சதி, பொய், பித்தலாட்டம், கம்யூனிச அவதூறு

முன்னுரை

1x66iat

பழைய பொய்களை மீண்டும் மீண்டும் உலவ விட்டால் நடப்பு உண்மைகளை மறைத்துக் கொள்ளலாம். இப்படி ஒரு புதுமொழிக்கு உள்ளகம் வேண்டுமென்றால் அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய “பஞ்சம் படுகொலை பேரழிவு கம்யூனிசம்” எனும் நூலை எடுப்பாய் காட்டலாம். தலைப்பே கதை சொல்கிறது. ஹிட்லர் தொடங்கி அரவிந்தன் நீலகண்டன் வரையிலும், இன்னும் எத்தனை பேர் வர இருக்கிறார்களோ அவர்கள் வரையிலும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய வேண்டுமென்றால் அவர்களுக்கு பஞ்சம் படுகொலை போன்ற சொற்களைத் தவிர வேறொன்றும் கிடைப்பதில்லை. அவ்வளவு கற்பனை வரட்சி. ரஷ்யாவில் பஞ்சம் படுகொலை என்று கூறப்படுபவைகளை விட்டு விட்டால் இன்றும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய எங்களிடம் வேறொன்றுமில்லை என்று முதலாளித்துவமும் அதன் காலாட்படைகளும் மீண்டும் மீண்டும் காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், சோவியத் யூனியன் இருந்ததன் பலனை உலக மக்கள் இன்றும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் வேலை, அனைவருக்கும் வீடு, அனைவருக்கும் இலவசக் கல்வி, அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவ வசதி என தன் குடி மக்களுக்கு சோவியத் யூனியன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததைப் பார்த்துத் தான் உலகின் பிற நாடுகள் அதில் கொஞ்சத்தையேனும் தன் குடி மக்களுக்கு கொடுத்தன. தன் குடி மக்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. சோவியத் யூனியனைக் கண்டு தம்முடைய நாட்டிலும் புரட்சி வந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக. அவ்வாறான வசதிகள் உரிமைகளை எல்லாம் இன்று படிப்படியாக முதலாளித்துவம் படுகொலை செய்து வருகிறது. அதன் மூலம் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் அல்லலுற்று மடிகிறார்கள். எந்த அரவிந்தன்களுக்கும் சோவியத் யூனியன் தன் குடிமக்களை எப்படி வாழ வைத்தது என்பது புரிவதும் இல்லை. இன்று முதலாளித்துவம் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் படுகொலைகள், பஞ்சங்கள் தெரிவதும் இல்லை. இது தான் கம்யூனிச அவதூறுகளுக்கான மைய அச்சு. கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறு என எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் அது இந்த மைய அச்சிலிருந்து நகர்வதே இல்லை. இதற்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் மட்டும் விலக்காகி விட முடியுமா?

சற்றேறக்குறைய ஓராண்டுக்கு முன்னர் நண்பரொருவர் மேற்கண்ட நூலை அறிமுகப்படுத்தி இதற்கு நீங்கள் மறுப்பெழுத வேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டார். பிரிதொரு சமயத்தில், தோழரொருவருடன் உரையாடுகையில் தன்னிடம் அந்த நூல் இருப்பதாக தெரிவித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அனுப்பியும் வைத்து விட்டார். படித்துப் பார்க்கையில் அலுப்பாக இருந்தது. அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.  உலகின் அத்தனை மொழிகளிலும் எவ்வளவோ விளக்கங்கள், சான்றுகள் இந்தப் பொய்களை அம்பலப்படுத்தி வெளிவந்திருந்த போதிலும் வெட்கமற்று மீண்டும் மீண்டும் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.

மறைந்த நவீன தமிழ் எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒருமுறை, “ இரயில் பயணத்தில் ஒருவர் பாக்கெட் நாவலைப் படித்து விட்டு வாழைப்பழத் தோலை வீசி எறிவது போல் ஜன்னல் வழியே வெளியே தூக்கிப் போட்டதைப் பார்த்த பின்பிலிருந்து, நான் பாக்கெட் நாவல்கள் எழுதுவதில்லை” என்றார். அதேபோல் படித்த பின் இது போன்ற குப்பை நூல்களை எழுதியவரின் முகத்தில் வாசகர்கள் வீசியடிக்கும் நிலை வந்தால், இது போன்ற “என்ன கையப் புடிச்சு இழுத்தியா” வடிவ நூல்கள் குறையும் என எண்ணுகிறேன்.

மூன்றாம்தர ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் தம் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை தூக்கிப்பிடிப்பதற்கு கொஞ்சமும் தயங்க மாட்டார்கள். இதற்காக தொடர்பற்ற விபரங்களை, தரவுகளை முன்னுக்குப் பின் முரணாக பேசுவதற்கு அவர்கள் கொஞ்சமும் வெட்கப்படுவதில்லை. சுட்டிக் காட்டினாலும் அதை கொஞ்சமும் பரிசீலிப்பதும் இல்லை, நிறுத்துவதும் இல்லை. அந்த பிழைப்புவாத தகுதிகளுக்கு முற்றிலும் நிகரானவர்கள் இது போன்ற எழுத்தாளர்கள்.

யார் இந்த அரவிந்தன் நீலகண்டன்? பார்ப்பனிய வகை மாதிரிகள் பலவற்றில் ஒரு தனிவகை. தன் அறிவுஜீவி அகப்பையில் பார்ப்பன பாசிசத்தை நீர்த்துக் கொடுக்கும் ஒரு தலை. இந்த வகையினரின் எழுத்துக்கள் கம்யூனிசத்தைக் காதலித்தால் தான் எச்சரிக்கை கொள்ள வேண்டியதிருக்கும். வாழைப் பழத்தில் வெண்டை விதைகள் இருக்குமா என்ன? இந்துத்துவத்தை, பார்ப்பனியத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் ஒருவரிடம் சமத்துவக் காதல் அரும்புமா என்ன?

தேளின் கொட்டும் தன்மையை விலக்கி விட்டு அதன் அழகை மட்டும் ஆராதிக்க முடியுமா? புதிதாக படிப்பவர்கள் அப்படி மறுகக் கூடும். தன் 280 பக்க நூலில் 480 க்கும் மேற்பட்ட மேற்கோள்களை அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் அரவிந்தனார். இந்த மேற்கோள்கள் தான் புதிதாக படிப்பவர்களுக்கு மெய்யே போலும் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த மேற்கோள்களின் வகை மாதிரிக்கு சில

  1. தி டெத் ஆப் வைட் சோசியாலஜி – ஜாய்ஸ் லேட்னர் – 1998

  2. பிளாக் மார்க்ஸிசம்: மேக்கிங் ஆப்தி பிளாக் ரேடிகல் ட்ராடிசன் – செட்ரிக் ராபின்சன் – 2000

  3. தி லாஸ்ட் லிட்ரேசர் ஆப் சோசலிசம் – ஜார்ஜ் வாட்சன் – 2001

  4. எ ரெகெய்ம் ஆப் கார்ல் மார்க்ஸ் – ஃபிராங்க் மானுவல்- 1997

  5. கார்ல் மார்க்ஸ் அன் இண்டிமேட் பயாக்ரபி – மெக்ராத் ஹில்- 1978

  6. ஹார்ம்லெஸ் லவர்ஸ்? – மைக் கேன் 1993

  7. கார்ல் மார்க்ஸ் ரௌட்லெட்ஜ் – மைகேல் எவான்ஸ் 2004

  8. பீப்பிள்ஸ் டிராஜடி: தி ருஷ்யன் ரெவல்யூசன் – ஒர்லாண்டோ ஃபிஜ்ஜெஸ் – 1998

  9. தி ரைஸ் அண்ட் ஃபால் ஆப் கம்யூனிசம் – ஆர்ச்சி பிரவுண் – 2010

  10. ரெவல்யூசனரி டெர்ரரிசம் இன் ருஷ்யா – அன்னா ஹெய்ஃப்மன் – 1995

  11. தி எனிமி வித்தின்: எ ஹிஸ்டரி ஸ்பைசஸ் – டெர்ரி க்ரவுடி – 2008

  12. தி போல்ஸ்விக்ஸ்: தி இண்டலக்சுவல் அண்ட் பொலிடிகல் ஹிஸ்டரி – ஆடம் புருனோ எலம் – 1998

  13. ரூட்ஸ் ஆப் ரெபெலியன்: ஒர்கர்ஸ் பொலிடிகல் அண்ட் ஆர்கனைசேசன் – விக்டோரியா போனல் – 1983

  14. தி சீக்ரெட் ஃபைல் அப் ஜோசப் ஸ்டாலின் – ரோமன் பிராக்மன் – 2003

  15. ருஷ்யாஸ் செகண்ட் ரெவல்யூசன் – எட்வர்ட் நிகலோவிச் – 1987

  16. சோவியத் கிராஸ் ரூட்ஸ் – ஜெஃப்ரி ஹான் – 1988

  17. தி கவன்மெண்ட் அண்ட் பொலிடிக்ஸ் ஆப் சோவியத் யூனியன் – ஷப்பாரியோ – 1977

  18. லெனின் அண்ட் ட்வுன்ஃபால் ஆப் டிசாரிஸ்ட் ருஷ்யா – எலிசபெத் ராபின்ஸ் – 1966

  19. தி போல்ஸ்விக் ரெவாலியூசன் – ஜான்சி டாவன்போர்ட் – 2010

  20. லெனின்ஸ் லெஜசி – ராபர்ட் வெஸ்ஸன் – 1978

  21. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசன் – ஸ்டூவர்ட் ஆண்ட்ரூஸ் – 2007

  22. கம்பெட்டிங் வாய்ஸெஸ் ப்ரம் ருஷ்யன் எவல்யூசன் – மைகேல் ஹிக்கி – 2010

  23. தி போல்ஸ்விக் இன் பவர் – அலக்ஸாண்டர் ரபினோவிச் – 2007

  24. தி கொயெஸ்ட் ஃபார் எவல்யூசனரி சோசலிசம் – மன்ஃப்ரெட் ஸ்டிச்சர் – 2006

  25. காம்ரேட்ஸ் எ ஹிஸ்டரி ஆப் வர்ல்ட் கம்யூனிசம் – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2007

  26. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசனரி லைஃப் – கிரிஸ்டோபர் – 2005

  27. தி சோவியத் சீக்ரெட் போலிஸ் – சைமன் வோலின் – 1957

  28. சில்ட்ரன் ஒர்க் க்ரோவிங் அப் இன் ருஷ்யா – காட்ரியோனா கெல்லி – 2007

  29. தி ஃபேட் ஆப் தி சோவியத் டெமாக்ரசி – இஸ்ரேல் கெட்ஸ்லர் – 1983

  30. ஆர்ஜின் ஆப் குலாக் – மைகேல் ஜாகப்சன் – 1993

  31. எ டாகுமண்டரி ஹிஸ்டரி ஆப் கம்யூனிசம் இன் ரஷ்யா – ராபர்ட் வின்ஸெண்ட் – 1993

  32. லெனின்: எ பயாக்ரபி – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2000

  33. லெனின்ஸ் லாஸ்ட் ஸ்ட்ரக்கிள் – மோஷே லெவின் – 2005

  34. கான்ஸ்பிரேட்டர்: லெனின் இன் எக்ஸைல் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 2010

  35. தி பிராஃபெட் அன்னேம்ட் – ஈசாக் ட்யூட்ஸர் – 2003

  36. ட்ராட்ஸ்கி: ரௌட்லெட்ஜ் – இயான் தாட்சர் – 2003

  37. அவர் டெய்லி பிரட் – எலினா அலக்ஸாண்ட்ரோவ்னா – 2001

  38. கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மெண்ட் ஆப் சோவியத் அபிஸியல்டம் – வில்லியம் க்ளார்க் – 1993

  39. சோவியத் ஃபேட்ஸ் அண்ட் லோஸ்ட் அல்டர்னேடிவ்ஸ் – ஸ்டேபன் கோகன் – 2011

  40. ஸ்டாலின்ஸ் டெர்ரெர் ஆப் 1937-1938 – வாதிம் ஸ்கரோவிச் – 2009

  41. தி ரைட் ஆப்பொசிசன் அண்ட் லோஸ்ட் பொலிட்பீரோ டிரான்ஸ்கிரிப்ட்ஸ்- வைன் – 2008

  42. புகாரின்ஸ் ஃபேட் – ஸ்டீபன் கோகன் – 1999

  43. தி விக்டிம்ஸ் ரிடர்ன் – ஸ்டீபன் கோகன் – 2011

  44. புல்லட்டின்ஸ் ஆப் அடாமிக் சைண்டிஸ்ட் – மார்க் பி.ஸிங்கர் – 1982

  45. ஸ்டாலின்: பயலோஜிகல் கம்பானியன் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 1999

  46. டெகார்ட்ஸ் ஆப் கிரிஸிஸ் – ஐவான் பெர்ரண்ட் – 2001

  47. லேபர் காம்ப் சோசலிசம் – கலினா இவனோவா – 2000

  48. தி எகானமி ஆப் யு.எஸ்.எஸ்.ஆர் – ஒலெக் கெல்வன்யுக் – 2003

  49. தி அன்னோவ்ன் குலாக் – லைன் வையோலா – 2007

  50. பிளட் அண்ட் சாய்ல் வர்ல்ட் ஹிஸ்டரி ஆப் ஜினோஸைட் – பென் கியர்னன் – 2007

பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொத்த மேற்கோள்களில் ஓரிரு மார்க்சிய ஆசான்களின் மேற்கோள்களைத் தவிர ஏனைய அனைத்துமே மேற்கண்ட வகை மாதிரியில் அடங்குபவை தான். சற்றேறக் குறைய 1990க்கும் 2010க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அமெரிக்க ஐரோப்பிய பல்கலைக் கழகங்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட சொற்பொழிவுகளின், கட்டுரைகளின் நூல் வடிவங்கள். கம்யூனிசம் வீழ்ந்து விட்டதாக கூறப்பட்டதைத் தொடர்ந்த இந்த காலகட்டத்தில் மிக ஓச்சமாக செய்யப்பட்ட கம்யூனிச அவதூறுப் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதிதான் மேற்கண்ட நூல் வடிவங்கள். அதாவது, பஞ்சம் படுகொலைகள் நிகழ்ந்ததாக கூறப்படும் காலகட்டத்திற்கு ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகள் அல்லது கட்டுரைகள். இதில் எவரும் ரஷ்யாவுக்கோ அல்லது அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கோ சென்றிருக்க மாட்டார்கள். மட்டுமல்லாது இவர்களை நூல் பிடித்துச் சென்றால், கேரத் ஜோன்ஸ், ராபர்ட் கான்குவெஸ்ட், ஜார்ஜ் ஆர்வெல், கீஸ்லர், பெட்ரண்ட் ரஸ்ஸல், சோல்சனிட்சன், வில்லியம் ஹெர்ஸ்ட், தாமஸ் வாக்கர் ஆகியோரிடம் சென்று சேரும். இவர்கள் பிரிட்டன் உளவுத்துறையிடம் கூலி வாங்கிக் கொண்டு எழுதியவர்கள் என்பதும், ஹிட்லரால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் என்பதும் அப்பட்டமாக நிரூபணமாகி உள்ளன.

அரை நூற்றாண்டுப் பொய்களான கம்யூனிச அவதூறுகள் தொடர்ச்சியாகவும் தொய்வில்லாமலும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் முதலாளித்துவ உலகில் நடந்து கொண்டிருப்பவை என்ன?

சோவியத் யூனியன் உருவானதன் விளைவாக முதலாளித்துவ நாடுகளில் அவசரம் அவசரமாக செய்யப்பட்ட மக்கள் நலன் சார்ந்த சீர்திருத்தங்கள் பல இன்று மண்ணோடு மண்ணாக புதைந்து போய்விட்டன. சர்வதேச அளவில் நிதி நெருக்கடிகள் தோன்றி சீர்படுத்த இயலாத நிலைக்கு சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அதாவது, எந்த முதலாளிகள், சந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட வேண்டும். நிதி விவகாரங்களை, சந்தையை கட்டுப்படுத்துவது அரசின் வேலையல்ல என்று கூறினார்களோ அதே முதலாளிகள் அரசு நிதி உதவி செய்து எங்களை கைதூக்கி விட வேண்டும் என்று சப் பிரைம் நெருக்கடியின் போது கூறும் அளவுக்கு சென்றது. உலகின் வளங்கள் சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் அதே வேளையில் பலநூறு கோடி மக்கள் பட்டியின் பிடிக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்களைப் பற்றிய அக்கரையின்றி அரசுகள் அப்பட்டமாய் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உலக யதார்த்தம் இப்படி இருக்கும் போது ஊடகங்களும் அறிவுஜீவிகளும் அடாவடியாக அதற்கு துணை போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில் தான் கம்யூனிசம் குறித்த அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், .. .. .. மீண்டும் மீண்டும் புற்றீசல்களைப் போல் கிளம்பி வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நடப்பு உலகின் கொடூரமான யதார்த்தத்தை மறைப்பதற்காக அவை பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. வாசகர்கள் குப்பை எழுத்துகளை அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் முகங்களில் வீசியடிக்க வேண்டும். அந்த இலக்கை நோக்கி நாம் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சீன ஆக்கிரமிப்பு: கம்யூனிச எதிர்ப்பு வாய்களுக்கு அவல்.

ஓரிரு வாரங்களாகவே சீனா இந்தியப்பகுதிகளை ஆக்கிரமிப்பதாகவும், உள் நுழைந்து சிவப்பு மையில் அடையாளமிட்டதாகவும், காஷ்மீர் மட்டுமின்றி, உத்ராஞ்சல், அருணாசல பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களிலும் ஊடுருவல் நிகழ்ந்திருப்பதாகவும் செய்திகள் வந்தவண்ணமிருக்கின்றன. பாதுகாப்புத்துறை இதை கண்டித்து அரசிடம் அறிக்கை கொடுத்திருக்க, வெளியுறவுத்துறையோ இது ஒன்றும் கவலைப்படத்தக்க நடவடிக்கையில்லை, நாலாயிரம் கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரமுள்ள எல்லையில் அங்கும் இங்கும் வந்து போவது பெரிய அளவில் எதிர்ப்பை தெரிவிக்கவேண்டிய விசமல்ல என்று தெரிவித்திருக்கிறது. இந்திய அரசின் இரண்டு பெரும் துறைகளுக்குள்ளேயே முரண்பட்ட கருத்துகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. இதே நேரம் சீனாவும் இந்த ஊடுருவல் செய்திகளை மறுத்திருக்கிறது. ஆனால் இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகளையும், அதிகாரியை அனுப்பி விளக்கம் கேட்டிருப்பதையும், பிரமரின் பேச்சையும் வைத்துப்பார்க்கும் போது ஊடுருவும் வேலை நடந்திருப்பதாகவே அனுமானிக்க முடிகிறது. வழக்கம்போல எந்த வாய்ப்பையும் பயன்படுத்த தயங்காதவர்கள் இந்த வாய்ப்பையும் கம்யூனிசத்தை எதிர்க்க பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். கம்யூனிஸ்டுகள் இந்தியாவைவிட சீனத்தையே நேசிப்பதாக திருவாய் மலர்ந்தருளியிருக்கிறார்கள். தாங்களால் ஆராதிக்கப்படும் சீனாவின் இச்செயல் குறித்து ஒன்றும் கூற முடியாமல் போலிகள் அமைதிகாக்க; இதைப்பேசும் அவசியம் எழுந்திருக்கிறது.

 

தேசபக்தி என்பது ஆளும் வர்க்கங்கள் தங்கள் வசதிக்காக பயன்படுத்தும் செரிமான மாத்திரை என்பதை முதலில் புறிந்து கொள்ளவேண்டும். நாடு முழுவதும் உழைக்கும் மக்களிடம் கடைசியாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் துண்டு நிலங்களையும் ஆக்கிரமித்து முதலாளிகளுக்கு வழங்கிக்கொண்டிருக்கும் அரசை எதிர்த்து எந்த விவாதத்தையும் கிளப்ப கவனமாக மறுக்கும் ஊடகங்கள் ஆளில்லாத மலை முகடுகளை அங்குலம் அங்குலமாக ஆக்கிரமிப்பதாக பீதி கிளப்பி வருகின்றன. காஷ்மீரிலும் மணிப்பூர் போன்ற வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் ராணுவத்தின் கொடூர அடக்குமுறைகளால் இந்தியப்பகுதிகளாக தக்கவைக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள் தாங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதாகவே கருதுகிறார்கள். இதை பிறந்த நாடு என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆதரிப்பவர்களால் எந்த அடிப்படையில் சீனாவை எதிர்க்க முடியும்? நம்முடையா நாடா? எதிரான நாடா என்ற அடிப்படையில் ஆதரிக்கவும் எதிர்க்கவும் செய்வது நேர்மையான செயலாக இருக்க முடியாது. நோக்கத்தையும், காரணங்களையும் ஆய்ந்து சரியானதை ஆதரிப்பதும் தவறானதை எதிர்ப்பதுமே நேர்மையானதாக இருக்கும். அந்த வகையில் சீனாவில் இந்த ஆக்கிரமிப்பிற்கான காரணங்களும் நோக்கமும் என்ன?

 

விவசாய நாடான சீனாவில் விவசாயம் புறக்கணிக்கப்பட்டு தொழிற்துறை மட்டுமே ஊக்குவிக்கப்பட்டு ஏற்றுமதியை மட்டுமே சார்ந்து நிற்குமாறு பொருளாதாரம் மாற்றப்பட்டது. இந்நிலையில் உலக பொருளாதார நெருக்கடியினால் சந்தையில் போடப்பட்டிருந்த அந்நிய முதலீடு அதிக அளவில் திரும்பப்பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதன் காரணமாக ஏற்பட்ட மந்த நிலையினாலும் விவசாயம் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டதினால் விவசாயத்தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களாலும் திணறிவரும் சீன அரசு மக்களை திசை திருப்ப ஆக்கிரமிப்பு போன்ற குறுகிய தேசபக்க்தி வெறியூட்டும் செயல்களில் அவ்வப்போது ஈடுபட்டு வருகிறது.

 

நெருங்கிவரும் இந்திய அமெரிக்க உறவும், அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தமும் ஆசியப்பகுதியில் தனக்கு போட்டியாக இந்தியாவை அமெரிக்க வளர்த்து வருவதாக நினைக்கிறது சீனா. இந்தியாவும் சீனவுடன் ஆசிய ஆதிக்கப்போட்டியில் ஈடுபட்டு வருகிறது. இதனால் இந்தியவுக்கு எதிராக சீனாவும் சில நிலைபாடுகளை எடுத்துவருகிறது. பாகிஸ்தனின் குவாடர் துரைமுகத்தை நவீனப்படுத்த ஒப்பந்தம் செய்து புதுப்பித்துவருகிறது. பங்களாதேஷில் சிட்டகாங் துரைமுகத்தை நவீனப்படுத்தவும் அணு உலை அமைத்துக்கொடுக்கவும் ஒப்பந்தம் போட்டுள்ளது. அதுபோல் இலங்கையிலும் அம்பந்தோட்டை துறைமுகத்தை நவீனப்படுத்தி வருகிறது. இவைகளெல்லாம் அமெரிக்காவின் புதிய கைக்கூலியான இந்தியாவை எதிர்கொள்ள சீனா செய்து வருபவைகள். பாகிஸ்தான் ஆசாத் காஷ்மீரை அண்மையில் தனது புதிய மாநிலமாக அறிவித்திருப்பதையும் இதோடு இணைத்துப்பார்க்கவேண்டும். இந்தியாவும் இலங்கையை தனது கைக்குள் வைத்திருப்பது, திபெத்தை அங்கீகரித்திருப்பது, சீன எல்லையோரங்களில் சாலை கட்டுமானங்களை ஏற்படுத்திவருவது, நேபாளத்தின் ஆட்சியை புரட்டி சீனாவுடன் ஏற்படுத்தவிருந்த ஒப்பந்தத்தை தடுத்தது என சில நடவடிக்கைகளை எடுத்துவருகிறது. ஆக இரண்டு நாடுகளும் ஈடுபட்டிருப்பது அதன் மக்களுக்கு எந்தப்பயனையும் ஏற்படுத்தாத ஆதிக்கப்போட்டி.

விவசாயிகளின் தற்கொலைகளும், ஏறிவரும் விலைவாசிகளும் மக்களிடம் கொதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்க இவைகளை மீறி நிதிநிலை அறிக்கையில் முதலாளிகளுக்கு பல லட்சம் கோடிக்கான வரிச்சலுகைகள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. அமெரிக்காவிலும் வேறு சில ஐரோப்பிய நடுகளிடமும் ஆயுதம் வாங்க ஒப்பந்தம் போட்டுள்ள நிலையில், அவைகளுக்கான நிதியை ஒதுக்கீடு செய்வதற்கு சீன இந்தியா மீது போர் தொடுக்க ஆயத்தமாகிறது, இந்தியாவைச்சுற்றியுள்ள நாடுகளெல்லாம் இந்தியாவுக்கு எதிரி நாடாக இருக்கின்றன என்பன போன்ற கருத்தாக்கங்கள் மக்களிடம் பரவுவது இந்திய அரசுக்கும் தேவையாக இருக்கிறது.

 

சீனா ஒன்றும் கம்யூனிச நாடல்ல, அதுவும் ஒரு முதலாளித்துவத்தை ஆராதிக்கும் நாடுதான். “சீனாவே கம்யூனிசக்கொள்கைகளை விட்டுவிட்டது” என்று மேற்கோள் காட்டுவதன் மூலம் இங்குள்ள அறிவுஜீவிகளும் அதை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். ஆனால் கம்யூனிசத்தை தாக்க வேண்டுமென்றால் சீனா கம்யூனிச நாடாகிவிடும். எனவே காரணங்களை ஒதுக்கிவிட்டு செயலை மட்டும் வைத்து சீனாவை எதிர்க்கவேண்டும் என்றால் அதற்கு புரட்சிகர இடது சாரி இயக்கங்கள் தயாரில்லை. வீணான ஆதிக்கப்போட்டியில் ஈடு பட்டு மக்களை வதைக்கும் இரு நாடுகளையும் கண்டிக்கிறோம். இந்தியாவைப்போலவே ஊட்டச்சத்தின்றி வாடும் சீனக்குழந்தைகளுக்காகவும், வேலையின்றி வாழ வழியுமின்றி வாடும் மக்களுக்காகவும், மக்களை ஒட்டச்சுரண்டும் நிதிக்கொள்கைகளை எதிர்த்தும் போராடவேண்டிய கடமை இரு நாட்டு கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் இருக்கிறது. மாறாக ஆதிக்கப்போட்டிக்கு வால் பிடிப்பது கம்யூனிஸ்டுகளின் வேலையில்லை. அப்படிச்செய்தால் அது நம் விரலைக்கொண்டே நம் கண்களை குத்திக்கொள்வது போலாகும்.

%d bloggers like this: