திவ்யாவைச் சுற்றியும் அதற்கு வெளியிலும்

thivila

திவ்யா – இளவரசன் இவர்கள் மீண்டும் ஊடக வெளிசத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள். இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு வழக்கில், தன் தாயாருடன் வாழ விரும்புவதாக திவ்யா கூறியதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்கள் பேசித் தீர்த்துவிட்டன. திவ்யா தியாகம் செய்துவிட்டார் என்பதில் தொடங்கி அவர்களுக்கிடையே இருந்தது ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி தானேயன்றிக் காதலல்ல என்று கண்டு பிடித்தது வரை கூறப்படுபவைகள் ஏராளம் ஏராளம். இப்படி பல வண்ணங்களில் கூறப்படுபவைகளை விட அவை திணிக்கும் கருத்தியல்களே கவனிக்க வேண்டியவை.

 

முதலில் திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தால் தான் நாயக்கன் கொட்டாய் தாக்குதல்கள் நடந்தன என்பதே அபத்தமான கருத்து. கடந்த பல தேர்தல்களில் பாமக வுக்கு இருப்பதாக நம்பப்படும் வாக்குவங்கி தொடர்ந்து சரிந்து கொண்டே வந்தது. கூட்டணி பலத்தில் தான் இதுவரை உயிர்வாழ்ந்து வந்தது, கூட்டணி வைக்காவிட்டால் பாமாக தூசுதான் எனும் உண்மை வெளிப்படையாக அம்பலப்பட்ட நிலையில் தான், இனியும் சும்மா இருந்தால் அடுத்து வரும் தேர்தல்களில் நாம் உரித்து முடிந்த வெங்காயமாகி விடுவோம் என்பதை வேறு வழியின்றி உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதை தடுப்பதற்காக வன்னியர் சங்கத்தை போர்வையால் மூடி பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்று படம் காட்டியதை விடுத்து மறைமுகமாய் செய்ததை நேரடியாய் செய்யத் தொடங்கினார்கள். இந்த திட்டத்திலிருந்து தான் காடுவெட்டி குரு கலப்பு திருமணம் செய்பவர்களை வெட்டித் தள்ளுங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று பேசியதும், சித்திரைத் திருவிழா என்று அடாவடி செய்வதும், ஆதிக்க சாதி சங்கங்களை திரட்டுவதும் நடந்திருக்கிறது. இது போன்ற திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நாயக்கன் கொட்டாய், மரக்காணம் எல்லாம் வருகின்றன. இதை திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தின் எதிர்வினை என்று எண்ணுவது ராமதாஸ் கும்பலின் சாதி வெறியை விசிரி விடுவது போன்றதாகும்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் திவ்யா சாதி அபிமானம், குடும்பம் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் துறந்து இளவரனுடனான மண வாழ்க்கை தான் முதன்மையானது என்று தீர்மானித்து காதலனைக் கைப்பிடித்தார். இன்று அதே தியா காதலனுடன் இருக்க விரும்பாமல் அம்மாவே முதன்மையானது என்று வந்திருக்கிறார். இந்த முரண்பாட்டை முன்வைத்துத்தான் ஊடகங்களின் அனைத்து கருத்துகளும் கிளம்பி வருகின்றன. இதில் உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனிக்க வேண்டும். இப்படி கிளப்பி விடப்படும் கருத்துகள் அனைத்துமே திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவைச் செய்திருப்பதாக மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு செய்யப்படும் செப்படி வித்தைகள். வேறு வாய்ப்புகள் எதையும் இவர்கள் பரிசீலிக்கவே இல்லை. அதாவது திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவை எடுத்திருப்பதான நிலையில் நின்று மாறுபட்ட கருத்துகளை கிளப்பி விடுவதன் மூலம் திவ்யா தெரிந்தோ தெரியாமலோ சாதிவெறி ஆதிக்கத்திற்கு ஆட்பட்டிருப்பதன் சாத்தியத்தை மூடி மறைக்கிறார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் வன்னிய சாதி வெறியர்கள் தொடர் மிரட்டலால் காரியம் சாதித்திருப்பதை மறைக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்வதற்கு பெரிதாக தத்துவ விசாரங்களெல்லாம் செய்ய வேண்டியதில்லை, எளிமையான கேள்விகளே போதுமானது.

 

வன்னிய ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த திவ்யா ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த இளவரசனைக் காதலிக்கிறார். வீட்டில் சாதியை முன்வைத்து எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது. திவ்யாவின் அப்பாவும் இளவரசனின் அப்பாவும் நண்பர்கள் என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு எல்லைக்குமேல் இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்து கொள்வது என்று முடிவெடுத்து அதன்படி செய்கிறார்கள். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? எதிர்காலம், பெற்றோர் பாசம் என்ற இரண்டைத் தவிர வேறு கேள்விகள் எதுவும் இருந்திருக்க முடியாது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை காதல் மிகைத்திருக்கும் என்பதில் பெரிதாக ஐயம் ஒன்றுமில்லை. பெற்றொர் மீதான பாசமா? காதலா? எனும் கேள்வியிலிருந்து தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முடிவை திவ்யா எடுத்திருப்பார். இதில் பெற்றோரை விட காதல் திருமணம் என தேவையானது என்று முடிவெடுப்பதற்கு பெற்றோரை வெறுக்க வேண்டும் என்பதொன்றும் அவசியமில்லை பின்னர் சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று கூட எண்ணியிருக்கலாம். ஆக அன்று திவ்யா எடுத்த முடிவுக்கு பின்புலமோ, மிரட்டலோ, வற்புறுத்தலோ இருந்திருக்க வேண்டியதில்லை. இதற்கு சான்றாக திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட திவ்யாவின் அம்மா தொலைபேசியில் திவ்யாவுடன் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். ஆக தீர்மானகரமான பதில் இருந்ததாலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்க முடிந்தது.

 

இன்று திவ்யா நீதி மன்றத்தில் “இளவரசன் மீது குற்றம் சுமத்த விரும்பவில்லை. நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன். அம்மாவுடன் இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று கூறியிருக்கிறார். இதில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் திவ்யா தானாகவே நீதிமன்றம் சென்று இவ்வாறு கூறவில்லை. இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு மனுவினால் தான் நீதிமன்றம் வந்து இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கிறார். என்னதான் நடந்தது இடையில்? வீட்டைப் பிரிந்து திவ்யா இளவரசனுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். ஒருநாள் அம்மா ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது பார்க்கச் செல்கிறார் பின் திரும்பி வரவே இல்லை. இப்போது திவ்யா காதல் வாழ்வை விட தாயாருடன் இருப்பதே முதன்மையானது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறார். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? மணவாழ்வை என்ன செய்வது? எதிர்காலம் இதில் மணவாழ்வு குறித்த பதில் எதிர்காலத்தினுள் அடங்கியிருப்பதால் எதிர்காலம் என்ன என்பதே முதன்மையான கேள்வி. மணமுறிவு செய்து கொள்ளலாம், மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம், அல்லது வீட்டிலேயே இருந்து விடலாம். இவை எதுவுமே தற்போதைய வாழ்வை விட அதாவது இளவரசனுடனான வாழ்வைவிட சிறப்பானதாகவோ உத்திரவாதமானதாகவோ இருக்கும் என யாரும் உறுதி கூற முடியாது. ஆனால் தீர்மானகரமான பதில் இல்லாமலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்கிறார். இது எப்படி?

 06-dharmapuri-clash1-600

நீதிமன்றத்தில் தான் குழப்பத்தில் இருப்பதாக திவ்யா கூறியிருக்கிறார். தன் முன்னிற்கும் கேள்விக்கு பதிலில்லை, தான் குழப்பத்தில் இருப்பதை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் நடப்பில் தனக்கு பாதகம் விளைவிக்கும் ஒரு முடிவை திவ்யாவால் புற நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் எடுத்திருக்க முடியுமா? ஆக வன்னிய ஆதிக்கசாதி வெறியும் பாமகவும் கொடுத்த நிர்ப்பந்தமே திவ்யாவின் இந்த முடிவுக்க காரணம் என்பதில் குழப்பம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் திவ்யா ஒரு குறியீடு என்றபோதிலும் தனிப்பட்ட ஒரு திவ்யாவுக்கு கொடுத்த நிர்ப்பந்தம் என்பதை விட அதற்கான காரணம் தான் அதிக ஆபத்தானது.

 

மாவட்டம் மாவட்டமாக சென்று ராமதாஸ் உதார் விடுவதும் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பதுமான ஒரு நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ராமதாஸ் கும்பல் ஆதிக்க சாதிகளை ஒன்றிணைத்து தேர்தல்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தப் போகிறது என்று ஒரு நினைப்பு ஊட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராமதாஸ் கைது செய்யப்பட்ட போது அதுவும் கலைந்து போனது, இருட்டில் ஒழிந்து நின்று கல்வீசிய சில தீரர்களும் பின்னடங்கிப் போயினர், இதில் சோர்ந்து நிற்கும் வீரர்களுக்கு(!) ஒரு உற்சாகம் தருவதற்காகவே திவ்யா இளவரசனை பிரித்திருக்கிறார்கள். இதிலும் மக்கள் இவர்களை புறந்தள்ளுவார்கள் என்றாலும் அலட்சியப்படுத்த முடியாதே. செத்த எலி என்று அலட்சியப்படுத்தினால் எலிக்காய்ச்சல் (பிளேக்) அபாயம் இருக்கிறதே.

 

இன்றைய நிலையில் திவ்யா இளவர்சன் ஆதிக்க சாதி வெறிக்கு எதிரான குறியீடாக ஆகியிருக்கிறார்கள். சாதி வெறியை மீறி வர்க்க ஒற்றுமையே தேவையானதும் சரியானதும் ஆகும் என்பதற்கும் குறியீடாகி இருக்கிறார்கள். இதில் ஊடாடியிருக்கும் வன்னிய சாதிவெறியை மறைத்து வேறு என்ன காரணம் கூறினாலும் அது வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிராக ஆதிக்க சாதி வெறியை ஆதரிப்பதாக ஆகும்.

தொடர்புடைய கட்டுரை

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மருது சகோதரர்கள், சுந்தரலிங்கம், வ,உ.சிதம்பரம் உள்ளிட்ட சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் முதல் திருமலை நாயக்கர் போன்ற குறுநில மன்னர்கள், பாளையக்காரர்கள் ஈறாக வரலாற்றில் தெரிந்த தெரியாத, அறிந்த அறியாத அனைவரும் தத்தம் சாதி அடையாளங்களோடு சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சுவரொட்டிகளில். தங்கள் பெயரின் பின்னே பட்டங்களைப் போல் பெருமையுடன் போட்டுக் கொள்ளும் நிலை பெரியாரின் வீச்சுகளின் பின்னே மறைந்திருந்தது. ஆனால் அந்தப் பெருமை(!) தற்போது மீண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது. உலகமயக் கொள்கைகளின் விளைவுகளால் ஓட்டுக் கட்சிகள் சாயமிழக்க சாயமிழக்க ஏற்கனவே அவைகள் கைக் கொண்டிருக்கும் சாதிய உத்திகளை மிகத் தீவிரமாக கையாளத் தொடங்குகின்றன. ஆதிக்க சாதிகளே ஒன்று சேருங்கள் என்று ஒரு கும்பலால் மாவட்டம் தோறும் கூட்டம் நடத்த முடிகிறது. இவைகளெல்லாம் அறிவிப்பது என்ன? அணைந்து விட்டதா பெரியாரின் நெருப்பு?

 

இப்படி கேள்வி எழுப்புவது, தமிழகத்தில் இல்லாதிருந்த ஒன்று புதிதாக தலை தூக்குகிறது எனும் பொருளில் அல்ல. சாதிய தீண்டாமைக் கொடுமைகள் என்றும் ஒழிந்து விட்டிருக்கவில்லை. தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. வெளிப்படையாக 400 கிராமங்களுக்கு மேல் தனிக்குவளை முறை இன்னும் நீடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தவிரவும், அதுவே நவீன வடிவம் எடுத்து வழக்கமானவர்களுக்கு கண்ணாடி குவளையிலும் புதிதாய யரும் தேனீர் கேட்டால் அவர்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தும் காகிதக் குவளைகளில் கொடுப்பதும் ஒருவிதத்தில் நாகரீக வடிவம் எடுத்த தனிக்குவளை முறைதான். ஆனால் இவைகளை மறைவாக செய்த நிலை மாறத் தொடங்கியிருக்கிறது.

 

தர்மபுரி நாயக்கன் கொட்டாய் சேரிக் குடியிருப்புகள் தாக்கி அழிக்கப்பட்டதற்கும் அவர்களின் பொருளாதாரம் திட்டமிட்டு சீர்குலைக்கப்பட்டதற்கும் நிச்சயமாக ஒரு காதல் ஜோடி திருமணத்தின் மூலம் இணைந்தது காரணமல்ல. அவர்கள் அடிமை சேவகம் செய்ய மறுத்து சுயமரியாதையுடன் நிமிர்ந்து நின்றது தான் காரணம். அவ்வாறு சுயமரியாதியுடன் நின்றதை செரிக்க முடியாத ஆதிக்க சாதி வன்மத்தின் வெறி கொண்ட தாக்குதலுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு தான் அந்த காதல் ஜோடியின் திருமணம். அந்தத் திருமணம் இல்லையென்றாலும் வேறு ஏதாவது முகந்திரத்தைக் கூறி இந்தத் தாக்குதல் நடந்தே இருக்கும். மட்டுமல்லாது தன்னுடைய வாக்குவங்கி அரசியல் வேட்டைக்காக ராமதாஸ் இதுபோன்ற தாக்குதல்களை தூண்டிவிட்டு வருகிறார். காடுவெட்டி குரு “சாதி மீறி கல்யாணம் செய்றவங்களை வீடு புகுந்து வெட்டுங்கள்” என்று வெறிக் கூச்சல் இட்ட்து இந்த அடிப்படையில் தான். இதன் பலனை அறுவடை செய்வதற்காகத் தான் ராமதாஸ் மாவட்டங்கள் தோறும் சென்று ஆதிக்க சாதிகளை அணி திரட்டி வருகிறார்.

 

இதன் மூலம் பாமக தேர்தல்களில் இன்னும் அதிக இடங்களைப் பிடித்துவிடும் என்றோ, கூட்டணி பேரம் பேசுவதற்கு உதவக் கூடும் என்றோ அஞ்சத் தேவையில்லை. ஏனென்றால் அவர் செல்லுமிடமெல்லாம் தங்கள் எதிர்ப்பின் மூலம் மக்கள் அவருக்கு செருப்படி கொடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால் ராமதாஸுக்கு காட்டப்படும் இந்த எதிர்ப்பு தீண்டாமை வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராக மக்கள் பதிவு செய்யும் ஆதரவு என்று புரிந்து கொள்ள முடியுமா? அவ்வாறல்ல, வெகுமக்கள் இவைகளுக்கு எதிராக அமைதியகவே இருக்கிறார்கள். அதற்கு அவர்களின் சாதி அபிமானமும் துணையாய் இருக்கிறது. அதனால் தான் பாசிச ஜெயா அரசு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பது போல் போக்கு காட்டி, மக்களின் சாதிய உணர்வுகளை விசிரிவிட்டு ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய முனைகிற்து. எல்லா இடங்களிலும் சாதியை முன்னிலைப் படுத்துவதையும், ஜெயா நாடாளுமன்ற தேர்தலை தனித்தே சந்திக்கப் போவதாக (அது நடக்கப் போவதில்லை என்றாலும்) அறிவித்ததையும் இந்த பின்னணியில் இருந்து தான் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

 

தர்மபுரியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களையோ, வேறு தீண்டாமை வன்கொடுமைகளையோ மக்கள் நேரடியாக ஆதரிப்பதில்லை. ஆனால் அதற்கு எதிராக நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் எனும் அமைதி, இந்த மௌனமான செயலற்ற தன்மை, சுயசாதி அபிமானம் ஆகியவற்றின் மேல் தான் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீதான தாக்குதல்களும் தீண்டாமை வன்கொடுமைகளும் கட்டியமைக்கப்படுகின்றன என்பது அவர்களுக்கு புரிவதில்லை. அதனால் தான் அவர்களால் எங்கோ நட்க்கும் ஒன்றிரண்டு சம்பவங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? என்றும், அதெல்லாம் முன்பொரு காலம், இப்போதெல்லாம் யார் சாதி பார்க்கிறார்கள்? என்றும் கருதுகிறார்கள். தனிக்குவளை மட்டுமல்ல சாதித் தெருக்களுக்குள் செருப்பணிந்து செல்ல முடியாத, தங்கள் சொந்த வாகனங்களைக்கூட தள்ளிக் கொண்டு கடக்கும் கொடுமைகளுடன் பல கிராமங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. பஞ்சாயத்து தலைவாராக செயலாற்ற முடியாத நிலையும், வல்லரசு என பீற்றிக் கொள்ளும் அரசு அதை தடுக்க முடியாத நிலையும் இன்னும் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன. கயர்லாஞ்சிகளும், திண்ணியமும் சரித்திர காலங்களில் செவியுற்றவை அல்ல. இப்படி ஒன்றல்ல, ஓராயிரம் எடுத்துக் காட்டுகளை கூற முடியும். எனவே யாராலும் அது அந்தக் காலம் என்று கூற முடியாது.

 

அதுபோலவே நான் என்ன செய்ய முடியும், நான் சாதி பார்ப்பதில்லை என்று யாராலும் தப்பிக்கவும் முடியாது.  “முடிதிருத்தவும், துணி வெளுக்கவும், மலம் அள்ளவும், சாக்கடை சுத்தம் செய்யவும், செத்தமாடு தூக்கவும், செருப்புத் தைக்கவும், பிணம் எரிக்கவும் விதிக்கப்பட்ட சாதிகளால் ஆதயம் அடையாதவன் யாராவது இந்த சமுதாயத்தில் இருக்க முடியுமா? தீண்டத்தக்க இந்துவோ, முஸ்லீமோ, கிருஸ்தவனோ .. .. .. யாராக இருந்தாலும் இந்த மக்களின் உழைப்பினால் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அன்றடம்பயன் அடையத்தன் செய்கிறான். அவ்வாறு பயனடைகின்ற ஒருவன் தீண்டாமைக் கொடுமையைக் கண்டு கொள்ளாமலிருக்க உரிமை உண்டா? என்பது தன் கேள்வி.

 

சமூகம் இயங்குவதற்கும் உயிர் வாழ்வதற்குமே மிகவும் அவசியமான இந்தப் பணிகளைச் செய்கின்ற காரணத்தினாலேயே அவர்கள் சாதி ரீதியாக இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள். இது அவர்கள் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட தொழில் அல்ல; அவர்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட தொழில். இதைச் செய்ய மறுக்கும் போது அவர்கள் கொடுமைப்படுத்தப் படுகிறார்கள்.கொலை செய்யப் படுகிறார்கள்.

 

பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்கள். பத்தென்ன பதினொன்று பறந்தாலும் மற்ற சாதிக்காரன் யாரும் மலம் அள்ளவோ பிணம் எரிக்கவோ போவதில்லை. திருடுவான் மாமா வேலை பார்ப்பான் – ஆனால் இந்தச் செயல்களைச் செய்வதற்கு மட்டும் எவனும் முன்வர மாட்டான்.

 

எனக்கு விருப்பமில்லாத செயலைச் செய்ய மறுப்பது என்னுடைய ஜனநாயக உரிமை என்று கூறுவான். ஆனால் இதே ஜனநாயக உரிமை தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும், சேவை சாதிகளைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் இருக்கிறதா? தப்படிப்பதும், பிணம் எரிப்பதும், முடி திருத்துவதும் என் வேலை அல்ல என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் கிராமத்தில் இருக்க முடியுமா?

 

எனவே தான் சொல்கிறோம், தென் மாவட்டங்களிலோ, அல்லது நாட்டின் எந்த மூலையிலோ தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை சாதி ஆதிக்க வெறியர்கள் ஒடுக்குகிறார்கள் என்று சொன்னால், சாதி ஆதிக்கத்தால் பயனடையும் அனைவரின் சார்பாகவும் தான் அவர்கள் அதைச் செய்கிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டோர் அல்லாத, தீண்டத்தக்க சாதியினர் தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்காக குரல் கொடுப்பதென்பது, ஏதோ அவர்கள் மனமிரங்கி, பெரியமனது பண்ணிச் செய்யும் தயாள நடவடிக்கை அல்ல. இது அவர்களுடைய கடமை” (மேற்கோளிட்ட பகுதி சாதி தீண்டாமை ஒழிப்பு: என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்? எனும் வெளியீட்டிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டிருக்கிறது.)

 

ஆக இரக்கச் செயலோ, தயாள நடவடிக்கையாகவோ இல்லாத, தங்கள் சொந்தக் கடமையாக கொண்டு செயலாற்ற வேண்டிய தேவை தற்போது மக்கள் முன் நிற்கிறது. ஆதிக்க சாதிச் சங்கங்கள் என்பது, சுயசாதி பலன்களைப் பெறுவதற்கு மட்டுமோ, ஓட்டுப் பொறுக்க மட்டுமோ தோன்றியவைகள் அல்ல. சராம்சத்தில் அவை ஒருபகுதி மக்களை அடக்கி ஒடுக்கும் தங்களின் செயலை உரிமையாக கோரி நிற்பவை. அப்படியான ஆதிக்க சாதிச் சங்கங்களை ஒருங்கிணைக்கிறேன் என்று கூறுவது; ஒடுக்கப்பட்ட் மக்களை மேலும் ஒடுக்கி ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நிலையை மீளக் கொண்டுவரும் வஞ்சகம். இதை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டியது மக்களாக இருக்க எண்ணும் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.

 

இதை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்று தங்களைக் கூறிக் கொள்ளும் பல்வேறு தலித்திய அமைப்புகள் தனித்தனியாகவோ ஒருங்கிணைந்தோ செய்து விட முடியுமா? இங்கிருக்கும் அனைத்து தலித்திய கட்சிகளும் ஓட்டுக் கட்சிகளாகவும், தேர்தலுக்குத் தேர்தல் கூட்டணி மாறி ஓட்டுப் பொறுக்கி அதனால் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைப் பெற்று கொள்ளையடிக்கவும் தான் செயல்படுகின்றனவேயன்றி ஒடுக்கப்படுவதினின்று விடுதலை பெறுவதற்காக அல்ல. மட்டுமல்லாது, தலித்துகளாகவோ, சாதிகளாகவோ, மதமாகவோ அடையாள அரசியல் செய்யும் போது ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொண்டு நிற்கும் வீரியத்தை இழந்து விடுகின்றன. வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றிணைந்து நிற்கும் போது மட்டுமே ஆதிக்க சாதிகளை எதிர்த்து ஒடுக்கப்படுவதிலிருந்து விடுதலையும், மெய்யான பொருளில் மக்களாட்சியையையும் அடைய முடியும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: