நீதிமன்ற நெருக்கடி உணர்த்துவது என்ன?

judges-sc

 

உச்ச நீதி மன்றத்தின் மூத்த நீதிபதிகளான செல்லமேஸ்வர், ரஞ்சன்கோகோய், மதன்.பி.லோகுர், குரியன் ஜோசப் ஆகியோர் பத்திரிக்கையாளர்கள் சந்திப்பை நடத்தி நீதித்துறை சுதந்திரம் ஜனநாயகத்திற்கு பேராபத்து நேர்ந்திருப்பதாகவும் மக்கள் தான் இந்த பேரபாயத்திலிருந்து நீதிமன்றத்தின் மாண்பை காப்பாற்ற வேண்டும் என அறிவித்திருப்பது பரபரப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 

நாட்டின் உயரிய நிலையில் இருக்கும் நீதிபதிகள் இவ்வாறு கூறியிருப்பது, மக்களிடத்தில் மிகப் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தி இருக்க வேண்டும். நாட்டின் நிர்வாகம் தன்னைத்தானே சுய மதிப்பீடு செய்து கொண்டு முதன்மையாக இதற்கு விளக்கம் அளித்திருக்க வேண்டும். உச்ச நீதி மன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி தானே முன்வந்து தன் பதவியை துறந்திருக்க வேண்டும். பிரதமர், குடியரசுத் தலைவர் உள்ளிட்டோர் உடனடியாக இரு அவைகளையும் கூட்டி இது குறித்து விவாதித்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பு என்றாலே அதற்கு அந்த அளவுக்கு இன்றியமையாத தன்மை இருப்பதாகவும், நீதிமன்ற தீர்ப்புகளுக்கு மேல் எதுவும் கிடையாது என்பதாகவும் மக்களிடம் உருவேற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதிபதிகள் நான்கு பேர் நீதிமன்றங்களின் மாண்பை கேள்விக்கு உள்ளாக்கிய பிறகும் ஒரு மயான இங்கு அமைதி நிலவுகிறது என்றால் அதன் பொருள் என்ன?

 

ஊடகங்கள் இது குறித்து விவாதங்கள் நடத்துகின்றன, கட்டுரைகள் வரைந்துள்ளன. அரசியல் கட்சிகள் இது குறித்து பேசுகின்றன, அறிக்கைகள் வெளியிட்டிருக்கின்றன. என்றாலும், அவை எந்த இலக்கை நோக்கி பயணிக்க வேண்டுமோ அந்த பாதையில் செல்லாமல், அரட்டைக் கச்சேரி நடத்தும் போக்கில் பொழுது போக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

இது, எந்த வழக்கை யாருக்கு ஒதுக்குவது என்பதில் நீதிபதிகளுக்குள் ஏற்பட்ட சிக்கல். இதை அவர்களே பேசி ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடுவார்கள் என்கிறார்கள். அவ்வாறு பேச ஒரு குழுவும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நாடெங்குமுள்ள தேசிய, மாநில கட்சிகளோ ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கின்றன. குறிப்பாக எதிர்க் கட்சிகள் இதை பெரும் விவாதப் பொருளாக மாற்றியமைத்திருக்க முடியும். அவ்வாறு எதுவும் நடக்காமல் சடங்குத்தனமான ஒற்றை அறிக்கைகளுடன் விலகிக் கொண்டன. கம்யூனிசத்தின் பெயரால் இருக்கும் கட்சிகளோ இதன் முக்கியத்துவம் அறியாமல், என்ன செய்வது என்று தெரியாத குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கின்றன.

 

அவ்வளவு எளிதாக கடந்து செல்லும் நிகழ்வா இது?

 

நீதித்துறைக்கு பேராபத்து காத்திருக்கிறது. நீதித்துறை நிர்வாகத்தின் போக்கு ஜனநாயக முறையில் இல்லை. அதை காப்பதற்கு நாங்கள் செய்த முயற்சிகள் பலன் தரவில்லை. எனவே, மக்களே நீங்கள் தான் நீதித்துறையை காப்பாற்ற வேண்டும். என்று மூத்த நீதிபதிகளே மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருப்பது என்பதின் பொருள் மிகவும் தீவிரத் தன்மை கொண்டது.

 

நீதித்துறை காவி மயமாகி வருகிறது. நீதிபதி நியமனங்களில் பெரும் குளறுபடிகள் நடக்கின்றன. அதற்கு எதிராக நீதிபதிகளின் குமுறல்கள் அவ்வப்போது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. நாட்டின் அனைத்து துறைகளையும் போலவே நீதித்துறையும் லஞ்ச, ஊழலில் புரையோடிப் போயிருக்கிறது. இவை எல்லாவற்றையும் விட மேலாக, நீதிமன்றங்கள் மக்களுக்கும் சட்டத்துக்கும் அநீதியான தீர்ப்புகளை எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் மிக வெளிப்படையாகவே வழங்கி வருகின்றன. இது தான் யதார்த்தம். இந்த யதார்த்தத்தோடு இணைத்து நீதிபதிகளின் அந்த வாக்குமூலங்களைப் பார்த்தால், நாடு காவி பாசிச மயமாகி இருப்பதை, கார்ப்பரேட்டுகளின் வேட்டைக்காடாக மாற்றப்பட்டிருப்பதை தெளிவாக உணர முடியும்.

 

இதற்கு எதிராக மக்கள் நடத்தும் போராட்டங்கள் அனைத்தையும் தமது தீர்ப்புகளின் மூலம் நீதிமன்றங்களே ஒடுக்கி வருகின்றன. அண்மையில் செவிலியர் போராட்டத்திலும், போக்குவரத்து ஊழியர்களின் போராட்டத்திலும் நீதிபதிகள் கக்கிய விடத்தின் வீரியத்தை நாம் கண்டோம்.

 

இனியும் நாம் அமைதியாக இருக்க முடியுமா? பெயரளவிலான ஜனநாயகமும் இல்லாமல் முடக்கிவிட்டு, அதிகார வர்க்கம், ஊடகங்கள் முதல் நீதித்துறை வரை அனைத்தையும் தனது பிடிக்குள் வைத்துக் கொண்டு இந்துத்துவ பாசிசத்தின் கீழ் நாட்டை கொண்டுவர முயற்சிக்கிறது மோடி அரசு. இதற்கு தலைமை நீதிபதி ஒத்துழைக்கிறார் என்பதைத்தான் நான்கு நீதிபதிகளின் கூற்று நிரூபிக்கிறது. இந்திரா காந்தியின் நெருக்கடி நிலையை விட கொடூரமான ஒரு காலத்துக்குள் நாடு சென்று கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நீதிமன்றங்கள் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்புகளில் சிலவற்றை பரிசீலித்துப் பார்த்தாலே இது தெளிவாக உங்களுக்கு விளங்கி விடும். அவ்வாறான பரிசீலனைக்கு இந்தத் தொகுப்பு உங்களுக்கு உதவும். தொகுப்பாக படித்து உள்வாங்குவது என்பது, அந்த யதார்த்தத்தின் அடர்த்தியை நம் கண்முன் நிறுத்தும். அது தான் என்ன செய்வது எனும் கேள்வியை செயல் வடிவத்திற்கு மாற்றிக் கொண்டு வரும்.

 

சுப்ரீம் கோர்ட்டு நெருக்கடி முற்றுகிறது ! பாசிச அபாயம் நெருங்குகிறது!

 

நீதித்துறை நாட்டாமை : எதிர்த்து நில்!

 

உச்ச நீதி மன்றம்: மனுவின் மறு அவதாரம்! சொத்துக் குவிப்பு வழக்கு உணர்த்தும் உண்மைகள்!

 

தத்து இருக்க பயமேன்

 

பத்ரிபால் தீர்ப்பு: கொலைகாரர்களே நீதிபதிகளானால்?

 

நீட் தேர்வு தீர்ப்பு : நாட்டாமை சொம்பை எடுத்து விட்டார்!

 

நீட் தேர்வு உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பு தமிழக மாணவர்களுக்கு இடமில்லை

 

இந்திய நீதிமன்றம் அந்நிய முதலீட்டாளர்களின் கைக்கூலிப்படையா?

 

குற்றவாளிகளே நீதிபதிகளாக! உளுத்துப் போன நீதித்துறை!

 

தோற்றுப்போன நீதித்துறை!

 

நீதிக்கு எதிராக வாளேந்தும் நீதிமன்றம்!

 

எஸ்மா உருட்டுக் கட்டையால் மிரட்டும் நீதிமன்றம்!

 

இது கடந்த 2 ஆண்டுகளில் வினவு.காம் இல் வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பு

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

பட்ஜெட் எனும் மூடநம்பிக்கை

budget

கன்னையா குமார், ஜே.என்.யு பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஊடகங்கள் பட்ஜெட் குறித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டன. இல.கணேசன் பட்ஜெட் பற்றி கூறும் போது வெளிப்படையாக ஒன்றை ஒப்புக் கொண்டார், எதிர்க் கட்சிகள் என்றால் எதிர்ப்பதும், ஆளும் கட்சிகள் என்றால் ஆதரிப்பதும் இயல்பானது தான். அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றார். ஓட்டுப் பொறுக்கும் எந்தக் கட்சிக்கும் இதைத் தாண்டிய அறிவோ, தெளிவான பார்வையோ இருப்பதில்லை. ஊடகங்களில் உரை தரும் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனும் அடைமொழியோடு அழைக்கப்படுபவர்களும் இதே பார்வையை கொஞ்சம் மேல்பூச்சு வேலைப்பாடுகளுடன் செய்கிறார்கள்.

 

பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களோ இது ஏதோ மீப்பெரும் பொருளாதார அறிவு தேவைப்படும் ஒரு விசயமாக எண்ணிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தன் வீட்டில் வெள்ளை அடிப்பதற்கு சுண்ணாம்பு வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒருவர், அடித்தபின் எவ்வளவு சுண்ணாம்பை செலவு செய்து எவ்வளவு நேரத்தில் அடித்திருக்கிறார். சரியாக அடித்திருக்கிறாரா? சுண்ணாம்பு மிச்சமிருக்கிறதா என்று கணக்கு கேட்பதோடு ஒப்பிடக் கூடியது இது. மட்டுமல்லாது இவ்வளவு வாங்கிக் கொடுத்தேனே மீதம் எங்கே எனக் கேட்கவும் வேண்டும். மொத்த வரவு என்ன? என்னென்ன வகைகளுக்கு எப்படி செலவு செய்யப் போகிறீர்கள்? மொத்த செலவு என்ன? எவ்வளவு லாபம் அல்லது எவ்வளவு பற்றாக்குறை? அவ்வளவு தான். இப்படி எளிமையாக அணுவதற்குப் பதிலாக வரவினங்கள், வரிகள், உள்நாட்டு உற்பத்தி, ஏற்றுமதி, சலுகைகள், மானியங்கள், திட்டங்கள், ஒதுக்கீடுகள். விகிதங்கள், குறியீடுகள், அப்படி, இப்படி என்று குழப்பி உழைக்கும் மக்களை இதிலிருந்து ஓடச் செய்கிறார்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாகத்தையே உழைக்கும் மக்களால் எளிதாக நிர்வகிக்க முடியும் எனும் போது பட்ஜெட் எனும் வரவு செலவுத் திட்டம் பெரிய விசயமா என்ன?

 

ஒரு நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எனும் போது அந்த நாட்டு அரசின் தன்மையை விலக்கி விட்டு பட்ஜெட்டை மட்டும் தனியாக பார்க்க முடியாது. அரசு என்பது பெரும்பான்மையாக இருக்கும் உழைக்கும் மக்களுக்கானதாக இல்லை என்பதையும் பெரிய பணக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதையும், இதில் எந்தக் கட்சிக்கும் விதி விலக்கு இல்லை என்பதையும் தன் சொந்த பட்டறிவின் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். தவிரவும் அரசின் அனைத்து துறைகளும் அது என்ன நோக்கத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த நோக்கங்களுக்கே எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உழைக்கும் மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையில் இருக்கும் அரசு கொண்டு வரும் வரவு செலவுத் திட்டம் என்ன தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்பதை தனியாக விளக்க வேண்டியதில்லை.

 

பட்ஜெட் என்பதில் வகுக்கும் திட்டங்கள் அந்தப்படியே செயல்படுத்தப்படுகிறது, அதில் மாற்றங்கள் செய்யப்படாது, அல்லது மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் மக்களுக்கு அறிவித்து விட்டே பாராளுமன்ற ஒப்புதல் பெற்று செய்யப்படும் என்று நம்புவதெல்லாம் தெளிவான மூடநம்பிக்கைகள். பட்ஜெட்டுக்கு முன்பே விலை உயர்வு, புதிய வரிவிதிப்புகளை எல்லாம் அறிவித்து விட்டு, இது மக்களுக்கு சுமையைத் தராத பட்ஜெட் என்று கூச்சநாச்சமின்றி கூறும் கலையில் கைதேர்ந்தவர்கள் இவர்கள். பட்ஜெட் என்பது பொதுவாக வழக்கமாக செய்யப்பட்டு வரும் ஒரு செயல் என்பதைத் தாண்டி அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்க்கலாம். 1960 வரை நாட்டில் 75 விழுக்காடு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருந்தது, இன்றும் 50 விழுக்காட்டுக்கு மேல் வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருப்பது விவசாயம் தான். இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. ஆனால் இன்றுவரை விவசாயத்துக்கு என்று தனி பட்ஜெட் கிடையாது. ஆனால் என்றோ வெள்ளைக்காரன் புதிதாக ரயில் தண்டவாளங்கள் போடுவதற்கு அதிக நிதி வேண்டும் எனவே அதற்கு தனி பட்ஜெட் வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது, இன்றும் பூனையை கட்டி வைத்த கதை போல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பட்ஜெட் என்பது நாட்டையே வழி நடத்தும் விசயம் என்பது பொய்.

 

பணக்காரன் என்றால் அவனுக்கு தனி மரியாதை, சலுகை இருக்கலாம் தவறில்லை எனும் மனோ பாவம் உழைக்கும் மக்களுக்குள்ளும் படிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் சம்பாதித்த பணத்துக்கும் வரி கட்டுகிறான் என்றொரு விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ‘நாங்கள் வரி கட்டும் குடிமகன்என்று அவர்கள் கூட சமயத்தில் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. ஆனால் நாட்டில் போடப்படும் அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது ஏழை எளிய மக்கள் தான் என்பதை உழைக்கும் வர்க்கம் உணர வேண்டும். பணக்காரர்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியானது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உழைக்கும் மக்கள் மீதே சுமத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு முதலாளி தான் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மீது செலுத்தும் வரியை இரண்டு விதங்களில் திரும்ப எடுத்துக் கொள்கிறான். முதலாவது, அந்தப் பொருளின் சந்தை விலை என்பது அவன் கட்டும் வரியையும் உள்ளடக்கியது தான். எனவே, அந்தப் பொருளை வாங்கும் மக்கள் முதலாளிக்கு உற்பத்திக்காக போடப்பட்ட வரியையும் சேர்த்தே கட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது, தற்போது அளவிடப்படும் வாட் போன்ற வரிவிதிப்புகள் முதலாளிக்கு போடப்படும் வரிகளையும் உள்ளடக்கிய சந்தை விலைக்கே போடப்படுகிறது. அதாவது முதலாளிக்கு போடப்படும் வரியையும் சேர்த்து கட்டிவிட்டு அந்த வரிக்கும் சேர்ந்து வாட் வரி கட்டப்படுகிறது. இது வேலைவாய்ப்பை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கான சலுகை என்ற பெயரில் அந்த முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. எனவே, அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது தாங்கள் தான் எனும் உண்மையை உழைக்கும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் மானியங்கள் பட்ஜெட் திட்டங்களில் பெரும்பகுதி நிதியை எடுத்துக் கொள்வதால் நல்ல பல சமூகத் திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பதில்லை என எண்ணுவதும் ஒரு விதத்தில் மூட நம்பிக்கையே. எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே மானியங்கள் அளிக்கப்படுவதில்லை. எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதை விட பல மடங்கு அதிகமாக சலுகைகள் மானியங்கள் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி சலுகைகள் முதலாளிகளுக்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன. இதை விட பல மடங்கு சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் பட்ஜெட்டில் அறிவிக்கப்படுவதற்கு வெளியே கொட்டிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக கெயில் நிறுவனத்தைக் கொள்வோம், குழாய் பதிக்கும் விவசாய நிலத்துக்கு 40 விழுக்காடு விலை கொடுத்தால் போதும், குழாயில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கு விவசாயியே நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதை பட்ஜெட்டில் அறிவித்தா செய்தார்கள்?

 

பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிடுவதற்கு இன்னுமொரு முதன்மையான அம்சமும் இருக்கிறது. பட்ஜெட்டை உருவாக்கும் போது பல கோடி மக்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் விவசாய அமைப்புகளையோ, தொழிலாளர் அமைப்புகளையோ, மாணவர் அமைப்புகளையோ அல்லது வெகு மக்கள் அமைப்புகள் எதனையும் அழைத்து, ‘இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? உங்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகள் என்ன?’ எனக் கேட்டு பரிசீலிப்பதில்லை. மாறாக சில பத்து பேர்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் அசோசம்போன்ற பணக்கார தொழிலதிபர் சங்கங்களை அழைத்து அவர்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகளைக் கேட்டு அவர்களின் விருப்பப்படியே பட்ஜெட் தயாரிக்கப்படுகிறது. பட்ஜெட் என்பது மக்களை ஏமாற்றும் ஒன்று என்பதற்கு இதைவிட வேறு சான்றுகள் ஏதும் வேண்டுமா?

 

மேற்கண்ட இந்த அடிப்படையான அம்சங்களிலிருந்து விலகி நின்று பட்ஜெட்டை பார்க்க முடியுமா? அப்படி விலக்கி வைத்து விட்டுத் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன அரசும், ஊடகங்களும். அதனால் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனப்படுவோரை வைத்து பல்வேறு கலைச் சொற்களைப் போட்டு மக்களைக் குழப்புகின்றன. குறிப்பாக இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் நமக்கு கூறுவது என்ன?

 

இந்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த வரவு 16லட்சத்து 30ஆயிரத்து 888 கோடி; மொத்த செலவு 17லட்சத்து 73ஆயிரத்து 330 கோடி; பற்றாக்குறை ஒரு லட்சத்து 42ஆயிரத்து 442 கோடி. இதில் இதுவரை பெற்ற கடன்களுக்காக திருப்பி செலுத்தப்படும் தொகை மற்றும் வட்டிக்கான தொகை சேர்க்கப்படவில்லை. தோராயமாக அதை 5லட்சம் கோடி எனக் கொண்டால் உத்தேசமாக ஆறரை லட்சம் கோடி பற்றாக்குறை. இந்த பற்றாக்குறையை எப்படி சமாளிப்பார்கள்? வேறெப்படி மீண்டும் கடன் வாங்குவதன் மூலமும், புதிதாக ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிப்பதன் மூலமுமே. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது என்றால் நாம் விரும்பும் அளவுக்கெல்லாம் அச்சடித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு நாட்டின் தங்க இருப்பையும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவையும் வைத்து ஒருமாதிரி கணக்குப் போட்டு இவ்வளவு தான் அடிக்க முடியும் என்று இலக்கு வைத்துக் கொள்வார்கள். புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிக்க அச்சடிக்க அது ரூபாயின் சர்வதேசிய மதிப்பை குறைக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

 

இந்த பட்ஜெட்டில் 9 லட்சம் கோடி கடன் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு இது விவசாயிகளுக்கான பட்ஜெட், இதுவரை இப்படி ஒரு கடன் தொகை வழங்கப்பட்டதே இல்லை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்குகிறார்கள். ஆனால் கடன்கள் யாருக்காக வழங்கப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கடன் வழங்குவதான அறிவிப்புகள் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. வழங்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால் அந்த கடன்களின் மூலம் விவசாயி தன்னுடைய வரிய நிலையிலிருந்து உயர்ந்திருக்கின்றானா? இல்லை. மாறாக தற்கொலைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஏன்? ஏனென்றால், கடன்கள் விவசாயிகளுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை. முதலாளிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயிகளின் வழியாக வழங்கப்படுவதால் அது விவசாயிகளுக்கான கடனாக ஆகி விடுவதில்லை. கடனாக வாங்கும் விவசாயி அதை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்காக பயன்படுத்துவதில்லை. உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகிறான். விவசாயி வாங்கும் கடன் இறுதியில் முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. உரத்தின் விலையை தன்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயித்துக் கொள்ள முதலாளியால் முடியும். ஆனால், அந்த உரத்தை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் விவசாயி அதன் விளை பொருளான உற்பத்தியை அவனுடைய செலவின் அடிப்படையில் கூட அவனே நிர்ணயித்துக் கொள்ள முடியாது. இது தான் யதார்த்தம் என்றால் கடன்கள் யாருக்காக? விவசாயிகலின் பெயரால் முதலாளிகளுக்காக. இது விவசாயக் கடன்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்துக் கடன்களுக்கும் பொருந்தும். தனியார் கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்பவில்லையா? மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்படும். மருத்துவ வியாபாரிகளுக்கு லாபவெறி குறையவில்லையா? மக்களுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் தொடங்கப்படும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் சூடு பிடிக்கவில்லையா? வீட்டுக் கடன் வழங்கப்படும். கடன்களின் பொருள் இது தான். இந்த அடிப்படையில் அதிகரித்து 9 லட்சம் கோடிகளாக கொடுக்கப்படும் கடன்களால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பலன் ஏற்படுமா?

 

இந்த பட்ஜெட்டில் எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிகபட்சமாக பாதுகாப்புத் துறைக்கு 3லட்சத்து 40ஆயிரத்து 922 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு அளவில் பெரும்பாலான நாடுகள் தங்களின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. பல நாடுகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வரிப்பணத்தில் மஞ்சள் குளித்துக் கொண்டிருப்பது வெகு சில ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகள் தான். இவர்களின் இந்த லாபக் குவிப்பு குறைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் தான் நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு தீர்க்கப்படாமல் மோதல் வரை இழுத்துக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. திட்டமிட்டு நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் மோதல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இரண்டு உலகப் போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. இந்தப் போர்களில் மக்களுக்காக நலம் என ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆளே இல்லாத சியாச்சின் பனிக்காடுகளுக்காக பல்லாயிரம் கோடிகளையும், பலநூறு இராணுவத்தினரையும் இழந்தோம். ஆனால், இலங்கை இராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டு 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொலையுண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய இராணுவம் அவர்களைக் காக்க சுண்டு விரலைக் கூட அசைத்ததில்லை. அதேநேரம் மத்திய தொழில்முறை பாதுகாப்புப் படையினர் இரவும் பகலும் ரிலையன்ஸின் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையிலிருக்கும் இராணுவத்துக்கு இவ்வளவு பணம் கொட்டப்பட வேண்டுமா என்று உழைக்கும் மக்களை விட்டால் வேறு யாரால் கேட்க முடியும்?

 

பழங்குடியினர் நலனுக்கு என்று 4ஆயிரத்து 826 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் கூறும் பழங்குடியினர் நலன் என்பது என்ன என்று பார்த்தால் அதில் பழங்குடியினருக்கு எதிரான அரசின் அயோக்கியத் தனம் தான் தெரிகிறது. மத்திய கிழக்கு மாநிலங்களில் ஏராளமான தாது வளங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த வளங்களைக் கொள்ளையடிக்க வேதாந்தா போன்ற நிறுவனங்கள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இதை அந்த மலைக் காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்க்கும் அந்த மக்களை துரத்தியடித்து விட்டு அதை கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுக்க அரசு துடிக்கிறது. இதற்காக காட்டு வேட்டை என்றொரு திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. சட்ட விரோதமாக சல்வாஜுடும் போன்ற குழுக்களை அமைத்து இயக்கியது. இவயெல்லாம் அந்த பழங்குடியின மக்களை அந்த மலைக் காடுகளிலிருந்து விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. இதற்காக அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் சென்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை முழுமையாக வெளியேற்ற முடியவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது தான் பழங்குடியினர் வளர்ச்சித் திட்டங்கள். அதாவது, காடுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வது பழங்குடியினருக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருக்கிறது. எனவே அவர்களை முன்னேற்றுகிறோம் என்று கூறி நகர்களின் ஓரங்களில் வீடு கட்டிக் கொடுப்பது, குறுந்தொழில்களை செய்ய பயிற்சியளிப்பது, ஊக்குவிப்பது, சிறு வங்கிக் கடன்கள் மூலம் கடைகள் வைக்க உதவுவது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார ஆசை காட்டி அவர்களை அவர்களின் வாழிடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவது. இதைத்தான் பழங்குடியினர் நலன், பழங்குடியினர் வளர்ச்சி என்கிறது அரசு. நாட்டையும் மக்களையும் நேசிக்கும் யாரும் இதைக் கேட்டு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

 

கல்விக்கு 72ஆயிரத்து 38 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது பள்ளிக்கல்வி, எழுத்தறிவு என பொதுக்கல்விக்கு 43 ஆயிரத்து 273 கோடியும், மேல்நிலைக் கல்விக்கு 28ஆயிரத்து 765 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்த நாட்டுக்கு இது யானைப் பசிக்கு சோளப் பொரி போன்றது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு குறைவாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியைக் குறித்து கவலைப்படாத பட்ஜெட் என்றோ; கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு அதிகமாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியை உயர்வாக மதிக்கும் பட்ஜெட் என்றோ மதிப்பிடுவது எவ்வளவு அறுவெறுப்பானது. மோடி அரசுக்கு கல்வி குறித்த பார்வை என்ன? கல்விக்கு என்று உருவாகியிருக்கும் சர்வதேச காட்ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அது நடைமுறைக்கு வந்தால் பள்ளிக் கல்வியோ உயர் கல்வியோ எதுவானாலும் அரசுக்கும் கல்விக்கும் தொடர்பே இருக்காது, இருக்கக் கூடாது. கத்தரிக்காய் போல கல்வியும் ஒரு வியாபாரப் பண்டம் என்றாகிவிடும். முக்கால்வாசிப் பேர் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் எத்தனை பேரால் ஆரம்பக் கல்வியை கூட விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்? இதை நவீன மனுநீதி எனக் குறிப்பிட்டால் அதில் பிழை இருக்க முடியுமா? பார்ப்பன பாசிசக் குரங்குகள் உயர் கல்வியை கவ்விக் கொள்ள துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் கல்விக்கான இந்த ஒதுக்கீடு எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டு தான், எல்லா பள்ளிகளிலும் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படும் எனும் அறிவிப்பு. சுயமரியாதையுள்ள யாரும் இதை ஒப்ப முடியுமா?

 

புள்ளி விபரங்களால் பட்ஜெட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாது, ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு துறையாக எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அனைத்திலுமே அதிகாரக் கொழுப்பு வழிந்து ஓடுவதைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்க முடியாது. அரசைப் புரிந்து கொள்வது என்பதின் நீட்சியாக மட்டுமே பட்ஜெட்டை அணுக முடியும். இது சரியான பார்வை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, இந்த பார்வை மட்டுமே பொருத்தமான எதிர்வினை செய்வதற்கான உந்துதலை தரும் என்பதற்காகவும் தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தலாய் லாமாவின் முகமூடியும், ஒரு பதிவரின் அவதூறும்

அண்மையில் நண்பர் ஹைதர் அலி “மாவோ:சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய கம்யூனிசம்” என்றொரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். அதன் சாரம் மாவோவின் செஞ்சீனம் திபெத்தை அக்கிரமித்து கொடூரங்கள் செய்தது என்பது. அவரின் நோக்கமோ, இஸ்லாத்தின் மீது எழுதப்படும் விமர்சனங்களுக்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிசத்தை களங்கப்படுத்துவது. இவர் தன்னுடைய கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் இப்படி குறிப்பிட்டிருக்கிறார், “ஆனால் அவர்கள் பின்பற்றும் வழிமுறை? நேர்மையற்றது,மிகத்தவறானது” எங்கள் கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தும் விதம் அவருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாதிருந்தால் அதை விமர்சனம் செய்யலாம். மாறாக, இஸ்லாத்தை விமர்சிப்பதனாலேயே அது தவறான வழிமுறை என நம்பும்(!) அவர் அதற்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிச அவதூறைப் பொழிந்திருக்கிறார். எது சரி? எது தவறு? என்பதை அவரின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடுவோம். மட்டுமல்லாது, அவருக்கு நன்றியையும் கூற வேண்டியுள்ளது. திடீரென திபெத் குறித்து எழுதும் போது, அது தொடர்பற்று ஏன் இப்போது இந்தப் பதிவு எனும் கேள்வியை எழுப்பும். அவ்வாறன்றி, திபெத் குறித்த உண்மைகளை எழுதுவதற்கு ஒரு களம் அமைத்துத் தந்தற்காக அவருக்கு நன்றி.

திபெத் போராட்டங்கள் மேற்குலகாலும், இந்தியாவாலும் ஆதரிக்கப்பட்டு, நிதியுதவி, ஆயுத உதவி செய்யப்பட்டு நடைபெற்ற நிலை ஓரளவுக்கு மாறி, அவர்களின் போராட்டங்கள் அந்த நாடுகளாலேயே ஒடுக்கப்படும் நிலையில் இந்த அவதூறை நண்பர் எழுதியிருக்கிறார். இந்த மாறுபட்ட இரண்டு நிலைகளின் பின்னுள்ள அரசியல் என்ன என்பதை எண்ணிப் பார்த்திருந்தாலே இப்படி ஒரு பதிவை எழுதுவது தேவையா எனும் கேள்வி அவருக்குள் எழுந்திருக்கும். ஆனால், அவரை உந்தியிருப்பது மதம் எனும் அரசியல் என்பதால், அந்தக் கேள்வி எழும்பியிருந்தாலும் அது மாத்திரைக் குறைவானதாகவே இருந்திருக்கும் என்பதே உண்மை.

திபெத்தை மாவோ ஆக்கிரமித்தாரா என்பது குறித்து அறிய வேண்டுமென்றால், திபெத் குறித்தும் அறிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். திபெத் எனும் நாடு வரலாற்றில் இருந்ததுண்டா? 1913க்கு முன்புவரை திபெத் எனும் நாடு இல்லை. சீனாவை ஆண்டு வந்த குயிங் வம்ச அரசு வீழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து 1913ல் திபெத் சுதந்திரமான தனிநாடாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் உலகின் எந்த நாடும் திபெத்தை தனி நாடாக அங்கீகரிக்கவில்லை. அதுமட்டுமன்றி தொடர்ந்து வந்த சீன அரசுகளும் திபெத் சீனாவுக்கு உட்பட்ட பகுதியாகவே அறிவித்து வந்தன. இந்த நிலையில் தான் 1949ல் தோழர் மாவோ தலைமையில் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து உழைக்கும் மக்கள் ஆட்சி ஏற்படுகிறது. அதன் பிறகு மரபு ரீதியாக சீன ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பிரதேசங்கள் அனைத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி ஏற்படுவதற்கான அத்தனை உதவிகளும் மாவோ தலைமையிலான சீன அரசால் செய்யப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் 1951ல் திபெத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து சுயாட்சிப் பிரதேசமாக மைய சீனாவுடன் இணைந்தது.

1951 க்கும், அடக்குமுறைகளும் படுகொலைகளும் நடந்ததாக நண்பர் தன்னுடைய பதிவில் கூறும் 1959 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத்தில் நடந்தது என்ன? திபெத்தை முன்வைத்து உலகில் நடந்தது என்ன? என்பதை அறிவதற்கு முன்னர், திபெத் தனிநாடாக கருதிக் கொண்ட 1913 க்கும் 1951 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத் எப்படி இருந்தது என்பதையும் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும். திபெத்தில் பெரும்பான்மையினராக பௌத்த மதத்தினராக இருந்தாலும் ஷக்டன் எனும் மதமும் அங்கு மக்களால் வழிபடப்பட்டு வந்தது. பௌத்த லாமாக்களின் ஆட்சியில் ஷக்டன் மக்கள் அடக்கி துன்புறுத்தப்பட்டனர். நிலப்பிரபுத்துவ முறையில் நடந்த திபெத்தில் குடியானவர்கள் கடும் சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார்கள். மக்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்பட்டதாக திபத்துக்கு சென்றுவந்த பயணிகளின் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. மதகுருக்களுக்கு மட்டுமே கல்வி கற்கும் உரிமை, அரசியல் உரிமை போன்றவை அளிக்கப்பட்டு லாமாக்கள் மடங்களிலும், மாடங்களிலும் வசிக்க மக்களோ வறுமையில் உழன்றார்கள். இவைகளை எதிர்த்து 1950 ல் நடைபெற்ற கிளர்சிக்கு செம்படை உதவிபுரிய 1951 ல் மக்கள் லாமாக்களை விரட்டியடித்தனர். அரண்டு போல லாமாக்கள் பெய்ஜிங்கிற்கு வந்து சீன அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். அதனடிப்படையில் திபெத்தில் விவசாய சீர்திருத்தங்களைச் செய்யவும், கல்வி, மருத்துவம் உள்ளிட்டவை அனைவருக்கும் பொதுவாக வைக்கவும், புதிய ஜனநாயகத்திற்கான முன்னெடுப்புகளைச் செய்யவும் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

அரசாங்கத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகாத லாமாக்கள் உள்ளிருந்தே அதிகாரத்தை முழுமையாக மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தனர். இதனிடையே, கம்யூனிச சீனா திபெத் எனும் சுதந்திர நாட்டின் மீது படையெடுத்து ஆக்கிரமித்து விட்டதாக முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் உலகெங்கும் பரப்பின. அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சிஐஏ நேபாளத்தின் வட எல்லையை ஒட்டிய மஷ்தாங் என்னுமிடத்தில் தளம் அமைத்து லாமா படையினருக்கு பயிற்சியும் ஆயுத உதவியும் வழங்கியது. 1958 ல் ‘கொலராடோ திட்டம்’ என்ற பெயரில் ஆண்ட்ருக் கான்போ தாஷி என்பவரின் தலைமையின் கீழ் எதிர்ப்புரட்சி படை ஒன்றை உருவாக்கி திபெத்துக்குள் அனுப்பியது. இந்தப்படை திபெத்தில் லாமாக்கள் ஆட்சி திரும்ப வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் செயல்படும் தேசியவாதிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு கலவரத்தில் இறங்கியது. இந்த உண்மைகளெல்லாம் சிஐஏ வுக்கான ரகசிய வேலைத் திட்டங்களில் பங்கெடுத்த ரோஜர் மெக்கார்த்தி எனும் அமெரிக்க உளவாளி எழுதிய “டீயர்ஸ் ஆப் லோட்டஸ்” (தாமரையின் கண்ணீர்) எனும் நூலில் ஆதாரங்களுடன் விரிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

 

திபெத்தில் கலவரங்களில் ஈடுபட்ட கும்பல்கள் மடாலயங்களை ஆயுதக் கிடங்குகளாக மாற்றிக் கொண்டு சாலைகள் பாலங்களைத் தகர்ப்பது, பொது பள்ளிக்கூடங்கள், அரசு அலுவலகங்களில் குண்டு வெடிப்புகளை நிகழ்த்துவது, தீவைப்பது, கம்யூனிஸ்டுகளைக் கொல்வது போன்ற கொடூரங்களை தொடர்ந்து அரங்கேற்றினர். இதனைத் தொடர்ந்தே 1959 ல் செம்படை திபெத்துக்குள் நுழைகிறது. இராணுவ நடவடிக்கைகள் மூலம் எதிர்ப்புரட்சிக் கும்பல்களின் கொட்டம் அடக்கப்பட்டு அதிகாரம் முழுமையாக மக்கள் வசம் வருகிறது. இதை தாக்குப்பிடிக்கவும், சகிக்கவும் முடியாமல் தலாய்லாமா உள்ளிட்ட மேல்மட்ட தலைவர்களும் குழுக்களும் அகதிகளாக இந்தியாவுக்குள் தஞ்சமடைகின்றனர். இதன் பின்னர் 1965ல் சீன மக்கள் குடியரசால் 1965ல் முறைப்படி திபெத் சுயாட்சி பெற்ற பிரதேசமாக அறிவிக்கப்படுகிறது. 1970 ல் சீனாவில் தொடங்கப்பட்ட கலாச்சாரப் புரட்சி திபெத்திலும் தொடர்ந்தது, மடாலயங்கள் கல்விக்கூடங்கள் ஆக்கப்பட்டன. இந்த நிலையும் 1979க்கு பின்னுள்ள திபெத்தின் நிலையும் வேறுபாடானது.

 

1979ன் பிறகு, அதிகாரத்தை உள்ளிருந்தே முதலாளித்துவ கும்பல் கைப்பற்றிக் கொண்ட பிறகு, ஒருபக்கம் தலாய் லாமா அகதியாய் இருந்து கொண்டே, மறுபக்கம் தன் சகோதரனான கியாலோ தோண்டுப்-பை சீன அரசுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்த அனுப்பினார். 1980 லிருந்து 2002 வரை பேச்சுவார்த்தை நடந்தது. தொடக்கத்தில் ஆதரவளித்த ஏகாதிபத்தியங்கள் சீனா தவிர்க்க முடியாத சக்தி என்றானபின் சுதி குறைந்தன. வேறு வழியில்லாமல் தலாய் லாமாவும் சுதி குறைந்து, சுதந்திர நாடெல்லாம் வேண்டாம், சீனாவுடன் ஐக்கியப்பட்ட தனி ஆட்சியுரிமையாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார். அதாவது நிதி, இராணுவம் உள்ளிட்டவைகளை நீங்கள் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், எஞ்சியவற்றை நான் வைத்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார். ஆனால் டெங் கும்பலோ ”ஹாங்காங், மஹாவ் போன்று திபெத்தை கருத முடியாது, லாமாக்களின் ஆட்சிமுறை என்பது நிலப்பிரபுத்துவ கொடுங்கோன்மை, நாகரீக உலகம் அதை ஏற்காது” என்கிறது. இவைகள் எல்லாம் தெரியாமல் (ஒருவேளை குரான் பாராயணப் போதுகளில் மறந்திருக்குமோ) நண்பர் லாமாக்கள் நடத்துவது சுதந்திரப் போர் என்பது போன்று சித்தரிக்கிறார்.

அகதி என்ற பெயருடன் ஒரு நாட்டுக்குள் நுழையும் மக்கள் அந்த நாட்டில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து அந்த நாட்டோடு கொண்டிருக்கும் அரசியல் உறவை ஓரளவு ஊகித்துக் கொள்ளலாம். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஈழத் தமிழர்கள் இந்தியாவில் அகதிகள் என்ற பெயரில் வதைக்கப்படுவதற்கும், திபெத் அகதிகள் இமாசலப் பிரதேசம், உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பெங்களூரு, கொடைக்கானல் போன்ற இடங்களில் பழத்தோட்டங்களை அளித்து பேணப்படுவதற்கும் இருக்கும் வித்தியாசங்களே அதற்குச் சான்று. குஜராத் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு சொந்த மாநிலங்களிலேயே அவர்கள் சாக்கடை போல் உழன்று கொண்டிருக்க காஷ்மீர் பண்டிட்கள் அகதிகள் என்ற பெயரில் சீராட்டப்படுவதின் பின்னால் அரசியல் இருப்பது போலவே, திபெத் அகதிகளின் பின்னிலும் அது இருக்கிறது. அது இந்திய அமெரிக்க அதிகார வர்க்கங்கள் இணைந்து சீனா மீது தொடுத்திருந்த அழுத்தம். சோவியத் ரஷ்யா மீது ஏகாதிபத்தியங்கள் கொண்டிருந்த பார்வை சீனா மீதும் ஏகாதிபதியங்களுக்கு இருந்தது. அது தான் திபெத்தை முன்வைத்து கிளப்பிவிடப்பட்ட/படும் அவதூறுகள்.

ஸ்பானிய மொழிபேசும் காட்டுமிராண்டிகளை நாகரீகப்படுத்தும் கடமை தமக்கு உண்டு என்று கூறிக் கொண்டு அவர்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்து கலிபோர்னியா எனும் மாநிலமாக தம்முடன் இணைத்துக் கொண்டதை நாகரீக நடவடிக்கையாக உலகம் எப்படி பார்க்கிறதோ அந்தப் பார்வை; தனிநாடாக இருந்திராத திபெத்தை சீனா முறைப்படுத்தினால் அது ஆக்கிரமிப்பாக மாறிப்போவதின் அடிப்படை என்ன? திபெத்தியர்கள் சீன அரசுக்கு எதிராக செய்யும் கலகத்தை தேசியப் போராட்டமாக சித்தரிக்கும் ஊடகங்கள், பலஸ்தீனியர்கள் இஸ்ரேலுக்கு எதிராக போராடினால் அதை வன்முறையாக சித்தரிக்கின்றன. ஏனென்றால் ஏகாதிபத்தியங்களின் நலன்களுக்கு ஆதரவாக இஸ்ரேல் இருப்பதால் இஸ்ரேலுக்கு எதிரானது வன்முறை. சீனா ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதிராக இருந்தால் சீனாவுக்கு எதிரானது தேசியப் போராட்டம். இதே பார்வை மதத்தின் போர்வையில் இருப்பவர்களுக்கும் இருப்பதில் வியப்பில்லை தானே. இரண்டு நலன்களும் இணையும் புள்ளி ஒன்றல்லவா?

தலாய் லாமா, எப்போதும் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற சாந்த சொரூபி, உலகம் மதிக்கும் சமாதான காவலர், இப்படித்தான் அவர் உலகிற்கு அறிமுகம் செய்யப்படுகிறார். ஆனால் அவருக்கு எதிராக திபெத் மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தலாய் லாமா பொய் சொல்வதை நிறுத்து என்றும், லாமாக்களின் அடக்கு முறைகளிலிருந்து மதச் சுதந்திரம் வழங்கு என்றும் தலாய் லாமாவுக்கு எதிராக போர்க்கொடி உயர்த்தியிருக்கிறார்கள். திரைப்பட படப்பிடிப்பின் போது எடுத்த புகைப்படத்தைக் காட்டி சீனா கொடுமைப்படுத்துகிறது என்று தலாய் லாமா புகைப்பட ஆதாரம் கொடுக்க, அதை அப்படியே ஊடங்கள் வெளியிட்டு பின்னர் அம்பலப்பட்ட பின்னர் உண்மையும் பொய்யும் பிரித்தறிய முடியாதபடி கலந்திருக்கிறது என்று முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் தனக்கேயுறிய பாணியில் அசடு வழிந்ததும் நண்பர் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தில் லாமாக்களின் ஆட்சியின் போது, ஹிட்லரின் ஜெர்மனியோடு திபெத் கொண்டிருந்த உறவும் ஏன், நாசியின் ஸ்வஸ்திக் சின்னமே திபெத் அளித்த கொடை தான் என்பதும் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தின் உள்ளிருந்தும், அகதியாக வெளியேறிய பிறகும் கூட கொரில்லா ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கு தலாய் லாமா வழிகாட்டியது குறித்து ஹைதர் அலிக்கு கருத்து ஏதும் உண்டா?

நண்பர் ஹைதர் அலி தன்னுடைய கட்டுரையின் தலைப்பில் ’சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் கட்டுரையினுள்ளே ’சுதந்திர நாட்டின் மீது ஆக்கிரமிப்புப் போர்’ என்கிறார். முரண்பாடான இரண்டும் சரியாக இருக்க முடியாது என்பதால், ஏதாவது ஒன்றை விட்டுவிட்டு பிரிதொன்றை மட்டும் கூறுவது நண்பருக்கு பொருத்தமானதாக இருக்கும். ’திபெத்தில் அரசியல் ஆட்சி அதிகாரத்தை வலுவாக பிடித்த பிறகு’ என்று செம்படையின் 1951ன் நிலைமைகளை குறிப்பிடும் நண்பர் ஹைதர் அலி, ‘லாமா கிளம்பிய மறுநாள் விடிந்ததும் சீன படைகள் அரண்மணையை சுற்றி வளைத்தன’ என்று 1959 ன் நிலமைகளை குறிப்பிடுகிறார். எனவே, அடுத்த முறை நண்பர் இது போன்ற அவதூறு பதிவுகள் எழுதும் போது கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக் கொண்டு வெளிப்படையாக தெரியும் முரண்பாடுகளை எல்லாம் நீக்கி காத்திரமாக எழுதினால் படிப்பவர்களுக்கு கூடுதல் உற்சாகம் ஏற்படுவதோடு மட்டுமன்றி, பின்னூட்டங்களுக்கு கனமான கொசிப்புகளும் கிடைக்கும்.

அடுத்து கவிதையினிடையே மானே, தேனே, பொன்மானே என்பதெல்லாம் போடுவது போல ஆங்காங்கே தேசிய இன விடுதலை, கம்யூனிஸ்டுகளின் கள்ள மௌனம், ஆப்கான், விரட்டியடிப்பு போன்றவைகளை தூவியிருக்கிறார். எது கம்யூனிசம்?, யார் போலிகள்?, ஆப்கானை ஆக்கிரமித்தது யார்?, யாரின் உதவியுடன் எவ்வாறு அவர்களை விரட்டியடித்தார்கள்? என்பதையெல்லாம் ஓரளவு அறிந்து கொண்டே எண்ணெய்யையும் தண்ணீரையும் கலந்து பழச்சாறு என்ற பெயரில் கடை பரப்பியிருக்கிறார். பெட்டர் லக் நெக்ஸ் டைம் ஹைதர்.

மேற்குலக ஊடகங்களின் பொய்ப் பிரச்சாரம் குறித்த ஆவணப் படம்

  

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அன்னா ஹசாரே: இன்னொரு காந்தி உருவாக்கப்படுகிறார்

அண்மையில் இந்திய ஊடகங்கள் ஊழலுக்கு எதிராக வெகுண்டெழுந்தன. இந்தியாவுக்கும் ஊழலுக்கும் இடையே கிரிக்கெட் போட்டி என்றன, அதாவது இந்தியாவுக்கும் ஊழலுக்கும் இடையே நடக்கும் போர் என்றன. போராட்டம் என்றாலே முகஞ்சுழிக்கும்; வாழ்வின் அனைத்து சொகுசுகளையும் அனுபவிக்கும் கணவான்களெல்லாம் மெழுகுதிரி ஏந்தி ஊழலுக்கு எதிரான தங்கள் பங்களிப்பை செய்தார்கள். இத்தனைக்கும் தொடக்கம் கதர் குல்லா அணிந்து காட்சியளிக்கும் அன்னா ஹசாரே.

கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு சட்ட வரைவு நாடாளுமன்ற பரணில் முடங்கிக் கிடக்கிறது. உயர் பதவியில் இருப்பவர்கள் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டு வந்தாலும், விசாரிக்கும் அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் எனும் அறிமுகத்துடன் கொண்டுவரப்பட்ட லோக்பால் மசோதா எனப்படும் அது, ஒவ்வொரு முறை விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் போதும் கட்சி பேதமின்றி அனைத்து உறுப்பினர்களாலும் தாலாட்டுப்பாடி எழவிடாமல் தூங்க வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த மசோதாவுக்கு சில மேல்பூச்சு நகாசுகள் செய்து ஜன் லோக்பால் மசோதா என்ற பெயரில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு சட்டமாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் அன்னா ஹசாரே என்பவர் தில்லியில் உண்ணாவிரதமிருக்கத் தொடங்கினார். வெள்ளையனை எதிர்த்து(!) காந்தி அவ்வப்போது பூச்சி காட்டிய உண்ணாவிரத ஆயுதத்தை இரண்டாம் காந்தி அன்னா ஹசாரேவும் கையிலெடுக்க, ஐந்தாவது நாள் அரசு பணிந்தது. கொண்டாடி, வெடி வெடித்து ஊழலுக்கு எதிராக மக்கள் பெற்ற வெற்றிக் களிப்புடன் நாடகம் முடிந்தது.

ஜன் லோக்பால் மசோதா சட்டமாகி, அது தன் கடமையைச் செய்வது ஒருபுறமிருக்கட்டும், இந்த மசோதா ஊழலை ஒழிக்கும் வீரியத்தை தன்னுள் கொண்டுள்ளதா?

நீதி மன்றம், தேர்தல் ஆணையம் போல் தன்னிச்சையான அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

அரசு உறுப்பினர்களுக்கு ஈடாக சமூக ஆர்வலர்களும் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டும்

அதிகபட்சம் இரண்டாண்டுகளுக்குள் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் வழக்குகளை முடிக்க வேண்டும்.

நடப்பிலிருக்கும் ஊழல் ஒழிப்பு அமைப்புகள் னடுவண் விழிப்புணர்வு ஆணையம், சிபிஐயின் ஊழல் ஒழிப்புப் பிரிவு போன்றவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு லோக்பால் அமைப்பின் கீழ் இயங்குதல் வேண்டும்.

நீதிபதிகள், தூய்மையான நடத்தையுள்ள அரசு ஊழியர்களிலிருந்து இதன் உறுப்பினர்களை நியமிக்க வேண்டும்

தகவல் தருபவர்களை காக்கவும், குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனையளிக்கவும் முழு அதிகாரம் வேண்டும்

போன்றவை ஜன் லோக்பால் மசோதாவின் முக்கியமான சில குறிப்புகள். இவைகளைத்தான் ஊழலை இந்தியாவிலிருந்தே இல்லாமலாக்கப் போகும் மந்திரங்கள் என ஜபித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எந்த அமைப்பு ஊழலை தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறதோ அந்த அமைப்பை தாக்கி அழிக்காமல் அதனிடமே ஊழலை ஒழிக்கும் பொறுப்பையும் சுமத்துவது, ஊழலை ஒழிக்குமா? வளர்க்குமா?

முதலில் ஊழல் என்றால் என்ன? எது ஊழல்? என்பவை குறித்து தெளிவான புரிதல்கள் இருக்க வேண்டும். தற்போது நடப்பில் இருக்கும் சட்ட விதிமுறைகளை மீறிச் செயல்படுவது மட்டும் தான் ஊழலா? அல்லது சாராம்சத்தில் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தில் தீயகுறுக்கீடு செய்யும் அனைத்தும் ஊழலா? எடுத்துக்காட்டாக தற்போது பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் முதலீடு செய்யும்போது மொத்த முதலீட்டைவிட அதிகமான அளவில் சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் அரசால் அளிக்கப்படுகின்றன. நியாயப்படி இந்த ஒட்டுமொத்த அனுமதியே ஊழலாக கருதப்பட வேண்டும். ஆனால், அரசு செய்து கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தின் ஷரத்துகளில் ஏதேனும் விதிமீறல்கள் நடந்திருக்கிறதா என கண்காணித்து நடந்திருக்கும் பட்சத்தில் அதை மட்டும் ஊழல் என்பதா? சந்தை விலையில் 7000 மதிப்புள்ள இரும்புத்தாதுவை வெறும் 27 ரூபாய்க்கு எடுத்துச் செல்ல அனுமதிப்பது ஊழலா? அல்லது அந்த ஒப்பந்தத்தில் ஏதாவது விதிமீறல் செய்யப்பட்டிருந்தால் அது மட்டும் ஊழலா? எது ஊழல் என்பதின் ஆதாரப் பார்வையே மக்களுக்கும் அரசுக்கும் மாறுபடுகையில் அரசு நியமிக்கும் ஒரு குழுவால் ஊழலை என்ன செய்துவிட முடியும்?

இந்த மசோதாவை நிறைவேறுவதன் மூலம் ஊழலுக்கு எதிராக அதிகபட்சம் என்ன செய்துவிட முடியும் இந்த மசோதாவால்? விசாரிக்கும், வழக்காடும், தண்டனை வாங்கித்தர முயலும். இதை இப்போதிருக்கும் சட்டங்களால் செய்துவிட முடியாதா? இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் வழக்கை முடிக்கவேண்டும் என்பதற்கு என்ன வழிமுறை இருக்கிறது அந்த மசோதாவில்? அதிக பட்சம் ஊழலுக்கென்று தனிநீதிமன்றம் அமைப்பதை ஒத்ததுதான். அனைத்து அதிகாரத்தையும் கையில் வைத்துக்கொண்டு ஊழல் எனது பிறப்புரிமை என்று கூறும் அதிகாரவர்க்கத்தையும், அரசியல்வியாதிகளையும் தனி நீதிமன்றங்களைக் கொண்டு எதாவது செய்துவிட முடியும் என்று குழந்தைகள் கூட ஏற்காது.

தற்போதைய நிலையில் இந்த லோக்பால் மசோதா ஊழலை ஒழிக்கப் பிறந்த அவதாரம் போல நம்பப்படும் நிலையில், அதன் ஆதரவாளர்கள் இடையே, இதை ஒரு தொடக்கமாக கொள்ளலாமே ஏன் எதிர்க்க வேண்டும் எனும் கேள்வி எழுவது இயல்பு. ஆனால் இவர்கள் எதை ஊழல் எனக் கொள்கிறார்கள் எனும் கேள்விக்கான பதிலைக் கொண்டுதான் இதை பரிசீலிக்க முடியும். இதுவரை எத்தனையோ பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், லாபம் தந்து கொண்டிருக்கும் நிறுவனங்கள் உட்பட தனியாரிடம் விற்கப்பட்டிருக்கின்றன. விற்கப்பட்டிருக்கும் அனைத்து நிறுவனங்களுமே அடிமாட்டு விலைக்கு, அரசுக்கு மிகுந்த நட்டத்தை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் விற்கப்பட்டிருக்கின்றன. இப்படி அடிமாட்டு விலைக்கு விற்கவேண்டும் என்றாலே அது அதிகாரிகளுக்கு, அரசியல்வாதிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுப்பதன் மூலமே சாத்தியப்படும். இப்படி அடிமாட்டு விலைக்கு விற்பதை ஊழல் எனக் கருதாத ஒரு அமைப்பு அதன் மூலம் பிறப்பெடுக்கும் ஊழலை மட்டும் எப்படி தடுத்துவிடும்? நேற்று நாம் ஊழல் என கருதிக்கொண்டிருந்தது இன்று ஊழல் பட்டியலிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட்டு சட்டபூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது, நாளை இன்னும் விலக்களிக்கப்படும். இந்த நிலையில் ஒப்பந்த மீறலை மட்டுமே ஊழல் எனக் கொள்வது யாருக்கு நன்மை பயப்பது?

ஐரோம்  ஷர்மிளா தொடங்கி மேதா பட்கர் வரை எத்தனையோ உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள் இங்கு நடந்திருக்கின்றன, நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எதையும் இந்த அரசுகள் கண்டுகொண்டதில்லை, மாறாக ஒடுக்கியிருக்கின்றன. ஆனால் அன்னா ஹசாரே உண்ணாவிரதப் பந்தலில் அமர்ந்ததும் அரசு பதறுவதாய் காட்டிக் கொள்கிறது, கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறது என்றால் அதன் பின்னுள்ள காரணம் என்ன?

ஆதர்ஸ் ஊழல், அலைக்கற்றை ஊழல், இராணுவ நிலபேர ஊழல், எஸ் பேண்ட் ஊழல், காமன்வெல்த் ஊழல் என்று அடுக்கடுக்காக தினம் ஒரு ஊழலாக வெளிவந்து மக்களிடம் இந்த அரசமைப்பு அம்பலப்பட்டு நிற்கிறது. தீர்க்கமான விழிப்புணர்வு இல்லாவிடினும் மக்கள் ஊழலுக்கெதிரான மனோநிலையில் இருக்கிறார்கள். இதை இப்படியே விட்டால், மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்து ஊழலுக்கெதிரான போராட்டங்களை கட்டியமைத்து விட்டால்அது தமக்கும் தம் எஜமானர்களுக்கும் பேராபத்தை விளைவிக்கும் என்பதை உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள். அதை தணித்தேயாகவேண்டிய தேவையுடன் இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் உண்ணாவிரதம், மெழுகுதிரி ஏந்துதல் போன்ற உப்புமா போராட்டங்களை ஆதரித்து ஊடகங்கள் வழியே ஊழல்களுக்கு எதிராக மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் நடைபெறுவதைப் போல சித்தரிக்கிறார்கள். இதன் மூலம் மக்களின் உணர்வுகளுக்கு ஒரு வடிகால் தேடித்தருகிறார்கள். இதோ கல்லெறிந்து விட்டோம் மாங்காய் விழவேண்டியது தான் மிச்சம் என்று பசப்புகிறர்கள்.

ஆக்டோவியன் ஹ்யூம், அன்னிபெஸண்ட் ஆகிய இரண்டு வெள்ளையர்கள் உருவாக்கிய காங்கிரஸ் கட்சி தான் சுதந்திரத்தையும் கடலை மிட்டாயையும் வாங்கித்தந்தது என்று உருப்போட்டு நம்ப வைத்திருப்பது போல் அன்னாவின் ஐந்து நாள் உண்ணாவிரதம் ஊழலை ஆவியாக்கி இல்லாமல் செய்துவிடும் என்று நம்பச் சொல்கிறார்கள். தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்த காந்தியைக் கொண்டு மக்கள் போராட்டம் மிகைக்கும் போதெல்லாம் அகிம்சை சத்தியாக்கிரகம் ஒத்துழையாமை போன்ற கூத்துகளை அரங்கேற்றி கைதாகி சிறையில் இருந்து கொண்டு மக்களின் போராட்ட உணர்வை மழுங்கடிக்க வைத்த காந்தியைப் போலவே இந்த இரண்டாம் காந்தியும் ஊழலுக்கெதிரான மக்களின் உணர்வை மழுங்கடிக்க முயன்றிருக்கிறார்.

எது ஊழலை ஒழிக்கும்? பொழுது போகாமல் மெழுகுதிரி ஏந்துவதா? சமரசமற்று மக்களைத் திரட்டி போராடுவதா? இதோ விருத்தாச்சலத்தில் தோழர்கள் வழிகாட்டியிருக்கிறார்கள், இரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். மெய்யாகவே நீங்கள் ஊழலை ஒழிக்க விரும்பினால் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்?

அன்னா ஹசாரேவின் ஐந்து நாள் உண்ணாவிரதமோ, லோக்பால் மசோதாவோ ஊழலை ஒழித்துவிடும் என்று யாரும் நம்பத் தயாராக இல்லை. பின்னணியில் தோழர் பகத் சிங்கின் படத்தை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்களே என்பதைத் தவிர இந்த காமெடிக் கூத்தில் ஒரு வருத்தமும் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கிரிக்கெட் விசிரியுடன் ஒரு உரையாடல்


இளைஞர்களையும், போக்குவதற்கு பொழுதுள்ளவர்களையும் இன்றைய பொழுதில் முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருப்பது ஐ பி எல் கிரிக்கெட் போட்டிகள். அனைத்துவகை செய்தி ஊடகங்களும் இது குறித்த செய்திகளை மக்கள் மறந்துவிடாதவாறு அவர்களுக்குள் திணித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. அப்படி திணிக்கப்படும் செய்திகளால் கிரிக்கெட் என்பது காற்றைப் போல், உணவைப்போல் இன்றியமையாததாகிவிட்ட ஒரு இளைஞனுடன் நடந்த உரையாடல் இது.

இந்த உரையாடலை தொடங்குமுன், இந்த உரையாடல் நடந்த களத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதும் தேவையானதாகும், அது இந்த உரையாடலின் பரிமாணத்தை உணர்த்த உதவும். சௌதி அரேபியா. இந்தியாவிலிருந்து வந்து இங்கு பணிபுரியும் சில மேல்மட்ட அதிகாரிகளுக்கு கனமான ஊதியமும், நிறைவான வசதிகளும் வாய்த்திருக்கலாம். ஆனால் கடைநிலை ஊழியர்களாக இங்கு பணிபுரியும் இந்தியர்களே அதிகம். அப்படி கடைநிலை ஊழியர்களாக இருக்கும் குறிப்பாக தமிழர்களும் குறிப்பிடத்தக்க அளவு பணிபுரியும் ஒரு நிறுவனத்தின் தங்கும் விடுதி. சனி முதல் வியாழன் வரை வேலை நாட்கள், வேலைநேரம் காலை எட்டிலிருந்து தொடங்கி மாலை நான்கு மணிவரை இடையில் ஒருமணிநேரம் மதிய உணவுக்காக இடைவேளை. சௌதியின் வேறுபல நிறுவனங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஓரளவு நல்ல நிலை. காலை ஆறுமணிக்கு எழுந்தால் காலைத்தேவைகளை முடித்து உணவாக ஒரு குப்புஸை (ஒருவகை ரொட்டி) கடித்துக்கொண்டு மதியத்திற்காக அடுக்குச்சட்டியில் (டிபன் கேரியர்) செய்து வைத்திருக்கும் உணவை எடுத்துக்கொண்டு ஏழுமணிக்குள் வந்தால் பேரூந்து கிடைக்கும், கொஞ்சம் தாமதமானாலும் அன்று விடுமுறை நாளாக எண்ணிக்கொள்ளவேண்டியது தான் சம்பளம் கிடைக்காது.

வேலை செய்யும் இடத்தில் நீண்ட வரிசையில் நின்று சோதனைகளை முடித்துக்கொண்டு உள்ளே சென்று எந்த நேரத்தில் அட்டையை அடித்துக்கொள்கிறோமோ (பஞ்சிங் கார்ட் சிஸ்டம்)அப்பொதிலிருந்து தான் நமது வேலை நேரம் தொடங்கும். எட்டு மணிக்குள் அடித்துவிட முடிந்தால் அன்று நமக்கு நல்ல நாள். பெரும்பாலானோருக்கு பத்து நிமிடம் வரை தாமதமாகிவிடும். திரும்பும் போதும் 4.10க்கு பேருந்து கிளம்பிவிடும் என்பதால் ஓரிரு நிமிடங்களுக்கு முன்னதாகவே அட்டை அடிக்கவேண்டியதிருக்கும், இவைகள் மொத்தமாக சேர்ந்து மாதக்கடைசியில் அரை நாளை விழுங்கியிருக்கும். மீண்டும் விடுதிக்கு வந்துசேர ஐந்து மணிக்கு மேலாகிவிடும்,. பின்னர் குளித்து முடித்து ஒரு தேனீரை போட்டு குடித்துவிட்டு, சமையலை தொடங்கினால் (இரவுக்கும் மறுநாள் மதியத்திற்கும்) இரவுச்சாப்பாட்டை முடிக்க ஒன்பதை தாண்டிவிடும். பின் அண்மையில் வெளிவந்த திரைப்படத்தை ஓடவிட்டு கட்டிலில் சாய்ந்தால் எப்போது தூங்கினோம் என்று அவர்களுக்கே தெரியாது. வெள்ளிக்கிழமை விடுப்பு என்பது ஒரு மகிழ்வான விடுதலை உணர்வை தரக்கூடிய ஒன்று. வாரத்தின் ஒவ்வொறு நாளும் வெள்ளிக்கிழமையை இலக்காகக் கொண்டே நகரும். வியாழன் இரவில் எல்லோரின் முகங்களும் சந்தோசத்தை பூசிக்கொண்டிருக்கும். பெரிய சத்தத்தில் திரைப்படப் பாடல்கள் ஒலிக்கும். ஒருபக்கம் இந்தி, மறுபக்கம் தமிழ், இடையில் மலையாளம், ஆங்கிலம் (பிலிப்பைனிகள்) என்று கலவையாய் பாடல்கள் ஒலிப்பது ஒரு தனி அனுபவமாக இருக்கும். வெள்ளி விடுமுறை என்றாலும் அறையை சுத்தம் செய்வது, துணி துவைப்பது போன்றவைகள் தான் வெள்ளியின் பகலை நிறைத்திருக்கும். இப்படியான தருணத்தில் தான் ஐ பி எல் வந்தது.

முதலில் இந்த வித்தியாசம் வெளிப்படையாக தெரிந்தது குளியலறைகளில் தான். வரிசையாக கட்டிவிடப்பட்டிருக்கும் குளியலறைகளில் மாலை ஐந்து மணிக்கு மேல் ரகளையாக இருக்கும். முதலில் குளிப்பதற்கு போட்டியே நடக்கும். ஏனென்றால், முதலில் வேகமாக வரும் தண்ணீர் பின்னர் படிப்படியாக வேகம் குறைந்து சிறுவன் ஒருவன் சிறுநீர் கழிப்பது போல் வரும். முதலில் நுழைபவர்கள் நேரம் எடுத்துக்கொள்ள வெளியில் இருப்பவர்களோ பொருமையிழந்து கதவை தட்டிக்கொண்டும், கத்திக்கொண்டும் இருப்பர். ஆனால் திடீரென்று குளியலறைகள் வெறிச்சோடின. சாவகாசமாக ஆறுமணிக்கு வந்தாலும் ஆனந்தமாய் குளிக்க முடிந்தது. பின்னர் விசாரித்தபோதுதான் தெரிந்தது. எல்லோரும் வேலையை விட்டு வந்ததும் கிரிக்கெட்டின் முன் அமர்ந்து தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை வெறித்துப்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது. உழைத்துக்களைத்தவர்களுக்கு அவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் ஒரு மாறுதல் தேவைதான் என்றாலும். அத்தியாவசியமான எல்லாவற்றையும் தவிர்த்துவிட்டு ஒரு விளையாட்டு அனைத்தையும் விழுங்கிக் கொள்ள முடியுமென்றால் அது பொழுதுபோக்கா? இல்லை வேதனையா?

வயது இருபத்தைந்தை தாண்டியிருந்தாலும் தங்கைகளின் திருமணம் முடிந்த பிறகு தான் தனது திருமணம் என்பதில் உறுதியாக இருக்கும் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தை சேர்ந்த இளைஞன் அவன். எவ்வளவு கடினமான வேலை என்றாலும் தயங்காமல் செய்யக்கூடிய கடின உழைப்பாளி. ஓவர்டைம் வேலை என்றால் முதலில் கைதூக்கும் அளவுக்கு தேவையுள்ளவன். என் நண்பனான அவனும் தான் இந்த கிரிக்கெட் அலையில் அடித்துச்செல்லப்பட்டிருந்தான். இனி நானும் அவனும்.

நான்: ஒருவன் பந்து வீசுவதும், ஒருவன் மட்டையால் அடிப்பதும் இன்னும் சிலர் பந்தை தடுப்பதும் என்று சற்றேறக்குறைய ஒரே மாதிரியான காட்சிகளாகவே திரும்பத்திரும்ப வரும் இதில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது இதில்?

நண்பன்: எல்லாவற்றையும் உங்கள் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கக்கூடாது. தமிழ் நாடு விளையாடும் போது தமிழன் என்றமுறையில் அதை பார்ப்பது ஒரு உணர்வு. ஒரு பொழுது போக்கு. வேலை நேரம் என்றால் பார்க்கமுடியுமா? வேலை முடிந்து வந்து தானே பார்க்கிறோம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு ரிலாக்ஸ்.

நான்: இல்லை. நீங்கள் ஒரு படத்தை பார்ப்பதற்கும், வெறொரு நிகழ்சியை பார்ப்பதற்கும் கிரிக்கெட்டை பார்ப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது இல்லையா?

நண்பன்: ஆமாம் இருக்கிறது ஒரு படம் பார்ப்பது பொழுது போக்கு மட்டும் ஆனால் கிரிக்கெட் அதோடு கொஞ்சம் உணர்வும் கலந்தது, நம்முடைய அணி ஆடும் போது நாமே ஆடுவது போன்று ஒரு உணர்வு.

நான்: இந்த நம்முடைய அணி என்ற உணர்வு எப்படி வந்தது? தமிழ்நாட்டு அணி அல்லது இந்திய அணி என்பதாலா? என்றால் இந்த உணர்வு விளையாடும் போது மட்டும் தானா? அல்லது மற்ற தருணங்களிலும் வருமா? அதுவும் கிரிக்கெட் விளையாட்டில் மட்டும் தானே இந்த உணர்வு வருகிறது மற்ற விளையாடுகளில் வருவதில்லையே

நண்பன்: மற்ற விளையாட்டுகள் இருந்தாலும் எல்லோராலும் விரும்பப்படுவது கிரிக்கெட் தான். என்னதான் மாநில வித்தியாசம் இருந்தாலும் கிரிக்கெட் என்றதும் எல்லோரும் ஒன்றாகி இந்தியா எனும் உணர்வு வருகின்றதல்லவா அது தான் கிரிக்கெட்டின் வெற்றி.

நான்: இந்த தேசிய உணர்வு விளையாடில் மட்டும் தானா? தேசியம் என்பது நாடு காடு மலை இதுமட்டுமா? அல்லது நாட்டிலுள்ள மக்களா? நாட்டிலுள்ள மக்கள் குறித்து வராத தேசிய உணர்வு கிரிக்கெட்டில் மட்டும் வருகிறது என்றால் அது மெய்யாகவே தேசிய உணர்வு தானா?

நண்பன்: யார் சொன்னது விளையாட்டில் மட்டும்தான் என்று? கார்கில் போர் நடந்த போது தமிழகம் தான் அதிகம் நிதி கொடுத்தது. வடமாநிலத்தில் நடந்த ரயில் விபத்து குறித்து ஒரு பிலிப்பைனி தவறாக பேசியபோது சண்டையிடவில்லையா? இதையெல்லாம் என்னவென்று நினைக்கிறீர்கள் நீங்கள்?

நான்: இது என்ன மாதிரியான தேசிய உணர்வு? ரயில் விபத்து குறித்து அந்த பிலிப்பைனி என்ன மாதிரியான விமர்சனத்தை முன்வைத்தான்? இந்தியாவில் எதுவுமே சரியிருக்காது , புல்லட் ரயில் மாதிரியான வசதிகள் இல்லை, கடக்கும் பாதைகள் (லெவல் கிராசிங்) பாதுகாப்பற்று இருக்கும் என்று தானே. இதற்குத்தானே நீங்கள் பிலிப்பைன்ஸை விட இந்தியா முன்னேறிய நாடு என்று இந்தியாவின் வீரதீர பிரதாபங்களை எடுத்துவிட்டு சண்டையிட்டீர்கள். இதையே அந்த பிலிப்பைனி, மக்கள் மீது அக்கரையற்ற அரசுகள், பிலிப்பைன்ஸை போலவே ஊழல் மலிந்த அரசியல்வாதிகள், மக்களுக்கு சிறப்பான வசதிகளை, குறைந்தபட்ச குறைவற்ற சேவையை வழங்குவதில் அலட்சியமாக இருக்கும் அதிகாரிகளால் தான் இது போன்ற விபத்துகள் நடக்கின்றன என்று அவன் விமர்சனம் செய்திருந்தால் நீங்கள் சண்டையிட்டு இருப்பீர்களா? மாட்டீர்கள். ஆக உங்களின் தேசிய உணர்வு என்பது மக்களின் கோணத்திலிருந்தல்ல ஆள்பவர்களின் கோணத்திலிருந்து எழும் தேசிய உணர்வு. இந்த கிரிக்கெட்டும் அதே போன்ற ஒன்றுதான்.

நண்பன்: நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் இதிலுமா அரசாங்கம் மக்கள் ஏழை பணக்காரன் என்று பிரித்துப்பார்ப்பது. எல்லோரும் தான் கிரிக்கெட் பார்க்கிறார்கள். அரசாங்கத்தில் வேலைபார்ப்பவர்கள் கிரிக்கெட் பார்ப்பதில்லையா? இந்தியா விளையாடுகிறது, தமிழ்நாடு விளையாடுகிறது என்றுதான் அவர்களும் பார்க்கிறார்கள். இதிலென்ன ஆள்பவர்கள் கோணம் மக்கள் கோணம்?

நான்: அப்படியில்லை. ஆள்பவர்களுக்கு எதிலெல்லாம் சாதமான அம்சங்கள் இருக்கிறதோ அதிலெல்லாம் தேசிய உணர்வு கிளறிவிடப்படும். ஏழை பணக்காரன் வித்தியாசமின்றி எல்லோரும் அதை தேசிய உணர்வாக ஏற்றுக்கொள்ள வைக்கப்படுவார்கள். கிரிக்கெட்டை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், கிரிக்கெட்டிலிருந்து கிடைக்கும் ஒட்டுமொத்த வருமானத்தில் கிட்டத்தட்ட முக்கால்பங்கு இந்தியா பாகிஸ்தான் இலங்கை இந்த மூன்று நாடுகளிலிருந்து கிடைக்கிறது. அதனால் தான் இந்த விளையாட்டு பெருமிதமாக தேசிய ஆளுமை கொண்டதாக இருக்கிறது.

நண்பன்: இருக்கட்டுமே, அதனால் என்ன? பிரிந்து கிடக்கும் மக்களை ஒன்றிணைக்கிறதே, அந்த வகையில் எடுத்துக்கொள்ளாலாமல்லவா?

நான்: நாம் எதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பதை நாம் தீர்மானிப்பதில்லை என்பதுதான் இதில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது. கிரிக்கெட் அளவுக்கு மற்ற விளையாட்டுகளை பற்றி பத்திரிக்கை தொலைக்காட்சிகளில் செய்தி வருகிறதா? அப்படி வந்தால் அந்த விளையாட்டை நீங்கள் தேசிய உணர்வுடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். இதிலாவது ஒன்றுபடுகிறோமே என்று இதை மேலோட்டமாக புரிந்து கொள்ளக்கூடாது. அவர்களுடைய நலன் தான் இதில் குறிக்கோள், நாம் எந்த விசயத்தில் சேர்ந்திருந்தால் அவர்களுக்கு லாபமோ அந்த விசயத்தில் நாம் சேர்ந்திருக்குமாறு நிர்ப்பந்திக்கப்படுவோம். பிரிந்திருப்பது லாபமென்றால் அந்த விசயத்தில் பிரிந்திருக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுவோம். இது தான் இங்கு எல்லா விசயத்திலும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. கிரிக்கெட் உட்பட.

நண்பன்: அது எப்படி நான் கிரிக்கெட் பார்க்கவேண்டும் என்று யார் என்னை நிர்ப்பந்திக்க முடியும்? எனக்கு விருப்பமிருப்பதால் தான் பார்க்கிறேன். விருப்பமில்லாவிட்டால் பார்க்கமாட்டேன், அவ்வளவுதான்.

நான்: எது உங்களுடைய விருப்பம்? இரண்டு வாரமாக சி பிளாக்கில் ஏ சி வேலை செய்யவில்லை. கண்டுகொள்ளாமலிருக்கும் பராமரிப்புத்துறையில் போய் புகார்செய்வோம் என்று  எல்லோரையும் அழைத்தேன். நீங்களும் கூட வருவதாய் சொன்னீர்கள். ஆனால் வந்தது மூன்று பேர்தான். நீங்களோ தோற்றுப்போன ஆட்டத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்து விட்டு தோற்றுப்போன உணர்வுடன் டோனியை திட்டிக்கொண்டிருந்தீர்கள். எத்தனை பேர் சமைப்பதற்கு நேரமில்லாமல் மதியத்திலும் குப்புஸை சப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சமைப்பவர்கள் கூட ரசத்திற்கும் மோர்க்குளம்பிற்கும் மாறிவிட்டார்கள். நியாயமாக சொல்லுங்கள் சாப்பாட்டைவிட, ஏ சியை விட கிரிக்கெட் முக்கியமாகி விட்டதற்கு விருப்பம் மட்டும்தான் காரணம் என்கிறீர்களா?

நண்பன்: என்ன இருந்தாலும் எனக்கு விருப்பமில்லாவிட்டால் நான் பார்க்கமாட்டேன் அல்லவா?

நான்: உங்களுக்கு எப்படி இந்த விருப்பம் ஏற்பட்டது என்பதுதான் விசயம். எல்லா பத்திரிக்கைகளிலும் என்னென்ன தேதியில் என்ன நேரத்தில் எந்தெந்த அணிகள் ஆடுகின்றன என்ற விபரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வெளியிடப்படுகின்றன. எந்த அணிக்கு என்ன புள்ளிகள் என்று முதல் பக்கத்தில் கொட்டை எழுத்துகளில் வெளியிடுகின்றன. தொலைக்காட்சிகள் நேரடியாக ஒளிபரப்பு செய்கின்றன. செய்திகளில் முக்கிய செய்தியாக வருகிறது. இப்படித்தானே உங்களின் விருப்பங்கள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட பயிர்களை விமர்சித்து கருத்துச்சொன்னால், உண்மையை சொன்னால் சிறைத்தண்டனை என்று சட்டமியற்றப்பட்டிருக்கிறது, அணுவிபத்து நடந்தால் அதுவரை லாபம் சம்பாதித்த முதலாளிகள் இழப்பீடு கொடுக்கவேண்டியதில்லை என்று சட்டம் வரவிருக்கிறது, பூமியிலுள்ள கனிமங்களை தனியாருக்கு கொடுக்கவேண்டுமென்பதற்காகவே அங்கு வாழ்ந்துவந்த பழங்குடி மக்களை விரட்டியடிக்கிறார்கள். இவைகள் பற்றி பத்திரிக்கைகளும் , தொலைக்காட்சிகளும் கிரிக்கெட்டைப்போல விரிவாக நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியிருக்குமா? ஏன்? எது முக்கியம்? ஆக அவர்களுக்கு எதை மறைக்கவேண்டுமோ அதை மறைக்கிறார்கள், எதை வெளிப்படுத்த வேண்டுமோ அதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். சரியானதை விட சுலபமானதை செய்வதற்கு உங்களை பழக்கப்படுத்துகிறார்கள். நீங்கள் எதை செய்யவேண்டுமென்று அவர்கள் விரும்புகிறார்களோ, அதை சுலபமாக உங்களுக்கு கிடைக்கும்படி செய்கிறார்கள். இது தான் உங்களின் விருப்பமாக மாறுகிறது.

நண்பன்: சரிதான், இதற்கு நான் என்ன செய்யமுடியும்? நான் ஒருவன் மாறுவதால் என்ன ஆகப்போகிறது.

நான்: இதுதான். எல்லோரும் கூறும் சப்பைக்கட்டு இதுதான். நீங்கள் ஒருவர் பார்ப்பதால் டோனி பத்து ரான் அதிகம் அடித்துவிட முடியுமா? இல்லை பாலாஜி ஒரு விக்கெட் அதிகம் எடுத்துவிடமுடியுமா? இருந்தாலும் நீங்கள் பார்க்காமல் இருப்பதில்லையே. உங்களுக்கு பயன்படாத ஒன்றை பார்த்து உங்கள் நேரத்தை வீணக்குவதைவிட பயனுள்ள நல்ல விசயங்கள் எதையாவது தெரிந்து கொள்ளலாமே.

நண்பன்: !!!!!!!!!! (மௌனம்)

என் நண்பன் பதில் சொல்லமுடியாமல் அமைதியாய் இருந்தாலும், அவன் கண்களில் அடுத்த இரண்டு ஆட்டங்களிலும் வென்றால்தான் அரைஇறுதிக்குள் நுழைய முடியும். டோனியால் வெல்லமுடியுமா? எனும் கேள்வியே தொக்கி நிற்கிறது என்பதை நான் அறிவேன். ஆனாலும் மாற்றங்கள் மெதுவாகவேனும் வரும், வந்தே தீரும்.


தொடர்புடைய இடுகை

விடாமல் ஊட்டப்பட்டு வரும் கிரிக்கெட் போதை


%d bloggers like this: