மார்ச் 8 நம்மை போராடச் சொல்கிறது

Hard working labors

 

உலகம் முழுவதும் மார்ச் 8 ம் நாள் உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆண்டு முழுவதிலும் இது போல் பல நாட்கள் பல்வேறு சிறப்புகளாக கூறப்பட்டு, கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் ஒரு நாளாக கடந்து போக முடியாத நாள் இது. இன்றில் கொண்டாடப்படுவது போல் கோலப் போட்டியாகவோ, பூனை நடை அழகிப் போட்டியாகவோ, சமையல் போட்டியாகவோ, பெண்களுக்கு மட்டும் என்று அரங்குக்குள் ஆட்டம், பாட்டு என கேளிக்கை கொண்டாட்டமாகவோ முடித்துவிட முடியாத, முடித்து விடக் கூடாத ஒரு நாள் இன்று. ஏனென்றால் இதற்கென்று ஒரு வரலாறு உண்டு.

இன்று பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு நிகராக கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் பெண்ணே நீண்ட நெடுங்காலம் இவ்வுலகை தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினாள் என்பது நாம் அறியாத வரலாறு. புவியில் ஹோமோஎரக்டஸ் எனும் நிமிர்ந்த மனித இனம் தோன்றிய பிறகும் தீயின் பயனை அறிதல், ஈமச்சடங்கு எனும் இரண்டு பண்புகளை அறிந்த பிறகே மனிதன் எனும் வகைக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள். அந்த வகையில் மனிதன் தோன்றி சற்றேறக் குறைய மூன்று லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. வில் அம்பைக் கண்டுபிடித்து வேட்டையில் உபரியை அடைந்த பிறகு வேலைப் பிரிவினை, வர்க்கப் பிரிவினை தோன்றுகிறது. இது நடந்தது இன்றைக்கு பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இதன் பிறகே சமூகத்துக்கு ஆண் தலைமை ஏற்கத் தொடங்குகிறான். அதுவரை பெண்ணே உலகை தலைமை தாங்கி நடத்தினாள். அதாவது இரண்டு லட்சத்து எண்பத்தைந்தாயிரம் ஆண்டுகள் உலகை வழிநடத்தியவள் பெண். விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, மருத்துவம், கட்டிடக் கலை என அனைத்தையும் கண்டுபிடித்து உலகிற்கு அளித்தவள் பெண்.

அந்தப் பெண்கள் தான் இன்று அடிமை போல் நடத்தப்படுகிறாள். வெறுமனே பிள்ளை பெற்றுத் தரும் இயந்திரம், சமையல், வீட்டு பராமரிப்பு என்று மட்டுமே இயங்கும் அடிமை. அவளுக்கென்று எந்த உரிமையும் இல்லை. குடும்பத்தில் கூட அவள் தனிப்பட்டு எந்த முடிவையும் எடுத்து நடைமுறைப் படுத்த முடியாது. ஆணாதிக்க நுகத் தடியில் மாட்டிக் கொண்ட ஒரு விலங்கைப் போலவே அவள் உழல்கிறாள். கணவன் இறந்துவிட்டால் வாழவே உரிமையில்லை என்று உடன்கட்டை ஏறச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. மறுமணம் மறுத்து பாலியல் வடிகாலாய் பொட்டுக்கட்டச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. தந்தை, கணவன், மகன் என ஆணின் துணையுறுதலே பெண்ணின் அறம் என்றார்கள். உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கழகு என்று அழகைக் கூட ஆணே தீர்மானித்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் பெண்ணை அடக்கி ஒடுக்கி அழுத்தி வைத்து விட்டு பெண் இயல்பாகவே பலவீனமானவள் என்று மதம் பேசினான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் பெண்ணை விடுவிக்கிறோம் என்றது. வட்டாடையை கழற்றி வீசுவதே பெண்னியம் எனப் பிதற்றியது. பொருளாதார விடுதலையே பெண் விடுதலை என்று தத்துவம் பேசியது. நடந்தது என்ன? சம வேலைக்கு சம ஊதியம் தராமல், குறைந்த கூலிக்கு பெண்ணின் உழைப்பைச் சுரண்டவே தத்துவம் பேசியது வெளிப்படையானது. மறுபக்கம், இந்த பொருளாதாரச் சுதந்திரமே பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாகியது. அலுவலகத்தில், தொழிற்சாலையில், கடைகளில் குறைந்த கூலிக்கு அதிக வேலை. அது முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தால் வழக்கம் போல சமையல் குடும்ப பராமரிப்பு என்று இடுப்பு முறியும். இப்படி வேலை பார்த்தாலும் அதிலிருந்து ஒரு காசைக் கூட அவளால் சுயமாக செலவு செய்து விட முடியாது.

ஆணின் பலதார வேட்கையிலிருந்து தன்னை காத்துக் கொள்ளவே காதல் எனும் அருமருந்தை கண்டுபிடித்தாள் பெண். ஆனால் அதன் பெயரிலேயே இன்று பெண்கள் வேட்டையாடப்படுகின்றனர். பாலியல் வன்முறைச் செய்தியில்லாத ஒரு நாளும் விடியவில்லை. பெண் நீதிபதியைக் கூட குத்துப் பாட்டுக்கு ஆடச் செய்த செய்தியும் கடந்து சென்றது. நுகர்வுக் கலாச்சார வெறியில் பெண்ணே நுகர் பொருளானாள்.

அனைவருக்கும் பொது என்று எதுவும் இல்லை. அதைப் பேணிக் காக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. தன்னைத் தவிர ஏனைய அனைத்தும் நுகர்வுக்காகவே. நுகர்வே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு சமூகம் இயங்கினால், அது எவ்வளவு சீர்கெட்டு இருக்கும் என்பதற்கு நடப்பு உலகமே எடுத்துக் காட்டு.  புவி தோன்றிய காலம் தொட்டு முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அத்தனையும் இன்று அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறது. நீர், நிலம், காற்று, வான்வெளி, கனிம வளங்கள் என்று எதுவும் தப்பவில்லை. எல்லாவற்றையும் விட தனிச்சிறப்பாய் இவைகளோடு இயைந்து வாழ்ந்த மக்களும் அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறார்கள்.

இவைகளைச் செய்தது யார்? எது அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் என நாம் நம்பினோமோ, எது மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் என நாம் நம்பினோமோ, எது நீதியாய், நேர்மையாய் நடந்து கொள்ளும் என்று நம்பினோமோ அந்த அரசின் அனுமதியோடு தான் இவை அனைத்தும் நடந்தன. தெளிவாகச் சொன்னால் இவை அனைத்தும் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அரசுகள் இருந்தன.

எப்படி பார்ப்பனியம் உழைக்கும் மக்களை இழிவுபடுத்தி ஒதுக்கி வைத்ததோ, அதே போன்று தான் ஆணாதிக்கம் சரிபாதி மக்கட் தொகையினராகிய பெண்களை இழிவுபடுத்தி அடக்கி வைத்தது. ஆணாதிக்கம் தான் இங்கு சமூகமாக, கலையாக, கல்வியாக, கலவியாக, சமூகத்தில் எல்லாமுமாக இருந்தது, இருக்கிறது. இதை தகர்க்காமல், தகர்க்கும் சிந்தனை முறை இல்லாமல் பெண் விடுதலை அடைவது என்பது கனவு தான். பெண் விடுதலை என்பது குறியீடு. சமூக விடுதலையின் குறியீடு.

உற்பத்தியிலிருந்து என்று பெண் விலக்கி வைக்கப்பட்டாளோ அன்றுலிருந்து தான் பெண்ணின் மீதான அடக்குமுறைகள் தொடங்குகின்றன. எனவே, மீண்டும் பெண்கள் உற்பத்தியில் ஆணுக்கு நிகராக ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் அது பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாக அல்லவா இருக்கும்? இதற்கான விடை சோசலிச சமூகத்தில் தான் கிடைக்கிறது.

சமையலறையிலிருந்து பெண்கள் விடுதலை அடைவது என்பது பெண் விடுதலைக்கு அத்தனை இன்றியமையாதது. சமையலறையும், குழந்தை வளப்பும், வீட்டு பராமரிப்பும் பெண்ணை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பாறைகள். இவைகளை அகற்றும் சிந்தனையும், நடைமுறையும் சோசலிசத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. இயற்கை வளங்களை காப்பதில் தொடங்கி, மக்களை மகிழ்வாக வாழ வைப்பது, நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைத்து மக்கள் அனைவரையுமே அரசுப் பணியாளராக மாற்றுவது என்பது சோசலிசத்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

இந்த சாத்தியத்தை நோக்கித் தான் 1908ம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் பெண்கள் ஒன்று திரண்டு போராடினார்கள். 17 பெண்களை இரத்தில் நனைத்து அந்த போராட்டம் முன்னேறியது. அதைத்தான் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கிறோம். அந்த உழைக்கும் பெண்களின் போராட்ட நாளை தொலைக் காட்சிப் பெட்டியில் ஒரு மொக்கைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோ, ஏதோ ஒரு சந்தை இழந்த நடிகையின் உளரல்களை செவ்வி என்ற பெயரில் கேட்டு பொழுது போக்கியோ இந்த உணர்வேற்றும் போராட்ட நாளை கடந்து போகலாமா?

march 8 1

march 8 2

அடிமை – பண்ணையடிமை வேறுபாடு என்ன?

தோழர் செங்கொடி,

 ஆண்டான் – அடிமை சமூகத்திற்கும் நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் என்ன? அதைப்பற்றி விளக்குமாறு அன்புடன்‍ கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

திரு பிரசன்னா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

slavelandi

சமூக மாற்றம் என்பது அடிப்படையில் உற்பத்தி முறை மாறியதன் விளைவாக ஏற்படும் உற்பத்தி சக்திகளின் உறவு மாற்றத்தைக் குறிக்கும். ஆண்டான் அடிமை சமூகத்துக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் என்றால் அதன் பொருள் அடிமை உற்பத்திமுறையில் இருந்த மக்களின் உறவுநிலைக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறையில் இருந்த மக்களின் உறவு நிலைக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் என்று கொள்ளலாம்.

அடிமை முறை காலகட்டத்தில் கால்நடை வளர்பு, வளர்ச்சியடையாத கருவிகளைக் கொண்ட விவசாயம், கைவினைப் பொருட்களின் தொடக்கம் ஆகியவை தொழில்களாக இருந்தன. அடிமைகள் மனிதர்களாகவே மதிக்கப்படவில்லை. கால்நடைகளைப் போன்றே அடிமைகளும் ஆண்டைகளின் சொத்து. தனிப்பட்டு அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. ஆண்டைகளால் அடிமைகளைக் கொல்லவும் முடியும். தொடக்கத்தில் ஆண்டைகளும் உற்பத்தி வேலைகளில் ஈடுபட்டனர். இரும்பின் பயன்பாடு அறியப்பட்டதன் பிறகான அபரிமிதமான உற்பத்தி ஆண்டைகளை உற்பத்தி வேலைகளிலிருந்து விலக்கி வைத்தது. இதனால் உடலுழைப்பு மூளையுழைப்பு வித்தியாசம் தோன்றி உடலுழைப்பு செய்பவர்களை இழிவாக கருதும் போக்கு தொடங்கியது. உணவு மட்டுமே கொடுத்து அடிமைகள் கொடூரமாக சுரண்டப்பட்டதால் உற்பத்தியில் அவர்களுக்கிருந்த ஈடுபாடு குறைந்ததாலும், அடிமைகளின் எழுச்சியாலும் உற்பத்தியில் தேக்க நிலை ஏற்பட்டது.

நிலப்பிரபுத்துவ அல்லது பண்ணையடிமை காலகட்டத்தில் மேம்பட்ட கருவிகலுடனான விவசாயமே பிரதான தொழில். நெசவு உள்ளிட்ட பிற தொழில்களும் இருந்தன. அடிமைகளோடு ஒப்பிடும் போது பண்ணையடிமைகள் ஓரளவு மேம்பட்டிருந்தார்கள். தன்க்கு பிரித்தளிக்கப்பட்ட நிலத்தில் உற்பத்தி செய்து நிலப்பிரபுக்கு விளைச்சலில் குறிப்பிட்ட பங்கை நிலப்பிரபுவுக்கு கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் குறிப்பிட்ட நாளில் நிலப்பிரபுவின் நிலத்திலும் இலவசமாக வேலை செய்ய வேண்டும். பெருமளவு தேவை அடிப்படையிலான உற்பத்தியே செய்யப்பட்டது. சட்டரீதியிலான எல்லா சலுகைகளும் உயர் குடிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. பண்ணையடிமைகளுக்கு எழுத்துரிமை, இடம்பெயரும் உரிமை உள்ளிட்டவை சட்டப்படியே கிடையாது. பண்டமாற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியால் உற்பத்தி பலமடங்கு அதிகரித்தது. இதனால் வணிகர் எனும் பிரிவின் செல்வாக்கு வளர்ந்தது. வரம்புக்குட்பட்ட சந்தையே இருந்ததால் உற்பத்தியை சந்தைப்படுத்த முடியாமல் வணிகர்களுக்கும் குறுநில மன்னர்கள், பாளையக்காரர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு முற்றியது. இந்த முரண்பாடு உற்பத்தியை பாதித்து தேக்கநிலையை உருவாக்கியது.

பொதுவாக உற்பத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகங்களை கவனித்தால் குறிப்பான ஒரேமாதிரியான அம்சங்கள் மீண்டும்  மீண்டும் ஏற்படுவதைக் காணலாம். கருவிகளில் ஏற்படும் மாற்றம், உற்பத்தியை பல மடங்கு அதிகரிக்க வைக்கிறது. அதிகரிக்கும் உற்பத்தியின் பலன் சீராக பகிர்ந்தளிக்கப்படாததால் உற்பத்தி உறவுகளில் முரண்பாடு தோன்றுகிறது. உற்பத்தி உறவுகளில் தோன்றும் முரண்பாடு வளர்ந்து உற்பத்தியில் தேக்கநிலையை ஏற்படுத்துகிறது. இந்த தேக்கநிலையினால் பாதிக்கப்படும் வர்க்கம் ஒரு பலாத்கார புரட்சியினால் உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைப்பதன் மூலம் உற்பத்தி உறவில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது தான் அடுத்த சமூகமாக அமைகிறது. சுருக்கமாக சொன்னால் கருவிகளில் ஏற்படும் மாற்றம் சமூக மாற்றத்தில் சென்று முடிவடைகிறது. மட்டுமல்லாது அடுத்த சமூகத்திற்கான கூறுகள் முந்திய சமூகத்திலேயே தோன்றி வளர்கின்றன.

இந்த வகையில் அடிமை சமூகத்தின் உற்பத்தி முறையில் ஏற்பட்ட தேக்க நிலையால் ஆண்டைக்கும் அடிமைக்குமான உறவில் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டு முன்பை விட அதிக உரிமைகள் கொண்ட பண்ணையடிமை உற்பத்தி முறை தோன்றியது. இதே போல நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தின் உற்பத்தி முறையில் ஏற்பட்ட தேக்க நிலையால் வணிகர்களுக்கும் உள்ளூர் நிர்வாகத்தை கையில் வைத்திருந்த நிலப்பிரபுக்களுக்கும் இடையிலான உறவில் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டு முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை தோன்றியது. இந்த அடிப்படைகளை கைக் கொண்டால் குறிப்பிட்ட இரண்டு சமூகங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடு என்ன என்பதை எளிதாக பார்த்து விடலாம்.

இதனடிப்படையில் ஆண்டான் அடிமை சமூகத்துக்கும், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்துக்குமான வேறுபாடுகளை தொகுத்தால்,

கருவி மாற்றம் —- ஆண்டான் அடிமைக் காலத்தில் இரும்பின் பயன்பாடு, பண்ணையடிமை காலகட்டத்தில் பண்டமாற்றின் வளர்ச்சி.

இதனால் இரண்டு சமூகங்களிலும் உற்பத்தி கூடுகிறது.

நெருக்கடி —- ஆண்டான் அடிமை காலத்தில் அடிமைகளுக்கு உற்பத்தி அதிகரித்தும் உரிமைகள் எதுவும் கிடைக்காததால் ஆர்வம் குன்றுகிறது. ஆண்டைகளுக்கு ஆர்வம் குன்றிய அடிமைகளை நீர்வாகம் செய்ய அதிக கவனம் தேவைப்படுவதால் நிர்வாகச் செலவு அதிகரிக்கிறது. நிலப்பிரபுத்துவ காலகட்டத்தில் வனிகர்களுக்கு உற்பத்தி அதிகரித்தும் வரம்புக்குட்பட்ட சந்தையை தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. நிலப்பிரபுக்களுக்கோ வணிகர்களை தாண்டிச் செல்ல அனுமதித்தால் தங்களைவிட மேம்பட்டு விடுவார்கள் என்பதால் வணிகர்களை கட்டுப்படுத்தி வைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

இதனால் இரண்டு சமூகங்களிலும் முரண்பாடு முற்றி உற்பத்தி உறவில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

உற்பத்தி உறவு மாற்றம் —- ஆண்டான் அடிமை காலத்தில் நிலத்தை பங்கிட்டு அடிமைகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுக் காலகட்டத்தில், வரம்புக்குட்பட்ட சந்தை முறை அகற்றப்பட்டது.

முதல் சுரண்டல் வடிவமான அடிமை முறை இன்றுவரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, வேறு வேறு வடிவங்களில் நிலப்பிரபுத்துவ காலகட்டத்தில் பண்னையடிமை முறையாக, முதலாளித்துவ காலகட்டத்தில் கூலி உழைப்பு முறையாக. ஓவ்வொரு மாற்றத்தின் போதும் முந்திய சமூகத்தைக் காட்டிலும் சீர்திருத்தங்கள் கிடைக்கின்றனவேயன்றி சம உரிமை இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பட்ஜெட் எனும் மூடநம்பிக்கை

budget

கன்னையா குமார், ஜே.என்.யு பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஊடகங்கள் பட்ஜெட் குறித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டன. இல.கணேசன் பட்ஜெட் பற்றி கூறும் போது வெளிப்படையாக ஒன்றை ஒப்புக் கொண்டார், எதிர்க் கட்சிகள் என்றால் எதிர்ப்பதும், ஆளும் கட்சிகள் என்றால் ஆதரிப்பதும் இயல்பானது தான். அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றார். ஓட்டுப் பொறுக்கும் எந்தக் கட்சிக்கும் இதைத் தாண்டிய அறிவோ, தெளிவான பார்வையோ இருப்பதில்லை. ஊடகங்களில் உரை தரும் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனும் அடைமொழியோடு அழைக்கப்படுபவர்களும் இதே பார்வையை கொஞ்சம் மேல்பூச்சு வேலைப்பாடுகளுடன் செய்கிறார்கள்.

 

பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களோ இது ஏதோ மீப்பெரும் பொருளாதார அறிவு தேவைப்படும் ஒரு விசயமாக எண்ணிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தன் வீட்டில் வெள்ளை அடிப்பதற்கு சுண்ணாம்பு வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒருவர், அடித்தபின் எவ்வளவு சுண்ணாம்பை செலவு செய்து எவ்வளவு நேரத்தில் அடித்திருக்கிறார். சரியாக அடித்திருக்கிறாரா? சுண்ணாம்பு மிச்சமிருக்கிறதா என்று கணக்கு கேட்பதோடு ஒப்பிடக் கூடியது இது. மட்டுமல்லாது இவ்வளவு வாங்கிக் கொடுத்தேனே மீதம் எங்கே எனக் கேட்கவும் வேண்டும். மொத்த வரவு என்ன? என்னென்ன வகைகளுக்கு எப்படி செலவு செய்யப் போகிறீர்கள்? மொத்த செலவு என்ன? எவ்வளவு லாபம் அல்லது எவ்வளவு பற்றாக்குறை? அவ்வளவு தான். இப்படி எளிமையாக அணுவதற்குப் பதிலாக வரவினங்கள், வரிகள், உள்நாட்டு உற்பத்தி, ஏற்றுமதி, சலுகைகள், மானியங்கள், திட்டங்கள், ஒதுக்கீடுகள். விகிதங்கள், குறியீடுகள், அப்படி, இப்படி என்று குழப்பி உழைக்கும் மக்களை இதிலிருந்து ஓடச் செய்கிறார்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாகத்தையே உழைக்கும் மக்களால் எளிதாக நிர்வகிக்க முடியும் எனும் போது பட்ஜெட் எனும் வரவு செலவுத் திட்டம் பெரிய விசயமா என்ன?

 

ஒரு நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எனும் போது அந்த நாட்டு அரசின் தன்மையை விலக்கி விட்டு பட்ஜெட்டை மட்டும் தனியாக பார்க்க முடியாது. அரசு என்பது பெரும்பான்மையாக இருக்கும் உழைக்கும் மக்களுக்கானதாக இல்லை என்பதையும் பெரிய பணக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதையும், இதில் எந்தக் கட்சிக்கும் விதி விலக்கு இல்லை என்பதையும் தன் சொந்த பட்டறிவின் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். தவிரவும் அரசின் அனைத்து துறைகளும் அது என்ன நோக்கத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த நோக்கங்களுக்கே எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உழைக்கும் மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையில் இருக்கும் அரசு கொண்டு வரும் வரவு செலவுத் திட்டம் என்ன தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்பதை தனியாக விளக்க வேண்டியதில்லை.

 

பட்ஜெட் என்பதில் வகுக்கும் திட்டங்கள் அந்தப்படியே செயல்படுத்தப்படுகிறது, அதில் மாற்றங்கள் செய்யப்படாது, அல்லது மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் மக்களுக்கு அறிவித்து விட்டே பாராளுமன்ற ஒப்புதல் பெற்று செய்யப்படும் என்று நம்புவதெல்லாம் தெளிவான மூடநம்பிக்கைகள். பட்ஜெட்டுக்கு முன்பே விலை உயர்வு, புதிய வரிவிதிப்புகளை எல்லாம் அறிவித்து விட்டு, இது மக்களுக்கு சுமையைத் தராத பட்ஜெட் என்று கூச்சநாச்சமின்றி கூறும் கலையில் கைதேர்ந்தவர்கள் இவர்கள். பட்ஜெட் என்பது பொதுவாக வழக்கமாக செய்யப்பட்டு வரும் ஒரு செயல் என்பதைத் தாண்டி அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்க்கலாம். 1960 வரை நாட்டில் 75 விழுக்காடு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருந்தது, இன்றும் 50 விழுக்காட்டுக்கு மேல் வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருப்பது விவசாயம் தான். இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. ஆனால் இன்றுவரை விவசாயத்துக்கு என்று தனி பட்ஜெட் கிடையாது. ஆனால் என்றோ வெள்ளைக்காரன் புதிதாக ரயில் தண்டவாளங்கள் போடுவதற்கு அதிக நிதி வேண்டும் எனவே அதற்கு தனி பட்ஜெட் வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது, இன்றும் பூனையை கட்டி வைத்த கதை போல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பட்ஜெட் என்பது நாட்டையே வழி நடத்தும் விசயம் என்பது பொய்.

 

பணக்காரன் என்றால் அவனுக்கு தனி மரியாதை, சலுகை இருக்கலாம் தவறில்லை எனும் மனோ பாவம் உழைக்கும் மக்களுக்குள்ளும் படிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் சம்பாதித்த பணத்துக்கும் வரி கட்டுகிறான் என்றொரு விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ‘நாங்கள் வரி கட்டும் குடிமகன்என்று அவர்கள் கூட சமயத்தில் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. ஆனால் நாட்டில் போடப்படும் அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது ஏழை எளிய மக்கள் தான் என்பதை உழைக்கும் வர்க்கம் உணர வேண்டும். பணக்காரர்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியானது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உழைக்கும் மக்கள் மீதே சுமத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு முதலாளி தான் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மீது செலுத்தும் வரியை இரண்டு விதங்களில் திரும்ப எடுத்துக் கொள்கிறான். முதலாவது, அந்தப் பொருளின் சந்தை விலை என்பது அவன் கட்டும் வரியையும் உள்ளடக்கியது தான். எனவே, அந்தப் பொருளை வாங்கும் மக்கள் முதலாளிக்கு உற்பத்திக்காக போடப்பட்ட வரியையும் சேர்த்தே கட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது, தற்போது அளவிடப்படும் வாட் போன்ற வரிவிதிப்புகள் முதலாளிக்கு போடப்படும் வரிகளையும் உள்ளடக்கிய சந்தை விலைக்கே போடப்படுகிறது. அதாவது முதலாளிக்கு போடப்படும் வரியையும் சேர்த்து கட்டிவிட்டு அந்த வரிக்கும் சேர்ந்து வாட் வரி கட்டப்படுகிறது. இது வேலைவாய்ப்பை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கான சலுகை என்ற பெயரில் அந்த முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. எனவே, அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது தாங்கள் தான் எனும் உண்மையை உழைக்கும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் மானியங்கள் பட்ஜெட் திட்டங்களில் பெரும்பகுதி நிதியை எடுத்துக் கொள்வதால் நல்ல பல சமூகத் திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பதில்லை என எண்ணுவதும் ஒரு விதத்தில் மூட நம்பிக்கையே. எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே மானியங்கள் அளிக்கப்படுவதில்லை. எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதை விட பல மடங்கு அதிகமாக சலுகைகள் மானியங்கள் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி சலுகைகள் முதலாளிகளுக்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன. இதை விட பல மடங்கு சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் பட்ஜெட்டில் அறிவிக்கப்படுவதற்கு வெளியே கொட்டிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக கெயில் நிறுவனத்தைக் கொள்வோம், குழாய் பதிக்கும் விவசாய நிலத்துக்கு 40 விழுக்காடு விலை கொடுத்தால் போதும், குழாயில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கு விவசாயியே நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதை பட்ஜெட்டில் அறிவித்தா செய்தார்கள்?

 

பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிடுவதற்கு இன்னுமொரு முதன்மையான அம்சமும் இருக்கிறது. பட்ஜெட்டை உருவாக்கும் போது பல கோடி மக்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் விவசாய அமைப்புகளையோ, தொழிலாளர் அமைப்புகளையோ, மாணவர் அமைப்புகளையோ அல்லது வெகு மக்கள் அமைப்புகள் எதனையும் அழைத்து, ‘இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? உங்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகள் என்ன?’ எனக் கேட்டு பரிசீலிப்பதில்லை. மாறாக சில பத்து பேர்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் அசோசம்போன்ற பணக்கார தொழிலதிபர் சங்கங்களை அழைத்து அவர்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகளைக் கேட்டு அவர்களின் விருப்பப்படியே பட்ஜெட் தயாரிக்கப்படுகிறது. பட்ஜெட் என்பது மக்களை ஏமாற்றும் ஒன்று என்பதற்கு இதைவிட வேறு சான்றுகள் ஏதும் வேண்டுமா?

 

மேற்கண்ட இந்த அடிப்படையான அம்சங்களிலிருந்து விலகி நின்று பட்ஜெட்டை பார்க்க முடியுமா? அப்படி விலக்கி வைத்து விட்டுத் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன அரசும், ஊடகங்களும். அதனால் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனப்படுவோரை வைத்து பல்வேறு கலைச் சொற்களைப் போட்டு மக்களைக் குழப்புகின்றன. குறிப்பாக இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் நமக்கு கூறுவது என்ன?

 

இந்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த வரவு 16லட்சத்து 30ஆயிரத்து 888 கோடி; மொத்த செலவு 17லட்சத்து 73ஆயிரத்து 330 கோடி; பற்றாக்குறை ஒரு லட்சத்து 42ஆயிரத்து 442 கோடி. இதில் இதுவரை பெற்ற கடன்களுக்காக திருப்பி செலுத்தப்படும் தொகை மற்றும் வட்டிக்கான தொகை சேர்க்கப்படவில்லை. தோராயமாக அதை 5லட்சம் கோடி எனக் கொண்டால் உத்தேசமாக ஆறரை லட்சம் கோடி பற்றாக்குறை. இந்த பற்றாக்குறையை எப்படி சமாளிப்பார்கள்? வேறெப்படி மீண்டும் கடன் வாங்குவதன் மூலமும், புதிதாக ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிப்பதன் மூலமுமே. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது என்றால் நாம் விரும்பும் அளவுக்கெல்லாம் அச்சடித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு நாட்டின் தங்க இருப்பையும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவையும் வைத்து ஒருமாதிரி கணக்குப் போட்டு இவ்வளவு தான் அடிக்க முடியும் என்று இலக்கு வைத்துக் கொள்வார்கள். புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிக்க அச்சடிக்க அது ரூபாயின் சர்வதேசிய மதிப்பை குறைக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

 

இந்த பட்ஜெட்டில் 9 லட்சம் கோடி கடன் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு இது விவசாயிகளுக்கான பட்ஜெட், இதுவரை இப்படி ஒரு கடன் தொகை வழங்கப்பட்டதே இல்லை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்குகிறார்கள். ஆனால் கடன்கள் யாருக்காக வழங்கப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கடன் வழங்குவதான அறிவிப்புகள் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. வழங்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால் அந்த கடன்களின் மூலம் விவசாயி தன்னுடைய வரிய நிலையிலிருந்து உயர்ந்திருக்கின்றானா? இல்லை. மாறாக தற்கொலைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஏன்? ஏனென்றால், கடன்கள் விவசாயிகளுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை. முதலாளிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயிகளின் வழியாக வழங்கப்படுவதால் அது விவசாயிகளுக்கான கடனாக ஆகி விடுவதில்லை. கடனாக வாங்கும் விவசாயி அதை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்காக பயன்படுத்துவதில்லை. உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகிறான். விவசாயி வாங்கும் கடன் இறுதியில் முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. உரத்தின் விலையை தன்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயித்துக் கொள்ள முதலாளியால் முடியும். ஆனால், அந்த உரத்தை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் விவசாயி அதன் விளை பொருளான உற்பத்தியை அவனுடைய செலவின் அடிப்படையில் கூட அவனே நிர்ணயித்துக் கொள்ள முடியாது. இது தான் யதார்த்தம் என்றால் கடன்கள் யாருக்காக? விவசாயிகலின் பெயரால் முதலாளிகளுக்காக. இது விவசாயக் கடன்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்துக் கடன்களுக்கும் பொருந்தும். தனியார் கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்பவில்லையா? மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்படும். மருத்துவ வியாபாரிகளுக்கு லாபவெறி குறையவில்லையா? மக்களுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் தொடங்கப்படும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் சூடு பிடிக்கவில்லையா? வீட்டுக் கடன் வழங்கப்படும். கடன்களின் பொருள் இது தான். இந்த அடிப்படையில் அதிகரித்து 9 லட்சம் கோடிகளாக கொடுக்கப்படும் கடன்களால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பலன் ஏற்படுமா?

 

இந்த பட்ஜெட்டில் எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிகபட்சமாக பாதுகாப்புத் துறைக்கு 3லட்சத்து 40ஆயிரத்து 922 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு அளவில் பெரும்பாலான நாடுகள் தங்களின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. பல நாடுகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வரிப்பணத்தில் மஞ்சள் குளித்துக் கொண்டிருப்பது வெகு சில ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகள் தான். இவர்களின் இந்த லாபக் குவிப்பு குறைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் தான் நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு தீர்க்கப்படாமல் மோதல் வரை இழுத்துக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. திட்டமிட்டு நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் மோதல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இரண்டு உலகப் போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. இந்தப் போர்களில் மக்களுக்காக நலம் என ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆளே இல்லாத சியாச்சின் பனிக்காடுகளுக்காக பல்லாயிரம் கோடிகளையும், பலநூறு இராணுவத்தினரையும் இழந்தோம். ஆனால், இலங்கை இராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டு 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொலையுண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய இராணுவம் அவர்களைக் காக்க சுண்டு விரலைக் கூட அசைத்ததில்லை. அதேநேரம் மத்திய தொழில்முறை பாதுகாப்புப் படையினர் இரவும் பகலும் ரிலையன்ஸின் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையிலிருக்கும் இராணுவத்துக்கு இவ்வளவு பணம் கொட்டப்பட வேண்டுமா என்று உழைக்கும் மக்களை விட்டால் வேறு யாரால் கேட்க முடியும்?

 

பழங்குடியினர் நலனுக்கு என்று 4ஆயிரத்து 826 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் கூறும் பழங்குடியினர் நலன் என்பது என்ன என்று பார்த்தால் அதில் பழங்குடியினருக்கு எதிரான அரசின் அயோக்கியத் தனம் தான் தெரிகிறது. மத்திய கிழக்கு மாநிலங்களில் ஏராளமான தாது வளங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த வளங்களைக் கொள்ளையடிக்க வேதாந்தா போன்ற நிறுவனங்கள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இதை அந்த மலைக் காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்க்கும் அந்த மக்களை துரத்தியடித்து விட்டு அதை கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுக்க அரசு துடிக்கிறது. இதற்காக காட்டு வேட்டை என்றொரு திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. சட்ட விரோதமாக சல்வாஜுடும் போன்ற குழுக்களை அமைத்து இயக்கியது. இவயெல்லாம் அந்த பழங்குடியின மக்களை அந்த மலைக் காடுகளிலிருந்து விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. இதற்காக அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் சென்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை முழுமையாக வெளியேற்ற முடியவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது தான் பழங்குடியினர் வளர்ச்சித் திட்டங்கள். அதாவது, காடுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வது பழங்குடியினருக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருக்கிறது. எனவே அவர்களை முன்னேற்றுகிறோம் என்று கூறி நகர்களின் ஓரங்களில் வீடு கட்டிக் கொடுப்பது, குறுந்தொழில்களை செய்ய பயிற்சியளிப்பது, ஊக்குவிப்பது, சிறு வங்கிக் கடன்கள் மூலம் கடைகள் வைக்க உதவுவது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார ஆசை காட்டி அவர்களை அவர்களின் வாழிடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவது. இதைத்தான் பழங்குடியினர் நலன், பழங்குடியினர் வளர்ச்சி என்கிறது அரசு. நாட்டையும் மக்களையும் நேசிக்கும் யாரும் இதைக் கேட்டு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

 

கல்விக்கு 72ஆயிரத்து 38 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது பள்ளிக்கல்வி, எழுத்தறிவு என பொதுக்கல்விக்கு 43 ஆயிரத்து 273 கோடியும், மேல்நிலைக் கல்விக்கு 28ஆயிரத்து 765 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்த நாட்டுக்கு இது யானைப் பசிக்கு சோளப் பொரி போன்றது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு குறைவாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியைக் குறித்து கவலைப்படாத பட்ஜெட் என்றோ; கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு அதிகமாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியை உயர்வாக மதிக்கும் பட்ஜெட் என்றோ மதிப்பிடுவது எவ்வளவு அறுவெறுப்பானது. மோடி அரசுக்கு கல்வி குறித்த பார்வை என்ன? கல்விக்கு என்று உருவாகியிருக்கும் சர்வதேச காட்ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அது நடைமுறைக்கு வந்தால் பள்ளிக் கல்வியோ உயர் கல்வியோ எதுவானாலும் அரசுக்கும் கல்விக்கும் தொடர்பே இருக்காது, இருக்கக் கூடாது. கத்தரிக்காய் போல கல்வியும் ஒரு வியாபாரப் பண்டம் என்றாகிவிடும். முக்கால்வாசிப் பேர் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் எத்தனை பேரால் ஆரம்பக் கல்வியை கூட விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்? இதை நவீன மனுநீதி எனக் குறிப்பிட்டால் அதில் பிழை இருக்க முடியுமா? பார்ப்பன பாசிசக் குரங்குகள் உயர் கல்வியை கவ்விக் கொள்ள துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் கல்விக்கான இந்த ஒதுக்கீடு எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டு தான், எல்லா பள்ளிகளிலும் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படும் எனும் அறிவிப்பு. சுயமரியாதையுள்ள யாரும் இதை ஒப்ப முடியுமா?

 

புள்ளி விபரங்களால் பட்ஜெட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாது, ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு துறையாக எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அனைத்திலுமே அதிகாரக் கொழுப்பு வழிந்து ஓடுவதைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்க முடியாது. அரசைப் புரிந்து கொள்வது என்பதின் நீட்சியாக மட்டுமே பட்ஜெட்டை அணுக முடியும். இது சரியான பார்வை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, இந்த பார்வை மட்டுமே பொருத்தமான எதிர்வினை செய்வதற்கான உந்துதலை தரும் என்பதற்காகவும் தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெண்கள் என்றால் .. .. ..

மூதூர் மொகமட் ராபி செங்கொடி தளத்தை தொடர்ச்சியாக வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு தெரிந்த பெயர் தான். பலமுறை கேள்வி பதில் பகுதியில் தன்னுடைய கேள்விகளால் இந்தத் தளத்தின் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சியை கூட்டியவர். அந்தக் கேள்விகளும், சில பின்னூட்டங்களும் அவரின் அகத் தேடல்களை, அற உணர்ச்சிகளை புறம் கொண்டு வந்தவைகள். அண்மையில் ஆணாதிக்கம் குறித்து ஒரு கட்டுரையை அனுப்பியிருந்தார். வெகு எதார்த்தமான கேள்விகள், எளிமையான விளக்கங்கள். அந்தக் கட்டுரையை உங்களுக்கும் அறியத்தருவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. இவருடைய வேறு ஆக்கங்களை வாசிக்க விரும்புபவர்கள் சிறகுகள் எனும் வலைதளத்தில் காணலாம்.

பெண்கள் பற்றிய ஆண்களின் மனோநிலைதான் என்ன?

“பெண்ணோடு தோன்றி பெண்ணோடு வாழ்ந்தும்

பெண்மனது என்னவென்று புரியவில்லையே?”

மேலேயுள்ள பிரபலமான பழைய தமிழ் சினிமாப் பாடலின் வரிகளை நீங்கள் அறிவீர்களா? 

முன்பெல்லாம் அந்தப்பாடல் வரிகளைக்கேட்கும்போது ‘அட! நாம் ஆண்களெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடியாதளவு பெண்கள் புதிராக இருக்கின்றார்கள் போல’ என்று பெருமையாகக்கூட நினைத்திருக்கின்றேன்.

ஆனால், இப்போது கேட்டால் அருவருப்பாகவுள்ளது. இதை வாசித்துக்கொண்டு செல்லும்போது ஏனென்பது உங்களுக்கும் புரியும்.

பெண்களைப்பற்றி  நமது சமூகத்திலுள்ள ஆண்கள் என்னதான் நினைக்கின்றார்கள்? 

தாய் எனும் பெண்ணிலிருந்து பிறந்து அவளிடம் பாலருந்தி அவளது பராமரிப்பிலேயே வளர்ந்து  வருகின்றான்; ஒரு ஆண்மகன். அதே பெண்ணின் வயிற்றிலே பிறந்து  தன்னைப்போலவே வளரும் பெண்குழந்தையான தனது சகோதரியுடன் சேர்ந்து ஒரே வீட்டில் ஒரேசூழலில் ஒன்றாக வளருகின்றான். ஆனால் இளம்பருவத்தை எட்டியதும் அவனிடத்தில் பெண்கள் பற்றிய ஏளனமான கருத்துக்களும் வக்கிரமான சிந்தனைகளும் எப்படித் தலைதூக்குகின்றன..?

பாலியல் தேவைகளுக்காக பெண்கள் மீது ஈர்ப்பு ஏற்படுவதை ஓர் இயற்கையான உணர்வாக ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும். ஆனால் அதையும் மீறி பெண்கள் மீதான மரியாதையற்ற அவனது எண்ணங்களையும் நடத்தைகளையும் நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?

நமது சமூகத்திலே தனது வயதொத்த ஒரு பெண், தன்னைவிட புத்திசாலியாகவோ திறமைசாலியாகவோ இருப்பதை விரும்பாத அல்லது சகித்துக்கொள்ள முடியாத போக்கு ஆரம்பப் பாடசாலைப்பருவத்திலிருந்தே ஆண்பிள்ளைகளிடம் காணப்படுகின்றது. இதன் தொடர்ச்சியாக பதின்வயதை அடைந்ததும் ஒரு பெண்பிள்ளை பாடங்களிலோ அல்லது பாடசாலைச் செயன்முறைகளிலோ ஆண் பிள்ளைகளுக்குச் சமமாகவோ அல்லது ஆண்களை விடத் திறமையாகவோ சவாலாக இருந்தால் அதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளுவார்கள்? ஒன்றில் முயன்று படித்துப் பயின்று அவளை முந்துவதற்கு நினைப்பான். முடியாதவிடத்து நேர்மையீனமான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு அவளை வீழ்த்துவதற்கு நினைப்பான். இரண்டும் முடியாதவிடத்து அவள் திறமை காட்டும் துறையை மலினமாகச் சித்திரித்து அவளது சுயதிருப்தியை இல்லாதொழிக்க முயற்சிப்பான்.

இதுவே வளர்ந்து தொழிற்துறைக்குள் வந்தபின்பு ஒரு பெண் உயர்பதவிக்கு வந்து விட்டாளெனின் அவளை சக ஆண்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்கின்றார்கள்…? ஒன்றில் அவளை மானசீகமாக வெறுப்பார்கள். அல்லது அவளது பெண் என்ற பால்நிலை வேறுபாட்டை ஒரு பலவீனமாக எடுத்துக்காண்பிக்கும் விதமாக அவளை சுயமாக இயங்கவிடாது மிகை உதவிகளைப்புரிய முற்படுவார்கள். 

உதாரணத்திற்கு ஒரு பாடசாலைக்கு அதிபராக சகல தகைமைகளுடனும் ஒரு பெண் நியமிக்கப்பட்டாளாயின் அங்குள்ள பெரும்பான்மையான ஆண் ஆசிரியர்கள் அவளை தமது மேலதிகாரியாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கு உள்ளுர விரும்புவதில்லை. அவர்களது ஒவ்வொரு நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு பெண்ணின் கீழே இயங்குகின்றோமே என்ற ஆற்றாமையோடு வெதும்பிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அல்லது ‘நீங்கள் பெண் என்பதால் உங்களால் எல்லாவற்றையும் செய்ய இயலாது. ஆகவே நாங்கள் உங்களுக்கு ஒத்தாசை புரிகின்றோம்” என்று உதவுவார்கள். உதவிபுரிவது நல்ல விடயம்தான் என்றாலும் அந்த உதவிகளுக்குள்ளே இருக்கும் மறைமுக செய்தி முக்கியமானது. அதாவது ஒரு தகைமையுள்ள பெண்ணைக்கூட அவளது பலவீனங்களை வைத்து வீழ்த்துவதிலே ஆண்களுக்குள்ள குரூர திருப்தியைத்தான் அந்த உதவிகள் வேறுவிதமாக நிறைவேற்றுகின்றன.

                இவ்வளவு ஏன் ஒரு நமது நாட்டின் ஆட்சி உயர்பீடத்திலே ஒரு பெண் இருந்த கால கட்டங்களில் எல்லாம் “பொம்பளை ஆட்சிக்குக் கீழ் இருப்பது நல்லது இல்லை’ என்று கூறித்திரிந்த படித்த கனவான்கள் கூட நம்மிடையே இருந்தார்கள் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்.

தமது வாழ்விலே தாய், சகோதரி, தாரம், மகள், மருமகள், பேத்தி என்று ஓர் ஆணுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் பெண் உறவுகள் அடுத்தடுத்து ஏற்பட்டு வந்தும் கூட  பெண்ணை சகமனிதனாக கருதுவதற்கு ஆண்கள் ஏன் முன்வருவது கிடையாது…?

ஏன் பெண்களை கடவுள்களாகப் போற்றுகின்றார்களே…காதலி என்று கொஞ்சுகின்றார்களே…மனைவி ஏன்று மாய்கின்றார்களே தாயிற் சிறந்த கோவிலுமில்லை…தாயின் பாதங்களின் கீழேதான் சொர்க்கம் உள்ளது, தாயே மனிதனின் கண்கண்ட தெய்வம் என்றெல்லாம் புகழாரம் சூட்டியிருப்பதெல்லாம் ஆணணாதிக்கமுள்ள இந்தச் சமூகம்தானே… என்றெல்லாம் நீங்கள் சிநிதிப்பீர்கள்…கேட்பீர்கள்…?

அவற்றை நான் மறுக்கவில்லை! ஆனால் அதற்காக மகிழ்ச்சியடையவும் முடியவில்லை. ஏனெனில் அது ஆண்வர்க்கத்தினரின் ஒரு விதமான ஏமாற்று அல்லது தப்பித்தல்…

அதாவது.. நீங்கள் பெண்களை ஒரேயடியாக உயர்த்திக் கடவுளாக்குவதிலும்  எதிர்மறையாக, “ஆண்களை மயக்கி மோசம்செய்ய வந்த பிசாசுகள்” என்று வசைபாடுவதிலும் நிகழும் விளைவு ஏறத்தாழ ஒன்றுதான். ஆம்! இந்த இரண்டு செயல்களினாலும் பெண்களுக்கு சமூகத்திலே கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான சம அந்தஸ்தை அல்லவா மறுக்கின்றீர்கள். வேறு வார்த்தையில் சொல்வதானால்… கடவுள் – பிசாசு என்ற இரு அந்தங்களுக்கும் பெண்ணை எடுத்துச் செல்வதன் மூலம் பெண்ணைப் பெண்ணாகப் பார்ப்பதிலிருந்தும் அவளுக்குச் சம முக்கியத்துவம் தருவதிலிருந்தும் தந்திரமாகத் தப்பித்துக் கொள்கின்றீர்கள்.

ஒருவன் தனது மனைவியை அல்லது காதலியை ஓர் சகமனிதனாக எண்ணாமல் போகப்பொருளாக நினைத்து அவiளைக் கொண்டாடுவதனால் அவளுக்குரிய சம முக்கியத்தவம் கிடைத்து விடுவதில்லை.

“ஓ! என் அழகிய கிளியே பார்! உன்னை எவ்வளவு விலையுயர்ந்த கூண்டிலே அடைத்து வைத்திருக்கின்றேன்..இதைவிட கௌரவம் வேறென்ன வேண்டும் உனக்கு?” என்று அதுவரை சுதந்திரமாய்ப் பறந்துதிரிந்த கிளியிடம் கூறுவதற்கும் ஒரு மனைவியை அல்லது காதலியை அழகிய துணிமணிகளாலும் விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களாலும் அலங்கரித்து “கார்கூந்தலழகியே..கயல்விழித் தேனே காலம் முழுக்க நான் உனதழகுக்கு அடிமையே” என்று பிதற்றுவதற்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் கிடையாது.

ஆண்களின் இந்தப் புகழ்ச்சிக்குப் பின்னாலிருக்கும் ஏமாற்றுச் சதிவலையைப் புரிந்து கொள்ளாத பெண்கள் வேண்டுமானால் ஏமாந்து போகலாம். ஆனால் உண்மைகளை நீண்ட காலத்திற்கு ஒளித்து வைக்க முடியாது. அது ஒரு பெண்ணின் கர்ப்பம் போல என்றாவது ஒருநாள் வெளிப்பட்டே தீரும்.

காதலியைப் புகழ்வதிலே பாலியல் தேவைகள் என்ற தேவையுண்டு. தாயைப் புகழ்வதற்கு காரணமென்ன?

மனிதன் உயர்நிலைப் பகுத்தறிவுள்ள விலங்கு.  தான் புரியும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் தனது சமூகம் சார்ந்த பெறுமானங்களை அறிந்தும் புரிந்தும் வைத்திருக்கக்கூடியவன். எந்தவொரு தீங்கான செயலைச் செய்யும்போதும் உள்ளார்ந்த குற்றவுணர்வை வேறு ஏதோ ஒரு விதத்தில் சமாதானம் செய்ய வேண்டிய தேவை அவனுக்குள்ளது.  (உ-ம் : பாவகாரியங்களை விரும்பியோ விரும்பாமலோ செய்தவர்கள் கோயில் உண்டியல்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை அல்லது பொருளை பரிகாரமாக்குதல்)

ஓர் ஆண் தாய் என்பவளை மிகைத்துப் போற்றுவதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஒன்றில் சிறுவயதிலே தாயை இழந்ததனால் உண்டான பிரிவாற்றாமை ஏக்கமாக இருக்கலாம்.  இருந்தபோதிலும் தனது குற்றவுணர்வை சமாதானம் செய்யும் நோக்கமே பெரும்பாலும் உள்ளது. 

சிறுவயதிலே தனது குழப்படிகளால் தாயை வருத்திய குற்றவுணர்வுகள்… இளைஞனானதும் தாயைச் சரிவரப் போஷிக்காத குற்றவுணர்வுகள்.. திருமணமானதும் தனது அன்றாட அலுவல்களினாலும் பொறுப்புகளினாலும் தாயைச் சென்று பார்த்துவரக்கூட முடியாத குற்றவுணர்வுகள்…என்று உள்மனத்திலே கிளம்பும்போது அவற்றைச் சமாதானஞ் செய்ய ஏதாவது செய்தாக வேண்டுமே…

“அம்மாவென்றழைக்காத உயிரில்லையே…” போன்ற ‘அம்மா’பாடல்களை எழுதியும் பாடியும் வருகின்ற வாலி, இளையராஜா, வைரமுத்து, பாரதிராஜா போன்றவர்களைப் பார்த்தீர்களானால்  இந்த உண்மைகள் தெளிவாக விளங்கும். அவர்கள் அத்தனைபேரும் தமது துறைசார்ந்த பரபரப்பான மனிதர்கள்.

கிராமத்துத்தாயை ஊரிலே கள்ளிக்காட்டிலும் கருவேலங்காட்டிலும் விட்டுவிட்டு பிழைப்புத்தேடி சென்னைக்கு வந்தவர்கள். நீண்டகால அலைச்சல்களுக்குப் பின்பு சினிமாத்துறையிலே குறிப்பிடத்தக்களவு வெற்றிபெற்றாலும் அவர்களுக்கெல்லாம் உள்ளுர தங்கள் தாய்குறித்த மேற்கூறிய உணர்வுகளின் உறுத்தல்களை சமாதானஞ் செய்வதற்கு எதாவது செய்தாக வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதன் விளைவுகள்தான் தாய்மீதான அதீத பாசத்தை வெளிக்காட்டும் விதமான பாடல்கள் நூல்கள் முதலியன.

கிராமத்திலேயே கிடந்து வாழ்நாள் முழுவதும் தாய்க்கு ஒத்தாசையாக இருந்துவரும் பிள்ளைகளுக்கு -அதிலும் குறிப்பாக தாயை அவளது முதுமைப்பருவத்தின் ஆரம்பம் முதலே பராமரித்து வரும் பெண்பிள்ளைகளுக்கு இத்தகைய மிகை-முயற்சி களின்  அவசியம் -இருப்பதில்லை.

ஆக நமது சமூகத்திலேயுள்ள ஆண்கள்  தங்களில் ஒருத்தியாகி ஒன்றாய் வாழும் பெண்ணை ஒன்றில் எட்டாத உச்சியில் கொண்டு நிறுத்துவார்கள் அல்லது அதல பாதாளத்தில் வீழத்துவார்களேயொழிய  சகமனிதனாக மதிப்பதில்லை என்பதுதான் உண்மை.

இவ்வாறு மதிக்காமல் இருப்பதற்கு அடிப்படைக் காரணங்கள் எதுவாக இருக்க முடியும் என்று பார்ப்போம். வேறு எதுவுமே கிடையாது. நாம் வாழும் குடும்பச் சூழல்தான் முக்கியமான காரணம். சிசுவாகப் பிறக்கும் ஓர் ஆண்குழந்தை ஓரளவு தன்னைப் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய பருவம் வந்தவுடன் ஆண்- பெண் பால் வேறுபாட்டையும் அவற்றுக்கிடையேயுள்ள சமமின்மையையும் தனது தாய் தந்தையிடமிருந்துதான் முதலில் புரிந்து கொள்கின்றான்.

வெகுஅரிதான விதிவிலக்குகளைத் தவிர, தந்தை நினைத்ததை தடையின்றிச் செய்வதையும் சுதந்திரமாக இயங்குவதையும் மாறாக, தாய் அவ்வாறின்றி தனது பெரும்பான்மையான தேவைகளுக்கும் நடமாட்டங்களுக்கும் தந்தையைச் சார்ந்து வாழ்வதையும் பார்க்கின்றான். அத்துடன் அடிக்கடி தாயின் நியாயமான கோரிக்கைகள் கூட தந்தையினால் வரையறுக்கப்படுவதையும் காண்கின்றான். அங்கிருந்தே ஆரம்பமாகின்றது ஒரு ஆண்மகனின் பெண்களின் மீதான மேலாதிக்கக் கருத்துருவாக்கம்.

இந்தக் கருத்து மேலும் வலுவடைவது தனது சகோதரி அல்லது உறவுப் பெண் பருவ வயதுக்கு வந்தவுடன் திடீரென வேறுபட்டு நடாத்தப்படும் விதம். அவளை சுயமாக நடமாட விடாது கட்டுப்படுத்துவதும் அவளது நிலைகுறித்து குடும்பத்தினரால் அதீதகவனம் செலுத்தப்படுவதும் சிறிய சிறிய மீறல்களுக்கெல்லாம் அவள் கண்டிக்கப்படும் விதமும் அவனைப் பெரும் குழப்பத்திற்குள்ளாக்குகின்றன.

பலவேளைகளிலே அதற்குரிய உருப்படியான காரணங்கள் கூட அவனுக்குச் சரிவரக்கூறப்படவதில்லை. இதனால் ஆண்- பெண் எனும் பால்வேறுபாடுள்ள மனிதர்களின் இயற்கையான உடல்சார்ந்த வேறுபாடுகள் பற்றிய புரிந்துணர்வு முறையாகச் செய்யப்படாத வெற்றிடம் ஒன்று அவனிடம் உருவாகின்றது.

அந்த வெற்றிடத்தை உடனடியாக நிரப்புவது அவனது வயதொத்த கற்றுக்குட்டி நண்பர்களே. முறையான பாலியல் கல்வி மூலமாகச் செய்யப்பட வேண்டிய மேற்கூறப்பட்ட விடயம் கற்றுக்குட்டித்தனமான அரைகுறை விளக்கங்களால் நிரப்பப்படுகின்றது. இதனால்தான் பொதுவாக ஆண்கள் இளம்பருவத்தை எட்டும்போது தமது நண்பர் வட்டத்தின் தன்மைகளுக்கேற்ப பெண்கள் பற்றிய தவறான கண்ணோட்டங்களுக்கும்  வக்கிர உணர்வுகளுக்கும் ஆளாகி விடுகின்றனர்.

இன்றைய முதலாளித்துவ சமூக  நுகர்வுக் கலாசாரத்தின் விளைவுகளான சினிமா, தொலைக்காட்சி, நச்சு இலக்கியங்கள், விளம்பரங்கள் போன்றவை பெண்களை வெறும் போகத்திற்குரிய உயிரினங்களாக மட்டுமே கருதுகின்ற வக்கிர உணர்வுகளையும் மரியாதையின்மையையும் மேலும் தூண்டி விடுகின்றன.

சில சமூகங்களிலே பின்பற்றப்படும் நம்பிக்கைகள் சார்ந்த கருத்தாக்கங்களும் ஆண்களின் மனதிலே பெண்களை இரண்டாம்தரப் பிரஜைகளாகக் கருதும் எண்ணப்பாங்குகளுக்குக் காரணமாக இருந்து வருகின்றது.  தாம் பின்பற்றுகின்ற மதம் கலாசாரம் ஆண்கள்-பெண்கள் தொடர்பாக எத்தகைய வழிமுறைகளை காலம் காலமாக வலியுறுத்தி வருகின்றதோ அத்தகைய நிலைப்பாடே ஆண்களின் மனோபாவமாக உருவெடுத்து வளருகின்றது. கல்வி வளர்ச்சி, தர்க்க ரீதியான சிந்தனை, ஏனைய சமூகங்களின் இடைத்தாக்கங்கள் இத்தகைய நம்பிக்கைகள் சார்ந்த கருத்தாக்கங்களில் தாக்கங்களை விளைவித்தாலும் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்குவதில்லை.

உதாரணமாக ஒரு ஆண்மகன் தனது துறைசார் கல்வியினூடாக தனது சமூக நம்பிக்கைகள் பற்றி எழும் கேள்விகள் குறித்து சிந்திக்க முன்வருவதில்லை. இதற்குரிய காரணங்களில் ஒன்றாக அந்த நம்பிக்கைகளைக் கேள்விக்குட்படுத்தம்போது தான் வாழும் சமூகத்திலிருந்து கிடைக்கும் உவப்பற்ற எதிர்வினைகளைக் கூறலாம். இதைவிடவும் முக்கியமான காரணம் ஒன்றுள்ளது.

இயல்பாகவே சமூக நம்பிக்கைகளால் ஆண்களுக்கு தரப்பட்டிருக்கும் ‘பெண்களை மேலாதிக்கம் செய்யும் வசதியை’ அவர்கள் இழக்க விரும்புவதில்லை. இதன் காரணமாக ஒரு ஆண்மகன் எவ்வளவுதான் தான் சார்ந்திருக்கும் துறையில் பெரும் அறிஞனாகவோ புத்திஜீவியாகவோ இருந்தபோதிலும் தனது சமூகம் பின்பற்றி வருகின்ற நம்பிக்கை மரபுகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதில்லை.

இதை ஓர் எளிய உதாரணத்தினூடாக விளங்கிக்கொள்ள முடியும். நானறிந்த  நன்கு படித்து பெரும்பட்டங்களும் புகழும் பெற்ற ஒரு டாக்டர் தனது சிக்கலான சத்திரசிகிச்சைகளை முடித்துக் கொண்டதும் ஓய்வறைக்குச் சென்று சிகரட் ஒன்றைப்புகைக்கும் பழக்கமுடையவாக இருந்து வருகின்றார்.

புகைத்தல் ஒரு மனிதனின் நுரையீரல்களுக்கு எவ்வளவு கேடானது என்பதை ஐந்தாம் தரத்தில் கற்கும் ஒரு சிறுவன் கூட நன்கறிவான். அவ்வாறெனின் இத்தனை பட்டம்பெற்ற டாக்டருக்கு அது தெரிவதில்லையா? தனது சேவைக் காலத்திலே புகைத்தலின் தீங்கைப்பற்றி பொதுமக்களுக்கு அவர் பெரும் சொற்பொழிவுகளைக் கூட ஆற்றியிருக்கக்கூடும்.

அவரிடம் இதுபற்றி நான் ஒருதடவை வினவியபோது,  “தெரியும்தான்.. என்ன செய்வது? பழகிவிட்டது…டென்ஷனைக் குறைப்பதற்குத்தான் அப்படிச் செய்யகின்றேன்” என்றார். இதனை எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது?

இந்த டாக்டரின் மனோநிலைதான் பெண்களை இரண்டாம்தரப் பிரஜையாகக் கருதுவதை அப்பட்டமாகவும் மறைமுகமாகவும் ஊக்குவிக்கின்ற சமூகங்களிலிருந்து வரும் பெரும்பாலான படித்த ஆண்களிடமும் இருந்து வருகின்றது.

பெருந்தீங்குபயக்கும் காட்டுமிராண்டித்தனமான கருத்தாக்கங்களைத்தான் இன்னும் கும்பல் கும்பலாகப் பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றோம் என்பதை நன்கு அறிந்தாலும் கூட அவற்றிலிருந்து தமது மக்களை விடுவிக்கும் எண்ணமோ செயற்பாடுகளோ இல்லாமல் வாளாவிருக்கின்றார்கள் இந்த “அறிவுஜீவி”கள்.

அப்படிச் சும்மா இருப்பதுகூட அவர்களுக்குச் சுகமாக இருக்கின்றதோ என்னவோ..? என்றாலும் கற்ற கல்வியினாலும் பெற்ற அறிவினாலும் உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்ட நேர்மை மிக்கவர்களால் அவ்வாறு இருக்க நிச்சயமாக முடியாது. அவர்களது மனசாட்சி எங்கோ நான் படித்த பின்வரும் சிறுகவிதையைப் போன்று எப்போதும் உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கும் என்பது மட்டும் உண்மையோ உண்மை.

“தொல்லை தவிர்ப்பதற்காக

தொலைபேசியை அணைத்து வைத்தபின்பும்

‘யாராவது அவசரச்செய்திக்காக அழைத்திருப்பார்களோ’

என்ற எண்ணத்தின் அரிப்பிலிருந்து மட்டும்

ஏனோ தப்பிக்க முடியவில்லை!”

-மூதூர் மொகமட் ராபி

செங்கொடி குறிப்பு: இந்த ஆக்கத்தின் முதன்மையான கேள்வி இதுதான், ஆண்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள்? சமூக வரலாற்றின் பக்கங்களை விசாரிக்காமல், இதற்கான பதிலை நம்மால் அடைய முடியாது. சமூகத்தில் நிலவும் உறவுகள் அனைத்தும், பொருளாதார உறவுகளே. பொருளுற்பத்தியின் விளவுகளே. ஆதி பொதுவுடமைச் சமூகத்தில் உற்பத்தியும், அதன் பலனும் சமூகமயமாகி இருந்திருந்தது. எனவே, உறவுகளும் சமூகமயமாக இருந்தது. இது மாறி தனிச் சொத்துடமை தோன்றியபின், சுரண்டிச் சேர்த்த, காத்த சொத்தை தனக்குப்பின் யாருக்கோ கொடுப்பதில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களால் குடும்ப அமைப்புகளும் வாரிசுரிமையும் தோன்றின. கட்டற்ற பாலியல் உறவின் மீதான வேட்கையும், தனிச் சொத்துரிமையின் விளைவால் ஏற்பட்ட குடும்ப அமைப்பு விதித்த கட்டுப்பாடுகளும் பெண்களை அடிமைப்படுத்தவும், அதை மறைக்க பெண்கள் மீது போலியான மதிப்பை புனைவதும் அவசியமாகிறது. அது தான் ஒரு பக்கம் பெண்களை ஏற்றிப் போற்றுவதும், மறுபக்கம் பெண்களை அடிமைப்படுத்துவதும் தொடர்ந்தது, தொடர்கிறது. பெண்கள் ஆண்களுக்கு நிகராய் மதிக்க வேண்டும் என்று பலரும் விரும்புகிறார்கள். ஆனால் தனிச் சொத்துரிமை தொடரும் வரை பெண்கள் அடிமைப்படுத்தப்படுவதும் தொடரும் பல்வேறு முறைகளில், நுண்ணிய வடிவங்களில். பெண்கள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என கருதுபவர்கள், தனிச் சொத்துரிமையோடு அதற்கிருக்கும் தொடர்பை அறிந்து கொள்ள முன்வருவதே முதலில் செய்ய வேண்டியது.

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்?

லிவிங் டுகதர் குறித்து .. .. கேள்வி பதில்

விபச்சாரம் குறித்து .. .. கேள்வி பதில்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான அணு உலைகளை மூடுவோம்

அன்பார்ந்த பொது மக்களே,

தமிழகத்தின் கூடங்குளம் அணு உலையை மூட வேண்டும் என்று கூறி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கன்யாகுமரி மாவட்டம் இடிந்த கரையில் நடத்திவரும் உறுதியான தொடர் போராட்டம் உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது. ஜப்பானின் புகுசிமா அணு உலையில் ஏற்பட்ட விபத்தால் உணவு, குடிநீர், பால், காற்று, கடல்நீர் விசமாகி 2 லட்சம் மக்கள் அப்பகுதியிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டு உள்ளனர். கதிர்வீச்சு தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது. புகுசிமா அணு உலை விபத்து ஏற்படுத்திய விழிப்புணர்வு, உலகம் முழுவதும் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டத்தை தூண்டியுள்ளது. இதனால் சுவிட்சர்லாந்து ஜெர்மனியில் அணுமின் உலைகளை மூட முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. உலகநாடுகள் முழுவதும் அணுக் கொள்கைகளை மறுபரிசீலனை செய்து வருகின்றன. ஆனால் மன்மோகன் சிங் அரசு இந்திய அமெரிக்க அணு சக்தி ஒப்பந்தத்தின்படி 3 லட்சம் கோடிக்கு 36 அணு உலைகளை அமெரிக்க, ரஷ்ய, பிரான்ஸ் நிறுவனங்களிடம் வாங்கி இந்திய கடற்கரைகள் முழுவதும் நிறுவும் முடிவிலிருந்து பின்வாங்கும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்கிறது.

அணு உலைகள் பாதுகாப்பானது, மின்சார தட்டுப்பாட்டை நீக்கக் கூடியது, நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானது, அணு உலைக்கு எதிராக போராடுவோர் தேச விரோதிகள் அன்னியக் கைக்கூலிகள் என்றும் தொடர்ந்து தமிழக மக்கள் மத்தியில் தொலைக்காட்சிகள், பத்திரிக்கைகள், அப்துல் கலாம் போன்ற நபர்கள் மூலம் பிரச்சாரம் செய்கிறது. ஆர்எஸ்எஸ், பிஜேபி, சிவசேனா, காங்கிரஸ், சாதி சங்கங்கள் போன்ற மக்கள் விரோத கும்பல் பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக பொய்ப் பிரச்சாரத்தை விசமமாக மக்கள் மத்தியில் கக்குகின்றன.

தற்போது இரத்தம்சிந்தியமக்கள் போராட்டத்தால் இராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜெய்தாப்பூர் அணு உலை நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மேற்கு வங்கத்தில் அணு உலை கட்டும் திட்டத்தை மம்தா பானர்ஜி நிராகரித்துள்ளார். கேரளாவில் மக்களும் அனைத்து கட்சிகளும் அணு உலைகளை எதிர்த்துப் போராடிவராமல் தடுத்துள்ளனர். இந்த உரிமை தமிழக மக்களுக்கு இல்லையா? மக்களின் வரிப்பணம் கொள்ளை போவது, கதிர்வீச்சால் உயிரிழப்பு, நோய்கள், அணுக் கழிவுகளை[ப் பாதுகாப்பது, விவசாய நிலங்கள், கடல்வளம் பாழாவது, காற்று மாசுபடுவது என பல்வேறு இழப்புகளை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் கூடங்குளம் இடிந்தகரை மக்கள் போராடக் கூடாதா? 1988ல் கூடங்குளத்தில் நடந்த போராட்டத்தினால் ராஜிவ் காந்தி அணு உலைக்கு அடிக்கல் நாட்ட முடியாததுடன் போராட்டக்காரர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி ஒடுக்கியதை மறக்க முடியுமா? சுற்றுச் சூழல் ஆய்வு, அணு உலை அமைப்பதற்கான சர்வதேச விதிமுறைகள் என எதையும் கூடங்குளத்தில் அரசு பின்பற்றவில்லை. உறுதியான இடிந்தகரை மக்கள் போராட்டத்திற்கு நாடுமுழுவதும் ஆதரவு பரவிவருவதைக் கண்டு அச்சமுற்ற மத்திய, மாநில அரசுகள் தூதுக்குழு, பேச்சு வார்த்தை என்று ஒருபுறம் இழுத்தடித்து; மறுபுறம் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம்,முப்படை இராணுவம், போலீசு, பொய்வழக்கு என மிரட்டி ஒடுக்கிவிடலாம் என கனவு காண்கிறது.மக்களின் நலன்களிலிருந்து பரிசீலிக்காமல் முதலாளிகளின் லாபத்திலிருந்து பரிசீலிக்கிறது.

1986 ரஷ்ய செர்னோபில் அணு உலை விபத்தில் பல்லாயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டு, லட்சக்கணக்கான மக்கள் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, 50 மைல் சுற்றளவுப் பகுதி பொட்டல் காடாக மாறியது. இன்னும் அணுக் கதிர்வீச்சு அப்பகுதியில் நீடித்து வருகிறது. செர்னோபில்லின் அதே தொழில் நுட்பத்தில் இன்று கூடங்குளத்தில் இரண்டு அணு உலைகள் கட்டப்பட்டுள்ளது.மேலும் நான்கு உலைகள் கட்டப்பட இருக்கின்றன. 13 ஆயிரம் கோடி மதிப்பிலான விவிஇஆர்1000 என்ற இந்த அணு உலையின் ஆயுட் காலம் 35 ஆண்டுகள் மட்டுமே. அதன்பின் இயக்க முடியாது.

ரஷ்ய சுற்றுச் சூழல் விஞ்ஞானிகள் 2011ல் ரஷ்யப் பிரதமர் மெத்வதேயிடம் அளித்த அறிக்கையில் விவிஇஆர்1000 தொழில் நுட்ப அணு உலைகளில் (கூடங்குளம்) 31 குறைபாடுகள் உள்ளதை சுட்டிக்காட்டி உள்ளனர். அணு உலைக் கழிவுகளை மூவாயிரம் அடிக்குக் கீழ் புதைத்து, குறைந்தது 24000 ஆண்டுகள் பாதுகாக்க வேண்டும். கதிர்வீச்சின் தாக்கம் சுமார் 50 ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை இருக்கும்.

இன்று மொத்தமின் உற்பத்தியில் 97% மக்களுக்கு பாதிப்பின்றி அனல்,நீர்,காற்று, கடலலை, சூரிய ஒளி, கழிவுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து மின் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. யூனிட்டுக்கு 2 ரூபாய் மட்டுமே செலவாகும். அணு உலைதான் ஒரே வழி என்பது போல பேசுவது மோசடியானது. பன்னாட்டு கம்பனிகளின் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்கள், ஷாப்பிங் மால்கள், தொலிழ்நுட்ப பூங்காக்களுக்கு 24 மணிநேர ஏ.சி. க்கு வழங்கப்படும் தங்கு தடையற்ற மின்சாரத்தை சிக்கனப்படுத்தினாலே அணு உலைகளிலிருந்து கிடைக்கும் மின்சாரத்தை ஈடுகட்ட முடியும். இலவசங்களுக்குப் பதிலாக நாடு முழுவதும் சி.எப்.எல் பல்புகள் கொடுத்து மின் பயனீட்டு அளவைக் குறைக்கலாம். மக்களின் மின்சாரத் தேவைக்குத்தான் அணு உலைகள் என்பது மோசடியானது.

அணு உலையை இயக்க யுரேனியம் வெளிநாடுகளில் தான் வாங்க வேண்டும். பெட்ரோல் விலை போல அதுவும் உயரும். இதனால் உற்பத்திச் செலவு 10 ரூபாய்க்கும் மேலாகும். ஒருவேளை வெளிநாடுகள் யுரேனிய விற்பனையை நிறுத்தினால் அணு உலைகள் என்னவாகும்?இந்தியா மொத்த மின்சாரத் தேவையில், தற்போது இயங்கி வருகின்ற 18 அணு உலைகள் மூலம் 2.8% மட்டுமே கிடைக்கிறது. 2005ல் 3,310 மெ.வா உற்பத்தி செய்ய அணு உலைகளை இயக்க பயன்படுத்தப்பட்ட மின்சாரம் 4000 மெகாவாட் என்கிறார் பேராசிரியர் தீரேந்திர சர்மா. ஆனால் காற்றாலைகளால் மட்டும் தமிழகத்திற்கு 2040 மெகாவாட் மின்சாரம் கிடைக்கிறது.

அணு உலையில் விபத்தே ஏற்படாது, 100% பாதுகாப்பானது என்று சொல்லுமரசவைக் கோமாளி அப்துல் கலாம்,வல்லரசு கனவு காணும் ஆர்.எஸ்.எஸ், பிஜேபி போன்ற அணு உலையை ஆதரிக்கும் நபர்களிடம் கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது என்று பேசுகிறார். பல மாதங்களாக போராடும் மக்களை சந்திக்கவில்லை. பூகம்பத்தால் அணை உடைந்துவிடும் என நினைத்தால் காவேரி ஆற்றில்கரிகாலன்கல்லணையை கட்டியிருக்க முடியாது. ஆயிரம் ஆண்டு தஞ்சை பெரிய கோவில் இருக்காது என லூசு தனமாக நம்மிடம் பேசுகிறார். இந்திய அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தப்படி அனைத்து அணு உலைகளையும் இயக்கினால் கூட இன்னும் 15 வருடங்களுக்குப் பின்பும் இந்திய மின் தேவையில் 7% மட்டுமே அணு மின்சாரத்தால் கிடைக்கும். பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளைப் பாதுகாக்கும் அணு சக்தி இழப்பீட்டு சட்டத்தை நீக்குவதற்கு மன்மோகன் சிங்கிடம் பேசுவாரா? மின் தேவைக்கு அணு உலைதான் ஒரே வழியா எனக் கேட்பாரா?

அணு மின் உலையினால் ஏற்படும் மிகப்பெரிய,தலைமுறைகள் கடந்த அபாயம்,அணுக் கழிவுகளைப் பாதுகாப்பது. ஏற்கனவே தாராப்பூர் அணு உலைக் கழிவை திரும்பப் பெறும் பொறுப்பை அமெரிக்கா நிராகரித்ததால், 20 ஆண்டுகளாக இந்திய அரசுபெரும் பொருட்செலவில் பாதுகாத்து வருகிறது. தற்போது கூடங்குளம் அணுக் கழிவுகளை எடுத்துச் செல்ல ரஷ்ய அரசு மறுத்துள்ளது. பொதுவாக அணு உலைகள் அணு குண்டு தயாரிப்புடன் பிணைக்கப்பட்டு இராணுவம், பாதுகாப்புடன் தொடர்பு படுத்தப்படுவதால் இதில் நடக்கும் விபத்துகள், ஊழல்கள், தொழில்நுட்ப தோல்விகள், துரோகம் போன்றவை இரகசியம் என்ற பெயரில் மூடி மறைக்கப்படுகிறது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்திலிருந்து அணுசக்தித் துறைக்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்க, நீதிமன்றத்தில் வழக்குப் போட உரிமைகள் மறுக்கப்படுகிறது. இதனால் இந்திய மக்களின் 3 லட்சம் கோடி ரூபாய் வரிப்பணம், லட்சக் கணக்கான மக்களின் உயிர்ப் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட அனைத்தும் அமெரிக்க இந்திய முதலாளிகள், அதிகாரிகள் மட்டுமே முடிவு செய்யும் அவலம் உள்ளது.

அணு உலை விபத்து இழப்பீடு சட்டத்தின் படி விபத்து நடந்தால் எத்தனை ஆயிரம் பேர் இறந்தாலும் அணு உலைகளை விற்ற பன்னாட்டு நிறுவனம் ரூபாய் 1500 கோடி கொடுத்தால் போதும். மீதிப் பணத்தை இந்திய அரசே மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து வழங்க வேண்டும். அமெரிக்காவில்பிரைஸ் ஆண்டர்சன் சட்டத்தின் படி இதே அணு உலை நிறுவனங்கள் ரூபாய் 49,266 கோடி நட்ட ஈடாக வழங்க வேண்டும். ஏனென்றால் அமெரிக்க உயிரைவிட இந்திய உயிர் 33 மடங்கு கீழானது. அணு சக்தி ஒழுங்கு வாரியம், அணு உலை விபத்தை முக்கியத்துவம் இல்லாத விபத்து என அறிவித்தால் நட்ட ஈடு வழங்கத் தேவையில்லை. 24000 ஆண்டுகள் கதிர் வீச்சு உள்ள விபத்திற்கு 10ஆண்டுகளில் இழப்பீடு கோராவிட்டால் அதன்பின் சட்டப்படி கோரமுடியாது. சுனாமி, நிலநடுக்கம், போர், பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளால் விபத்து ஏற்பட்டால் மத்திய அரசு நட்டஈடு வழங்க வேண்டியதில்லை.

இன்று கூடங்குளம் போன்றே இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலை காலத்தில் அனுமதி வழங்கப்பட்டு போபாலில் அமெரிக்க யூனியன் கார்பைடு ரசாயண தொழிற்சாலை ஏழை மக்கள் வசிக்கும் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டு 1984 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் ஒரே இரவில் 20 ஆயிரம் மக்கள் துள்ளத் துடிக்க கொல்லப்பட்டனர். இன்றளவும் அதன் பாதிப்பு தொடர்கிறது. விசக் கழிவுகள் அகற்றப்படவில்லை. முறையாக இழப்பீடும் வழங்கப்படவில்லை. வழக்கின் முதல் குற்றவாளி ஆண்டர்சன் மீது இன்னும் விசாரணையே துவக்கப்படவில்லை. மற்ற குற்றவாளிகளுக்கு TVS-50 இடித்தால் என்ன தண்டனையோ அதுதான் வழங்கப்பட்டது. அன்றைய தினமே ஜாமீனிலும் விடப்பட்டனர். மத்திய அரசின் யோக்கியதை இதுதான். ஆனால் கூடங்குளம் அணு உலையில் பாதிகப்படும் மக்கள் வழக்கே தொடுக்க முடியாதபடி இந்திய அரசுக்கும் ரஷ்ய நிறுவனத்திற்கும் இடையே உடன்பாடு ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அணு உலைகள் கட்டுவது மக்களின் மின்சாரத் தேவையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட முடிவல்ல; இந்திய அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தம், இந்திய அமெரிக்க இராணுவ ஒப்பந்தம்,இந்திய பிரான்ஸ், இந்திய ரஷ்ய வர்த்தக உடன்பாடுகள், இந்திய முதலாளிகள் நலன் ஆகியவைகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு. இதில் மக்களின் நலன், வளர்ச்சி, பாதுகாப்பு துளியுமில்லை. விவசாயம்,பொது வினியோகம், கல்வி, சுகாதாரம், சமூக நலத் திட்டங்கள், சுயசார்பு விஞ்ஞான வளர்ச்சி, சுற்றுச் சூழலை பாதிக்காத மின்சார தயாரிப்புக்கென தேவையான நிதியை ஒதுக்காமல், பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளின் லாபவெறிக்காகவும், இந்திய அதிகார வர்க்கத்தின் வல்லரசு கனவுகளுக்காகவும் லட்சக்கணக்கான கோடி வரிப்பணத்தை பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் கிடைப்பதாகக் கூறும் 7%அணுசக்தி மின்சாரத்திற்காக முதலீடு செய்வதன் ஒரு பகுதியே கூடங்குளம் அணு உலை. 40 ஆண்டுகள் கூட ஆயுளற்ற அணு உலைகளுக்கு, 400 தலைமுறை மக்களின் உயிரை, வாழ்க்கையை பணயம் வைக்கும் கொடூரத்தை அனுமதிக்கலாமா?

அறிவார்ந்த தேசப்பற்றாளர்களே, கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வுரிமையை தகர்க்கும் அணு குண்டு, அணு உலை அரசியல், ஆதிக்க வல்லரசுக் கனவு, அமெரிக்க அடியாள் அரசியலை நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. கூடங்குளம் மட்டுமல்ல இப்புவிப் பரப்பிலிருந்தே மனிதகுலத்திற்கு எதிரான அனைத்து அணு உலைகளையும் அகற்றும் வரை போராடுவோம். வாரீர்!

மத்திய மாநில அரசுகளே!

பன்னாட்டு அணு உலை முதலாளிகளின் லாப வெறிக்காக சொந்த நாட்டு மக்களை பலியிடாதே!

அனல், நீர், காற்று, கடலலை, சூரிய ஒளி போன்ற சுயசார்பு மின்சார வளர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை கொடு!

தமிழக மக்களே!

இந்திய அரசு, ஆர்.எஸ்.எஸ், பிஜேபி,காங்கிரஸ், சிவசேனா கும்பலின் பொய்ப் பிரச்சாரத்தை முறியடிப்போம்!

நம் அனைவருக்காகவும் போராடும் கூடங்குளம் இடிந்தகரை மக்களின் போராட்டத்தில் இணைவோம்!

மனிதகுல விரோத அணு உலைகளை நாட்டை விட்டேவிரட்டியடிப்போம்!

பன்னாடுமுதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான மனித குலத்திற்கு எதிரான கூடங்குளம் அணு உலையை மூடுவோம்

கண்டன ஆர்ப்பாட்டம்

நாள்: 16/11/2011 – புதன், காலை 10 மணி

இடம்: பாலக்கரை, விருத்தாசலம்

மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம் – தமிழ் நாடு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌


 

செல்பேசியை கடித்துக்கொண்டு நான்கு காரை சாப்பிடலாமா?

உணவுப் பொருட்களின் விலை தொடர்ந்து உயர்ந்துகொண்டே செல்கிறது. அரிசி பருப்பு தொடங்கி சர்க்கரை வரை விலை எட்டிப்பிடிக்க முடியாத உயரத்தில் ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. சாமானிய உழைக்கும் மக்கள் விலை உயர்வினால் கடும் சிரமத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். இந்தக்கவலை நாட்டின் பிரதமருக்கும், முதலமைச்சர்களுக்கும் வந்திருப்பதாக தெரிகிறது. அதனால் தான் பிரதமர் முதலமைச்சர்களின் மாநாட்டடைக் கூட்டி விலைவாசி உயர்வு குறித்தும் நாட்டின் பாதுகாப்பு குறித்தும் விவாதித்திருக்கிறார்கள். அதுவும் புனே குண்டுவெடிப்பிற்கு பிறகு உள்நாட்டு பாதுகாப்பின் முக்கியத்துவம் கூடி விட்டது. கஞ்சியில்லாதவன் சாவதை விட குண்டுவெடித்து சாவது அதிர்ச்சியானது தானே.

ஒரு ரூபாய் அரிசி திட்டம் செயல் படுத்தப்படுவதாலும், பத்து வகையான மளிகைப் பொருட்கள் ஐம்பது ரூபாய்க்கு வழங்கப்படுவதாலும் தமிழக மக்கள் பசிஎனும் சொல்லை அறியாமல் வாழ்கிறார்கள் எனவே காவல்துறையை நவீனப்படுத்தவும், பாதுகாப்பை பலப்படுத்தவும் அதிக நிதி தாருங்கள் என்று கேட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறார் மாநாட்டில் கலந்து கொண்ட துணைமுதல்வர். பிரதமரோ பருவமழை பொய்த்து உற்பத்தி குறைந்ததால்தான் விலை உயர்ந்ததாக அரிய கண்டுபிடிப்பை வெளியிட்டிருக்கிறார், பதுக்கல்காரர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று எச்சரித்திருக்கிறார். ஆனால் நிஜமோ வேறு மாதிரி இருக்கிறது. ஒருவரோ அல்லது ஒரு நிறுவனமோ 50000 டன் வரை உணவு தானியங்களை சேமித்து வைத்துக்கொள்வதற்கு சட்டப்படி அனுமதி இருக்கிறது. சட்டப்படி பதுக்கிவைத்து கொள்ளையடிப்பவர்களை தண்டிப்பது எப்படி என்பதை அவர் சொல்லவில்லை.

விலைவாசி உயர்வு என்றது மழை பொய்த்துவிட்டது உற்பத்தி குறைவு என்று காரணம் கூறுவது வழக்கமாகி இருக்கிறது. ஆனால் விலை உயர்வுக்கு உற்பத்திக்குறைவு காரணமல்ல என்பது தான் உண்மை. எடுத்துக்காட்டாக 2009 காரீப் பருவ பருப்பு சாகுபடியில் பருப்பு உற்பத்திக் குறைவு 7 சதவீதம் மட்டுமே.​ பெரும்பகுதி பருப்பு உற்பத்தி ரபி பருவத்தில் நடக்கிறது.​ ரபி பருவ பருப்பு சாகுபடி குறைவின்றியே இருக்கின்றது. ஆனாலும் பருப்புவிலை மடங்குகளில் உயர்ந்துள்ளது. கடந்த ஆண்டு பருப்புவிலை உச்சத்தை தொட்டபோது ஊகவணிகத்திற்கு தடை என்று சில நாட்கள் நாடகமாடினார்கள். ஊகவணிகம் தான் விலை உயர்வுக்கு முக்கிய காரணம் என தெரிந்திருந்தும், அதை தடை செய்வது குறித்து மூச்சுவிடக்கூட மறுக்கும் இவர்களா மக்களைப்பற்றி கவலைப்படுவார்கள்?

உலகில் பிரேசிலுக்கு அடுத்து இந்தியாவில்தான் கரும்பு சாகுபடி அதிகம், ஆனால் சர்க்கரைவிலை மட்டும் முதலிடத்தில். இந்தியாவில் நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதிகம் அவர்கள் மறந்தும் சர்க்கரை சேர்த்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பதால் தான் சர்க்கரை விலையை இறங்காமல் பார்த்துக்கொள்கிறோம் என்று விளக்கம் கொடுக்கவேண்டியது தான் மிச்சம். உணவுப்பொருட்கள் விலை உயர்வுக்கு பதில் சொல்லவேண்டிய அமைச்சரின் கட்சி இதழ் ‘ராஷ்ட்ரியா’ சர்க்கரை சாப்பிடாவிட்டால் இறந்துவிட மாட்டீர்கள் என்று தலையங்கம் தீட்டுகிறது. விலை உயர்வுக்கு சரத்பவார் தான் காரணம் என காங்கிரஸ் மெதுவாக நழுவப்பார்க்க, பிரதமரின் ஆலோசனைப்படி தான் நான் நடந்துகொள்கிறேன் என்று இவர் பதிலடி கொடுக்கிறார். ஆனால் பொதுவிநியோகத்திற்கென ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த 72,684 டன் சர்க்கரையை தனியாருக்கு விற்றது யாருடைய ஆலோசனையின்படி என்பதை மட்டும் யாரும் சொல்லவில்லை.

கடந்த நவம்பர் மாத கொள்முதல் குறியீட்டின்படி மொத்த கொள்முதல் விலை உயர்வு 4.78 விழுக்காடு, அதாவது கொள்முதல் அளவில் அதிகரித்த விலை உயர்வு 4.78 விழுக்காடு, ஆனால் நுகர்வோர் அளவில் அதிகரித்த விலைஉயர்வு 11முதல் 19விழுக்காடு வரை. இது விலை உயர்வின் காரணி எங்கிருக்கிறது என்பதை காட்டுகிறது. விளைவிக்கும் விவசாயி கடன்தொல்லை தாங்கமுடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான். நுகரும் மக்களோ விலையுயர்வின் பாரம் தாங்காமல் துவழுகிறார்கள். இந்த விலையுயர்வின் காரணிகளை அறிந்துகொண்டே அரசு பருவமழை, உற்பத்திக்குறைவு என்று திசைதிருப்புகிறது.

கொள்முதல் விலையை உயர்த்திக்கேட்டு போராடும் விவசாயிகளை அலட்சியம் செய்யும் அரசு; விவசாயிகளுக்கு கொடுக்கும் கொள்முதல் விலையைவிட ஒன்றரை மடங்கு அதிகமான விலையில் வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்கிறது. அதுமட்டுமன்றி அரசு நேரடியாக கொள்முதல் செய்வதிலிருந்து விலகி விவசாயிகளை தனியார் கொள்முதல் நிலையங்களை நோக்கி தள்ளிவிடுகிறது. இன்னொருபக்கம் சில்லறை விற்பனையிலும்கூட பன்னாட்டு நிறுவனங்களை அனுமதித்திருப்பதன் மூலம், உற்பத்தி விநியோகம் இரண்டையும் தனியாரின் பொறுப்பில் விட்டுள்ளது. இப்படி மக்களை தனியாரை பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளை சார்ந்திருப்பவர்களாக மாற்றிவிட்ட பிறகும், உணவுதானியங்கள் பதுக்கிவைப்பதற்கு சட்டபூர்வ அனுமதி வழங்கிவிட்ட பிறகும் விலைவாசி உயர்வை குறைப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுப்போம் எனும் அரசை எப்படி நம்புவது?

அறிவுத்துறையினர் விலைஉயர்வு குறித்து கூறுகையில் உலக அளவில் விலை உயர்வு இருக்கும் போது இந்திய அளவில் அதை தவிர்க்கமுடியாது என்கின்றனர். எந்தப்பொருட்களின் விலை உயர்கிறது எந்தப்பொருட்களின் விலை குறைகிறது என்பதை கவனித்தாலே இதன் பின்னால் தொழிற்படும் அரசியல் புலப்பட்டுவிடும். உலகின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்திப்பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டால், எந்த நிலையிலும் மக்கள் வாங்கியே ஆகவேண்டும் எனும் நிலையிலுள்ள அத்தியாவசியப் பொருட்களான உணவு முதலானவற்றின் விலை உயர்ந்துகொண்டே செல்ல, அலங்காரப் பொருட்களான செல்பேசி முதல் வாகனங்கள் மின்னணுவியல் பொருட்கள் வரை விலை குறைந்துகொண்டே செல்கிறது. மக்களை வாங்கவைக்க வேண்டுமென்றால் விலை குறையும். வாங்கியே தீரவேண்டும் என்றால் விலை கூடும். மக்களின் உழைப்பை திருடுவதல்லாத வேறு என்ன காரணம் இதில் இருக்கிறது? இதில் உற்பத்திக்குறைவு எங்கு வருகிறது?

அன்றாடம் உழைத்து களைக்கும் பாட்டாளி உண்ணமுடியாத அளவில் விலை உயர்வு இருக்கையில் செல்பேசியும், காரும் விலைகுறைந்தால் இரவு உணவுக்கு செல்பேசியை கடித்துக்கொண்டு காரையா சாப்பிடமுடியும்?

%d bloggers like this: