைக்கோட்டு அளவை குறைவாக நிர்ணயிப்பதும் அறியாமையால் அல்ல, அயோக்கியத்தனத்தால். இப்படி குறைவாக நிர்ணயிப்பதால் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்கு மேலே இருப்பதாக கணக்கு காட்டி அதன் மூலம் பலனாளிகளை குறைப்பதற்காகவே இது திட்டமிட்டு செய்யப்படுகிறது. ஏற்கனவே இருக்கும் பல திட்டங்களின் மூலம் உணவு தானியங்களை பெற்றுக் கொண்டிருப்பவர்களை சதித்தனமாக வெளியேற்றி உணவு கிடைக்காமல் செய்வதற்கு உணவுப் பாதுகாப்பு என்று பெயர் சூட்டுவது சரியா? உணவுப் பறிப்பு என்று பெயர் சூட்டுவது சரியா?

மேடைகள் தோறும், ஊடகங்கள் அனைத்திலும் வறுமையினாலும், முறையான கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாததாலும் தான் மக்கள் தீவிரவாதங்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறார்கள், அந்தப் பகுதிகளில்  தேவையான வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தால் தீவிரவாதம் ஒழிந்துவிடும் என்று தான் அரசு பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. நக்சலைட்டுகள் தீவிரவாதிகளல்ல என்பதும், வறுமைக்கு பயந்து யாரும் தீவிரவாதிகள் ஆகிவிடுவதில்லை என்பதும் ஒருபுறமிருக்கட்டும், தற்போது தீவிரவாதம் பாதித்த பகுதிகளில் உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டம் செயல்படுத்தப்படாது என அரசு கூறுவதன் பொருள் என்ன? மக்களை மிரட்டுவது தான். ஏற்கனவே வடகிழக்கு மாநிலங்களின் கனிம வளங்களை தரகு பன்னாட்டு முதலாளிகள் கொள்ளையடிப்பதற்கு வசதியாக மக்களுக்கு எதிராக பசுமை வேட்டையை ஏவிவிட்டிருக்கிறது அரசு. தங்கள் வாழ்வாதாரங்கள் சூரையாடப்படுவதற்கு எதிராக மக்கள் திரண்டு போராடுவதை தீவிரவாதமாக சித்தரித்து வருகிறது. இந்த நிலையில் அரசுக்கு எதிராக போராடினால் அந்தப் பகுதிகளில் எந்த அரசு திட்டங்களும் செயல்படுத்தப்படாமல் மக்கள் பட்டினியில் சாக விடப்படுவார்கள் என்று மிரட்டி எச்சரிப்பதைத் தாண்டி இதற்கு வேறு என்ன பொருள் இருந்துவிட முடியும்? அறைகுறையாக அந்த மக்கள் பெற்றுவறும் உணவையும் பறிப்பதுதான் இந்த சட்டத்தின் நோக்கமாக இருக்கும் போது அதற்கு உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் என்று பெயரிடுவது எப்படி பொருந்தும்?

 

ஒவ்வொரு பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் இங்கு வந்து தொழில் தொடங்கும் போதும் லட்சம் பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு, நேரடி வாய்ப்பு மறைமுக வாய்ப்பு என்று அரசு அந்த நிறுவனங்களுக்கு அறிவிக்கப்படாத விளம்பரதாரராக செயல்படுகிறது. இதுவரை தொடங்கிய நிறுவனங்களையும், அறிவிக்கப்பட்ட வேலை வாய்ப்புகளையும் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால் வேலையில்லாமல் யாரும் இருக்கமுடியாது எனும் அளவுக்கு அறிவிப்புகள் வந்திருக்கின்றன. இந்த வேலைவாய்ப்புகளை காரணம் காட்டித்தான் அரசுகள் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு சலுகைகளையும், வரிவிலக்குகளையும், தள்ளுபடிகளையும் வாரி வழங்கி வருகின்றன. இப்படி வழங்கப்படும் சலுகைகளையும் விலக்குகளையும் பொருளாதார நெருக்கடி என்று எந்த அரசும் எந்த பொழுதிலும் நிருத்தியதாகவோ குறைத்ததாகவோ வரலாறு இல்லை. லட்சக்கணக்கான கோடிகளை நிதிநிலை அறிக்கையில் அறிவித்தே கொட்டிக் கொடுக்கும் அரசு, ஏழைகளுக்கு உணவு கொடுப்பதற்கு பொருளாதார நெருக்கடி வந்தால் நிறுத்திவிடுவோம் வரைவில் இருக்கும் போதே விதி ஏற்படுத்துவது எந்த அளவுக்கு கொடுமையானது? கொடூரமானது? அரசின் நோக்கத்திற்கு இதைவிட வேறு சான்று என்ன வேண்டும்?

இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் மரணமடைந்தும், லட்சக் கணக்கானோர் பாதிப்படையவும் செய்த போபால் நச்சுக்கசிவு கொடுமையில் இத்தனை ஆண்டுகள் கழிந்தும் இன்னமும் முழுமையாக நிவாரணம் வழங்கப்படவில்லை. பெரும் அணைக்கட்டு திட்டங்களுக்காக தங்கள் வாழிடங்களை விட்டு இடம்பெயர்ந்தவர்கள் இழப்பீடுகளுக்காக இன்னமும் அரசிடம் கையேந்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், அரசு 25 கிலோவுக்கு பதில் பணம் கொடுப்பது குறித்து ஆலோசிப்பது மக்களுக்கு உணவு வழங்கலில் இருக்கும் நடைமுறை சிக்கல்களை தவிர்ப்பதற்காக அல்ல. இதன்பின்னே பெரும் சதித்திட்டமே மறைந்து கிடக்கிறது. ரேசன் கடைகள் மூலம் அரிசியோ கோதுமையோ மக்களுக்கு வழங்க வேண்டுமென்றால் விவசாயிகளிடமிருந்து அரசு பெருமளவில் கொள்முதல் செய்ய வேண்டும். ஆனால் பல ஆண்டுகளாக அரசு நேரடியாக கொள்முதல் செய்வதிலிருந்து படிப்படியாக விலகி வருகிறது. மட்டுமல்லாது தனியார் நிறுவனங்கள் விவசாயிகளிடமிருந்து கொள்முதல் செய்து கொள்வதற்கான அனுமதியை வழங்கியிருப்பதோடு, அவ்வாறு கொள்முதல் செய்வதற்கு வசதியாக கடைக்கோடி கிராமம் வரை சாலை வசதிகளையும் ஏற்படுத்தி வருகிறது. இந்த நிலையில் உணவுக்குப் பதிலாக பணமாக கொடுப்பது என்பது கொள்முதலை முற்றாக கைவிடுவதும், ரேசன் கடைகளை மூடுவதுமே அரசின் நோக்கம் என்பதின் வெளிப்பாடு தான்.

மெய்யாகவே அரசு மக்களுக்கு உணவு கிடைப்பதை உறுதி செய்யும் எண்ணமிருந்தால் அது என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? விவசாய நாடான இந்தியாவில் உணவு உற்பத்தியில் போதுமான இலக்கை எட்ட அனைத்து விதங்களிலும் விவசாயிகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் பல பத்தாண்டுகளாக அரசே திட்டமிட்டு விவசாயத்தை அழித்து வருகிறது என்பது வெளிப்படை. நீர்நிலைகளை பராமரிக்க மறுத்தது, உர நிறுவனங்களை கொழுக்க வைப்பதற்காக வேதிஉரங்களை விளைநிலங்களில் கொட்டி நிலத்தை மலடாக்கியது, பணப்பயிர் திட்டங்களை ஊக்குவித்ததன் மூலம் உணவு தானிய உற்பத்தியிலிருந்து விவசாயிகளை அப்புறப்படுத்தியது, மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருந்தும் அதை தடுப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் கண்டு கொள்ளாமல் விட்டது, விவசாயிகளுக்குத் தெரியாமல் மரபணு மாற்ற திட்டங்களை புகுத்தியது, விதை நெல்லுக்கும் அன்னிய நிறுவங்களிடம் கையேந்தும் அவல நிலைக்கு விவசாயிகளை கொண்டு வந்தது, விளைபொருளுக்கு உரிய விலை தராமலும், விலை நிர்ணயம் செய்யும் உரிமையை விவசாயிக்கு தராமல் மறுத்ததும், வர்த்தகச் சூதாடிகளை அனுமதித்து விவசாயிகளை கருவறுத்தது, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பசுமைப்புரட்சி எனும் புரட்டுத்திட்டம் என்று விவசாயத்திற்கு எதிராக இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகளை கூறிக் கொண்டே போகலாம். விவசாயத்தை ஒழித்துவிட்டு அரசு எப்படி மக்களுக்கு உணவு வழங்கும்?

அரசின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும், ஒவ்வொரு அசைவிலும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளின் லாபத்தையும், அவர்களது வளர்ச்சியையும் தவிர வேறு எந்த வித எண்ணமும் இல்லை என்பது திண்ணம். இதை புரிந்து கொள்வதும் இதற்கு எதிராக விழிப்படைவதும் ஒன்று திரள்வதையும் தவிர மக்கள் தங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்கு வேறு வழியில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: