பட்ஜெட்: ஜெட்லி கிண்டிய அல்வா

jaitley-halwa

 

2018 -2019 ம் ஆண்டுக்கான நிதி நிலை அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் நிதியமைச்சர் ஜெட்லியால் அறிவிக்கப்பட்டது. நாட்டிலுள்ள அரசியல் கட்சியினரும், அறிவுத் துறையினரும் இன்னும் பிறரும்  நிதிநிலை அறிக்கை குறித்து அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய பொதுவான கருத்து என்னவாக இருக்கிறது என்றால், குஜராத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு கிடைத்த இழுபறியான வெற்றியினாலும், சில மாநிலங்களுக்கான தேர்தல்  அடுத்தடுத்து வரவிருப்பதாலும் தங்கள் மீது வெறுப்புற்று இருக்கும் விவசாயிகள், நடுத்தர மக்கள் மீது கரிசனம் கொண்டு நிதி நிலை அறிக்கையை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான்.

பொதுவாக ஓர் அரசாங்கம் தயாரிக்கும் நிதிநிலை அறிக்கை என்பதை அந்த அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள், நடைமுறைகளை விலக்கி வைத்து விட்டு தனியான ஒன்றாக பார்க்க முடியாது. பாஜகவின் கொள்கைகள் என்ன? அதன் நடைமுறைகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன, இருந்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்திருக்கும் யாரும் பாஜக கொண்டுவரும் ஒரு நிதிநிலை அறிக்கை விவசாயிகள், நடுத்தர மக்களுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது.

ஆதரவாக கருத்து கூறுபவர்களை, தெளிவாகச் சொன்னால், ஓட்டுக்கட்சி வரம்புக்குள் நின்று கொண்டு ஆதர்வாகவும் எதிராகவும் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும், அறிவுத்துறையினரில் ஆதரவாக பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும் விட்டு விடுவோம். எதிராக கருத்து கொண்டிருப்பவர்கள் ஏன் பாஜக தேர்தலுக்காக விவசாயிகள் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்காக நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று கூற வேண்டும்?

இது ஒரு சடங்கு. நிதி நிலை அறிக்கை வந்து விட்டால் அது குறித்து கருத்து கூறியே ஆகவேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கு. எப்படி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பிப்ரவரி மாதத்தில் நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்து அளிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கோ, அதுபோல நிதி நிலை அறிக்கை வந்ததும் அதை ஆதரித்தோ எதிர்த்தோ கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்பதும் ஒரு சடங்கு. மூடநம்பிக்கை போல பரப்பப்படும் ஒரு சடங்கு.

நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிட்ட திட்டங்கள் அனைத்தும் நிறைவேற்றப் படுகின்றனவா? கடந்த ஆண்டு அளிக்கப்பட்ட அறிக்கையின் நிலை என்ன? எவ்வளவு திட்டங்கள் நிறைவேறியுள்ளன? எவ்வளவு நிறைவேறவில்லை? நிறைவேற்ற முடியாமைக்கான காரணம் என்ன? இது குறித்து ஏதேனும் அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் வெளியிடப்படுகிறதா? இப்படி எதுவுமே செய்யப்படாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை. அதிலும் பலப்பல திட்டங்கள் இடம்பெறும். அதுவும் எந்தவித மீளாய்வுக்கும் உட்படுத்தாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை வரும். என்றால், இதை சடங்கு என்று சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்ல முடியும்?

நிதிநிலை அறிக்கை என்பது அந்த ஆண்டில் கிடைக்கும் மொத்த வரவு என்ன செலவு என்ன என்னென்ன வகையில் செலவிடப்போகிறோம் என்பதான திட்டங்கள் தாம். தேவைப்படும் இடங்களில் நிதிநிலை அறிக்கையையும் தாண்டி நிதி ஒதுக்குவது என்பது நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதைக் கூட புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் நிதிநிலை அறிக்கையில் திட்டமிடப்படுவதற்கு எதிராக நிதி ஒதுக்கீடுகள் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டு வருகின்றதே, அவைகளை எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது? என்ன திட்டமிடப்படுகிறதோ அந்த நோக்கங்களுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு ஒரே ஒரு பொருள் மட்டுமே இருக்க முடியும். ஒரு சடங்கைப் போலத்தான் அவர்களே நிதிநிலை அறிக்கையை தாக்கல் செய்கிறார்கள் என்பதும் அந்த அறிக்கைக்கு அதற்கு மேல் பொருட்படுத்ததக்க வேறெந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதும் தான் அதன் பொருள்.

இதற்கு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா? இந்தியாவில் ஒரு திட்டம் அறிவிக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு மூன்று காரணங்கள் மட்டுமே இருக்க முடியும்.

  1. அத்திட்டத்தினால்கார்ப்பரேட்முதலாளிகள்நலன்அல்லதுலாபம்உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
  2. அரசினரும், அரசாங்கத்தினரும் (அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள்) பலனடைவதற்கானவாய்ப்புஅதிகமாகஇருக்கிறது.
  3. தேர்தல்வருவதுபோன்றவற்றினால்மக்களைஉடனடியாகஏமாற்றவேண்டியஅவசியம்இருக்கிறது.

இவற்றைத் தவிர வேறு காரணங்கள் இருக்கப் போவதில்லை. இப்போது இந்த நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு அறிவிப்பைப் பார்ப்போம். காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் எவ்வளவு காச நோயாளிகள் இருக்கிறார்கள்? உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் கணக்குப் படி 22 லட்சம் பேர். இன்னும் அதிகம் இருக்கவே வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் 600 கோடியால் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? அல்லது என்ன செய்ய முடியும்?  பகுத்துப் பார்த்தால் ஒரு நோயாளிக்கு தோராயமாக 2700 ரூபாய் வருகிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது?

ஒருவேளை பத்து காச நோய்கான மருத்துவமனைகள் கட்டும் திட்டம் இருந்தால் பத்து காச நோய் மருத்துவமனைகள் கட்டுவதற்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு என அறிவிக்கலாமே, ஏன் காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக என அறிவிக்க வேண்டும்? உள்ளே நுழைந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் மேற்கண்ட மூன்று காரணங்களுள் ஒன்றோ, இரண்டோ, அல்லது மூன்றுமோ அணிவகுத்து நிற்கும்.

எனவே, இவர்கள் நிதி நிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்வதை விட அல்வா கிண்டியிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகவும் பொருத்தமான சொல்லாக இருக்கும்.

 

மின்னூலாக (பிடிஎஃப்) தரவிறக்க

ஓ.பி.எஸ் சசி பதவிச் சண்டை: அதிமுகவின் பிரச்சனையா?

மக்கள் அதிகாரம் பத்திரிக்கைச் செய்தி

paneer-sasikala-meems

இந்த விவகாரத்தில் இது மட்டும் தான் பிரச்சனையா?

ஓ.பி.எஸ் சசி பதவிச் சண்டை: அதிமுகவின் அரசியல் நெருக்கடி மட்டுமல்ல.

அனைத்து கட்சிகளும் முடிவெடுக்க முடியாமல் திணறுகின்றன. அது மட்டுமல்ல நாட்டின் மொத்த அரசு கட்டமைப்பும் எல்லா நிறுவனங்களுமே இம்மாதிரியான நெருக்கடியில் சிக்கி, எதற்கும் தீர்வு காண முடியாத நிலைக்கு வந்துள்ளன. கால் வைக்கும் இடமெல்லாம் முள் குத்தும் நெருஞ்சிக் காட்டில் சிக்கிக்கொண்டன. எந்தப் பிரச்சினையையும் தீர்க்கும் தலைமை இல்லை. கேடுகெட்ட பன்னீர் சசிகலா போன்றோர்களைத்தான் உருவாக்கவும் முன்னிறுத்தவும் முடிகிறது. மங்காத்தா போல தேர்தல் சூதாட்டத்தில் ஆளை மாற்றுவதைத் தொடர்ந்தால் இன்று பன்னீர், நாளை சசிகலா, அப்பறம் வளர்மதி என்பதுதான் கதியாகும்.

“மூன்றுமுறை முதல்வராக இருந்த என்னை மிரட்டி பதவியைப் பிடிங்கிக் கொண்டார்கள்” என்று ஒப்பாரி வைக்கிறார், பன்னீர்! அதைப் பார்த்து நாம் அனுதாபப்படலாமா? “இதோ, இன்னும் எங்கள் காயங்கள் ஆறவில்லை, வலிகுறையவில்லை. கடந்த வாரம் நீதானே போலீசை ஏவி எங்கள் மாணவனின் கண்ணைப் பறித்தாய், இன்னொருவனின் கையை முறித்தாய்; எங்கள் மீனவரின் முகத்தைச் சிதைத்து ஜெயிலில் அடைத்தாய்; எங்கள் தாயின் மண்டையை பிளந்தாய்; எங்கள் சொத்துக்களைச் சூறையாடினாய்! இப்போது பதவி பறிபோனதென்று எங்களிடம் வந்து முறையிடுகிறாயே, வெட்கமில்லையா? கடந்த மாதம் தான் அலங்காநல்லூரில் நாங்கள் விரட்டியடித்ததை அதற்குள் மறந்துவிட்டாயா” என்றல்லவா நாம் விரட்ட வேண்டும்?

“துரோகம் செய்துவிட்டார்! அம்மாவின் கட்சியைப் பிளந்து விட்டார்! எதிரிகளோடு சேர்ந்து எதிர்க்கிறார்!” என்று பன்னீரைப் பார்த்துப் பதறுகிறது, சசியின் மன்னார்குடி மஃபியா. 25 ஆண்டுகள் தமிழ்நாட்டையே கொள்ளையடித்துக் கோடி கோடியாய் சொத்துக்களைக் குவித்து வைத்துள்ள அந்தக் கும்பலின் கூப்பாட்டிற்குக் காது கொடுப்பார் எவருமில்லை. தமிழ்நாட்டு மக்கள் எல்லோரும் அந்தக் கும்பலைத் திட்டித் தீர்ப்பதைக் காண்கிறோம்.

இன்று, கொலை வெறியோடு கத்தியை உருவிக்கொண்டு நிற்கும் சசி பன்னீர் இருவருக்குமே குறி பதவியும் அதிகாரமுமே. ஜெயலலிதா விசுவாசம், கட்சி ஒற்றுமை தவிர இப்போது நடக்கும் சண்டையில் கூட தவறியும் அவர்களின் இலஞ்ச ஊழல் அதிகார முறைகேடுகளைப் பேசுவதில்லை. அந்தப் பழைய கதைகள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். ஜெயலலிதாவும் அவரது கட்சியும் இன்று எந்த நிலையில் தமிழகத்தை விட்டுப் போயிருக்கின்றனர் பாருங்கள்!

வாழ்விழந்த விவசாயிகள், வேலையிழந்த தொழிலாளர்கள், எதிர்காலம் இழந்த வணிகர்கள், உயிரை பறிகொடுக்கும் மீனவர்கள், கல்வி இழந்த தம்பிமார்கள், சமத்துவத்திற்கு ஏங்கும் சகோதரிகள், சாதி தீண்டாமையால் கருகும் தளிர்கள் என போராட்ட வரிசைகள் ஒன்றை ஒன்று முந்துகிறது. மணலை பறிகொடுத்த ஆறுகளும், நீரை பறிகொடுத்த ஏரிகளும், கிராணைட் கொள்ளையால் அழிந்த மலைகள், தாது மணல் கொள்ளையால் பாழானகடற்கரைகள், நீர்நிலைகளை அழித்தவர்கள் தான் விவசாயிகள் மரணத்தை கொச்சைப் படுத்துகிறார்கள். செய்த வேலைக்கு ஆறு மாதமாக கூலி கொடுக்க வக்கில்லாதவர்கள், வாங்கிய கரும்புக்கும், பாலுக்கும் காசு கொடுக்க திராணியற்ற இந்த அரசும், அதிகார வர்க்கமும் தான் மக்களிடம் சுரண்டிய பணத்தை கோடிக் கணக்கில் சம்பளமாகவும், லஞ்சமாகவும், கொள்ளையடித்துத் கொழுக்கிறது! பறிகொடுத்த மக்கள் இந்தக் கொள்ளைக் கூட்டத்திடமே ஆட்சியைக் கொடுக்கலாமா?

அதிகாரிகள் சட்டப்படி செயல்படுவார்கள்; அரசியல்வாதிகள் மக்கள் விருப்பபடி நடப்பார்கள்; நீதிபதிகள் நடுநிலையோடு மனசாட்சிப்படி தீர்ப்பு சொல்வார்கள்; ஒருவர் தவறு செய்தால் மற்றவர்கள் தடுப்பார்கள், தண்டிப்பார்கள் என நம்பிய காலம் மலையேறிவிட்டது! இதை மாற்றியமைக்கப் போராடுவது தான் ஒரே தீர்வு. இதை சரி செய்வதோ பழுது பார்ப்பதோ முடியாது. மீண்டும் மீண்டும் இந்த கட்டமைப்புக்குள் தீர்வை தேடினால் வாழ்வாதாரங்களும், வாழ்வுரிமைகளும் மேலும் மேலும் பறிபோகும். வாழ்க்கையின் அனைத்து அம்சங்களையும் தொகுத்து பாருங்கள். மோடி அரசியல், ஓ.பி.எஸ். அரசியல் எல்லாம் அழுகி நாறுகிறது.

நல்ல நீதி, நிர்வாகம் நிலைநாட்டப்படும் என யாருக்கும் நம்பிக்கை இல்லை. இந்த அமைப்புமுறைக்குள் மக்களின் எந்த கோரிக்கையையும் நிறைவேற்றி தரமுடியாத நிலைக்குப் போய்விட்டது. ஓட்டுக்கட்சிகள் வேண்டாம், அதிகாரிகள் வேண்டாம் நாங்களே பார்த்து கொள்கிறோம் என இந்த அமைப்பு முறைக்கு வெளியில் நின்று போராடிய மாணவர்களோடு குமுறி கொண்டிருந்த அனைத்து மக்களும் ஒன்றிணைந்தனர். அத்தகைய மெரினா போராட்ட உணர்வுக்கு, கருத்தாக்கத்திற்கு வாய்ப்பு கொடுக்க வேண்டும். ஆளை மாற்றி சிந்திப்பதை மறு பரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.

ஊழலும், கெள்ளையும், கிரிமினல் மயமும், தேசத்துரோகமும், புற்றுநோயாக இந்த அரசகட்டமைப்பு முழுவதும் பரவி பயனற்றதாகிவிட்டது. பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் முறையிட்டால் அதற்கு செவி சாய்க்காமல் அடித்து நொறுக்கப்படுகிறார்கள். மக்கள் விரோதமாக மாறிய, நெருக்கடிக்குள் சிக்கிய இந்த அரசுகட்டமைப்பை சரி செய்யலாம் என மீண்டும் மீண்டும் எடுக்கும் முயற்சி தான் சசிகலாவா? ஓ.பி.எஸ்ஸா? என நிற்கிறது. மெரினா போராட்ட அனுபவத்தில் இந்த அரசு கட்டமைப்பிற்கு வெளியில் மாற்றை, தீர்வைத் தேட வேண்டும் உருவாக்க வேண்டும் என இந்த சந்தர்ப்பத்தில் தமிழக மக்களை மன்றாடுகிறோம்.

தீ பிடித்த வீடு போல் தீர்க்கப்படாமல் மக்களின் பிரச்சினைகளால் நாடே பற்றி எரிகிறது. ஆங்கிலேயனிடம் கோரிக்கை வைக்கவில்லை, வெளியேறு நாங்கள் பார்த்து கொள்கிறோம் என போராடினோம். இந்த அரசு கட்டமைப்பை நம்பாமல், தமிழக மக்கள் விடமாட்டோம் என விடாப்பிடியாக போராடியதால் வென்றது மெரினாப் போராட்டம்! எப்படி போராட வேண்டும் என அது கற்றுக்கொடுத்துள்ளது!
மெரினா போராட்டம். குமுறிக்கொண்டிருந்த மக்கள் ஒன்றிணைந்த மாபெரும் மக்கள் எழுச்சி. சாதி மத பிளவுகளை சுக்கு நூறாக்கி பெண்கள் பாதுகாப்பை உறுதி செய்த முன்னுதாரணம்மிக்க போராட்டம். மத்திய மாநில அரசுகளை பணிய வைத்த போராட்டத்தை, அரசும், போலீசாரும் எப்படி பழிதீர்த்தனர் என்பதை கண்கள் சிவக்க, நெஞ்சம் பதற மக்கள் அனைவரும் பார்த்தார்கள். கலவரத்திற்கு காரணம் சமூக விரோதிகள் என கூசாமல் பழி போட முயன்று அவமானபட்டு தோற்றது போலீசு.

காளையில் பற்றிய தீ காவிரி உரிமைக்கும், கல்வி உரிமைக்கும், பரவக்கூடாது என்ற பய பீதியால் அலங்காநல்லூரிலும், சென்னையிலும், கோவையிலும் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டது தான் போலீசு வன்முறை வெறியாட்டம். அடைக்கலம் கொடுத்த மீனவர்கள், ஆதரித்த மக்கள், போராடிய மாணவர்கள், முன்னின்ற இளைஞர்கள் மீதான அடக்கு ய முறைக்கு எதிராக போராடுவது தான் வீரம்.

மாணவர்களே, இளைஞர்களே வாருங்கள்! தமிழகத்தை மெரினாவாக்குவோம்!

இவண்
வழக்கறிஞர். சி,ராஜூ
மாநில ஒருங்கிணைப்பாளர்
மக்கள் அதிகாரம்
தமிழ்நாடு

அதிமுக வெற்றி மக்கள் முடிவா?

பாராளுமன்ற முறை, ஜனநாயகம், ஓட்டுக் கட்சிகள் போன்ற விமர்சனங்களையும், யார் வென்றாலும் தோற்கப் போவது மக்கள் தான் போன்ற பொதுமைகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சொல்லுங்கள். கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால அதிமுகவின் ஆட்சியை மக்கள் அமைதியாக அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 திரு. மணி கேள்வி பதில் பகுதியில்

ele2016

நண்பர் மணி,

பாராளுமன்ற முறை மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், தோற்கப் போவது மக்கள் தாம் என்பதெல்லாம் நாங்கள் கூறுபவை என்பதைத் தாண்டி அவை சமூகத்தில் நிலவும் யதார்த்தம் என்பதே உண்மை.

அதிமுக வெற்றி என்பது மக்கள் அதன் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியின் அங்கீகரிப்பா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அதிமுகவின் கொடுங் கொட்டங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய புதிய எல்லைகளை தொட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் புதிய எல்லைகளைத் தொடும். இதனால் பல லட்சம் மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதை தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள் மீண்டும் எப்படி அதிமுகவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பது முக்கியமான கேள்வி.

முதலில், தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்விகளை மக்களின் எதிரொலிப்பாக பார்ப்பது தவறான கண்ணோட்டம். ஏனென்றால் மக்களின் எண்ணம் முடிவுகளாக வருவதில்லை. தேர்தலில் பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மை முறை இரண்டு கட்சிகள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில் மட்டும் தான் பொருத்தமாக இருக்கும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் என்றால் யார் அதிக ஆதரவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் வருமே அன்றி பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவு என்பதாக இருக்காது. இந்த தேர்தலில் வாக்களித்தவர்களில் 41 விழுக்காட்டை மட்டுமே அதிமுக பெற்றுள்ளது. 59 விழுக்காடு எதிரான மனோநிலை தான். இன்னும் வாக்களிக்காத 30 விழுக்காடு மக்களின் மனோநிலையையும் சேர்த்தால் இந்த வெற்றி அதிமுகவுக்கான மக்கள் ஆதரவல்ல என்பதே உண்மையாக இருக்க முடியும். அதிமுக மட்டுமல்ல, திமுக வென்றிருந்தாலும் இது தான் நிலை.

இரண்டாவது, இந்த தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகள். மூன்றாவது அணி என்பது தமிழக தேர்தலுக்கு புதியதல்ல என்றாலும், இந்த முறை தமிழக தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்ட அணிகள் திட்டமிட்ட ஒரு நோக்கத்தை முன்னோக்கியே அமைந்திருந்தன. கட்சிகள் பிரிந்து நிற்பது குறிப்பாக மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுக நலனுக்காகவே என்பது முன்பே  பலராலும் கூறப்பட்டது தான் என்றாலும் இப்போது அது வெட்ட வெளிச்சமாகி இருக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் அதிமுகவுக்கு எதிராக பொது ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஓட்டுகள் அதிமுகவுக்கு எதிராகவும், திமுகவுக்கு ஆதரவாகவும் சென்று விடக் கூடாது என்னும் தெளிவான திட்டமிடலுடன் முன்னகர்த்திச் செல்லப்பட்ட உத்திகள் தான் இந்த வெற்றிக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது, அரசிலிருந்து ஊடகங்கள் வரை அனைத்து துறைகளும் அதிமுக குறித்த எந்த தப்பெண்ணங்களும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முழு மூச்சாக இருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்களை எடுத்துக் கொண்டால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அப்பட்டமாக, அம்மணமாக அதிமுக ஆதரவு நிலையை மேற்கொண்டன. நீதித்துறை அப்பட்டமாக ஜெயாவுக்கு ஆதரவாக வாதாடியது. தேதல் கமிசன் அன்புநாதன், 570 கோடி விவகாரங்களில் நடந்து கொண்ட முறைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? மத்திய அரசும், அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் முழுமையாக அதிமுகவுக்கு உடன்பட்டிருந்தார்கள்.

நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இங்கே ஜனநாயகமாக காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்தல் முறைமைகளுக்கு, ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை எப்போதோ மாறிவிட்டது. மக்களோடு தொடர்பே இல்லாத ஒரு தேர்தல் முறை தான் இங்கே நிலை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்சியானாலும் சுவரொட்டி ஒட்டுவது, பரப்புரை செய்வது போன்றவற்றுக்கு தன் கட்சித் தொண்டனை பயன்படுத்தாமல் நிறுவனங்களின் மூலம் ஆளமர்த்தினார்களோ அப்போதே விலகத் தொடங்கிய மக்களுடனான தொடர்பு இன்று அதன் எல்லையில் மக்களுடன் தொடர்பே இல்லாத தேர்தல் முறையாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இதைத்தான் இந்த தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகிறதே தவிர நீங்கள் கூறுவது போன்ற எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

திமுக வை ஆதரிக்கிறதா பு.ஜ?

saffronisation

தி.மு.க.வையும் அ.தி.மு.க.வையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கமென்ன? என்றொரு கட்டுரை புதிய ஜனநாயகம் ஏப்ரல் 2016 இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது. பாராளுமன்ற தேர்தல் முறையை புறக்கணிக்கிறோம் என்பதால் அதில் இருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளை ஒரே தட்டில் வைத்து சமமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை என விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடனே, தேர்தல் நேரத்தில் இப்படி ஒரு கட்டுரை தேவையா எனத் தொடங்கி இது திமுக வுக்கு ஆதரவான கட்டுரை என்பதினூடாக இதற்கு ஐ சப்போர்ட் திமுக என்று எழுதியிருக்கலாமே என்பது வரை பல்வேறான சொற்களில் ஆனால் ஒரே பொருளிலான விமர்சனங்கள் முகநூல், வாட்ஸ் ஆப் போன்ற சமூகத் தளங்களில் கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

 

கோவன் திமுக தலைவரை சந்தித்த போது கிளம்பி வந்த அதே மாதிரியான விமர்சனங்கள் என்பதால் ஒரு நினைவுபடுத்தலுடன் தொடங்கலாம். கோவன் கருணாநிதியுடனான சந்திப்பு குறித்து தோழர் மருதையன் அளித்த விளக்கங்களை பார்த்தவர்கள் அதன் மீது வைத்த எதிர்வினை என்ன? பருண்மையாகவும், நுணுக்கமாகவும் விரியும் அந்த விளக்கத்துக்கு குறிப்பான விமர்சனங்கள் எதையும் வைக்க முடியாமல் இருப்பவர்கள் தாம் மீண்டும் அதே வகையிலான விமர்சனத்தை இப்போது வைக்கிறார்கள்.

 

ஒரு புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்பு, பாராளுமன்ற முறையின் மீது நம்பிக்கையற்ற, புரட்சியின் மீது நம்பிக்கையுள்ள ஒரு அமைப்பு அது இயங்கும் காலகட்டத்தில், இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளையும் ஒரே மாதிரி சமமாகத் தான் கருத வேண்டுமா? என்றொரு கேள்வியை எழுப்பினால் இவர்களின் பதில் என்னவாக இருக்கும். அப்படி கருத வேண்டியதில்லை என்பது தானே. என்றால் இவர்களின் இந்த விமர்சனத்தின் கோணம் அல்லது நோக்கம் என்ன?

 

ஒரு கருத்து கூறப்பட்டால் அது சரியா? தவறா? எனப் பார்க்காமல் இது சாதகமானதா? பாதகமானதா? எனப் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் இது. 2ஜி ஊழல் பெரிதாக பேசப்பட்ட காலத்திலும் பு.ஜவின் விளக்கங்கள் திமுக ஆதரவு எனும் சாயலில் இருப்பதாக பலர் கூறினார்கள். ஆனால் அது தான் சரியானது என இன்று பலர் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். 2ஜி ஊழல் பெரிதாக பேசப்பட்டதில் என்ன நுண்ணரசியல் தொழிற்பட்டதோ அதே நுண்ணரசியல் தான் இப்போது அதிமுகவும் திமுகவும் சமம் என்பதிலும் தொழிற்படுகிறது.

 

அந்தக் கட்டுரை திமுக, அதிமுக எனும் இரண்டு கட்சிகள் குறித்த மதிப்பீடு அல்ல. அது ஒரு எதிர்வினை. அதை திமுக குறித்த மதிப்பீடு என்று கருதிக் கொள்பவர்கள், சூழலை பொருத்திப் பார்க்காமல் இரண்டு கட்சிகளை மட்டும் தனித்த துண்டுகளாக எடுத்துக் கொண்டு பரிசீலிக்கிறார்கள் என்றே பொருள் கொள்ளப்படுவார்கள். அல்லது இது தேர்தல் காலம் என்பது மட்டும் தான் சூழல் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று பொருள் கொள்ளப்படுவார்கள். இதை ஒப்புகிறார்களா விமர்சிப்பவர்கள்?

 

பார்ப்பனிய சக்திகள் தங்களை பல தளங்களிலும், பல வழிகளிலும் பலப்படுத்திக் கொண்டு வருகின்றன. அவர்களுக்கு தடையாக இருக்கும் சில மாநிலங்களில் தமிழகமும் ஒன்று. இந்தத் தடையை உடைப்பதற்கு அவர்கள் கையாளும் உத்திகளில் ஒன்று தான் திமுகவை ஒழிப்பது. உடனே, திமுக தான் பார்ப்பனீயத்தை ஒழிக்கப் போகிறதா? திமுக பாஜக வுடன் கூட்டணி வைக்கவில்லையா? என்றெல்லாம் தட்டையாக கேள்வி எழுப்பாதீர்கள். அதிமுக எந்த நிர்பந்தங்களும் இல்லாத நிலையிலும் ஆடு வெட்ட தடைச் சட்டம், மதமாற்ற தடைச் சட்டம், அயோத்தியில் ராமர் கோவில் போன்ற பார்ப்பனிய நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு களம் அமைத்துக் கொடுத்த கட்சி. திமுக வாக்கு வங்கி எனும் அடிப்படையிலேனும் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகும் உரிமை, சீர்திருத்தத் திருமணம் உள்ளிட்டு எந்தக் கல்லூரியில் ராமன் பொறியியல் படித்தான் என்று கேள்வி எழுப்பும் கட்சி. இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் பார்ப்பனியம் திமுகவை பார்க்கிறது.

 

கடந்த திமுக ஆட்சியின் காலத்தை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். ஆட்சியை விமர்சிக்க கிடைத்த எந்த குறைந்தபட்ச வாய்ப்பையும், எந்த ஊடகமும் நழுவ விட்டதில்லை. ஆனால் இன்று எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தாலும் அதை மூடி மறைப்பதற்கு எந்த ஊடகமும் தயங்கியதே இல்லை. ஊடகங்கள் மட்டுமல்ல அனைத்து துறைகளிலும் இதே நிலை தானே நிலவுகிறது. ஏன், இந்தத் தேர்தலில் கூட பதுக்கப்பட்ட பணத்தை சோதனையிட்ட தேர்தல் கமிசன் எப்படி செயல்பட்டது. அல்லது இது திமுகவுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தால் எப்படி செயல்பட்டிருக்கும்? அரசு நிர்வாகம் தொடங்கி ஊடகங்கள், நீதிமன்றங்கள் வரை அனைத்திலும் இந்த நிலை தானே. திமுகவுக்கு யாருக்கும் பணம் கொடுத்து, பயம் கொடுத்து சரிக்கட்ட தெரியாதா? அல்லது லாபியிங் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாத கட்சியா திமுக? இந்த தேர்தலில் கூட மநகூ அதிமுகவின் பி டீம் எனும் கூற்றை சாத்தியமே இல்ல என்று முற்று முழுதாக புறந்தள்ளி விட முடியுமா? யதார்த்தத்தில் திமுகவையும் அதிமுகவையும் தெளிவான எல்லைக் கோட்டுடன் எல்லா இடங்களிலும் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியுமா?

 

ஆக, அனைத்திலும் செயல்படும் இந்த வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்கும் பார்வை, எந்த அடிப்படையிலிருந்து ஏற்பட்டிருக்கிறது? என்பது முக்கியமான கேள்வி. இதற்கு பார்ப்பனீயம் என்பதன்றி வேறு பதில் இல்லை. பார்ப்பனீயத்தை எதிர்க்கும் வரலாற்றுக் கடமையிலிருந்து ஒரு புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்பு விலகி நிற்க முடியுமா? எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் இந்த வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்கும் பார்வையை மக்களிடம் மறைத்து எல்லாம் ஒன்று தான் என்று போடப்படும் நாடகங்களை மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்படுத்தும் கடமை யாருக்கு இருக்கிறது? அல்லது எல்லா கோணங்களிலிருந்தும் நீங்கள் பார்ப்பனீயத்தை எதிர்க்கலாம், ஆனால் இந்தக் கோணத்திலிருந்து மட்டும் எதிர்க்கக் கூடாது என்று இலக்கணம் சொல்ல, வரம்பிட நினைக்கிறார்களா?

 

எல்லாம் சரி, தேர்தல் காலத்தில் இது திமுகவுக்கு சாதகமானது இல்லையா? அப்படி ஒரு தோற்றம் இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் அந்த பார்ப்பனீயப் பார்வை தீவிரமாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த தேர்தல் காலத்தில் இதைச் சொல்லாமல் வேறு எப்போது சொல்வது? தவிரவும் இது இப்போது தான் சொல்லப்படுகிறது என்பதும் முன்னர் வெளிவந்த பல பழைய கட்டுரைகளை மறந்து விட்ட ஒரு கணிப்பு. மட்டுமல்லாமல் திமுக வலைதளங்கள் இந்தக் கட்டுரையை பரப்புகின்றன என்றும் கூறப்படுகிறது. அவ்வாறு செய்வதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மதத்துக்கு எதிராக எழுதப்படும் ஒரு கட்டுரையை பிற மதத்தினர் தங்களுக்கு ஆதரவாக பயன்படுத்தினால் அதை என்ன செய்துவிட முடியும்? மெய்நிகர் உலகில் இது தவிர்க்க முடியாதது.

 

இப்போது திமுகவுக்கு சாதகமாக இருக்கிறது என்பவர்கள், அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவே இப்போது அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்படாமல் இருந்து எல்லாரும் சமம் எனும் கருத்து நிலைப்பது அதிமுகவுக்கு சாதகமாக அமைகிறதே என்பது குறித்து என்ன கூறுவார்கள்? அந்தக் கட்டுரை திமுகவுக்கு ஆதரவானது என்பதை விட ஒரு பார்ப்பனிய உத்திக்கு எதிரானது என்பதே சரி.

 

இரண்டு கம்யூனிஸ்டுகள், அதிமுக, தேமுதிக, வைகோ என எல்லாரையும் கடுமையாக விமர்சித்து விட்டு திமுகவை மட்டும் மென்மையாக கையாளுவது ஏன்? இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்புவது உள்நோக்கம் கொண்டது. இதுவரை திமுகவை விமர்சிக்கவே இல்லை என்கிறார்களா? திமுகவை, கருணாநிதியை கடுமையாக விமர்சிக்கும் பல கட்டுரைகளை எடுத்துக்காட்ட முடியும். மாறாக, இந்த கட்டுரையின் நோக்கம் வேறு. இது திமுகவையோ, அதிமுகவையோ விமர்சிக்கும் நோக்கத்தை விட இரண்டையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கத்தைத்தான் விமர்சிக்கிறது, அம்பலப்படுத்துகிறது. கட்டுரையின் நோக்கம் ஒன்றாக இருக்க அதை வேறொன்றாக திரிப்பது ஏன்?

 

மநகூ எனும் இரண்டுக்கும் மாற்றான அணியை கிண்டலாக விமர்சித்து விட்டு அதிமுகவை விட திமுக சிறந்தது என்று கூறுவது எப்படி சரியாகும்? போலி கம்யூனிஸ்டுகள் கூட திமுகவை விட பெட்டர் இல்லையா? இப்படி கேட்பது ஒரு விதத்தில் அறியாமை தான். திமுக, அதிமுக வுக்கு மாற்றாக மநகூ இருக்க முடியாது என்பதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. அதேபோல ஏன் அவர்கள் போலி கம்யூனிஸ்டுகள் என்பதற்கும் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் விலக்கி வைத்துவிட்டு திமுகவை எப்படி பெட்டர் என்று சொல்லலாம் என்று கேட்பது என்ன விதமான புரிதல்? மீண்டும் மீண்டும் இதை வலியுறுத்த வேண்டியதிருக்கிறது. அந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் திமுகவை தூக்கிப் பிடிப்பது அல்ல. மாறாக இரண்டையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கம் வேறாக இருக்கிறது என்பதையே அந்தக் கட்டுரை பேசுகிறது.

 

அது என்ன, திமுக பாஜக வுடன் கூட்டணி அமைத்தால் அது சந்தர்ப்பவாத கூட்டணி, அதிமுக அமைத்தால் அது இயல்பான கூட்டணியா? பார்ப்பனிய ஆதரவில் இரண்டுக்கும் வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை என்றும் கேட்கிறார்கள். ஆடுமாடு வெட்டத் தடை எனும் அதிமுகவின் இயல்புக்கும், ராமன் எந்தக் கல்லூரியில் பொறியியல் படித்தான் எனும் திமுகவின் இயல்புக்கும் இடையே வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை என எண்ணினால் அதை எப்படி ஏற்க முடியும்? ஒட்டுமொத்த அளவில் ஆராயும் அதே நேரம் நுணுக்கமாகவும் ஆராய்வது தான் மார்க்சிய ஆய்வு. ஆனால் விமர்சிப்பவர்களோ, அதிமுகவும் குஜராத்தில் மோடியை ஆதரித்தது, திமுகவும் மோடியை ஆதரித்தது எனவே இரண்டும் ஒன்று தான் என்று மேலெழுந்தவாரியாக முடிவு செய்து அதையே மார்க்சிய ஆய்வு என ஏற்கச் சொல்லுகிறார்கள்.

 

என்ன இருந்தாலும் இது ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய் என்று சொல்லும் அமைப்பல்லவா? ஆம். அதில் ஏதேனும் மாற்றம் வந்து விட்டிருக்கிறது என்று எண்ணுகிறீர்களா? அல்லது இது இரட்டை மொழியில் பேசும் அமைப்பு என்று கூற விரும்புகிறீர்களா? கடந்த கால வரலாற்றிலிருந்து ஏதேனும் சான்று காட்ட முடியுமா அதற்கு? அதே ஏப்ரல் 2016 இதழ் தேர்தல் முறையை நரகலில் நல்லரிசி தேடாதீர் என்று தான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இதழின் இன்னொரு கட்டுரையான தோற்றுப் போனது அரசுக் கட்டமைவு! தேர்தல்கள் தீர்வைத் தராது!!’ என்பதில் தொடக்கமே இப்படி இருக்கிறது, “தமிழக மக்கள் முன் அதிமுக, திமுக, தேமுதிக, பாமக, பாஜக, மநகூ என நீளும் பட்டியலில் எந்த ஒரு கட்சியும் மக்களின் முழு நம்பிக்கைக்குறியதாக, மாற்று எனக் கூறுவதற்குத் தகுதியுடையதாக இல்லைஎன்று தான் தொடங்குகிறது. எனவே, விமர்சிப்பவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை மறு பரிசீலனை செய்யுங்கள். தேவைப்பட்டால் இது குறித்து இன்னும் விரிவாக பேசலாம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தேர்தல் கமிசனின் அயோக்கியத்தனம்

vote 2

தமிழகத்தில் தேர்தல் ஜுரம் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அப்படித்தான் குறிப்பிட விரும்புகின்றன அனைத்து ஊடகங்களும். அதாவது பொய்யாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த கொள்கை நிலைப்பாடுகளைக் கூட காற்றில் கடாசி விட்டு காசுக்காகவும், சீட்டுக்காகவும் மாறி, மாறி; மாற்றி மாற்றி பேசுவதையும் செயல்படுவதையும் தேர்தல் ஜுரம் என அடையாளப்படுத்துகின்றன ஊடகங்கள். இதுவரை ஓட்டுக் கட்சிகள் போட்டி போட்டு பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்த தமிழக தேர்தல் களத்தில், அந்தக் கட்சிகளுக்கு நிகரான ஒரு பிரச்சாரத்தை செய்து கொண்டிருக்கிறது தமிழக தேர்தல் கமிசன். அதாவது, மக்கள் நூறு விழுக்காடு வாக்குப் பதிவை உறுதி செய்ய வேண்டுமாம். அது அவர்களின் ஜனநாயகக் கடமையாம். இதற்காக சுவரொட்டிகள், பேனர்கள் தொடங்கி, இன்னும் ஓட்டுப் போடும் வயதே வராத பள்ளிக் குழந்தைகளை இந்த வறுத்தெடுக்கும் வெய்யிலில் ஊர்வலம் போகச் செய்திருப்பது வரை ஏராளமான முயற்சிகளை செய்து வருகிறது தேர்தல் கமிசன். இவைகளோடு மட்டுமல்லாது இந்தமுறை ஒவ்வொரு ஊரிலும் மக்கள் கூடும் பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்து மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தி வருகிறது. மக்களுக்கு குறிப்பிட்ட இந்த விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தியே தீர்வது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு செயல்படும் தேர்தல் கமிசனின் இந்த நடவடிக்கைகள் மக்களை கேலி செய்வது போல் இருக்கிறது.

 

முதலில் தங்களுக்கு இருக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமை(!)யை மதிக்காமல், ஓட்டுப் போடுவது ஒரு வீண் வேலை என எண்ணி வாக்களிக்கப் போகமல் இருப்பது யார்? மக்களை மதிக்காமல் செயல்படும் உயரதிகாரிகள். பெரும் பணக்காரர்கள், மேல்தட்டு ரவுடிக் கும்பல் போன்றவர்கள் தாம் ஓட்டுப் போடுவதில்லை. நான் ஏன் ஓட்டு போடனும் என்று திமிருடன் கூறும் இவர்களை தேர்தல் கமிசனின் விழிப்புணர்வு(!) அலப்பறைகள் எந்த வகையிலேனும் சலனப் படுத்துமா? இவர்களை ஓட்டு போட வைக்க ஏதாவது திட்டம் வைத்திருக்கிறதா தேர்தல் கமிசன்? இதற்கு எதிர்பக்கத்தில் உழைக்கும் மக்கள் ஓட்டு போடுவது தங்களின் உரிமை என தவறாகவேனும் உணர்ந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு நாள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் சாப்பிட முடியாது எனும் நிலையிலும் கூட அதை தியாகம் செய்து விட்டு வரிசையில் நின்று ஓட்டு போடுகிறார்கள். இவர்கள் இந்த தியாகத்தை செய்யவில்லை என்றால் இந்திய ஜனநாயகத்துக்கே ஒரு பொருளும் இருக்காது. இந்த மக்களிடம் சென்று வாக்களிப்பது உங்கள் ஜனநாயக் கடமை என்கிறது தேர்தல் கமிசன். ஓட்டுப் போடுவது ஏதோ பட்டப்படிப்பு படிப்பது போன்று கடினமான ஒன்று என்பதைப் போல் அதை சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு பேருந்து நிலையங்கள் தோறும் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்திருக்கிறதே தேர்தல் கமிசன். இது திமிர்த்தனம் இல்லையா? இது உழைக்கும் மக்களை கேலி செய்வது இல்லையா?

 

உழைக்கும் மக்களில் வாக்களிக்கச் செல்லாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாக்களிக்கும் முறையை மதிக்காதவர்களாக இருந்ததில்லை. மாறாக, முந்திய தேர்தல்களில் ஓட்டு போட்டவர்களாக, இனிவரும் தேர்தல்களில் ஓட்டுப் போடும் எண்ணத்துடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் ஓட்டு போடவில்லை என்றால், ஒரு முதலாளி ஓட்டுப் போடுவதற்கு அனுமதியளிக்காத அல்லது, விடுப்பு அளிக்காத நிலையில் அல்லாது, இது போன்ற காரணங்களினால்; தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஏதோ ஒன்றை செய்து தராத அரசுக்கு எதிராக ஒரு போராட்ட முறையாக ஓட்டுப் போட மறுத்திருப்பார்கள். இந்தக் காரணங்களில் எதையாவது சரி செய்யும் முனைப்போ, அதிகாரமோ, கரிசனையோ இருக்குமா தேர்தல் கமிசனிடம்? பின் இந்த மக்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயக் கடமை என்று சொல்லும் அறுகதை என்ன இருக்கிறது தேர்தல் கமிசனுக்கு?

 

பொதுவாக தேர்தல் கமிசன் மாதிரி வாக்குச் சாவடி போன்று புதிது புதிதாய் உத்திகளை கண்டுபிடித்து செயல்படுத்துவது என்பதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களை ஒடுக்கும் ஒருவித ஏமாற்று வேலை. தேதல் கமிசன் என்பது அரசின் ஒரு அங்கமன்று அது ஒரு தன்னாட்சி உரிமை பெற்ற அமைப்பு என்று கூறிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அது பயன்படுத்துவதெல்லாம் அரசு அதிகாரிகளைத்தான். எந்த அதிகார அமைப்பு மக்களுக்கு பதில் கூறும் தேவையை கொண்டிருக்கவில்லையோ அந்த அரசு எந்திரத்தின் அதிகாரிகளைத்தான் தேர்தல் கமிசன் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அதாவது, நேற்று வரை எந்த மக்களுக்கு எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களோ அந்த மக்களிடம் இன்று ஜனநாயகக் கடமையை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் சிந்தனையில் பிறக்கும் அனைத்தும் மக்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கும் என்பதற்கு தேர்தல் கமிசனின் சீர்திருத்தங்களை நினைவுபடுத்தினாலே போதும்.

 

தேர்தல் நேரத்தை 8 மணியிலிருந்து 5 மணி வரை என்று அலுவலக நேரம் போல் மாற்றினார்கள். நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் அன்றாடங்காய்ச்சிகள். ஒரு நாள் வேலை இழப்பு என்பது அவர்களுக்கு வருமானத்தில் அலட்சியப்படுத்த முடியாத ஒரு பகுதியை இழப்பதாகும். ஆகவே, அதை முன்னிட்டு காலை ஆறு மணியிலிருந்து இரவு எட்டு மணி வரை என்று வாக்குப்பதிவு நேரத்தை மாற்ற முனைவார்களா? செய்தால் வாக்குப் பதிவு இன்னும் அதிகமாக நடக்குமே. ஆனால் இப்படி சிந்திக்கக் கூட அவர்களால் முடியாது.

 

டாஸ்மாக்கை மூடு என்று சுவரொட்டி ஒட்டினால் கூட தேர்தல் அலுவலரிடம் அனுமதி பெறவில்லை என்று சுவரொட்டியை கிழிக்கிறது போலீசு. இது ஜனநாயக நாடு என்று கூறிக் கொண்டே என்னிடம் அனுமதி கேட்காமல் சுவரொட்டி கூட ஒட்டக் கூடாது என்கிறார்கள். இதன் தெளிவான நோக்கம் மக்களிடம் நேரடியாக எந்தப் பிரச்சனையையும் கொண்டு போக விடக் கூடாது என்பது தான். தொலைக்காட்சியில் பிரச்சாரம் செய்து கொள்ளலாம் அது அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. மக்களுக்கு எது சென்று சேர வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்களோ அது மட்டுமே தொலைக்காட்சிகளில் விவாதப் பொருளாகும். அச்சு ஊடகங்களில் விளம்பரம் செய்து கொள்ளலாம். அது பெரும்பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம் மட்டுமல்லாது மக்கள் பிரச்சனைக்கான தீர்வுகளையோ, அடிப்படைகளையோ அச்சு ஊடக விளம்பரங்கள் தராது. மட்டுமல்லாது, பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு விளம்பரங்களையே செய்திகளாகத் தரும். மக்கள் இவர்கள் தெரிந்தெடுத்துத் தரும் செய்திகளை மட்டுமே கொண்டு தங்கள் சமூக உணர்வுகளை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மாறாக ஒரு பகுதி மக்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை பொதுவில் வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்றாலோ, அதற்கு ஆதரவாக தேர்தலை புறக்கணிக்கிறோம் என்றாலோ அதை தேர்தல் கமிசன் ஆதரிக்காது. ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய் என்று பிரச்சாரம் செய்ய சுவரொட்டி ஒட்ட தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமா? அப்படி என்றால் ஜனநாயகம் என்பது என்ன? எதை தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமோ அது மட்டுமே ஜனநாயகம். இது எப்படி மக்களுக்கான ஜனநாயகமாக இருக்கும்?

 

இதற்கேல்லாம் மேலாக ஒன்று இருக்கிறது. அது தான் நோட்டோ. உங்கள் தொகுதியின் எந்த வேட்பாளரையும் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் அதை தெரிவிப்பதற்கு நோட்டோ பொத்தானை அழுத்துங்கள். பார்த்தீர்களா? எவ்வளவு ஜனநாயகத்தை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறோம் என்றார்கள். அண்மையில் தலைமை தேர்தல் அதிகாரியிடம், நோட்டோவுக்கு அதிகம் வாக்குகள் பதிவானால் என்னவாகும்? என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் கூறிய பதில் என்ன தெரியுமா? .. .. ஹி .. .. ஹி .. .. அவை செல்லாத ஓட்டுகளாக அறிவிக்கப்படும். இப்படி சொல்வதன் பொருள் என்ன தெரியுமா? உழைக்கும் மக்களை கேவலப் படுத்துவது.

 

மக்களின் வரிப்பணத்தில் கோடி கோடியாய் கொட்டிச் செலவழித்து, ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை, நூறு விழுக்காடு ஓட்டுப்பதிவு, மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி என்று விளம்பரம் செய்வார்களாம். எந்த வேட்பாளரையும் பிடிக்கவில்லை என்று மக்கள் ஓட்டுப் போட்டால் அதை செல்லாது என்று அறிவிப்பார்களாம். அயோக்கியத்தனம் இல்லையா இது. மக்களை இப்படி கேவலப்படுத்துவதற்கு தேர்தல் கமிசனுக்கு யார் அதிகாரம் தந்தது?

 

இதை முழுமையாகப் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஓட்டுப் போடும் நடைமுறை மீது யார் அலட்சியம் காட்டி, மீறி, ஓட்டுப் போடாமல் இருக்கிறார்களோ அவர்களை யாரும் எந்த விதத்திலும் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை ஊடகங்களில் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயகக் கடமை என்று சின்னதாக எழுதி அதைவிட இரண்டு மடங்கு பெரிதாக பரணி சில்க் ஹவுஸ் என்று தங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதாவது தங்கள் ஜவுளிக் கடை விளம்பரத்துக்கு ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்பதை பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதை தேர்தல் கமிசன் தடுக்காது. மறுபக்கம், யார் ஓட்டு போடுவது தங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்று கருதி அதற்காக தங்கள் ஒரு நாள் வருமானத்தை தியாகம் செய்கிறார்களோ அவர்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது உங்கள் கடமை என்று திரும்பத் திரும்ப அலுப்பூட்டும் விதத்தில் விளம்பரம் செய்கிறது. மக்கள் முட்டாள்கள் அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது அதனால் ஓட்டுப் போட சொல்லித் தருகிறோம் என்று மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி வைப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் கருத்தை தண்ணீர் தரவில்லை என்றால் தேர்தலை புறக்கணிப்போம் என்று நோட்டிஸ் ஒட்டினால் தெரிவித்தால் கழுதையைப் போல் அந்த சுவரொட்டியை தின்கிறது. அவர்கள் தங்கள் கருத்தை எல்லாருமே திருடர்கள் தான் என்று நோட்டோவுக்கு ஓட்டுப் போட்டால், அதை செல்லாது என்று நிராகரிக்கிறது. இந்த தேர்தல் முறை யாரை மரியாதை செய்கிறது? யாரை கேவலப்படுத்துகிறது?

 

மக்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் இது. கடந்த 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஓட்டுப் போட்டு பார்த்தாயிற்று. மக்கள் கோரிக்கை எதுவும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. நிறைவேறியிருந்தாலும் அது கொள்ளையடிப்பதற்கான வாய்ப்பு அல்லது மக்கள் தங்கள் மீது கோபம் கொண்டுவிடக்கூடாதே என்று மடைமாற்றும் உத்தி காரணமாகத்தான் நிறைவேறி இருக்கிறது. மக்களிடம் ஓட்டு வாங்கி அதிகாரத்துக்கு வந்து அவர்கள் அடிக்கப் போகும் கொள்ளைக்கு லைசன்ஸ் வழங்குவது தான் ஓட்டுப் போடுவதின் ஒரே பயன். குறைந்த பட்சம் அவர்களை திருப்பி அழைக்கும் அதிகாரமாவது மக்களுக்கு வேண்டாமா?

 

மக்களை கேவலப்படுத்தும் இந்த தேர்தல் முறையை புறக்கணிப்போம்.

 

தேர்தலை புறக்கணிக்கக் கோரும் கட்டுரைகள் தொடரும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

முல்லை பெரியாறு: கேரள அடாவடியும் தமிழகத்தில் எழுச்சியும்

நீறு பூத்து கனன்று கொண்டிருந்த முல்லைப் பெரியாறு அணை பிரச்சனையை கேரளாவில் நடக்கவிருக்கும் இடைத்தேர்தல் விசிறிவிட்டு வெடித்துப் பரவச் செய்திருக்கிறது. எதிர்க்கட்சியும் ஆளும்கட்சியும் சம எண்ணிக்கையில் இருக்கும் கேரள சட்டமன்றத்தில் வரப்போகும் ஒரு தொகுதிக்கான இடைத்தேர்தல் அவைகளுக்கான இழுபறியை வாழ்வா சாவா நிலைக்கு கொண்டு வந்து விட, இரண்டுக்குமே முல்லை பெரியாறு ஆயுதமாகி இருக்கிறது. ஓட்டுக்கட்சி பன்றித் தொழுவத்தில் களறியிடுவது என்று ஆனபின் கம்யூனிஸ்டுகள் என்று பெயரை மட்டும் தாங்கியிருப்பதால் கட்சி நிலைபாடு குறித்து பரிசீலனை ஏற்பட்டுவிட முடியுமா? தங்கள் பங்குக்கு அள்ளிப் பூசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முல்லை பெரியாறு குறித்து கேரளா எடுத்து வைக்கும் அனைத்து வாதங்களும் உண்மைக்கு மாறானவை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் தமிழகத்தினால் முறியடிக்கவும் பட்டிருக்கின்றன. நீதிமன்ற தீர்ப்பு உட்பட தமிழகத்தின் முயற்சிகளையும், முன்னேற்றங்களையும் கேரளா அநீதியான முறையிலேயே மீறிவந்திருக்கிறது. என்றாலும் கூட இன்றைய நிலையில் முல்லை பெரியாறு குறித்து கேரள மக்களிடம் இருக்கும் உணர்வு தமிழக மக்களிடம் இல்லை. தேனி உள்ளிட்ட இடங்களில் மட்டுமே மக்கள் போராடி வருகிறார்கள், ஏனைய பகுதிகளில் இன்னமும் இது செய்தியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஊடகங்களும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகளும் கேரளாவில் செய்ததைப் போன்ற ஒருங்கிணைந்த பரப்புரையை தமிழக ஊடகங்களோ, இங்குள்ள ஓட்டுக்கட்சிகளோ செய்யவில்லை.

கொந்தளிப்பான இன்றைய நிலையிலும் கூட, கேரளா தண்ணீர் தர மறுக்கிறது என்பது போன்று தான் இங்கு பரப்புரை செய்யப்பட்டு வருகிறது. இதற்கு மாறாக புதிய அணை கட்டி தண்ணீர் தருகிறோம் என்று தானே கூறுகிறோம் மறுக்கவில்லையே என்று கேரளாவிலும் பேசப்பட்டு விருகிறது. ஆனால் இது தண்ணீர் பற்றாக்குறை குறித்த பிரச்சனையல்ல, அணையின் உரிமை யாருக்கு எனும் பிரச்சனை. இது புரியவைக்கப்படாததால் தான் அவர்கள் தான் தண்ணீர் தருகிறோம் என்று கூறுகிறார்களே எனும் எண்ணம் தமிழகத்தின் பிறபகுதிகளில் நிலவுகிறது.

1979ல் தொடங்கிய இந்தப் பிரச்சனையில் அடாவடி செய்யும் கேரளத்திற்கு சாதகமாக பல்வேறு கட்டங்களில் தமிழக ஒட்டுக் கட்சிகளால் விட்டுக் கொடுப்புகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. தமிழகத்தின் வசம் இருந்த இந்த அணையின் பாதுகாப்பு பணியை 1980ல் கேரள காவல்துறைக்கு மாற்ற அனுமதித்தார் எம்.ஜி.ஆர். தொடர்ந்து அணையை பலப்படுத்த எடுத்த முயற்சிகளுக்கு கட்டுமான ஊழியர்களை தாக்குவது, பொறியாளர்கள் மீது வழக்கு தொடுத்து கைது செய்வது, வாகனங்களை கைப்பற்றுவது என்று ஆண்டுக்கணக்கில் கேரள அரசுகள் செய்து வந்த இடையூறுகளுக்கு எதிராக தமிழகத்தில் எம்.ஜி.ஆர்., கருணாநிதி அரசுகள் சிறு முணுமுணுப்பைக் கூட காட்டியதில்லை. அவ்வளவு ஏன், ஒரு சட்டமன்ற தேர்தலின் போது கேரளாவில் போட்டியிட்ட ஜெயா தலைமையிலான அதிமுக தேர்தல் வாக்குறுதியில் முல்லை பெரியாறு அணையில் நீரை தேக்க அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று கூறியே ஓட்டுக் கேட்டது. 2006ல் நீர் மட்டத்தை உயர்த்திக் கொள்ளலாம் என நீதி மன்ற தீர்ப்பு வந்தபோது ஆட்சியில் இருந்த ஜெயா, அதை செயல்படுத்த எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. தீர்ப்புக்குப் பிறகு, கேரளா அளித்த வரைவுத் திட்டத்தை ஏற்று ஐவர் குழுவை நீதிமன்றம் ஏற்படுத்தியபோது அதை எதிர்த்திருக்க வேண்டிய கருணாநிதி ஏற்றுக் கொண்டார். இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அணையின் மீதான தமிழகத்தின் உரிமைகளை கேரளா கபளீகரம் செய்தபோது ஒற்றுமையாய் ஆதரித்த ஓட்டுக் கட்சிகள், இன்று கேரளத்திற்கு எதிராக அனைத்துக் கட்சிகளும் ஓரணியில் நிற்பதாக படம் காட்டுகின்றன.

நீதிமன்றங்களும் பலமுறை நியாயமற்று கேரள சார்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்துள்ளன. உச்சநீதி மன்றம் தான் வழங்கிய தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்த மறுத்து, கேரளா செய்த மேல்முறையீட்டு மனுவை தானே விசாரித்தது எந்த சட்ட அடிப்படையில் வரும்? உச்சநீதி மன்றம் தீர்ப்பு வழங்கிய சில நாட்களில் புதிய சட்டத் திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்து தீர்ப்பை செல்லாக் காசாக்கியது கேரளா. இதை எதிர்த்து தமிழ்நாடு அந்த சட்டத் திருத்தத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று வழக்கு தொடர்ந்தது. இந்த வழக்கையும், அதாவது கேரள சட்டமன்றத்தில் செய்யப்பட்ட சட்டத் திருத்தத்தை ஏற்கலாமா? கூடாதா? என்று தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய இந்த வழக்கையும், ஏற்கனவே அணையின் நீர்மட்டத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்று அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்ப்பை எதிர்த்து கேரளா தொடர்ந்த மேல் முறையீட்டு மனுவையும் ஒன்றாக இணைத்து ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட சட்ட அமர்வுக்கு மாற்றியது எந்த சட்ட அடிப்படையில் சரியானது? இரண்டு வேறு வேறு வழக்குகளை ஒன்றாக இணைத்ததன் மூலம் உச்சநீதி மன்றம் தான் வழங்கிய தீர்ப்பை தானே குப்பைக் கூடைக்கு அனுப்பியது. இத்தனைக்கும் மேலாக வழக்குகள் நிலுவையில் இருக்கும் நிலையிலேயே, அந்த இடத்தில் புதிய அணை கட்டுவதற்கான ஆய்வுகளை நடத்த கேரளாவுக்கு அனுமதி வழங்குகிறார் காங்கிரஸ் அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷ். ஆக கேரள அரசு, உச்சநீதி மன்றம், மத்திய அரசு ஆகிய மூன்றும் இணைந்து தான் முல்லை பெரியாறு பிரச்சனையை இன்று கொதி நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கின்றன.

திமுக வழக்கம் போல உண்ணாவிரதம், மனிதச் சங்கிலி என்று போராட்டங்களையும்(!) இந்த விசயத்தில் தமிழக அரசுடன் ஒத்துழைப்போம் என்று அரசியல் நாகரீகத்தையும்(?) காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஜெயாவோ தானே உண்ணாவிரதம் இருந்துவிடலாமா? அல்லது ஒரு நாள் பந்த் நடத்தலாமா? என்று சோதிடர்களிடம் ஆலோசனையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். தமிழ்வாதக் கட்சிகளோ மலையாளிகளை அடி, மலையாளக் கடைகளை நொறுக்கு என்று இனவாதத்தை தொடங்கி விட்டார்கள். வைரமுத்து போன்ற உலக மகா கவிஞர்களுக்கு சோவியத் யூனியன் ஞாபகத்திற்கு வந்துவிட்டது. தேசியக் கட்சிகளான காங்கிரஸ், பாஜக, போலிகள் மாநிலத்திற்கு ஏற்றார்ப் போல் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எப்போதும் ’சவுண்டு’ மட்டுமே விடும் இளங்கோவன் இப்போதும் உம்மன் சாண்டியை டிஸ்மிஸ் செய்ய வேண்டும் எனக் கூறியிருக்கிறார். இதை ஏன் அவர் சோனியா காந்தியிடம் கூறக் கூடாது? அணையை உடைக்க கம்பிகளுடன் வெறித்தனத்தைக் காட்டிய கேரள பாஜகவை தண்டிக்கக் கோரி பாஜக தலைமையிடம் தமிழக பாஜக வற்புறுத்தலாமே, இந்தப் பிரச்சனையை தோற்றுவித்து எண்ணெய் ஊற்றி வளர்த்து வரும் கேரள தோழர்(!)களிடம் இங்குள்ள சீபீஎம் மேடையில் சர்வதேசியம் பேசிக் கொண்டும் மக்களிடம் பிராந்திய இனவெறியை கிளப்பியும் கம்யூனிச வித்தை காட்டுவது குறித்து விமர்சனம் வைக்கலாமே. அதைவிட்டு கேரளாவில் அணையை உடை என்றும் தமிழ்நாட்டில் அணையை பாதுகாப்போம் என்றும் இந்தக் கட்சிகள் வசனம் பேசுவது அப்பட்டமான மோசடி அல்லவா?

இவைகளுக்கு மாறாக, தேனி பகுதியிலுள்ள விவசாயிகள் புதிய எழுச்சி மிகுந்த வரலாற்றை படைத்திருக்கிறார்கள். எழுபதாயிரம் விவசாயிகள் வரை திரண்டு, ஓட்டுக் கட்சிகளைப் புறக்கணித்து அணையைக் கைப்பற்ற கிளம்பி விட்டார்கள். குமுளி வழியான கேரள எல்லையை அடைத்து போக்குவரத்தையும், கேரளாவுக்கு அனுப்பப்படும் பொருட்களையும் தடை செய்தது கேரளாவில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

கேரளாவைப் பொருத்தவரை ஓட்டுக் கட்சிகளின் நச்சுப் பரப்புரைகள் ஊடக பலத்தினாலும், தொடர்ச்சியான முனைப்பினாலும் கடைக்கோடி மக்களையும் சென்றடைந்திருக்கிறது. மட்டுமல்லாது, அணை உடைந்து பல லட்சம் மக்கள் செத்து மடிவதைப் போன்ற குறுந்தகடுகள் வரைகலை உத்திகளுடன் தயாரிக்கப்பட்டு திட்டமிட்டு பரப்பப்பட்டதால் பீதியடைந்திருக்கும் மக்கள் இயல்பாகவே கேரள ஓட்டுப் பொறுக்கிகளின் கோரிக்கைகளுடன் ஒன்றிப் போய்விட்டார்கள். இந்த மக்கள் ஆதரவு எனும் பலம் இருப்பதுதான் கேரள ஓட்டுக் கட்சிகளின் சண்டித்தனங்களுக்கு தடமேற்படுத்தித் தந்திருக்கிறது. ஆனால் அவர்களின் தேவையற்ற பயமும், புரிதலற்று ஓட்டுக் கட்சிகளின் பின்னே அணிவகுப்பதும், தமிழகத்தின் ஐந்து மாவட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்தோடு தொடர்புடையது என்பது அவர்களுக்கு உணர்த்தப்பட்டாக வேண்டும். அவ்வாறு உணர்த்துவதற்கும், கேரள ஓட்டுப் பொறுக்கிகளுக்கு ஒரு நெருக்கடியை ஏற்படுத்துவதற்கும் பயன்படுமாயின் குமுளி, களியக்காவிளை, செங்கோட்டை உள்ளிட்ட இடங்களில் போக்குவரத்தை நிறுத்தி காய்கறி உள்ளிட்டு பொருட்களின் தடையை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், அது ஒருபோதும் இனவாத அடிப்படையில் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது. கேரளாவுக்கு அனுப்பப்படும் பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதற்கே 500 டி.எம்.சி க்கு மேல் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்தலாம்.

பிரச்சனை என்று வந்தால் பேச்சுவார்த்தை நடத்துங்கள் என்று கூறுவதையும், கமிட்டி அமைத்து ஆறப் போடுவதையும் வழமையாக வைத்திருக்கும் மத்திய அரசு, அதை மீறிப்போகும் மாநிலத்தை வழிக்கு கொண்டுவர என்ன செய்திருக்கிறது இதுவரை? அதிகாரிகள் தொடங்கி கடைநிலை ஊழியர்கள் வரை பேச்சு வார்த்தை நடத்தி பின் வழக்கு தொடுத்து தீர்ப்பு வந்தபின் அதையும் செயல் படுத்தாமல் மீறும் மாநிலத்தை ஒன்றும் செய்யாமல் வேடிக்கை பார்த்தால், பாதிக்கப்பட்ட மாநிலம் என்ன செய்வது? முன்னர் வந்த தீர்ப்பை கழிப்பறை காகிதமாக்கியது போல் கேரளா இனியும் நடக்காது என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்? புவியியல் ரீதியாக கடைமாநிலத்தில் வாழும் மக்கள் தண்ணீருக்காக பிற மாநிலங்களிடம் கையேந்த வேண்டுமா? மாநிலங்களிடையேயான பகிர்வில் பொது ஒழுங்கை மீறும் அரசுகள் மீது இராணுவ நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் கேரளாவைக் கண்டிக்குமாறு கோரிக்கை விடுக்கக் கூட தமிழ்நாட்டல் முடியவில்லையே ஏன்? ஏனென்றால், தேவையான உரிமைகள் மாநிலங்களுக்கு இல்லை. பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் கூடிய சுயநிர்ணய உரிமை என்பது வெறுமனே பிரிந்து போகும் உரிமையல்ல. எந்த மாநிலமும் எல்லை மீறாதிருக்கவும் மீறும் போது அதை ஒழுங்கிற்குள் கொண்டுவர தேவையான ஏற்பாடுகளைக் கொண்டதாகவும் இருக்கும்.

தேனி பகுதியில் விவசாயிகளிடம் ஓட்டுக்கட்சிகளை புறந்தள்ளி ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த எழுச்சி தமிழகத்தின் அனைத்து பகுதிகளிலும் பரவ வேண்டும். அது பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் கூடிய சுய நிர்ணய உரிமையை நோக்கி நகர வேண்டும். இப்போதே பிற பகுதிகளில் வணிகர்கள் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் கடையடைப்பு போன்ற போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றன. இவைகளை ஆதரிப்பதும், அதை இலக்கு நோக்கி வளர்த்தெடுப்பதுமே நம்முன் உடனடிக் கடமையாக இருக்கிறது.

தொடர்புடைய பதிவுகள்

முல்லைப் பெரியாற்றின் சிக்கல்களுக்கு அணை கட்டுவது எப்போது?

முல்லை பெரியாறு அணை பிரச்சனையும் தீர்வும் – ஆவணப்படம்

நெய்யாறு: கேரள அடாவடியும், சிபிஎம்மின் எடுபிடியும்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

காவிரிச் சிக்கலும், கருணா ஜெயாவின் விக்கலும்


காவிரி மீண்டும் சுற்றுக்கு வந்திருக்கிறது. எதை எப்போது கிளப்பிவிட்டு திசை திருப்பி தம்மை மறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதில் கட்சி வேறுபாடின்றி அனைத்து அரசியல் வியாதிகளுக்கும் முனைவர் பட்டம் தந்துவிடலாம். கர்நாடகாவில் எடியூரப்பாவிற்கு குருதி அழுத்தத்தை எகிரவைத்த கணக்குகள் பேரங்கள் முடிந்து ஒரு ஓய்வு தேவைப்பட்டது. தமிழகத்தில் வரிசையாக கட்சிமாறிக்கொண்டிருந்த பலவீனத்திலிருந்து மீண்டு அதிமுக கூட்டங்களின் மூலம் பலம் காட்டிக்கொண்டிருந்ததை மறைத்து போக்குக்காட்ட கருணாநிதிக்கு மக்களை பேசவைக்க ஒரு பிரச்சனை தேவைப்பட்டது. அவ்வள‌வு தான் இவர் வழக்கம்போல் கடிதம் எழுத, அவர் கூட்டம் கூட்டி தண்ணீர் இல்லை என்று அறிவிக்க, சுபம். மக்களுக்கு துரோகம் செய்வதில் விஞ்சி நிற்பது நீயா நானா என்று கருணாவிற்கும் ஜெயாவிற்கும் இப்போது அறிக்கைப்போர். மக்களுக்கோ அக்கப்போர்.
1800களின் பிற்பகுதியிலிருந்தே காவிரியின் தண்ணீரை பகிர்ந்துகொள்வதில் தொடங்கிய‌ சிக்கல் இன்னும் நீடிக்கிறது. அன்டை நாடுகளுடனான ஆற்று நீர் ஒப்பந்தங்களே சிக்கலின்றி செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது நாட்டிற்குள் ஓடும் ஆற்று நீரை பகிர்வதில் அப்படி என்ன தீர்க்கமுடியாத சிக்கல்? கன்னடப் பகுதியில் தொடங்கி தமிழகப்பகுதியில் கடலில் கலக்கும் இந்த ஆற்று நீருக்கு இரு மாநிலங்களும் முழு உரிமை கோருவதால் பிரச்சனை ஏற்படுகிறது. இதில் கன்னடத்தில் காவிரியின் தலைப்பகுதி அமைந்திருப்பதால் தனக்கு மிஞ்சியதுதான் தமிழகத்திற்கு என கன்னடம் அடாவடியாக நடந்துகொள்வது சிக்கலை தீவிரப்படுத்துகிறது.
1892, 1924 ஆண்டுகளில் ஆற்று நீரைப் பகிர்வதில் ஒப்பந்தங்கள் செய்துகொள்ளப்பட்டிருந்தும் தீர்க்கப்படாமல் காவிரிப்பிரச்சனை தொடர்ந்துகொண்டிருப்பதில் முக்கியப்பங்கு  காங்கிரஸுக்கு உண்டு. தேசியக் கட்சியான காங்கிரஸ் மாநில ஓட்டு வங்கியை கருத்தில் கொண்டு தமிழகத்திலும் கன்னடத்திலும் எதிரெதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டு பிரச்சனையை இழுத்தடித்து வளர்த்தது. மொழிவாரி மாநில பிரிவினைக்குப் பிறகு இரண்டு மாநிலங்களுமே ஒப்பந்தத்தை மதிக்காமல் தங்கள் மாநில பாசனப்பரப்பை அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றன. 1924 ஒப்பந்தத்தில் 50 ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிட்ட மதிப்பீட்டைவிட அதிகமாக கிடைக்கும் தண்ணீரை எந்த விகிதத்தில் பகிர்ந்துகொள்வது என்பதை மறுபரிசீலனை செய்துகொள்ள‌ வேண்டும் எனும் விதியும் இடம் பெற்றிருந்தது. ஆனால் 1965க்குப் பிறகு 90 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான நீர் பயன்பாட்டுக்கு வந்துவிட்டதால் மாறுபரிசீலனை எனும் பேச்சுக்கே இடமின்றிப் போனது. நீர் பற்றாக்குறை பெரிதாக உருவெடுத்ததும் இரு மாநிலங்களும் ஒவ்வொரு திட்டத்திற்கும் எதிரெதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொள்ள ஆரம்பித்தன.
இந்தச் சிக்கலைத்தீர்ப்பதற்கென்று 1990ல் காவிரி நடுவர் மன்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. அது இடைக்கால தீர்ப்பாக ஆண்டுக்கு 205 டிஎம்சி நீரை தமிழகத்திற்கு அளிக்க வேண்டும் என்று கூறியிருந்தும், கன்னடம் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படும் காலங்களில் வெளியேறும் நீரை கணக்கிட்டு தீர்ப்பின்படி நீர் வழங்கிவிட்டதாக ஏய்த்துவந்தது. இந்த நிலையில் தான் நீண்ட சட்டப்போராட்டத்திற்குப் பிறகு 2007ல் இறுதித்தீர்ப்பு வந்தது. இதில் கன்னடத்தின் அடாவடிக்கு சம்மட்டி அடி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு மாதமும் கொடுக்கவேண்டிய நீரின் அளவைக்குறிப்பிட்டு மொத்தமாக அளவிடுவதை மறுத்திருந்தது. ஆனாலும் வழக்கம் போலவே ஒப்பந்தங்களையும் தீர்ப்பையும் புறந்தள்ளிவிட்டு அந்தந்த நேரத்து ஓட்டு அரசியல் நிலமைகளுக்கு ஏற்ப செயல்பட்டுக்கொண்டிருப்பதால் சிக்கல் தொடர்ந்து நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஜெயலலிதா முதல்வராக இருந்தபோது காவிரி நீர்ப்பிரச்சனை முன்னணிக்கு வந்திருந்த ஒரு நிலையில் மத்திய அரசுக்கு எதிராக உண்ணாவிரதமிருந்தார். இரண்டு முறையாக ஜெயலலிதா ஆட்சியிலிருந்த பத்தாண்டுகளில் ஓரிரு ஆண்டுகளைத்தவிர ஏனைய ஆண்டுகளில் இடைக்காலத்தீர்ப்பான 205 டிஎம்சி நீருக்கும் குறைவாக தண்ணீர் வந்திருந்தும் அதற்காக கன்னடத்தை நிர்ப்பந்திக்கவோ நீரைப் பெறவோ முயலாத ஜெயலலிதா, அதே பிரச்சனைக்கு இன்று கருணாநிதியை குற்றம் சாட்டுகிறார். மத்திய அரசுக்கு உண்ணாவிரதமிருந்தவர் இன்று மறந்தும் கூட மத்திய அரசை கைநீட்ட மறுக்கிறார், ஏன்?

இன்று தான் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்தே காவிரி சிக்கலுக்காக தான் செய்தவற்றைப் பட்டியலிடும் கருணாநிதி, புள்ளம்பாடி கால்வாய்த்திட்டம் உள்ளிட்ட பாசனத் திட்டங்களுக்கு உபரி நீரைத்தான் பயன்படுத்துவோம், அதிக நீர் கோரமாட்டோம் என்று மைய அரசின் திட்டக்கமிசனிடம் உறுதியளித்ததை குறிப்பிட மறந்ததேன்? ஜெயலலிதாவின் அறிக்கைகளுக்கு பதில் சொல்ல செலுத்தும் கவனத்தை இறுதித்தீர்ப்பை அமல்படுத்த கன்னடத்தை வற்புறுத்தவைக்க மைய அரசிடம் முயற்சியெடுக்காததேன்? இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி அறிக்கை விடுத்துக்கொள்கிறார்களேயென்றி, இதில் மைய அரசுக்குண்டான பொருப்பை செயல்படுத்த மறந்தும் கோரவில்லை. காரணம், எதிர்வரும் தேர்தலில் இருவருமே காங்கிரஸின் தயவை எதிர்நோக்கி இருக்கிறார்கள். இதுதான் இருவருக்கும் முக்கியமானதேயன்றி காவிரி நீரோ விவசாயிகளோ அல்ல.

காவிரியின் தண்ணீர் இல்லாமல் விவசாயம் செய்யமுடியாமல் பாதிக்கப்படும் பரப்பைவிட ஏரி குளங்கள் கால்வாய்களை தூர்வாரி பராமரிக்காததால் வெள்ள‌க்காலங்களில் நீரில் மூழ்கி அழுகும் பயிர்களின் பரப்பு அதிகம். இதற்கு யாரைக் குறை சொல்வது? விவசாயிகளின் இரட்சகர்களைப்போல் அறிக்கைவிடும் இருவரும் தத்தமது ஆட்சிக்காலங்களில் விவசாயிகளை ஊடறுக்கும் தனியார்மய தாரளமய கொள்கைகளை தலையிலேற்று செயல்படுத்தியவர்கள்தானே, செயல்படுத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள் தானே. விவசாயிகள் மீது இப்போதென்ன அக்கரை? இவர்களின் லாவணிக் கச்சேரியை ரசித்துக்கொண்டிருப்பது தமிழர்களின் பிறப்புரிமையா என்ன?

இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் இவர்கள் பிரச்சனைகளை பயன்படுத்திக்கொள்வார்களேயன்றி ஒருபோதும் அதை தீர்ப்பதற்கு முனையமாட்டார்கள். அதற்கு விவசாயிகள் ஒன்றிணைய வேண்டும். மாநிலங்களுக்கு பிரிந்து போகும் அதிகாரத்துடன் கூடிய சுய நிர்ணய உரிமையுள்ள கூட்டிணைவு வேண்டும். அப்போதுதான் தீர்வை நோக்கிய திசையில் நகரமுடியும்.


%d bloggers like this: