அதிமுக வெற்றி மக்கள் முடிவா?

பாராளுமன்ற முறை, ஜனநாயகம், ஓட்டுக் கட்சிகள் போன்ற விமர்சனங்களையும், யார் வென்றாலும் தோற்கப் போவது மக்கள் தான் போன்ற பொதுமைகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சொல்லுங்கள். கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால அதிமுகவின் ஆட்சியை மக்கள் அமைதியாக அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 திரு. மணி கேள்வி பதில் பகுதியில்

ele2016

நண்பர் மணி,

பாராளுமன்ற முறை மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், தோற்கப் போவது மக்கள் தாம் என்பதெல்லாம் நாங்கள் கூறுபவை என்பதைத் தாண்டி அவை சமூகத்தில் நிலவும் யதார்த்தம் என்பதே உண்மை.

அதிமுக வெற்றி என்பது மக்கள் அதன் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியின் அங்கீகரிப்பா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அதிமுகவின் கொடுங் கொட்டங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய புதிய எல்லைகளை தொட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் புதிய எல்லைகளைத் தொடும். இதனால் பல லட்சம் மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதை தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள் மீண்டும் எப்படி அதிமுகவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பது முக்கியமான கேள்வி.

முதலில், தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்விகளை மக்களின் எதிரொலிப்பாக பார்ப்பது தவறான கண்ணோட்டம். ஏனென்றால் மக்களின் எண்ணம் முடிவுகளாக வருவதில்லை. தேர்தலில் பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மை முறை இரண்டு கட்சிகள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில் மட்டும் தான் பொருத்தமாக இருக்கும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் என்றால் யார் அதிக ஆதரவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் வருமே அன்றி பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவு என்பதாக இருக்காது. இந்த தேர்தலில் வாக்களித்தவர்களில் 41 விழுக்காட்டை மட்டுமே அதிமுக பெற்றுள்ளது. 59 விழுக்காடு எதிரான மனோநிலை தான். இன்னும் வாக்களிக்காத 30 விழுக்காடு மக்களின் மனோநிலையையும் சேர்த்தால் இந்த வெற்றி அதிமுகவுக்கான மக்கள் ஆதரவல்ல என்பதே உண்மையாக இருக்க முடியும். அதிமுக மட்டுமல்ல, திமுக வென்றிருந்தாலும் இது தான் நிலை.

இரண்டாவது, இந்த தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகள். மூன்றாவது அணி என்பது தமிழக தேர்தலுக்கு புதியதல்ல என்றாலும், இந்த முறை தமிழக தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்ட அணிகள் திட்டமிட்ட ஒரு நோக்கத்தை முன்னோக்கியே அமைந்திருந்தன. கட்சிகள் பிரிந்து நிற்பது குறிப்பாக மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுக நலனுக்காகவே என்பது முன்பே  பலராலும் கூறப்பட்டது தான் என்றாலும் இப்போது அது வெட்ட வெளிச்சமாகி இருக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் அதிமுகவுக்கு எதிராக பொது ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஓட்டுகள் அதிமுகவுக்கு எதிராகவும், திமுகவுக்கு ஆதரவாகவும் சென்று விடக் கூடாது என்னும் தெளிவான திட்டமிடலுடன் முன்னகர்த்திச் செல்லப்பட்ட உத்திகள் தான் இந்த வெற்றிக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது, அரசிலிருந்து ஊடகங்கள் வரை அனைத்து துறைகளும் அதிமுக குறித்த எந்த தப்பெண்ணங்களும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முழு மூச்சாக இருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்களை எடுத்துக் கொண்டால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அப்பட்டமாக, அம்மணமாக அதிமுக ஆதரவு நிலையை மேற்கொண்டன. நீதித்துறை அப்பட்டமாக ஜெயாவுக்கு ஆதரவாக வாதாடியது. தேதல் கமிசன் அன்புநாதன், 570 கோடி விவகாரங்களில் நடந்து கொண்ட முறைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? மத்திய அரசும், அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் முழுமையாக அதிமுகவுக்கு உடன்பட்டிருந்தார்கள்.

நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இங்கே ஜனநாயகமாக காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்தல் முறைமைகளுக்கு, ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை எப்போதோ மாறிவிட்டது. மக்களோடு தொடர்பே இல்லாத ஒரு தேர்தல் முறை தான் இங்கே நிலை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்சியானாலும் சுவரொட்டி ஒட்டுவது, பரப்புரை செய்வது போன்றவற்றுக்கு தன் கட்சித் தொண்டனை பயன்படுத்தாமல் நிறுவனங்களின் மூலம் ஆளமர்த்தினார்களோ அப்போதே விலகத் தொடங்கிய மக்களுடனான தொடர்பு இன்று அதன் எல்லையில் மக்களுடன் தொடர்பே இல்லாத தேர்தல் முறையாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இதைத்தான் இந்த தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகிறதே தவிர நீங்கள் கூறுவது போன்ற எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

திமுக வை ஆதரிக்கிறதா பு.ஜ?

saffronisation

தி.மு.க.வையும் அ.தி.மு.க.வையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கமென்ன? என்றொரு கட்டுரை புதிய ஜனநாயகம் ஏப்ரல் 2016 இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது. பாராளுமன்ற தேர்தல் முறையை புறக்கணிக்கிறோம் என்பதால் அதில் இருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளை ஒரே தட்டில் வைத்து சமமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை என விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடனே, தேர்தல் நேரத்தில் இப்படி ஒரு கட்டுரை தேவையா எனத் தொடங்கி இது திமுக வுக்கு ஆதரவான கட்டுரை என்பதினூடாக இதற்கு ஐ சப்போர்ட் திமுக என்று எழுதியிருக்கலாமே என்பது வரை பல்வேறான சொற்களில் ஆனால் ஒரே பொருளிலான விமர்சனங்கள் முகநூல், வாட்ஸ் ஆப் போன்ற சமூகத் தளங்களில் கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

 

கோவன் திமுக தலைவரை சந்தித்த போது கிளம்பி வந்த அதே மாதிரியான விமர்சனங்கள் என்பதால் ஒரு நினைவுபடுத்தலுடன் தொடங்கலாம். கோவன் கருணாநிதியுடனான சந்திப்பு குறித்து தோழர் மருதையன் அளித்த விளக்கங்களை பார்த்தவர்கள் அதன் மீது வைத்த எதிர்வினை என்ன? பருண்மையாகவும், நுணுக்கமாகவும் விரியும் அந்த விளக்கத்துக்கு குறிப்பான விமர்சனங்கள் எதையும் வைக்க முடியாமல் இருப்பவர்கள் தாம் மீண்டும் அதே வகையிலான விமர்சனத்தை இப்போது வைக்கிறார்கள்.

 

ஒரு புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்பு, பாராளுமன்ற முறையின் மீது நம்பிக்கையற்ற, புரட்சியின் மீது நம்பிக்கையுள்ள ஒரு அமைப்பு அது இயங்கும் காலகட்டத்தில், இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளையும் ஒரே மாதிரி சமமாகத் தான் கருத வேண்டுமா? என்றொரு கேள்வியை எழுப்பினால் இவர்களின் பதில் என்னவாக இருக்கும். அப்படி கருத வேண்டியதில்லை என்பது தானே. என்றால் இவர்களின் இந்த விமர்சனத்தின் கோணம் அல்லது நோக்கம் என்ன?

 

ஒரு கருத்து கூறப்பட்டால் அது சரியா? தவறா? எனப் பார்க்காமல் இது சாதகமானதா? பாதகமானதா? எனப் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் இது. 2ஜி ஊழல் பெரிதாக பேசப்பட்ட காலத்திலும் பு.ஜவின் விளக்கங்கள் திமுக ஆதரவு எனும் சாயலில் இருப்பதாக பலர் கூறினார்கள். ஆனால் அது தான் சரியானது என இன்று பலர் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். 2ஜி ஊழல் பெரிதாக பேசப்பட்டதில் என்ன நுண்ணரசியல் தொழிற்பட்டதோ அதே நுண்ணரசியல் தான் இப்போது அதிமுகவும் திமுகவும் சமம் என்பதிலும் தொழிற்படுகிறது.

 

அந்தக் கட்டுரை திமுக, அதிமுக எனும் இரண்டு கட்சிகள் குறித்த மதிப்பீடு அல்ல. அது ஒரு எதிர்வினை. அதை திமுக குறித்த மதிப்பீடு என்று கருதிக் கொள்பவர்கள், சூழலை பொருத்திப் பார்க்காமல் இரண்டு கட்சிகளை மட்டும் தனித்த துண்டுகளாக எடுத்துக் கொண்டு பரிசீலிக்கிறார்கள் என்றே பொருள் கொள்ளப்படுவார்கள். அல்லது இது தேர்தல் காலம் என்பது மட்டும் தான் சூழல் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று பொருள் கொள்ளப்படுவார்கள். இதை ஒப்புகிறார்களா விமர்சிப்பவர்கள்?

 

பார்ப்பனிய சக்திகள் தங்களை பல தளங்களிலும், பல வழிகளிலும் பலப்படுத்திக் கொண்டு வருகின்றன. அவர்களுக்கு தடையாக இருக்கும் சில மாநிலங்களில் தமிழகமும் ஒன்று. இந்தத் தடையை உடைப்பதற்கு அவர்கள் கையாளும் உத்திகளில் ஒன்று தான் திமுகவை ஒழிப்பது. உடனே, திமுக தான் பார்ப்பனீயத்தை ஒழிக்கப் போகிறதா? திமுக பாஜக வுடன் கூட்டணி வைக்கவில்லையா? என்றெல்லாம் தட்டையாக கேள்வி எழுப்பாதீர்கள். அதிமுக எந்த நிர்பந்தங்களும் இல்லாத நிலையிலும் ஆடு வெட்ட தடைச் சட்டம், மதமாற்ற தடைச் சட்டம், அயோத்தியில் ராமர் கோவில் போன்ற பார்ப்பனிய நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு களம் அமைத்துக் கொடுத்த கட்சி. திமுக வாக்கு வங்கி எனும் அடிப்படையிலேனும் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகும் உரிமை, சீர்திருத்தத் திருமணம் உள்ளிட்டு எந்தக் கல்லூரியில் ராமன் பொறியியல் படித்தான் என்று கேள்வி எழுப்பும் கட்சி. இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் பார்ப்பனியம் திமுகவை பார்க்கிறது.

 

கடந்த திமுக ஆட்சியின் காலத்தை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். ஆட்சியை விமர்சிக்க கிடைத்த எந்த குறைந்தபட்ச வாய்ப்பையும், எந்த ஊடகமும் நழுவ விட்டதில்லை. ஆனால் இன்று எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தாலும் அதை மூடி மறைப்பதற்கு எந்த ஊடகமும் தயங்கியதே இல்லை. ஊடகங்கள் மட்டுமல்ல அனைத்து துறைகளிலும் இதே நிலை தானே நிலவுகிறது. ஏன், இந்தத் தேர்தலில் கூட பதுக்கப்பட்ட பணத்தை சோதனையிட்ட தேர்தல் கமிசன் எப்படி செயல்பட்டது. அல்லது இது திமுகவுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தால் எப்படி செயல்பட்டிருக்கும்? அரசு நிர்வாகம் தொடங்கி ஊடகங்கள், நீதிமன்றங்கள் வரை அனைத்திலும் இந்த நிலை தானே. திமுகவுக்கு யாருக்கும் பணம் கொடுத்து, பயம் கொடுத்து சரிக்கட்ட தெரியாதா? அல்லது லாபியிங் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாத கட்சியா திமுக? இந்த தேர்தலில் கூட மநகூ அதிமுகவின் பி டீம் எனும் கூற்றை சாத்தியமே இல்ல என்று முற்று முழுதாக புறந்தள்ளி விட முடியுமா? யதார்த்தத்தில் திமுகவையும் அதிமுகவையும் தெளிவான எல்லைக் கோட்டுடன் எல்லா இடங்களிலும் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியுமா?

 

ஆக, அனைத்திலும் செயல்படும் இந்த வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்கும் பார்வை, எந்த அடிப்படையிலிருந்து ஏற்பட்டிருக்கிறது? என்பது முக்கியமான கேள்வி. இதற்கு பார்ப்பனீயம் என்பதன்றி வேறு பதில் இல்லை. பார்ப்பனீயத்தை எதிர்க்கும் வரலாற்றுக் கடமையிலிருந்து ஒரு புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்பு விலகி நிற்க முடியுமா? எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் இந்த வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்கும் பார்வையை மக்களிடம் மறைத்து எல்லாம் ஒன்று தான் என்று போடப்படும் நாடகங்களை மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்படுத்தும் கடமை யாருக்கு இருக்கிறது? அல்லது எல்லா கோணங்களிலிருந்தும் நீங்கள் பார்ப்பனீயத்தை எதிர்க்கலாம், ஆனால் இந்தக் கோணத்திலிருந்து மட்டும் எதிர்க்கக் கூடாது என்று இலக்கணம் சொல்ல, வரம்பிட நினைக்கிறார்களா?

 

எல்லாம் சரி, தேர்தல் காலத்தில் இது திமுகவுக்கு சாதகமானது இல்லையா? அப்படி ஒரு தோற்றம் இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால், வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் அந்த பார்ப்பனீயப் பார்வை தீவிரமாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த தேர்தல் காலத்தில் இதைச் சொல்லாமல் வேறு எப்போது சொல்வது? தவிரவும் இது இப்போது தான் சொல்லப்படுகிறது என்பதும் முன்னர் வெளிவந்த பல பழைய கட்டுரைகளை மறந்து விட்ட ஒரு கணிப்பு. மட்டுமல்லாமல் திமுக வலைதளங்கள் இந்தக் கட்டுரையை பரப்புகின்றன என்றும் கூறப்படுகிறது. அவ்வாறு செய்வதற்கு வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் குறிப்பிட்ட ஒரு மதத்துக்கு எதிராக எழுதப்படும் ஒரு கட்டுரையை பிற மதத்தினர் தங்களுக்கு ஆதரவாக பயன்படுத்தினால் அதை என்ன செய்துவிட முடியும்? மெய்நிகர் உலகில் இது தவிர்க்க முடியாதது.

 

இப்போது திமுகவுக்கு சாதகமாக இருக்கிறது என்பவர்கள், அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது போலவே இப்போது அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்படாமல் இருந்து எல்லாரும் சமம் எனும் கருத்து நிலைப்பது அதிமுகவுக்கு சாதகமாக அமைகிறதே என்பது குறித்து என்ன கூறுவார்கள்? அந்தக் கட்டுரை திமுகவுக்கு ஆதரவானது என்பதை விட ஒரு பார்ப்பனிய உத்திக்கு எதிரானது என்பதே சரி.

 

இரண்டு கம்யூனிஸ்டுகள், அதிமுக, தேமுதிக, வைகோ என எல்லாரையும் கடுமையாக விமர்சித்து விட்டு திமுகவை மட்டும் மென்மையாக கையாளுவது ஏன்? இப்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்புவது உள்நோக்கம் கொண்டது. இதுவரை திமுகவை விமர்சிக்கவே இல்லை என்கிறார்களா? திமுகவை, கருணாநிதியை கடுமையாக விமர்சிக்கும் பல கட்டுரைகளை எடுத்துக்காட்ட முடியும். மாறாக, இந்த கட்டுரையின் நோக்கம் வேறு. இது திமுகவையோ, அதிமுகவையோ விமர்சிக்கும் நோக்கத்தை விட இரண்டையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கத்தைத்தான் விமர்சிக்கிறது, அம்பலப்படுத்துகிறது. கட்டுரையின் நோக்கம் ஒன்றாக இருக்க அதை வேறொன்றாக திரிப்பது ஏன்?

 

மநகூ எனும் இரண்டுக்கும் மாற்றான அணியை கிண்டலாக விமர்சித்து விட்டு அதிமுகவை விட திமுக சிறந்தது என்று கூறுவது எப்படி சரியாகும்? போலி கம்யூனிஸ்டுகள் கூட திமுகவை விட பெட்டர் இல்லையா? இப்படி கேட்பது ஒரு விதத்தில் அறியாமை தான். திமுக, அதிமுக வுக்கு மாற்றாக மநகூ இருக்க முடியாது என்பதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. அதேபோல ஏன் அவர்கள் போலி கம்யூனிஸ்டுகள் என்பதற்கும் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் விலக்கி வைத்துவிட்டு திமுகவை எப்படி பெட்டர் என்று சொல்லலாம் என்று கேட்பது என்ன விதமான புரிதல்? மீண்டும் மீண்டும் இதை வலியுறுத்த வேண்டியதிருக்கிறது. அந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் திமுகவை தூக்கிப் பிடிப்பது அல்ல. மாறாக இரண்டையும் சமப்படுத்துபவர்களின் நோக்கம் வேறாக இருக்கிறது என்பதையே அந்தக் கட்டுரை பேசுகிறது.

 

அது என்ன, திமுக பாஜக வுடன் கூட்டணி அமைத்தால் அது சந்தர்ப்பவாத கூட்டணி, அதிமுக அமைத்தால் அது இயல்பான கூட்டணியா? பார்ப்பனிய ஆதரவில் இரண்டுக்கும் வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை என்றும் கேட்கிறார்கள். ஆடுமாடு வெட்டத் தடை எனும் அதிமுகவின் இயல்புக்கும், ராமன் எந்தக் கல்லூரியில் பொறியியல் படித்தான் எனும் திமுகவின் இயல்புக்கும் இடையே வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை என எண்ணினால் அதை எப்படி ஏற்க முடியும்? ஒட்டுமொத்த அளவில் ஆராயும் அதே நேரம் நுணுக்கமாகவும் ஆராய்வது தான் மார்க்சிய ஆய்வு. ஆனால் விமர்சிப்பவர்களோ, அதிமுகவும் குஜராத்தில் மோடியை ஆதரித்தது, திமுகவும் மோடியை ஆதரித்தது எனவே இரண்டும் ஒன்று தான் என்று மேலெழுந்தவாரியாக முடிவு செய்து அதையே மார்க்சிய ஆய்வு என ஏற்கச் சொல்லுகிறார்கள்.

 

என்ன இருந்தாலும் இது ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய் என்று சொல்லும் அமைப்பல்லவா? ஆம். அதில் ஏதேனும் மாற்றம் வந்து விட்டிருக்கிறது என்று எண்ணுகிறீர்களா? அல்லது இது இரட்டை மொழியில் பேசும் அமைப்பு என்று கூற விரும்புகிறீர்களா? கடந்த கால வரலாற்றிலிருந்து ஏதேனும் சான்று காட்ட முடியுமா அதற்கு? அதே ஏப்ரல் 2016 இதழ் தேர்தல் முறையை நரகலில் நல்லரிசி தேடாதீர் என்று தான் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இதழின் இன்னொரு கட்டுரையான தோற்றுப் போனது அரசுக் கட்டமைவு! தேர்தல்கள் தீர்வைத் தராது!!’ என்பதில் தொடக்கமே இப்படி இருக்கிறது, “தமிழக மக்கள் முன் அதிமுக, திமுக, தேமுதிக, பாமக, பாஜக, மநகூ என நீளும் பட்டியலில் எந்த ஒரு கட்சியும் மக்களின் முழு நம்பிக்கைக்குறியதாக, மாற்று எனக் கூறுவதற்குத் தகுதியுடையதாக இல்லைஎன்று தான் தொடங்குகிறது. எனவே, விமர்சிப்பவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை மறு பரிசீலனை செய்யுங்கள். தேவைப்பட்டால் இது குறித்து இன்னும் விரிவாக பேசலாம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தேர்தல் கமிசனின் அயோக்கியத்தனம்

vote 2

தமிழகத்தில் தேர்தல் ஜுரம் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அப்படித்தான் குறிப்பிட விரும்புகின்றன அனைத்து ஊடகங்களும். அதாவது பொய்யாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த கொள்கை நிலைப்பாடுகளைக் கூட காற்றில் கடாசி விட்டு காசுக்காகவும், சீட்டுக்காகவும் மாறி, மாறி; மாற்றி மாற்றி பேசுவதையும் செயல்படுவதையும் தேர்தல் ஜுரம் என அடையாளப்படுத்துகின்றன ஊடகங்கள். இதுவரை ஓட்டுக் கட்சிகள் போட்டி போட்டு பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்த தமிழக தேர்தல் களத்தில், அந்தக் கட்சிகளுக்கு நிகரான ஒரு பிரச்சாரத்தை செய்து கொண்டிருக்கிறது தமிழக தேர்தல் கமிசன். அதாவது, மக்கள் நூறு விழுக்காடு வாக்குப் பதிவை உறுதி செய்ய வேண்டுமாம். அது அவர்களின் ஜனநாயகக் கடமையாம். இதற்காக சுவரொட்டிகள், பேனர்கள் தொடங்கி, இன்னும் ஓட்டுப் போடும் வயதே வராத பள்ளிக் குழந்தைகளை இந்த வறுத்தெடுக்கும் வெய்யிலில் ஊர்வலம் போகச் செய்திருப்பது வரை ஏராளமான முயற்சிகளை செய்து வருகிறது தேர்தல் கமிசன். இவைகளோடு மட்டுமல்லாது இந்தமுறை ஒவ்வொரு ஊரிலும் மக்கள் கூடும் பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்து மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தி வருகிறது. மக்களுக்கு குறிப்பிட்ட இந்த விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தியே தீர்வது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு செயல்படும் தேர்தல் கமிசனின் இந்த நடவடிக்கைகள் மக்களை கேலி செய்வது போல் இருக்கிறது.

 

முதலில் தங்களுக்கு இருக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமை(!)யை மதிக்காமல், ஓட்டுப் போடுவது ஒரு வீண் வேலை என எண்ணி வாக்களிக்கப் போகமல் இருப்பது யார்? மக்களை மதிக்காமல் செயல்படும் உயரதிகாரிகள். பெரும் பணக்காரர்கள், மேல்தட்டு ரவுடிக் கும்பல் போன்றவர்கள் தாம் ஓட்டுப் போடுவதில்லை. நான் ஏன் ஓட்டு போடனும் என்று திமிருடன் கூறும் இவர்களை தேர்தல் கமிசனின் விழிப்புணர்வு(!) அலப்பறைகள் எந்த வகையிலேனும் சலனப் படுத்துமா? இவர்களை ஓட்டு போட வைக்க ஏதாவது திட்டம் வைத்திருக்கிறதா தேர்தல் கமிசன்? இதற்கு எதிர்பக்கத்தில் உழைக்கும் மக்கள் ஓட்டு போடுவது தங்களின் உரிமை என தவறாகவேனும் உணர்ந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு நாள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் சாப்பிட முடியாது எனும் நிலையிலும் கூட அதை தியாகம் செய்து விட்டு வரிசையில் நின்று ஓட்டு போடுகிறார்கள். இவர்கள் இந்த தியாகத்தை செய்யவில்லை என்றால் இந்திய ஜனநாயகத்துக்கே ஒரு பொருளும் இருக்காது. இந்த மக்களிடம் சென்று வாக்களிப்பது உங்கள் ஜனநாயக் கடமை என்கிறது தேர்தல் கமிசன். ஓட்டுப் போடுவது ஏதோ பட்டப்படிப்பு படிப்பது போன்று கடினமான ஒன்று என்பதைப் போல் அதை சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு பேருந்து நிலையங்கள் தோறும் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்திருக்கிறதே தேர்தல் கமிசன். இது திமிர்த்தனம் இல்லையா? இது உழைக்கும் மக்களை கேலி செய்வது இல்லையா?

 

உழைக்கும் மக்களில் வாக்களிக்கச் செல்லாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாக்களிக்கும் முறையை மதிக்காதவர்களாக இருந்ததில்லை. மாறாக, முந்திய தேர்தல்களில் ஓட்டு போட்டவர்களாக, இனிவரும் தேர்தல்களில் ஓட்டுப் போடும் எண்ணத்துடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் ஓட்டு போடவில்லை என்றால், ஒரு முதலாளி ஓட்டுப் போடுவதற்கு அனுமதியளிக்காத அல்லது, விடுப்பு அளிக்காத நிலையில் அல்லாது, இது போன்ற காரணங்களினால்; தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஏதோ ஒன்றை செய்து தராத அரசுக்கு எதிராக ஒரு போராட்ட முறையாக ஓட்டுப் போட மறுத்திருப்பார்கள். இந்தக் காரணங்களில் எதையாவது சரி செய்யும் முனைப்போ, அதிகாரமோ, கரிசனையோ இருக்குமா தேர்தல் கமிசனிடம்? பின் இந்த மக்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயக் கடமை என்று சொல்லும் அறுகதை என்ன இருக்கிறது தேர்தல் கமிசனுக்கு?

 

பொதுவாக தேர்தல் கமிசன் மாதிரி வாக்குச் சாவடி போன்று புதிது புதிதாய் உத்திகளை கண்டுபிடித்து செயல்படுத்துவது என்பதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களை ஒடுக்கும் ஒருவித ஏமாற்று வேலை. தேதல் கமிசன் என்பது அரசின் ஒரு அங்கமன்று அது ஒரு தன்னாட்சி உரிமை பெற்ற அமைப்பு என்று கூறிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அது பயன்படுத்துவதெல்லாம் அரசு அதிகாரிகளைத்தான். எந்த அதிகார அமைப்பு மக்களுக்கு பதில் கூறும் தேவையை கொண்டிருக்கவில்லையோ அந்த அரசு எந்திரத்தின் அதிகாரிகளைத்தான் தேர்தல் கமிசன் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அதாவது, நேற்று வரை எந்த மக்களுக்கு எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களோ அந்த மக்களிடம் இன்று ஜனநாயகக் கடமையை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் சிந்தனையில் பிறக்கும் அனைத்தும் மக்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கும் என்பதற்கு தேர்தல் கமிசனின் சீர்திருத்தங்களை நினைவுபடுத்தினாலே போதும்.

 

தேர்தல் நேரத்தை 8 மணியிலிருந்து 5 மணி வரை என்று அலுவலக நேரம் போல் மாற்றினார்கள். நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் அன்றாடங்காய்ச்சிகள். ஒரு நாள் வேலை இழப்பு என்பது அவர்களுக்கு வருமானத்தில் அலட்சியப்படுத்த முடியாத ஒரு பகுதியை இழப்பதாகும். ஆகவே, அதை முன்னிட்டு காலை ஆறு மணியிலிருந்து இரவு எட்டு மணி வரை என்று வாக்குப்பதிவு நேரத்தை மாற்ற முனைவார்களா? செய்தால் வாக்குப் பதிவு இன்னும் அதிகமாக நடக்குமே. ஆனால் இப்படி சிந்திக்கக் கூட அவர்களால் முடியாது.

 

டாஸ்மாக்கை மூடு என்று சுவரொட்டி ஒட்டினால் கூட தேர்தல் அலுவலரிடம் அனுமதி பெறவில்லை என்று சுவரொட்டியை கிழிக்கிறது போலீசு. இது ஜனநாயக நாடு என்று கூறிக் கொண்டே என்னிடம் அனுமதி கேட்காமல் சுவரொட்டி கூட ஒட்டக் கூடாது என்கிறார்கள். இதன் தெளிவான நோக்கம் மக்களிடம் நேரடியாக எந்தப் பிரச்சனையையும் கொண்டு போக விடக் கூடாது என்பது தான். தொலைக்காட்சியில் பிரச்சாரம் செய்து கொள்ளலாம் அது அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. மக்களுக்கு எது சென்று சேர வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்களோ அது மட்டுமே தொலைக்காட்சிகளில் விவாதப் பொருளாகும். அச்சு ஊடகங்களில் விளம்பரம் செய்து கொள்ளலாம். அது பெரும்பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம் மட்டுமல்லாது மக்கள் பிரச்சனைக்கான தீர்வுகளையோ, அடிப்படைகளையோ அச்சு ஊடக விளம்பரங்கள் தராது. மட்டுமல்லாது, பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு விளம்பரங்களையே செய்திகளாகத் தரும். மக்கள் இவர்கள் தெரிந்தெடுத்துத் தரும் செய்திகளை மட்டுமே கொண்டு தங்கள் சமூக உணர்வுகளை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மாறாக ஒரு பகுதி மக்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை பொதுவில் வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்றாலோ, அதற்கு ஆதரவாக தேர்தலை புறக்கணிக்கிறோம் என்றாலோ அதை தேர்தல் கமிசன் ஆதரிக்காது. ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய் என்று பிரச்சாரம் செய்ய சுவரொட்டி ஒட்ட தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமா? அப்படி என்றால் ஜனநாயகம் என்பது என்ன? எதை தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமோ அது மட்டுமே ஜனநாயகம். இது எப்படி மக்களுக்கான ஜனநாயகமாக இருக்கும்?

 

இதற்கேல்லாம் மேலாக ஒன்று இருக்கிறது. அது தான் நோட்டோ. உங்கள் தொகுதியின் எந்த வேட்பாளரையும் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் அதை தெரிவிப்பதற்கு நோட்டோ பொத்தானை அழுத்துங்கள். பார்த்தீர்களா? எவ்வளவு ஜனநாயகத்தை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறோம் என்றார்கள். அண்மையில் தலைமை தேர்தல் அதிகாரியிடம், நோட்டோவுக்கு அதிகம் வாக்குகள் பதிவானால் என்னவாகும்? என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் கூறிய பதில் என்ன தெரியுமா? .. .. ஹி .. .. ஹி .. .. அவை செல்லாத ஓட்டுகளாக அறிவிக்கப்படும். இப்படி சொல்வதன் பொருள் என்ன தெரியுமா? உழைக்கும் மக்களை கேவலப் படுத்துவது.

 

மக்களின் வரிப்பணத்தில் கோடி கோடியாய் கொட்டிச் செலவழித்து, ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை, நூறு விழுக்காடு ஓட்டுப்பதிவு, மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி என்று விளம்பரம் செய்வார்களாம். எந்த வேட்பாளரையும் பிடிக்கவில்லை என்று மக்கள் ஓட்டுப் போட்டால் அதை செல்லாது என்று அறிவிப்பார்களாம். அயோக்கியத்தனம் இல்லையா இது. மக்களை இப்படி கேவலப்படுத்துவதற்கு தேர்தல் கமிசனுக்கு யார் அதிகாரம் தந்தது?

 

இதை முழுமையாகப் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஓட்டுப் போடும் நடைமுறை மீது யார் அலட்சியம் காட்டி, மீறி, ஓட்டுப் போடாமல் இருக்கிறார்களோ அவர்களை யாரும் எந்த விதத்திலும் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை ஊடகங்களில் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயகக் கடமை என்று சின்னதாக எழுதி அதைவிட இரண்டு மடங்கு பெரிதாக பரணி சில்க் ஹவுஸ் என்று தங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதாவது தங்கள் ஜவுளிக் கடை விளம்பரத்துக்கு ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்பதை பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதை தேர்தல் கமிசன் தடுக்காது. மறுபக்கம், யார் ஓட்டு போடுவது தங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்று கருதி அதற்காக தங்கள் ஒரு நாள் வருமானத்தை தியாகம் செய்கிறார்களோ அவர்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது உங்கள் கடமை என்று திரும்பத் திரும்ப அலுப்பூட்டும் விதத்தில் விளம்பரம் செய்கிறது. மக்கள் முட்டாள்கள் அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது அதனால் ஓட்டுப் போட சொல்லித் தருகிறோம் என்று மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி வைப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் கருத்தை தண்ணீர் தரவில்லை என்றால் தேர்தலை புறக்கணிப்போம் என்று நோட்டிஸ் ஒட்டினால் தெரிவித்தால் கழுதையைப் போல் அந்த சுவரொட்டியை தின்கிறது. அவர்கள் தங்கள் கருத்தை எல்லாருமே திருடர்கள் தான் என்று நோட்டோவுக்கு ஓட்டுப் போட்டால், அதை செல்லாது என்று நிராகரிக்கிறது. இந்த தேர்தல் முறை யாரை மரியாதை செய்கிறது? யாரை கேவலப்படுத்துகிறது?

 

மக்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் இது. கடந்த 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஓட்டுப் போட்டு பார்த்தாயிற்று. மக்கள் கோரிக்கை எதுவும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. நிறைவேறியிருந்தாலும் அது கொள்ளையடிப்பதற்கான வாய்ப்பு அல்லது மக்கள் தங்கள் மீது கோபம் கொண்டுவிடக்கூடாதே என்று மடைமாற்றும் உத்தி காரணமாகத்தான் நிறைவேறி இருக்கிறது. மக்களிடம் ஓட்டு வாங்கி அதிகாரத்துக்கு வந்து அவர்கள் அடிக்கப் போகும் கொள்ளைக்கு லைசன்ஸ் வழங்குவது தான் ஓட்டுப் போடுவதின் ஒரே பயன். குறைந்த பட்சம் அவர்களை திருப்பி அழைக்கும் அதிகாரமாவது மக்களுக்கு வேண்டாமா?

 

மக்களை கேவலப்படுத்தும் இந்த தேர்தல் முறையை புறக்கணிப்போம்.

 

தேர்தலை புறக்கணிக்கக் கோரும் கட்டுரைகள் தொடரும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தேர்தல் சதுரங்கம்: காய் நகர்த்தும் கட்சிகள், வெட்டுப்படும் மக்கள்

 

 

 

 

 

 

2011 தேர்தலின் போது எழுதப்பட்ட பதிவு இது.  காலம் கடந்திருக்கிறது. ஆனால், நிலமை இன்னும் அது தானே. எனவே, மீள்பதிவு.

************************************************************

வந்துவிட்டது தேர்தல் திருவிழா. சோம்பிக்கிடந்த தமிழகம் உதறி எழுந்து திரிகிறது. எல்லா இடங்களிலும் அரசியல்(!) அலசி உலர்த்த‌ப்படுகிறது. அணி மாற்றங்கள், கூட்டணிக் கணக்குகள், தொகுதி இழுபறிகள், வாக்காளர் புள்ளிவிபரங்கள், கட்சிக் கணிப்புகள் என எல்லோரும் தம் மனதுக்குகந்த கணக்குகளில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள். கடந்து சென்ற இடைத்தேர்தல்களின் புண்ணியத்தில் பொதுத்தேர்தலை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்க்க வைத்துவிட்டார்கள் பணநாயக ஓட்டுத்தலைவர்கள். நாங்களும் செயல்படுகிறோம் என அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் பணத்தையும், பொருட்களையும் பறிமுதல் செய்யும் தேர்தல் கமிசன் மீது ‘குடி’மக்கள் தாக்குதல் தொடுக்க நினைக்குமளவுக்கு இடைத்தேர்தல் பிரியாணிகள் மக்களை பணருசியில் கட்டிவைத்திருக்கின்றன.

தேர்தல் என்றால் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஜனநாயக(!) முறையில் தங்களை ஆள்வதற்கு யாருக்கு உரிமை உண்டு என்பதை தேர்ந்தெடுப்பது என்று நினைப்பதை பழம்பஞ்சாங்கமாக்கி, அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு என்னென்ன பொருட்களை இலவசமாய் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதை தெரிந்துகொள்ளும் நிகழ்ச்சி என்பதாக மாற்றி வைத்திருக்கின்றன ஓட்டுக்கட்சிகள். மாணவர்களுக்கு லேப்டாப், பெண்களுக்கு மிக்ஸி அல்லது கிரைண்டர், இலவச அரிசி, வயதானவர்களை தேடி மருத்துவர்கள் இன்னும் ஏராளம் என திமுக. நாங்கள் மட்டும் சளைத்தவர்களா என்று அதிமுகவும் செல்போன் உட்பட வரப்போகும் அவர்களின்  அட்டவணையை நாளிதழ்களுக்கு கசியவிட்டிருக்கிறது. வீசப்படும் எலும்புத்துண்டை கவ்விக்கொண்டு குலைக்காமல் திருடனுக்கு வாலாட்டும் நாயைப் போல் மக்களை மாற்றி வைத்திருக்கின்றன இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள்.

இன்னொருபக்கம் இந்தக் கட்சிகள் தங்களுக்குள் நடக்கும் பங்கீட்டுச் சண்டைகளையே அரசியலாக பேசவைத்திருக்கின்றன. 63 வேண்டுமாம் அதுவும் அவர்கள் கேட்பது வேண்டுமாம் என்று முறுக்கிக்கொண்டு இரண்டு மணி நேர உண்ணாவிரதம் நடத்திய அனுபவத்தில் இரண்டு நாள் ஆதரவு வாபஸ் நாடகத்தை நடத்திய‌ கருணாநிதி. ஸ்பெக்ட்ரம் என்னும் ஆலமர ஊழலில் ஒன்றிரண்டு இலைகளை எடுத்துக்காட்டி அதை நமுத்துப்போன ஓலைவெடியாக மாற்றிய சோனியா. பேசுகிறோம், பேசுகிறோம் என்று கூறிக்கொண்டே பார்ப்பன முகம் காட்டி 160க்கு ஆளை நிறுத்திய ஜெயலலிதா. கண் சிவந்து கொண்டே மூன்றாம் அணி போக்கு காட்டிய விசயகாந்து, காமெடி பீஸ் கம்மூனுஸ்டுகள். தன்மான சீன் காட்டிக்கொண்டே அழுவேன் என்று கோமாளி வேசம் கட்டி வெளிவந்த வைக்கோ. இந்த நாய்ச் சண்டைகளை மாற்றி மாற்றியோ; கூட்டிக் குறைத்தோ பேசுவது தான் அரசியலா?

அய்யா வந்தாலும் அம்மா வந்தாலும் நம்ம வயிற்றை நாம தானே பாத்துக்கணும் என்று நடப்பது நம‌க்கு தொடர்பில்லாத ஒன்று என நினைக்கும் மக்களின் அறியாமை ஒருபக்கம். ஏஸி காரில் அமர்ந்து எல்லாவற்றையும் அனுபவித்துக் கொண்டு அந்தக் காலத்துல அரசியல் நேர்மை திராவிடக் கட்சிகள் வந்து கெடுத்துட்டான்க‌ள் என்று ரிட்டையர்டு பார்ப்பனியம் பேசும் காரியவாதிகள் மறுபக்கம். இரண்டுக்கும் இடையில் எல்லாவித தகிடுதத்தங்களுக்கும் தயாராக இருக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள். இது தான் அரசியலா? எது அரசியலோ அதை தவிர்த்து விட்டு அரசியலற்ற ஆரவாரங்களையும் சண்டைகளையும் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு அரசியலே சாக்கடை என்பதில் என்ன நியாயம் இருக்க முடியும்?

திமுக ஆளும் கட்சி, அதிமுக எதிர்க்கட்சி இரண்டும் மாற்றி மாற்றி ஆளுக்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஆண்டுவருகின்றன. இரண்டின் கொள்கைகளும் வேறு வேறு. ஒரு கட்சி போட்ட திட்டங்களை இன்னொரு கட்சி செயல்படுத்துவதில்லை என்று பேசிக் கொள்கிறார்கள். சட்டசபைகளில் காராசாரமாக விவாதித்துக்கொள்கிறார்கள். பல்பொடி கொடுக்கும் திட்டத்தை ஒரு ஆட்சி கொண்டு வந்தது என்பதற்காக ரத்து செய்துவிடுகிறது மறு ஆட்சி. ஆனால், பெருநிறுவனங்களுக்கு செய்து கொடுக்கும் சலுகைகளை மட்டும் ரத்து செய்வதில்லையே ஏன்? ஒரு ஆட்சிக்கு தேவைக்க அதிகமாக சற்று நெருக்கம் காட்டினாலும் ஆட்சி மாறியதும் அந்த அதிகாரியை டப்பா துறைக்கு தூக்கியடிக்கும் கட்சிகள்; பன்னாட்டு நிறுவன அதிகாரிகள் ஒரு ஆட்சியோடு குழைந்தாலும் மறு ஆட்சி வந்ததும் அவர்களை தூக்கி வீசாமல் இவர்களும் ஓடிப்போய் ஒட்டிக்கொள்கிறார்களே எப்படி? அரைக்கால் பைசா உதவித்திட்டம் என்றாலும் போட்டோ பிடித்து நாளிதழ்களில் போட்டுக்கொள்ளும் கட்சிகள், முதலாளிகளுக்கு கோடி கோடியாய் கொட்டிக் கொடுத்தாலும் வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில்லையே ஏன்? ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் ஒருமுறை மக்களிடம் வந்து ஓட்டு வாங்க வேண்டியதிருக்கிறது என்பதால் “ஆட்ரா ராமா, ஆட்ரா ராமா” என்று குரங்காட்டம் போட்டுக் காட்டும் ஓட்டுக் கட்சிகள்; ஓட்டு வாங்க வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லாத முதலாளிகளிடம் “பொட்டிப் பாம்பு” போல் அடங்கி விடுகிறார்களே எதற்கு?

ஜனநாயகத்தில் மக்கள் தான் எஜமானர்கள் என கூறிக்கொண்டாலும், ஓட்டு வாங்கவேண்டியதிருக்கிறது என்பதைத் தவிர மற்றெல்லா விதத்திலும் மக்களை அலட்சியம் செய்கிறார்கள். எந்தத்தேவையும் இல்லாவிட்டாலும் முதலாளிகளை எல்லாவித வசதிகளையும், சலுகைகளையும் செய்து கொடுத்து எஜமானர்களாக கொண்டாடுகிறார்கள். என்றால் இதை மக்களாட்சி என்று கூறுவதை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டுமல்லவா? வெளிப்படையாக முதலாளிகளுக்கு கொடுக்கும் சலுகைகளையும், வரித் தள்ளுபடிகளையும், மானியங்களையும் எதிர்த்து யாரும் எதுவும் செய்துவிட முடியாது என்பது ஒரு புறமிருந்தாலும் மக்களுக்கான திட்டங்கள் என்று கூறப்படுபவையும் உள்ளடக்கத்தில் முதலாளிகளுக்கான திட்டங்களாகவே இருக்கின்றன.

விவாசாயக் கடன்கள் என அறிவிக்கிறார்கள், ஆனால் அது விதைகளுக்காகவும், இடுபொருட்களுக்கவும் செலவிடப்படுவதால் அந்த நிறுவனங்களுக்குத்தான் அதன் பலன் போய்ச் சேர்கிறது. உரக்கம்பனிகளின் லாபம் குறையும் நேரத்தில் உர மானியம் என்று அறிவித்து விவசாயிகளை கடனாளிகள் ஆக்கிவிட்டு உரக்கம்பனிகள் லாபமடைய உதவுகிறார்கள். வீடு கட்ட உதவிக்கடன் என்கிறார்கள் அது போய்ச் சேர்வதோ ரியல் எஸ்டேட் முதலாளிகளுக்கு. மருத்துவ காப்பீட்டுத் திட்டம் என்கிறார்கள், ஆனால் அது ஏழை மக்களுக்கு இலவச மருத்துவசேவை என்ற பெயரில் மக்களிடமிருந்து வரிகளாக பிடுங்கப்படும் பணம் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கு அள்ளிவிடப்படுவதாக இருக்கிறது. தனியார் கொள்முதல் நிலையங்கள் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாக கொள்முதல் செய்வதற்கு வசதியாக சாலைகளை அமைத்துவிட்டு கிராமப்புற மக்கள் மேம்பாடு என்கிறார்கள்.

மக்கள் குடி நீர் இல்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஆறுகளையும் ஏரிகளையும் தனியாருக்கு தாரை வார்க்கிறார்கள். தரகு முதலாளிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு எத்தனை சைபர் என்று எண்ணமுடியாமல் திணரும் அளவுக்கு அலைக்கற்றை என்றும் எஸ் பேண்ட் என்றும் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். கொள்ளையடித்து மறைத்து வைத்திருக்கும் கருப்புப் பணத்தை திரும்பக் கொண்டுவர முடியாது என முதலாளிகளை காப்பவர்கள் புழுத்த அரிசியைக்கூட பட்டினி கிடக்கும் ஏழைக்கு கொடுக்க முடியாது என்று திமிராக பேசுகிறார்கள்.

ஆக சட்டபூர்வமாக திட்டங்கள் தீட்டினாலும், சட்டவிரோதமாக கொள்ளையடித்தாலும் அது முதலாளிகளுடன் முதலாளிகளுக்கு சாதகமாக என்றானபின் ஓட்டை மட்டும் ஏன் நம்மிடம் கேட்கிறார்கள்? ஓட்டு போடுவதைத்தவிர உங்களுக்கு எங்களுக்கும் வேறு எந்த உறவும் இல்லை என்று தெளிவாக அறிவிக்க முடியுமா இவர்களால்? அல்லது இது ஜனநாயகம் என்றால், நடப்பது மக்களாட்சி என்றால் தைரியமாகச் சொல்லுங்கள்,

“எந்த நாய்க்கும் ஓட்டு கிடையாது” என்று.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

உள்ளாட்சித் தேர்தல்: ஊழலுக்கு துணை போவது தான் ஜனநாயகமா?

 

தேர்தல் அல்லாத காலங்களில் எல்லாவிதமான ஜனநாயகமற்ற வழிகளிலும் மக்களை சூறையாடுவதும், சூறையாட துணைபோவதுமாய் இருந்துவிட்டு, தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் மக்களுக்கு ஜனநாயக பாடம் எடுக்க வந்து விடுகிறார்கள் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் வியாதிகள். மக்களும் தாங்கள் வாழ்வதற்காக படும்பாடுகளுக்கு யார் காரணம் என்பதையோ, அதில் ஜனநாயகத்திற்கு ஒட்டும் தொடர்பிருக்கிறதா என்பதையோ அறியாமல், ஓட்டுப் போட மறுப்பது ஜனநயகத்தை மறுப்பது என்பது போன்ற மயக்கத்தில் இழுபட்டு விடுகிறார்கள்.

 

நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற தேர்தல்கள் மேல்மட்ட அளவிலான பேரளவான ஊழல்களுக்கும், நிர்வாக முறைகேடுகளுக்கும் வழிவகுக்கின்றன என்றால் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் அடிமட்ட அளவில் அவைகளை பரவலாக்குகிறது.

 

உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் நிர்வாகத்தில் என்ன பங்களிப்பைச் செய்கிறார்கள்? ஒன்றுமில்லை. கமிசன்களைப் பெறுவதும், நடக்கும் பணிகளில் சில ஒதுக்கீடுகளைப் பெறுவதையும் தவிர. பல ஆண்டு காலம் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் நடைபெறாமல் கிடந்த போது கிராமப்புறங்களும், நகர்ப்புறங்களும் எந்தப் பணிகளும் நடைபெறாமல் முடங்கிக் கிடந்தனவா? இப்போது தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்கள் பிரதிநிதிகளால் அந்தந்த பகுதிகளுக்கு தேவையான திட்டங்களை செயல்படுத்த முடியுமா? என்றால் எதற்கு இந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள்? நாம் ஏன் அவர்களை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

நகராட்சி, ஊராட்சிப் பணியாளர்கள் என்று முன்னர் பலர் இருந்தார்கள். துப்பறவுப் பணிகள் உட்பட குடிநீர் குழாய்கள் பராமரிப்பு, சுகாதாரப் பணிகள் என பலவற்றை செய்துவந்தார்கள். அரசின் அலட்சியத்தால் இவர்கள் பெருகிவரும் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அதிகரிக்கப்படாமலும், போதிய ஊதிய உயர்வு உள்ளிட்ட சலுகைகள் வழங்கப்படாமலும் விடப்பட்டு, தேவைகளை சரிவர தீர்க்க முடிவதில்லை எனும் பெயரில் அன்னிய நிறுவனங்களை உள்ளே நுழைத்தார்கள். பெருநகரங்களிலிருந்து தொடங்கி இந்த அன்னிய நிறுவனங்களின் பணிகள் சிறுநகரங்கள் வரை விரிவடைந்துவிட்டது. எளிமையாக தீர்க்கப்படமுடியும் பணிகளைக் கூட அன்னிய நிறுவனங்களிடம் தாரை வார்த்து விட்டு எதை நிர்வகிக்க இந்த மக்கள் பிரதிநிதிகள்? இவர்களை நாம் ஏன் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வை தீர்மானிக்கும் விவசாய உற்பத்திக்கு உகந்த எதையும் அரசு செய்யவில்லை. அன்னிய நிறுவனங்களுக்கு சாதகமாக உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களின் விலையை அவர்களே விருப்பப்படி உயர்த்திக் கொள்ள அனுமதியளித்தது தொடங்கி, விளைந்த தானியங்களை கொள்முதல் செய்வது, அவைகளுக்கு விலையை முடிவு செய்வது வரை அன்னிய நிறுவனங்கள் செய்கின்றன. இது நாட்டின் பெரும்பகுதி மக்களை நேரடியாக வதைத்து சிதைக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் பேசவோ, செயல்படவோ இந்த உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகளால் முடியுமா? பின் ஏன் இவர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

உள்ளூரின் நேரடியான, உடனடியான பெரும்பாதிப்புகளால் (கேரளாவின் பிளாச்சிமடா, நெல்லை கங்கை கொண்டான்) சில ஊராட்சி பிரதிநிதிகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களை எதிர்த்துப் பேசினால் நீதிமன்றங்களால் அவர்களின் பதவியை பறிப்பது தொடங்கி, குண்டர்களை வைத்து கொலை செய்துவிடும் அளவுக்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் செல்வாக்கும் பலமும் கொண்டு இயங்க அனுமதித்து விட்டு, இந்த பிரதிநிதிகள் நிர்வாகம் செய்கிறார்கள் என்று கூறுவது யாரை ஏமாற்ற?

 

சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்த கைத்தறி நெசவை அதற்கான சிறப்பு ரகங்களை நீக்குதல் எனும் ஒரே உத்தரவின் மூலம் நலிவடையச் செய்தது போல், தீப்பெட்டி தயாரித்தல், பாய்முடைதல் போன்ற கைவினைத் தொழில்களை திட்டமிட்டு நசுக்கிவிட்டது அரசு. இது போன்ற உள்ளூர் பொருளாதாரத்தை திட்டமிட்டு சீர்குலைப்பதற்கு எதிராக அவைகளை பாதுகாப்பதற்கு இந்த உள்ளாட்சி பிரதிநிதிகளால் எதுவும் செய்துவிட முடியுமா? என்றால் ஏன் இவர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

 

கடந்த சில பத்தாண்டுகளில் மட்டும் மூன்று லட்சம் விவசாயிகளுக்கு மேல் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இந்த மரணங்களைத் தடுக்க சுட்டுவிரலைக் கூட அசைக்க அதிகாரமில்லாத இந்த உள்ளாட்சிப் பிரதிநிகளை ஏன் நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்?

அரசு தன் கொள்கையாக வரித்துக் கொண்டிருக்கும் தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் பேரளவில் ஊழலுக்கு வழிவகுத்து மக்களை வதைக்கிறது. இதற்கு எதிராக மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றுவிடக் கூடாது என்றும், போராடங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டு விடக்கூடது என்பதற்காகவும் சுயஉதவிக் குழுக்களை இறக்கிவிட்டு மக்களை கண்காணித்து தடுக்கிறது. அதே நோக்கத்திற்காக உள்ளாட்சித் தேர்தல்களை முறைப்படுத்தி நிர்வாகத்தில் பங்கு பெறுவது போன்ற மயக்கத்தை மக்களிடம் ஏற்படுத்துவதன் மூலம், அவர்களையும் ஊழல்மயப் படுத்தி பொறுக்கித் திண்ண தயார்படுத்துவதற்கும் தான் உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் நடத்தப்படுகின்றன. இதில் மக்களை ஈர்க்கும் ஜனநாயகத் தன்மை இருப்பதற்காக கட்டவே, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு, பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு போன்றவைகள் இடம்பெறச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.

 

யதார்த்தத்தில் கிராமப் புறங்களில் ஊராட்சிப் பகுதிகளில் ஜாதிவெறியே கோலோச்சுகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான பகுதிகளில் மிரட்டல்களின் மூலமும், ஏலங்களின் மூலமும் ஆதிக்க சாதியினரே அமர்ந்து கொள்கின்றனர். தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்களோ நீட்டிய இடங்களில் கையெழுத்திடவும், தேநீர் வாங்கி வருவது போன்ற ஏவல்களைச் செய்வதற்கும் நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறார்கள். மீறினால் மேலவளவு முருகேசன் போல் படுகொலை செய்யப்படுவார்கள். பெண்களுக்கான இடங்களில் நிறுத்தப்படுபவர்கள் வெறும் பொம்மைகள் தான். ஓட்டுக் கட்சிகளில் இருக்கும் அவர்களின் கணவனோ, தந்தையோ, அண்ணனோ தான் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். இன்னும் பல இடங்களில் போட்டியின்றி தேர்ந்தெடுப்பதாக கூறிக்கொண்டு வெளிப்படையாகவே பணம் விளையாடுகிறது. இதுதான் உள்ளாட்சித் தேர்தல்களின் லட்சணம்.

 

இப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகள் செய்வது என்ன? அவர்கள் வெத்துவேட்டுகள் என்பது வெளியில் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக கொஞ்சம் நிதியை ஒதுக்கி, சாக்கடையை தூர்வாறுவது, குடிநீர்குழாய் உடைப்பை சரி செய்வது, தெரு விளக்குகள் போடுவது போன்ற பிசாத்து பணிகளை அவர்களை செய்ய வைப்பதன் மூலம் கமிசன்களை பகிர்ந்து கொள்வது தான். அதாவது, நாடாளுமன்ற சட்டமன்ற தேர்தல்களில் தொகுதிக்கு ஒருவர் ஊழல் செய்வது, ரவுடித்தனம் செய்வது என்றிருக்கும் நிலையை தெருவுக்கு ஒருவர் என்ற அளவில் பரவலாக்குவதைத் தவிர இந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல்களால் ஒரு பயனும் இல்லை.

 

எனவே, நீங்கள் போடும் வாக்கு மக்களை ஊழல்வாதிகளாக ஆக்குவதற்கான அனுமதியாகத்தான் பயன்படுகிறதேயன்றி ஜனநாயகத்திற்கோ நிர்வாகத்திற்கோ சிறிதும் பயன்படுவதில்லை.

 

மக்களே சிந்திப்பீர்! மக்களுக்கான ஆட்சி மலர வேண்டுமென்றால் அது புரட்சியின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியம். அதை நாம் தேர்தலை புறக்கணிப்பதிலிருந்து தொடங்குவோம்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வெற்றி அதிமுகவிற்கு பரிசா? தோல்வி திமுகவிற்கு தண்டனையா?

இந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் அதிமுக வெற்றிபெற்று ஆட்சியமைத்திருப்பது குறித்து பலரும் எழுதியும் பேசியும் முடித்து விட்டனர். ஜெயலலிதா கூறியிருப்பது போல் அவர்களே எதிர்பாராத அளவில் அதிக இடங்களில் வெற்றிபெற்றிருக்கிறது. திமுக தான் வெல்லும், அதிமுக தான் வெல்லும் என்று ஆரூடம் கூறிய கருத்துக் கணிப்புகள் அனைத்துமே கூட இரண்டு கூட்டணிக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே இருக்கும் எனத் தெரிவித்திருந்தன. எதிர்க்கட்சி எனும் தகுதி(!)யைக்கூட திமுக இழந்து போகும் என எவரும் நினைத்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் இருநூறு இடங்களுக்கும் மேல் வென்று அதிமுக ஆட்சியமைத்திருக்கிறது.

“ஓட்டுப் போடாதே, புரட்சி செய்” எனும் இயக்கம் கடந்த தேர்தல்களைப் போலவே இந்தத் தேர்தலிலும் சற்றேறக் குறைய அனைத்து பெரு சிறு நகரங்களிலும், கிராமப் பகுதிகளிலும் வீச்சாக செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இருந்தபோதிலும் கடந்த தேர்தல்களைவிட அதிக விழுக்காடு வாக்குகள் பதிவாகி இருக்கின்றன. என்றாலும் கூட தோராயமாக 25000 வாக்குகள் 49ஓ வில் போடப்பட்டிருக்கிறது. ஓட்டுப் போடுவது ரகசியமானது என பிரம்பெடுத்து பாடம் நடத்திய தேர்தல் கமிசன், 49ஓ வை அப்படி ரகசியமாக எளிய முறையில் போடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யவில்லை. மட்டுமல்லாது, 49ஓ போட்டவர்களை மிரட்டிய சம்பவங்களும் நடந்திருக்கின்றன. மாறாக ஓட்டு போடும் இயந்திரத்திலேயே 49ஓ வுக்கும் ஒரு பொத்தானை அமைத்திருந்தால் இந்த எண்ணிக்கை இன்னும் சில மடங்குகள் உயர்ந்திருக்கக் கூடும்.

49ஓ போட்டவர்களும் கூட இந்த அமைப்புமுறை நமக்கு எந்த நன்மையையும் செய்து விட இயலாத ஒரு பொம்மை அமைப்பு என்பதை உணர்ந்து அதற்கான எதிர்ப்பாக இதை வெளிப்படுத்தி விடவில்லை. உள்ளூர் பிரச்சனைகள், கோரிக்கைகள் மீது உறுப்பினர்கள் காட்டிய அலட்சியத்திற்கு எதிரான கோபமாகவே 49ஓ பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ”ஓட்டுப்போடாதே புரட்சி செய்“ எனும் முழக்கமும் 49ஓ வும் ஒன்றல்ல. இந்த அமைப்புமுறை நம்மை ஏமாற்றுவதற்காக கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று, இதைத் தகர்த்து புதிய அமைப்புமுறையை நிர்மாணிக்கும் வரை நமக்கு விடுதலை இல்லை என உணர்ந்து அதற்கான அறைகூவலை விடுப்பது ”ஓட்டுப்போடாதே புரட்சிசெய்” என்பது. வேட்பாளர்கள் மீது வாக்காளர்களுக்கு இருக்கும் அதிருப்தியும் கோபமும் இந்த அமைப்புமுறைமீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதற்காக செய்யப்பட்ட ஒரு வடிகால் முறைதான் 49ஓ.

திமுகவும் காங்கிரசும் பரிதாபகரமான தோல்வியை சந்தித்திருப்பதற்கு தங்களின் பிரச்சாரம் தான் காரணம் என தமிழீழ ஆதரவு இயக்கங்கள், தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் மகிழ்ந்து கொள்கின்றன. அவர்கள் அப்படி சொல்லிக்கொள்வதற்கு ஏதுவான வெற்றி என்று கொள்ளலாமே தவிர தங்களின் பிரச்சாரம் தான் காரணம் என கூறிக் கொள்ள முடியாது. இலங்கையில் இனப் படுகொலை தீவிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்தில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்ற தேர்தலில் அது எந்த விதமான பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதை மறந்துவிட முடியுமா?

இந்தத் தோல்வி ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலுக்கான தண்டனை என்கிறார்கள். மின்தடை, விலைவாசி உயர்வு போன்றவற்றுக்கு எதிரான மக்களின் தீர்ப்பு என்கிறார்கள். இதை ஓரளவுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்றாலும் அதன் முழுப்பொருளில் அப்படியான காரணமாக கருத முடியாது. தேர்தலில் ஒரு அணி வெல்வதையும் தோல்வியடைவதையும் தீர்மானிக்கும் காரணிகளில் பெரும்பங்கு வகிப்பது கூட்டணி சேர்வது தான். இந்தத் தேர்தலில் ஏதோ காரணங்களுக்காக தேமுதிகவும் காங்கிரசும் கூட்டணியமைத்து போட்டியிட்டிருந்தால் திமுக எளிதாக வென்றிருக்கும் அல்லது அதிமுக இவ்வளவு பெரிய வெற்றியை பெற்றிருக்காது. அப்போது ஸ்பெக்ட்ரம், விலைவாசி உயர்வு, மின்தடை போன்றவற்றை மக்கள் பொருட்படுத்தவில்லை என்று காரணம் கூறினால் அது எவ்வளவு அபத்தமாக இருந்திருக்குமோ அவ்வளவு அபத்தம் தற்போது ஊழலுக்காக திமுகவை மக்கள் தண்டித்து விட்டார்கள் என்பது.

கட்சி சார்ந்து வாக்களிக்கும் மக்களை விடுத்து பொதுவாக தேர்தல் நேர மனநிலையைப் பொருத்து வாக்களிக்கும் மக்கள் தேர்தல் முடிவுகளில் செலுத்தும் தாக்கம் சிறிதளவுதான். எதிர்ப்பு அலை ஆதரவு அலை போன்ற விதிவிலக்கான நேரங்களைத் தவிர்த்தால் இது தான் உண்மை. ஊழல் என்றாலும், விலைவாசி உயர்வு உள்ளிட்டு என்னென்ன சீர்கேடுகள் என்றாலும் கட்சித்தலைமை கூறும் சப்பைக் கட்டுகளை ஏற்றுக் கொண்டு, அதை மெய்யென நம்பி தன் உறவினர்களிடம் பிரச்சாரம் செய்யும் கட்சித் தொண்டர்கள், அனுதாபிகள் இருக்கும் வரை கட்சிகள் கூட்டணிக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை குறைத்துவிட முடியாது. இல்லாவிட்டால் 63 தொகுதிகளிக் கொடுத்து காங்கிரசை கூட்டணியில் இறுத்திக் கொள்ள வேண்டிய தேவையென்ன? தன்னுடைய பார்ப்பனிய புத்தியை தணித்துக்கொண்டு விஜயகாந்தை சேர்த்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன?

ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் மாறி மாறி கூட்டணி சேர்ந்து உறுப்பினர்களை பெற்றுக் கொள்ளும், அதன் மூலம் ஆட்சியமைத்துக்கொள்ளும் வசதி இருக்கும் வரை ஊழலோ விலைவாசி உயர்வோ பாரிய முக்கியத்துவம் எதையும் பெற்றுவிடாது. இன்றைய நிலையில் ஒரு கட்சிக்கு ஓட்டுப் போடுவதைத் தவிர வேறெதற்கும் தொண்டர்களின் ஆதரவாளர்களின் அவசியமில்லை என்பதே யதார்த்தம். பரப்புரை செய்வதிலிருந்து கொடிகட்டுவது வரை ஒப்பந்த நிறுவனங்களின் மூலம் செய்து கொள்ளும் வசதி கிடைத்திருக்கும் போது ஒரு கட்சிக்கு அதன் ஆதரவாளர்களை பிரச்சனை சார்ந்து சிந்திக்க வைப்பதோ கொள்கைகளை பயிற்றுவிப்பதோ அவசியமற்றதாகி விட்டது. தேர்தல் சமயங்களில் மட்டும் காசை விட்டெறிந்து ஓட்டுக்களை பெற்றுக்கொள்ளும் இன்றைய நிலையில் சமூகப்பிரச்சனைகளின் தாக்கத்தை தேர்தல் முடிவுகளில் எதிர்பார்ப்பது சிந்திக்கும் திறனுள்ளவர்களின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்க முடியுமா?

ஆனால் சிந்திக்கும் திறனுள்ளவர்களுக்கு வேறு செயல்கள் காத்திருக்கின்றன. கடந்த இரண்டு வாரங்களாக அதிமுக தலைமையிலான அரசாங்கம் அமைந்திருக்கிறது. திமுகவின் சமச்சீர் கல்வித் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஆட்சியில் கட்டப்பட்டது என்பதால் சட்டசபை வளாகம் மீண்டும் கோட்டைக்கே மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இவைகளில் இவ்வளவு கவனம் செலுத்தும் புதிய அரசு, கடந்த அரசு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தங்கள் எதையாவது திருத்தம் செய்யவோ அல்லது நீக்கவோ செய்யுமா? மின்தடையை நீக்குவதற்கு முன்னுறிமை அளிப்போம் எனக்கூறும் அரசு, பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தடையற்ற மின்சாரம் வழங்கப்படுவதை மறுபரிசீலனை செய்வோம் எனக் கூறுமா? கடந்த ஆட்சியில் வழங்கப்பட்டது போலவே இந்த ஆட்சியிலும் பன்னாட்டு, உள்நாட்டு நிறுவனங்களுக்கு சலுகைகளும் ஊக்குவிப்புகளும் அவர்களுக்கான லாபக் காப்பீடும் தொடர்ந்து வழங்கப்படும் என்றால், எந்த அடிப்படையில் இதை புதிய ஆட்சி என்பது?

கண்துடைப்பு திட்டங்களைத்தவிர மக்களை மேம்படுத்த மெய்யான அக்கரையுடன் மக்களின் வாழ்வையும், வாழ்வாதாரத்தையும் மேம்படுத்தும் திட்டங்கள் தீட்டி செயல்படுத்தப்படுமா? அல்லது கருப்புச் சட்டங்கள், உத்தரவுகள் வாயிலாக மக்கள் துன்புறுத்தப்படுவார்களா? இரண்டில் யார் வந்தாலும் இது தான் நடக்குமென்றால் இதில் யாருக்கு பரிசு? யாருக்கு தண்டனை?

முந்திய அதிமுக ஆட்சியில் சசிகலாவின் மிடாஸ் சாராய ஆலையில் கொள்முதல் செய்ய வேண்டுமென்பதற்காக டாஸ்மாக் தொடங்கப்பட்டது. கடந்த திமுக ஆட்சியில் மிடாஸிலிருந்து சாராயம் வாங்குவது நிறுத்தப்பட்டதா? திமுக ஆட்சி என்பதால் அதிமுகவினரின் மணல் கொள்ளை நிறுத்தபட்டதா? இதோ அதிமுக ஆட்சியேறியதும் கல்வி கட்டணச் சீர்திருத்தத்தை நீர்த்துப் போகவைக்கும் முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டுவிட்டன. இதில் திமுக கல்வி வள்ளல்களுக்கு பங்கு ஏதும் இருக்காதா? இதனால் அவர்கள் பலனடைய மாட்டார்களா? என்றால் இதை என்ன பொருளில் ஆட்சி மாற்றம் என்றோ தண்டனை என்றோ கூறமுடியும்?

ஜெயலலிதாவோ, கருணாநிதியோ என்ன செய்தார்கள் என்பதைப் பேசுவதல்ல அரசியல், அதை அவர்கள் என்ன அடிப்படையில் செய்தார்கள் என்பதைப் பேசுவதில் தான் அரசியல் அடங்கியிருக்கிறது. வாக்கைச் செலுத்திவிட்டு ஜனநாயகக் கடமையை நிறைவு செய்துவிட்டோம் என களிப்பில் இருப்பவர்கள் இங்கிருந்து தான் தங்கள் சிந்தனையைத் தொடங்கியாக வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இது கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் பகற்கொள்ளைக்கான ஜனநாயகம்!

ஓட்டுப் போடாதே! புரட்சி செய்!!

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

காண்டிராக்டர்கள், ரியல் எஸ்டேட் முத்லாளிகள், தொழிலதிபர்கள், சுயநிதிகல்விக் கொள்ளையர்கள், மணல் கொள்ளையர்கள், கந்துவட்டி பைனான்சுக்காரர்கள் இவர்கள் தான் எல்லாக் கட்சிகளின் சார்பிலும் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள். அனைவருமே கோடீசுவரர்கள் தான். கோடீசுவரன் என்பவன் யோக்கியனாக இருக்க் முடியது. அதிலும் தேர்தலில் போட்டியிடுபவன் அயோக்கியனாக மட்டுமே இருக்க இயலும்.

இவர்களுக்கோ இவர்களுடைய கட்சிக்கோ கொள்கையும் கிடையாது; லட்சியமும் கிடையாது. இவர்களைப் பொருத்தவரை தேர்தல் என்பது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நாட்டை கொள்ளையடிப்பதற்கு விடப்படும் டென்டர். இப்படி டென்டர் எடுத்து சம்பாதித்த எம்.எல்.ஏ; எம்.பிக்கள் அமைச்சர்களில் பலர் தொழிலதிபர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். மல்லையா, அம்பானி, பிர்லா போன்ற தொழிலதிபர்களோ எம்.பிக்கள் ஆகிவிட்டார்கள். மொத்தத்தில் சட்டமன்றங்களும், நாடாளுமன்றமும், முதலாளிகள் மன்றமான லயன்ஸ் கிளப்பாகவே மாறிவிட்டன. இந்த முதலாளிகள் யாரேனும் ஒருவரைத் தமது பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை தான் மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் வாக்குரிமை.

சட்டமன்றம் முதலாளிகள் மன்றமாக மாறி விட்டது மட்டுமல்ல, இந்த அரசு அமைப்பும் அதன் பல்வேறு உறுப்புகளும் கோடீசுவரர்களுக்கும் பன்னாட்டு முதலளிகளுக்கும் மட்டுமே சேவைசெய்யும் விதத்தில், தனியார் மயக் கொள்கைக்கு ஏற்ப மறுகட்டமைப்பு செய்யப்படுகின்றன. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் ஆட்சிக்கு வரும் எல்லாக் கட்சி அரசுகளும் அமல் படுத்திவரும் தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்ற கொள்கை, நமது நாட்டை முன்னேற்றுவதற்காக இங்குள்ள கட்சிகள் சிந்தித்து வகுத்த கொள்கை அல்ல. அது பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் உலக நாடுகளையும் மக்களையும் தடையின்றிக் கொள்ளையடிப்பதற்காக, அமெரிக்கா வகுத்துத் தந்த கொள்கை; உலக வங்கி, உலக வர்த்தகக் கழகம் ஆகிய அமைப்புகளின் மூலம் இந்தியா போன்ற நாடுகளின் மீது திணிக்கப் பட்டிருக்கும் மறுகாலனியாக்கக் கொள்கை.

எல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளும் இந்த கொள்கையைத்தான் பின்பற்றுகின்றன. நாட்டின் இயற்கை வளங்களையும், பொதுச் சொத்துக்களையும், மக்களின் உழைப்பையும் பன்னாட்டு முதலாளிகளும் தரகு அதிகாரவர்க்க முதலாளிகளும் தடையின்றிக் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்து கொடுப்பதும், அதற்கு தரகுத் தொகையாக கோடிக்கணக்கில் கையூட்டு பெற்றுக் கொள்வதும், வாய்ப்புள்ள இடங்களிலெல்லாம் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் தொழில் பங்காளிகளாக சேர்ந்துகொண்டு கொள்ளையடிப்பதும்தான் இன்று நாம் காணும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியல். இதில் ஓட்டு பொறுக்கிகளிடையான தொழில்போட்டியின் களம் தான் இந்தத் தேர்தல் களம். தனியார்மயக் கொள்கை என்ற பெயரில், சட்டபூர்வமாக கொள்கை முடிவெடுத்து கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் நாட்டின் பொதுச் சொத்துகளையும் இயற்கை வளங்களையும் பகற்கொள்ளை அடிப்பதற்கு, அரசாங்கத்தையே கருவியாக்கி அடியாள் வேலை செய்யும் பணியைத்தான் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக எல்லாக் கட்சி அரசுகளும் செய்து வருகின்றன.

தொலைபேசி, வங்கி, காப்பீடு, எண்ணெய் எரிவாயு, துறைமுகங்கள், விமானநிலையங்கள் போன்ற லாபம் ஈட்டுகின்ற பொதுத்துறைகள் எல்லாம் காங்கிரசு, பாஜக அரசுகளால் அடிமாட்டு விலைக்கு பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கும் தரகு முதலாளிகளுக்கும் அள்ளிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கடந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு வழங்கியுள்ள வரிச்சலுகை 22 லட்சம் கோடி ரூபாய். இது 14 ஸ்பெக்ட்ரம் கொள்ளைகளுக்கு இணையான தொகையாகும். சட்டிஸ்கார் மாநிலத்தில் 500 கிராமங்களைத் தீவைத்துக் கொளுத்தி, பழங்குடி மக்களை அடித்து விரட்டிவிட்டு அந்தக் கிராமங்களையே டாடாவின் இருப்புச் சுரங்க நிறுவனத்திற்கு சொந்தமாக்கியிருக்கிறது சட்டீஸ்கார் அரசு. டன் 7000 ரூபாய் சந்தை மதிப்புள்ள இருப்புத் தாதுவுக்கு வெறும் 27 ரூபாய் விலை நிர்ணயம் செய்து, பல லட்சம் டன் இருப்புத் தாதுவை வெட்டி விற்பதற்கு ரெட்டி சகோதரர்கள் என்ற கிரிமினல் முதலாளிகள் கும்பலுக்கு அனுமதி வழங்கியிருக்கிறது கர்னாடக அரசு. இதைப் போல பல அரிய கனிமப் பொருட்கள் அடிமாட்டு விலைக்கு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விலை பேசப்படுகின்றன. தமிழகத்தில் 650 கோடி ரூபாய் மூலதனம் போட்டிருக்கும் நோக்கியா நிறுவனத்திற்கு ஆண்டுதோறும் 650 கோடி ரூபாய் மனியம் அளித்து வருகிறது கருணாநிதி அரசு. லிட்டர் 13 ரூபாய்க்கு விற்பனை செய்யப்படும் தண்ணீரை லிட்டர் 1.3 பைசாவுக்கு கோகோகோலா நிறுவனத்திற்கு அன்றைய ஜெயலலிதா அரசு. ஆறுகளையே தனியார் முதலாளிகளுக்கு பட்டா போட்டு விற்றிருக்கிறது சட்டீஸ்கார் மாநில அரசு. இப்படி தனியார்மயம் என்ற பெயரில் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக நடைபெற்றுவரும் கார்ப்பரேட் கொள்ளையை பட்டியலிட்டு மாளாது.

பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன் அரசு போடுகின்ற புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களும், அவற்றில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு அரசு வழங்கும் சலுகைகளும் சட்டமன்றத்துக்கும், நாட்டாளுமன்றத்துக்குமே தெரியாத பரம ரகசியங்களாக பேணப்படுகின்றன. அதுமட்டுமல்ல, நகர்ப்புற குடிநீர் திட்டம் முதல் குப்பைவாரும் திட்டம் வரையிலான அனைத்தையும் வகுப்பவர்கள் உலக வங்கி அதிகாரிகள், அதிகாரவர்க்கம், பன்னாட்டு நிறுவன அதிகாரிகள் ஆகியோரடங்கிய குழுக்களேயன்றி மக்கள் பிரதிநிதிகள் அல்லர். கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கொள்ளைக்கு வழிவகுக்கும் சட்டங்களும் திட்டங்களும் சட்டமன்றங்களிலும், நாடாளுமன்றத்திலும் ஒரு நாளும் விவாதிக்கப்பட்டதில்லை. இதுதான் சட்டமன்றங்கள் நாடாளுமன்றங்க‌ளின் யோக்கியதை.

கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் பகற்கொள்ளைக்கு ஏற்ப இந்த அரசமைப்பே மாற்றப்பட்டுவிட்டது. அரசின் கட்டமைப்பு, சட்டங்கள் விதிமுறைகள், நாடாளுமன்றம் சட்டமன்றங்களின் அதிகார வரம்பு ஆகிய அனைத்தும் மாற்றப்பட்டுவிட்டன. இதுதான் மையமான பிரச்சனை. எப்பேர்ப்பட்ட நல்லவரோ, வல்லவரோ, யோக்கியரோ பதவியில் அமர்ந்தாலும் இந்த அரசமைப்பினைக் கொண்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்குத்தான் சேவை செய்ய முடியுமே தவிர, மக்கள் நலன்னுக்காகவோ, நாட்டு நலனுக்காகவோ ஒரு துரும்பைக் கூட அசைக்க முடியாது. கார்ப்பரேட் கொள்ளைக்கு வழி செய்து கொடுத்து அதற்கு சேவைக் கட்டணமாக முதலாளிகள் வீசுகின்ற எலும்புத்துண்டுகளை மட்டுமே ஓட்டுக் கட்சிகள் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் 1,76,000 கோடி பகற்கொள்ளை அடிக்க கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு சேவை செய்து ராசாவும் கருணாநிதி குடும்பமும் பெற்ற எலும்புத்துண்டுகளின் மதிப்பு சில ஆயிரம் கோடிகள். ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் குறித்துப் பேசும் எதிர்க்கட்சிகளும் ஊடகங்களும் இதனை ராசா திமுக வின் ஊழலாக மட்டுமே சித்தரிக்கின்றனர். இதில் லட்சக் கணக்கான கோடிகளைக் கொள்ளையடித்த குற்றவாளிகளான கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் பெயர்களையோ, அவர்கள் செய்த தில்லுமுல்லுகளையோ வெளியில் சொல்வதில்லை. காரணம், கார்ப்பரேட் கொள்ளைகளுக்கு சேவை செய்வதென்பது ஓட்டுக்கட்சிகளும் ஊடகங்களும் ஏற்றுக்கொண்ட கொள்கை.

கார்ப்பரேட் கொள்ளைக்கு வழியமைத்துக் கொடுப்பதன் மூலம் கிடைக்கக்கூடிய லஞ்சத்தின் அளவும், முதலாளிகளுடன் கூட்டுச் சேர்ந்து கொள்ளையிடுவதற்கான புதிய வாய்ப்புகளும் எத்தனை பிரமாண்டமாக விரிந்து கிடக்கின்றன என்பதை ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் காட்டிவிட்டது. இத்தகைய பொன்னான வாய்ப்பை தலைமுறை தலைமுறையாக தங்களிடமே வைத்துக்கொள்வதற்கு கருணாநிதி குடும்பமும், அதனை தட்டிப் பறிப்பதற்கு ஜெயா சசி குடும்பமும் களத்தில் நிற்கின்றன. இதில் எந்தக் குடும்பம் கொள்ளையடிக்க வேண்டும் என்பதற்கான லைசன்சை உங்களிடமிருந்து பெறுவதற்காக நடத்தப்படுவது தான் இந்தத் தேர்தல்.

234 தொகுதிகளில் நிற்கும் சர்வ கட்சி வேட்பாளர்களும் கோடீசுவர அயோக்கியர்கள் மட்டுமே, “இவர்களில் எந்த அயோக்கியனை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுங்கள், ஆனால் காசு வாங்காமல் மனசாட்சிப்படி யோக்கியமான முறையில் தேர்ந்தெடுங்கள்” என்று வாக்காளர்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறது தேர்தல் ஆணையம். ஆனால் சுவரெழுத்து தெருமுனைப் பிரச்சாரங்கள், ஆட்டோ பிரச்சாரம் போன்ற உழைக்கும் மக்கள் கையாளக்கூடிய எளிய பிரச்சார முறைகளுக்கெல்லாம் தடைவிதித்து, இந்த தேர்தல் களத்திலிருந்தே உழைக்கும் மக்களைத் தீண்டத் தகாதவர்களாக்கி பலாத்காரமாக விலக்கி வைக்கிறது. தொலைக்காட்சிகள், நாளேடுகளில் விளம்பரம் கொடுக்க முடிந்த கோடீசுவரர்கள் மட்டும் தான் இனி தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்யமுடியும் என்று பணநாயகத்தையே சட்டப்படி நிலைநாட்டி வருகிறது. “ஓட்டுக்கு பணம் கொடுப்பதும் குற்றம் பணம் வாங்குவதும் குற்றம் வழக்குப்போடுவேன்” என்று கர்ச்சிக்கிறது தேர்தல் ஆணையம். ஓட்டுப் பொறுக்கிகளோ “எம்.எல்.ஏ மந்திரி எங்களுக்கு, மிக்சி கிரைண்டர் உங்களுக்கு” என்று பகிரங்கமாக ஓட்டை விலை பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது வேடிக்கை போல தெரியலாம். ஆனால் இதன் உள்ளே ஒரு குரூரம் பொதிந்திருக்கிறது.

“னமக்கு கொள்கை லட்சியம் எல்லாம் கிடையாது. நாம் ஆட்சிக்கு வருவதே மக்கள் பணத்தை சுருட்டுவதற்குத்தான். இது மக்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அப்படி இருக்கும் போது வெறுங்கையாகப் போய் ஓட்டுக் கேட்டால் ஓட்டு விழாது. எதிர்க்கட்சிக்காரனைவிட கூடுதலாக இலவசம் தருவதாக அறிவிக்க வேண்டும். அவனை மட்டம் தட்டிப் பேசுவதன் மூலம் நம்மை கொஞ்சம் யோக்கியனாகவும் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும்” என்ற அடிப்படையில் தான் இலவசத் திட்டங்களை போட்டி போட்டுக் கொண்டு அறிவிக்கின்றனர் ஓட்டுப் பொறுக்கிகள்.

உங்கள் கையை வெட்டி உங்களுக்கே சூப் வைத்துத் தருவது போல, டாஸ்மாக் சாராயக் கடை விற்பனை மூலம் இலட்சக் கணக்கான உழைப்பாளர்களைக் குடிகாரர்களாக்கி, அவர்களது மனைவியர்களை கைம்பெண்களாக்கி, மாணவர் சமூகம் வரையில் குடிப்பழக்கத்திற்கு ஆளாக்கிச் சீரழித்து, பல லட்சம் குடும்பங்களின் கண்ணீரிலிருந்து அறுவடை செய்யப்பட்ட பணத்தைக் கொண்டுதான் இந்த இலவசங்களைக் கொடுக்க திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள் ஓட்டுப் பொறுக்கிகள். கருணாநிதி பதவியிலிருந்த கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் டாஸ்மாக் மூலம் அரசு ஈட்டிய வருவாய் ரூ 50,000 கோடி. இந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் கருணாநிதி வழங்கிய இலவசத் திட்டங்கள் அனைத்துக்குமான மொத்தச் செலவு 40,000 கோடியைத் தாண்டாது. அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் டாஸ்மாக்கின் வருமானம் ஒரு லட்சம் கோடியைத் தாண்டும் என்று புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதில் 60  70,000 கோடிகளைக் கொண்டே இவர்கள் அறிவிக்கும் எல்லா இலவசத்திட்டங்களையும் நிறைவேற்றிவிட முடியும். ஒரு சமூகத்தையே கருவறுத்து அழிக்கின்ற இத்தகையதொரு நயவஞ்சகத் திட்டத்தை ஜென்ம விரோதியோ, பகை நாட்டானோகூட சிந்தித்துப் பார்க்க முடியாது. அப்பேற்பட்ட கொலைகார கபட வேடதாரிகள் தான் உங்களிடம் ஓட்டுக் கேட்டு வருகிறார்கள்.

முடிவு செய்ய வேண்டியவர்கள் நீங்கள். வாக்களிக்கப் போகிறீர்களா? புறக்கணிக்கப் போகிறீர்களா? ஏதேனும் ஒரு கட்சிக்கு வாக்களித்துத்தனே ஆகவேண்டும் என்று வக்களிப்பதும், அல்லது குறிப்பிட்ட கட்சியையோ, வேட்பாளரையோ தோற்கடிப்பதன் மூலம் அவர்களைத் தண்டிக்கலாம் என்று சிந்திப்பதும் நமக்கு நாமே கூறிக்கொள்ளும் சமாதானங்கள் மட்டுமே. கடந்த 60 ஆண்டுகளில் இப்படிப்பட்ட ‘தண்டனைகளை’ பலமுறை அனுபவித்துத்தான் ஓட்டுப் பொறுக்கிகள் கோடீசுவரர்கள் ஆகியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கோடீசுவரர்கள் ஆவதற்கு வாய்ப்பு வழங்காதீர்கள்.

இந்த போலி ஜனநாயகத் தேர்தல் என்பது நமது போராட்ட உணர்வை மழுங்கடிக்கின்ற மயக்க மருந்து. தேர்தல் மூலம் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்து விடலாம் என்ற மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு வெளியே வாருங்கள்.

கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் பகற்கொள்ளைக்கான ஜனநாயகத்தை ஒழிப்போம்!

தேர்தலைப் புறக்கணித்து நக்ச்ல்பாரிப் பாதையில் அணிதிரள்வோம்!

தொடர்புக்கு: அ. முகுந்தன்,

110, 2 வது மாடி,

மாநகராட்சி வணிக வளாகம்,

63 ஆற்காடு சாலை,

கோடம்பாக்கம்,

சென்னை 24.

பேசி: 9444834519.

மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம்

விவசாயிகள் விடுதலை முன்னணி

புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி

புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி

பெண்கள் விடுதலை முன்னணி

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: