இடிந்தகரை மக்களின் கம்யூனிசப் பண்பாடு

கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டம் மீண்டும் உச்ச நிலைக்கு வந்திருக்கிறது. கடந்த மே 1 உழைப்பாளர் தினத்திலிருந்து காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றிலிருந்து ஐநூறு பெண்களையும் உள்ளடக்கி நான்காவது நாளாக போராட்டம் தொடர்கிறது. மக்கள் எந்த சஞ்சலமும் அற்று போராட்டக் களத்தில் நிற்கிறார்கள். போராடும் மக்கள் மீது, அரசுக்கு எதிராக போர் தொடுத்தது, ராஜதுரோகம் செய்தது போன்ற கருப்புச் சட்டங்களை வீசி மிரட்டிப் பார்த்தது அரசு; ஐநூறு கோடிகளுக்கு நலத்திட்ட உதவிகள் என்று எலும்புத் துண்டுகளை வீசி  ஆசை காட்டிப் பார்த்தது அரசு; போராட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு வந்தால் தகுந்த அரசு வேலை வேண்டிய உதவிகள், சலுகைகள் என்று தனித்தனியாக லஞ்சம் கொடுக்கும் அளவுக்கு தரம் தாழ்ந்து கருங்காலிகளை உருவாக்க நினைத்தது அரசு; எதற்கும் மசியாமல் மக்கள் தங்கள் போராட்டப் பண்பை இறுகப்பற்றி உரத்து நிற்கிறார்கள்.

 

அணு உலைக்கு எதிராக அந்த மக்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள்? அதன் அபாயங்கள், அரசியல், அடிமைத்தனம் உள்ளிட்ட அனைத்து கூறுகளையும் விளக்கி பலரும் எல்லா ஊடகங்களிலும் எழுதிக் குவித்திருக்கிறார்கள், தேவைப்படும் விதத்தில் அவை தொடரவும் செய்யும். எனவே அவைகளை தவிர்த்துவிட்டு அந்த மக்கள் தங்களுக்குள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? போராட்டம் அவர்களை எப்படி மாற்றியிருக்கிறது? என்பதை அறிவதும் அவசியப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது போராட்டம் என்றாலே அது தனிப்பட்ட இழப்புகளின் கூட்டுக் கலவை, தேவையில்லாதது, சொந்த விசயங்களை கவனிக்க விடாமல் முடக்கி வைத்துவிடும், முன்னேற விருப்பமில்லாதவர்களின் கையாலாகாத்தனம் என்றெல்லாம் மத்தியதர வர்க்க முன்ஜாக்கிரதை முத்தண்ணாக்கள் பொதுப்புத்தியை புனைந்து வைத்திருக்க, போராடும் மக்களோ பாட்டாளி வர்க்கப் பண்பாட்டை இயல்பாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கம்யூனிசம் சாத்தியமில்லை என்று தங்கள் ஆசையை ஆய்வாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை விலக்கிவிடுவோம், கம்யூனிச சமூகத்தில் வாழ்வதே பெரும் தண்டனையாக இருக்கும் என்பது போன்று மொழிந்து வைத்திருக்கும் அந்த முத்தண்ணாக்களுக்கு இடிந்தகரை மக்கள் தங்கள் போக்கில் லேசாக பதிலடி தந்திருக்கிறார்கள்.

 

எத்தனையோ இடையூறுகள், அரசின் அடக்குமுறைகள், அவதூறு பரப்புரைகள் அனைத்தையும் கடந்து பல மாதங்களாக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கடலுக்குள் சென்று மீன் பிடிப்பது தான் அவர்களின் ஒரே வாழ்வாதாரம். அவர்களுக்குள் பேதங்கள் இல்லாமலில்லை. பகுதிவாரி முரண்பாடுகள், பிற மீனவ கிராமங்களுக்கிடையான பிரச்சனைகள், மதச் சச்சரவுகள் என்று அனேகம் இருந்தன. உலகமயமாக்கல் நுகர்வுக் கலாச்சார சீரழிவுகள், அரசியலற்ற, சமூக அக்கரையற்ற தன்னலப் போக்குகள் என்று எல்லாமும் அவர்களுக்குள் இருந்தன, இருக்கின்றன. ஆனாலும் பொதுநோக்கான போராட்டம் அவர்களிடையே செலுத்தியிருக்கும் தாக்கம் சற்றே வீரியமானது தான்.

 

அப்படி என்ன செய்துவிட்டார்கள் அவர்கள்? தங்கள் ஊருக்கான பொறுப்பை தங்களே ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அந்த ஊரை பிற பகுதிகளோடு இணைக்கும் இரண்டு சாலைகளையும் உளவாளிகள் ஊடாடி விடாமல் கண்காணிக்கிறார்கள். அரசு அத்தியாவசியப் பொருட்கள் கூட கொண்டு செல்ல முடியாமல் பொருளாதரத்தடை ஏற்படுத்திய போது பிற பகுதி மக்களுடன் தொடர்பு கொண்டு கடல் வழியாக தேவையான பொருட்களை தருவித்தார்கள். சின்னச் சின்ன சச்சரவுகளை தங்களுக்குளேயே தீர்த்துக் கொண்டார்கள். மக்கள் மன்றங்களை ஏற்படுத்தி, அந்தந்த ஊரின் பிரதிநிதிகளே அந்தந்த ஊரின் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்டு காரியமாற்றுவது தானே உயர்ந்த ஜனநாயகமாக இருக்க முடியும்.

 

அவர்களுக்கிடையேயான பகைமைகள் அனைத்தும் மறைந்து போனது. மத, ஜாதி வேறுபாடுகளைக் களைந்து அனைவரும் ஒன்றுபட்டு நிற்கிறார்கள். எந்த இருவர் சந்தித்துக் கொண்டாலும் போராட்டம் குறித்து விசாரிக்கிறார்கள். தன்னால் செய்யக்கூடிய போராட்டப் பணிகள் ஏதாவது இருக்கிறதா என ஆர்வத்துடன் விசாரிக்கிறார்கள். சின்னக் குழந்தை முதல் கண் இடுங்கிய பாட்டி வரை தெளிவாக அணு அரசியல் பேசுகிறார்கள். அன்றைய செய்தி முதல் அணு உலை குறித்த செய்திகள் அனைத்தும் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள், விவாதிக்கிறார்கள். தங்களுக்கான தெரிதல் எது என்பதை தெரிந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் இடத்தில் தானே சமூகக் கல்வி இருக்க முடியும்.

 

தங்களின் வாழ்வாதரம் முதல் அனைத்தும் பறிபோகவிருக்கிறது என்பதற்காக பல மாதங்களாக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களைச் சென்று சந்திக்கவோ, ஆதரவளிக்கவோ முன்வராத ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களுக்காக மெழுகாக ஒளி தருகிறோம் என்று இதுகாறும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்து, அதற்கு பதிலடியாய் ஓட்டுக் கட்சிகளின் கொடிக்கம்பங்களை வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறார்கள். சுற்றியுள்ள பல ஊர்களில் அவர்கள் துடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சுயத்தின் மீதான பற்று இற்றுப் போகாமல், சமூகத்தின் மீது அக்கரையில்லாமல் தார்மீகக் கோபம் வெடிக்குமா? யார் நண்பன்? யார் எதிரி? என்பதை தெளிவாக அறிந்து வைத்திருப்பது தானே முன்னேற்றத்தின் முதல் படி.

 

சமையல் வேலைகள் என்பது பெண்களை முன்னேற விடாமல் தடுத்து, வேறு சிந்தனைகள் தோன்ற விடாமல் முடக்கி வைப்பதில் பெரும் பங்காற்றுகிறது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் பத்து நிமிடங்கள் உண்டு முடிப்பதற்கு ஒரு பெண் இரண்டு மணி நேரம் உழைக்க வேண்டியதிருக்கிறது. இடிந்தகரையில் கடந்த பல மாதங்களாக பொதுச் சமையல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏற்றத் தாழ்வுகளற்று ஒரே மாதியான தட்டுகளில் ஒரே உணவை ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து அனைவரும் சப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொழிலுக்குச் செல்லாமல் இருக்கும் நிலையில், அவர்களுக்கிடையேயான பொருளாதர ஏற்றத்தாழ்வுகளை மறந்து ஒருவரை ஒருவர் தங்கிப்பிடிப்பது மட்டுமல்லாமல் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிக்க வரும் அனைவரையும் ஒரு வேளையாவது சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் செல்ல வேண்டும் என்றும் உபசரிக்கிறார்கள். சமையல் வேலைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பெண்களும் ஆண்களுடன் போரட்டங்களுக்கான முனைப்புகளில் பங்கெடுக்கிறார்கள். இங்கிருந்து தானே ஆண் பெண் சமத்துவம் தொடங்க முடியும்.

 

போராட்டப் பந்தலுக்கு அருகே ஒரு தனியார் பள்ளி, தங்கள் பள்ளியில் இருப்பதாக நம்ப வைக்க முயலும் வசதிகளைப் பட்டியலிட்டு உங்கள் பிள்ளைகளை எங்கள் பள்ளியில் சேர்த்து உங்களைக் கொள்ளையடிக்க எங்களுக்கு உதவுங்கள் என்று பெரிய விளம்பரத் தட்டி ஒன்றை வைத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தது. மக்களின் இந்த போராட்டம் குறித்து அந்த தனியார் பள்ளிக்கு ஏதேனும் கவலை இருக்குமா? அனைவரும் போராட்டத்திற்காக ஒன்றுகூடும் இடத்தில் தன் பள்ளியை விளம்பரம் செய்ய முயலும் எண்ணம்; உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் என் லாபத்துக்கு உத்திரவாதம் தர வேண்டும் எனும் எண்ணம் முதலாளிகளைத் தவிர வேறு யாருக்கு வரும்? இதைப் பார்த்து முகம் சுழித்த சில இளைஞர்கள் உடனே ஊர்க் குழுவை கண்டு தெரிவிக்க அங்கேயே அதற்கான முடிவு எடுக்கப்படுகிறது. விளம்பரத்தட்டி அகற்றப்பட்டு அதற்கு பொருத்தமான இடமான குப்பைக்குச் செல்கிறது.

 

இடிந்தகரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் உள்ள பள்ளிக்கூடத்தில் அந்த ஊரில் படித்து தகுதியுடன் இருக்கும் அனைவருக்கும் வேலை வழங்கி வருகிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஐந்து ஆண்டுகள் காலம் அனுமதி. எந்த முன்பணமோ, லஞ்சமோ பெறாமல் வேலை வழங்குகிறார்கள். ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்ததும், அவர் விரும்பும் எந்த இடத்திலும் சென்று வேலை செய்து கொள்ளலாம். அந்த இடத்தில் வேறொரு புதியவருக்கு வேலை வழங்கப்படும். சுழற்சி முறையில் தகுதியுள்ள அனைவருக்கும் வேலை கிடைக்கிறது.

 

தங்களுக்கு ஆபத்தை விளைக்கும் எதையும், தாங்கள் விரும்பாத எதையும், தங்கள் மத்தியில் அனுமதிக்க முடியாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள் அவர்கள். தங்கள் வீட்டில் பிறரால் வெடிகுண்டு வைக்கப்படுவதை விரும்பாத எவரும் அணு உலைக்கு எதிரான இந்த போராட்டத்தை ஆதரிக்க கடமையுள்ளவர்கள் அல்லவா? போராட்டம் மறந்து போன சிறப்பான பண்பாட்டு விழுமியங்களை எல்லாம் நமக்கு மீட்டித்தரும் என்பதற்கு இடிந்தகரை மக்கள் வாழும் சான்றாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான நம்முடைய கடமையை நாம் எப்போது செய்யப் போகிறோம்?

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

கூடங்குளத்திடன் போர்தொடுத்திருக்கும் தமிழ்நாடு

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான அணு உலைகளை மூடுவோம்

கூடங்குளம் ஆபத்து பாதுகாப்பில் மட்டும் தானா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான அணு உலைகளை மூடுவோம்

அன்பார்ந்த பொது மக்களே,

தமிழகத்தின் கூடங்குளம் அணு உலையை மூட வேண்டும் என்று கூறி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கன்யாகுமரி மாவட்டம் இடிந்த கரையில் நடத்திவரும் உறுதியான தொடர் போராட்டம் உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது. ஜப்பானின் புகுசிமா அணு உலையில் ஏற்பட்ட விபத்தால் உணவு, குடிநீர், பால், காற்று, கடல்நீர் விசமாகி 2 லட்சம் மக்கள் அப்பகுதியிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டு உள்ளனர். கதிர்வீச்சு தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது. புகுசிமா அணு உலை விபத்து ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்வு, உலகம் முழுவதும் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டத்தை தூண்டியுள்ளது. இதனால் சுவிட்சர்லாந்து ஜெர்மனியில் அணுமின் உலைகளை மூட முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. உலகநாடுகள் முழுவதும் அணுக் கொள்கைகளை மறுபரிசீலனை செய்து வருகின்றன. ஆனால் மன்மோகன் சிங் அரசு இந்திய அமெரிக்க அணு சக்தி ஒப்பந்தத்தின்படி 3 லட்சம் கோடிக்கு 36 அணு உலைகளை அமெரிக்க, ரஷ்ய, பிரான்ஸ் நிறுவனங்களிடம் வாங்கி இந்திய கடற்கரைகள் முழுவதும் நிறுவும் முடிவிலிருந்து பின்வாங்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்கிறது.

அணு உலைகள் பாதுகாப்பானது, மின்சார தட்டுப்பாட்டை நீக்கக் கூடியது, நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானது, அணு உலைக்கு எதிராக போராடுவோர் தேச விரோதிகள் அன்னியக் கைக்கூலிகள் என்றும் தொடர்ந்து தமிழக மக்கள் மத்தியில் தொலைக்காட்சிகள், பத்திரிக்கைகள், அப்துல் கலாம் போன்ற நபர்கள் மூலம் பிரச்சாரம் செய்கிறது. ஆர்எஸ்எஸ், பிஜேபி, சிவசேனா, காங்கிரஸ், சாதி சங்கங்கள் போன்ற மக்கள் விரோத கும்பல் பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக பொய்ப் பிரச்சாரத்தை விசமமாக மக்கள் மத்தியில் கக்குகின்றன.

தற்போது இரத்தம்சிந்தியமக்கள் போராட்டத்தால் இராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜெய்தாப்பூர் அணு உலை நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மேற்கு வங்கத்தில் அணு உலை கட்டும் திட்டத்தை மம்தா பானர்ஜி நிராகரித்துள்ளார். கேரளாவில் மக்களும் அனைத்து கட்சிகளும் அணு உலைகளை எதிர்த்துப் போராடிவராமல் தடுத்துள்ளனர். இந்த உரிமை தமிழக மக்களுக்கு இல்லையா? மக்களின் வரிப்பணம் கொள்ளை போவது, கதிர்வீச்சால் உயிரிழப்பு, நோய்கள், அணுக் கழிவுகளை[ப் பாதுகாப்பது, விவசாய நிலங்கள், கடல்வளம் பாழாவது, காற்று மாசுபடுவது என பல்வேறு இழப்புகளை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் கூடங்குளம் இடிந்தகரை மக்கள் போராடக் கூடாதா? 1988ல் கூடங்குளத்தில் நடந்த போராட்டத்தினால் ராஜிவ் காந்தி அணு உலைக்கு அடிக்கல் நாட்ட முடியாததுடன் போராட்டக்காரர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி ஒடுக்கியதை மறக்க முடியுமா? சுற்றுச் சூழல் ஆய்வு, அணு உலை அமைப்பதற்கான சர்வதேச விதிமுறைகள் என எதையும் கூடங்குளத்தில் அரசு பின்பற்றவில்லை. உறுதியான இடிந்தகரை மக்கள் போராட்டத்திற்கு நாடுமுழுவதும் ஆதரவு பரவிவருவதைக் கண்டு அச்சமுற்ற மத்திய, மாநில அரசுகள் தூதுக்குழு, பேச்சு வார்த்தை என்று ஒருபுறம் இழுத்தடித்து; மறுபுறம் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம்,முப்படை இராணுவம், போலீசு, பொய்வழக்கு என மிரட்டி ஒடுக்கிவிடலாம் என கனவு காண்கிறது.மக்களின் நலன்களிலிருந்து பரிசீலிக்காமல் முதலாளிகளின் லாபத்திலிருந்து பரிசீலிக்கிறது.

1986 ரஷ்ய செர்னோபில் அணு உலை விபத்தில் பல்லாயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டு, லட்சக்கணக்கான மக்கள் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, 50 மைல் சுற்றளவுப் பகுதி பொட்டல் காடாக மாறியது. இன்னும் அணுக் கதிர்வீச்சு அப்பகுதியில் நீடித்து வருகிறது. செர்னோபில்லின் அதே தொழில் நுட்பத்தில் இன்று கூடங்குளத்தில் இரண்டு அணு உலைகள் கட்டப்பட்டுள்ளது.மேலும் நான்கு உலைகள் கட்டப்பட இருக்கின்றன. 13 ஆயிரம் கோடி மதிப்பிலான விவிஇஆர்1000 என்ற இந்த அணு உலையின் ஆயுட் காலம் 35 ஆண்டுகள் மட்டுமே. அதன்பின் இயக்க முடியாது.

ரஷ்ய சுற்றுச் சூழல் விஞ்ஞானிகள் 2011ல் ரஷ்யப் பிரதமர் மெத்வதேயிடம் அளித்த அறிக்கையில் விவிஇஆர்1000 தொழில் நுட்ப அணு உலைகளில் (கூடங்குளம்) 31 குறைபாடுகள் உள்ளதை சுட்டிக்காட்டி உள்ளனர். அணு உலைக் கழிவுகளை மூவாயிரம் அடிக்குக் கீழ் புதைத்து, குறைந்தது 24000 ஆண்டுகள் பாதுகாக்க வேண்டும். கதிர்வீச்சின் தாக்கம் சுமார் 50 ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை இருக்கும்.

இன்று மொத்தமின் உற்பத்தியில் 97% மக்களுக்கு பாதிப்பின்றி அனல்,நீர்,காற்று, கடலலை, சூரிய ஒளி, கழிவுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து மின் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. யூனிட்டுக்கு 2 ரூபாய் மட்டுமே செலவாகும். அணு உலைதான் ஒரே வழி என்பது போல பேசுவது மோசடியானது. பன்னாட்டு கம்பனிகளின் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்கள், ஷாப்பிங் மால்கள், தொலிழ்நுட்ப பூங்காக்களுக்கு 24 மணிநேர ஏ.சி. க்கு வழங்கப்படும் தங்கு தடையற்ற மின்சாரத்தை சிக்கனப்படுத்தினாலே அணு உலைகளிலிருந்து கிடைக்கும் மின்சாரத்தை ஈடுகட்ட முடியும். இலவசங்களுக்குப் பதிலாக நாடு முழுவதும் சி.எப்.எல் பல்புகள் கொடுத்து மின் பயனீட்டு அளவைக் குறைக்கலாம். மக்களின் மின்சாரத் தேவைக்குத்தான் அணு உலைகள் என்பது மோசடியானது.

அணு உலையை இயக்க யுரேனியம் வெளிநாடுகளில் தான் வாங்க வேண்டும். பெட்ரோல் விலை போல அதுவும் உயரும். இதனால் உற்பத்திச் செலவு 10 ரூபாய்க்கும் மேலாகும். ஒருவேளை வெளிநாடுகள் யுரேனிய விற்பனையை நிறுத்தினால் அணு உலைகள் என்னவாகும்?இந்தியா மொத்த மின்சாரத் தேவையில், தற்போது இயங்கி வருகின்ற 18 அணு உலைகள் மூலம் 2.8% மட்டுமே கிடைக்கிறது. 2005ல் 3,310 மெ.வா உற்பத்தி செய்ய அணு உலைகளை இயக்க பயன்படுத்தப்பட்ட மின்சாரம் 4000 மெகாவாட் என்கிறார் பேராசிரியர் தீரேந்திர சர்மா. ஆனால் காற்றாலைகளால் மட்டும் தமிழகத்திற்கு 2040 மெகாவாட் மின்சாரம் கிடைக்கிறது.

அணு உலையில் விபத்தே ஏற்படாது, 100% பாதுகாப்பானது என்று சொல்லுமரசவைக் கோமாளி அப்துல் கலாம்,வல்லரசு கனவு காணும் ஆர்.எஸ்.எஸ், பிஜேபி போன்ற அணு உலையை ஆதரிக்கும் நபர்களிடம் கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது என்று பேசுகிறார். பல மாதங்களாக போராடும் மக்களை சந்திக்கவில்லை. பூகம்பத்தால் அணை உடைந்துவிடும் என நினைத்தால் காவேரி ஆற்றில்கரிகாலன்கல்லணையை கட்டியிருக்க முடியாது. ஆயிரம் ஆண்டு தஞ்சை பெரிய கோவில் இருக்காது என லூசு தனமாக நம்மிடம் பேசுகிறார். இந்திய அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தப்படி அனைத்து அணு உலைகளையும் இயக்கினால் கூட இன்னும் 15 வருடங்களுக்குப் பின்பும் இந்திய மின் தேவையில் 7% மட்டுமே அணு மின்சாரத்தால் கிடைக்கும். பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளைப் பாதுகாக்கும் அணு சக்தி இழப்பீட்டு சட்டத்தை நீக்குவதற்கு மன்மோகன் சிங்கிடம் பேசுவாரா? மின் தேவைக்கு அணு உலைதான் ஒரே வழியா எனக் கேட்பாரா?

அணு மின் உலையினால் ஏற்படும் மிகப்பெரிய,தலைமுறைகள் கடந்த அபாயம்,அணுக் கழிவுகளைப் பாதுகாப்பது. ஏற்கனவே தாராப்பூர் அணு உலைக் கழிவை திரும்பப் பெறும் பொறுப்பை அமெரிக்கா நிராகரித்ததால், 20 ஆண்டுகளாக இந்திய அரசுபெரும் பொருட்செலவில் பாதுகாத்து வருகிறது. தற்போது கூடங்குளம் அணுக் கழிவுகளை எடுத்துச் செல்ல ரஷ்ய அரசு மறுத்துள்ளது. பொதுவாக அணு உலைகள் அணு குண்டு தயாரிப்புடன் பிணைக்கப்பட்டு இராணுவம், பாதுகாப்புடன் தொடர்பு படுத்தப்படுவதால் இதில் நடக்கும் விபத்துகள், ஊழல்கள், தொழில்நுட்ப தோல்விகள், துரோகம் போன்றவை இரகசியம் என்ற பெயரில் மூடி மறைக்கப்படுகிறது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து அணுசக்தித் துறைக்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்க, நீதிமன்றத்தில் வழக்குப் போட உரிமைகள் மறுக்கப்படுகிறது. இதனால் இந்திய மக்களின் 3 லட்சம் கோடி ரூபாய் வரிப்பணம், லட்சக் கணக்கான மக்களின் உயிர்ப் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட அனைத்தும் அமெரிக்க இந்திய முதலாளிகள், அதிகாரிகள் மட்டுமே முடிவு செய்யும் அவலம் உள்ளது.

அணு உலை விபத்து இழப்பீடு சட்டத்தின் படி விபத்து நடந்தால் எத்தனை ஆயிரம் பேர் இறந்தாலும் அணு உலைகளை விற்ற பன்னாட்டு நிறுவனம் ரூபாய் 1500 கோடி கொடுத்தால் போதும். மீதிப் பணத்தை இந்திய அரசே மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து வழங்க வேண்டும். அமெரிக்காவில்பிரைஸ் ஆண்டர்சன் சட்டத்தின் படி இதே அணு உலை நிறுவனங்கள் ரூபாய் 49,266 கோடி நட்ட ஈடாக வழங்க வேண்டும். ஏனென்றால் அமெரிக்க உயிரைவிட இந்திய உயிர் 33 மடங்கு கீழானது. அணு சக்தி ஒழுங்கு வாரியம், அணு உலை விபத்தை முக்கியத்துவம் இல்லாத விபத்து என அறிவித்தால் நட்ட ஈடு வழங்கத் தேவையில்லை. 24000 ஆண்டுகள் கதிர் வீச்சு உள்ள விபத்திற்கு 10ஆண்டுகளில் இழப்பீடு கோராவிட்டால் அதன்பின் சட்டப்படி கோரமுடியாது. சுனாமி, நிலநடுக்கம், போர், பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளால் விபத்து ஏற்பட்டால் மத்திய அரசு நட்டஈடு வழங்க வேண்டியதில்லை.

இன்று கூடங்குளம் போன்றே இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலை காலத்தில் அனுமதி வழங்கப்பட்டு போபாலில் அமெரிக்க யூனியன் கார்பைடு ரசாயண தொழிற்சாலை ஏழை மக்கள் வசிக்கும் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டு 1984 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் ஒரே இரவில் 20 ஆயிரம் மக்கள் துள்ளத் துடிக்க கொல்லப்பட்டனர். இன்றளவும் அதன் பாதிப்பு தொடர்கிறது. விசக் கழிவுகள் அகற்றப்படவில்லை. முறையாக இழப்பீடும் வழங்கப்படவில்லை. வழக்கின் முதல் குற்றவாளி ஆண்டர்சன் மீது இன்னும் விசாரணையே துவக்கப்படவில்லை. மற்ற குற்றவாளிகளுக்கு TVS-50 இடித்தால் என்ன தண்டனையோ அதுதான் வழங்கப்பட்டது. அன்றைய தினமே ஜாமீனிலும் விடப்பட்டனர். மத்திய அரசின் யோக்கியதை இதுதான். ஆனால் கூடங்குளம் அணு உலையில் பாதிகப்படும் மக்கள் வழக்கே தொடுக்க முடியாதபடி இந்திய அரசுக்கும் ரஷ்ய நிறுவனத்திற்கும் இடையே உடன்பாடு ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அணு உலைகள் கட்டுவது மக்களின் மின்சாரத் தேவையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட முடிவல்ல; இந்திய அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தம், இந்திய அமெரிக்க இராணுவ ஒப்பந்தம்,இந்திய பிரான்ஸ், இந்திய ரஷ்ய வர்த்தக உடன்பாடுகள், இந்திய முதலாளிகள் நலன் ஆகியவைகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு. இதில் மக்களின் நலன், வளர்ச்சி, பாதுகாப்பு துளியுமில்லை. விவசாயம்,பொது வினியோகம், கல்வி, சுகாதாரம், சமூக நலத் திட்டங்கள், சுயசார்பு விஞ்ஞான வளர்ச்சி, சுற்றுச் சூழலை பாதிக்காத மின்சார தயாரிப்புக்கென தேவையான நிதியை ஒதுக்காமல், பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளின் லாபவெறிக்காகவும், இந்திய அதிகார வர்க்கத்தின் வல்லரசு கனவுகளுக்காகவும் லட்சக்கணக்கான கோடி வரிப்பணத்தை பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் கிடைப்பதாகக் கூறும் 7%அணுசக்தி மின்சாரத்திற்காக முதலீடு செய்வதன் ஒரு பகுதியே கூடங்குளம் அணு உலை. 40 ஆண்டுகள் கூட ஆயுளற்ற அணு உலைகளுக்கு, 400 தலைமுறை மக்களின் உயிரை, வாழ்க்கையை பணயம் வைக்கும் கொடூரத்தை அனுமதிக்கலாமா?

அறிவார்ந்த தேசப்பற்றாளர்களே, கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வுரிமையை தகர்க்கும் அணு குண்டு, அணு உலை அரசியல், ஆதிக்க வல்லரசுக் கனவு, அமெரிக்க அடியாள் அரசியலை நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. கூடங்குளம் மட்டுமல்ல இப்புவிப் பரப்பிலிருந்தே மனிதகுலத்திற்கு எதிரான அனைத்து அணு உலைகளையும் அகற்றும் வரை போராடுவோம். வாரீர்!

மத்திய மாநில அரசுகளே!

பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளின் லாப வெறிக்காக சொந்த நாட்டு மக்களை பலியிடாதே!

அனல், நீர், காற்று, கடலலை, சூரிய ஒளி போன்ற சுயசார்பு மின்சார வளர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை கொடு!

தமிழக மக்களே!

இந்திய அரசு, ஆர்.எஸ்.எஸ், பிஜேபி,காங்கிரஸ், சிவசேனா கும்பலின் பொய்ப் பிரச்சாரத்தை முறியடிப்போம்!

நம் அனைவருக்காகவும் போராடும் கூடங்குளம் இடிந்தகரை மக்களின் போராட்டத்தில் இணைவோம்!

மனிதகுல விரோத அணு உலைகளை நாட்டை விட்டேவிரட்டியடிப்போம்!

பன்னாடுமுதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான மனித குலத்திற்கு எதிரான கூடங்குளம் அணு உலையை மூடுவோம்

கண்டன ஆர்ப்பாட்டம்

நாள்: 16/11/2011 – புதன், காலை 10 மணி

இடம்: பாலக்கரை, விருத்தாசலம்

மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம் – தமிழ் நாடு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌


 

கூடங்குளம் ஆபத்து பாதுகாப்பில் மட்டும் தானா?

கடந்த பத்து நாட்களாக நடைபெற்றுவந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டம் ஜெயாவின் வாக்குறுதிகளை நம்பி முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.  கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே அரசுசாரா அமைப்புகள் அணு உலைகள் ஆபத்தானவை என்று கூடங்குளம் பகுதிகளில் மக்களிடையே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றன.  இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஜப்பானில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கமும், சுனாமியும் அதனைத் தொடந்து அணு உலைகள் வெடித்துச் சிதறியதும் அந்த மக்களிடையே மிகுந்த பய உணர்வை தோற்றுவித்தது.  அதுபோன்ற இயற்கைச் சீற்றங்கள் ஏதேனும் இங்கும் நடந்தால் என்ன நடந்தது என்பதை உணர்வதற்குக் கூட நாம் மிச்சமிருக்க மாட்டோம் எனும் அச்ச உணர்வே அவர்களை போராட்ட உணர்வுக்குள் உந்தித் தள்ளியிருக்கிறது.

அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றி மைய அரசுக்கு அனுப்பிவைத்தால் அதற்கு என்ன மதிப்பிருக்கும் என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.  இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் அணு உலை பாதுகாப்பாகவே இருக்கிறது, மக்கள் அச்சப்படத் தேவையில்லை என அறிக்கைவிட்ட ஜெயாவை உள்ளாட்சித் தேர்தல் ஞாபகங்களே தீர்மானம் நிறைவேற்றும் உணர்வுக்குள் உந்தித் தள்ளியிருக்கும் என்பதில் யாருக்கும் ஐயமிருக்கப் போவதில்லை. மட்டுமல்லாது தினம் ஒரு ஓட்டுக் கட்சித் தலைவர்கள் உண்ணாவிரதமிருந்த மக்களை பார்த்து முழக்கமிட்டதிலும் இந்த உணர்வைத்தவிர வேறு ஒன்றும் தொழிற்பட்டிருக்காது என்பதிலும் ஐயமொன்றுமில்லை.

வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள், வளரும் நாடுகள், மூன்றாம் உலக நாடுகள் என்று உலக நாடுகளை மூன்றாக பிரித்திருக்கிறார்கள்.  இதில் வளர்ச்சியடைந்த வல்லாதிக்க நாடுகள் எதிலும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் புதிதாக எந்த அணு உலையும் தொடங்கப்படவில்லை.  உலகிலேயே யுரேனிய வளம் அதிகம் கொண்டிருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு அணு உலை கூட கிடையாது.  வளரும் நாடுகளும் மூன்றாம் உலக நாடுகளிலுமே மின்சார பற்றாக்குறையை சமாளிக்க என்று காரணம் கூறிக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக அணு உலைகள் அமைக்கப்பட்டு வருகிறது.  அமெரிக்க, ரஷ்ய ஏகாதிபத்தியங்கள் பனிப்போரின் போட்டியால் உருவாக்கி குவித்து வைத்திருக்கும் அணு ஆயுத அழிவுச் சமன்பாடுகளை உலகிற்கு விற்பதற்காக மின்சாரத்தை காரணமாகக் காட்டி உலக நாடுகளின் தலையில் அணு தொழில் நுட்பங்களை இறக்கி வருகின்றன.  வல்லரசு கனவில் இந்த நாடுகளும் மின்சாரம் எனும் திரை மறைவில் அணு ஆயுதங்களை பிரசவிக்கின்றன.

மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய அணுத் தொழில் நுட்பம் சிறப்பான பங்களிப்பைச் செய்யும் என்று எந்த அறிவியலாளரும் ஒப்புக் கொண்டதில்லை.  உலகம் முழுவதிலிருக்கும் மொத்த அணு உலைகளும் அவற்றின் மொத்தத் திறனில் சிக்கலின்றி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்தாலும், மொத்த உலகத் தேவையில் 17 நூற்றுமேனியை (சதவீதம், விழுக்காடு)  மட்டுமே நிறைவு செய்திருக்கும். ஆனால் அந்த 17 நூற்றுமேனி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய; மரபுசார்ந்த தொழில்நுட்பங்களின் மூலம் 70 நூற்றுமேனி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய எவ்வளவு செலவு செய்திருக்க் வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு செலவு செய்தாக வேண்டும். மட்டுமல்லாது, அணுநுட்பத்தில் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுவதினால் ஏற்படும் கழிவுகளை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு பாதுகாத்தாக வேண்டும். அணுநுட்பத்தை ஆதரிக்கும், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு அடிவருடும் எந்த அயோக்கியர்களும் இந்தக் கழிவுகளைப் பாதுகாக்க என்ன வழிமுறையை வைத்திருக்கிறார்கள் என்று வெளிப்படையாக மக்களுக்கு அறிவித்ததில்லை.  இதற்காக ஆகும் செலவுகளையெல்லாம் கொண்டு கூட்டிப்பார்த்தால் இந்தியா போன்ற நாடுகள் மின்சாரத்திற்காக அணுநுட்பத்தை பயன்படுத்துவது, வெளிச்சம் இல்லை என்பதால் கூரையை எரிப்பதைவிட படு முட்டாள்தனமான செய்கை.

 

அமெரிக்காவின் மூன்றுமைல் தீவு விபத்தும், ரஷ்யாவின் செர்னோபில் விபத்தும், ஜப்பானின் புக்குஷிமா விபத்தும் நிகழ்வதற்கு முன்னர் மிக்குயர் திறன் கொண்ட பாதுகாப்பு அமைப்புகளை செயல்படுத்தி வருகிறோம் என்று தான் உலகிற்கு கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆனால் நிகழ்ந்த பின்போ, எதிர்வரும் தலைமுறைகளும் கதிர்வீச்சின் கோரத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதை மீட்க எதுவும் செய்ய இயலாமலிருக்கிறார்கள், முயலாமலுமிருக்கிறார்கள்.  மக்களின் இருப்பையே அசைத்துப் பார்க்கும் இதில் பாதுகாப்பு அமைப்புகளில் இவர்கள் காட்டும் அலட்சியம் எந்த எண்ணத்தில் இருந்து முளைக்கிறது?  எந்த எல்லை வரை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்தாலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத இந்த நுட்பங்களை உலகெங்கும் ஏற்றுமதி செய்யத் தூண்டிய அடிப்படை என்ன? பிரதமரோ, முதல்வரோ அல்லது யாரோ சில அதிகாரிகளோ தந்து செல்லும் சில உறுதி மொழிகளால் அமைதியடைந்துவிட முடியுமா? ஆபத்து எனும் அச்சம் மட்டும் இது போன்ற போராட்டங்களுக்கு உரமாயிருக்க போதுமா? ஆனால், இடிந்தகரையில் தன்னார்வக் குழுக்களால் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டு, 127 பேர் மேற்கொண்ட சாகும் வரை உண்ணாவிரதமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மேற்கொண்ட தொடர் உண்ணாவிரதமும் பாதுகாப்பு பயங்களைத் தாண்டி மேலெழுந்து வரவே இல்லை.

1986 ல் நடந்த செர்னோபில் விபத்தின் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே 1988ல் கோர்பசேவ் ராஜிவ் காந்தி இடையே அதே அணுநுட்பத்தில் கூடங்குளம் அனு உலைக்கான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகிறது. அணு தொழில் நுட்பத்திலும் கணநீர் பயன்பாட்டிலும் ஏற்றுமதி செய்யும் தகுதியுள்ள நாடாக இருந்தும், காலாவதியான தொழில்நுட்பம் அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தம் எனும் பெயரில் இந்தியாவின் மீது திணிக்கப்படுகிறது.  போபால் நச்சுவாயு கசித்து கொத்துக் கொத்தாய் மக்கள் மடிந்து விழுந்து கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு காரணமானவனை பாதுகாப்பாக தப்பிக்க வைத்த நாடு இது. அதே அடிச்சுவடியில் அணு விபத்து நடந்தால் அந்த தொழில்நுட்பத்தை தந்தவர்கள் இழப்பீடு எதுவும் தரவேண்டியதில்லை என்று சட்டம் வகுக்கிறார்கள்.  இவைகளின் பின்னாலிருக்கும் அரசியல் காரணங்களை வரித்துக் கொள்ளாமல், அழிந்து விடுவோம் எனும் அச்சம் மட்டும் பேரளவான நிதித் திட்டமிடலுடன் நடத்தப்படும் இது போன்ற திட்டங்களுக்கு எதிரான ஆயுதங்களைத் தந்துவிடுமா?

மின்சாரம் எனும் இன்றியமையாத தேவையின் பின்னே மறைந்து வரும் மறுகாலனியாக்கத்தை நிகழ்விலிருந்தே கண்டு கொள்ளலாம். இருக்கும் மின்சாரத்தை மக்களுக்கு வெட்டி விட்டு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு கொட்டிக் கொடுப்பதை தொழில் வளர்ச்சி என்று நம்பச் சொல்கிறார்களே,  அதன் மீது கேள்வி எழுப்பாத யாருக்கும் மின்சாரத்தின் பின்னிருப்பதை அறிவதில் துல்லியமிருக்காது.  அதனால் தான் அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தப் படுகிறது. கடந்த பத்து நாட்களில் ஒருமுகப்பட்ட மக்கள் ஓட்டுக் கட்சிகளின் வாக்குறுதிகளில் ஒதுங்கிவிடலாகாது.  அடுத்த சுற்றுக்கு ஆயத்தமாவோம். அப்போது உண்ணாமல் அமர்ந்துவிடாமல் நம் அரசியலைக் கூர்தீட்டி எழுந்து நிற்போம், அதிகார ஆயுதம் வைத்திருப்போரை பதில் கூறவைப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கல்விக்கான மக்களின் உரிமை:-விருத்தாசலத்தில் நக்சலைட்டுகளின் நேரடி நடவடிக்கை

திருச்சி-சென்னை தேசிய நெடுஞ்சாலையில், கடலூர் மாவட்டத்தில்  உள்ள ஊர் சிறுநெசலூர். இவ்வூரில் உள்ள அனைவரும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்.1926-ல் வெள்ளையன் ஆட்சியிலேயே போராடி தொடக்கப்பள்ளியை கொண்டு வந்தார்கள் இவ்வூர்மக்கள்.இதனால் இவ்வூரில் மட்டும் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட அரசு ஊழியர்கள், ஆசிரியர்கள், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பட்டதாரிகள் உள்ளனர். 2006 தேசிய நெடுஞ்சாலையை விரிவாக்கம் செய்தபோது,சாலையின் கீழ்ப்புறம் ஊரும், மேற்புறம் பள்ளியும் இரண்டாக துண்டாடப்பட்டது. இவ்வூர் மக்களின் மேம்பால கோரிக்கையை நிராகரித்த தேசியநெடுச்சாலை துறையினரை தமது அலட்சியத்தின் மூலம் மாநில அரசு அதிகாரிகளும் ஆதரித்ததால், தொடக்கப்பள்ளி பாழடைந்து போனது
இதனால் தமது குடியிருப்புப் பகுதியிலேயே பள்ளிக் கட்டிடம் கட்டித்தருமாறு மக்கள்கோரினர். ஆனால் அரசுஅதிகாரிகளோ மக்களின் கோரிக்கையை கண்டுகொள்ளவே இல்லை. இறுதியாக சென்ற ஆண்டு ஊருக்கு அருகே உள்ள அய்யனார் கோவில் தரிசுநிலத்தில் பள்ளிக்கூடம் கட்டித்தருமாறு மக்கள் கோரிக்கை வைத்தனர். ஆனால் மக்களின் இக்கோரிக்கையை ஆதிக்கச்சாதி வெறியர்கள் எதிர்த்தனர். மக்கள் போராடிய பிறகு ஆதிதிராவிட நலத்துறை மூலம், கோவில் தரிசு நிலத்தில் 20 செண்ட் இடத்தை அறநிலையத் துறையிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கி பள்ளிக்கட்டிடம் கட்டுவதென, மாவட்டஆட்சியர் மக்களிடம் வாக்குறுதி தந்தார். அதன்படி பத்திரப்பதிவு அலுவலகத்தில் நிலமதிப்பீடு பெற்றுத்தரப்பட்டது. இந்த நிலமதிப்பீட்டை மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் மாவட்டவருவாய்துறை அலுவலர் ஆகியோரும் ஏற்றுக்கொண்டு, அதை இந்து அறநிலையதுறைக்கு அனுப்பிவைத்தனர்.
இந்து அறநிலையத்துறை,பத்திரப்பதிவு துறை மதிப்பீட்டை ஏற்கமுடியாது என்றும், சந்தை மதிப்பீட்டின் படி தான் நிலம் விற்பனைக்கு தரமுடியும் என்றும் கூறி ஆதிக்கச்சாதி வெறியர்களுக்கு ஆதரவாக, சட்டத்துக்கு புறம்பாக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரின் பரிந்துரையை நிராகரித்தது. இதனால் இம்முறையும் மக்களின் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது. கடந்த 5 ஆண்டுகளாக பள்ளி கட்டிடம் இல்லாததால் 200 மாணவர்களின் படிப்பு முற்றாக பாழடிக்கப்பட்டு விட்டது. ஐம்பது குழந்தைகள் மட்டுமே அமரக்கூடிய அங்கன்வாடிக் கட்டிடத்தில், மேலும் 200 மாணவர்களுக்கும் மதிய உணவு மட்டும் தரப்பட்டது. ஐந்து ஆண்டுகளாய் மக்கள் மனுக்கள், உண்ணாவிரதம், பிள்ளைகளை மதிய உணவு வாங்காமல் நிறுத்துதல், தேர்தல் புறக்கணிப்பு என்று அறிவிக்கும் போதெல்லாம், மக்களை அதிகாரிகள் தமது வெற்று வாக்குறுதிகள் மூலமே ஏமாற்றி வந்துள்ளனர். பல ஆண்டுகளாய், பல வழிகளில் போராடியும் தீர்வு ஏதும் கிடைக்காததால் மக்கள் சோர்ந்து போனார்கள். இதனால் ஆண்டுக்கு, ஆண்டு போராட்டங்களில் மக்களின் பங்கேற்பு குறைந்து வந்தது. ஒரளவிற்கு வசதி உள்ளோர் தமது பிள்ளைகளை தனியார் பள்ளிகளிலும், வேறு சிலர் வேப்பூர் அரசு பள்ளியிலும் சேர்த்தனர். கோமா நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட சிறுநெசலூர் தொடக்கப்பள்ளியை, ஆதிதிராவிடர் நலத்துறையோ தமது பதிவேடுகளில் மட்டும் ஆரோக்கியமாக உயிர் வாழ வைத்து, அனைத்து மாணவர்களையும் தேர்ச்சி பெற வைத்தது . மேற்கண்ட தமது செயலின் மூலம் இனி சிறுநெசலூரில் பள்ளிகூடமே வராது என்ற அவநம்பிக்கையை மக்களிடையே விதைத்தது.
இப்படிப்பட்ட சூழலில், தான் இந்த அநீதியைக் கண்டு சகிக்க முடியாத கல்வித்துறை ஊழியர் ஒருவரின் மனசாட்சி, விருத்தாசலம் வட்டார விசாயிகள் விடுதலை முன்னணிக்கு இத்தகவலை கொண்டுவந்து சேர்த்தது. இச்செய்தியை கேட்டு ஒருகனம் அதிர்ந்து போன தோழர்கள், மறு கனமே களத்தில் இறங்கினர். சிறுநெசலூர் சென்று மக்கள் இடையே தகவல்களை சேகரித்தனர் . தாம்சேகரித்த தகவல்களை ஆய்வு செய்து, பிரச்சனைக்கான தீர்வை தீர்மானித்தனர். ஊரில் உள்ள முன்னணியாளர்களை அடையாளம் கண்டு, அவர்களோடு உரையாடி இப்பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கான வழிமுறையை விளக்கினர்.
ஆலிச்சிக்குடி நேரடி நெல் கொள்முதல் நிலையத்தில் நடந்த முறைகேடு, அதற்கு எதிராக மக்களை திரட்டி தாம் நடத்திய போராட்டம், ஆகியவற்றை முன்னணியாளர்களுக்கு விளக்கி, மாபெரும் மக்கள் சக்தி மூலம் மட்டுமே நாம் நமது கோரிக்கையில் வெற்றி பெற முடியும் என்பதை விளக்கி, புரியவைத்து ஏற்க வைத்தனர். விவிமு-வின் நுகர்பொருள் வாணிப கழக நேரடி நெல் கொள் முதல் நிலையத்தில் நடந்த ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டத்தைப் பற்றி நாளிதழ்கள் மூலம் தெரிந்து வைத்திருந்த முன்னணியாளர்கள், விவிமு- வின் வழிகாட்டுதலை படிப்படியாக ஏற்றுக் கொண்டனர். இவர்கள் மூலம் ஒரு சில தினங்களில் இளைஞர்களின் கூட்டம் கூட்டப்பட்டு, அவர்களும் ஏற்கும் வகையில் தீர்வு முன்வைக்கப்பட்டது. முன்னணியாளர்கள்,  இளைஞர்கள் நம்பிக்கை அடைந்தவுடன்,உடனடியாக போராட்டக்குழு அமைக்கப்பட்டது. போராட்டக்குழு கூட்டத்தில் ஐந்தாண்டு காலப் போராட்டம், அதில் கிடைத்த படிப்பினைகள், அதற்கான காரணங்கள், ஆகியவற்றை விவிமு செயளர் விளக்கி புதிய போராட்ட முறையை கையாள வேண்டியதின் தேவையை, அவசியத்தை புரியவைத்தார். அதன்படி விவிமு முன்மொழிந்த, அரசு அதிகாரிகள் மூடியப் பள்ளியை நாம் திறப்போம்! அடிக்கல் நாட்டுவிழா!  என்ற போராட்டம், போராட்ட குழுவில் ஒரு மனதாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. இப்போராட்டத்தை  10.06.2011 அன்று நடத்துவது என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது.
மறு நாளே இம் முடிவு கடுமையான முயற்சிகளுக்கு பின்னர் கூட்டப்பட்ட ஊர்கூட்டத்தில் பிரச்சனைக்கான தீர்வு பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. மக்கள் எழுப்பிய சந்தேகங்களுக்கும், கேள்விகளுக்கும், மக்கள் ஏற்கும் வகையில் விளக்கம் தந்து, நம்பிக்கை ஊட்டி, மக்களிடம் போராட்டத்திற்கு ஒப்புதல் பெறப்பட்டது. மறுநாளே விளக்கப்பிரசுரம் அச்சடிக்கப்பட்டு மக்களிடையே வினியோகித்து, பரப்புரை செய்யப்பட்டது. சுவரொட்டி தயாரிக்கப்பட்டு போராட்டத்திற்கு இரு தினங்களுக்கு முன்னர் சிறுநெசலூர், வேப்பூர், விருத்தாசலம், கடலூர் ஆகிய ஊர்களில் பரவலாக ஒட்டப்பட்டது. விளம்பரத்தட்டி தயாரிக்கப்பட்டு போராட்டம் நடைபெற்ற இடத்திலும், வேப்பூர் பேருந்து நிலையத்திலும் வைக்கப்பட்டது. சிறுநெசலூரில் நடைபெற்ற தெருமுனைக்கூட்டங்களில், தமது எழுச்சி மிக்க உரையின் மூலம் மக்களை உணர்வூட்டினார்விவிமு செயலர். இதன் காரணமாக ஐந்தாண்டுகால தயக்கம்,உற்சாகமின்மை ஆகியவை மக்களிடையே படிப்படியாக குறைந்து போராட்டத்திற்கு ஆதரவு பெருகியது. விவிமு தோழர்களின் தன்னலமற்ற உழைப்பு, அர்ப்பணிப்பு உணர்வு, மக்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பை தமது சொந்த பாதிப்பாக உணர்ந்து, மக்களின் உணர்வோடு ஐக்கியமாகியது ஆகியவை, இதற்கு முன்னர் இக்கிராம மக்களிடையே விவிமு தோழர்களுக்கு அறிமுகம் ஏதும் இல்லாவிட்டாலும், மக்கள் அவர்களை தம்மில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டனர்.
இவ்வளவு நடவடிக்கைகள்,செயல்பாடுகளுக்கு பின்னரும் கூட அரசுத்தரப்பில் இருந்து பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கான அறிகுறிகள் ஏதும் தென்படவில்லை. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளைப் போலவே இப்போதும் மக்களின் போராட்டம் பிசு,பிசுத்துவிடும் என்று அரசு அதிகாரிகள் இருமாந்திருந்தனர். தமது இடத்தில் கிராம மக்கள் அத்துமீறி நுழைந்தால் நடவடிக்கை எடுக்குமாறு இந்து அறநிலையத்துறை போலீசுக்கு கடிதம் ஒன்றை அனுப்பி இருந்தது. இக்கடிதத்தை காட்டி முன்னணியாளர்களை மிரட்டியது போலீசு.  தமது கையாட்கள் மூலம் மக்களிடையே கைது, தடியடி, வழக்கு, சிறை என பயபீதியூட்டியது. இவை அனைத்திற்கும் எதிராக தமது போர்க்குணமான பரப்புரை மற்றும் நுட்பமான தமது செயல்பாடுகள் மூலம் போரட்டக்குழு பதிலடிக்கொடுத்தது.
          போராட்டத்திற்கு முந்தைய நாள் 09.06.2011 மாலை 07 மணியளவில் விருத்தாசலம் வட்டாட்சியர், தனி வட்டாட்சியர் ஆகியோர் தலைமையிலான அதிகாரிகள் குழு ஊருக்குள் நுழைந்து அங்கன்வாடி கட்டிடத்தை பார்வையிடுவது என்ற போர்வையில் மக்களின் தயார் நிலையை வேவு பார்த்தது. தமக்கு அருகில் நின்ற மக்களிடம் “அங்கன்வாடி இடம் தான் வசதியாக உள்ளதே! பின் எதற்காக பிரச்சனை செய்கிறீர்கள்” என வட்டாட்சியர் திமிர்த்தனமாக பேசிவிட்டு, நெடுஞ்சாலைக்கு மறுபுறம் உள்ள மூடப்பட்ட பள்ளியை பார்வையிடச் சென்றார். இதைக் கேள்விப் பட்ட போராட்டக்குழுவினர், வட்டாட்சியர் தலைமையிலான குழுவினரை சந்தித்து தமது ஐந்தாண்டுகால போராட்டத்தை பற்றி விளக்கிக் கூறினர். இதைக் கேட்ட வட்டாட்சியர் ஐந்தாண்டுகளாக அதிகாரிகளின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க பிரச்சனை ஏதும் இன்றி விட்டுக்கொடுத்ததைப் போன்று இம்முறையும் தனக்காக விட்டுக்கொடுக்குமாறும், போராட்டத்தை கைவிடுமாறும் கோரினார். இப்போது இடைமறித்த விவிமு செயலர் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாய் நாங்கள் ஏமாந்தது போதும், இனியும் நாங்கள் அதிகாரிகளின் வெற்றுவாக்குறுதிகளை நம்பி எமது போராட்டத்தை கைவிட தாயாரில்லை. உங்களை நாங்கள் நம்பவேண்டுமானால், பள்ளி திறப்பு நாளான 15.06.2011 அன்றைக்குள் கட்டிடம் கட்டுவதற்கான இடத்திற்கு ஒப்புதல் பெற்றுத் தரமுடியமா? என்று கேட்கும் போதே, இடைமறித்த வட்டாட்சியர் ”அது தன்னால் முடியாது”, என்று திட்டவட்டமாக கூறினார். இடத்திற்கு ஒப்புதல் பெற்றுத் தர உங்களால் முடியாது என்றால், எங்களால் போராட்டத்தை கைவிடவும் முடியாது. நாங்கள் திட்டமிட்டபடி போராடுவோம். நீங்கள் உங்கள் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி, எங்களை கைது செய்துகொள்ளுங்கள்”, என்றார் விவிமு செயலர். இதனால் ஆத்திரம் அடைந்த வட்டாட்சியர் “என்ன நீ எங்கிட்ட கை நீட்டி, நீட்டி பேசர?” என்றும் ”லூஸ் டாக் பன்ற”,என்றும் வாய்கொழுப்பெடுத்து பேசினார். இதற்கு பதில் தந்த விவிமு செயலர் ”நாங்கள் என்ன உங்களுக்கு அடிமைகளா? கைநீட்டி பேசாமல் வேற எத நீட்டி பேச சொல்ர? உனக்குமட்டுந்தான ஆங்கிலத்தில் திட்டத்தெரியுமா? அது எங்களுக்கும் தெரியும். யார் லூஸ் டாக்ஸ் பன்றது? ஏய்யா, நீ அதிகாரின்னு, நாங்க மரியாத கொடுத்து பேசுனா நீ வாய்க்கு வந்தபடியேல்லாம் பேசர? இடியட், நான்சென்ஸ் இனியும் நீ இங்கு நின்ன உருப்படியா போய்சேர மாட்ட. ஒழுங்கா இங்கருந்து ஓடிப்போயா” ,என்று கடுமையான வார்த்தைகளில் எச்சரித்தார். இதனால் உற்சாகம் அடைந்த இளைஞர்கள் தமது பங்கிற்கு வட்டாட்சியருக்கு அர்ச்சனை செய்தனர். இவை அனைத்தையும் தனது மடியில் கட்டிக்கொண்ட வட்டாட்சியர் தன்னை மாவட்ட ஆட்சியர் தான் அனுப்பினார், என்னையா திட்டுறீங்க உங்களை நான் பார்த்துகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டே பின்னங்கால் பிடரியில் பட தனது குழுவினருடன் ஓட்டம் பிடித்தார்.
உடனடியாக இது பற்றி போராட்டக்குழுவில் விவாதிக்கப்பட்டது. இந்நிகழ்வில் இருந்து நாளை போராட்டத்தின் போது போலிசை பெருமளவில் குவிக்க வாய்ப்புள்ளது. ஆகவே நாளை போராட்டத்தின் போது நாம் போட தீர்மானித்திருந்த கொட்டகையை, இன்று இரவே போட்டுவிடுவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. இம்முடிவின் படி கொட்டகை அமைப்பதற்கான பொருட்கள் உடனடியாக சேகரிக்கப்பட்டு இரவு 11.30 மணியளவில் போராட்டக்குழு தலைமையிலான 50 பேர் கொண்ட குழு கொட்டகை போடும் இடத்திற்கு விரைந்தது. இதை தமது கையாட்கள் மூலம் தெரிந்து கொண்ட போலிசு கொட்டகை போடும் முயற்சியை தடுத்தது. இப்போது கொட்டகை போட முடியாது என்பதை புரிந்து கொண்ட போராட்டக்குழு தமது முயற்சியை கைவிட்டு திட்டமிட்ட படி போராட்டத்தை நாளையே செய்வது என முடிவு செய்து பின் வாங்கியது. 10.06.2011 பொழுது விடிந்ததும் மக்களை திரட்டும் பணியில் போராட்டக்குழு தீவிரமாக இறங்கி செயல்பட்டது. காலை 09.30 மணியளவில் ஊரின் நடுப்பகுதியில் கூடிய 500 க்கும் மேற்பட்ட மக்களிடையே உணர்ச்சி பொங்க பேசி ஊர்வலத்தை தொடங்கி வைத்தார் விவிமு செயலர். விவிமு தோழர்களின் உணர்ச்சிமிக்க,விண்ணதிரும் முழக்கங்களுடன் ஊர்வலம் தனது இலக்கை நோக்கி விரைவாய் முன்னேறியது.
 மக்கள் தேசிய நெடுஞ்சாலை வழியாக வருவார்கள். அப்போது அவர்களை,பள்ளிக்கென தீர்மானிக்கப்பட்ட திடலுக்குள் நுழைவதை தடுத்து கைது செய்துவிட வேண்டும் என்ற திட்டத்தோடு போலிசு காத்திருந்தது. போலிசின் இந்த திட்டத்தை முறியடிக்கும் வகையில் ஊரின் பின் புற வழியாக ஊர்வலம் வழிநடத்தி செல்லப்பட்டது. ஊர்வலம் தமக்கு பின்புறம் வருவதை கண்ட போலிசு அதை தடுத்து நிறுத்த தனது நடையை விரைவு படுத்தியது. அவர்கள் ஊர்வலத்தை நெருங்குவதற்குள், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் திடலுக்குள் நுழைந்து போலிசின் திட்டத்தை முறியடித்தனர் மக்கள். பள்ளிக்கென தீர்மானிக்கப்பட்ட இடத்தில் மக்கள் அமர்ந்து முழக்க மிட்டனர். இதனால் செய்வதறியாது தவித்த போலிசு முன்னணியாளர்களை கோட்டாட்சியரிடம் பேசுமாறு அழைத்தது. பேச்சு வார்த்தைக்கு என்று தீர்மானிக்கப்பட்ட மூன்று பேர் கொண்ட குழு கோட்டாட்சியரிடம், பிரச்சனையை தீர்க்கும் அதிகாரம் உள்ள மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மட்டுமே நாங்கள் பேசுவோம்,உங்களிடம் பேசமாட்டோம் என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் திடலுக்கு வந்து விட்டனர். கடுமையான வெய்யலில் இருந்து பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை பாதுகாக்க சாமியானா பந்தல் வரவழைக்கப்பட்டது. இதைப் போடக்கூடாது, போட்டால் கைது செய்வோம் என்று போலிசு மிரட்டியது. முடிந்தால் செய்து பார் என்று ஒரே நேரத்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் போலிசுக்கு சவால் விட்டனர்.”போலிசு நம்மை மிரட்ட ஆரம்பித்த பின்னர் இனியும் நாம் சும்மா இருக்க முடியாது.உடனடியாக பள்ளிக்கு கொட்டகைப் போடுங்கள்”, என போராட்டக் குழுத் தலைவர் உத்தரவிட்டார். இதற்காகவே காத்திருந்த மக்கள் துள்ளிக்குதித்து தமது வேலையை தொடங்கினர். உற்சாகமும்,போர்க்குணமும் கரைபுரண்டு ஓடியது. கொட்டகைப் போடும் முயற்சியை தடுக்க விரைந்த போலிசு மக்களின் கோபாவேசத்தைக் கண்டு பின்வாங்கியது. போலிசின், ’கைது செய்வோம்’, என்ற மிரட்டல் மக்களிடையே நகைப்பிற்குரியதாகியது.
திறமையான பந்தல் அமைப்பாளர்களால் சுமார் 10 மணி நேரத்தில் போடப்படும் கொட்டகையை இங்கே வெறுமனே ஒரு மணிநேரத்தில் கட்டி முடித்தனர் மக்கள் . நிலைமையின் தீவிரத்தை தத்தமது உயர் அதிகாரிகளுக்கு போலிசு துணை கண்காணிப்பாளரும், கோட்டாட்சியரும் நேர்முக வர்ணனை செய்தனர். கொட்டகை அமைக்கும் பணி இறுதிக்கட்டத்தை அடைந்ததும் கோட்டாட்சியர் மற்றும் காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இருவரும் போராட்டக்குழுவிடம்,”மாவட்ட ஆட்சியர் குறிஞ்சிப்பாடியில் மக்கள் குறைதீர்க்கும்! முகாமில் உள்ளதால் அவரால் இங்கு வரமுடியவில்லை, உங்களை அவர் அங்கு அழைத்து வரச்சொன்னார்”,என்று தகவல் தந்தனர். இதை ஏற்றுக்கொண்ட போராட்டக்குழு மாவட்ட ஆட்சியரை சந்திக்க குறிஞ்சிப்பாடி சென்றனர். போராட்ட குழுவின் மற்றொரு உறுப்பினரான விவிமு செயலர் கொட்டகை அமைக்கும் பணி முழுமை அடைந்த பின், மக்களை அழைத்துக் கொண்டு ஊருக்குள் சென்றார். மாலை 07 மணியளவில் மாவட்ட ஆட்சியரை சந்திக்க சென்ற குழுவினர் ஊர் திரும்பினர். சூலை 15 க்குள் பள்ளிக்கட்டிடம் கட்ட இடம் வாங்கித்தருவதாக மாவட்ட ஆட்சியர் தங்களுக்கு வாக்குறுதி தந்ததாகவும், அதுவரை போராட்டம் எதுவும் நடத்த வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டதாகவும் கூறினார்கள். நீங்கள் உங்கள் வாக்குறுதிப்படி சூலை 15க்குள் உத்தரவு பெற்றுத்தராவிட்டால் சூலை 16 அன்று நாங்கள் கொட்டகை அமைத்த இடத்தில் பள்ளியை நடத்துவோம் என்று போராட்டக்குழுவில் தீர்மானித்தப்படி மாவட்ட ஆட்சியரிடம் கூறியுள்ளனர்.
மாவட்ட ஆட்சியர் உடனான மேற்கண்ட உரையாடல்,வாக்குறுதி மற்றும் போராட்டத்தின் வெற்றிக்கு காரணமான மக்களின் பங்கேற்பு ஆகியவற்றுக்கு நன்றி தெரிவித்து, அப்போதே ஊரில் தெருமுனைக்கூட்டம் நடத்தப்பட்டது.    
நாங்கள் சிறுநெசலூர் சென்றபோது எங்களை வரவேற்றது அவ்வூரில் எஞ்சிவிடப்பட்டிருந்த அவநம்பிக்கை மட்டுமே! கடந்த ஐந்து ஆண்டுகால போராட்டம், மக்களின் போராட்ட உணர்வை மழுங்கடித்து விட்டதால், அதை மீண்டும் உருவாக்க வேண்டிய மிகக்கடுமையான பணியை, சவாலை விவிமு தோழர்கள் எதிர்கொண்டனர். கடந்த ஐந்தாண்டுகால போராட்டங்கள், அவற்றின் தன்மை, அதில் இருந்த பலவீனங்கள் ஆகியவற்றை கணக்கில் கொண்டு, ஒருமாத கால அவகாசத்தில் படிப்படியாக மக்களிடையே நம்பிக்கை உருவாக்கப்பட்டது!
விவிமு செயலரின் போர்க்குணமான,உணர்வூட்டும் உரைகள், தோழர்களின் தன்னலமற்ற அற்பணிப்பு மிக்க உழைப்பு ஆகியவையே தங்களை இப்போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ள தூண்டியதாக மக்கள் போரட்டத்திற்கு முன்னரும் பின்னரும் தெரிவித்தனர்.
மக்களுக்கு நேர்மையை,போர்க்குணத்தை வெளியில் இருந்து யாரும் அவர்களுக்கு வழங்க தேவையில்லை. அது அவர்களின் உழைப்போடும், உயிரோடும் இரண்டர கலந்துள்ளது. இதை முன்னணியாளர்கள் அடையாளம் கண்டு,அதை தனது அற்பணிப்பு, தியாகம், போர்க்குணம், மக்கள் மீதான மாளாக்காதல், மக்களின் உணர்வை தமது உணர்வாக்கிக் கொள்ளுதல் ஆகியவற்றை கொண்டு மக்களை அமைப்பாக்கி, நம்பிக்கை ஊட்டி ,தளராமல் வழிநடத்துவது மட்டுமே நமது வேலை. நமது இந்தப்பணிக்கு இறுதி வெற்றித் தேடித்தருபவர்கள் மக்களே! மக்களின் சக்தியே மகத்தானது! மக்களின் சக்தியை மறுத்து அவர்களை ஆக்க மற்றவர்களாக காட்டி,சித்தரித்து சமூகத்தில் சில கதாநாயகர்களே அனைத்தையும் சாதிப்பதாக ஆளும் வர்க்க கழிசடைகள் காலம்,காலமாக நம்மை ஏய்க்கின்றனர்.
ஆளும்வர்க்கம் தனது வர்க்க நலனை – மக்களின் உழைப்பை சுரண்டி கொழுக்கும் – பாதுகாக்க வன்முறை, அடக்குமுறை ஆகியவற்றை மட்டுமே ஆயுதமாக காலம், காலமாக பயன்படுத்துகிறது. இனியும் பயன்படுத்தும், ஆனால் தமது சுரண்டலுக்கு எதிராகப் போராடும் உழைப்பாளிகள் மீது பிணத்திற்கு ஒப்பான,  உண்ணாவிரதம்  போன்றவற்றை காந்தி, அன்னாஹசரே, பாபாராம்தேவ் போன்ற கோமாளிகளை வைத்து, வித்தை காட்டி, இக்கோமாளிகளையே மக்களின் கதாநாயகர்களாகவும் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கூத்தாடுகிறது. இதன் மூலம் ஆளும்வர்க்கம் தாம் சாகாவரம் பெற்றுவிடலாம் (அய்யோ பாவம்) என மனப்பால் குடிக்கிறது.
ஊழலை ஒழிக்க திடீரென அவதாரம் எடுத்த அன்னாஹசாரேவின் உண்ணாவிரதம், வெறுமனே நாடகம் என்பதையும்,தமிழ்நாடு நுகர்பொருள் வாணிபக் கழக நேரடி நெல் கொள்முதல் நிலையத்தில் நடந்த ஊழலுக்கு எதிராக, தாம் நடத்திய மக்கள் திரள் போராட்டமே, ஊழலை ஒழிப்பதற்கானப் பாதை என்பதையும் நிரூபித்தது, விவசாயிகள் விடுதலை முன்னணியின் அன்றையப் போராட்டம்!
மக்களின், கல்வி கற்பதற்கான உரிமையை, தனியார் கல்விக் கட்டண கொள்ளையை, சமச்சீர் கல்வியை உண்ணாவிரதம் இருந்தே, வாங்கித்தரப் போவதாக (விலை பேசிகொண்டிருக்கிறார்களா அல்லது பேசி முடித்துவிட்டார்களா? புரோக்கர் கமிசன் எவ்வளவு இது பற்றி நீரா ராடியாவிடம் ஆலோசனை பெற்றார்களா? இதைப்போன்ற விடயங்களுக்கெல்லாம் CBI –யை வைத்துத்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்!)  தற்போது புறப்பட்டுள்ள கோமாளிக் கும்பலின் முகத்திரையை கிழித்து இவைகளை சாதிப்பதற்கான பாதை உண்ணாவிரதம் அல்ல நக்சல்பரி போராளிகள் தலைமையிலான மக்கள்திரள் போரட்டமே என்பதை சிறுநெசலூர் போராட்டத்தின் மூலம் மீண்டும் நிருபித்துள்ளது விவசாயிகள் விடுதலை முன்னணியின் இன்றைய போராட்டம்…!

தகவல்:- போராட்டக்குழு சிறுநெசலூர் ,விருத்தாசலம் வட்டம். 

முதல் பதிவு: சூறாவளி

அன்னா ஹசாரே: இன்னொரு காந்தி உருவாக்கப்படுகிறார்

அண்மையில் இந்திய ஊடகங்கள் ஊழலுக்கு எதிராக வெகுண்டெழுந்தன. இந்தியாவுக்கும் ஊழலுக்கும் இடையே கிரிக்கெட் போட்டி என்றன, அதாவது இந்தியாவுக்கும் ஊழலுக்கும் இடையே நடக்கும் போர் என்றன. போராட்டம் என்றாலே முகஞ்சுழிக்கும்; வாழ்வின் அனைத்து சொகுசுகளையும் அனுபவிக்கும் கணவான்களெல்லாம் மெழுகுதிரி ஏந்தி ஊழலுக்கு எதிரான தங்கள் பங்களிப்பை செய்தார்கள். இத்தனைக்கும் தொடக்கம் கதர் குல்லா அணிந்து காட்சியளிக்கும் அன்னா ஹசாரே.

கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு சட்ட வரைவு நாடாளுமன்ற பரணில் முடங்கிக் கிடக்கிறது. உயர் பதவியில் இருப்பவர்கள் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டு வந்தாலும், விசாரிக்கும் அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் எனும் அறிமுகத்துடன் கொண்டுவரப்பட்ட லோக்பால் மசோதா எனப்படும் அது, ஒவ்வொரு முறை விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் போதும் கட்சி பேதமின்றி அனைத்து உறுப்பினர்களாலும் தாலாட்டுப்பாடி எழவிடாமல் தூங்க வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த மசோதாவுக்கு சில மேல்பூச்சு நகாசுகள் செய்து ஜன் லோக்பால் மசோதா என்ற பெயரில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு சட்டமாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் அன்னா ஹசாரே என்பவர் தில்லியில் உண்ணாவிரதமிருக்கத் தொடங்கினார். வெள்ளையனை எதிர்த்து(!) காந்தி அவ்வப்போது பூச்சி காட்டிய உண்ணாவிரத ஆயுதத்தை இரண்டாம் காந்தி அன்னா ஹசாரேவும் கையிலெடுக்க, ஐந்தாவது நாள் அரசு பணிந்தது. கொண்டாடி, வெடி வெடித்து ஊழலுக்கு எதிராக மக்கள் பெற்ற வெற்றிக் களிப்புடன் நாடகம் முடிந்தது.

ஜன் லோக்பால் மசோதா சட்டமாகி, அது தன் கடமையைச் செய்வது ஒருபுறமிருக்கட்டும், இந்த மசோதா ஊழலை ஒழிக்கும் வீரியத்தை தன்னுள் கொண்டுள்ளதா?

நீதி மன்றம், தேர்தல் ஆணையம் போல் தன்னிச்சையான அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

அரசு உறுப்பினர்களுக்கு ஈடாக சமூக ஆர்வலர்களும் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டும்

அதிகபட்சம் இரண்டாண்டுகளுக்குள் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் வழக்குகளை முடிக்க வேண்டும்.

நடப்பிலிருக்கும் ஊழல் ஒழிப்பு அமைப்புகள் னடுவண் விழிப்புணர்வு ஆணையம், சிபிஐயின் ஊழல் ஒழிப்புப் பிரிவு போன்றவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு லோக்பால் அமைப்பின் கீழ் இயங்குதல் வேண்டும்.

நீதிபதிகள், தூய்மையான நடத்தையுள்ள அரசு ஊழியர்களிலிருந்து இதன் உறுப்பினர்களை நியமிக்க வேண்டும்

தகவல் தருபவர்களை காக்கவும், குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனையளிக்கவும் முழு அதிகாரம் வேண்டும்

போன்றவை ஜன் லோக்பால் மசோதாவின் முக்கியமான சில குறிப்புகள். இவைகளைத்தான் ஊழலை இந்தியாவிலிருந்தே இல்லாமலாக்கப் போகும் மந்திரங்கள் என ஜபித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எந்த அமைப்பு ஊழலை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறதோ அந்த அமைப்பை தாக்கி அழிக்காமல் அதனிடமே ஊழலை ஒழிக்கும் பொறுப்பையும் சுமத்துவது, ஊழலை ஒழிக்குமா? வளர்க்குமா?

முதலில் ஊழல் என்றால் என்ன? எது ஊழல்? என்பவை குறித்து தெளிவான புரிதல்கள் இருக்க வேண்டும். தற்போது நடப்பில் இருக்கும் சட்ட விதிமுறைகளை மீறிச் செயல்படுவது மட்டும் தான் ஊழலா? அல்லது சாராம்சத்தில் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தில் தீயகுறுக்கீடு செய்யும் அனைத்தும் ஊழலா? எடுத்துக்காட்டாக தற்போது பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் முதலீடு செய்யும்போது மொத்த முதலீட்டைவிட அதிகமான அளவில் சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் அரசால் அளிக்கப்படுகின்றன. நியாயப்படி இந்த ஒட்டுமொத்த அனுமதியே ஊழலாக கருதப்பட வேண்டும். ஆனால், அரசு செய்து கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தின் ஷரத்துகளில் ஏதேனும் விதிமீறல்கள் நடந்திருக்கிறதா என கண்காணித்து நடந்திருக்கும் பட்சத்தில் அதை மட்டும் ஊழல் என்பதா? சந்தை விலையில் 7000 மதிப்புள்ள இரும்புத்தாதுவை வெறும் 27 ரூபாய்க்கு எடுத்துச் செல்ல அனுமதிப்பது ஊழலா? அல்லது அந்த ஒப்பந்தத்தில் ஏதாவது விதிமீறல் செய்யப்பட்டிருந்தால் அது மட்டும் ஊழலா? எது ஊழல் என்பதின் ஆதாரப் பார்வையே மக்களுக்கும் அரசுக்கும் மாறுபடுகையில் அரசு நியமிக்கும் ஒரு குழுவால் ஊழலை என்ன செய்துவிட முடியும்?

இந்த மசோதாவை நிறைவேறுவதன் மூலம் ஊழலுக்கு எதிராக அதிகபட்சம் என்ன செய்துவிட முடியும் இந்த மசோதாவால்? விசாரிக்கும், வழக்காடும், தண்டனை வாங்கித்தர முயலும். இதை இப்போதிருக்கும் சட்டங்களால் செய்துவிட முடியாதா? இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் வழக்கை முடிக்கவேண்டும் என்பதற்கு என்ன வழிமுறை இருக்கிறது அந்த மசோதாவில்? அதிக பட்சம் ஊழலுக்கென்று தனிநீதிமன்றம் அமைப்பதை ஒத்ததுதான். அனைத்து அதிகாரத்தையும் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஊழல் எனது பிறப்புரிமை என்று கூறும் அதிகாரவர்க்கத்தையும், அரசியல்வியாதிகளையும் தனி நீதிமன்றங்களைக் கொண்டு எதாவது செய்துவிட முடியும் என்று குழந்தைகள் கூட ஏற்காது.

தற்போதைய நிலையில் இந்த லோக்பால் மசோதா ஊழலை ஒழிக்கப் பிறந்த அவதாரம் போல நம்பப்படும் நிலையில், அதன் ஆதரவாளர்கள் இடையே, இதை ஒரு தொடக்கமாக கொள்ளலாமே ஏன் எதிர்க்க வேண்டும் எனும் கேள்வி எழுவது இயல்பு. ஆனால் இவர்கள் எதை ஊழல் எனக் கொள்கிறார்கள் எனும் கேள்விக்கான பதிலைக் கொண்டுதான் இதை பரிசீலிக்க முடியும். இதுவரை எத்தனையோ பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், லாபம் தந்து கொண்டிருக்கும் நிறுவனங்கள் உட்பட தனியாரிடம் விற்கப்பட்டிருக்கின்றன. விற்கப்பட்டிருக்கும் அனைத்து நிறுவனங்களுமே அடிமாட்டு விலைக்கு, அரசுக்கு மிகுந்த நட்டத்தை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் விற்கப்பட்டிருக்கின்றன. இப்படி அடிமாட்டு விலைக்கு விற்கவேண்டும் என்றாலே அது அதிகாரிகளுக்கு, அரசியல்வாதிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுப்பதன் மூலமே சாத்தியப்படும். இப்படி அடிமாட்டு விலைக்கு விற்பதை ஊழல் எனக் கருதாத ஒரு அமைப்பு அதன் மூலம் பிறப்பெடுக்கும் ஊழலை மட்டும் எப்படி தடுத்துவிடும்? நேற்று நாம் ஊழல் என கருதிக்கொண்டிருந்தது இன்று ஊழல் பட்டியலிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது, நாளை இன்னும் விலக்களிக்கப்படும். இந்த நிலையில் ஒப்பந்த மீறலை மட்டுமே ஊழல் எனக் கொள்வது யாருக்கு நன்மை பயப்பது?

ஐரோம்  ஷர்மிளா தொடங்கி மேதா பட்கர் வரை எத்தனையோ உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள் இங்கு நடந்திருக்கின்றன, நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எதையும் இந்த அரசுகள் கண்டுகொண்டதில்லை, மாறாக ஒடுக்கியிருக்கின்றன. ஆனால் அன்னா ஹசாரே உண்ணாவிரதப் பந்தலில் அமர்ந்ததும் அரசு பதறுவதாய் காட்டிக் கொள்கிறது, கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்றால் அதன் பின்னுள்ள காரணம் என்ன?

ஆதர்ஸ் ஊழல், அலைக்கற்றை ஊழல், இராணுவ நிலபேர ஊழல், எஸ் பேண்ட் ஊழல், காமன்வெல்த் ஊழல் என்று அடுக்கடுக்காக தினம் ஒரு ஊழலாக வெளிவந்து மக்களிடம் இந்த அரசமைப்பு அம்பலப்பட்டு நிற்கிறது. தீர்க்கமான விழிப்புணர்வு இல்லாவிடினும் மக்கள் ஊழலுக்கெதிரான மனோநிலையில் இருக்கிறார்கள். இதை இப்படியே விட்டால், மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்து ஊழலுக்கெதிரான போராட்டங்களை கட்டியமைத்து விட்டால்அது தமக்கும் தம் எஜமானர்களுக்கும் பேராபத்தை விளைவிக்கும் என்பதை உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள். அதை தணித்தேயாகவேண்டிய தேவையுடன் இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் உண்ணாவிரதம், மெழுகுதிரி ஏந்துதல் போன்ற உப்புமா போராட்டங்களை ஆதரித்து ஊடகங்கள் வழியே ஊழல்களுக்கு எதிராக மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் நடைபெறுவதைப் போல சித்தரிக்கிறார்கள். இதன் மூலம் மக்களின் உணர்வுகளுக்கு ஒரு வடிகால் தேடித்தருகிறார்கள். இதோ கல்லெறிந்து விட்டோம் மாங்காய் விழவேண்டியது தான் மிச்சம் என்று பசப்புகிறர்கள்.

ஆக்டோவியன் ஹ்யூம், அன்னிபெஸண்ட் ஆகிய இரண்டு வெள்ளையர்கள் உருவாக்கிய காங்கிரஸ் கட்சி தான் சுதந்திரத்தையும் கடலை மிட்டாயையும் வாங்கித்தந்தது என்று உருப்போட்டு நம்ப வைத்திருப்பது போல் அன்னாவின் ஐந்து நாள் உண்ணாவிரதம் ஊழலை ஆவியாக்கி இல்லாமல் செய்துவிடும் என்று நம்பச் சொல்கிறார்கள். தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்த காந்தியைக் கொண்டு மக்கள் போராட்டம் மிகைக்கும் போதெல்லாம் அகிம்சை சத்தியாக்கிரகம் ஒத்துழையாமை போன்ற கூத்துகளை அரங்கேற்றி கைதாகி சிறையில் இருந்து கொண்டு மக்களின் போராட்ட உணர்வை மழுங்கடிக்க வைத்த காந்தியைப் போலவே இந்த இரண்டாம் காந்தியும் ஊழலுக்கெதிரான மக்களின் உணர்வை மழுங்கடிக்க முயன்றிருக்கிறார்.

எது ஊழலை ஒழிக்கும்? பொழுது போகாமல் மெழுகுதிரி ஏந்துவதா? சமரசமற்று மக்களைத் திரட்டி போராடுவதா? இதோ விருத்தாச்சலத்தில் தோழர்கள் வழிகாட்டியிருக்கிறார்கள், இரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். மெய்யாகவே நீங்கள் ஊழலை ஒழிக்க விரும்பினால் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்?

அன்னா ஹசாரேவின் ஐந்து நாள் உண்ணாவிரதமோ, லோக்பால் மசோதாவோ ஊழலை ஒழித்துவிடும் என்று யாரும் நம்பத் தயாராக இல்லை. பின்னணியில் தோழர் பகத் சிங்கின் படத்தை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்களே என்பதைத் தவிர இந்த காமெடிக் கூத்தில் ஒரு வருத்தமும் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆந்திர ஆடுகளத்தில் உண்ணாவிரத கூத்துகள்

ஆந்திர ஓட்டுப்பொறுக்கி அரசியலில் அதிரடி நிகழ்வுகளுக்கு என்றுமே குறைவிருந்ததில்லை. ஆனாலும் ராஜசேகரரெட்டியின் மரணத்திற்குப்பின் இந்த கேடுகெட்ட கூத்துகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் சந்திரபாபு நாயுடுவுக்கு திடீரென விவசாயிகளின் மீது பாசம் பொத்துக்கொண்டு பொங்கியெழ காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் தொடங்கினார், அதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்களுக்கு சரியான தீனி கிடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. இடையில் ஜெகன்மோகனும் சேர்ந்துகொள்ள ஆந்திரம் விழி பிதுங்கி நிற்கிறது. ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டுக்காக‌ அன்று அம்பேத்காரின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க முடியாமல் அடாவடியாக உண்ணாவிரதத்தை தொடங்கிய காந்தியைப் போல் அடாவடி உண்ணாவிரதங்களால் தங்களின் இருப்பை தக்கவைத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர்.

 
அண்மையில் பெய்த மழையினால் வயல்வெளிகள் தண்ணீரில் மூழ்க ஆந்திர அரசு முதலில் ஏக்கருக்கு 4500 ரூபாயும் பின்னர் அதை ஆறாயிரமாக உயர்த்தியும் நிவரணத்தொகை அறிவித்தது. இதை பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைத்த சந்திரபாபு நாயுடு இழப்பீட்டுத்தொகையை ஏக்கருக்கு பத்தாயிரமாக உயர்த்தவேண்டும் என்று கோரி உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போவதாக அறிவித்தார். காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் என்று விளபரப்படுத்தப்பட்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட அந்த நாடகம் இரண்டு நாட்களாகுமுன்னரே அவரின் உடல்நிலை சீர் கெடுகிறது என்று மருத்துவர்கள் குழு பிரச்சாரத்தைத் தொடங்க, பிரச்சனை சிக்கலாகி விட‌க் கூடாதே என அஞ்சிய ஆந்திர அரசு உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக்கொள்ளுமாறு வேண்டியது. ஆதரவு பெருகுகிறது என்பதை அறிந்த‌ நாயுடு உண்ணாவிரதத்தை கைவிட மறுக்க, கைது செய்தாவது நாடகத்தை முடிவுக்கு கொண்டுவர விரும்பியது அரசு. விளைவு, தெலுங்கு தேச தொண்டர்கள்(!) சாலை மறியல் கல்வீச்சு என இறங்கிவிட்டனர்.

 
நாயுடுவுக்கு அப்படியென்ன திடீர் பாசம் விவசாயிகள் மீது? அவரின் பாசம் விவசாயிகள் மீதல்ல, தன் மீது தான். ராஜசேகர ரெட்டி விபத்தினால் காலியாகிவிட்ட திண்ணைக்கு முதலில் ரோசய்யா, பிறகு கிரண்குமார் ரெட்டி என்று ஒரு நிலையற்ற தன்மை நிலவ, இடையில் ஜெகன் மோகன் நடைபயணம், தனிக்கட்சி என்று வீரம் காண்பிக்க, சும்மா இருந்தால் காணாமல் போய்விடுவோம் எனும் பயம் வந்தது நாயுடுவுக்கு. எதைத்தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் இருந்தவருக்கு தொடர் மழையால் பயிர்கள் மூழ்கியது கிடைக்க, விவசாயிகளுக்கான போராளியாக புது அவதாரம் எடுத்தார்.

 
விவசாயிகளின் வயிற்றில் எரியும் தீயை ஏக்கருக்கு பத்தாயிரம் என்பது அணைத்து விடாது என்றாலும், இந்தக் கோரிக்கையை நாயுடுவால் வேறு வழிகளில் விடுத்திருக்க முடியாதா? தன்னுடைய கட்சித் தொண்டர்களின் பங்களிப்புடன் ஆந்திரா முழுவதிலும் இந்தக் கோரிக்கையை முன்னிருத்தி ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியிருக்க முடியாதா? தலைமையகத்தை முற்றுகையிட்டிருக்க முடியாதா? முடியலாம், ஆனால் அவை ஓரிரு நாட்களின் மக்களால் மறக்கப்பட்டுவிடும். எதிர்வரும் தேர்தலில் ஒட்டுகளாக அவை மாறாது. ஓட்டுக்களாக மாறவேண்டுமென்றால் தன்மீது அனுதாபம் ஏற்பட்டாக வேண்டும் என்பதைத்திட்டமிட்டே இந்த உண்ணாவிரத உருப்படியை கையில் எடுத்திருக்கிறார்.


ஆந்திராவில் மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலுமே விவசாயிகள் கையேந்தும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். மழை பெய்து செழித்தாலும், பெய்யாமல் வறண்டாலும் அவைகளை தன்னை பாதிக்கும் அம்சங்களாக மாறிவருவதை மவுனமாகவே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் விவசாயி. அரசின் பொருளாதரக் கொள்கைகளினால் லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டு மாண்டிருக்கிறார்கள். பசுமைப் புரட்சி எனும் பெயரில் செயற்கையான இரசாயண உரங்கள் விளை நிலங்களில் கொட்டி நிலத்தை மலடாக்கி விதைக்குக் கூட பண்ணாடு நிறுவனங்களிடம் கையேந்தும் நிலையை திட்டமிட்டு உருவாக்கி, இடு பொருட்களின் விலையை விண்ணுக்கு உயர்த்தி விளை பொருட்களின் விலையை மண்ணுக்குத்தாழ்த்தி, விவசாயிகளை ஒட்டாண்டியாக்கி அடிமாட்டு விலைக்கு நிலத்தை விற்றுவிட்டு ஓடவிட்டிருக்கும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை எதிர்த்து உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தத் தயாரா இந்த நாயுடுகளும் ரெட்டிகளும்?

 
பருவம் தப்பாமல் மழை பெய்துகொண்டிருந்த நாடு இது. ஆனால் இன்று என்றாவது மழை பெய்தாலே அது விளைநிலங்களிலும், குடியிருப்புகளில் புகுந்து மக்களையும் விவசாயிகளையும் தவிக்க வைக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஏரிகளும் குளங்களும் நீர்நிலைகளும் இருந்ததற்கான சுவடுகளே இல்லாமல் காணாமல் போய்விட்டன கடந்த சில பத்தாண்டுகளில். இருக்கும் நீர்நிலைகளையும் தூர்வாரி மராமத்துப் பணிகளை செய்யக்கூடாது என்று தடை போட்டிருக்கிறது உலக வங்கி. அதனால் தான் சிறு மழைக்கும் வயல்கள் தண்ணீரில் மிதக்கின்றன. உணவு தானியங்கள் புழுத்துப்போய் கடலில் கொட்டினாலும் அதை பசித்திருப்பவர்களுக்கு கொடுக்கமாட்டேன் என தத்துவ விசாரம் செய்யும் அறிவுஜீவி பிரதமர் தண்ணீரும் மின்சாரமும் இலவசமாய் கிடைப்பதனால் தான் விவசாயிகள் வீணாக்குகிறார்கள் என்று அவற்றுக்கு விலைவைத்து தனியாரிடம் தள்ளிவிட தருண‌ம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த தனியார்மய, தாராளமய, உலகமய கொள்கைகளை எதிர்த்து உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தத் தயாரா இந்த நாயுடுகளும் ரெட்டிகளும்?

 
அனைத்து ஓட்டுக்கட்சிகளுமே ஆட்சியில் இருக்கும் போது கழுத்தை அறுப்பது, ஆட்சியில் இல்லாதபோது கட்டுப்போடுவதுபோல் நடிப்பது என்பதையே தங்கள் ஒரே கொள்கையாய் வைத்திருக்கின்றன. மக்கள் இவர்களை இனம்கண்டு துடைத்தழிக்க முன்வராதவரை நம்மில் படிந்திருக்கும் துயரத்தின் கறைகளை நீக்க முடியாது.

வழக்குறைஞர்கள் பட்டினிப் போராட்டம்: தமிழ் வாழ்க, தமிழர் மடிக

பத்தாவது நாளாக தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது வழக்குறைஞர்களின் பட்டினிப் போராட்டம். நீதிமன்றங்களில் வழக்கு மொழியாகவும், அலுவல் மொழியாகவும் தமிழையும் அங்கீகரிக்கவேண்டும் எனும் கோரிக்கையுடன் மதுரையில் தொடங்கிய இந்த பட்டினிப் போர் சென்னை, புதுவை, கோவை, புதுக்கோட்டை என விரிவடைந்து கொண்டிருக்கிறது. பல்வேறு அமைப்புகளும், மக்களும் ஆதரவளித்து வருகிறார்கள். தமிழ் மொழி பேசும் மக்கள் வாழும் மாநிலத்தில் தமிழ் மொழியையும் வழக்கு மொழியாக செயல்படுத்துங்கள் என போராடும் நிலை என்பது முரண்பாடான ஒன்றாய் தோன்றலாம், ஆனால் இந்த முரண்பாடு மொழியோடு மட்டும்  முடிந்துவிடுவதன்று. மக்கள் வாழ்நிலைகள் இற்றுப்போய் ஒவ்வொரு நாளையும் கடுஞ்சிரமமின்றி கழிக்கமுடியாது எனும் அளவுக்கு தள்ளிவிட்டுவிட்டு மொத்த அரசு இயந்திரமும் செம்மொழி மாநாட்டுக்காக பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் முரண்பாட்டைப் போல் ஏராளம்.

உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாடு சிறப்புறத் தொடங்கவிருக்கும் வேளையில் இதென்ன தொல்லை என்பதாகத்தான் இதை அரசு பார்க்கிறது. அதனால் தான் இந்தக் கோரிக்கைக்காக அரசு ஏற்கனவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பது போல் பட்டியல் அறிக்கையும், தூண்டி விடுகிறார்கள் என்று லாவணிக் கச்சேரியும் செய்துவருகிறார் கருணாநிதி. அழகிரியை அனுப்பி அடக்கிவைக்கச் சொல்கிறார். ஆனால் பழரசம் கொடுத்து புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதற்கு அவர்கள் கழகக் கண்மணிகள் அல்லவே. மறுபுறம் தனி ஈழம் அமைத்துத்தருவேன் என்றதைப் போலவே நான் ஆட்சிக்கு வந்தால் தமிழை வழக்கு மொழியாக்குவேன் என்கிறார் ஜெயலலிதா. 67க்குப் பிறகு தொடர்ச்சியாக ஆண்டுவரும் இரு கட்சிகளும் இதற்காக செய்ததென்ன?  தமிழ் எனும் தீக்குச்சியால் உரசினால் ஓட்டுப்பொறுக்க முடியும் என்றால் அனல் பறக்கும் வசனங்களுடன் வீதிக்கு வருவார்கள். ஓட்டு அறுவடை செய்யமுடியாத இடத்தில் உழுவது எதற்கு? வாரிசுகளுக்கு பதவி என்றால் சக்கர நாற்காலியில் தன்னையே பொட்டலமாக கட்டிக்கொண்டு தில்லிக்கு பறக்க முடியும். மேலவைக்கு அனுமதி என்றால் நான்கே நாட்களில் நாடாளுமன்றத்தை வளைக்க முடியும். என்றாலும், அரசியல் சாணக்கியர் கடிதம் எழுதி காரியம் முடிப்பார், காத்திருங்கள்.

மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் இப்போராட்டம் குறித்து? பருப்பு விற்கும் விலையில் நீதிமன்றங்களில் ஆங்கிலத்தில் வாதாடினால் என்ன? தமிழில் வாதாடினால் என்ன? வாழ்க்கையை கடக்கவேண்டி ஓடும் வேகத்தில் நீதிமன்ற மொழியில் நிதானிக்க முடியாது. எந்தப் போராட்டம் என்றாலும் விலகி நிற்கும் மக்களுக்கு இது ஒரு வாய்ப்பாடாகவே பயன்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. தன் முன்னால் நிகழும் ஒன்றின் சரி தப்பு என்ன என்பதைவிட தனக்கு என்ன சாதகம் பாதகம் என்னும் அளவீடுகளுக்கே பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். போராடுவது பிழைக்கத் தெரியாதவனின் வேலை என்பது அவர்கள் வாழ்வியலின் வீழ்படிவு. ஆனால் ஒவ்வொருவரும் போராடும் அவசியத்திலிருக்கிறார்கள். பருப்பு விலையின் பின்னாலிருக்கும் அரசியலுக்கும், நீதிமன்றங்களின் வழக்கு மொழியின் பின்னாலிருக்கும் அரசியலுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. விலைவாசிகள் ஏன் உயர்கின்றன? எனும் கேள்விக்கான பதிலிலிருக்கும் நுண்மையான செயல்பாடுகள் மக்களுக்கு எளிதில் விளங்கி விடுவதில்லை. காரணம் சாமானியனுக்கு கல்வி எதற்கு என்பது போல் நிர்வாகவியல் விவகாரங்கள் எல்லோருக்கும் எளிதாய் இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. சமூகத்தின் பெரும்பாலான பிரிவினர் உணவைப்பற்றி மட்டுமே சிந்தித்தால் போதுமானது அதற்கு மேல் ஒன்றும் அவர்களுக்கு தேவையில்லை என்று அவர்களை சுரண்டும் கூட்டம் தீர்மானித்து வைத்திருப்பதைப் போல; சாமானிய மக்களின் வழக்கு விவகாரங்கள் அவர்களுக்கு எளிதில் புரியும் மொழியில் இருந்தால் வழக்கின் நியாய அநியாயங்கள் எளிதில் பிடிபடுவதாக இருந்தால் நீதிமன்றங்களின் மாட்சிமை இங்கு கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படுமல்லவா? அதனால் தான் வட்டார மொழிகளில் வழக்காடுவது தேவையில்லை என தீர்மானிக்கப் பட்டிருக்கிறது. கோடிக்கணக்கான மக்கள் பேசும் மொழியை வட்டார மொழி என விளிக்கும் திமிர் வேறு எங்கிருந்து வந்திருக்கும்?


சிலர் நினைக்கிறார்கள், செம்மொழி மாநாடு நடக்கவிருக்கும் இந்நேரத்தில் உண்ணாவிரதம் இருப்பது அரசியலல்லவா? என்று. ஆம் அரசியல் தான். தமிழுக்கு செம்மொழித்தகுதி வாங்கித்தந்து விட்டேன், மாநாடு நடத்துகிறேன் என்று சினிமாவுக்கு பாட்டெழுதுபவர்களைக் கொண்டு பாராட்டிப் பாடிக் கொள்வதற்கு, தமிழை அரியணையில் வீற்றிருக்கச் செய்வதாக தன்னை எழுதிக்கொள்வதற்கு அரசு இயந்திரத்தையும் பல கோடிகளையும் கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நேரம் தானே வீட்டிற்குள்ளே வரமுடியாமல் தமிழ் வீதியில் நிருத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அம்பலப்படுத்த சரியான நேரம். அரசு அலுவலகங்களில் தமிழர்களை வதைக்கும் திட்டங்களை தீட்டிக்கொண்டு முகப்பில் தமிழ் வாழ்க என்று  மின்னொளிப் பலகை வைப்பதையும்; மக்களின் வாழ்வை சீரழிக்கும் அத்தனை பெருமுதலாளிகளையும் அழைத்து அவர்களின் லாபத்திற்கு எல்லா சலுகைகளையும் உத்திரவாதங்களையும் செய்து கொடுத்துவிட்டு வெளிநாட்டு தமிழறிஞர்களை அழைத்து கலைச்சொற்களையும் ஆய்வறிக்கைகளையும் பேசிவிட்டால் தமிழ் வளர்ந்துவிடும் என்பதையும், கன்னத்தில் அறைவதுபோல் அம்பலப்படுத்திக்காட்டும் தமிழில் வழக்காடும் உரிமை வேண்டும் எனும் இப்போராட்டம் மிகச்சரியான தருணத்தில் தான் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இன்னும் சிலர் ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் சட்டங்களை, தமிழுக்கு மாற்றுவது என்ன அவ்வளவு சுலபமான காரியமா? பல மொழிகள் இருக்கும் நாட்டில் பொது மொழியில் வழக்காடுவது தானே சரியாக இருக்கும்? தமிழ் தெரியாத நீதிபதிகளிடம் தமிழில் எப்படி வழக்காட முடியும்? என்றெல்லாம் சிந்திக்கிறார்கள். தமிழ் கலைச்சொற்கள் இல்லாத மொழியோ கலைச்சொற்கள் உருவாக இடமில்லாத வேர்ச்சொற்களற்ற மொழியோ அல்ல. கணிணியில் எந்த இந்திய மொழியும் எட்டமுடியாத அளவில் சிறப்பாக செயல்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது தமிழ் என்பதை கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். முகம் தெரியாத பலர் இதில் தங்கள் பங்களிப்புகளை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். இந்நிலையில் சட்டத்துறைக்கு மட்டும் எப்படி தமிழ் அன்னியமாகிவிடமுடியும்? இன்னும், மாவட்ட அளவிலான நீதிமன்றங்களில் தமிழ் வழக்கு மொழியாக இருந்துகொண்டிருக்கிறது. பொது மொழி என்பதும் ஏற்கமுடியாத ஒன்றுதான். வட மாநிலங்களில் இந்தி வழக்கு மொழியாக இருக்கிறது அங்கு பொது மொழி பிரச்சனை எழவில்லையே. இந்திக்கு பொது மொழி அவசியமில்லை தமிழுக்கு அவசியம் என்பது ஒரே மொழி, ஒரே கலாச்சாரம் எனும் ஆர்.எஸ்.எஸ் கொள்கையின் திருந்திய வடிவம். அதை ஏற்பதற்கில்லை. வழக்குகளோடு தொடர்புடைய மக்கள் என்ன மொழி பேசுகிறார்களோ அந்த மொழியில் வழக்குகளை நடத்துவதுதான் சரியாக இருக்கும். வழக்காளிகளுக்காகத்தான் வழக்கே தவிர நீதிபதிகளுக்காக வழக்கல்ல. அந்தந்த மாநில நீதிபதிகளை நியமிக்கலாம். இந்தி தெரியாத நீதிபதிகள் இந்தி பேசும் மாநிலங்களில் நியமிக்கப்பட்டால், நீதிபதிக்கு இந்தி தெரியாது அதனால் இந்தியில் வழக்காடக் கூடாது என்பது எவ்வளவு அபத்தமோ அதுபோன்றது தான் நீதிபதிக்கு தமிழ் தெரியாது என்பதற்காக தமிழில் வழக்காடக் கூடாது என்பதும்.

தமிழில் வழக்காடிவிட்டால் எல்லாருக்கும் சம நீதி கிடைத்துவிடும் என்றோ, மற்ற எல்லாப் பிரச்சனைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்றோ யாரும் நினைத்துவிடமுடியாது. குறைந்த பட்சம் வழக்கு நடக்கும் லட்சணம் மக்களுக்கு தெரியும். எந்த அடிப்படையில் லட்சக்கணக்கான வழக்குகள் தேங்கிக்கிடக்கின்றன என்பது வெளிப்படையாகும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சொந்த மொழியில் வழக்கு நடத்துவது என்பது அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்று. ஆகவே இது உரிமைக்கான போராட்டம்.

தற்போது இரவோடு இரவாக போராடும் வழக்குறைஞர்களை கைது செய்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு போராட்டத்தை நசுக்கிவிட அரசு முனைகிறது. அரசின் நோக்கமும், எண்ணமும் தமிழ் வழக்கு மொழி என்பதுதான் என்று அறிக்கைவிடும் அரசுதான் அதே கோரிக்கைக்காக போராடுபவர்களின் போராட்டத்தை நசுக்க முனைகிறது. எந்தப்போராட்டமானாலும் அதை நீர்த்துப் போகச் செய்வது அல்லது நீக்கிவிடுவது என்பது தான் அரசின் செயல்முறை. ஏனென்றால் அரசு என்பதன் உள்ளீடு அரசு பிச்சையிடும் உரிமைகளை மக்கள் பொருக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது தானேயன்றி உரிமைக்களுக்காக மக்கள் போராடக்கூடாது. போராட்டம் விரிவடைகிறது, போராட்டத்திற்காக சாலை மறியல், இரயில் மறியல் நடந்திருக்கிறது.

போலியாய் தமிழை முன்னிறுத்தும் பிழைப்புவாதிகளை புறக்கணித்து மக்கள் இப்போராட்டத்தை ஆதரிக்க வேண்டும். ஆதரிப்பதன் மூலம் இதை ஒரு தொடக்கமாக மாற்றிக்காட்டவேண்டிய அவசியத் தேவை மக்களுக்கு இருக்கிறது.

%d bloggers like this: