தன்னுரிமை கேட்டால் தண்ணீர் உரிமை வரும்!

cc5cba3ae5a7bc983090d32db7991d43

 

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்காத மத்திய அரசின் மீது தமிழக அரசு நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடுக்கப்போகிறதாம். நீதிமன்றமா அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது? நீதிமன்றம்தான் தமிழகத்தை அவமதித்திருக்கிறது. இந்திய அரசு அவமதித்திருக்கிறது. குமுறிக் கொந்தளிக்கும் வண்ணம் தமிழகம் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காவிரிச் சிக்கலில் ஒருமுறை இருமுறையல்ல, நூறுமுறை அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இறுதித் தீர்ப்பு என்ற பெயரில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய வஞ்சகத் தீர்ப்பைக்கூட அமல்படுத்த மறுக்கிறது மோடி அரசு.

கர்நாடகத் தேர்தல்தான் இதற்குக் காரணம் என்று இன்னும் இதற்கு விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சில மூடர்கள். கர்நாடகத்தில் பாஜக வும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற முடிவதால், காவிரிச் சிக்கலில் அக்கட்சிகள் கர்நாடகத்துக்கு ஆதரவான நிலை எடுப்பதாகவும், தமிழகத்தில் அவர்கள் வெற்றி பெற முடியாத நிலை இருப்பதனால்தான் நமக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்றும் இந்த அநீதிக்கு பொழிப்புரை வேறு வழங்குகிறார்கள் சில அறிவாளிகள்.

எனக்கு ஓட்டுப் போட்டால் பணம் தருவேன் என்று சொல்பவன் ஊழல் பேர்வழியென்றால், எனக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் தண்ணீரைத் தடுப்பேன் என்று கூறுபவன் கொலைகாரக் கிரிமினல். அத்தகைய கிரிமினல்களின் தேசியம்தான் பார்ப்பன இந்து தேசியம். பார்ப்பன இந்து மதம் சூத்திரனையும் பஞ்சமனையும் எப்படி நடத்துகிறதோ அப்படித்தான் தமிழகத்தை நடத்துகிறது டில்லி. இது வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. தமிழினத்தின் மீது பார்ப்பன பாசிசம் கொண்டிருக்கும் ஜென்மப்பகை. அதன் விளைவுதான் தமிழகத்தின் மீதான இந்த அவமதிப்பு.

ஆணையம் அமைக்கப்படாததால் அவமதிக்கப்பட்டிருப்பது நீதிமன்றமல்ல. தீர்ப்பாயத்தின் இடைக்கால உத்தரவு, தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, தண்ணீர் திறந்து விடுமாறு பல முறை உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவுகள் போன்ற எதற்கும் எந்தக் காலத்திலும் கர்நாடக அரசு செவி சாய்த்ததில்லை. இருந்த போதிலும் அவை எதையும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பாக உச்ச நீதிமன்றம் கருதியதில்லை. நடவடிக்கை எடுத்ததுமில்லை. அப்படியொரு மானமோ மதிப்போ நீதிமன்றங்களுக்கு என்றைக்கும் இருந்ததில்லை.

“1992 டிசம்பர் 6 அன்று பாபர் மசூதியின் வாயிலில் பஜனை செய்யப்போகிறோம்” என்று கையில் கடப்பாரையை வைத்துக் கொண்டு, உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தது பாரதிய ஜனதாக்கட்சி. “எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது” என அன்றைய உ.பி மாநில பாஜக அரசின் முதல்வர் கல்யாண் சிங் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு உத்திரவாதம் அளித்தார். இதையெல்லாம் “நம்பி” உச்ச நீதிமன்றம் கடப்பாரை பஜனைக்கு அனுமதி அளித்தது. மசூதி இடிக்கப்பட்டது. நாடு முழுவதும் பல்லாயிரம் முஸ்லிம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அந்த நீதிமன்ற அவமதிப்புக்கு கல்யாண் சிங் ஒரே ஒரு நாள் தண்டனை பெற்றார்.

பாபர் மசூதி இடிப்பு என்ற அந்தப் படுபாதகச் செயலின் பயனாக வாஜ்பாயி, மோடி, யோகி ஆதித்யநாத் உள்ளிட்ட அனைவரும் அதிகாரத்தில் அமர்ந்தனர். பாபர் மசூதி இடிப்பு குற்றத்தை சிறுபான்மை மக்கள் மீதான தாக்குதல் என்றோ, மதச்சார்பின்மை மீதான தாக்குதல் என்றோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பது எத்தகைய அயோக்கியத்தனமோ அத்தகையதுதான், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் மோடி அரசின் நடவடிக்கையை “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பதும்.

கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளுக்கும், தமிழ்ச்சமூகத்துக்கும், நெடிய பாரம்பரியம் மிக்க வேளாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்த நாகரிகத்துக்கும் எதிராக இந்திய அரசு இழைத்திருக்கும் அவமதிப்பு குறித்துதான் நாம் கவலை கொள்ளவேண்டுமேயன்றி, ஊழலிலும் அதிகார முறைகேட்டிலும் பார்ப்பனத் திமிரிலும் ஊறி, நாறிக் கொண்டிருக்கும், நீதிமன்றம் என்ற அதிகார நிறுவனத்தின், இல்லாத மதிப்புக்காக அல்ல.

 

காவிரி ஒப்பந்தம் செல்லாதாம்! எனில், இந்தியா எனும் ஒப்பந்தம்?

இந்தியா என்பது முந்தாநாள் வெள்ளைக்காரனால் உருவாக்கப்பட்ட நாடு. 1947 இல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தம். காவிரியும் காவிரிக்கரையில் தழைத்த வேளாண்மையும் மொழியும் கலையும் பண்பாடும் இந்தியாவை விடப் பன்னெடுங்காலம் மூத்த வரலாற்று உண்மைகள். பாரதமாதா ஒரு புனைவு. காவிரி அநீதி என்பது உண்மையின் மீது புனைவு ஆதிக்கம் செலுத்துவதால் நேர்ந்துள்ள அநீதி.

இந்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள மாநிலங்கள் பற்றிய வெள்ளை அறிக்கையின்படி, 1947 ஆகஸ்டு 15 க்கு முன், இந்தியா என்றழைக்கப்படும் நிலப்பரப்பின் 52% பிரிட்டிஷ் ஆட்சின் கீழும், 28% 550 சமஸ்தானங்களின் கீழும், மீதி இடங்கள் சுயேச்சையான அரசுகள் அல்லது சமஸ்தானங்களின் கீழும் இருந்தன. காவிரி மட்டுமல்ல, கிருஷ்ணா, கோதாவரி உள்ளிட்ட எல்லா ஆறுகளும், இப்படி நூற்றுக்கணக்கான ஆட்சியதிகாரங்களின் கீழ் இருந்த நிலப்பரப்புகளின் வழியேதான் பாய்ந்திருக்கின்றன.

மைசூர் – மதறாஸ் இடையேயான காவிரி ஒப்பந்தம் போலவே, மற்ற ஆறுகளுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் பல இருந்தன. அவை அனைத்தும் மதிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற ஒப்பந்தம் உருவானது. அன்று வேளாண்மையே முதன்மைத் தொழில். அது குறிப்பிட்ட வட்டாரம் சார்ந்தது, இனத்தைச் சார்ந்தது என்ற காரணத்தினால்தான், வேளாண்மையையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் மாநிலப் பட்டியலில் வைத்திருந்தது பிரிட்டிஷ் ஆட்சி.

நாம் காவிரியின் மைந்தர்கள் பாரதமாதாவின் புத்திரர்கள் அல்ல!

மொழி, இனம் என்ற உண்மைகளை பாரதமாதா என்ற புனைவு வெறுத்தது. மொழிவழி மாநிலம், மொழி உரிமைகள் என்ற கருத்துகள் மீதே பார்ப்பன இந்து தேசியம் நஞ்சைக் கக்கியது. இந்தியை தேசிய மொழியாக்க முயன்றது. இவை அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதத்திலிருந்து நாம் அறியக்கூடிய உண்மைகள். இந்து தேசியவாதிகள் கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பின் விளைவுதான் பாகிஸ்தான். இருப்பினும் ஆறுகளையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் அரசியல் சட்டத்தின் மாநிலப்பட்டியலில் வைக்க நேர்ந்தது அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட தவிர்க்கவியலாதவொரு நிர்ப்பந்தம்.

பல மாநிலங்களைக் கடந்து பாயும் காவிரி போன்ற ஆறுகளின் மீது மாநிலங்கள் பெற்றுள்ள உரிமை என்பது இந்திய அரசியல் சட்டத்தால் வழங்கப்பட்டதல்ல. ஆறுகளின் மீதான மக்கட் சமூகத்தின் உரிமை என்பது அரசியல் சட்டத்துக்கும், மாநிலப் பிரிவினைக்கும் முந்தையது. அது அரசியல் சட்டம் போட்ட பிச்சையல்ல. மக்கட் சமூகங்கள் அனுபவித்து வந்த இறையாண்மை மிக்க உரிமை. அந்த உரிமைகளும், அவற்றின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட எண்ணற்ற நதிநீர் ஒப்பந்தங்களும் அங்கீகரிக்கப்படும் என்று வாக்களிக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற “பெரிய ஒப்பந்தம்” உருவானது.

அந்த ஒப்பந்தத்தை நடைமுறையில் செல்லாக் காகிதமாக்கிவிட்டது தற்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு. 1924 மைசூர் – மதறாஸ் ஒப்பந்தம் தொடராது என்று 1947 க்கு முன் ஒருவேளை கூறப்பட்டிருந்தால், இந்தியாவை விட காவிரி முக்கியம் என்ற முடிவுக்கு தமிழக மக்கள் வந்திருப்பார்கள்.

கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு மாநிலம் என்பது அரை இறையாண்மையைக் கொண்ட (quasi sovereign) தேசம். தேசிய இனத்தின் அடிப்படையில் அமைகின்ற தனி நாட்டின் இன்னொரு வடிவம்தான் மாநிலம். ஒன்றிய அரசின் அரசியல் சட்டத்தின் கீழ் மைய அதிகாரம் என்று வரையறுக்கப்பட்டவை தவிர்த்த அனைத்தும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவைதான். அதனால்தான் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கும் சர்வதேச விதிகளான ஹெல்சிங்கி விதிகள் போன்றவற்றை இந்திய நதிநீர் தீர்ப்பாயங்களும் நீதிமன்றங்களும் பயன்படுத்துகின்றன.

இருப்பினும் கர்நாடக அரசு மட்டுமின்றி, இந்திய அரசும், உச்ச நீதிமன்றமும் இந்த சர்வதேச விதிகள், நெறிகள் ஆகிய எதுவும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்தாது என்றும், தமிழகத்தை தீண்டாச்சேரியாக நடத்தும் புதிய வகை மனுநீதிதான் தங்கள் சட்டம் என்றும் கூறுகின்றன. அக்கிரகாரங்கள் சேரிகளைப் பிரித்து தனிநாடாக்கியிருப்பது போலவே, இந்திய அரசு தமிழகத்தையும் தனி நாடாக்கியிருக்கிறது.

நெறி கெட்ட ஒருமைப்பாட்டை சுமப்பதற்கு தமிழகம் நளாயினி அல்ல!

மீண்டும் சொல்கிறோம். இந்தியா என்பது ஒரு ஒப்பந்தம். பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களாயினும், உழைக்கும் வர்க்கத்தினரை பொது எதிரிக்கு எதிராக ஒன்றுபடுத்தவேண்டும் என்ற ஒரு நோக்கத்தைத் தவிர வேறு எந்தப் புனித நோக்கத்துக்காகவும் நாம் ஒருமைப்பாட்டை விரும்பவில்லை. புருசனை வைப்பாட்டி வீட்டுக்குச் சுமந்து சென்ற நளாயினியைப்போல நாம் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை சுமக்கத்தேவையில்லை.

கல்லானாலும் கணவன் என்ற புனிதக்கோட்பாடு எப்படி மோசடியானதோ அத்தகையதுதான் சமத்துவமும் சமநீதியும் இல்லாத தேசிய ஒருமைப்பாடு. இந்திய அரசு வகுத்த சட்டத்தை, இந்திய நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை அமல்படுத்துவதற்கு அவர்களே மறுக்கும்போது, இந்திய அரசின் அதிகாரத்துக்கும், சட்டங்களுக்கும் தமிழகம் கட்டுப்பட வேண்டுமெனக் கூறும் உரிமையோ அருகதையோ இந்திய அரசுக்கும், உச்ச நீதிமன்றத்துக்கும் கிடையாது. தன்னுரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனத்தின் உரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தும் அடிப்படை உரிமை. தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுப்பதன் மூலம், இந்திய அரசின் ஒருமைப்பாட்டு மாய்மாலத்துக்கும் பாரதமாதா பஜனைக்கும் நாம் முடிவு கட்டவேண்டும்.

“முறித்துக்கொண்டால் தண்ணீர் வந்துவிடுமா?“ என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்பார்கள். வருமா, வராதா என்பது எதிர்காலத்தில்தான் தெரியும். அதே நேரத்தில், வராது என்பதைத்தான் சேர்ந்திருந்த காலம் உணர்த்தியிருக்கிறது. படிப்படியாக காவிரி உரிமையை இழந்திருக்கிறோம் என்பதுதான் ஐம்பதாண்டு வரலாறு காட்டும் உண்மை. 1924 இல் 575.68 டி.எம்.சி, 1984 வரை சராசரி 361, 1991 இடைக்காலத் தீர்ப்பில் 205, 2007 தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பில் 192, 2018 உச்ச நீதிமன்ற இறுதித் தீர்ப்பில் 177.25 டி.எம்.சி. இது தான் தமிழகத்துக்கு தேசிய ஒருமைப்பாடு அளித்திருக்கும் பரிசு.

எல்லா ஆறுகளுக்கும் மேலாண்மை வாரியம்! தமிழகம் மட்டும் தீண்டாச்சேரி!

கடைசியாக 177.25 டி.எம்.சி. தண்ணீரையாவது உத்திரவாதப் படுத்துவதற்கு மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் என்று தமிழகம் கோருகிறது. இதனை மறுத்து கர்நாடக அரசின் தலைமைச் செயலர் மத்திய நீர்வளத்துறைக்கு கடிதம் எழுதுகிறார்:

“உச்ச நீதிமன்றம் திட்டம் வகுக்குமாறுதான் கூறியிருக்கிறது, மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கச் சொல்லவில்லை. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு காவிரி தீர்ப்பாயம் கூறியதும்கூட பரிந்துரைதான், அது உத்தரவல்ல. காவிரி முடிவு அமலாக்க குழு வேண்டுமானால் அமைக்கலாம், அது பேரிடர் காலத்தில் நீர் பகிர்வை நிர்ணயிக்கலாம். ஆண்டுக்கு 177.25 டி.எம்.சி என்பதற்கு மேல், கர்நாடகம் தனது எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரை எப்படி கையாள்கிறது என்பது குறித்துக் கேட்கும் உரிமை தமிழகத்துக்கு இல்லை. மேலாண்மை வாரியம் என்பதே கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது” என்று கூறுகிறது கர்நாடக அரசின் அந்தக் கடிதம். கர்நாடக அரசின் கடிதத்தில் கண்டுள்ள கருத்தை சென்ற ஆண்டே உச்ச நீதிமன்றத்தில் சொல்லி விட்டது மோடி அரசு. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு உத்தரவிடுவதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றார் மத்திய அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் முகுல் ரோத்கி.

மேலாண்மை வாரியத்தை கர்நாடக அரசு எதிர்ப்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. பொதுவான அமைப்பு அணை நீரை மேலாண்மை செய்தால் காவிரி கர்நாடகத்துக்கு சொந்தமான ஆறாக இல்லாமல் நான்கு மாநிலங்களுக்கும் சொந்தமானது என்று ஆகிவிடும். பற்றாக்குறை என்ற பொய்யும் அம்பலமாகிவிடும் என்பதே கர்நாடக அரசின் எதிர்ப்புக்குக் காரணம். மைய அரசும் உச்ச நீதிமன்றமும் நடுநிலை பிறழ்வதற்கு என்ன காரணம்? ஏன் தமிழகத்துக்கு மட்டும் தனி நீதி?

கிருஷ்ணா, கோதாவரி, துங்கபத்ரா, மகாநதி, நர்மதை, யமுனை, ரவி, பியாஸ் முதலான பல ஆறுகள் ஒரு பொதுவான அமைப்பால் மேலாண்மை செய்யப்படும்போது, அந்த நீதி காவிரிக்கு மட்டும் ஏன் பொருந்த மறுக்கிறது?

பற்றாக்குறையோ, உபரியோ அவற்றை உரிய விகிதத்தில் பகிர்ந்து கொள்வது என்பதுதான் சர்வதேச நியதி. மகாராட்டிரத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீரை மகாராட்டிரம், கர்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களும் எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது கிருஷ்ணா தீர்ப்பாயம். மராட்டியத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீருக்காக வாதாடும் கர்நாடகம், காவிரியின் உபரி நீரைப் பற்றிப் பேசும் உரிமை தமிழகத்துக்கு கிடையாது என்கிறது. உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் கள்ள மவுனம் சாதிக்கின்றன.

சிந்து, ஜீலம், சீனாப் ஆறுகள் உற்பத்தியாகும் இடம் இந்தியாவில் இருப்பதால், இந்தியாவின் எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரைப் பற்றி பாகிஸ்தான் பேச முடியாது என்று இந்தியா கூற முடியாது. பாகிஸ்தானுக்கு இழைக்க முடியாத அநீதியை, தமிழகத்துக்கு இழைக்கிறது இந்திய அரசு.

ஆற்றைப் பிரிப்பது பிரிவினையில்லையாம்! நாட்டைப் பிரிப்பதுதான் பிரிவினையாம்!

ஆற்றைப் பிரிப்பதென்பது பருவக் காற்றைப் பிரிப்பதாகும், மழையைப் பிரிப்பதாகும். நிலத்தைத்தான் எல்லையிட்டுப் பிரிக்க முடியுமேயன்றி காற்றையோ, மழையையோ அவ்வாறு பிரிப்பது இயற்கை நியதிக்கே எதிரானது.

ஒருவேளை, கர்நாடகம் இந்தியாவிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடாகப் போக விரும்பினால் அதனை கன்னட இனத்தின் தன்னுரிமை என்று அங்கீகரிக்கலாம். ஆனால் காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, மகதாயி ஆறுகளைத் தன் விருப்பம் போல அணை கட்டித் தடுக்கும் உரிமையோ, “எங்கள் ஊரில் பெய்த மழைநீர் எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்று சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமையோ கர்நாடகத்துக்குக் கிடையாது. ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் எந்தவொரு நாட்டுக்கும் அத்தகைய உரிமையை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிக்கவில்லை.

ஒரு தனிநாட்டின் அரசு இழைக்க முடியாத அநீதியை டில்லியின் துணையுடன் கர்நாடகம் இழைக்கிறது. தமிழகம் தன்னுரிமை கோருவதற்கு முன்னரே, பிரிவினையை இந்தியா அமல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது.

கர்நாடகம் பற்றாக்குறை மாநிலம் என்பது பொய்!

காவிரி நீர்ப்பிரச்சனை என்பது தண்ணீர் பற்றாக்குறை தோற்றுவித்த குழாயடிச் சண்டையல்ல. கர்நாடகம் நீர்வளம் குறைந்த மாநிலமும் அல்ல. தனது அநீதியான தீர்ப்பை நியாயப்படுத்தம் பொருட்டும், தமிழகத்தின் தண்ணீர் பங்கைக் குறைக்கும் பொருட்டும், நீர்வளம் கொழிக்கும் அந்த மாநிலத்தை தண்ணீருக்குத் தவிக்கும் மாநிலம் போல சித்தரிக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி உள்ளிட்ட பல ஆறுகளிலிருந்து கர்நாடகத்துக்கு கிடைக்கின்ற சராசரி நீரின் அளவு மட்டும் ஆண்டுக்கு 1690 டி.எம்.சி. கர்நாடகத்தில் துங்க பத்திரை ஆற்றில் கட்டப்பட்டுள்ள ஹொஸ்பேடே நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 132 டி.எம்.சி. கிருஷ்ணாவின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள அலமாட்டி நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 120 டி.எம்.சி. இவை இரண்டு எடுத்துக் காட்டுகள் மட்டுமே. இன்னும் காவிரியில் கபினி, ஹேரங்கி, கிருஷ்ணராஜசாகர் உள்ளிட்ட பல அணைக்கட்உகள். தமிழகத்திலோ ஆகப்பெரிய நீர்த்தேக்கமான மேட்டூரின் கொள்ளளவே 93 டி.எம்.சி தான். அடுத்த பெரிய நீர்த்தேக்கமான பவானிசாகரின் கொள்ளளவு 33 டி.எம்.சி. மற்றவையெல்லாம் சிறிய அணைகள். நிலத்துக்கு மேல் இருக்கும் இந்த உண்மைகளையெல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு, தமிழகத்தின் நிலத்துக்கு அடியில் பெரும் நீர்வளம் இருப்பதாக கண்டுபிடித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கீழ்ப்பகுதி உரிமையை மேல் பகுதி தடுத்தால், அதன் பெயர் அணைக்கட்டு அல்ல, திருட்டு!

தென்மேற்குப் பருவக்காற்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையால் தடுக்கப்படுவதால்தான் கேரளத்திலும் கர்நாடகத்திலும் மழை அபரிமிதமாகப் பொழிகிறது. மலையின் கிழக்குப்புறம் இருக்கும் தமிழகம் மழை மறைவுப்பகுதியாகிவிட்ட போதிலும், சமவெளியான தமிழகத்தை நோக்கி அந்த மழைநீர் ஆறுகளாக ஓடிவருகிறது. மேற்கு நோக்கி ஓடும் கர்நாடகத்தின் ஆறுகள் சுமார் 2000 டிஎம்சி தண்ணீரை அரபிக்கடலுக்கு கொண்டு சேர்க்கின்றன. கிழக்கு நோக்கி ஓடி வரும் ஆறுகளான காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி போன்றவைதான் தமிழகத்திலும் ஆந்திரத்திலும்சமவெளிப்பகுதியின் விவசாயத்துக்கு ஆதாரமாகின்றன.

தண்ணீர் மலையிலிருந்து சமவெளிக்கு இறங்குவது இயற்கை விதி. அதனை இறங்க விடாமல் தலைப்பகுதியிலேயே ஆற்றைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது கர்நாடக அரசு. இது தமிழகத்துக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல, இயற்கைக்கும் பல்லுயிர்ச்சூழலுக்கும் எதிரான வன்கொடுமை.

ஆற்றின் தலைப்பகுதிகளைக் காட்டிலும் கீழேயுள்ள சமவெளிப் பகுதிகளில் விவசாயம் செழிப்பதென்பது உலகெங்கும் காணப்படும் நியதி. ஆற்றின் கரையோரம் உள்ள நாடுகள் வேளாண்மையில் முன்னேறியிருப்பதும், பின்தங்கிய நாடுகள் புதிதாக வேளாண்மையைத் தொடங்கும்போது தண்ணீர்ப் பங்கீட்டில் முரண்பாடு தோன்றுவதும் இயல்பே.

ஆற்றின் கீழ்ப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கான பயன்பாட்டு உரிமையை (Lower riparian right) அணைகள் கட்டுவதன் மூலம் மேல் பகுதியில் உள்ளவர்கள் பறித்து விட முடியும் என்ற காரணத்தினால்தான், எல்லா நதிநீர் ஒப்பந்தங்களிலும் தலைப்பகுதியில் உள்ளவர்கள் மீது கூடுதல் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. இதுதான் சர்வதேச நியதி. சிந்து நதி ஒப்பந்தத்தில் பாகிஸ்தானைக் காட்டிலும் இந்தியா மீதான கட்டுப்பாடுகள்தான் அதிகம். 1924 ஒப்பந்தத்தில் மைசூர் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் அத்தகையவையே. இது தமிழகத்துக்கு சேரவேண்டிய நீரை, மேல் பகுதியில் இருக்கும் கர்நாடகம் திருடிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடு.

“நியாயமான பகிர்வு” என்ற நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் மறைந்திருக்கும் அநியாயம்!

ஆற்றின் மேல் பகுதியில் உள்ள நாடுகள், கீழே உள்ள நாடுகளுக்குரிய தண்ணீரை அபகரிக்க நினைக்கும்போது, அவர்கள் ஹெல்சிங்கி விதிகள் வலியுறுத்தும் Lower riparian right என்பதைப் புறந்தள்ளி, நியாயமான பகிர்வு (equitable sharing) என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்துகிறார்கள். “நியாயமான” என்ற சொல்லை வலியவனும் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவனும் தனது நலனுக்கு ஏற்ப வளைத்து விளக்கம் சொல்லிக்கொள்ள இயலும் என்பதே இதற்குக் காரணம்.

ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் பின்தங்கிய நாடுகள் காலப்போக்கில் வளர்ச்சியடைந்து, அவர்களின் தண்ணீர்த் தேவை அதிகரிக்கும் சூழல் ஏற்படும்போது என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்கும் தீர்வு காணப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப்பகுதியில் இருப்பவர்களின் நலனுக்கு பாரிய பாதிப்பு ஏற்படாத வண்ணம் ஒரு சமரசத் தீர்வை எட்டுவது என்பதே அந்தத் தீர்வு. இத்தகையதொரு தீர்வினை எட்டும்பொருட்டுத்தான் குறிப்பிடத்தக்க தீங்கு விளைவிக்காத (causing no significant harm) நீர்ப்பகிர்வு முறை என்ற கோட்பாடு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஹெல்சிங்கி விதிகளைப் பின்பற்றவில்லையெனினும், மேற்கண்ட கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கும் பட்சத்தில், டெல்டாவில் குறுவைப்பட்ட சாகுபடியை உத்திரவாதம் செய்யும் விதத்திலும், சம்பாவுக்கு அதிகத் தீங்கு ஏற்படாத வண்ணமும் நீர்ப்பகிர்வு இருந்திருக்கும். மாறாக, கர்நாடகத்துக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு வழங்கும் நோக்கத்துக்காகத்தான் equitable sharing என்ற கோட்பாட்டை உச்சநீதிமன்றம் பயன்படுத்தியிருக்கிறது.

தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, குடிநீர்த்தேவையைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்று கூறி தமிழகத்தின் ஒதுக்கீட்டில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைத்திருக்கும் உச்ச நீதிமன்றம், ஒப்பந்த விதிகளை மீறி, காவிரியின் குறுக்கே கர்நாடகம் அடுக்கடுக்காக அணைகள் கட்டிக்கொண்டதையும், ஒப்பந்தத்துக்கு விரோதமாக பாசனப்பரப்பை பன்மடங்கு விரிவு படுத்திக்கொண்டதையும், அதன் விளைவாக டெல்டாவின் பாசனப்பரப்பு சுருங்கி வருவதையும், தண்ணீரின்றி நடக்கும் விவசாயிகள் தற்கொலையையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை.

பாகிஸ்தானுக்கு சலாம்! தமிழக அரசு குலாம்!

பருவ மழையும், அதன் காரணமாகப் பெருக்கெடுத்து வரும் ஆற்று நீரும்தான் வேளாண்மையின் விதைப்புப் பருவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன. எனவேதான், ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் உள்ள நாடுகள் தண்ணீரைத் தடுத்து வைத்துக் கொண்டு, பருவம் தவறித் தன் விருப்பம்போலத் திறந்து விடுவதை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிப்பதில்லை. ஜீலம் நதியின் துணை நதியான கிஷன்கங்காவில் நீர்மின்நிலையம் அமைக்கிறது இந்தியா. அந்த நீர்மின் நிலையம் ஆற்றின் இயல்பான நீரோட்டத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும் என்று ஆட்சேபிக்கிறது பாகிஸ்தான் அரசு. நடுவர் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாமென்று பாகிஸ்தானிடம் சமரசம் பேசுகிறது மோடி அரசு.

ஆனால் காவிரித் தீர்ப்பு வந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை இப்படி ஒரு பதில் கூட மோடியிடமிருந்து தமிழகத்துக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ராஜஸ்தானின் பாலைவனம் சோலைவனமாகிறது! தஞ்சை பாலைவனமாக்கப்படுகிறது!

பாகிஸ்தான் இருக்கட்டும். ராஜஸ்தானுக்கு வருவோம். ராஜஸ்தானும் அரியானாவும் ரவி, பியாஸ், சட்லெஜ் படுகையைச் சேர்ந்த மாநிலங்கள் அல்ல. ஆனால் இந்திரா காந்தி கால்வாய் என்றழைக்கப்படும் ராஜஸ்தான் கால்வாய் வழியே வழியே 8.6 மில்லியன் ஏக்கர் அடி (MAF) தண்ணீரும், பக்ரா கால்வாய் வழியே 1.5 MAF தண்ணீரும் கங்கைக் கால்வாய் வழியே 1.1 MAF தண்ணீரும் ராஜஸ்தானுக்குப் பாய்கின்றன. இவையன்றி யமுனையும் ராஜஸ்தனில் பாய்கிறது.

அரியானா யமுனைப் படுகையில் இருக்கும் மாநிலம். அரியானாவுக்கு 5.6 MAF தண்ணீர் யமுனையிலிருந்து கிடைக்கிறது. கூடுதலாக சட்லெஜ் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள பக்ரா அணையிலிருந்து, அந்த ஆற்றின் படுகையிலேயே இல்லாத அரியானாவுக்கு 4.33 MAF தண்ணீர் போகிறது. இவையன்றி கக்கர் ஆற்றிலிருந்து 1.1 MAF தண்ணீர் கிடைக்கிறது. இதற்கும் மேல் சட்லெஜ் – யமுனை இணைப்புக் கால்வாய் மூலம் ஆண்டுக்கு 1.88 MAF தண்ணீர் வேண்டும் என்று அரியானா கோருகிறது. பஞ்சாப் மறுத்து வருகிறது. ரவி – பியாஸ் நதிநீர் வழக்கு எனப்படும் இவ்வழக்கில் அரியானாவுக்கு ஆதரவாக உச்சநீதிமன்றம் இறுதித் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

மேற்கண்ட இந்த இரு மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 1954 இல் 3360 கி.மீ வலைப்பின்னலாக உருவாக்கப்பட்ட பக்ரா கால்வாய் மூலம் மட்டும் அரியானாவில் ஏறத்தாழ 35 லட்சம் ஏக்கர் பாசனத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. 1983 இல் உருவாக்கப்பட்ட இந்திரா காந்தி கால்வாய் மூலம் மட்டும் ராஜஸ்தானில் சுமார் 29 லட்சம் ஏக்கர் பாலை நிலம் சோலையாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கே தஞ்சை பாலைவனமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. டெல்டா மாவட்டப் பகுதிகள் முழுவதும் சுமார் 25,000 கி.மீ நீளத்துக்கு மேல் குறுக்கு நெடுக்காக வெட்டப்பட்டிருக்கும் கால்வாய்கள் இந்திய அரசால் உருவாக்ப்பட்டவை அல்ல. சோழர் காலம் தொடங்கி வெள்ளையர் ஆட்சிக்காலம் வரை நமது உழவர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை.

“தென்னிந்தியாவில் 10,000 முதல் 11,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நெல் பயிரிடப்பட்டிருக்கிறது. வேளாண் சமூகத்தின் தகவல் தொடர்புக்கான மொழியின் தொடக்கக் கூறுகள் அப்போதே உருவாகியிருக்க வேண்டும்” என்று திராவிட மொழிகளின் தொன்மையைப் பற்றிக் கூறுகிறார் பரோடாவில் உள்ள மொழியியல் ஆய்வுக்கழகத்தின் இயக்குநர் கணேஷ் என் தேவி.

இந்து – இந்தி தேசியத்தின் சமூக அடித்தளமாக விளங்கும் அரியானாவிலும் ராஜஸ்தானிலும் பாலைவனத்தை சோலைவனமாக மாற்ற முயற்சிக்கும் இந்திய அரசு, பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட தென்னிந்தியாவின் நெற்களஞ்சியத்துக்குத் தீ வைத்துக் கருக்கிப் பாலைவனமாக்குவதற்குக் காரணம் தமிழகத்துக்கு எதிராக டில்லி கொண்டிருக்கும் வன்மம் அன்றி வேறென்ன?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் !

ரவி, சட்லெஜ் படுகையிலேயே இல்லாத ராஜஸ்தானுக்கும் அரியானாவுக்கும் ஆதரவாகப் பரிந்து தீர்ப்பு வழங்கும் உச்ச நீதிமன்றம், காவிரியில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகாலப் பயன்பாட்டு உரிமை கொண்ட தமிழகத்தின் பங்கை வெட்டிச் சுருக்குகிறது. பற்றாக்குறை காலப் பகிர்வு குறித்து வேண்டுமென்றே மவுனம் சாதிக்கிறது.

“பக்ராவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்படாவிடில், இந்த உத்தரவினால் எந்தப்பயனும் இல்லை” என்று காவிரி தீர்ப்பாயம் வலியுறுத்திச் சொல்லியிருப்பதை இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டு, “ஒரு அமலாக்கத் திட்டம் உருவாக்குங்கள்” என்று பொதுவாகச் சொல்லி தீர்ப்பை அமலாக்காமல் இருப்பதற்கு திட்டம் வகுத்துக் கொடுக்கிறது.

காவிரி நீர் இல்லாமல் நிலத்தடி நீரை ஒட்ட உறிஞ்சி, அதன் விளைவாக கழிமுகப் பகுதியெங்கும் கடல்நீர் உள்ளே வந்து, குடிநீரே இல்லாமல் விவசாயிகள் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், தமிழகத்தில் நிலத்தடி நீர்வளம் அபரிமிதமாக இருப்பதால், தமிழகத்தின் பங்கில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைப்பதாக தீர்ப்பு வழங்குகிறது. காவிரி ஒன்றை மட்டுமே பெரிதும் நம்பியிருக்கும் மழை மறைவுப் பகுதியான தமிழகத்திடமிருந்து தண்ணீரைப் பிடுங்கி, மழை வளம் மிகுந்ததும், கிருஷ்ணா, துங்கபத்திரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி என எண்ணற்ற நதிகள் பாயும் மாநிலமுமான கர்நாடகத்துக்கு வழங்கலாமெனச் சொல்லும் நீதிமன்றத்திடம் என்ன வகையான நீதியை எதிர்பார்க்க முடியும்?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் ஒப்பிடத்தக்கவை. சட்டவிரோதமாக பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதை, தனது தீர்ப்பின் வாயிலாக சட்டபூர்வமாக்கியது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம். தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் இருக்கிறது. காவிரியில் 1924 முதல் ஐம்பதாண்டுகள் ஒப்பந்தம் இருந்தது. ஒப்பந்தம் முடியுமுன்னரே அதனை மீறி அணை கட்டத்தொடங்கியது கர்நாடக அரசு. கடந்த ஐம்பதாண்டுகள் கர்நாடக சட்டமீறலின் ஆண்டுகள். இதுகாறும் கர்நாடக அரசு மேற்கொண்ட சட்டமீறல்கள்தான் இனி சட்டம் என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிட்டதால், கர்நாடகம் இதையாவது இனி அமல்படுத்தித்தானே தீரவேண்டும் என்று சிலர் பாமரத்தனமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தீர்ப்பை அமல்படுத்தாமல் இருப்பதற்கான உரிமையை சேர்த்து வழங்கப்பட்டிருப்பதுதான் இந்த இறுதித் தீர்ப்பு என்பது இப்போதுதான் அவர்களுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இனப்பகையை விதைக்கும் பார்ப்பன தேசியம்! எலும்பைக் கவ்வியிருக்கும் கர்நாடகம்!

பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியில் ஏகாதிபத்தியத்தை விட மூத்தது பார்ப்பனியம். படிநிலை சாதியமைப்பின் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி பிளவையும் மோதலையும் உருவாக்கும் கலையை அது இனங்களுக்கு இடையேயும் பயன்படுத்துகிறது. சாதிப்பிளவில் ஆதாயம் பெறுகின்ற சாதிகளைப் போலவே, இனப்பகையிலும் சில இனங்கள் தற்காலிக ஆதாயம் பெறத்தான் செய்யும். காவிரிச் சிக்கலில் பார்ப்பன தேசியம் விட்டெறிந்த எலும்பைக் கர்நாடகம் கவ்வியிருக்கிறது.

பன்னாட்டு முதலாளிகளும் பனியாக்கள் மார்வாரிகளும் பெங்களூருவைப் பங்கு போட்டு விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, தமிழனை எதிரியாகக் காட்டி கன்னட இனவெறியை தூண்டப்படுகிறது. பாரதிய ஜனதாவைப் பொருத்தவரை, கர்நாடகத்தில் முஸ்லீமின் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருப்பவன் தமிழன்.

இனம், மொழி, மதம், சாதி அடிப்படையில் சக மனிதனுக்கு எதிரான வெறுப்பை விதைப்பதே பார்ப்பனியத்தின் இந்து தேசிய உணர்வு. நாம் சக இனத்தின் மீதான வெறுப்பிலிருந்து தமிழினத்தின் உரிமையைக் கோரவில்லை. பார்ப்பன தேசியத்தை வெறுக்கிறோம். அதன் மொழி, இன ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக சமத்துவத்தைக் கோருகிறோம்.

பார்ப்பன தேசியவாதிகளும் தமிழகத்தை வெறுக்கிறார்கள். சமஸ்கிருதத்தால் விழுங்க முடியாத மொழி தமிழ் என்பதால் ஏற்பட்ட வரலாற்றுப் பகையுணர்ச்சியில் தொடங்கி, “இந்தியனாய் இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாமல் இருக்கிறாயா?” என்று எரிச்சலடையும் வட இந்திய உளவியல் வரை இந்த வெறுப்பு பல தளங்களில் இயங்குகிறது. அதுதான் தென்னிந்திய மாநிலங்களிலேயே தமிழகத்தை தீண்டத்தகாததாகக் கருத வைக்கிறது. தீண்டாச்சேரிக்குள் பார்ப்பான் நுழைவதைத் தீய சகுனமாகக் கருதும் தலித் மக்களைப் போலவே, பாரதிய ஜனதாவின் நுழைவைத் தமிழகம் வெறுக்கிறது.

தமிழ் மக்களின் மனத்தை வெல்ல முடியாது என்பது பாரதிய ஜனதாவுக்கும் தெரியும். காங்கிரசுக்கும் தெரியும். அதனால்தான் இந்தக் கோட்டைக்குள் நுழைவதற்கு பல டிரோஜன் குதிரைகளை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள், இன்னமும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காஷ்மீரை தேசிய நீரோட்டத்தில் கொண்டு வருவதற்காக இந்திரா காந்தி செய்த முறைகேடுகளின் விளைவாகத்தான் அங்கே 90 களில தனிநாடு கோரிக்கை தீவிரம் பெற்றது. அங்கே இந்திரா செய்தவற்றைத்தான் இன்று தமிழகத்தில் பாரதிய ஜனதா முயற்சித்துப் பார்க்கிறது.

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் டில்லிக்கு எதிராகத் தமிழகம் குமுறிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகப் பிரதிநிதிகளை சந்திக்க மறுக்கிறார் மோடி. “பாரதிய ஜனதாவை வெற்றி பெற வையுங்கள். காவிரித் தண்ணீர் தமிழகத்துக்கு வரும்” என்கிறார் அக்கட்சியின் தேசிய செயலர் எச்.ராசா. இது வெறும் வாய்க்கொழுப்பு பேச்சல்ல. “வல்லுறவுக்கு ஒப்புக்கொள். வாழ்க்கை கொடுக்கிறேன்” என்பதுதான் தமிழ் மக்களுக்கு மோடி அளிக்கும் மன் கி பாத்.

இந்தியா என்பது ஒரு நாடே அல்ல என்றான் ஏகாதிபத்திய வெறியனான பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில். பாரதிய ஜனதாவுக்கோ அகண்ட பாரதம்தான் கனவு. ஆனால் கோல்வால்கரின் கனவை நனவாக்க அவர்கள் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சி, சர்ச்சிலின் கனவை நிச்சயம் நனவாக்கி விடும்.

மருதையன்.

புதிய ஜனநாயகம் – ஏப்ரல், 2018

முதற்பதிவு: வினவு

ஜல்லிக்கட்டும் பொங்கலும் விவசாயிகளுக்கு உயிர் தருமா?

uzavar

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக தமிழகம் முழுவதும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் போராடி வருகிறார்கள். தமிழகத்தின் அனைத்து கட்சிகளும் ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இடையே பொங்கல் விடுப்பு விடுபட்டதும் வந்து போனது. ஆனால் இப்படி பொங்கி எழுந்து போராடும் அளவுக்கு ஜல்லிக்கட்டுக்கு என்ன கனம் இருக்கிறது? வீர விளையாட்டு, நாட்டு மாடுகள், தமிழர் அடையாளம் இத்யாதி, இத்யாதிகளை.. .. .. கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு பார்ப்போம். மாட்டுக் கொம்பின் கூர்ப்பில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வீரமா? கொத்துக் கொத்தாய் மடிந்து போன விவசாயிகளின் தற்கொலையில் தென்படாத ஈரமா? எது முதன்மையானது? மாணவர்களே! கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று என்றானே ஒரு கிழவன். அவனை தமிழன் இல்லை என அறிவித்து விடலாமா?

 

சர்வ நிச்சய்மாக உங்கள் போராட்ட உணர்வை குறைத்து மதிப்பிட விருப்பமில்லை. ஆனால் உங்கள் போராட்டம்.. .. ? ஜல்லிக்கட்டில் ஓராயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவைகளை இங்கு எழுப்பவில்லை. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் கருகிய பயிர்களைப் போல் தாங்களும் கருகி வீழ்ந்து கிடக்கிறார்களே, இதை விட ஜல்லிக்கட்டு எந்த விதத்தில் இன்றியமையாததது?

 

நாடு முழுவதிலும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் தோராயமாக 3 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய இந்தப் பிரச்சனை வெகு மக்களிடம் எந்த தக்கங்களையும் ஏற்படுத்தாமல் கடந்து போயிருக்கிறது. அதாவது கடந்து செல்ல வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தீவிரவாதம், குண்டு வெடிப்பு முதல் தேசபக்தி வரை பல்வேறு செய்திகள் இந்த கடந்து போதலுக்கு பக்கமேளமாக ஆகியிருக்கின்றன. உங்கள் போராட்டமும் அவ்வாறான ஒரு பக்கமேளமா எனும் மெல்லிய ஐயம் இழையோடுகிறது.

 

எந்த ஒரு அரசியல் இயக்கமோ, அமைப்போ முன்னெடுக்காமல் சமூக வலைத்தளங்களின் உந்துதலால் மட்டுமே ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள், மாணவர்கள் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். அரசுக்கு எதிரான செய்திகள் சத்தமில்லாமல் நீக்கப்படுவதும், திடீரென ஒரு செய்தி வைரலாகி இணையத்தை கலக்குவதும் இயல்பானது போன்ற ஒப்பனையுடன் உலாவருகின்றன. அண்மை ஆண்டுகளில் மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட வானவில் புரட்சிகள் நிழலாடுகின்றன. அந்தப் போராட்டங்களில் எதை எதிர்த்து மக்கள் திரண்டார்களோ அது தான் இப்போதும் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறது. போராடிய மக்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு அடிமைத்தனம் மட்டுமல்ல, அவ்வப்போது கிளர்ச்சிகளும் தேவைப்படுகின்றன.

 

காவிரி கழிமுக பகுதிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மடியும் விவசாயிகள் அச்சு, காட்சி ஊடகங்களிலோ, வெகுமக்களிடமோ பெரிதாக கவனம் ஈர்க்கவில்லை என்பதன் உள்ளீடு, அதன் பின்னே ஏகாதிபத்தியம் இருக்கிறது என்பதில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த சில ஆண்டுகளாக காவிரியில் தண்னீர் திறந்து விடப்படவில்லை என்பதன் பின்னே மீத்தேன், நியூட்ரினோக்களும், ஷெல்கேஸ், கெயில்களும் இல்லை என்று கூற முடியுமா?

அந்நிலங்களை பாழ்நிலங்களாக வைத்திருக்க வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. போஸ்கோவுக்கு எதிராக நியாம்கிரி மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள் எதிர்மறையாக அவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள் அவை. நேர்மறையாக நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் எங்கே? ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் யாருக்கு உதவுவதற்காக?

 

நூற்றைம்பது விவசாயிகள் வரை தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகவும் தாமதமாக கர்நாடகா, கேரளாவுக்குப் பிறகு வறட்சி மாநிலம் அறிவிப்பை வெளியிட்ட தமிழக அரசோ 17 விவசாயிகள் மட்டுமே உயிரிழந்திருப்பதாக கூறியுள்ளது. மரணமடைந்த விவசாயிகளுக்கு 3 லட்சம் நிவாரணமகவும், ஏக்கருக்கு 5500 இழப்பீடாகவும் அறிவித்து எச்சைக்கையால் காக்காய் விரட்டியிருக்கிறது. விவசாயிகளை தூக்குக் கயிற்றின் முன்னே நிருத்தி, அவர்களின் தலையை சுருக்கினுள் மாட்டி விட்ட செயல் வரை இந்த அரசுகளும் அதன் கொள்கைகளும் செய்தவை. ஆற்று மணல் கொள்ளை தொடங்கி, நீர்நிலைகளை நாசமாக்கியது, இருக்கும் சொற்ப நீராதாரத்தையும் பன்னாட்டு நிறுவங்களுக்கு தாரை வார்த்தது, எந்த வரைமுறைகளும் இல்லாமல் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க அனுமதித்து சுற்றுச் சூழலை நாசமாக்கியது, கனிம வளங்களை எடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் காடுகளை மொட்டையடித்தது என அனைத்தும் சேர்ந்து தான் மழை வளத்தை அரித்தது. எல்லாவற்றையும் முதலாளிகளின் நலன் எனும் அடிப்படையிலிருந்து செய்து விட்டு, இயற்கை பொய்து விட்டது, வயோதிகத்தால் இறந்தார்கள் என்று இப்போது சொல்கிறதே இந்த அரசு. ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் அனைத்து வண்ண தனியார்மய தாசர்களும் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்து நிற்கிறார்களே. என்றால் இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் யாரைக் காப்பாற்ற?

 

பொங்கல் என்றால் அது அறுவடைத் திருவிழா. பாளம் பாளமாய் நிலம் வெடித்து அந்த வெடிப்பின் வழியே விவசாயிகளின் உயிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் பொங்கல் கொண்டாடுவது என்பதன் பொருள் என்ன? இழவு வீட்டில் கொண்டாட்டமா என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தும் இடத்துக்கு எதிரே உண்ணும் விரதம் நடத்துவது போல், இந்த நேரத்தில் பொங்கல் கொண்டாடுவது செத்துப் போன அந்த விவசாயிகளைக் கேலி செய்வது போல் இல்லையா?

 

இதோ, செத்துப்போன விவசாயிகளுக்கு நீதி வேண்டும் என்று குடந்தை அரசு கலைக் கல்லூரி மாணவர்கள் போராட்டத் தீப்பொறியை பற்ற வைத்திருக்கிறார்கள். கல்லூரிகளில் தீ பரவட்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

காவிரி: தண்ணீரையும் தாண்டி .. .. ..

karnatak-riot

1991க்கு பிறகு காவிரி நீரை முன்வைத்து தற்போது மீண்டும் கும்பல் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது. 60 பேரூந்துகள் வரை எரிக்கப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. தமிழர்கள் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உடமைகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. இவைகளெல்லாம் காவிரி ஆற்று நீர் பாங்கீட்டு பிரச்சனையை முன்வைத்து நடக்கிறது என்பதைத் தவிர இவைகளுக்கும் காவிரி ஆற்று நீர் பங்கீட்டுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை.

நீதி மன்றம் உத்தரவிட்டதைத் தொடர்ந்து, கனத்த இதயத்துடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட காவிரி நீர் தமிழகத்தை நோக்கி துள்ளலுடன் வந்து சேர்ந்தது. தண்ணீர் கேட்டுப் புலம்பாதீர்கள் என்று ஒரு பைத்தியம் உளறியதைப் பொருட்படுத்தாமல் விவசாயிகளும் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்திருந்தார்கள். வீட்டுக் கதவைத் திறந்து விளையாடுவதற்காக தெருவுக்குச் செல்லும் ஒரு மழலையின் மகிழ்வுடன் நடந்திருக்க வேண்டிய இது, கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக கருவி வைத்து செய்யப்படும் பிரசவம் போல் இரு பக்கத்தையும் பதைக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

கன்னட ஊடகங்களைப் பொருத்தவரை இராமேஸ்வரத்தில் கன்னடர்கள் தாக்கப்பட்டதின் எதிர்வினை தான் கர்நாடகாவில் நடக்கும் வன்முறை என திரும்பத் திரும்ப கூறிக் கொண்டிருக்கின்றன. குஜராத்தில் நடத்தப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கு கோத்ரா ரயில் பெட்டி எரிப்பு தான் காரணம் என் கூறப்பட்டதைப் போல் ஆபத்தானதாகவும், அறுவறுக்கத் தக்கதாகவும் கன்னட ஊடகங்களின் இந்தப் பிரச்சாரம் அமைந்திருக்கிறது.

ஆர்.எஸ்.எஸ் ம் அதன் அரசியல் அமைப்பான பாஜக வும் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கு கலவரம் நடத்தி மக்களை, உடமைகளை அழிப்பதையே வழிமுறையாக கொண்டிருக்கிறது. இப்போதும் கன்னடத்தில் அது தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்ட அரசு எந்திரம், சிறிதும், பெரிதுமாக துணை போகும் ஓட்டுக் கட்சிகள். பின்னொட்டுகளாக பிராந்திய தேசிய வெறிக் கட்சிகள் ஆகியவைகளைக் கொண்டு திட்டமிட்டு, தன்னை மறைத்துக் கொண்டு, இரத்தத்தை நிலத்தில் பாயவிட்டு தன் அதிகாரத்தை அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது.

சரியான நேரத்தில் தலையிட்டு, பிரச்சனையைத் தீர்க்க வேண்டிய கடமையும், பொறுப்பும் கொண்ட பாசிச மோடி இதில் நான் தலையிட மாட்டேன் என்கிறார். பிரச்சனை ஏற்பட்டுவிடாமலும், உரிமையை விட்டுக் கொடுக்காமலும் நிலைமையைக் கையாள வேண்டிய இடத்திலிருக்கும் ஆணவ லேடி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறார். நிலமையை கட்டுக்குள் வைக்க வேண்டிய காங்கிரஸ் சித்தராமையா தனக்கு எதிராகப் போகிறது எனத் தெரிந்தும் ஒடுக்க மறுத்து மென்மையாக இருக்கிறார். இவை எல்லாவற்றிலும் ஊறிக் கிடப்பது கணக்குகள்.

மக்களிடமும் ஒரு கணக்கு இருக்கிறது. எல்லாரும் திருடர்கள் தாம் என தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள், இற்றுப் போன இந்த அரசு எனும் கட்டமைப்பு தான் காவிரிப் பிரச்சனை உட்பட அனைத்தையும் தீர்க்காமல் வைத்திருக்கிறது எனும் விடையை போடும் போது, ஏனைய கணக்குகள் துடைத்து அழிக்கப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வறளும் காவிரி, வற்றாத சிக்கல்கள்

 

சில ஆண்டுகளாக மேல்மட்டத்துக்கு வராமல் அடங்கியிருந்த காவிரிச் சிக்கல் இந்த ஆண்டு மீண்டு வந்திருக்கிறது. மேட்டூர் அணையில் போதிய தண்ணீர் இருப்பு இல்லாததால் குறுவை சாகுபடிக்காக வழக்கமாக திறக்க வேண்டிய நேரத்தில் தண்ணீர் திறந்து விடப்படவில்லை. காவிரியில் தண்ணீர் திறந்து விடப்பட வேண்டும் எனும் விவசாயிகளின் குரல் எப்போதும் போல கன்னடத்தின் முறுக்கலாய் முடிந்திருக்கிறது. சில ஆண்டுகளாய் கூட்டப்படாமலிருந்த காவிரி நதிநீர் ஆணையத்தை கூட்ட வைப்பதற்கே நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டிய அவலம் நேர்ந்தது.

 

காவிரி ஆணையத்தை அதிகாரம் இல்லாத அமைப்பு என்று கன்னடம் தாக்கல் செய்த பத்திரத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததற்காக நீதிமன்றம் பிரதமர் அலுவலகத்தை கேள்வி கேட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு கருத்தை முன்னர் ஜெயலலிதாவும் கூறியிருக்கிறார். இப்படி பல் இல்லாத அமைப்பு என்று கூறுவது மெய்யாகவே அது அதிகாரமில்லா அமைப்பாக இருக்கிறது என்பதாலோ, அதிகாரம் கொடுத்து மாற்றியமைக்கப்ப்பட வேண்டும் எனும் ஆவலினாலோ அல்ல. அதுமட்டுமன்றி இரண்டு மாநில அரசுகளும், ஓட்டுக் கட்சிகளும் காவிரி நதிநீர் பிரச்சனைக்காக குரல் கொடுப்பதே கூட விவசாய நலனுக்காகவோ, காவிரியின் மீதான தமிழகத்தின் உரிமையை காப்பதற்காகவோ அல்ல. நாட்டிலிருக்கும் எந்தக் கட்சியானலும், மக்களைப் பாதிக்கும் எந்தப் பிரச்சனையானாலும் தங்கள் ஓட்டு வங்கியின் சாதக பாதகங்களைக் கொண்டே நிலையெடுக்கின்றனவேயன்றி மக்கள் மீதான அக்கரை ஒருபோதும் ஒரு ஒட்டுக் கட்சியிலும் தொழிற்படுவதில்லை.  இதில் காவிரி சிக்கல் மட்டும் விலக்காகி விடுமா என்ன?

 

காவிரி நடுவர் மன்றம் தன் நீண்ண்ண்ண்ட விசாரணைக்குப் பிறகு 2007ல் தன் இறுதித்தீர்ப்பை வழங்கியது. ஓரளவு நியாயமான அந்தத் தீர்ர்பு சரிவர நடைமுறைக்கு கொண்டு வரப்படவில்லை. அரசோ, ஆணையமோ, நீதி மன்றங்களோ அவற்றை கண்காணிக்கவும் இல்லை, கவலைப்படவும் இல்லை. கொஞ்சம் மழை பொழிந்து விட்டால் அனைவரும் மறந்து விடுவார்கள், பொய்த்தால் மட்டுமே கவலை. கன்னடத்தைப் பொருத்தவரை காவிரியில் தமிழ்நாட்டுக்கும் பங்குண்டு என்பதை ஏற்கவே மறுக்கிறார்கள். மிகையாக வரும் நீருக்கான வடிகாலாக மட்டுமே தமிழகம் அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. அதற்கு செயல் வடிவம் கொடுப்பதற்காகவே கன்னட தேசிய வெறியை வளர்த்து வருகிறார்கள். பயிர்கள் வாடுகின்றன என்று தமிழக விவசாயிகள் குரல் கொடுத்த உடனேயே இந்த கன்னட அமைப்புகள் தங்கள் வெறித்தனங்களைத் தொடங்கி விடுகின்றன. தண்ணீர் திறந்துவிட உத்தரவிட்டதும் போக்குவரத்தை நிறுத்தி பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியதை வேறு எப்படி எடுத்துக் கொள்வது?

 

தேசிய ஒருமைப்பாடு, வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்றெல்லாம் பீற்றீக் கொள்ளப்படும் நாட்டில் அண்டை மாநிலங்களுக்கிடையில் ஆற்று நீரைப் பகிர்வதில் பல ஆண்டுகளாக சிக்கல் நீடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், ஆண்டை நாடுகளுடன், சிந்து, கங்கை ஆற்றுநீரை பகிர்வதில் பெரிதாக குழப்பம் ஏதும் வந்ததில்லை. சிந்து கங்கையை விட காவிரி, பெரியாற்றில் அப்படி என்ன சிக்கல் இருக்கிறது? சிக்கல் ஆற்று நீரில் இல்லை, தேசிய, பிராந்திய அரசியலில் இருக்கிறது. பல்பொடியிலுருந்து ஆடுமாடுகள் வரை இலவசமாய் கொடுக்கப்படுவதற்கும், மாநிலங்களுக்கிடையேயான சிறிய அளவிலான சிக்கல்கள் கூட தீர்க்கப்படாமல் தொடர்வதற்கும் ஓர் ஒற்றுமை இருக்கிறது. அரசு நடைமுறைப்படுத்தி வரும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் மக்கள் எல்லா வகைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அது அரசுகளின் மீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதை ஓட்டுக் கட்சிகள் மிகுந்த கவனத்துடனும், கவலையுடனும் பரிசீலிக்கின்றன. அதனால் தான் ஒருபக்கம் இலவசங்களைக் கொடுத்து அவர்களை ‘தாஜா’ பண்ண முயல்கிறது. மறுபக்கம் எந்த பிரச்சனையானாலும் அவைகளை எளிய முறையில் தீர்ப்பது குறித்து ஆலோசிக்காமல் அதை அப்படியே நீடிக்க வைத்து மக்களின் கவனத்தை திசை திருப்ப முயல்கின்றன.

 

நதிநீர் ஆணையத்தை கூட்டக் கோருவது, நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடுப்பது; எங்களுக்கே போதிய நீர் இருப்பு இல்லை என்பது, இனவெறி அமைப்புகளை தூண்டி விடுவது இவைகளெல்லாம் மாநில விவசாயிகள் மீது விவசாயத்தின் மீது கொண்ட அக்கரையினால் தமிழக, கன்னட அரசுகள் செய்யும் நடவடிக்கைகளா? இல்லை. விவசாயத்தின் மீதோ, விவசாயிகள் மீதோ அரசுகளுக்கு யாதொரு அக்கரையும் இருக்காது என்பதற்கு லட்சக் கணக்கில் தற்கொலை செய்து மாண்ட விதர்பா விவசாயிகள் சாட்சி. மெய்யாகவே அக்கரை இருந்திருந்தால் ஆறுகள், ஏரிகள், குளம், குட்டைகளை ரியல் எஸ்டேட் முதளைகள் முழுங்கி ஏப்பம் விட அனுமதித்திருப்பார்களா? இருக்கும் நீர்நிலைகளை முறையாக மரமாத்து செய்யாமல் தூர்ந்து போக விட்டிருப்பார்களா? ஊக வணிகத்திலும் சூதாட்டத்திலும் முதலாளிகளை சுதந்திரமாய் கொள்ளையடிக்க அனுமதித்திருக்கும் அரசு, விளைவிக்கும் விவசாயிடமே விலையைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையை வழங்கியிருக்க வேண்டும்.மாறாக போராடிய பிறகும் கூட ஆதார கொள்முதல் விலையை உயர்த்த மறுக்கின்றன அல்லது சொற்பமாக உயர்த்துகின்றன. விவசாயத்தின் மீதோ விவசாயிகள் மீதோ அக்கரை இருப்பது போல் நடிக்க எண்ணியிருந்தால் கூட இவைகள் நடந்திருக்காது. என்றால் வீராவேசமாக அறிக்கை விடுவதும் வழக்குத் தொடுப்பதும் விவசாயிகளின் நலனுக்கா?

 

ஆண்டுக்கணக்காக நீளும் பேச்சு வார்த்தைகள், பின் நீதி மன்றங்களில் வழக்குத் தொடுப்பது, பாதகமான தீர்ப்பு வந்தால் அதை மாற்றி சட்டமியற்றுவது தீர்ப்பை மதிக்காமல் செயல்படுவது பின் முறையீடு பேச்சு வார்த்தை என செக்கு மாட்டுச் சுழலில் சிக்கிக் கொண்டு காலத்தை கடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மாநில அரசுகள் உள்நோக்கத்துடன் அட்டகத்தியுடன் சட்டப் போர் புரிகின்றன. மத்திய அரசோ அதே உள்நோக்கத்துடன் கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. நடுவர் மன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில் கூட கிடைக்கும் தண்ணீரை எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று விளக்குகிறதேயன்றி, பற்றாக்குறையை எப்படி பகிர்வது என்று விளக்குவதில்லை. இதை வசதியாக பயன்படுத்திக் கொண்டு தான் கன்னட அரசு தொடர்ந்து போதிய தண்ணீர் இருப்பு இல்லாததால் திறந்து விடவில்லை என்று கூறிக் கொண்டிருக்கிறது. அதாவது போதிய தண்ணீர் இருப்பு இருந்து மேலதிகமாக கிடைத்தால் தான் தமிழகத்துக்கு திறந்து விடுவோம் என்பதுதான் அதன் பொருள். தெளிவாகச் சொன்னால் காவிரியில் வெள்ளம் வந்தால் திறந்துவிடும் வடிகாலாக மட்டுமே தமிழகம் இருக்க வேண்டும் என்று கன்னடம் எதிர்பார்க்கிறது. உங்கள் மிகைக்கான வடிகாலாக நாங்கள் இருக்க முடியாது என்று எதிர் முயற்சிகள் எடுக்கும் நியாய உணர்ச்சியோ, புவியியல் அமைப்போ தமிழகத்திடம் இல்லை. ஆனால் இவர்களின் இந்த அக்கப்போர்களில் தமிழக கன்னட விவசாயிகளின் பங்களிப்பு என்ன?

 

இரு மாநில விவசாயிகளும், தண்ணீர் திறந்து விட வேண்டும் என்று தமிழகத்திலும், திறந்து விடக் கூடாது என்று கன்னடத்திலும் போராடுகிறார்கள். இதை தங்களுக்கு இசைவானதாக தமிழ் தேசியவாதிகளும், கன்னட தேசியவாதிகளும் கருதிக் கொண்டு காரியமாற்றுகிறார்கள். அரசுகளும் இதற்கு ஊக்கமூட்டும் வகையில் இரண்டு மாநில விவசாயிகளையும் எதிரெதிரே நிற்க வைத்து மோதவிடும் நிலைக்கு தள்ளி வருகின்றன கன்னட விவசாயிகள் போதிய நீரின்றி இருக்கும் போது தமிழகம் தண்ணீர் கேட்பதாகவும்; அணைகளில் 75 நூற்றுமேனி தண்ணீர் இருப்பு இருந்தும் தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் திறந்துவிட மறுக்கிறது என்றும் இரு மாநில அரசுகளும் விவசாயிகளிடம் பரப்புரை செய்து வருகின்றன. ஆனால், இரு மாநில அரசுகளும் கையாண்டு வரும் விவசாயக் கொள்கைகளில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதையும், அது விவசாயிகளை விவசாயத்தை விட்டே விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் விவசாயிகள் உணர வேண்டும். கன்னட அணைகளிலிருந்து தண்ணீர் திறந்து விட்டு விட்டாலோ, அல்லது தண்ணீரை திறந்து விடாமல் அணைகளிலேயே தேக்கி வைத்து விட்டாலோ விவசாயம் செழித்து விடும் என்று கூறி விட முடியுமா? ஒட்டு மொத்தமாக எலிக்கறி திண்ணும் நிலையை நோக்கித்தான் விவசாயிகள் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை உணர வேண்டும்.

 

தான் பெற்ற பிள்ளையைப் போல் பயிரை பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கும் விவசாயி இன்னொரு விவசாயிக்கு தண்ணீர் இல்லை என்று ஒருபோதும் கூறமாட்டான். ஆனால் விவசாயத்திற்கு தண்ணீர் மட்டுமே பிரச்சனை இல்லை. அரசின் விவசாயக் கொள்கை விவசாயத்தையே சூரையாடுகிறது. அதை மறைப்பதற்குச் செய்யப்படும் அக்கப்போர்கள் தண்ணீர் பிரச்சனைகளை சூடேற்றுகிறது. இரண்டையும் இணைத்து மாநில எல்லைகளைக் கடந்து அரசுகளுக்கு எதிரான போராட்டங்களை வீரியத்துடன் முன்னெடுக்காதவரை விவசாயிகளுக்கும் விவசாயத்துக்கும் வாழ்வில்லை. 

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

காவிரிச் சிக்கலும், கருணா ஜெயாவின் விக்கலும்

தண்ணீர்: நாசமாக்கினால் பரிசு குடித்தால் காசு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: