காதலர் தினம்: சமூகத்தையும் காதலிப்போம்

tntj hm

 

பிப்ரவரி 14 காதலர் தினம் என்று உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறது. பெற்ற அன்னையையே கொண்டாட்டப் பொருளாக மாற்றி, நுகர்வுப் பண்பாட்டில் மூழ்கடித்து அன்னையர் தினமாக கொண்டாடும் மேற்குலகு காதலை, காதலர்களை மட்டும் விட்டு விடுமா என்ன? கொண்டாடுகிறது. அதாவது, கொண்டாடத் தூண்டுவதற்காக கொண்டாடுகிறது.

இந்தியாவில் மூன்று விதங்களில் காதலர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. காதலர்களால் கொண்டாடப்படுவது. இன்று மட்டும் என்றல்ல, என்றும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளவே விரும்புவார்கள். என்றாலும் இன்று ஒரு தனிவித கிளர்ச்சியைத் தரும் விதத்தில் அந்தப் பகிருதல் இருக்கும். இன்று காதலர் தினம் என்று தெரியாதவர்கள் கூட தங்கள் காதலைப் பகிரக் கூடும். ஏன் கோபமாய் கூட தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடும். அது தனிப்பட்ட அவர்களுக்கான ஒன்று.

ஊடகங்களால் கொண்டாடப்படும் காதலர் தினம். வணிக நோக்கங்களோடு இணைந்த இந்த வகைக் கொண்டாட்டத்தில் எந்த விதத்திலும் காதல் இடம் பெற்றிருப்பதில்லை. காதலர்களுக்கே கூட காதல் மீது எரிச்சலுறச் செய்ய முடியும் என்றால், அது தங்கள் பார்வையாளர்களைத் தக்கவைப்பது, அல்லது அதிகரித்துக் கொள்வது எனும் பெயரில் ஊடகங்களில் செய்யப்பட்டும் நிகழ்ச்சிகள் தாம். சந்தை மதிப்பை இழந்த நடிகையிடம் அல்லது நடிகரிடம் பொருளை இழந்த கேள்விகளைக் கேட்கும் கீழ்மைகள் காதலை எப்படி மேன்மைப் படுத்தும் என இவர்கள் கருதுகிறார்கள்?

அடுத்து காதலை எதிர்த்து மதவாதிகள் செய்யும் அடாவடிகளால் காதலிக்காதவர்கள் அல்லது காதலை பொருட்டாக எண்ணாதவர்கள் கூட காதலுக்கு இசைவாக மாறும் கொண்டாட்டம். இது வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நில்லாமல் மதவாத பன்னாடைகளை பந்தாடும் விதமாகவும் சில போதுகளில் வடிவமெடுக்கும்.

கொண்டாட்டம் என்பது திருவிழாக்கள் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வேட்டை நாய்கள். எவ்வாறென்றால் அதில் வணிக நலம் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, அட்சய திருதியை என்றொரு நாளை கொண்டாடுகிறார்கள். நகைக் கடைகளில் அலைமோதும் கூட்டம் மட்டுமே இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரே பயன். ஆனால், தன்னுடைய அன்றாட சாப்பாடு தன் அன்றாட உழைப்பில் தங்கியிருக்கும் நிலையிலுள்ள தொழிலாளி கூட பொட்டுத் தங்கமாவது வாங்கி விட மாட்டோமா என ஏங்க வைக்கும் அளவுக்கு சில ஆண்டுகளில் இந்தக் கொண்டாட்டம் ஆபத்தான முறையில் விரிந்துள்ளது. இது போலத் தான் காதலர் தினமும். இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டிலிருந்து மட்டும் மூன்று கோடி ரோஜா மலர்கள் ஏற்றுமதி ஆகியிருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இதை உலகம் முழுவதிலும் விரித்துப் பார்த்தால், ரோஜாக்கள் மட்டுமல்ல, பூக்கள் மட்டுமல்ல, வாழ்த்து அட்டை, சாக்லேட், ஆடை அணிகலன்கள், பரிசுப் பொருட்கள் என பல்லாயிரம் கோடிகளில் விரியும் விற்பனை இலக்கு மட்டும் தான் காதலர் தினத்தின் ஒரே வீழ்படிவாக இருக்கும். பல்லாயிரக் கணக்கில் விற்பனை இலக்கு என்பதன் பொருள் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டுவது என்பதைத் தவிர வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?

காதல் என்பது தனித்துவமான, கவித்துவமான, உன்னதமான ஓர் உணர்வு. இந்த ஆணாதிக்க உலகில் பெண் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தேர்ந்து கைக் கொண்ட ஒரு தெரிவு. சமூகத்தை பெண் தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது முடிவுற்று ஆணின் கீழ் அடிமைப்பட நேர்ந்த போது, ஆணின் பலதார வேட்கைக்கு பலியான பெண், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள கண்டுபிடித்தது தான் காதல். என்றாலும் முழுதான ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்ணின் காதல் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இன்றைய நுகர்வுவெறி ஏனைய பொருட்களைப் போல் பெண்ணுடலையும் பண்டமாக்கி நுகர காதலையும் பயன்படுத்துகிறது. அதேநேரம் காதல் இன்னும் புரட்சிகரமாய் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. காதலுக்கு எதிராக மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் பொங்கி எழுவதிலிருந்தே இதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பார்ப்பன பாசிச வெறியர்கள் பிப்ரவரி 14 என்றாலே உருட்டுக் கட்டைகளோடும் தாலியோடும் கிளம்பி விடுகிறார்கள். கலாச்சாரம் கெடுகிறது என்கிறார்கள், போலிக் காதல் நாடகக் காதல் என்கிறார்கள் அதனால் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம் என்கிறார்கள். கலாச்சாரத்தைக் காக்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்கு வழங்கியது யார் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். எது கலாச்சாரம்? இங்கிருந்த கலாச்சாரம் என்ன?

புராண புழுகு மூட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டால் அடுத்தவன் மனைவியை களவாடுவது தொடங்கி அத்தனை பாலியல் சீர்கேடுகளும் அவைகளின் மையமாக இருக்கின்றன. இந்தக் கலாச்சாரத்தோடு ஒப்பிடும் போது அந்த குண்டர்களுக்கு காதல் கலாச்சார சீர்கேடாக தெரிவதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை. சாதிக்கொரு நியதி என வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களுக்கு மட்டும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் கூத்தடிப்பதையே வாழ்வாக கொண்டவர்களுக்கு காதல் கசக்கத்தான் செய்யும். ஆஷிபாவை கோவிலுக்குள் வைத்து கூட்டு வன்புணர்வு செய்தவர்களுடன், பலர் இருக்கும் மன்றங்களில் நீலப்படம் பார்ப்பவர்களுடன், புனிதம் என்று வாய் கிழியப் பேசும் கருவறையையே கட்டிலாக பயன்படுத்துவோர்களுடன் காதல் குறித்து விவாதம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் கையிலிருக்கும் உருட்டுக் கட்டைகளை காதலர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டு திருப்பவது தான் ஒரே வழி.

அண்மை ஆண்டுகளில் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் காதலுக்கு எதிராக சுவரொட்டிகளில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினமாம். அடுத்தவர்களின் மனைவியர்களை சூறையாடிக் கொண்டிருந்த தலைவனைக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் தான் கற்புக் கொள்ளையர் தினம் என்று சுவரொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ஆண்டில் அந்த வாசகத்தை மாற்றி விட்டார்கள், கேட்டால் தலைவனை துரத்தி விட்டதன் அடையாளமாம். அந்த இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய, வளியேற்றப்பட்ட அத்தனை தலைவர்கள் மீதும் இதே பாலியல் குற்றச்சாட்டு தானே சுமத்தப்பட்டது. என்றால் உங்கள் தவ்ஹீத்தின் பொருள் அடுத்தவன் மனைவியை கவர்வது தானா?

இவர்கள் என்ன, இவர்கள் அழகிய முன் மாதிரியாகக் கொண்டிருக்கும் முகம்மதே அப்படிப் பட்டவர் தான். போரில் கணவனை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு அன்று இரவே அவர்களின் மனைவியோடு தவ்ஹீத்தை தேடியவர் தானே. ஏன் முகம்மது காதல் கொள்ளவில்லையா? திருமணமாகாத பெண்ணான உமைமா பிந்த் நுமானிடம் சென்று உன்னை எனக்கு அன்பளிப்புச் செய் என்று கேட்டாரே முகம்மது. இதன் பொருள் என்ன? இதற்கு ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டுவார்களா?

மதவாதிகளும் பிற்போக்குவாதிகளும் மட்டும் தான் காதலை எதிர்க்கிறார்களா? காதலர் தினத்தைக் கொண்டாடுவது, அதை எதிர்ப்பவர்களை எதிர்ப்பது என்பது அந்த மாதிரியான தோற்றத்தைத் தான் தருகிறது. ஒட்டு மொத்த சமூகத்தாலும் காதல் எதிர்க்கப்படுகிறது. காதலை ஆதரிப்பது என்பது விதி விலக்கு தான். இங்கு காதலிப்பதற்கே அனுமதி இல்லையே, பின் எப்படி அதனை கொண்டாடுவது? ஒரு பெண் தனியாக சென்றாலோ, தைரியமாக ஒன்றை எதிர் கொண்டாலோ அந்தப் பெண்ணை தவறான வழியில் செல்பவளாக இந்த சமூகம் சித்தரிக்கவில்லையா? எந்தப் பெண்ணாவது இந்தப் பையனுடன் நான் நட்பாக பழகுகிறேன் என்று தன் பெற்றோரிடம் கூற முடியுமா? அவ்வளவு ஏன், திருமணம் ஆன பிறகும் கூட தன் பழைய வகுப்பு நண்பனுடன் ஓரிரு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டால் கணவனின் முறைப்பை எதிர் கொள்ளாத பெண் உண்டா? காதல் மட்டுமல்ல, ஆணும் பெண்ணும் நட்பாக பழகக் கூட அனுமதிக்க முடியாத சமூகம் இது. ஏன் வந்தது, எப்படி வந்தது இந்த நிலை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்து விட்டால் அதை தான் வாழும் பகுதியில் அறிவிக்கும் விதமாய் ஒரு சடங்காக நடத்துவதும், அதன் பிறகு திருமணம் செய்ய தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நாளையும் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பதாய் உணர்வதும்  எதனால் ஏற்பட்டன? எதனாலென்றால், ஆண்டைகளின் கண்ணில் படும் எந்தப் பெண்ணும் பாலியல் இச்சையை தீர்க்க பயன்படாமல் திரும்ப முடியாது எனும் நிலை இருந்ததால் தான். இதற்கெனவே ஆண்டைகள் குண்டர் படையை தீனி போட்டு வளர்த்து வைத்திருப்பார்கள். அடையாளம் காட்டி விட்டால் தூக்கிக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். அதற்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அன்றைய சமூக பொருளாதார உறவுகள் அப்படித்தான் கட்டியமைக்கப்பட்டிருந்தன. திருமணமாகும் எந்தப் பெண்ணும் தன்னுடன் தான் முதலிரவைக் கழிக்க வேண்டும் என்று தன் ஆளுமைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நம்பூதிரிகள் சட்டமே இயற்றி வைத்திருந்தார்கள். இதற்காகத் தான் தன் மகள் வயதுக்கு வந்து விட்டதை அறிவித்து எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் திருமணத்தை முடித்து அனுப்பி விட வேண்டும் எனும் பதைப்பு பெற்றோர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

ஆக, இன்று சமூகம் காதலுக்கு எதிராக இருக்கிறது என்றால் அதன் பொருள் அன்றைய பார்ப்பனிய அடக்குமுறையின் விளைவு இது என்பது தான். அன்று ஆண்டைகளுக்கு அடியாட்களாக இருந்து பெண்களை தூக்கிக் கொண்டு போய் கொடுத்த குண்டர்கள் தான் இன்று நாங்கள் கலாச்சாரத்தின் காவலர்கள் என்கிறார்கள். அவர்கள் கலாச்சாரம் அது தான். ஆஷிபாவின் வன்புணர்வு குற்றவாளிகளை விடுதலை செய் என்று பேரணி நடத்துவதன் காரணம், பார்க்கும் எந்தப் பெண்ணையும் வன்புணர்வு செய்வது எங்களின் கலாச்சாரம், அது எங்களின் உரிமை. அதை மறுத்து நீங்களே சுயமாய் நின்று உங்களுக்குள்ளே காதலாய் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது எங்கள் உரிமையில் தலையிடுவதாகும் என்பது தான் அந்தக் குண்டர்களின் செயலுக்கான அடிப்படை. இதை காதலர்கள் மட்டுமல்ல, அந்தக் காதலர்களின் பெற்றோர்களும் கூட அங்கீகரிக்க முடியாது. காதலிப்பது என்பது பெற்றோர்களின் பதைப்பை, வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை எதிர்த்துப் போராடுவது என்பதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆக, ஒட்டுமொத்த சமூகமே இந்த பாசிச குண்டர்களை துரத்தியடிப்பதையும், அப்புறப்படுத்துவதையும் செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது. அதேநேரம் காதல் என்பது கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு லாபம் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் கருவியாக, உழைப்பைச் சுரண்டும் அறுவடையாக மாறி நிற்பதையும் தடுக்க வேண்டும்.

பார்ப்பனியம் பெண்ணுடலை போகப் பொருளாக எண்ணிக் குதறுவதற்காக காதலை மறுக்கிறது. முதலாளித்துவமோ ஆணின் பலதார மணத்தை சட்டத்தை மீறி பயன்படுத்துவதற்காக, தன்னுடைய லாப நோக்கத்துக்காக காதலை ஊடகங்கள் மூலமும்  நுகர்வு வெறி மூலமும் பரப்புகிறது. பெண்ணுடலை குதறும் இதே வெறியுடன் தான் அது சமூக வளங்களையும் குதறுகிறது. நீர், நிலம் காற்று, ஆகாயம் என அத்தனையும் இன்று மாசடைந்து மக்கள் பயன்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறது என்றால் அது இந்த முதலாளித்துவமும், பார்ப்பனியமும் சேர்ந்து இயற்கையை மக்கள் காதலிக்க விடாமல் தடுத்து வன்புணர்வு செய்ததன் விளைவு.

தன் மகளை நல்ல முறையில் திருமணம் செய்விப்பது எப்படி நம் கடமை என எண்ணுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தையும் அதன் வளங்களையும் எல்லோரையும் வாழவைக்கும் விதத்தில் திருமணம் செய்விப்பதும் நம் கடமையாக வேண்டும். எப்படி காதலிப்பது நம் உரிமை எனக் கருதுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தை வன்புணர்வு செய்ய நினைப்பவர்களை அடித்து விரட்டிக் காப்பதும் நம் உரிமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

காதலர் தினம் காதலைக் காதலிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தையும் சேர்த்துக் காதலிப்பதற்குத் தான்.

 

மின்னூலாக  (PDF) பதிவிறக்க

திவ்யாவைச் சுற்றியும் அதற்கு வெளியிலும்

thivila

திவ்யா – இளவரசன் இவர்கள் மீண்டும் ஊடக வெளிசத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள். இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு வழக்கில், தன் தாயாருடன் வாழ விரும்புவதாக திவ்யா கூறியதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்கள் பேசித் தீர்த்துவிட்டன. திவ்யா தியாகம் செய்துவிட்டார் என்பதில் தொடங்கி அவர்களுக்கிடையே இருந்தது ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி தானேயன்றிக் காதலல்ல என்று கண்டு பிடித்தது வரை கூறப்படுபவைகள் ஏராளம் ஏராளம். இப்படி பல வண்ணங்களில் கூறப்படுபவைகளை விட அவை திணிக்கும் கருத்தியல்களே கவனிக்க வேண்டியவை.

 

முதலில் திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தால் தான் நாயக்கன் கொட்டாய் தாக்குதல்கள் நடந்தன என்பதே அபத்தமான கருத்து. கடந்த பல தேர்தல்களில் பாமக வுக்கு இருப்பதாக நம்பப்படும் வாக்குவங்கி தொடர்ந்து சரிந்து கொண்டே வந்தது. கூட்டணி பலத்தில் தான் இதுவரை உயிர்வாழ்ந்து வந்தது, கூட்டணி வைக்காவிட்டால் பாமாக தூசுதான் எனும் உண்மை வெளிப்படையாக அம்பலப்பட்ட நிலையில் தான், இனியும் சும்மா இருந்தால் அடுத்து வரும் தேர்தல்களில் நாம் உரித்து முடிந்த வெங்காயமாகி விடுவோம் என்பதை வேறு வழியின்றி உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதை தடுப்பதற்காக வன்னியர் சங்கத்தை போர்வையால் மூடி பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்று படம் காட்டியதை விடுத்து மறைமுகமாய் செய்ததை நேரடியாய் செய்யத் தொடங்கினார்கள். இந்த திட்டத்திலிருந்து தான் காடுவெட்டி குரு கலப்பு திருமணம் செய்பவர்களை வெட்டித் தள்ளுங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று பேசியதும், சித்திரைத் திருவிழா என்று அடாவடி செய்வதும், ஆதிக்க சாதி சங்கங்களை திரட்டுவதும் நடந்திருக்கிறது. இது போன்ற திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நாயக்கன் கொட்டாய், மரக்காணம் எல்லாம் வருகின்றன. இதை திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தின் எதிர்வினை என்று எண்ணுவது ராமதாஸ் கும்பலின் சாதி வெறியை விசிரி விடுவது போன்றதாகும்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் திவ்யா சாதி அபிமானம், குடும்பம் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் துறந்து இளவரனுடனான மண வாழ்க்கை தான் முதன்மையானது என்று தீர்மானித்து காதலனைக் கைப்பிடித்தார். இன்று அதே தியா காதலனுடன் இருக்க விரும்பாமல் அம்மாவே முதன்மையானது என்று வந்திருக்கிறார். இந்த முரண்பாட்டை முன்வைத்துத்தான் ஊடகங்களின் அனைத்து கருத்துகளும் கிளம்பி வருகின்றன. இதில் உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனிக்க வேண்டும். இப்படி கிளப்பி விடப்படும் கருத்துகள் அனைத்துமே திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவைச் செய்திருப்பதாக மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு செய்யப்படும் செப்படி வித்தைகள். வேறு வாய்ப்புகள் எதையும் இவர்கள் பரிசீலிக்கவே இல்லை. அதாவது திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவை எடுத்திருப்பதான நிலையில் நின்று மாறுபட்ட கருத்துகளை கிளப்பி விடுவதன் மூலம் திவ்யா தெரிந்தோ தெரியாமலோ சாதிவெறி ஆதிக்கத்திற்கு ஆட்பட்டிருப்பதன் சாத்தியத்தை மூடி மறைக்கிறார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் வன்னிய சாதி வெறியர்கள் தொடர் மிரட்டலால் காரியம் சாதித்திருப்பதை மறைக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்வதற்கு பெரிதாக தத்துவ விசாரங்களெல்லாம் செய்ய வேண்டியதில்லை, எளிமையான கேள்விகளே போதுமானது.

 

வன்னிய ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த திவ்யா ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த இளவரசனைக் காதலிக்கிறார். வீட்டில் சாதியை முன்வைத்து எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது. திவ்யாவின் அப்பாவும் இளவரசனின் அப்பாவும் நண்பர்கள் என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு எல்லைக்குமேல் இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்து கொள்வது என்று முடிவெடுத்து அதன்படி செய்கிறார்கள். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? எதிர்காலம், பெற்றோர் பாசம் என்ற இரண்டைத் தவிர வேறு கேள்விகள் எதுவும் இருந்திருக்க முடியாது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை காதல் மிகைத்திருக்கும் என்பதில் பெரிதாக ஐயம் ஒன்றுமில்லை. பெற்றொர் மீதான பாசமா? காதலா? எனும் கேள்வியிலிருந்து தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முடிவை திவ்யா எடுத்திருப்பார். இதில் பெற்றோரை விட காதல் திருமணம் என தேவையானது என்று முடிவெடுப்பதற்கு பெற்றோரை வெறுக்க வேண்டும் என்பதொன்றும் அவசியமில்லை பின்னர் சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று கூட எண்ணியிருக்கலாம். ஆக அன்று திவ்யா எடுத்த முடிவுக்கு பின்புலமோ, மிரட்டலோ, வற்புறுத்தலோ இருந்திருக்க வேண்டியதில்லை. இதற்கு சான்றாக திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட திவ்யாவின் அம்மா தொலைபேசியில் திவ்யாவுடன் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். ஆக தீர்மானகரமான பதில் இருந்ததாலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்க முடிந்தது.

 

இன்று திவ்யா நீதி மன்றத்தில் “இளவரசன் மீது குற்றம் சுமத்த விரும்பவில்லை. நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன். அம்மாவுடன் இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று கூறியிருக்கிறார். இதில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் திவ்யா தானாகவே நீதிமன்றம் சென்று இவ்வாறு கூறவில்லை. இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு மனுவினால் தான் நீதிமன்றம் வந்து இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கிறார். என்னதான் நடந்தது இடையில்? வீட்டைப் பிரிந்து திவ்யா இளவரசனுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். ஒருநாள் அம்மா ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது பார்க்கச் செல்கிறார் பின் திரும்பி வரவே இல்லை. இப்போது திவ்யா காதல் வாழ்வை விட தாயாருடன் இருப்பதே முதன்மையானது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறார். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? மணவாழ்வை என்ன செய்வது? எதிர்காலம் இதில் மணவாழ்வு குறித்த பதில் எதிர்காலத்தினுள் அடங்கியிருப்பதால் எதிர்காலம் என்ன என்பதே முதன்மையான கேள்வி. மணமுறிவு செய்து கொள்ளலாம், மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம், அல்லது வீட்டிலேயே இருந்து விடலாம். இவை எதுவுமே தற்போதைய வாழ்வை விட அதாவது இளவரசனுடனான வாழ்வைவிட சிறப்பானதாகவோ உத்திரவாதமானதாகவோ இருக்கும் என யாரும் உறுதி கூற முடியாது. ஆனால் தீர்மானகரமான பதில் இல்லாமலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்கிறார். இது எப்படி?

 06-dharmapuri-clash1-600

நீதிமன்றத்தில் தான் குழப்பத்தில் இருப்பதாக திவ்யா கூறியிருக்கிறார். தன் முன்னிற்கும் கேள்விக்கு பதிலில்லை, தான் குழப்பத்தில் இருப்பதை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் நடப்பில் தனக்கு பாதகம் விளைவிக்கும் ஒரு முடிவை திவ்யாவால் புற நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் எடுத்திருக்க முடியுமா? ஆக வன்னிய ஆதிக்கசாதி வெறியும் பாமகவும் கொடுத்த நிர்ப்பந்தமே திவ்யாவின் இந்த முடிவுக்க காரணம் என்பதில் குழப்பம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் திவ்யா ஒரு குறியீடு என்றபோதிலும் தனிப்பட்ட ஒரு திவ்யாவுக்கு கொடுத்த நிர்ப்பந்தம் என்பதை விட அதற்கான காரணம் தான் அதிக ஆபத்தானது.

 

மாவட்டம் மாவட்டமாக சென்று ராமதாஸ் உதார் விடுவதும் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பதுமான ஒரு நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ராமதாஸ் கும்பல் ஆதிக்க சாதிகளை ஒன்றிணைத்து தேர்தல்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தப் போகிறது என்று ஒரு நினைப்பு ஊட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராமதாஸ் கைது செய்யப்பட்ட போது அதுவும் கலைந்து போனது, இருட்டில் ஒழிந்து நின்று கல்வீசிய சில தீரர்களும் பின்னடங்கிப் போயினர், இதில் சோர்ந்து நிற்கும் வீரர்களுக்கு(!) ஒரு உற்சாகம் தருவதற்காகவே திவ்யா இளவரசனை பிரித்திருக்கிறார்கள். இதிலும் மக்கள் இவர்களை புறந்தள்ளுவார்கள் என்றாலும் அலட்சியப்படுத்த முடியாதே. செத்த எலி என்று அலட்சியப்படுத்தினால் எலிக்காய்ச்சல் (பிளேக்) அபாயம் இருக்கிறதே.

 

இன்றைய நிலையில் திவ்யா இளவர்சன் ஆதிக்க சாதி வெறிக்கு எதிரான குறியீடாக ஆகியிருக்கிறார்கள். சாதி வெறியை மீறி வர்க்க ஒற்றுமையே தேவையானதும் சரியானதும் ஆகும் என்பதற்கும் குறியீடாகி இருக்கிறார்கள். இதில் ஊடாடியிருக்கும் வன்னிய சாதிவெறியை மறைத்து வேறு என்ன காரணம் கூறினாலும் அது வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிராக ஆதிக்க சாதி வெறியை ஆதரிப்பதாக ஆகும்.

தொடர்புடைய கட்டுரை

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்?

சூரியன் உதிப்பதைப்போல், காற்று வீசுவதைப்போல் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் செயல் என்று கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறுகளைக் கூறலாம். அந்த அளவுக்கு குப்பை வீசியே மறைத்துவிடும் எத்தனத்தில் விதவிதமான புனைவுகளும், பொருளற்ற பொய்களும், பொருந்தா விளக்கங்களும் நாளும் பொழிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இது போன்ற அவதூறுகளுக்கு விளக்கமளிக்க முனைந்தால், வேறு எதையும் செய்யமுடியாத அளவுக்கு கம்யூனிஸ்டுகளின் நேரம் அவர்களுடையதாக இருக்காது. அதேநேரம் அத்தனை அவதூறுகளுக்கும் மறுக்கவியலா முறையில் தகர்ப்புகளும், தரவுகளும் தரப்பட்டிருக்கின்றன. என்றாலும் அவதூறுகளுக்கான தேவை குறைவதே இல்லை. ஏனென்றால் அவதூறுகள் விமர்சனத்திலிருந்தோ, ஆய்விலிருந்தோ கிளைப்பதில்லை. மாறாக கம்யூனிச எதிர்ப்பிலேயே தம்முடைய இருப்பு இருக்கிறது எனும் நிலையிலிருந்து கிளைக்கிறது. அதனாலேயே அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், மீண்டும் மீண்டும் கொட்டப்படுகின்றன.

தமிழ் இணையப் பரப்பில் அவ்வாறான அவதூறுகளையும் அதற்கான விளக்கங்களுடன் தொகுக்க வேண்டும் எனும் ஆவலை, தொடராக செய்யலாம் எனும் முயற்சியே இந்தப் பகுதி. முதலாவதாக ஆணாதிக்கத்தை, பெண்ணியத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். சில அடிப்படையான அம்சங்களை பார்ப்பதனூடாக அதற்குள் கடக்கலாம்.

இந்த உலகம் ஆணாதிக்க உலகமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஓரளவு அனைவரும் அறிந்து வைத்திருப்பர். இதற்கு எதிராக ஆணாதிக்கம் போட்டுத்தந்த பாட்டையில் நடைபோடுவதை பெண்களுக்கான சுதந்திரமாக மேற்கு நாடுகள் விளம்புகின்றன. ஆணாதிக்கம் என்பதை ஆண் சார்ந்ததாகவும், பெண்ணியம் என்பதை பெண் சார்ந்ததாகவும் மடைமாற்றி ஆணுக்கு எதிராக பெண்ணைப் போராட வைப்பது எனும் ஏற்பாட்டின் மூலம் ஆணாதிக்கத்தை தக்க வைப்பதைத்தான் இன்றைய முதலாளியம் கைக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மாறாக மார்க்சியம் ஆணாதிக்க சமூகத்திலிருந்து ஆண்களும் பெண்களும் விடுதலை பெற வேண்டும் என்கிறது. பெண்களுக்கு எதிராக செய்யப்படும் குற்றங்களையும் அத்துமீறல்களையும் விமர்சிப்பது மட்டுமோ அல்லது ஆண்களின் சீரழிவுகளை அதே தன்மையுடன் நாங்களும் செய்வதை முன்னிட்டு ஆண்கள் எங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பது மட்டுமோ பெண்ணியமாகிவிடுவதில்லை. ஆண்களும் பெண்களும் ஆணாதிக்கத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். அவர்களை ஆணாதிக்கத்தில் நீடிக்க வைப்பதின் பலனும் தேவையும் தனியுடமைக்கு இருக்கிறது. ஆகவே தனியுடமையை தக்கவைத்துக் கொண்டு பெண்ணியம் பேசுவது பொருத்தமாகவும் இருக்காது, தனியுடமையை தகர்ப்பதை நோக்கமாக கொள்ளாத வரை அது முழுமையடையவும் முடியாது.

காதல்

இன்று இளவயதின் பொழுது போக்காக இருக்கிறது காதல். அதற்கும் மேல் ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வழிமுறையாக இருக்கிறது. ஆனால் இது ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிரான பெண்களின் போராட்டம். தனியுடமை வளர்ந்து வந்த காலங்களில் சமூகத்தின் கலவிக் கட்டுப்பாடுகளிலும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது. ஆணின் பலதார வேட்கை (இன்றுவரை இது பல்வித வடிவங்களில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது) வரைமுறையின்றி பெண்களைச் சீரழித்த போது, தன்னிடம் நீளும் பலதரப்பட்ட கைகளிலிருந்து தன்னைக் காக்க ஒன்றை தெரிந்தெடுக்கும் முடிவிலான பெண்ணின் ஆயுதம் தான் காதல். காதலின் அடிப்படையே ஆணாதிக்க பலத்தின் எதிரே பெண் தன் பாதிப்பைக் குறைத்துக் கொள்ளும் உத்தி தான். அதனாலேயே இன்றும் பெண் காதலிப்பவளாகவும், ஆண் காதலிக்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய பெண்ணியத்தின் பார்வையோ சுதந்திரமாய் காதலிக்கும் உரிமை கோருகிறது. அதாவது காதல் என்பதை சமூகத்துக்கு வெளியே தனி மனிதனின் உரிமையாக நுகர்ச்சி சார்ந்த விசயமாக அணுகுகிறது. ஆனால் அது இருவேறு கூறுகளாக பிரிந்து கிடப்பதை பொருட்படுத்த மறுக்கிறது. சுதந்திரமான காதலைக் கோரும் அதே வேளையில் காதலிக்க சுதந்திரம் இல்லாமலிருக்கும் சூழலை மாற்றுவது குறித்து கவலையற்றிருக்கிறது. இதில் தொழிற்படும் வர்க்க வேறுபாடுகளை உள்வாங்காமல் ஆளும்வர்க்க மானோபாவத்தில் கட்டுப்பாடுகளற்று சுதந்திரமாக காதல் புரியும் உரிமையைக் கோருவதே இன்றைய பெண்ணியத்தின் செயல்பாடுகளாக இருக்கிறது. அதேநேரம் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் வர்க்கம் காதலிக்கவே சுதந்திரமின்றி முடக்கப் பட்டுள்ளது. எனவே காதலிக்க சுதந்திரம் கோருவது என்பது சமூக, பொருளாதார விசயங்களுடன் பிணைக்கப் பட்டுள்ளது. இதை பொருட்படுத்தாமல் புறந்தள்ளும் எதுவும் காதலாக இருக்க முடியாது, உடல் நுகர்ச்சியாகவே இருக்க முடியும்.

திருமணம்

தொடக்கத்திலிருந்து இப்போது வரை திருமணம் என்பது ஒரே வடிவமாக இருந்து வந்திருக்கவில்லை. கணங்களுக்கு பொதுவான மண முறையிலிருந்து தனி மனிதனுக்கான மணமுறை வரை திருமணம் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. எனவே தற்போதைய திருமண வடிவம் இப்படியே நீடித்திருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. இதில் முதன்மையாக கவனிக்க வேண்டியது, திருமணம் என்பது சொத்துடமையின் சாரம் தானேயன்றி காதலின் சாரம் அல்ல. ஆகவே சொத்துடமை மாறும் போது திருமணங்களும் மாறியே தீரும். ஏனென்றால் ஒருவனுடைய சொத்து வேறு யாரையும் அடைந்துவிடாமல் அவனின் நேரடி இரத்த வாரிசுக்கு கடத்துவது தான் திருமணத்தின் இறுதியான பலன்.

உழைப்பு

இயற்கையோடு வினை புரிந்து மனித முன்னேற்றத்திற்கான உற்பத்தியில் ஈடுபடுவதே உழைப்பு. இதில் பால் வேற்றுமைக்கு இடமில்லை. மனிதனின் தொடக்கமான புராதன பொதுவுடமை சமூகத்தில் பெண் தலைமை ஏற்றிருந்த வரையில் உற்பத்தியில், உழைப்பில் பால் வேற்றுமை ஊடுருவவே இல்லை. மாறாக ஆண் தலைமை ஏற்று ஆணாதிக்கம் கருக்கொண்ட போது பாலியல் ரீதியான பிரிவினைகள் மெல்ல மெல்ல புகுத்தப்பட்டன. சமூக உற்பத்தியில் ஆண் ஈடுபட பராமரிப்பு சார்ந்த பணிகளில் மட்டுமே பெண்கள் முடக்கப்பட்டார்கள். விவசாயம், மருத்துவம், கட்டடக் கலை போன்றவைகளை பெண்களே உலகிற்கு வழங்கி இருந்தாலும் திட்டமிட்டு பெண் உற்பத்தியிலிருந்து பிரித்து வைக்கப்பட்டாள். இதன்மூலமே ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக பெண் மாற்றப்பட்டாள். பெண் ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக இருபதன் மீதே ஆணாதிக்கம் நிலைபெற்றிருக்கிறது. எனவே ஆணாதிக்கம் தகர்க்கப்பட வேண்டுமென்றால் அதன் முதல் நிபந்தனையே சமூக உற்பத்தியில் பெண் ஈடுபடுத்தப் படவேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆனால் இன்று பெண் உற்பத்திக்கு வெளியே சமையல், குழந்தை வளர்ப்பு, பராமரிப்பு பணிகளில் மட்டுமே ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறாள்.

அரசியல்

அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு நிச்சயமாய் ஆண்களுக்கு குறைந்ததாய் இருக்க முடியாது. இன்றைய நிலையில் பெண்கள் அரசியலில் பங்களிப்பது அரிதான செயலாகவே இருக்கிறது. அதேவேளையில், எல்லா விதத்திலும் பெண்களை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லை என்பது உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்க முடியும். நிர்வாக உரிமை என்பது உற்பத்தியின் பங்களிப்பிலிருந்தே பிறக்கும். அரசியல் என்பது நாட்டின் நிர்வாகம். நாட்டின் உற்பத்தியில் பெண்கள் எந்த அளவிற்கு பங்களிக்கிறார்களோ அந்த அளவிற்குத்தான் நிர்வாகத்திலும், அரசியலிலும் பங்களிப்பு இருக்கும்.இந்த வகையிலும் பெண்கள் உற்பத்தில் ஈடுபட்டாக வேண்டியது இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.

இனி அவதூறுகளைக் கவனிக்கலாம்.

கம்யூனிசம் என்பது அனைத்தையும் பொதுவுடமையாக வைப்பது. அது குடும்ப உறவுகளைச் சிதைத்து மனைவி மக்களையும் பொதுவுடமையாக்கும். காட்டுமிராண்டி காலத்தில் இருந்தது போல் யாரும் யாருடனும் புணரலாம் எனும் மிருக நிலையை ஏற்படுத்துவது தான் கம்யூனிசம்.

இப்படிக் கூறுபவர்கள் எந்த அடிப்படையில் இருந்து இதைக் கூறுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் வெறும் யூகமாகத்தான் இருக்கும். இதற்கு அடிப்படையான கருத்துகள் எதையும் கம்யூனிச நூல்களிலிருந்தோ, ஆசான்களின் மேற்கோள்களில் இருந்தோ காட்ட முடியாது. இந்த வெற்று யூகத்தின் நோக்கமே பொதுவுடமை எனும் வார்த்தையை மையமாக வைத்து மக்களை அச்சுறுத்துவது தான். ஆனால் திருமணம் என்பது ஆணாதிக்க வடிவம் என்பதை மறுக்க முடியாது. பெண் தனது அனைத்து வித கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறும் போது திருமணம் எனும் வடிவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்றாக வேண்டும். என்றால் சோசலிசத்தில் மண உறவு எவ்வாறு இருக்கும்? சேர்ந்து வாழ்தல் எனும் லிவிங் டுகதர் என்பது சோசலிசத்திற்கு நெருக்கமான வடிவம் தான். ஒத்த உணர்வுகள் ஏற்படும் போது சேர்த்து வாழ்வது எளிதாகவும், கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றி முற்றும் போது பிரிவது எளிதாகவும் இருக்க வேண்டும். யாரும் யாரையும் அடக்க முற்படாமல் இயல்பாய் வாழ வேண்டும். யாரையும் ஏற்பதும் மறுப்பதும் இணையின் சொந்த முடிவாய் இருக்க வேண்டும். இதற்கு திருமணத்தை விட லிவிங் டுகதரே வசதியான வடிவம். அதேநேரம் இது சட்டம் போட்டு ஓரிரவில் ஏற்படுத்தப்படும் மாற்றமாக இருக்காது.

இந்த வசதிகள் ஓரிரு மதங்களில் விவாகரத்தூரிமை உட்பட ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதே என சிலர் எண்ணலாம். ஆனால் அவைகள் மேலோட்டமானவை. ஆணைச் சார்ந்து இருப்பவளாக பெண்ணை இருத்திவிட்டு செய்யப்படும் சில்லரை சீர்திருத்தங்கள். ஆணால் வழங்கப்படும் சலுகையாக இருப்பதற்கும் அதுவே பெண்ணின் உரிமையாக இருப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. மட்டுமல்லாது பொருளியல் பலம் இல்லாமல் பெண்களுக்கு கொடுக்கப்படும் இது போன்ற சலுகைகள் ஒருவகையில் அவளை மிரட்டவே பயன்படும்.

லிவிங் டுகதர் மெய்யாகவே பெண்களை தளைகளிலிருந்து மீட்பதாக இருக்க வேண்டுமென்றால் இரண்டு வித தன்மைகள் சமூகத்தில் நிலவ வேண்டும். ஒன்று, ஆணும் பெண்ணும் சமம் எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு, குழந்தை வளர்ப்பு தனிமனித பொறுப்பாக இல்லாமல் அரசின் கடமையாக இருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டும் ஏற்பட்டிருக்காத சமூகத்தில் லிவிங் டுகதர் பெண்ணுக்கு மற்றொரு சுமையாகவும், ஆணுக்கு பலதார வேட்கைக்கான இன்னொரு கருவியாகவுமே இருக்கும்.

பெண்களையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவது எனும் பெயரில் ஆலைகள், தொழிற்சாலைகள், விவசாயத்தில் ஆண்களைப் போல் கடினமாக உழைத்தாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிது “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” எனும் சொற்களை. கடின வேலைகளுக்கு ஆண்கள், மென்மையான வேலைகளுக்கு பெண்கள் எனும் பகுப்பை எந்த அடிப்படையில் இவர்கள் செய்கிறார்கள்? ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதற்கு எதிராக இவர்கள் எடுத்து வைக்கும் வாதத்தை கவனித்தால் இந்த அடிப்படை விளங்கும். ஆணைவிட பெண் இயற்கையாகவே உடல் ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் பலவீனமானவளாக இருக்கிறாள். எனவே ஆணும் பெண்ணும் சமமாக இருக்க முடியாது என்று வாதிப்பவர்களே “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” என்பதை பயன்படுத்துகிறார்கள். உடல் பலமும், அறிவுத் திறனும் பயிற்சியினால் வருபவைகள். அந்த பயிற்சியை பெண்களுக்கும் அளிக்க வேண்டும் என்றால் ஆண்களைப் போல் கடினமாக எனும் திரையில் பெண்களுக்கு பரிந்து பேசுபவர்களாய் தோற்றம் தருகிறார்கள். பயிற்சியை மறுத்து பலவீனமானவளாக பெண்ணை ஆக்கிவிட்டு அதனால் தான் ஆண் உயர்ந்தவன் என்கிறார்கள்.

கம்யூனிசம் என்பதை அதன் சரியான பொருளில் உணராதவர்கள் கூட கம்யூனிஸ்டுகள் என்றால் உழைப்பவர்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுபவர்கள் என்பதாகத்தான் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். என்றால் சோசலிசத்தில் பெண்களை கடினமான வேலைகளில் கசக்கிப் பிழிந்தார்கள் என்பது எந்த விதத்தில் உண்மையாக இருக்க முடியும்?

முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கும் சோசலிச உற்பத்தி முறைக்கும் சில வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. முதலாளித்துவம் லாபத்திற்காக உற்பத்தி செய்கிறது, சோசலிசம் தேவைக்காக உற்பத்தி செய்கிறது. லாபமே இலக்கு என்பதால் முதலாளித்துவம் பெரும்பாலானவர்களை வேலையில்லாத ‘ரிசர்வ் பட்டளமாக’ ஆக்கிவைத்து குறிப்பிட்ட உழைப்பளிகளின் கடின உழைப்பைக் கொண்டு உற்பத்தி இலக்கை எட்டுகிறது. சோசலிசமோ லாப நோக்கின்றி தேவையை கருத்தில் கொண்டு அனைவரையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் இலக்கை எட்டுகிறது. முதலாளித்துவ உலகில் இயல்பு மீறிய கடின உழைப்பை தனிமனித முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் அங்கீகரிப்பவர்கள், நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் விருப்பப்படுபவர்கள் அதிக நேரம் வேலையை செய்ய முன்வாருங்கள் என அழைப்பதை கொச்சைப்படுத்த முடியுமா?

சோசலிச உற்பத்தியின் முதன்மையான அம்சம் உழைப்பளிகளை அவர்கள் விரும்பும் வேலையை விரும்பும் விதத்தில் செய்ய உற்சாகமூட்டுவதன் மூலம் உழைப்பின் மீதான பிணைப்பை அதிகரிப்பது. ஈடுபாட்டுடன் செய்யும் வேலையான இதில் கடின உழைப்பு எங்கிருந்து வரும்?

உடற்கலவிக்கு கட்டுப்பாடு, தாயின் பராமரிப்பு மறுக்கப்படும் குழந்தைகள் பற்றி.

ஆண் பெண் கலவி என்பது இனப்பெருக்கத்தை நோக்கமாக கொண்டது. உடற்தேவையான இது மனத்தேவையாக மாற்றம் பெருவதிலிருந்துதான் சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. இன்றைய நிலையில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் உடலுறவு குறித்த மயக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளை மறுக்க முடியுமா யாரும்? பொருளாதார நிலமைகளினால் உடலுறவு பலன்களை தடுப்பதற்கான, இன்ப நுகர்வாக உடலுறவை மாற்றி அதற்கான உந்துதல்களை தூண்டுவதற்குமான மருந்துகளின் விற்பனை பல்லாயிரம் கோடிகளில் கொழிக்கும் சுரண்டலாக இருக்கும் போது; முதலாளித்துவத்தின் அத்தனை சுரண்டல்களையும், கசடுகளையும் அகற்றும் சோசலிசம் உடலுறவின் மீது கவிழ்ந்திருக்கும் கசடுகளை மட்டும் அகற்றக் கூடாது என்று யாரேனும் கருத இடமுண்டா? ஒரு விழிப்புணர்வாக செய்யப்படும் இதை நேரம் குறித்த இயந்திரத்தனமான செயல்பாடாக கருதுவது என்ன விதமான மனோநிலை?

சோசலிசத்தில் குழந்தைகள் வளர்ப்பு தனிப்பட்டவர்களின் பொறுப்பல்ல, சமூகத்தின் கடமை. தாயின் பராமரிப்பு என விதந்தோதுவது குழந்தை வளர்ப்புடன் பெண்ணைப் பிணைக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனை. ஏற்றத்தாழ்வற்ற, வர்க்க பேதமற்ற சமூகத்தை நோக்கி அடிவைக்கும் சோசலிசம் அதன் குருத்துகள் மீது கவனம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. தாயின் பராமரிப்பு என இன்று விதந்தோதப்படுவது தாயின் பாசத்துடன் கூடிய வளர்ப்பு முறை. தனியுடமையின் சாயலுடன் கூடிய தாயின் பாசத்தில் இருக்கும் வளர்ச்சியின் சிறப்பைவிட சமூக நோக்கில் உயரிய சிந்தனை முறையுடன் கூடிய வளர்ச்சி மேலானதாகவே இருக்கும். அதேநேரம் இது பெண்ணின் வளர்ச்சிக்கும் அவசியமானது.

பெண்களின் சமத்துவம் குறித்து பேசும் இவர்களில் எத்தனை பெண் தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள்?

அரசியல் பங்களிப்பு என்பது எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல. ஆணுக்கு சமமான உரிமையைப் பொருத்தது. உற்பத்தியில் இருக்கும் பங்கின் அளவிற்கே நிர்வாகத்தில் இருக்கும் என்பது தோழர் லெனின் கூற்று, உற்பத்தியில் ஆணுக்கு சமமான பங்களிப்பை பெண்கள் ஆற்றும் சமூகம் வரை இந்த வேறுபாடு தொடரவே செய்யும். சோவியத்களில் ஆணுக்கு சமமான அரசியல் பங்களிப்பை பெண்கள் செய்தார்கள். சட்ட உருவாக்கங்களில், அரசியல் விவாதங்களில் ஆணுக்கு சமமாக பெண்களும் கலந்து கொண்டார்கள். இதன் தொடர்ச்சியிலிருந்து தான் தலைவர்கள் உருவாகி வரவேண்டும். மாறாக தலைமைப் பொறுப்பில் சில பெண்கள் அமர்ந்து விடுவது மட்டுமே சமத்துவத்தைக் குறிக்காது. இன்று உலகில் இருக்கும் பெண் தலைவர்கள் ஆணாதிக்கத்தை எதிர்ப்பவர்கள் என்று கூற முடியுமா? ஆகவே ஆணாதிக்கத்தின் தகர்வு என்பது பெண் தலைவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல.

அடுத்ததாக, முக்கியத்துவம்(!) வாய்ந்த கேள்விக்கு வருவோம். உற்பத்தியில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து பேசும் இவர்களின் சொந்த வாழ்வில் பெண்களை உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தவில்லையே ஏன்?

உற்பத்தியில் பெண்களை ஈடுபடுத்துவது என்பதை கீழிருந்து மேலாக செய்ய முடியாது. அதாவது தனிமனிதனாக இதை செய்ய முடியாது. சோசலிச அரசு ஏற்பட்ட பின்னர் மேலிருந்து கீழாக படிப்படியாகவே ஏற்படுத்த முடியும். உற்பத்தியில் பங்களிப்பது என்பது வெறுமனே வேலைக்குப் போவதல்ல. இன்று வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் தங்களின் ஊதியத்தில் குறைந்த பங்கைக் கூட தங்கள் விருப்பத்துடன் செலவு செய்ய முடியாதிருக்கிறார்கள் என்பதே இதற்குச் சான்று. அதேநேரம் ஆணாதிக்க சூழலிருந்து வெளிவர விருப்பமற்று இருப்பவர்கள் என்றாலும் இயன்றவரை தங்கள் குடும்பத்தினரை அதிலிருந்து வெளியில் கொண்டு வரும் எத்தனங்களை தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் தோழர்கள். வாழ்வின் நடப்புகளிலிருந்து சமூக மத கட்டுப்படுகளை மீறி வருவதற்கு ஊக்கமளிக்கிறார்கள். இதை அவர்களின் புரிதல்களினூடாகத்தான் செய்ய முடியுமேயன்றி திணிக்க முடியாது.

இறுதியாக, இது போன்ற கேள்விகள் எதிர்வினை எனும் அடிப்படையிலிருந்து தான் எழுந்து வருகின்றனவேயன்றி தேடலிலிருந்து அல்ல. தேடலிலிருந்து என்றால் இது போன்ற ஆழமற்ற கேள்விகள் எழாது. உங்களில் ஆழமான கேள்விகளை வீசுவோருக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்

புரட்சி நாளை வரவேற்போம் சுடராய் அல்ல சுட்டெரிக்கும் நெருப்பாய்

கம்யூனிசமே வெல்லும்

நவம்பர் புரட்சியை நெஞ்சிலேந்துவோம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பூவரசியை சபிப்பதற்கு முன்னால் நாம் பதில் சொல்லவேண்டிய கேள்விகள் சில இருக்கின்றன நண்பர்களே

இந்த வார தமிழக அதிர்ச்சி சிறுவன் ஆதித்யாவின் கொலை. சாதாரணமாக ஒரு கொலைக்கு தமிழ்நாடு இவ்வளவு தூரம் முக்கியத்துவம் தருவதில்லை, இந்த முறை நமது அதிகப்படியான கோபத்துக்குக் காரணம் கொலை செய்தவர் ஒரு பெண் என்பதால்தான். தனது காதலரின் நான்கு வயது மகனை கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று பிறகு சூட்கேசில் வைத்து பஸ் ஒன்றில் வைத்துவிட்டு தப்பிவந்தது அவரது குற்றம். கேள்விப்பட்ட மக்களும் செய்தி வாசித்தவர்களும் கொதித்துப்போய் விவாதிக்கிறார்கள். மக்களின் சிந்தனையை தீர்மானிக்கிற ஊடகங்களும் பூவரசி மீது வசைமாரி பொழிகின்றன. கொலைகாரி, ராட்சசி, கள்ளக்காதலி, கீப் ஆகியன அச்சு ஊடகங்கள் பூவரசியை குறிப்பிடப் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளில் சில.

நான் விவாதிக்க விரும்புவது பூவரசி செய்த குற்றம் பற்றியல்ல. ஏனெனில் இதுவரை ஒரு குழந்தையின் கொலைக்காக நாம் இத்தனைதூரம் உணர்ச்சிவயப்பட்டதில்லை என்பதால் குற்றத்தைத் தாண்டி வேறொரு காரணி நம்மை இவ்விடயத்தில் கோபம்கொள்ளவைக்கிறது என்பது தெளிவு. தன் பிள்ளைகளைக் கொன்றுவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் பெற்றோர் பற்றிய செய்திகள் ஏறத்தாழ நாம் தினசரி வாசிப்பவை. பணத்துக்காக குழந்தையைக் கடத்தி கொலைசெய்த சம்பவங்களும் நாமக்கு அவ்வப்போது வாசிக்கக்கிடைப்பவை. தனக்குப் பிறந்ததுதானா என்ற சந்தேகத்திலும் ஜோசியக்காரன் சொன்னதாலும்கூட சொந்தப் பிள்ளையை கொன்ற தந்தைகள் கதையும் நமக்கு புதிதல்ல. எவ்வளவுதான் ஞாபகங்களைக் கசக்கிப் பார்த்தாலும் பூவரசி மீது நமக்கு உண்டான கடுங்கோபம் மற்ற சம்பவங்களின்போது வந்த மாதிரி தெரியவில்லை. ஏன்?

காரணம் மனிதாபிமானமோ அல்லது ஒழுக்கமான வாழ்வின்மீது நமக்குள்ள பிடிப்போ இல்லை, சமூகத்தின் சகல திசைகளிலும் வேரோடியிருக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனையால்தான் நாம் பூவரசியை விசாரணைக்கு முன்னாலேயே வெறுக்கிறோம். அவர் மனநிலை சரியில்லாதவரா அல்லது அவரது காதலர் ஜெயக்குமாரால் மோசமாக ஏமாற்றப்பட்டவரா என்றெல்லாம் நாம் பரிசீலிக்கத் தயாரில்லை (ஒரு தகவல்: மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு தன் சொந்தக்குழந்தையைக் கொன்ற தாய்மார்கள் இருந்திருக்கிறார்கள், தமிழ்நாட்டில்கூட ஒரு பெண் தன் கைக்குழந்தையை அரிவாள்மனையில் வெட்டிக் கொன்றிருக்கிறார்). ஏமாற்றப்பட்ட ஒரு கள்ளக்காதலி காதலனின் குழந்தையைக் கொல்வதா என்ற எண்ணம்தான் நம்மை செலுத்துவதாகத் தோண்றுகிறது.

பூவரசி, ஒரு வறிய குடும்பத்தில் பிறந்து முதுகலை பட்டப்படிப்பு வரை படித்திருக்கிறார், சிறந்த மாணவி எனும் தகுதியுடன். வேலைக்கு வந்த வங்கியில் ஜெயக்குமாரை சந்தித்து காதல்வயப்பட்டிருக்கிறார். பத்திரிக்கைகள் பிரயோகிக்கும் கள்ளக்காதலி என்ற சொல்லே நியாயமற்றது. ஏனெனில் ஜெயக்குமார் தனக்குத் திருமணமான விசயத்தையே பூவரசியிடம் மறைத்திருக்கிறார். அவரது உடல் இச்சைகளுக்கு  பயன்படுத்தப்பட்டு இருமுறை கருக்கலைப்பு செய்துகொண்டிருக்கிறார் பூவரசி. இதன்பிறகும் அவர் ஜெயக்குமாரிடம் வைத்த கோரிக்கை தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னதுதான்.  ஒரு பெண்ணின் சாதாரண கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படும்போது அதுக்கு நானென்ன பண்ணுறது என்று சுலபமாக கடந்து போகும் நாம் அவர்கள் அசாதாரண காரியம் ஏதேனும் செய்துவிட்டால் பாய்ந்து பிறாண்ட மட்டும் மறப்பதில்லை.

சித்தீ என்று தலைப்பிட்டு இதுபற்றிய செய்தியை பிரசுரித்திருக்கும் குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் பூவரசி பற்றிய இரண்டு தகவல்களைத் தந்திருக்கிறது.

” பார்ப்பதற்கு சுமார்தான். இருந்தாலும் தன் வசீகரப்பேச்சால் அனைவரையும் கவர்ந்துவிடுவார். ஜெயக்குமாரையும் தன் வசீகர வலையில் வீழ்த்தினார் பூவரசி.”

“பூவரசிக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதல் இருந்திருக்கிறது. 2002 ல் ஒரு வாலிபர் தன்னை காதலித்து (உடலுறவுக்குப் பிறகு) ஏமாற்றிவிட்டதாக போலீசில் புகார் கொடுத்திருக்கிறார்.”

இவ்விரு செய்திகளின் வாயிலாக குமுதம் சொல்ல வருவது என்ன? ஏற்கனவே இருந்த காதல் வாயிலாக அவரது ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது. அவர் பேசி மயக்குவார் என்று சொல்வதன் மூலம் மனைவிக்குத் தெரியாமல் பூவரசியுடன் உறவு வைத்திருந்த ஜெயக்குமார் சுலபமாக அப்பாவியாக மாற்றப்பட்டுவிட்டார். இதே குமுதம் பிரகாஷ்ராஜின் புதிய காதல் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது ” அவரது ஒரே மகன் இறந்த துக்கத்தில் இருந்தபோது அவருக்கு ஆறுதலாக இருந்த போனி வர்மாவிடம் காதல் கொண்டார்” என்கிறது. கவனியுங்கள் அப்போது லலிதகுமாரி பிரகாஷ்ராஜின் மனைவியாகத்தான் இருந்தார். பிரகாஷ்ராஜுக்கு இரண்டாவது காதல் வந்தால் அது ஆறுதல் தேடி வருவது. பூவரசிக்கு வந்தால் அது ஆண்களை மயக்கும் சுபாவமா ? படிக்கையிலேயே உங்களுக்கு காறித்துப்பத் தோண்றவில்லை? பூவரசியின் முதல் காதல் பிரச்சனையில் போலீசும் அவரது சுற்றமும் நியாயமாகவும் அனுதாபத்துடனும் நடந்து கொண்டிருந்தால் அவருக்கு இரண்டாவது காதல் வருவதற்கான சாத்தியமே இல்லாது போயிருக்கும். ஏன் இது இந்த மானங்கெட்ட குமுதத்துக்கும் அதன் கருத்துடன் ஒத்துப் போவோருக்கும் தோண்றுவதில்லை? (குறிப்பு : ஒரு ஒப்பீட்டுக்காவே பிரகாஷ்ராஜின் விவகாரம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது, நான் விமர்சிக்க விரும்பியது குமுதத்தைத்தானேயன்றி பிரகாஷ்ராஜை அல்ல)

சூழ்நிலையால் குற்றம் செய்பவர்கள் மீது வெறுப்பை உமிழத்தயாராக இருக்கும் நாம் தன் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக சூழலையே குற்றத்திற்குத் தக்கதாக மாற்றும் நபர்களை ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை? ஈழத்துப் படுகொலைகளுக்குப் பின்னால் சோனியாவின் பழிவெறியும் தனிப்பட்ட தேவைகளும் இல்லையா? அவர் அன்னை சோனியா என்று அழைக்கப்படும்போது அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறோம் ஆனால் பூவரசியை மட்டும் நீ ஒரு பெண்ணா என்று கேட்கிறோம். அநியாயமில்லையா இது?

காதலன் வீட்டு வாசலில் காதலி உண்ணாவிரதம் என்ற செய்திகளைப் படித்தபோது என்ன செய்தீர்கள்? காதல் தோல்வியில் பெண் தற்கொலை என்ற செய்தி கேட்கையில் என்ன செய்தீர்கள்? உங்கள் பணியிடத்தில் யாரேனும் அவுசாரியென பட்டம் கட்டப்பட்டிருந்த தருணத்தில் (இது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட காதல்களில் தோல்வியடைந்த பெண்களுக்குத் தரப்படுவது) நீங்கள் யார் பக்கம் நின்றீர்கள்? காதலித்த பெண்னை ஏமாற்றிவிட்டு நான் எதையும் இழந்துவிடவில்லை என்று என்று இருபொருள்பட சொன்ன இளைஞனுடனான பழக்கத்தை நான் சொரணையில்லாமல் தொடர்ந்திருக்கிறேன். நீங்கள் என் நிலையில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்? பிள்ளைகளுடன் உள்ள மனைவியை இழந்தவருக்கு ‘குழந்தை இல்லாத விதவை அல்லது விவாகரத்தான’ மணமகள் தேவை எனும் விளம்பரம் உங்கள் மனதை எப்போதேனும் உறுத்தியிருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு நியாயமாக பதில் தேடினால் நாம் எந்த அளவுக்கு பெண்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறேம் என்பது புரியும்.

சம்பாதிக்கும் பெண்ணாக தேடிவிட்டு அவர் எதிர்த்துப் பேசினால் சம்பாதிக்கிற திமிர் என்று  என்று அடையாளமிடும் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம். காதலித்து கர்பமாக்கி ஏமாற்றிய புகார்களில் ஆணின் பெற்றோர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் வழக்கை ‘செட்டில்’ செய்யவே முயற்சிக்கிறார்கள். மனைவியை அடிப்பது தவறில்லை என்றும் திருமணம் செய்துகொள்வதாக ஆசைகாட்டி உடலுறவு கொள்வது கற்பழிப்பாகாது என்றும் நீதிமன்றங்களே தீர்ப்பளிக்கும் தேசமிது. பதிவிரதா தர்மம் நம் நாட்டில் வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் தவறாமல் போதிக்கப்படுகிறது. காதலனுடன் திருமணத்துக்கு முன்னால் உடலுறவு வைத்திருந்த பெண்கள் இங்கு முற்றிலுமாக நண்பர்களாலும் வீட்டாராலும் புறக்கணிக்கப்படுவதை நான் பல சந்தர்பங்களில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படிப்பட்ட புறக்கணிப்பே இப்படிப்பட்ட பெண்களை (அயோக்கியன் என்றாலும்) அந்தக் காதலனின் காலிலேயே விழ வைக்கிறது. அவனும் நிராகரிக்கின்ற வேளை வரும்போது இவர்கள் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போகிறார்கள். தனித்து விடப்படுவதால் முதல் முட்டாள்தனத்தை சரிசெய்ய இன்னொரு முட்டாள்தனத்தை செய்கிறார்கள்.

ஆதித்யாவை கொலை செய்வதற்கு முன்பிருந்த பூவரசியின் நிலைக்கு ஒப்பானவர்கள் நம்மைச் சுற்றியும் நிறைய இருக்கிறார்கள். அவர்களின் எல்லோரும் புலம்புகிறார்கள், அழுகிறார்கள், காவல் நிலையத்தில் புகார் தருகிறார்கள் மீறிப்போனால் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்கள். அவர்களில் பூவரசி மட்டும் காதலனின் மகனை கொலை செய்யும் அளவுக்கு போயிருக்கிறார். நேர்மையாக சொல்வதானால் அவரது குற்றத்தில் நம் எல்லோருக்கும் பங்கிருக்கிறது. இந்த வழக்கிலும் பாருங்கள் இப்போதும்கூட ‘என் கணவர் நல்லவர்’ என்கிறார் ஜெயக்குமாரின் மனைவி, பூவரசியின் தரப்பில் ஒருவர்கூட அவரைக்காண வரவில்லை. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருவேறு ஒழுக்கவிதிகளையும் நியாயங்களையும் நாம் வைத்திருக்கிறோம் என்பது இவ்வழக்கு விவாதிக்கப்படும் விதத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

பூவரசி தண்டிக்கப்படுவார் என்பதில் நாம் சந்தேகம் கொள்ளத் தேவையில்லை, அவரும்கூட தன்னை தண்டியுங்கள் என்றுதான் சிறையில் மன்றாடிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆகவே இந்தத் தருணத்தில்  இன்னொரு பூவரசி உருவாகாமல் தடுப்பதற்கு நாம் ஏதேனும் செய்திருக்கிறோமா என்பது நாம் நம்மிடம் கேட்டாக வேண்டிய கேள்வி. சீக்கிரம்.. இன்னொரு ஆதித்யா கொல்லப்படும் நாள்வரை நாம் காத்திருக்கலாகாது.

அறிமுகம்


இந்த இடுகையை தந்தது தோழர் வில்லவன். அரசியல் சமூகம் சார்ந்த தனது சிந்தனைகளை வில்லவன் எனும் பெயரில் வலைதளத்தில் தொடர்ந்து பதிவு செய்து வருகிறார்.

வலைதள முகவரி: http://villavan.wordpress.com/

மின்னஞ்சல் முகவரி: villavan.r@gmail.com
%d bloggers like this: