இஸ்லாமியப் பொருளாதாரம்: ஜக்காத் எனும் மாயை

ஜக்காத், ஜஸ்யா இந்த இரண்டு வரி விதிப்புகள் குறித்து தெரியாதவர்கள் அதிகம் இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் ஜக்காத் எனும் வரிவிதிப்பை மிகப் பெரும் பொருளாதாரத் திட்டமாக இஸ்லாமியர்களாலும், இஸ்லாம் ஏனைய மதத்தவர்களை வதைப்பதன் அடையாளமாக ஜஸ்யா எனும் வரிவிதிப்பை இஸ்லாமியர் அல்லாதவர்களும் மிகப் பெரியதாக ஊதிப் பெருக்குகின்றனர். இந்த இரண்டு வித வரிகள், இதுவல்லாத எப்படி வியாபரம் செய்யலாம், செய்யக்கூடாது என்று குரானிலும் ஹதீஸிலும் இருக்கும் நன்னெறிப் போதனைகள், வட்டியில்லா வங்கி உள்ளிட்டவற்றைச் சேர்த்துத்தான் இஸ்லாமியப் பொருளாதாரம் என்கிறார்கள். அண்மையில் வெடித்துக் கிளம்பிய உலகப் பொருளாதார மந்தத்தின் போது, மீப்பெரும் மாற்றாக இஸ்லாமியப் பொருளாதாரம் முஸ்லீம்களால் முன்வைக்கப்பட்டது.

பொருளாதாரம் என்பது வெறும் வரவு செலவுக் கணக்கும், திட்டங்களும் அல்ல. அது அரசுடன் தொடர்புடையது. அரசு என்பதை அதன் முழுமையான பொருளில் விளங்கிக் கொள்ளாமல் பொருளாதாரம் என்பதை மட்டும் தனித்து விளங்கிக் கொள்ள முடியாது. எந்தவித அரசாக இருந்தாலும் அது அனைவருக்கும் பொதுவான அரசாக ஒருபோதும் இருக்க முடியாது. அரசின் நோக்கம், அதன் சட்டங்கள், அதன் பாதை போன்றவை அந்த அரசு எந்த வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறதோ அந்த வர்க்கத்தின் நலனை மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டிருக்கும். அந்த அரசை விரும்புபவர்கள், நேசிப்பவர்கள் என்னதான் நடுநிலையான அரசு, அனைவருக்கும் நீதமான அரசு என்று கூறிக் கொண்டாலும் சாராம்சத்தில் அதன் வர்க்க அடிப்படையை விட்டு எந்த அரசும் விலகிவிட முடியாது. ஓர் அரசு தன் குடிமக்களிடம் எந்த அளவுக்கு வரி வசூலிக்கிறது என்பதல்ல என்னென்ன விதங்களில் அதை செலவு செய்கிறது என்பதை உள்ளடக்கியதே பொருளாதாரம் என்பதன் உண்மையான பொருள். இந்த அடிப்படையில் பாட்டாளி வர்க்கப் பொருளாதாரம், முதலாளித்துவப் பொருளாதாரம் என்று இருக்க முடியுமேயன்றி இஸ்லாமியப் பொருளாதாரம் கிருஸ்தவப் பொருளாதாரம் என்பது போல் இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் மதங்களுக்கோ, அதன் மூலங்களுக்கோ வர்க்கங்களும் தெரியாது, வர்க்க பேதங்களும் புரியாது.

இஸ்லாமிய அரசு இரண்டுவித வரிவிதிப்புகளை தன் குடிமக்களிடம் செய்ய வேண்டுமென்று முகம்மது வலியுறுத்தி இருக்கிறார். முஸ்லீம்களிடம் ஜக்காத் எனும் வரியும், முஸ்லீமல்லாதவர்களிடம் ஜஸியா எனும் வரியும் விதிக்கப்படும். இது மத அடிப்படையில் விதிக்கப்படும் தனித்தனி வரிகளாக தெரிந்தாலும் தன்மைகளில் இரண்டும் வேறு வேறானவை. முஸ்லீம்களிடம் விதிக்கப்படும் ஜக்காத் அவர்களின் சொத்துகளைக் கணக்கிட்டு அதில் இத்தனை விழுக்காடு எனும் அடிப்படையில் வசூலிக்கப்படுவது. இதற்கு மாறாக ஜஸியா சொத்துகளின் மீதல்ல, அந்த நாட்டில் அவர்கள் தங்கியிருப்பதால் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட அரசின் செலவுகளுக்கான ஈடாக வசூலிக்கப்படுகிறது. இவைகளில் வசூலிக்கப்படும் மதிப்பு முஸ்லீம்களுக்கு கூடுதலா? ஏனைய மதத்தினர்களுக்கு கூடுதலா? என்பதைவிட ஒப்பீட்டளவில் ஏனைய மதத்தினர்களின் குடியுரிமை குறித்த வேறுபாடாகவே கருத வேண்டும். இந்த ஒன்றிலிருந்தே புரிந்து கொள்ள முடியும் ஓர் (இஸ்லாமிய) அரசு அனைவருக்கும் சமமான அரசாக இருக்க முடியாது என்பதை.

ஜக்காத்தும், ஜஸியாவும் யாருக்கு எவ்வளவு விதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கு ஹதீஸ்கள் இருக்கின்றன. அந்த அடிப்படையில் ஜக்காத் என்பது முஸ்லீம்களின் சொத்துகள் மீது விதிக்கப்படும் இரண்டரை விழுக்காடு வரியாகும். ஒரு முறை வரி செலுத்திய சொத்துக்கு அவரின் ஆயுள் வரை மீண்டும் வரி செலுத்த வேண்டியதில்லை. (இந்த அம்சத்தில் ஒருமுறை வரி செலுத்தினால் போதும் என்றும், ஆண்டு தோறும் செலுத்த வேண்டும் என்றும் இஸ்லாமிய அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு) ஜஸியா என்பது ஜக்காத்தை விட மதிப்பில் குறைவான வரிவிதிப்பு ஆனால் பெண்கள் குழந்தைகள் தவிர ஆண்கள் அனைவர் மீதும் விதிக்கப்படுவது. ஜக்காத் குறிப்பிட்ட அளவுக்கு அதிகமாக சொத்துடையவர்கள் மீது மட்டுமே விதிக்கப்படுவது ஏனையவர்கள் மீது இல்லை. இந்த சொற்பமான வரி விதிப்பைக் கொண்டு ஏழைகளுக்கு என்ன நலத்திட்டங்களை வழங்கி அவர்களை நிலை உயர்த்திவிட முடியும்? ஆனால் இந்த ஜக்காத் தான் ஏழைகளே இல்லாமல ஆக்கக்கூடிய இஸ்லாத்தின் அருட்கொடை என்கிறார்கள் முஸ்லீம்கள். இதற்கு உமர் காலத்தில் ஜக்காத் வாங்க ஆளே இருக்கவில்லை என்று ஹதீஸ் எடுத்துக் காட்டு வேறு. ஆனால் வழிப்பறி போர்களில் கைப்பற்றப்பட்ட பொருட்களுக்காக சச்சரவு நடந்திருக்கிறது என்றும், முகம்மதின் சொத்தை திரும்பக் கேட்டு போரே நடந்திருக்கிறது என்றும் அதே ஹதீஸ் நூல்களில் தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. இதை கருத்தில் கொண்டு பார்த்தால் அன்றைய அரசின் ஏழைகள் சிலரை ஜக்காத்தினால் அல்ல வழிப்பறி போர்கள் மூலம் கிடைத்த ‘கனீமத்’ பொருட்களின் மூலமே வறுமையை ஈடுகட்டியிருக்கிறது என்பது புலனாகும்.

ஜக்காத்தைக் கொண்டு என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முகம்மது வலியுறுத்திக் கூறியிருக்கிறார்.

.. .. .. தரித்திரர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், தானத்தை வசூல் செய்யும் ஊழியர்களுக்கும், இஸ்லாத்தின்பால் அவர்கள் உள்ளம் ஈர்க்கப்படுவதற்காகவும், அடிமைகளை விடுதலை செய்வதற்காகவும், கடன் பட்டிருப்பவர்களுக்காகவும், அல்லாவின் பாதையில் போர்புரிவோருக்காகவும், வழிப் போக்கர்களுக்குமே உரியவை. இது அல்லாஹ் விதித்த கடமையாகும் .. .. .. குரான் 9:60

இந்த வசனம் தரித்திரர்கள், ஏழைகள், வழிப்போக்கர்கள் இவர்களுக்கு மட்டுமல்லாது ஜக்காத்தை வசூலிப்பவர்களுக்கான ஊதியமாகவும், அடிமைகளை விடுதலை செய்வதற்காகவும், கடனை மீட்பதற்காகவும், இராணுவ வீரர்களுக்காகவும், மதம் மாற்றுவதற்கும் ஆகிய அனைத்திற்கும் ஜக்காத்தை செலவு செய்யலாம் என அனுமதிக்கிறது. இதைக் கொண்டு எப்படி ஒரு நாட்டின் ஏழ்மையை நீக்க முடியும்? இப்போதைய அரசுகள் வறுமை ஒழிப்பு திட்டங்களை தீட்டுகின்றனவே அப்படியா? இஸ்லாம் தோன்றியது முதல் இப்போதுவரை இஸ்லாமே ஆட்சியிலிருக்கும் சௌதி அரேபியாவில் இன்றுவரை ஏழ்மையை ஒழிக்க முடியவில்லை என்பது ஒன்றே போதும் ஜக்காத் ஒரு மாயை தான் என்பதை நிறுவுவதற்கு.

மட்டுமல்லாது அங்கு தற்போது குடிமக்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வரும் மானியங்கள் வெட்டிக் குறைக்கப்படுவதும், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் பெருகுவதும், கடுமையான சட்டங்கள் இருந்தும் சின்னச் சின்ன திருட்டுகள் வெகுவாக அதிகரித்து வருவதும், வேலை செய்யும் வெளிநாட்டவர்கள் தொடர்ந்து தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாவதும் ஏழ்மை உருவாகும் இடம் எது என்பதையும்; இதுபோன்று தர்மங்கள் செய்து விடுவதனால் ஏழ்மை ஒழிந்து விடாது என்பதையும் வெளிப்படையாக போட்டு உடைக்கிறது. இவையெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும் சொத்திருப்பவர்கள் என்ன காரணத்திற்காக ஜக்காத் கொடுக்க வேண்டும் என குரான் குறிப்பிடுகிறது தெரியுமா? கீழ்க்காணும் குரான் வசனத்தையும், ஹதீஸையும் பாருங்கள்.

அவர்களுடைய செல்வத்திலிருந்து தர்மத்திற்கானதை எடுத்துக் கொண்டு, அதனால் அவர்களை உள்ளும் புறமும் தூய்மையாக்குவீராக .. .. .. குரான் 9:103

.. .. .. அப்போது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் உங்கள் செல்வத்தில் எஞ்சியதை தூய்மைப் படுத்துவதற்காகவே தவிர வேறு எதற்காகவும் அல்லாஹ் ஜகாத்தைக் கடமையாக்கவில்லை என்று விளக்கமளித்தார்கள். அபூ தாவூத் 1417

செல்வத்தை தூய்மையாக்குவது என்றால் என்ன? ஏன் செல்வம் அசுத்தமாகியது? ஒன்று இது வழிப்பறியின் மூலம் வந்த செல்வமல்லவா எனும் குற்ற உணர்ச்சி முகம்மதுக்கு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு இது தான் வறுமையை ஏற்படுத்துகிறது என்று ஏதோ ஒரு விதத்தில் முகம்மது அறிந்ததனால் ஏற்பட்ட குற்ற உணர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் என்னால் தான் செல்வம் வழங்கப்படுகிறது என்று கூறிய அதே அல்லா தன்னால் வழங்கப்பட்ட செல்வத்தை அசுத்தமானது என்றும் தர்மம் கொடுத்து தூய்மை செய்து கொள் என்றும் கூறுவதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லையே

வியாபாரம் எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு சில பல கட்டுப்பாடுகளை முகம்மது விதித்திருக்கிறார். அளவுகளில் மோசம் செய்யாதீர்கள், பொய்யான தகுதிகளை பொருளின் மீது ஏற்றி வியாபாரம் செய்யாதீர்கள், ஒருவரிடம் வியாபாரம் பேசிக் கொண்டே அதே பொருளை மற்றொருவரிடம் வியாபரம் பேசாதீர்கள், அதிக விலை வேண்டும் என்பதற்காக பதுக்கி வைக்காதீர்கள், பொருளே இல்லாமல் வியாபாரம் பேசாதீர்கள் என்பன போல பல அறிவுரைகளை வியாபாரத்தில் ஈடுபடுபவர்களிடம் முகம்மது கூறியிருக்கிறார். ஆனால் மறந்தும் கூட விலையை எப்படி நிர்ணயம் செய்வது என்பதைக் கூறவில்லை. மட்டுமல்லாது எவ்வளவு லாபம் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம் என மறைமுகமாக அனுமதி வழங்கியிருக்கிறார்.

.. .. .. உங்களில் ஒருவருக் கொருவர் பொருந்திக் கொள்ளும் முறையில் ஏற்படும் வர்த்தகம் அல்லாமல், ஒருவர் மற்றொருவரின் பொருளை தவறான முறையில் உண்ணாதீர்கள் .. .. .. குரான் 4:29

விற்பவரும் வாங்குபவரும் பிரியாமலிருக்கும் வரை வியாபாரத்தை முறித்துக் கொள்ளும் உரிமை இருவருக்கும் உண்டு. அவ்விருவரும் உண்மை பேசி குறைகளை தெளிவு படுத்தியிருந்தால் அவர்களின் வியாபாரத்தில் பரக்கத் அளிக்கப்படும். குறைகளை மறைத்து பொய் சொல்லியிருந்தால் அவர்களின் வியாபாரத்தில் உள்ள பரக்கத் நீக்கப்படும். புஹாரி 2079

இதில் முதலிலுள்ள குரான் வசனத்தில் விற்பவரும், நுகர்பவரும் ஏற்றுக் கோள்ள வேண்டும் என்பது தான் நிபந்தனை. விற்பவர் கூறும் விலையை நுகர்பவர் ஏற்றுக் கொண்டால் அது தான் ஒருவருக் கொருவர் பொருந்திக் கொள்வது. நுகர்பவர் ஏற்றுக் கொள்வாரென்றால் எந்த விலையை வேண்டுமானாலும், எவ்வளவு லாபம் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம். இதுவே ஹதீஸில் பரக்கத் கிடைக்கும் பரக்கத் கிடைக்காது என்று மட்டுமே கூறப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது பர்க்கத் என்பது இறந்த பிறகு கிடைக்கும் ஒருவித பலன். இந்த உலகில் கொள்ளை லாபமடித்தால் செத்த பிறகான உலகில் உனக்கு பலன் கிடைக்காது. இந்த உலகில் அது குற்றமோ கூடாததோ அல்ல. ஒரு பக்கம் ஏழ்மையை ஒழிக்க வந்த மாமருந்து என்று ஜக்காத்தை போற்றுகிறார்கள். மறுபுறம் குரானும் ஹதீஸும் லாபத்தை ஆதரிக்கின்றன. லாபக் கோட்பாடுதான் வறுமை நீடிப்பதிலும் அதிகரிப்பதிலும் பெரும்பங்கு வகிக்கிறது எனும் உண்மை விளங்குமா இந்த மதவாதிகளுக்கு?

வட்டி என்பது இஸ்லாத்தில் அறவே கூடாத ஒன்று. வங்கியில் பணிபுரிவது இஸ்லாத்திற்கு விரோதமானது என ‘ஃபத்வா’ கூறும் அளவுக்கு வட்டியின் மீது இஸ்லாமியர்களுக்கு ஒவ்வாமை உண்டு. அதனால் தான் அண்மைக் காலங்களில் இஸ்லாமிய வங்கி எனும் ஒன்றை அறிமுகப் படுத்தியிருக்கிறார்கள். தற்காலத்தில் வங்கியை நிர்வகிப்பதற்கு வட்டியின் மூலம் கிடைக்கும் லாபமே பயன்படுகிறது. என்றால் இஸ்லாமிய வங்கி எவ்விதம் செயல்படுகிறது? ஏனைய வங்கிச் செயல்பாடுகள் போலவே மக்களிடமிருந்து சேமிப்பு பெறப்படுகிறது ஆனால் அதற்கு வட்டி கிடைக்காது. அதேநேரம் வங்கி கொடுக்கும் கடன்களுக்கு அதை பயன்படுத்தி செய்யும் தொழில்களிலிருந்து கிடைக்கும் லாபத்தில் குறிப்பிட்ட விழுக்காடு வங்கிக்கு கடனுடன் திருப்பிச் செலுத்திவிட வேண்டும். தொழில் நட்டமடைந்து விட்டாலோ கடனை மட்டும் திருப்பச் செலுத்தினால் போதுமானது. இது தான் இஸ்லாமிய வங்கியின் அடிப்படை. வட்டி ஒரு விதத்தில் சுரண்டலென்றால் இது வேறொரு விதத்தில் சுரண்டல். இதிலென்ன மீட்சி இருக்கிறது ஏழைகளுக்கு?

இஸ்லாத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் பொருளாதாரமுறை நடைமுறை படுத்தப்பட்டால் உலகில் ஏழைகளே இருக்க மாட்டார்கள் விதந்தோதும் மதவாதிகள் ஜக்காத்திலும் சில நன்னெறி போதனைகளிலும் என்ன பொருளாதாரக் கூறுகள் இருக்கின்றன என்பதை என்றேனும் சிந்தித்திருப்பார்களா? ஏழ்மை குறித்தும் தெரியாது, பொருளாதாரம் குறித்தும் தெரியாது என்றால் இஸ்லாம் ஏழ்மையை நீக்கும் என்பது வறட்டு ஜம்பமே.

இந்த லட்சணத்தில் குடியரசு தினம் ஒரு கேடா?

பட்டினியால் வாடும் மக்களின் தன்மையை அளவிடும் சர்வதேச அளவிலான குறியீட்டெண்ணின் அடிப்படையில் இந்தியா எத்தியோப்பாவை விடத் தாழ்ந்து போயுள்ளது. சீனா (47 வது இடம்), பாகிஸ்தானை விடவும் (88ஆவது இடம்) இந்தியா (94 ஆவது இடம்) மிகவும் பின்னோக்கிச் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
மகப்பேற்றின்போது போதிய மருத்துவ வசதி இன்மையால் இறந்து போகும் இந்தியப் பெண்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் ஆண்டுக்கு 1.17 லட்சம்.
வயது வந்த இந்தியர்களில் 48.5% பேர்கள் ஊட்டச்சத்துக்குறைவானவர்கள். 3 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளில் 47! பேருக்கு வயதுக்கேற்ற உயரமில்லை. 15.5% பேர்களுக்கு உயரத்துக்கேற்ற எடை இல்லை என்பதெல்லாம் ஆய்வுகளில் தெரியவந்தவை.
1997 முதல் 2005 வரை இந்தியா முழுவதும் ஒன்றரை லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர்.
மராட்டியம், கருநாடகம், ஆந்திரம், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய 4 மாநிலங்களில் மட்டும் 89,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.
32 ஆயிரம் பேர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்ட மராட்டிய மாநிலத்தில் தான் 4 கோடிக்கு மேல் சொத்து வைத்துள்ள பணக்காரர்கள் 25 ஆயிரம் பேர் வாழும் மாநகரமான மும்பை உள்ளது என்பது வேதனை கலந்த உண்மை.
விவசாயத்துக்கு 1990-இல் வங்கிகள் வழங்கிய கடன் 13.8 சதவீதமாக இருந்தது. அதே வங்கிகள் 2001 – -2 நிதியாண்டில் வழங்கிய கடனோ 7.2 சதவீதம் என்று ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்டுள்ள தகவலில் இருந்தே, ஆட்சியாளர்களுக்கு விவசாயத்தின் மீதுள்ள அக்கறை தெளிவாகப் புரியும்.
விவசாயத்தைப் படிப்படியாய் தலைமுழுகி விடுவது என்ற அடிப்படையில், 1991-இல் விவசாயத் துறையில் அரசு செய்த முதலீடு 3.4 சதவிதமாக இருந்த நிலைமை மாறி, அதை 2001-ல் 1.3 சதவிதமாகச் சுருக்கி, விவசாயிக்கு சுருக்குக் கயிற்றைத் திரித்துத் தந்தது.
உடல் உழைப்புக்கு அவசியமாகத் தேவைப்படும் புரதத்தை வழங்கும் பருப்பின் நுகர்வோ 15.2 கிலோவில் இருந்து 10.6 கிலோவாகச் சரிந்துள்ளது.
உலக அளவில் நாளொன்றுக்கு தனிநபர் உண்ணும் உணவின் கலோரி மதிப்பு 3206. ஆனால் இந்திய மக்களின் ஏழைகளான 30 சதவிதம் பேர் உண்பதோ வெறும் 1626 கலோரிதான் என்றால், இந்திய ஏழைகளின் வாழ்க்கை என்பதே ஏதோ உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதுதானே பொருள்?
இந்திய மக்களில் 91 கோடி பேர்களின் தினசரி வருமானம் 80 ரூபாய்க்கும் கீழே என்றும், அந்தக் கொஞ்ச நஞ்ச பணத்துக்குள் உணவு, வீட்டு வாடகை, மருத்துவம், குழந்தைகளுக்கான கல்வி ஆகிய அடிப்படைத் தேவைகள் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்ளும்படியான அவல் நிலைக்குத் தள்ளி உள்ளது என்றும் உலக வங்கியே குறிப்பிடுகிறது.
ஆனால் அதே நேரத்தில், நாட்டில் உள்ள 10 சதவீதப் பணக்கார்கள் இந்நாட்டின் 52 சதவீத சொத்துக்களையும் வளங்களையும் அனுபவிக்கின்றனர். அடித்தட்டில் இருக்கும் 10 சத ஏழைகள் அனுபவிக்கும் வளங்களோ வெறும் 0.21 சதமாகச் சுருங்கி உள்ளது.
110 கோடி இந்திய மக்களில் வெறும் ஒரு லட்சம் பேரை மட்டும் கோடீஸ்வர்களாக்கி, பல பத்து கோடிப்பேரை ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் அல்லாடுபவர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
 
டிசம்பர் 2008 “புதிய ஜனநாயகம்”
“உழைத்தவர் மெலிந்தனர் வலித்தவர் கொழித்தனர்” கட்டுரையில் இருந்து

மட்டக் குதிரை…!

வானத்தில் ஓட்டை விழுந்து விட்டதைப் போல் தொடர்ந்து மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்து. மிகவும் அடர்த்தியாகவும் நெருக்கமாகவும். ஒவ்வொரு துளியும் ஒரு புளியாங்கொட்டை அளவுக்குப் பருத்திருந்தது. சாலையில் கணுக்கால் அளவுக்குத் தண்ணீர் நிரந்திருந்தது. அவன் மிகவும் சோர்ந்திருந்தான். அன்னாந்து வானத்தைப் பார்த்தான். இரவின் அடர்த்தியில் மறைந்து போயிருந்த வானத்திலிருந்து கலங்கலான நிறத்தில் மழை நீர் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

 

“சனியன்…”  மழையைச் சபித்தான். நீண்ட நேரமாக பைக்கைத் தள்ளி வந்ததில் லேசாக முதுகு வலித்தது. தொடர்ந்து தண்ணீரில் நடந்து வந்ததால், உள்ளங்காலின் தோல் இளகி விட்டிருந்தது. செருப்பிலிருந்து எப்போதும் நழுவிக் கொண்டேயிருந்தது. நனைந்து விட்ட ஜட்டியின் பக்கவாட்டு எலாஸ்டிக் வார் ஒரு கூரான கத்தியைப் போல் உள் தொடையின் இடுக்கில் உராய்ந்து உராந்து புண்ணாக்கி விட்டிருந்தது; அவன் கால்களை அகட்டி வைத்து நடந்து கொண்டே பைக்கைத் தள்ள மிக சிரமப்பட்டான்.

 

நுரையீரல் காரமான சிகரெட்டுப் புகைக்கு மிகவும் ஏங்கியது. மழை நாளின் நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு ஊரே கம்பளியினுள் முடங்கி விட்டிருந்ததால். கடைகளும் கூட கண்கள் மூடித் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. கீழ் வரிசைப் பற்கள் மேல் வரிசைப் பற்களோடு ஒரு கடும் சண்டையைத் துவங்கியிருந்தது. சட்டு சட்டென்று கீழ் வரிசைப் பற்கள் தொடர்ந்து அடித்ததாலோ, இல்லை உச்சந்தலையில் தொடர்ந்து மழைத் துளிகள் இடித்ததாலோ மண்டையின் இரு பக்கமிருந்தும் ஒரு வலி புறப்பட்டு புருவ மத்தியில் சந்தித்து கைகுலுக்கிக் கொண்டது. ஒரு மாதிரி பச்சை நிறத் திரையொன்று கண்களைச் சூழ்வதை உணர்ந்தான். குளிருக்கு இறுகிப் போயிருந்த அடிவயிற்றின் தசைகள் இடது பக்கமாக இழுத்துக் கொண்டது. இன்னும் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் தாக்குப் பிடிக்கலாம்; வண்டியை அப்படியே போட்டு விட்டு ஓரமாகப் படுத்து விடலாமா என்று யோசித்தான்… பச்சை நிறம் அடர் பச்சையானது. அதன் அடர்த்தி இன்னும் இன்னும் கூடிக் கொண்டே போய் ஆழமான இருளானது.

 

“என்ன சொல்றீங்க முரளி? தெரிஞ்சு தான் பேசறீங்களா? இது காலண்டர் இயர் எண்ட் தெரியுமில்லே? இன்னும் இந்த க்வாட்டருக்கான பில்லிங் முடியலை. அதுக்குள்ளே பொண்டாட்டி கூப்பிட்டா.. புள்ளைக்கு ஒடம்பு செரியில்லைன்னு… கொஞ்சம் கூட சீரியஸ்னெஸ் இல்லாமெ பேசறீங்க? அதான் இன்னும் நீங்க இப்படியே இருக்கீங்க” இருளின் ஏதோவொரு மூலையிலிருந்து அந்தக் குரல் எழுந்தது.

 

கீழே குனிந்தான். தரை கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை. இடுப்புக்குக் கீழ் எல்லாமே இருளாய்க் கிடந்தது. மிக அதிசயமாகச் சற்றுத் தொலைவில் ஒரு மெர்குரி விளக்கு சோகையாய் எரிவது புலப்பட்டது. உடலின் எஞ்சிய சக்தியையெல்லாம் திரட்டி வண்டியைத் தள்ளினான். வண்டியின் முன் சக்கரம் விளக்குக் கம்பத்தில் இடிக்கவும் இவன் அதைக் கீழே விட்டு சரியவும் சரியாக இருந்தது.

 

“ஹேய்.. தோ பாரேன். யாரோ கீழ விழுந்திடாங்க” எங்கிருந்தோ ஒரு கீச்சுக் குரல் கேட்டது.

“அப்பா.. அப்பா எழுந்திருப்பா யாரோ விழுந்திட்டாங்க” இன்னொரு கீச்சுக் குரல் தொடர்ந்து கேட்டது.

 

பச்சை நிறம் இருளின் மையத்திலிருந்து உற்பத்தியாகி முழுவதும் வியாபித்தது. சின்னச் சின்னக் குமிழாய் உற்பத்தியானது பச்சை. ஒவ்வொரு குமிழும் பெரிதாகி வெடித்தது. கண்களுக்குள் அடர் பச்சையும் இருளும் மாறி மாறி முன்னும் பின்னுமாய் வந்து கொண்டேயிருந்தது.ஏதேதோ சப்தங்கள் இன்ன திசையென்றில்லாமல் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் ஈட்டியைப் போல் வந்து கொண்டேயிருந்தது. அந்த ஈட்டிகளின் மூலமும் இலக்கும் ஒன்றேதானோவென்று முரளி குழம்பிப் போனான்.

 

“அப்பா…எனக்கு எக்ஸ் பாக்ஸ் கேம்ஸ் வேணும்ப்பா..” என்று குழைவாய் ஒன்று..

 

“இந்தாங்க… ஒங்களைத்தானே… தீபாவளி பர்ச்சேசுக்கு என்னிக்குங்க போலாம்?” என்று கொஞ்சலாய் ஒன்று..

 

“இதப்பாருங்க.. வீட்டு ஓனரம்மா ரொம்பத்தான் பன்றாங்க; நமக்கே நமக்குன்னு ஒரு புறக்கூண்டாச்சும் பாருங்க” என்று அதட்டலாய் ஒன்று…

 

“முரளி.. இஃப் யு கான்ட்; ப்ளீஸ் க்விட். ப்ளீஸ் புட் இன் யுவர் பேப்பர்ஸ். நத்திங் மோர் டு ஸே..” என்று மிரட்டலாய்…

 

“அண்ணே… அவங்க அண்ணி வீட்லேர்ந்து அவரோட அண்ணனுக்கு கார் வாங்கித் தந்திருக்காங்கலாம்” என்று எதிர்பார்ப்போடு…

 

“யு ஆர் அவுட் டேட்டட் முரளி. ஸாரி டு ஸே திஸ். வீ நீட் சம் யெங் ப்ளட்..”  அதட்டலாய்…

 

“சார் ப்ளீஸ்… ஐ காட் மெனி கமிட்மென்ட்ஸ். ஐ வில் ட்ரை டு கிவ் மை பெஸ்ட்” கெஞ்சலாய்…

 

“ஓக்கே.. ஸ்பென்ட் சம் எக்ஸ்ட்ரா டைம். புரிஞ்சிக்க முயற்சி பண்ணுங்க. அக்கௌன்டிங் அப்ளிகேஷனை சேப்புக்கு மாத்திருக்கோம். படிங்க. நிறையப் படிங்க. நிறைய தெரிஞ்சுக்கங்க. வீ டோன்ட் சே யூ டோன்ட் வான்ட். பட் வீ நீட் திங்ஸ் டு மூவ்…” கட்டளையாய்…

 

முரளி ஒரு குதிரை. அப்படித்தான் அவன் தன்னை நினைத்துக் கொண்டான். அவன் ஓட வேண்டும். தங்கைக்காய், மனைவிக்காய், மகனுக்காய், கம்பெனிக்காய்…. உண்பதும் கழிவதும் உறங்குவதும் புணர்வதும் பினங்குவதும் சிரிப்பதும் அழுவதும் கூட ஓட்டத்தின் ஊடாகத்தான். ஓட்டம் வேறு குதிரை வேறல்ல. ஓடாதவொன்றைக் குதிரையல்ல. அவன் அப்படித்தான் நம்பினான். குதிரையின் கடிவாளம் உலகத்தை அதற்கு மறுத்து விடுகிறது. அம்மா, அப்பா, சகோதரி, மனைவி, பிள்ளை, அதிகாரி என்று கணக்கற்ற கடிவாளங்களைக் கட்டியிருந்தான்; அதையொரு வரமென்று நம்பினான்.

 

குளிர் கொஞ்சம் குறைவது போலிருந்தது. இருளின் நிறம் இப்போது வெளிர் பச்சையானது. மசமசப்பாய் ஏதேதோ உருவங்கள் தோன்றி பக்கவாட்டில் கடிவாளத்தின் மறைப்பில் ஒதுங்குவது தெரிந்தது. ஹோவென்ற கூச்சல் இருபுறமிருந்தும் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. வேகமான ஓட்டத்திற்கு ஆரவாரித்தது. வேகம் குறைந்த சமயங்களில் எள்ளலாய் ஒலித்தது. முரளி மிக வேகமாய் ஓட வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டான். குடும்பம், சமூகம், கம்பெனி என்று அவன் மேல் மாறி மாறியும் ஒரே நேரத்திலும் சவாரி செய்தார்கள். மறுப்பது பாவம் என்று அவனது சமூகம் அவனுக்கு போதித்தது. காலில் விழுந்தாவது பணி உயர்வு பெற்றுக் கொள்வது கெட்டிக்காரத்தனம்.எவன் காலையாவது வாரி விட்டு மேலே செல்வது புத்திசாலித்தனம்.  கடன்பட்டாவது கார் வாங்குவது கெட்டிக்காரத்தனம். அவன் சமூகம் அவனது ஓட்டத்தினூடாய் அவனுக்கு நிறைய போதித்தது.

 

வாழ்க்கைக்காக ஓட்டமில்லை; ஓட்டத்துக்காகவே வாழ்க்கை. வேலை செய்யவே வாழ்கை. தொண்டூழியம் செய்யவே வாழ்க்கை. முதலாளியின் கருணை பாக்கியம். அந்தக் கருணையை சம்பாதிக்க கொல்ல வேண்டுமா கொல்; திருட வேண்டுமா திருடு; பொய் பேச வேண்டுமா பேசு; காலில் விழ வேண்டுமா விழுந்து நக்கு. முரளி ஒரு குதிரை. எதிர்க் கேள்வி கேட்காமல் ஓடுவதற்கென்றே திட்டமிட்டு வளர்க்கப்பட்ட குதிரை. அவன் சமூகம் அதைச் சாமர்த்தியம் என்றது. ‘பெஸ்ட் வொர்க்கர் அவர்டா’ என்று கொண்டாடியது.

 

அதற்கு அவன் பெரிய விலை கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த விலை அவன் வாழ்க்கை.

 

பச்சை நிறத்தின் அடர்த்தி இன்னும் லேசானது. முரளிக்குக் கனவொன்று தோன்றியது. அது ஒரு நல்ல காலை. நிறைய கம்பளிப் புழுக்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறத.பெரிய கூட்டம். உலகின் கம்பளிப் புழுக்களெல்லாம் ஒன்றாய் திரண்டு விட்டதைப் போன்றதொரு ப்ரும்மாண்டப் பேரணி அது. வேகம் மிக வேகம். கூட்டத்தின் வேகத்திற்கு இணையாய் ஓடாத புழுக்கள் நசுங்கிச் செத்தன. பிணங்களின் மேல் ஏறிச் சென்றன பின் வந்த புழுக்கள். தனது கூட்டிலிருந்து தலை நீட்டிப் பார்க்கும் பச்சை நிறக் கம்பளிப் புழுவொன்று இன்னெதென்று தெரியாமல் அந்தக் கம்பளிக் கூட்டத்தைத் தொடர்கிறது.எங்கே ஓடுகிறோம்; தெரியவில்லை.ஏன் ஓடுகிறோம்; புரியவில்லை. ஆனாலும் தொடர்ந்தது. அது ஒரு பைத்தியக்காரக் கூட்டம். நீண்ட ஓட்டத்தின் இறுதியில் ஒரு மைதானத்தை அந்தப் பேரணி அடைந்தது.

 

மைதானத்தின் மத்தியில் ஒரு பெரிய கம்பம் நடப்பட்டிருந்தது. அதன் மேல் எல்லா புழுக்களும் வேகமாய் ஏறிக் கொண்டிருந்தன.எதையோ பிடிக்கப் போகும் வேகம். பச்சை நிறப்புழுவும் அதன் மேல் வெறியோடு ஏறியது. முன்னே சென்ற புழுவைக் கீழே இழுத்துப் போட்டு; பின்னே வரும் புழுவின் தலையில் எட்டி நெம்பி.. சாமர்த்தியம் கொண்ட புழுக்களெல்லாம் அப்படித்தான் ஏறிக் கொண்டிருந்தன. மேலே ஏதோவொன்று இருக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் நம்பினர். நிறைய புழுக்கள் அந்தக் கம்பத்தின் பாதிலேயே பிய்த்தெரியப்பட்டு கீழே விழுந்து செத்துப் போனது.எப்படியோ அடித்துப் பிடித்து உச்சியை அடைந்தது பச்சைப் புழு.

 

அங்கே கம்பத்தின் உச்சியில்… ஒன்றுமில்லை. வெறுமை. வானம். வெட்டவெளி. வேறெதுவுமில்லை. துணுக்குற்ற பச்சைப் புழு எதைத் தேடி இத்தனை வேகமாய் ஓடினோம் என்று திகைத்து அசைவற்று நின்றது. கம்பத்தின் உச்சியை தொட பின்னாலேயே வந்த அடுத்த புழு தனக்கான இடத்தைப் பிடிக்க, அசைவற்று நின்ற பச்சைப் புழுவை கம்பத்தினின்று இழுத்துக் கீழே எறிந்து விட்டு மேலே வந்தது. கம்பத்தின் உச்சியிலிருந்து கீழே கீழே கீழே விழுந்து கொண்டிருந்தது பச்சைப் புழு. பட்டென்று விழித்தான் முரளி.

 

“அம்மா இங்க பாரேன் இவரு முழிச்சுக் கிட்டாரு” கீச்சுக் குரல். சின்னப் பெண்.எண்ணை காணாத தலை முடி. முரளி மல்லாந்து படுத்திருந்தான். கீழே வழவழப்பான ப்ளாஸ்டிக் கித்தான் விரிக்கப்பட்டிருந்தது. தலைக்கு நேர் மேலே, மூன்றடி உயரத்தில் மரப்பலகையால் அடித்த கூரை தெரிந்தது. பக்கவாட்டில் இருபுறமும் இரண்டிரண்டு சைக்கிள் டயர்கள் தெரிந்தது. முரளி குழம்பினான். சுற்றிலும் தெரிந்த காட்சிகளில் லேசக பச்சை நிறம் ஒரு பாசம் போலப் படிந்திருந்தது. எழுந்து கொள்ள முயன்றான். முடியவில்லை

 

அது மோட்டார் இணைக்கப்பட்ட ஒரு நான்கு சக்கர சைக்கிள் வண்டி என்பது புரிந்தது. அதன் கீழே ப்ளாஸ்டிக் கித்தான் விரித்து ஒரு சின்னக் குடும்பம் ஒண்டிக் கொண்டிருந்தது. முன் பின் டயர்களின் இடையே வெள்ளை நிற சிமென்டு சாக்குப் பைகளில் துணிமணிகள் நிறைத்து செருகப்பட்டிருந்தது. கால்மாட்டில் ஒரு மண்ணென்னை ஸ்டவ்வும் மிகச் சில ஈயப்பாத்திரங்களும் நெருக்கியடித்துக் கொண்டிருந்தது. தலைமாட்டில் இடதில் ஒரு சிருவனும், வலதில் ஒரு சிருமியும் குந்தவைத்திருந்தனர்.  அந்த வண்டியின் பின்பக்கமிருந்து ஹேன்டில் வரை மேல் புறமாக ஒரு ப்ளாஸ்டிக் கித்தான் மறைத்து நின்றது. முன் சக்கரத்தின் பக்கத்தில் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி குறுகி அமர்ந்திருந்தார்.  

 

முன் சக்கரத்தின் இடைவெளியில் கித்தான் கொஞ்சமாகப் பிளந்திருந்தது. அது வாயில். அதன் ஊடாகப் பார்த்த போது முரளியின் பைக் தெரிந்தது. முரளிக்கு இப்போது நினைவு தெளிவானது. கடைசியாக விழுந்த இடத்தின் அருகே இருந்த நடைமேடையின் மேலே நிறுத்தப்பட்டிருந்த பார வண்டியின் கீழே இருக்கிறோம் என்று நினைத்துக் கொண்டான். வெளியே ஏதோ பேச்சுக் குரல் கேட்டது.

 

” என்னா சார் பேசறீங்க. பாரு சார் எத்தினி மழ பேஞ்சிருக்கு. எத்தினி தண்ணி தேங்கிக் கிடக்கு. வண்டி வராது சார்”

 

“முனுசாமி.. இது ரொம்ப அர்ஜென்டு. இப்பயே லோடு போய்ச் சேரலைன்னா எனக்கு பத்தாயிரம் நட்டமாகும். பத்து வருசமா என் கடைக்கு நீ தான் லோடு அடிக்கிறே. இப்ப வர முடியாதுன்னு தகறாரு பண்ணாத. பின்ன நாளைக்கு நான் வேற வண்டி பாக்க வேண்டி இருக்கும். இப்ப நீ கிராக்கி பண்ணிட்டிருந்தா நாளைக்கு சோத்துல மண்ணு விழும். அவ்வளவு தான் சொல்ல முடியும்”

 

“சார்.. பொண்டாட்டி புள்ளைங்கள்லாம் வண்டிக்குக் கீழ தான் ஒண்டிக்கிட்டிருக்காங்க இன்னிக்கு. வண்டி இன்னிக்கு ராவுக்கு வராதுன்னா வராது சார். நீ வேற வண்டி பாக்கனும்னா பாத்துக்க. நான் ஒன்னியும் உன்னெ நம்பிப் பொழைக்கல. உன் கட இல்லேன்னா ஊர்ல எனக்கு ஆயிரம் கட இருக்கு. கைல வண்டி இருக்கு. ஒடம்பில தெம்பு இருக்கு.என்னோட சோறு நீ போட்டதில்ல. நான் ஒழைக்கறேன் நான் திங்கறேன். நீ ஒன்னும் எனக்குப் பிச்ச போடலை. மொதல்ல இப்ப எடத்தை காலி பண்ணு.எதுவா இருந்தாலும் காலைல பேசிக்கலாம்.”

 

தொடர்ந்து கார் இஞ்சின் ஒன்றின் ஆத்திரமான உருமல் கேட்டது. தார்ச் சாலையை ரப்பர் டயர்கள் கீறிப் புறப்படும் ஓசை கேட்டது.  முரளியின் கண்களைப் பீடித்திருந்த பச்சை நிறம் சட்டென்று மறைந்து ஒரு வெளிச்சம் பரவியது. பார்வையின் இரு பக்கத்தையும் மறைத்து நின்ற ஏதோவொன்று சட்டென்று விலகியது போல் இருந்தது.

 

குறிப்பு : இக்கதையின் நாயகன் முரளி இல்லை.

 

முதல் பதிவு: தோழர் கார்க்கி

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: