ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்

பொருளாதார_அடியாளின்_ஒப்புதல்_வாக்குமூலம்

உலகமயமாக்கல் மூலமாக உலகமே இன்றொரு சிறிய கிராமமாக மாறி விட்டது…மக்கள் அனைவரின் நலன்களும் மேம்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன…நாடுகள் முன்னேற்றம் அடைந்து கொண்டு இருக்கின்றன” என்று சிலர் ஓயாது கூறிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அக் கூற்றினை மறுக்கின்றார் இந்த நூலின் ஆசிரியரான ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள்.

 

உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில் உங்களின் நாட்டினை நாங்கள் கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம். உங்கள் நாட்டின் இயற்கை வளங்கள், நீர் ஆதாரங்கள், மனித வளங்கள் ஆகியவற்றை உலகில் உள்ள பெரு நிறுவனங்கள் அவற்றினுள் பங்கிட்டுக் கொண்டு கொள்ளை அடிக்கும் நிலையே இன்று உலகமயமாக்கல் என்ற ஒரு கோட்பாட்டின் படி நிகழ்ந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. நம்புவதற்கு கடினமாக இருக்கின்றது அல்லவா…ஆயிரம் பேருக்கு மேல் வேலை வாய்ப்பையும், கட்டுமான வசதிகளையும் தந்து இருக்கும் நிறுவனங்களா எங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன என்ற எண்ணம் எழுகின்றது அல்லவா…!!! அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களின்…உலகமயமாக்கல் என்ற கோட்பாட்டின் வெற்றி அடங்கி இருக்கின்றது. முன்னேற்றம், வளர்ச்சி என்ற முகமூடிகளை அணிந்துக் கொண்டு உலாவும் அவைகளின் உண்மையான முகங்களை காண்பது என்பது சாதாரண மக்களுக்கு எளிதான விடயம் அல்ல தான். ஆனால் உலகம் இன்று மிக வேகமாக அழிவுப் பாதையை நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அதற்கு காரணியாக இருக்கும் ‘உலகமயமாக்கல்’ என்னும் கோட்ப்பாட்டின் முகமூடியை கிழித்து அதன் உண்மையான முகத்தினை உலகிற்கு காட்ட வேண்டிய சூழலும் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு இப்பொழுது அதிகமாக இருக்கின்றது.” இதுவே ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்களின் கருத்தாகும். இந்நிலையில் அப்படிப்பட்ட முகத்திரையை கிழிக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே இந்தப் புத்தகம் வெளி வந்து இருக்கின்றது. இப்பொழுது இந்தப் புத்தகம் கூறும் கருத்தினை நாம் பார்த்து விடலாம்.

 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சுதந்திரமான நாடுகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. ஒரு சில பெரிய நாடுகளின் கீழேயே உலகின் பல்வேறு நாடுகள் அடிமைத் தளையில் கட்டுண்டு கிடந்தன. அந்த பெரிய நாடுகளும் தமக்கு கீழே இருந்த நாடுகளின் இயற்கை வளங்களையும் சரி மனித வளங்களையும் சரி கேட்பார் யாருமின்றி கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்தன.

 

அவ்வாறு கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்த நாடுகளின் இடையே நிலவிய பொறாமை போட்டி போன்ற காரணிகளினாலேயே உலகம் அதுவரை கண்டு இராத இரு மாபெரும் யுத்தங்கள் நிகழப் பெற்றன. அவற்றின் முடிவில் அதுவரை அடிமைத்தளையில் கட்டுண்டு கிடந்த நாடுகள் பலவும் சுதந்திரம் அடைய ஆரம்பித்தன. “எங்கள் நாடு இது…எங்களை நாங்களே ஆண்டுக் கொள்கின்றோம்…அந்நியர்களான நீங்கள் வெளி ஏறுங்கள்” என்ற முழக்கங்கள் அனைத்து நாடுகளிலும் கேட்க ஆரம்பிக்க, வேறு வழியில்லாது அந்த நாடுகளை விட்டு விருப்பமில்லாது வெளியேற ஆரம்பித்தன மற்ற நாடுகள்.

 

அவைகள் வெளியேறியதற்கு முக்கியமானதொரு காரணம், அவைகள் வெளியேற மறுத்தால் மீண்டும் ஒரு போர் வெடிக்கலாம்…அந்த போர் எவ்வித முடிவுகளைக் கொண்டு வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது…ஏற்கனவே சப்பானில் நிகழ்ந்த அணுகுண்டு தாக்குதலின் தாக்கத்தினை உலகம் கண்டு இருந்தது. மேலும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பின்னர் உலகம் இரண்டு அணிகளாக பிரிந்து இருந்தது. ஒரு அணி சோவியத் யூனியனின் கீழ் பொது உடைமைக் கொள்கைக்காக திரண்டு இருந்தது. மற்றொரு அணி அமெரிக்காவின் கீழ் முதலாளித்துவக் கொள்கைக்காகத் திரண்டு இருந்தது. இந்நிலையில் எந்த ஒரு நாட்டின் மேலும் மற்றொரு நாடு நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்தினால் மீண்டும் ஒரு மாபெரும் யுத்தம் வெடிக்கும் அபாயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. எனவே நேரடியான யுத்தம் என்பது அனைத்து நாடுகளினாலும் இயன்ற அளவுத் தவிர்க்கப்பட்டே வந்து கொண்டு இருந்தது.

 

ஆனால் இங்கே தான் நாம் ஒரு விடயத்தினை காண வேண்டி இருக்கின்றது. பல நாடுகள் விடுதலை பெற்று விட்டன. விடுதலை என்றால்… அந்த நாடுகளை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே ஆண்டு கொள்ளலாம்…அந்த நாடுகளின் வளங்களை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே பயன் படுத்திக் கொள்ளலாம். மற்றவர்களுக்கு அந்த நாட்டின் மீதோ அல்லது அந்த வளங்களின் மீதோ யாதொரு உரிமையும் கிடையாது. இப்படி இருக்க அது வரை அரசுகளின் உதவியோடு அந்த நாட்டு வளங்களைச் சுரண்டி கொள்ளை இலாபம் ஈட்டிக் கொண்டு வந்த பெரு நிறுவனங்களுக்கு இத்தகைய ஒரு சூழல் இக்கட்டினைத் தரும் தானே.

 

அந்தந்த நாடுகளே அவைகளின் வளங்களை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்றால் இந்த நிறுவனங்கள் எந்த வளங்களைச் சுரண்ட முடியும்? பின்னர் எவ்வாறு கொள்ளை இலாபத்தினை ஈட்டிக் கொள்ள முடியும்? முடியாதல்லவா…அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களுக்கு பிரச்சனை தொடங்குகின்றது. எக்காரணத்தினை முன்னிட்டும் அவைகளுக்கு அவைகள் ஈட்டும் இலாபத்தினையும் சரி அவைகளுக்கு உள்ள அதிகாரத்தினையும் இழக்க மனம் கிடையாது. ஆனால் அனைத்து நாடுகளும் சுதந்திரம் அடைந்தப் பின்பு இவர்களால் அந்த நாட்டின் வளங்களின் மேல் பழையக் காலம் போல் உரிமைக் கொண்டாட சட்டப்படி வாய்ப்பு இல்லாது போய் விட்டது. இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்கள் மேல் தாங்கள் செல்வாக்கினைப் பெற வேண்டுமானால்,

 

1) அந்த நாடுகளை மீண்டும் அடிமைப்படுத்த வேண்டும். அல்லது

2) அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்கள் அவர்கள் நாட்டின் வளங்களை எடுத்துக் கொள்வதற்கு இந்த நிறுவனங்களுக்கு அனுமதியினை வழங்க வேண்டும்.

 

இவ்விரண்டு வழிகள் மூலமாக மட்டுமே அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்களை அடைய முடியும்.

 

ஆனால் நாம் முன்னர் கண்டது போல நாடுகளை நேரடியாக யுத்தத்தின் வாயிலாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது இயலாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது. காரணம் ஒரு சிறு இராணுவ நடவடிக்கைக் கூட ஒரு மாபெரும் போரினை தொடங்கி வைக்கக் கூடிய வல்லமை பெற்று இருந்தது என்று நாம் கண்டோம். அப்படி இருக்க ஒரு நாட்டினை மீண்டும் நேரடியாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது சாத்தியமில்லாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது.

 

இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மற்ற நாடுகளின் வளங்களை அடைய வேண்டும் என்றால் அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்களே அந்த நிறுவனங்களுக்கு அவர்கள் நாட்டின் வளங்களைத் தர வேண்டும்…ஆனால் கூறுவதற்கு எளிதாக இருந்தாலும் நடைமுறையில் இது சாத்தியப்பட கடினமான ஒன்றாகும். காரணம் அந்த நிறுவனங்களின் தன்மையைக் குறித்து பல்வேறு நாட்டுத் தலைவர்களும் நன்றாக அறிந்து வைத்து இருந்தனர். எனவே அந்த நிறுவனங்களுக்கு மீண்டும் அவர்களின் நாட்டினுள் அனுமதி அவர்கள் வழங்குவது என்பது எளிதில் நடவாததொரு காரியமே ஆகும்.

 

 

நிலைமை இப்படி இருக்க யுத்தங்கள் இல்லாது அந்த வளங்களை அந்த நிறுவனங்கள் அடைய வேண்டும் என்றால் வளம் உள்ள அந்த நாடுகளை ஆள்பவர்கள் இந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்களாக இருக்க வேண்டும்…அவ்வாறு இல்லாவிடின் அந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்கள் அந்த நாடுகளின் தலைவர்களாக கொண்டு வரப்பட வேண்டும். இந்த வழிமுறையினைத் தான் அந்த நிறுவனங்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டன. இந்த வழிமுறையினை நடைமுறைப்படுத்த அந்த நிறுவனங்கள் அவற்றின் அரசின் உதவியோடு இரு வழிகளைப் பெருன்பான்மையாக கடைபிடித்து இருக்கின்றன என்பதனை வரலாற்றில் இருந்து நாம் காண முடிகின்றது.

 

1) மக்களால் தேர்ந்து எடுத்த தலைவர்களை கொன்றோ, அல்லது ஒரு இராணுவ புரட்சியினையோ கலகத்தையோ தோற்றுவித்து தமக்கு வேண்டாத தலைவர்களை நீக்கி தமக்கு உரித்தான தலைவர்களை ஆட்சியில் அமர வைத்தோ, அந்த நாடுகளின் மேல் தங்களின் பிடியினை அந்த நிறுவனங்கள் உறுதி செய்துக் கொள்கின்றன.

 

2) ஒரு நாட்டிற்கு அதனால் திருப்பித் தர இயலாத வண்ணம் கடனினை வழங்கி, அதனைக் கடன்கார நாடாக்கி பின்னர் அந்த நாட்டில் இருந்து உரிமையாக வளங்களையும் இன்ன பிற சலுகைகள் மற்றும் உரிமைகளையும் பெற்றுக் கொள்கின்றன.

 

மேலே உள்ள இரு வழிமுறைகளில் நாம் முதலாவது பற்றி ஓரளவு அறிந்து இருப்போம். அதாவது ஆட்சி மாற்றங்கள், புரட்சிகள் இவற்றைப் பற்றி செய்திகளில் எப்பொழுதாவது செய்திகள் வந்து இருக்கும்…நாமும் கண்டு இருப்போம். ஆனால் அந்த இரண்டாவது வழிமுறைதான் சற்று புதிதாக இருக்கின்றது. கேட்பதற்கு நம் நாட்டில் விளங்கும் கந்து வட்டி முறையினை போன்று தோன்றினாலும் அதெப்படி ஒரு நிறுவனம் ஒரு நாட்டிற்கு கடனினை வழங்கி அந்த நாட்டினை கடன்கார நாடாக்க முடியும்? ஒரு நாட்டினால் அதனால் ஒரு கடனைத் திருப்பித் தர இயலுமா அல்லது இயலாதா என்று அறியாத நிலையிலா கடனினை வாங்க முடியும்? போன்றக் கேள்விகள் எழத் தான் செய்கின்றன.

 

இக்கேள்விகளுக்குத் தான் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவரது நூலில் விடையினைக் கூறுகின்றார்.

 

அவரின் கூற்றுப்படி இன்று எந்த ஒரு பேரரசும் மற்ற நாடுகளின் மீது நேரிடியாக தங்களது ஆதிக்கத்தை இராணுவத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்த இயலாது இருக்கும் நிலையில், அந்த பேரரசுகள் அவைகளின் வணிக நிறுவனங்களின் மூலமே அவற்றின் செல்வாக்குகளைப் பெருக்கிக் கொள்கின்றன. அதாவது மற்ற நாடுகளின் வளங்களைக் கொள்ளைக் கொள்வதில் வளர்ந்த நாடுகளின் நிறுவனங்களும் அந்த நாடுகளின் அரசுகளும் ஓரணியில் நின்றே செயல்படுகின்றன. அவற்றிற்கு துணையாக உலக வங்கியும் செயல்படுகின்றது என்பதும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் முன் வைக்கும் வாதம் ஆகும். அதாவது அரசும் வணிக நிறுவனங்களும் தனித் தனியாக இயங்கிய நிலை மாறி இரண்டுமே ஒன்றாக இயங்கும் ஒரு நிலையே இன்று காணப்படுகின்றது என்று அவர் கூறுகின்றார். வணிக நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் அரசியலில் பதவிகள் வகிப்பதும், அரசில் பதவியில் இருப்பவர் வணிக நிறுவனங்களின் பங்குதாரராக இருப்பதும், அவர்களே உலக வங்கியிலும் இருப்பதும் அவர்களின் இந்த இயக்கத்திற்கு அடிப்படையாக இருக்கின்றது என்றே அவர் கூறுகின்றார்.

 

இத்தகைய நிறுவனங்கள் வளரும் நாடுகளுக்குச் சென்று தங்களால் மிகைப்படுத்தப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு “உங்கள் நாட்டினில் நீங்கள் இத்தகைய திட்டங்களை செயல்படுத்தினீர்கள் என்றால் உங்களின் வளர்ச்சி இத்தனை வருடங்களில் இத்தனை சதவீதமாக உயரும்…மேலும் இந்த திட்டங்களுக்கு உங்களுக்கு கடன் கொடுக்க உலக வங்கியும் தயாராக இருக்கின்றது…இத்திட்டங்களை உங்களுக்காக உருவாக்கிக் கொடுக்கவும் எங்களது நாட்டு நிறுவனங்களும் தயாராக இருக்கின்றன” என்ற வாக்கு உறுதிகளைத் தந்து அந்த நாடுகளை கடன் வாங்க வைக்கின்றன. வளரும் அந்த நாடுகளும் அந்த புள்ளிவிவரங்களை நம்பி கடன் வாங்க ஏற்றுக் கொள்கின்றன. ஆனால் கடன் பெற்றுத் தொடங்கிய அந்தத் திட்டங்களால் கணிக்கப்பட்ட அளவு வளர்ச்சி கிட்டாததால், வாங்கிய கடனை திருப்பித் தர இயலாது வெறும் வட்டியினை மட்டுமே கட்டிக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளும் நிலைக்கு அந்த நாடுகள் வருகின்றன என்றும் அந்த நிலையினை பயன்படுத்தி வளர்ந்த நாடுகளும் அவற்றின் நிறுவனங்களும் அந்த நாட்டின் வளங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொள்ள தொடங்குகின்றன என்றும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் கூறுகின்றார்.

 

இன்றைய உலகில் நிகழும் நிகழ்வுகளையும், இவர் இவரது நூலினில் குறிப்பிட்டு இருக்கும் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் சற்றுக் கவனிக்கும் பொழுது இவரின் இந்தக் கூற்றானது சரியானதான ஒன்றாக இருக்கக் கூடும் என்றே நாம் எண்ண முடிகின்றது. நிற்க

 

இன்றைய நிலையில் உலகமயமாக்கல் என்றப் பெயரில் என்ன நடந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது என்று விரிவாக அறிய விரும்புவோர் நிச்சயமாக இந்த புத்தகத்தினைப் படிக்கலாம். உலகை நீங்கள் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு கோணத்திற்கான சாளரத்தினை இந்தப் புத்தகம் திறந்து வைத்தாலும் வைக்கலாம்.

முன்னுரை முதற்பதிவு: வழிப்போக்கனின் உலகம்

நூலை தரவிறக்க

பின்குறிப்பு: தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும் வேண்டுகோளை ஏற்று இந்நூல் பதிவேற்றம் செய்யப்படுகிறது. உரியவர்களிடமிருந்து மறுப்பு வந்தால் முன்னறிவிப்பு இன்றி தரவிறக்க இணைப்பு நீக்கப்படும். 

இலுமினாட்டி: நகைக்கவும் தகுதியற்றது

illuminati

வணக்கம் ராஜ்ரம்யா,

ஆம். நீங்கள் குறிப்பிடுவது போல இலுமினாட்டி எனும் சொல் சமூக வலைதளங்களில் அதிகம் உச்சரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதை விளக்குவதற்கு வேறொரு புள்ளியிலிருந்து தொடங்கலாம்.

ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

உலகெங்கும் தற்போது வலதுசாரி அமைப்புகள் தலை தூக்கி வருகின்றன. தேர்தல் வெற்றிகளை சம்பாதித்திருக்கின்றன. இதை ஆராய்வோர்கள், உலகின் இந்த போக்கு கம்யூனிசம் தோல்வியடைந்து வருவதன் குறியீடு என்கிறார்கள். அதாவது, கம்யூனிஸ்டுகளின் போராட்டங்களுக்கு மக்கள் பெருமளவில் ஆதரவளிப்பார்கள். தங்களுடைய பிரச்சனைகளை கம்யூனிஸ்டுகள் மூலம் தீர்த்துக் கொள்ள முனைவார்கள். ஆனால் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஓட்டு போடமாட்டார்கள். இந்த நடைமுறை தற்போது மாறிவருகிறது. கடவுள் மீதான பக்தி அதிகரிக்கிறது. மக்கள் கம்யூனிஸ்டுகளிடம் செல்வதை விட கடவுளிடம் செல்வதை விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் உலகில் வலதுசாரி சித்தாந்தம் கொண்ட கட்சிகளில் தேர்தல்களில் வாகை சூடி வருகின்றன. இப்படி போகின்றன அவர்களின் ஆய்வுகள். பல மொழிகளில் இது போன்ற கட்டுரைகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அண்மையில் தமிழ் இந்துவில் கூட இப்படி ஒரு கட்டுரை வெளிவந்திருந்தது.

90களின் தொடக்கத்தில் முதலாளித்துவ உலகம் ஒரு கொண்டாட்ட மனோநிலையை மக்களிடம் கட்டவிழ்த்து விட்டிருந்தது. சோவியத் யூனியன் வீழ்ந்து விட்டது, கம்யூனிசம் செத்து விட்டது என்று. 1917 ரஷ்யப் புரட்சியின் பின்னர் கம்யூனிச அவதூறுகள் கட்டமைக்கப் பட்டு இன்றுவரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. என்றாலும், கம்யூனிசம் செத்து விட்டது என்று முதலாளித்துவம் கொண்டாடத் தொடங்கிய 90களின் பிறகு தான் ஒப்பீட்டளவில் மிக மிக அதிகமாக கம்யூனிசம் குறித்த ஆய்வுகள் உலகெங்கிலுமிள்ள பல்கலைக் கழகங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. கொண்டாட்ட காலங்களில் தோல்வியடைந்த ஒன்றைக் குறித்து ஏன் அதிகமதிகம் ஆய்வுகள் செய்யப்பட வேண்டும்?

ரஷ்யப் புரட்சியின் பிறகு தான் உலகம் மக்கள் நல அரசு எனும் பதத்தையே பயன்படுத்தத் தொடங்கியது. கம்யூனிசத்தின் மீதான் பயத்தினால் தான் முதலாளித்துவ அரசுகள் மக்களுக்கு பற்பல சலுகைகளை வழங்கத் தொடங்கின. முதலாளித்துவ சுரண்டலின் மீது விழுந்த சம்மட்டி அடி இது. இவ்வாறு சலுகைகளை வழங்காமல் இருந்தால் கம்யூனிசம் பரவும். அதனால், தங்கள் ஆட்சிக்கே ஆபத்து நேரும். இது ஒருபுறம் என்றால், மறுபுறம் சோவியத் யூனியன் இராணுவ வலிமையிலும் மிகைத்த நாடாகியது. இராணுவ பலத்தின் மூலம் கம்யூனிசத்தை அடக்க முடியாது எனும் நிலை ஏற்பட்ட பிறகு தான் மாற்று வழிகள் குறித்து முதலாளித்துவம் சிந்தித்தது. இதற்கு பல உத்திகள் கையாளப்பட்டன. மத மீட்டுருவாக்கம், பின்னவீனத்துவம், தலித்தியம், பெண்ணியம் என புதுப்புது சிந்தனைகள் வந்து கொண்டே இருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தான் இலுமினாட்டி எனும்  கற்பனை அமைப்பு.

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையான தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயத்தின் மூலம் வளம் பெற்ற சிறு கும்பல் முதலாளித்துவத்தை ஆராதிக்கிறது. அதேநேரம் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளினால் ஏற்பட்டுள்ள பேரழிவுகளை முதலாளித்துவவாதிகளால் கூட மறுக்க முடியவில்லை. ஆனால் முதலாளித்துவம் எப்படி செயல்படுகிறது? அதன் உற்பத்திமுறைக் கூறுகள் குறித்து எதுவும் தெரியாத, தெரிந்து கொள்ள விரும்பாத அந்த வளம் பெற்ற சிறு கும்பல் தான் ஆராதிக்கும் முதலாளித்துவமா இத்தனை பேரழிவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியாமல் மறுக்கவும் முடியாமல் திணறுகிறார்கள். இந்த திணறல் தான் இலுமினாட்டி எனும் சொல்லுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. அதாவது முதலாளித்துவம் சரியானது தான். அதில் பதிமூன்று குடும்பத்தினர் இருந்து கொண்டு அழிவை உருவாக்குகிறார்கள். உலகை ஆள எண்ணுகிறார்கள். அவர்களை நீக்கி விட்டால் போதும். மற்றப்படி முதலாளித்துவம் சரியானது தான், தேவையானது தான். இப்படித்தான் அந்த சிறுகும்பலின் எண்ண ஓட்டம் இருக்கிறது.

இலுமினாட்டி என்று ஒன்றும் இல்லை. அது ஒரு கற்பனை அமைப்பு என்றாலும் அதன் தத்துவம் என்னவாக கூறப்படுகிறது? 13 குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. உலகின் ஒட்டுமொத்த வளங்களும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கின்றன. அவர்கள் உலகின் மக்கட்தொகையை குறைக்க எண்ணுகிறார்கள். தங்களுக்கு தேவையான குறைந்த அளவிலான எண்ணிக்கையிலான மக்களை மட்டும் தங்கள் அடிமைகளாக வைத்துக் கொண்டு ஏனைய மக்களை அழிக்க எண்ணுகிறார்கள். அதற்காகவே குழப்பங்களையும் அழிவுகளையும் ஏற்படுத்துகிறார்கள். இந்தக் கதை யதார்த்தத்துடன் பொருந்திப் போகிறதா?

உலகின் ஒட்டு மொத்த வளங்களும் எதற்காக அந்த 13 குடும்பத்துக்கு தேவை? உலகின் ஒட்டு மொத்த வளங்களையும் கையில் வைத்துக் கொண்டு அந்த 13 குடும்பங்குளும் என்ன செய்யும்? வளங்களைக் கொண்டு நுகர் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யாவிட்டால் இருக்கும் வளங்களினால் எந்தப் பயனும் இல்லை. உலக வளங்களையும் தங்களுக்கு தேவையான எண்ணிக்கையில் அடிமை மக்களையும் வைத்துக் கொண்டு எதையும் உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றால் அவர்களிடம் இருக்கும் பணத்துக்கும் பொருளுக்கும் எந்த மதிப்பும் இருக்காது. ஆக எந்த மதிப்பும் இல்லாமல் ஆக்கும் பணத்துக்கும், வளங்களுக்குமாகவா நூற்றுக்கணக்க்கான ஆண்டுகளாக இரகசியமாக திட்டம் தீட்டி பயங்கரமான முறைகளில் மக்களை கொன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்? முரண்பாடான ஒன்றாக தெரியவில்லையா இது.

சோசலிச முகாம் என்று எதுவும் இல்லை இன்று. உலகம் முழுவதிலும் உள்ள அரசாங்கங்கள் கிட்டத்தட்ட ஏகாதிபத்தியங்களை மீறி அதாவது அந்த 13 குடும்பங்களை மீறி எதையும் செய்துவிட முடியாத நிலையில் இருக்கின்றன. உலக வளங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்றி, புமியை மக்கள் வாழத் தகுதி இல்லாத இடமாக ஆக்கி விட்டன ஏகதிபத்தியங்கள். மக்களின் பணத்தைக் கொண்டே, உழைப்பைக் கொண்டே வான்வெளியில் வசிப்பதற்கு ஏற்ற இடமாக தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது பூமியை ஒரு குப்பையைப் போல் கழித்து விட்டும் செல்லும் ஆற்றல் அவர்களிடம் இருக்கிறது. எனும்போது, பல்வேறு குழப்பங்களையும், நெருக்கடிகளையும் உருவாக்கி மக்களை கொன்றழிக்க வேண்டும் என என்ன தேவை அந்த 13 குடும்பங்களுக்கு இருக்கிறது?

ஆகவே, இலுமினாட்டி என்று எதுவுமே இல்லை. அது ஒரு கற்பனை. முதலாளித்துவ பயங்கரவாதிகளின் கொடூரங்களை மறைப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட கட்டுக்கதை. இந்த உலகம் உழைப்பால் இயங்குகிறது. இந்த உலகத்தை தங்களுடைய உழைப்பால் இயக்கும் மக்கள் தங்களுக்குள் சமூக உறவு கொள்கிறார்கள். அந்த சமூக உறவு அவர்கள் தங்கள் உழைப்பைச் செலுத்தி உற்பத்தி செய்யும் முறையின் அடிப்படையில் அமைகிறது. அந்த உற்பத்தி முறை சமூக உறவுகளை வளர்த்தெடுப்பதிலிருந்து மாறி வளரமுடியாமல் செய்யும் போது உற்பத்தி முறையை மாற்றும். இது தான் உலக வரலாறு. இதற்கு எதிராக இருக்கும், உருவாக்கப்படும் எதுவும் குப்பைகளே.

இதில் மார்க்ஸும் ஏங்கல்சும் கூட இலுமினாட்டிகளாம். ஒருமுறை சத்தமாக சிரித்துக் கொள்ளுங்கள். அவ்வளவு தான், வேறொன்றுமில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: