கந்துவட்டி அரசை எரிப்போம், வாருங்கள்.

Nellai-family-sucide--360x240

 

கண் முன்னே இரண்டு குழந்தைகள் உட்பட ஒரு குடும்பமே தீப்பற்றி எரிவதை காண நேர்வது எத்தனை கொடூரமானது? 23.10.2017 திங்கட்கிழமை காலை நெல்லை ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் மனதை பதற வைக்கும் அந்த திடுக்கிடும் நிகழ்வு நடந்தது. சுற்றி இருந்த மக்கள் கிடைத்த தண்ணீரையும், மணலையும் கொண்டு தீயை அணைக்க முற்பட்டனர். ஆனாலும் தீயின் நாக்குகள் இரண்டு பிஞ்சுக் குழந்தைகளையும் பெற்றோரையும் தின்று தீர்த்தன. தீயின் நாக்குகளை விட கந்து வட்டியின் கொடுங் கரங்கள் எத்தனை வன்மமான கொடூரத்தை நிகழ்த்தி இருக்கிறது?

ஓர் ஆட்சியர் அலுவலகத்தில், குறை தீர்க்கும் நாள் எனும் சடங்கு, அவ்வளவு மக்களை கூட்டி  வாரந்தோறும் நட்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, இது போன்ற தீக்குளிப்பு நிகழ்வுகள் இதற்கு முன்னேயும் நடந்திருக்கும் போது எந்த அளவுக்கு பாதுகாப்பு வசதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்? குறைந்த பட்சம் தீயணைப்பு உருளையோ, அல்லது பயிற்சி பெற்ற தீயணைப்புத் துறை காவலர்களோ ஏன் அந்த இடத்தில் இருந்திருக்கவில்லை? இது தான் முதலில் எழ வேண்டிய கேள்வி. ஆனால் மக்கள் பாரிதாப உணர்ச்சியில் மட்டுமே தங்கி நின்றார்கள். சிறு குழந்தைகளை இப்படி கொன்று விட்டானே .. .. ..  பிஞ்சுக் குழந்தைகளை மட்டுமாவது விட்டு வைத்திருக்கலாமே .. .. ..

ஒருவேளை, ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் தங்களை தீவைத்து எரிப்பதற்குப் பதிலாக வீட்டுக்கு வந்து விசமருந்தி தற்கொலை செய்திருந்தால் .. .. ..? தமிழகத்தில் இது பேசு பொருளாகவே ஆக்கப்பட்டிருக்காது. யாருக்கும் தெரியாமல் கடந்து போயிருக்கும். அப்படி எத்தனையோ தினமும் கடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறது. ஏனென்றால் இந்த சூழலில் சாவதை விட வாழ்வது அத்தனை கடினமாக, கொடூரம் நிறைந்த்தாக இருக்கிறது.

இசக்கி முத்துவும் சுப்புலட்சுமியும் இரண்டு குழந்தைகளையும் எரித்து தங்களையும் ஏன் எரித்துக் கொண்டார்கள்? கந்து வட்டி கொடூரம் என்பது முதல் பதிலாக கூறப்படும். ஆனால் அது மூன்றாவது காரணம் தான். முதலிரண்டு காரணங்கள் அரசை நோக்கி நீள்கின்றன.  மக்களும் சரி, ஊடகங்களும் சரி முதன்மையான காரணங்களை பேச மறுக்கிறார்கள். மக்கள் பரிதாப உணர்ச்சியை தாண்டி அதிகமாக சிந்திப்பதில்லை. ஊடகங்கள் முதன்மையான காரணங்களை மறைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பரிதாபத்தை தூண்டும் வகையில் செய்தியை வடிவமைக்கின்றன, விவாதங்களை நடத்துகின்றன.

ஏன் இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மருகுவதை விட இப்படி கொடூரமாக தங்களை மாய்த்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களை தூண்டியது எது? என்பது தான் முக்கியமான கேள்வி.

கடந்த 2003ல் கந்து வட்டிக்கு எதிராக சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்றளவும் அது நடப்பில் இருக்கிறது. அதேநேரம் கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் 823 பேர் கந்து வட்டி கொடுமையால் தற்கொலை செய்திருக்கிறார்கள் என்றும் ஒரு புள்ளி விபரம் தெரிவிக்கிறது. இது தான் இசக்கிமுத்துவும் அவர் குடும்பமும் தங்களைத் தாங்களே தீவைத்து மாய்த்துக் கொண்ட சூழல்.

இங்கே கந்து வட்டி வாங்காமல் வாழ முடியாது என்னும் இழி நிலைக்குத் தான் உழைக்கும் மக்கள் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விவசாயம் செய்து பிழைக்க முடியாது எனும் நிலை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இடுபொருட்களுக்கான விலையை தனியார் நிறுவனங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ள அனுமதி அளித்திருக்கும் அரசு, விளைவிக்கும் உணவு தானியங்களுக்கு போதிய விலையை விவசாயியை நிர்ணயிக்க விடாமலும், தானும் நிர்ணயிக்காமலும் கழுத்தறுக்கிறது. இதனால் தான் விவசாயம் செய்வதை விட எவ்வளவு குறைந்த கூலியானாலும் பரவாயில்லை என்று நகரங்களில் கூலி வேலைக்காக ஓடுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் தன் சொந்த கிராமமான காசிதர்மத்தை விட்டு விட்டு ஓடியவர் தான்.

தொழிற்சாலைகளிலும் மக்களின் உழைப்பு ஒட்டச் சுரண்டப்படுகிறதே தவிர, அங்கு கிடைக்கும் ஊதியம் அவர்களை வாழ வைக்கவில்லை. எந்நேரமும் வேலை பறிக்கப்படலாம், கூலி, சலுகைகள் வெட்டப்படலாம் ஏனும் நிலையிலேயே தொழிலாளர்கள் வாழ்கிறார்கள். குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் என்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது. ஆனால் அது தொழிலாளர்களுக்கு பலன் தருவதே இல்லை. நிரந்தரத் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமே அந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்று கூறி நிரந்தரத் தொழிலாளர்களே இல்லாமல் ஒப்பந்த்த் தொழிலாளர்களை வைத்தே உற்பத்தியை செய்யும் திருட்டுத்தனத்துக்கு அரசு ஒத்துழைப்பு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால் தான் தங்கள் வாழ்கைச் செலவுகளுக்கு கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். இசக்கி முத்துவும் அவரைப் போன்றவர்களும் அவ்வாறு தான் ஆளாக்கப்பட்டனர்.

வங்கிக் கடன் என்றொரு சொல்லை புழக்கத்தில் விட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது ஏழைகளுக்கு பலன் தந்திருக்கிறதா? பொது மக்கள் தங்கள் சொந்த உழைப்பில் சிறுவாடு சேமிக்கும் பணத்தைச் பெரும் முதலாளிகள் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருவதற்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட்து தான் வங்கி எனும் அளவுக்கு நிலமைகள் இருக்கின்றன. ஆயிரம் இரண்டாயிரம் கடனுக்காக எத்தனை வீட்டு கதவுகள் கழற்றப்பட்டிருக்கின்றன? வயலில் உழுது கொண்டிருக்கும் போதே எத்தனை டிராக்டர்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன? எத்தனை எத்தனை ஏழை மக்களின் புகைப்படங்கள் கடன் வாங்கி கட்டாதவர்கள் எனும் அவமான மொழியோடு சாலையில் ஒட்டப்பட்டு அசிங்கப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதானிகள், அம்பானிகள் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன் தொகை எத்தனை கோடிகள். அத்தனையையும் வாராக் கடனாக தள்ளுபடி செய்கிறது அரசு. மல்லையாக்கள் மக்களின் பணத்தில் லண்டனில் சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள். இன்னும் அவர்களுக்கு எந்த வித உத்திரவாதமும் தேவையின்றி கோடிக்கணக்கான பணம் கடன் என்ற பெயரில் கொட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஓர் ஏழை ஆயிரங்களில் வங்கிக் கடன் வாங்க வேண்டுமென்றால் கூட மூச்சு தள்ளிப் போகிறான். இது தானே அவர்களை கந்து வட்டியை நோக்கி விரட்டுகிறது? இசக்கி முத்து மட்டுமல்ல இன்னும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் இதனால் தான் கந்து வட்டி கும்பல்களிடம் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

இசக்கிமுத்து குடும்பங்களின் தற்கொலைக்கு இது முதல் காரணம் என்றால் இரண்டாம் காரணமோ இன்னும் கொடூரமானது.

கந்துவட்டி கும்பல்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்துக்கும் இடையிலுள்ள தொடர்பு. காவல்துறை மக்களின் நண்பன் என அறிவிப்பு செய்கிறார்கள். ஆனால் காவல்துறையின் அடிப்படையான பணி என்ன என்றால் மக்களை ஒடுக்குவது தான். சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பது தான் காவல்துறையின் வேலை என்று சொல்லக் கூடும். ஆனால் எது சட்டம் ஒழுங்கு எனும் கேள்வியை எழுப்பினால் தான் அதன் தன்மை புரியும். சாராயக் கடையை எதிர்த்து மக்கள் போராடினால் சாராயப் புட்டிகள் உடையாமல் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதனால் தடியடி நடத்தி மக்கள் மண்டை உடைந்தால் அது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. மணல் திருடுவதை எதிர்த்து போராடுகிறீர்கள் என்றால் மணல் திருடியவனைப் பாதுகாப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. தொடர்ந்து போராடினால் காவல்துறை தடியடி நட்த்தி உங்கள் கைகால்களை உடைக்கும். மனல் திருடியவனுக்கு பாதிப்பு ஏதும் வந்துவிடாமல் காப்பது தான் சட்டம் ஒழுங்கு, மக்கள் கைகால்கள் உடைவது சட்டம் ஒழுங்குக்குள் வராது. கந்து வட்டி தடைச் சட்டம் இருந்தும் கந்துவட்டி கும்பலுடன் குலவி கடன் வாங்கியவனை மிரட்டுவது தான் சட்டம் ஒழுங்கு. அதற்கு எதிராக நீங்கள் எத்தனை முறை புகார் கொடுத்தாலும் அது கந்துவட்டிக்காரனின் குண்டி துடைக்கத்தான் அனுப்பப்படுமேயன்றி சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையாக பார்க்கப்படாது. அச்சன்புதூர் காவல் நிலையத்தில் இசக்கி முத்து குடும்பத்தால் கொடுக்கப்பட்ட புகார்கள் என்ன ஆனது என்பதற்கான பதில் இது தான். மட்டுமின்றி காவல் துறையினரால் இசக்கிமுத்து குடும்பம் மிரட்டப்பட்டிருக்கிறது.

மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரிடம் மட்டுமே ஐந்து முறை மனு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை என்ன? மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் யார்? இங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை நிலை குறித்து அவருக்கு என்ன தெரியும்? பொதுவாக பெரும்பான்மையாக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவராக வருபவர்கள் ஏழ்மை என்பதை வார்த்தைகளில் மட்டுமே அறிந்தவர்கள். எங்கிருந்தோ வந்து இங்கு பதவியில் அமர்ந்து விடுவார்கள். இங்குள்ல மக்களின் கலாச்சாரம் என்ன? எப்படி வாழ்கிறார்கள்? அவர்களின் வாழ்வாதாரம் என்ன நிலையில் இருக்கிறது அதை எப்படி மேம்படுத்த முடியும் என எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால், தாமிரவருணியில் உபரிநீர் ஓடுகிறது என்று அறிக்கை வாங்கி மக்களுக்கு குடிக்க தண்ணிர் இல்லாத ந்லையிலும் கோகோகோலாவுக்கு கொடுக்கத் தெரியும். ஏனென்றால் அது தான் அவர்களுக்கு இடப்பட்டுள்ள பணி. திங்கட் கிழமைகளில் மனு வாங்குவது என்பது ஒரு சடங்கு.  கோலாவுக்கு உற்பத்தி பாதிப்பு என்றதும் இல்லாத உபரி நீரை இருப்பதாக கூறி உடனடியாக அனுமதி அளிப்பதும், இசக்கி முத்துவின் மனுக்கள் குப்பைக் கூடைக்குள் செல்வதும் அதானால் தான்.

இப்போது சொல்லுங்கள் இசக்கி முத்துவின் குடும்பம் எரிந்து கரிக்கட்டையானதற்கு முதல் குற்றவாளிகள் யார்? இந்த அரசும் அதன் கொள்கைகளும் அல்லவா? இதை விடுத்து தனிப்பட்ட இசக்கி முத்துவை, பாதிக்கப்பட்ட இசக்கி முத்து குடும்பத்தையே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றினால் அதன் பொருள் முதன்மையான குற்றவாளிகளை மறைக்கிறோம் என்பது தான். தெரிந்தே இதை மீண்டும் செய்தால் இன்னொரு இசக்கி முத்து குடும்பத்தின் அழிவை ஆதரிக்கிறோம் என்பதும் தான் இதன் பொருள்.

கந்து வட்டிக்காரனின் மீது ஏற்படும் கோபம் ஏன் இந்த அரசின் மீது ஏற்படவில்லை? பலமுறை மனு கொடுத்தும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காத ஆட்சியாளர் மீது வரவில்லை? கந்து வட்டிக்காரனுக்கு துணையாக இருந்து மிரட்டிய காவல் துறையின் மீது ஏற்படவில்லை?

இங்கு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளை எடுத்துக் கொள்வோம், ஊடகங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். எல்லோரும் செய்வது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நிரலைத் தான். அனைத்துக் கட்சி கூட்டம் நடத்துகிறார்கள், போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். கோரிக்கை என்ன? விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி கலெக்டரிடம் மனு அளிப்பது. கலெக்டர் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதின் விளைவு தானே இசக்கி முத்து குடும்பம் தீயில் வெந்தது. இன்னும் எத்தனை இசக்கி முத்துகள் எரிய வேண்டும்? அல்லது இசக்கி முத்துவுக்கு முன்னர் எந்தக் குடும்பமும் கந்து வட்டியால் பாதிக்கப்பட்டதே இல்லையா? மக்களின் கவனம் மறந்தும் கூட அரசின் மீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதற்காக ஊடகங்கள் தொடங்கி அனைத்தும் கவனத்துடன் கையாளப் படுகின்றன. தகுதிக்கு மீறி ஏன் கடன் வாங்க வேண்டும்? திரும்பிச் செலுத்த முடியவில்லை என்றால் தான் மட்டும் சாக வேண்டியது தானே ஏன் பச்சைக் குழந்தைகளையும் எரிக்க வேண்டும்? என்றெல்லாம் கேள்விகள் உருவாக்கப்பட்டு மக்களிடம் உலவ விடப்படுகின்றன.

ஆனால், இசக்கி முத்து இதை தகர்த்திருக்கிறான். ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் முன் தீக்குளிப்பதன் பொருள் இசக்கி முத்துவுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். இருந்தாலும் அந்தச் செயல் ஒட்டுமொத்த அரசு எந்திரத்தையும் உலுக்கி எடுத்திருக்கிறது. இந்த அரசுகள் மக்களுடன் இல்லை, மக்களை பாதுகாப்பற்காக இல்லை என்று அரசின் மீது காறி உமிழ்ந்திருக்கிறது. சிந்தித்துப் பாருங்கள், இசக்கி முத்து வீட்டிற்கு வந்து தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருந்தால் இந்த அளவுக்கு பேசப்பட்டிருக்குமா?

முன்பே திட்டமிட்டு மண்ணெண்ணை எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு மணி நேரம் பயணித்து வந்து, ஊட்டி வளர்த்த குழந்தையையும் சேர்த்து எரிப்பது என்பது எளிதான காரியம் அல்லவே.  அந்த எல்லைக்கு துரத்தி வந்த இசக்கி முத்துவின் மீதான அழுத்தம் நம்மீது இல்லையா? நாட்டில் 30 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் மூன்றாவது வேளை உணவு கிடைக்காமல் உறங்குகிறார்கள். 17 கோடிப் பேர் வீடு இல்லாமல் சாலையில் உறங்குகிறார்கள். தன் மக்களை இப்படி வைத்திருக்கும் இந்த அரசை நாம் தானே சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்த அழுத்தம் நம் மீது இல்லையா? எரிந்து கொள்வது மட்டும் தான் இசக்கி முத்துவுக்கும் நமக்குமான வித்தியாசம்.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

ஜல்லிக்கட்டும் பொங்கலும் விவசாயிகளுக்கு உயிர் தருமா?

uzavar

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக தமிழகம் முழுவதும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் போராடி வருகிறார்கள். தமிழகத்தின் அனைத்து கட்சிகளும் ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இடையே பொங்கல் விடுப்பு விடுபட்டதும் வந்து போனது. ஆனால் இப்படி பொங்கி எழுந்து போராடும் அளவுக்கு ஜல்லிக்கட்டுக்கு என்ன கனம் இருக்கிறது? வீர விளையாட்டு, நாட்டு மாடுகள், தமிழர் அடையாளம் இத்யாதி, இத்யாதிகளை.. .. .. கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு பார்ப்போம். மாட்டுக் கொம்பின் கூர்ப்பில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வீரமா? கொத்துக் கொத்தாய் மடிந்து போன விவசாயிகளின் தற்கொலையில் தென்படாத ஈரமா? எது முதன்மையானது? மாணவர்களே! கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று என்றானே ஒரு கிழவன். அவனை தமிழன் இல்லை என அறிவித்து விடலாமா?

 

சர்வ நிச்சய்மாக உங்கள் போராட்ட உணர்வை குறைத்து மதிப்பிட விருப்பமில்லை. ஆனால் உங்கள் போராட்டம்.. .. ? ஜல்லிக்கட்டில் ஓராயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவைகளை இங்கு எழுப்பவில்லை. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் கருகிய பயிர்களைப் போல் தாங்களும் கருகி வீழ்ந்து கிடக்கிறார்களே, இதை விட ஜல்லிக்கட்டு எந்த விதத்தில் இன்றியமையாததது?

 

நாடு முழுவதிலும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் தோராயமாக 3 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய இந்தப் பிரச்சனை வெகு மக்களிடம் எந்த தக்கங்களையும் ஏற்படுத்தாமல் கடந்து போயிருக்கிறது. அதாவது கடந்து செல்ல வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தீவிரவாதம், குண்டு வெடிப்பு முதல் தேசபக்தி வரை பல்வேறு செய்திகள் இந்த கடந்து போதலுக்கு பக்கமேளமாக ஆகியிருக்கின்றன. உங்கள் போராட்டமும் அவ்வாறான ஒரு பக்கமேளமா எனும் மெல்லிய ஐயம் இழையோடுகிறது.

 

எந்த ஒரு அரசியல் இயக்கமோ, அமைப்போ முன்னெடுக்காமல் சமூக வலைத்தளங்களின் உந்துதலால் மட்டுமே ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள், மாணவர்கள் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். அரசுக்கு எதிரான செய்திகள் சத்தமில்லாமல் நீக்கப்படுவதும், திடீரென ஒரு செய்தி வைரலாகி இணையத்தை கலக்குவதும் இயல்பானது போன்ற ஒப்பனையுடன் உலாவருகின்றன. அண்மை ஆண்டுகளில் மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட வானவில் புரட்சிகள் நிழலாடுகின்றன. அந்தப் போராட்டங்களில் எதை எதிர்த்து மக்கள் திரண்டார்களோ அது தான் இப்போதும் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறது. போராடிய மக்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு அடிமைத்தனம் மட்டுமல்ல, அவ்வப்போது கிளர்ச்சிகளும் தேவைப்படுகின்றன.

 

காவிரி கழிமுக பகுதிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மடியும் விவசாயிகள் அச்சு, காட்சி ஊடகங்களிலோ, வெகுமக்களிடமோ பெரிதாக கவனம் ஈர்க்கவில்லை என்பதன் உள்ளீடு, அதன் பின்னே ஏகாதிபத்தியம் இருக்கிறது என்பதில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த சில ஆண்டுகளாக காவிரியில் தண்னீர் திறந்து விடப்படவில்லை என்பதன் பின்னே மீத்தேன், நியூட்ரினோக்களும், ஷெல்கேஸ், கெயில்களும் இல்லை என்று கூற முடியுமா?

அந்நிலங்களை பாழ்நிலங்களாக வைத்திருக்க வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. போஸ்கோவுக்கு எதிராக நியாம்கிரி மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள் எதிர்மறையாக அவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள் அவை. நேர்மறையாக நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் எங்கே? ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் யாருக்கு உதவுவதற்காக?

 

நூற்றைம்பது விவசாயிகள் வரை தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகவும் தாமதமாக கர்நாடகா, கேரளாவுக்குப் பிறகு வறட்சி மாநிலம் அறிவிப்பை வெளியிட்ட தமிழக அரசோ 17 விவசாயிகள் மட்டுமே உயிரிழந்திருப்பதாக கூறியுள்ளது. மரணமடைந்த விவசாயிகளுக்கு 3 லட்சம் நிவாரணமகவும், ஏக்கருக்கு 5500 இழப்பீடாகவும் அறிவித்து எச்சைக்கையால் காக்காய் விரட்டியிருக்கிறது. விவசாயிகளை தூக்குக் கயிற்றின் முன்னே நிருத்தி, அவர்களின் தலையை சுருக்கினுள் மாட்டி விட்ட செயல் வரை இந்த அரசுகளும் அதன் கொள்கைகளும் செய்தவை. ஆற்று மணல் கொள்ளை தொடங்கி, நீர்நிலைகளை நாசமாக்கியது, இருக்கும் சொற்ப நீராதாரத்தையும் பன்னாட்டு நிறுவங்களுக்கு தாரை வார்த்தது, எந்த வரைமுறைகளும் இல்லாமல் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க அனுமதித்து சுற்றுச் சூழலை நாசமாக்கியது, கனிம வளங்களை எடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் காடுகளை மொட்டையடித்தது என அனைத்தும் சேர்ந்து தான் மழை வளத்தை அரித்தது. எல்லாவற்றையும் முதலாளிகளின் நலன் எனும் அடிப்படையிலிருந்து செய்து விட்டு, இயற்கை பொய்து விட்டது, வயோதிகத்தால் இறந்தார்கள் என்று இப்போது சொல்கிறதே இந்த அரசு. ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் அனைத்து வண்ண தனியார்மய தாசர்களும் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்து நிற்கிறார்களே. என்றால் இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் யாரைக் காப்பாற்ற?

 

பொங்கல் என்றால் அது அறுவடைத் திருவிழா. பாளம் பாளமாய் நிலம் வெடித்து அந்த வெடிப்பின் வழியே விவசாயிகளின் உயிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் பொங்கல் கொண்டாடுவது என்பதன் பொருள் என்ன? இழவு வீட்டில் கொண்டாட்டமா என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தும் இடத்துக்கு எதிரே உண்ணும் விரதம் நடத்துவது போல், இந்த நேரத்தில் பொங்கல் கொண்டாடுவது செத்துப் போன அந்த விவசாயிகளைக் கேலி செய்வது போல் இல்லையா?

 

இதோ, செத்துப்போன விவசாயிகளுக்கு நீதி வேண்டும் என்று குடந்தை அரசு கலைக் கல்லூரி மாணவர்கள் போராட்டத் தீப்பொறியை பற்ற வைத்திருக்கிறார்கள். கல்லூரிகளில் தீ பரவட்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டமா? உணவு பறிப்புச் சட்டமா?

national-food-protection-policy

அண்மையில் மக்கள் கவனத்தை பெரிதும் ஈர்த்த உணவுப் பாதுகாப்பு மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது அனைத்து ஓட்டு அரசியல் கட்சிக்காரர்களும், நாளிதழ்களிலும் தொலைக்காட்சி செய்திகளிலும் விவாதங்களிலும் உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டமே பேசு பொருளாகி இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் இந்தச் சட்டத்தை ஆதரிக்கும் கருணாநிதி மணிமேகலையின் கையிலிருக்கும் அமுத சுரபி என்கிறார், எதிர்க்கும் ஜெயலலிதா தமிழ்நாட்டுக்கு கிடைக்க வேண்டிய அளவு குறைகிறது, விலை குறிப்பிடப்படவில்லை என்கிறார். இப்படி இந்தச் சட்டத்தை ஆதரிப்பவர்களும் எதிர்ப்பதாக காட்டிக் கொள்பவர்களும் சில அம்சங்களை முன்வைத்து கச்சேரி செய்கிறார்களே தவிர இதன் சாராம்சத்தை காண மறுக்கிறார்கள் அல்லது கண்டுவிடக் கூடாதே என்று மறைக்கிறார்கள்.

 

முதலில் இந்த திட்டத்திற்கு ஆதரவு தான் இருக்கிறதேயன்றி எதிர்ப்பு இல்லை என்பது தான் உண்மை. இருப்பதெல்லாம் நிபந்தனையற்ற ஆதரவு, நிபந்தனையுடன் கூடிய ஆதரவு ஆகியவை தான் யாரும் இச்சட்டத்தை எதிக்கவில்லை. இன்னின்ன திருத்தங்களைச் செய்தால் ஏற்கிறோம் என்று தான் கூறுகிறார்களேயன்றி இந்தச் சட்டத்தை ஏற்கமாட்டோம் என்று இடதுசாரிகள் என்று தங்களைக் கூறிக் கொள்பவர்கள் உட்பட யாரும் கூறவில்லை. அதாவது இந்தச் சட்டம் சரியானது தான் தவறானது அல்ல, தாங்கள் கோரும் சில திருத்தங்களைச் செய்துவிட்டால் இந்தச் சட்டத்தை தாராளமாக் அமல் செய்து விடலாம் என்பது தான் எல்லா வண்ண ஓட்டுக் கட்சிகளின் நிலைப்படும். ஆளும்கட்சியான காங்கிரசும், எதிர்க்கட்சியான பிஜேபியும் ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன இச்சட்டத்தை நிறைவேற்ற. மாநிலக் கட்சிகள் செய்யும் முணு முணுப்பைக்கூட பிஜேபி செய்யவில்லை. தேர்தலுக்காக கொண்டு வந்திருக்கிறார்களாம். மாநிலக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து நிற்கின்றன. தாங்கள் கூறும் திருத்தங்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறெந்த முணுமுணுப்பும் இந்தச் சட்டத்திற்கு இல்லை. தாங்கள் வேறுபட்ட கட்சிகள், தங்களுக்கென்று தனித்தனி கொள்கைகள் இருக்கின்றன என்றெல்லாம் கூறிக் கொள்ளும் இந்தக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒரே அடிப்படையில் இருப்பவை தான் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

 

இந்தச் சட்டத்தின் சாரத்தை ஒரே வரியில் கூறுவதென்றால் நாட்டில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களுக்கு சலுகை விலையில் அரிசி, கோதுமை, தானியங்கள் வழங்கப்படும் என்பது தான். இது தான் எல்லா மாநிலங்களிலும் ரேசன் கடைகள் மூலம் செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே புதிதாக ஒரு சட்டத்தின் தேவை என்ன? என்றால் ரேசன் கடைகளில் லட்சக்கணக்கான போலி அட்டைகள் மூலம் கோடிகணக்கான டன் உணவு தானியங்கள் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. அதனைத் தடுப்பது தான் இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கம் என்கிறார்கள். ஆனால் ரேசன் கடைகளில் உணவு தானியங்களைக் கடத்துவதும் அதனால் பலனடைவதும் யார்? அந்தந்தப் பகுதியின் எம்.எல்.ஏ, எம்.பி க்களுக்கு பங்கில்லாமல் எந்தக் கடத்தலாவது நடக்கிறதா? அவ்வப்போது கடத்தல் பிடிக்கப்பட்டு விட்டதாக வரும் செய்திகலேல்லாம் இந்த பங்குபிரித்தலின் தகராறு தான் என்பதில் யாருக்காவது ஐயமிருக்கிறதா? யார் கடத்தல் மூலம் பலனடைகிறார்களோ அவர்கள் கூடி கடத்தலை தடுக்க சட்டம் போடுகிறார்கள் என்றால் இந்தச் சட்டத்தின் உள்நோக்கம் என்ன?

 

இந்தச் சட்டத்தை தனிப்பட்ட முறையில் பார்த்தோமென்றால் இதன் உண்மையான நோக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. பல விசயங்களை ஒன்றிணைத்து பார்க்கும் போது தான் இதன் உண்மையான உருவம் தெரியும். தனியார் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாக உணவு தானியத்தை கொள்முதல் செய்து கொள்ளலாம் என்றொரு அனுமதியை சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் போட்டார்கள். தனியார் மண்டிகள் கொள்முதல் செய்வது முன்பே நடந்து கொண்டிருப்பதுதானே  என்றால் புதிதாக ஆந்தச் சட்டம் போட வேண்டிய தேவை என்ன? தனியார் என அவர்கள் குறிப்பிடுவது பன்னாட்டு பகாசுரக் கம்பனிகளை. மறுபக்கம் இந்திய அரசு விவசாயத்தை திட்டமிட்டு அழித்து வருகிறது, விவசாயம் செய்வது கட்டுபடியாகாமல் விவசாயிகள் நிலத்தை வந்த விலைக்கு விற்றுவிட்டு ஓடுகிறார்கள். அதாவது, பசுமைப் புரட்சி போன்ற திட்டங்கள் மூலம் நீண்ட் கலமாகவே விவாசயிகள் வஞ்சிக்கப்பட்டு விவசாய உற்பத்தி சரிந்து வருகிறது. அரிசி கோதுமையெல்லாம் வேண்டாம் பணப்பயிருக்கு மாறுங்கள் என்று அரசே மக்களுக்கு பயிற்றுவிக்கிறது. இத்தனையையும் மீறி தாக்குப்பிடித்து நிற்கும் விவசாயிகளின் விளை பொருட்கள் பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகளின் கைகளில் குவிகிறது. மக்கள் சாப்பிட வேண்டும் என்றால் ஒன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், தரகு முதலாளிகளின் சங்கிலித் தொடர் கடைகளில் வாங்க வேண்டும். இதற்காகத்தான் சில்லரை வர்த்தகத்தில் அன்னிய நேரடி முதலீட்டை கோருகிறார்கள் திரட்டுகிறார்கள். இரண்டு ரேசன் கடைகளில் போடப்படும் புழுத்த அரிசியை பொங்கித் திங்க வேண்டும். இந்த இரண்டைத் தவிர வேறு மாற்று இல்லை என்பதை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்போது ரேசன் கடைகளில் வாங்கி உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மக்களை அதிலிருந்து விலக்கி விட்டால் இந்த பகாசுர நிறுவனங்களின் கொள்ளைக்கு எல்லையே இல்லாமல் போய்விடுமல்லவா?

 

இதற்காகத்தான் உங்கள் பணம் உங்கள் கைகளில் என்றொரு திட்டத்தைக் கொண்டு வந்தார்கள். அதாவது, தொடக்கத்தில் ரேசன் கடைகளில் குறைந்த விலையில் அரிசி பருப்பு தரமாட்டார்கள். வெளிச்சந்தை விலையிலேயே ரேசன் கடைகளிலும் விற்கப்படும். நீங்கள் வாங்கும் பொருட்க்அளின் விலையைப் பொருத்து அதற்கான மானியத்தை ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் போட்டு விடுவார்களாம். இது நடைமுறைக்கு வந்தால் என்ன நடக்கும். ரேசன் கடையிலும் வெளிச்சந்தையிலும் அரிசிக்கு ஒரே விலை. வெளிச்சந்தையில் தரமான அரிசியாக இருக்கும் ரேசன் கடையிலோ உழுத்துப்போன அரிசி. வெளிச்சந்தையில் உங்களை வரவேற்று அரிசி தருவார்கள். ரேசன் கடைகளிலோ நீண்ட வரிசையில் காத்து நின்று அரிசி வாங்க வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் வாங்கும் அரிசியின் அளவை கணக்குப் பார்த்து அதற்கான மானியத்தை ஆயிரமோ ரெண்டாயிரமோ ஆறு மாதத்திற்கும் பிறகு உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் போடுவர்ர்கள். இந்த நிலை வந்தால் ரேசன் கடைகளில் மக்கள் வாங்குவது குறைந்து விடும். உடனே ஆதரவில்லை என்று எடுத்துக் காட்டி ரேசன் கடைகளை மூடி விடுவார்கள். உங்கள் பணம் உங்கள் கைகளில் என்று தொடங்கி இடுப்புக் கோவணத்தை உருவதில் போய் முடியும்.

 

இப்போது கொண்டு வரப்பட்டிருக்கும் உணவுப் பறிப்பு சட்டம் வறுமைக்கோடு கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் செயல்படப் போகிறது. வறுமை என்பதை எப்படி கணக்கிடுகிறார்கள். ஒருவன் உண்ணும் உணவிலிருந்து அவனுக்கு எவ்வளவு சக்தி கிடைக்கிறது என்பதை கலோரி என்ற அளவில் கணக்கிடுகிறார்கள் இதன்படி ஆரோக்கியமான ஒரு மனிதனுக்கு நாள் ஒன்றுக்கு 2500 கலோரிகள் தேவை. அறிவியலாளர்கள் கணக்கெடுத்துக் கூறிய இந்த அளவை 1200 கலோரி போதும் என்று திருத்தியிருக்கிறார்கள் இந்த அதிகாரவர்க்க அயோக்கியர்கள். அதாவது நகரங்களில் ஒருவன் ஒரு நாளைக்கு 35 ரூபாய் சம்பாதித்தால் அவனால் 1200 கலோரி உடலுக்கு கிடைக்கும் அளவுக்கு உணவை சாப்பிட்டுவிட முடியும், இதுவே கிராமப் புறங்களில் என்றால் 28 ரூபாய் போதும் என்று திமிர்த்தனமாய் அறிவித்து இருக்கிறார்கள். இதற்கு மேல் சம்பாதிப்பவர்கள் எல்லாம் ஏழைகள் இல்லை என்பது இவர்களுடைய கண்டுபிடிப்பு. இந்த அயோகியத்தனத்தைத் தான் வறுமைக்கோடு என்கிறார்கள். அதேநேரம் இந்த கண்டுபிடிப்பைச் செய்த அதிமேதைகளின் அலுவலக கழிப்பறையை செப்பனிட செலவழிக்கப் பட்டிருக்கும் தொகை 20 கோடி. இந்த மேதைகள் 35 ரூபாயைக் கொண்டு ஒரு நாள் வாழ்ந்து காண்பிக்கட்டுமே. இப்படி கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த வறுமைக் கோட்டுக்கு மேலே உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் ரேசன் கடைகள் மூலம் உணவு தானியங்கள் கிடைக்காது. அந்தக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களுக்கு கோதுமை கிலோ 2 ரூபாய்க்கும், அரிசி கிலோ 3 ரூபாய்க்கும் கொடுப்பார்களாம். இதைத்தான் உணவு பாதுகாப்புத் திட்டம் என்கிறார்கள். இது மக்களுக்கான உணவை பாதுகாக்கும் திட்டமா? உணவை பறிக்கும் திட்டமா?

 

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் சங்கமான உலக வர்த்தக கழகம் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கு போட்டுக் கொடுத்திருக்கும் திட்டமான மக்களுக்கான மானியத்தை முற்றாக குறைக்க வேண்டும் எனும் திட்டத்தைத்தான் இந்தியாவிலும் இம்மி பிசகாமல் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்காகத்தான் இந்த சட்டம் ரேசன் கடைகள் மூலம் மக்களுக்கு மானிய விலையில் உணவு தானியங்கள் வழங்குவதை ஒழிப்பதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்தியாவில் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மானியம் எவ்வளவு தெரியுமா? ஐந்து லட்சம் கோடி.

 

இந்தச் சட்டம் எதற்காக கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறதோ அதை குறித்து மக்களுக்கு விளக்காமல் அளவு குறையும் என்றும் அமுதசுரபி என்றும், தேர்தலுக்கானது என்றும் பிலாக்கணம் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் அந்த பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகளின் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அடிமைகள். விளக்குமாறுக்கு பட்டுக் குஞ்சம் கட்டி விட்டு அதை பூஜிக்குமாறு மக்களுக்கு போதிக்கிறார்கள் இந்த அயோக்கியர்கள்.

 

மக்களைக் குறித்து இவர்கலால் இப்படித்தான் சிந்திக்க முடியும். ஏனென்றால் இவர்கள் நமக்காக நாட்டை ஆளவில்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கொள்ளையடிக்க வழி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆள்கிறார்கள். இவர்கள் ஆளும் பொறுப்பில் இருக்கும் வரை மக்களுக்கு வாழ்வு கிடைக்காது. உணவைப் பறித்துவிட்டு அதை உணவுப் பாதுகாப்பு என்பார்கள். நிலத்தடி நீரைப் பறித்துவிட்டு பாட்டில் தண்ணீர் குடி என்பார்கள். அரசு மருத்துவமனைகளை ஒழித்துவிட்டு அப்பல்லோவில் வைத்தியம் பார்த்துக் கொள் என்பார்கள். பள்ளிக்கூடங்களை சீரழித்துவிட்டு பணம்கட்டி படித்துக் கொள் என்பார்கள். ஆனால் இது மக்காளாட்சி நடைபெறும் சுதந்திர நாடு என்று கூவிக் கொள்வார்கள். இதை நாம் அங்கீகரிக்க முடியுமா? இதை உணர்ந்து நம்மைப் பிரிக்கும் ஜாதி மத பேதங்களைக் கடந்து வர்க்கமாய் ஒன்றிணைந்து போராடதவரை இதற்கு தீர்வு இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மக்கள் ஆயுதம் ஏந்துவது வன்முறையா?

கடந்த சில நாட்களாக ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் வியாதிகள் அனைவரும் கட்சி பேதமின்றி ஒருவர் மாற்றி ஒருவராக கண்டன அறிக்கை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கருணாநிதி தில்லியிலேயே சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைந்து விட்டது என்கிறார். இந்திய இளைஞர்கள் எங்கே போகிறார்கள்? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் பிரணாப் முகர்ஜி. அந்த இளைஞரை கடுமையாக தண்டிக்க வேண்டும் என்கிறர் முலாயம். ஊழல் பஜனைவாதி ஒருவர் ஒரு அறைதானா என்று அடக்க முடியாமல் கேட்டு வைத்திருக்கிறார். இப்படி அறிக்கை மேல் அறிக்கையாக விட்டு இதை எல்லோருக்கும் தெரியும்படி விளம்பரப் படுத்துகிறார்களே என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறார் மண்மோகன் சிங். பவார் கட்சியினரோ புனேயில் ஒருநாள் வேலை நிறுத்தத்திற்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கிறார்கள்.

 

கோபப்பட்ட பஞ்சாப் இளைஞன் ஹர்வீந்தர் சிங் சுக்ராமை அறைந்த சூட்டோடு பவாரையும் கொஞ்சம் பதம் பார்த்திருக்கிறார். அதற்குத்தான் இத்தனை பாடுகளும். ஓட்டுப் பொறுக்கிகளைத் தவிர மக்களிடம் கேட்டால் ஒரே குரலில் அடித்ததற்கான கோபம் சரி என்றுதான் கூறுவார்கள். ஆனால் அடித்த செயல் சரியா? தப்பா? என்று தான் இரண்டு விதமாக பேசுகிறார்கள், அதுவும் காந்தீய அடிப்படையில். அகிம்சையால் வென்றவர்கள் நாம், வன்முறை கூடாது என விளம்புகிறார்கள். நமக்குத் தான் எதால் சிரிப்பது என்று குழப்பம் வருகிறது.

 

இது புதியதொன்றும் அல்ல. அமெரிக்க புஷ் தொடங்கி இந்திய சிதம்பரம் வரை செருப்படியிலிருந்து தப்பிப்பது எப்படி என்பதற்கு டிப்ளமோ பட்டம் பெற்றவர்கள் தாம். துடைப்பக்கட்டை தொடங்கி மாட்டு மலம் வரை தேர்தல் காலங்களில் கண்டு வருவது தான். ஆனாலும், ஒவ்வொரு முறையும் வன்முறை, வன்முறை என்று புதிதாய் ஒச்சமிடுகிறார்கள். மக்களுக்கு எதிராக வன்முறை செய்வதையே தம் கொள்கையாய் கொண்டிருப்பவர்கள், அந்த வன்முறை தமக்கெதிராய் திரும்பும் போது மட்டும் அச்சம் கொள்வது ஏன்?

 

எது வன்முறை என்பதை எந்த அடிப்படையில் தீர்மானம் செய்வது? கன்னத்தில் அடித்தது வன்முறை என்றால் பவார் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வயிற்றில் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறாரே அதை என்னவென்று அழைப்பது? விவசாயிகள் தினம் தினம் செத்து மடிந்து கொண்டிருப்பது தற்கொலையா? அவை இந்த அரசு செய்யும் கொலைகளல்லவா? இதற்கு என்ன பெயர் சூட்டுவது?

 

ஒருவிதத்தில் அதை தவறு என்று ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். மக்களைத் திரட்டி மொத்தமாக அடித்து நொறுக்காமல் கன்னத்தில் மட்டும் அடித்தானே அது தவறு தான். ஓட்டுப் பொறுக்கிகள் நிறைந்திருக்கும் நாட்டில் தனியாக ஒருவனை மட்டும் அடித்தானே அது தவறு தான்.

 

எல்லா ஆயுதங்களும் தம் மீது கூர் பார்க்கப்படுவதை சகித்துக் கொண்டிருக்கும் மக்கள், வன்முறை எனும் வார்த்தை கூட தம்மீது ஆயுதமாய் இறக்கப்படுகிறது என்பதை உணராமலிருக்கிறார்கள். உணர்ந்து விட்டால் வன்முறை என்று உச்சரிக்க ஒரு வாயும் மிச்சமிருக்காது.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

சு.சாமி மீது முட்டையடித்தால் சட்டம் ஒழுங்கு நாறும்

புஷ் க்கு செருப்படி

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

உள்ளாட்சித் தேர்தல்: ஊழலுக்கு துணை போவது தான் ஜனநாயகமா?

 

தேர்தல் அல்லாத காலங்களில் எல்லாவிதமான ஜனநாயகமற்ற வழிகளிலும் மக்களை சூறையாடுவதும், சூறையாட துணைபோவதுமாய் இருந்துவிட்டு, தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் மக்களுக்கு ஜனநாயக பாடம் எடுக்க வந்து விடுகிறார்கள் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் வியாதிகள். மக்களும் தாங்கள் வாழ்வதற்காக படும்பாடுகளுக்கு யார் காரணம் என்பதையோ, அதில் ஜனநாயகத்திற்கு ஒட்டும் தொடர்பிருக்கிறதா என்பதையோ அறியாமல், ஓட்டுப் போட மறுப்பது ஜனநயகத்தை மறுப்பது என்பது போன்ற மயக்கத்தில் இழுபட்டு விடுகிறார்கள்.

 

நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற தேர்தல்கள் மேல்மட்ட அளவிலான பேரளவான ஊழல்களுக்கும், நிர்வாக முறைகேடுகளுக்கும் வழிவகுக்கின்றன என்றால் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் அடிமட்ட அளவில் அவைகளை பரவலாக்குகிறது.

 

உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் நிர்வாகத்தில் என்ன பங்களிப்பைச் செய்கிறார்கள்? ஒன்றுமில்லை. கமிசன்களைப் பெறுவதும், நடக்கும் பணிகளில் சில ஒதுக்கீடுகளைப் பெறுவதையும் தவிர. பல ஆண்டு காலம் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் நடைபெறாமல் கிடந்த போது கிராமப்புறங்களும், நகர்ப்புறங்களும் எந்தப் பணிகளும் நடைபெறாமல் முடங்கிக் கிடந்தனவா? இப்போது தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்கள் பிரதிநிதிகளால் அந்தந்த பகுதிகளுக்கு தேவையான திட்டங்களை செயல்படுத்த முடியுமா? என்றால் எதற்கு இந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள்? நாம் ஏன் அவர்களை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

நகராட்சி, ஊராட்சிப் பணியாளர்கள் என்று முன்னர் பலர் இருந்தார்கள். துப்பறவுப் பணிகள் உட்பட குடிநீர் குழாய்கள் பராமரிப்பு, சுகாதாரப் பணிகள் என பலவற்றை செய்துவந்தார்கள். அரசின் அலட்சியத்தால் இவர்கள் பெருகிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அதிகரிக்கப்படாமலும், போதிய ஊதிய உயர்வு உள்ளிட்ட சலுகைகள் வழங்கப்படாமலும் விடப்பட்டு, தேவைகளை சரிவர தீர்க்க முடிவதில்லை எனும் பெயரில் அன்னிய நிறுவனங்களை உள்ளே நுழைத்தார்கள். பெருநகரங்களிலிருந்து தொடங்கி இந்த அன்னிய நிறுவனங்களின் பணிகள் சிறுநகரங்கள் வரை விரிவடைந்துவிட்டது. எளிமையாக தீர்க்கப்படமுடியும் பணிகளைக் கூட அன்னிய நிறுவனங்களிடம் தாரை வார்த்து விட்டு எதை நிர்வகிக்க இந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள்? இவர்களை நாம் ஏன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வை தீர்மானிக்கும் விவசாய உற்பத்திக்கு உகந்த எதையும் அரசு செய்யவில்லை. அன்னிய நிறுவனங்களுக்கு சாதகமாக உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களின் விலையை அவர்களே விருப்பப்படி உயர்த்திக் கொள்ள அனுமதியளித்தது தொடங்கி, விளைந்த தானியங்களை கொள்முதல் செய்வது, அவைகளுக்கு விலையை முடிவு செய்வது வரை அன்னிய நிறுவனங்கள் செய்கின்றன. இது நாட்டின் பெரும்பகுதி மக்களை நேரடியாக வதைத்து சிதைக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் பேசவோ, செயல்படவோ இந்த உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகளால் முடியுமா? பின் ஏன் இவர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

உள்ளூரின் நேரடியான, உடனடியான பெரும்பாதிப்புகளால் (கேரளாவின் பிளாச்சிமடா, நெல்லை கங்கை கொண்டான்) சில ஊராட்சி பிரதிநிதிகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களை எதிர்த்துப் பேசினால் நீதிமன்றங்களால் அவர்களின் பதவியை பறிப்பது தொடங்கி, குண்டர்களை வைத்து கொலை செய்துவிடும் அளவுக்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் செல்வாக்கும் பலமும் கொண்டு இயங்க அனுமதித்து விட்டு, இந்த பிரதிநிதிகள் நிர்வாகம் செய்கிறார்கள் என்று கூறுவது யாரை ஏமாற்ற?

 

சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்த கைத்தறி நெசவை அதற்கான சிறப்பு ரகங்களை நீக்குதல் எனும் ஒரே உத்தரவின் மூலம் நலிவடையச் செய்தது போல், தீப்பெட்டி தயாரித்தல், பாய்முடைதல் போன்ற கைவினைத் தொழில்களை திட்டமிட்டு நசுக்கிவிட்டது அரசு. இது போன்ற உள்ளூர் பொருளாதாரத்தை திட்டமிட்டு சீர்குலைப்பதற்கு எதிராக அவைகளை பாதுகாப்பதற்கு இந்த உள்ளாட்சி பிரதிநிதிகளால் எதுவும் செய்துவிட முடியுமா? என்றால் ஏன் இவர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் மட்டும் மூன்று லட்சம் விவசாயிகளுக்கு மேல் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இந்த மரணங்களைத் தடுக்க சுட்டுவிரலைக் கூட அசைக்க அதிகாரமில்லாத இந்த உள்ளாட்சிப் பிரதிநிகளை ஏன் நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

அரசு தன் கொள்கையாக வரித்துக் கொண்டிருக்கும் தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் பேரளவில் ஊழலுக்கு வழிவகுத்து மக்களை வதைக்கிறது. இதற்கு எதிராக மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றுவிடக் கூடாது என்றும், போராடங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டு விடக்கூடது என்பதற்காகவும் சுயஉதவிக் குழுக்களை இறக்கிவிட்டு மக்களை கண்காணித்து தடுக்கிறது. அதே நோக்கத்திற்காக உள்ளாட்சித் தேர்தல்களை முறைப்படுத்தி நிர்வாகத்தில் பங்கு பெறுவது போன்ற மயக்கத்தை மக்களிடம் ஏற்படுத்துவதன் மூலம், அவர்களையும் ஊழல்மயப் படுத்தி பொறுக்கித் திண்ண தயார்படுத்துவதற்கும் தான் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் நடத்தப்படுகின்றன. இதில் மக்களை ஈர்க்கும் ஜனநாயகத் தன்மை இருப்பதற்காக கட்டவே, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு, பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு போன்றவைகள் இடம்பெறச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.

 

யதார்த்தத்தில் கிராமப் புறங்களில் ஊராட்சிப் பகுதிகளில் ஜாதிவெறியே கோலோச்சுகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான பகுதிகளில் மிரட்டல்களின் மூலமும், ஏலங்களின் மூலமும் ஆதிக்க சாதியினரே அமர்ந்து கொள்கின்றனர். தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்களோ நீட்டிய இடங்களில் கையெழுத்திடவும், தேநீர் வாங்கி வருவது போன்ற ஏவல்களைச் செய்வதற்கும் நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறார்கள். மீறினால் மேலவளவு முருகேசன் போல் படுகொலை செய்யப்படுவார்கள். பெண்களுக்கான இடங்களில் நிறுத்தப்படுபவர்கள் வெறும் பொம்மைகள் தான். ஓட்டுக் கட்சிகளில் இருக்கும் அவர்களின் கணவனோ, தந்தையோ, அண்ணனோ தான் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். இன்னும் பல இடங்களில் போட்டியின்றி தேர்ந்தெடுப்பதாக கூறிக்கொண்டு வெளிப்படையாகவே பணம் விளையாடுகிறது. இதுதான் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களின் லட்சணம்.

 

இப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் செய்வது என்ன? அவர்கள் வெத்துவேட்டுகள் என்பது வெளியில் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக கொஞ்சம் நிதியை ஒதுக்கி, சாக்கடையை தூர்வாறுவது, குடிநீர்குழாய் உடைப்பை சரி செய்வது, தெரு விளக்குகள் போடுவது போன்ற பிசாத்து பணிகளை அவர்களை செய்ய வைப்பதன் மூலம் கமிசன்களை பகிர்ந்து கொள்வது தான். அதாவது, நாடாளுமன்ற சட்டமன்ற தேர்தல்களில் தொகுதிக்கு ஒருவர் ஊழல் செய்வது, ரவுடித்தனம் செய்வது என்றிருக்கும் நிலையை தெருவுக்கு ஒருவர் என்ற அளவில் பரவலாக்குவதைத் தவிர இந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல்களால் ஒரு பயனும் இல்லை.

 

எனவே, நீங்கள் போடும் வாக்கு மக்களை ஊழல்வாதிகளாக ஆக்குவதற்கான அனுமதியாகத்தான் பயன்படுகிறதேயன்றி ஜனநாயகத்திற்கோ நிர்வாகத்திற்கோ சிறிதும் பயன்படுவதில்லை.

 

மக்களே சிந்திப்பீர்! மக்களுக்கான ஆட்சி மலர வேண்டுமென்றால் அது புரட்சியின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியம். அதை நாம் தேர்தலை புறக்கணிப்பதிலிருந்து தொடங்குவோம்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: