அறிவியலா? அறிவியலாளர்களா? மதமா?

devotional vs political

வணக்கம் தோழர்,

அறிவியலை நாம் அறிவியலாளர்கள் வாயிலாகவே அறிகிறோம்.அறிவியலாளர்களிலும் கடவுள் நம்பிக்கையாளர்கள் இருக்கிறார்களே. அறிவியலையும், அறிவியலாளர்களையும் எப்படி பிரித்து புரிந்து கொள்வது ?

 ராஜ்ரம்யா கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

 தோழரே,

அரசியல் இஸ்லாம் மற்றும் ஆன்மீக இஸ்லாம் ஆகியவற்றுக்கான வேறுபாடுகள் குறித்து விரிவாக அறிய விரும்புகிறேன். இதுகுறித்த தங்களின் விளக்கங்களுடன், அதுதொடர்பான ஏதேனும் புத்தகம் இருந்தாலும் அதை ஆன்லைனில் அனுப்பி வைத்து உதவும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். மற்றபடி, தங்களுடைய துணிச்சலான அறிவுசார் சமூகப்பணி தொடர்வதற்கு என் வாழ்த்துகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

 பிரசன்னா கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

நண்பரே! ” அதிகாரம் என்கிற சொல் பொதுவுடைமைக்கு ஏற்புடையதா?

 செல்வராஜன் கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

 

அறிவியலுக்கும் அறிவியலாளர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது நுணுக்கமானது. ஒரு மனிதனுக்கு அனைத்து துறைகளிலும் அல்லது அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் கருத்து நிலைப்பாடு இருக்கும். அந்த கருத்து நிலைப்பாடு அறிவியல் நிலைப்பாடாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. மட்டுமல்லாது, அறிவியல் நிலைப்பாட்டுக்கு புறம்பானதாகவும் இருக்கலாம். இந்த நிலை அறிவியலாளர்களுக்கு எப்படி ஏற்படுகிறது?

 

ஒரு மருத்துவரைப் போல, ஒரு பொறியாளரைப் போல ஒரு அறிவியலாளரும் சமூகத்துடன் ஒட்டாத கல்வியத் தான் கற்கிறார். அவர்களைப் போலவே ஒரு வேலையாகத் தான் அறிவியலாளரும் பணிபுரிகிறார். மருத்துவர் என்றவுடன் எப்படி அவர் பகுத்தறிவுவாதியாக இருப்பார் என்று நாமாக ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாதோ அதே போலவே ஒரு அறிவியலாளரும் பகுத்தறிவுவாதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நாமாக முடிவுக்கு வரமுடியாது. அறிவியலாளர் என்பது குறிப்பிட்ட ஒரு மனிதரின் ஒட்டு மொத்த சாரம் அல்ல. அது அவரின் கல்வி, பணி குறித்த ஓர் அம்சம் மட்டுமே, கூடுதலாக ஆர்வமும் இருக்கலாம்.

 

ஆனால் இவைகளைத் தாண்டி அறிவியல் கண்ணோட்டம் யாருக்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அவர்களையெல்லாம் நாம் அறிவியலாளர்களாக கருதுவதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக கம்யூனிஸ்டுகளைக் கொள்ளலாம். கம்யூனிஸ்டுகள் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் அறிவியல் கண்ணோட்டம் கொண்டே பார்க்கிறார்கள். இயங்கியல் முறையில் பகுத்துப் பார்த்தே எதிலும் முடிவுக்கு வருகிறார்கள். இந்தக் கண்ணோட்டம் அவர்களுக்கு பயிற்சியின் மூலம், சரியான சமூகப் பார்வையின் மூலம் வருகிறது. இந்த வாய்ப்புயும் முயற்சியும் எப்படி ஒரு மருத்துவருக்கு, ஒரு பொறியாளருக்கு இருந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லையோ அதைப் போலவே, ஓர் அறிவியலாளருக்கும் இருந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. ஆகவே எப்படி ஒரு மருத்துவரிடமிருந்து மருத்துவத்தை மட்டும் எதிர்பார்க்கிறோமோ அதை போல ஓர் அறிவியலாளரிடம் அறிவியலை மட்டுமே எதிர்பார்க்க வேண்டும்.

 

எந்த ஒரு செயலும் அறிவியலைக் கொண்டே அறிவியல் விதிகளைப் பயன்படுத்தியே நடைபெறுகிறது. எனவே, நம் நம்பிக்கைகள் பழக்க வழக்கங்கள், திட்டங்கள், எண்ணங்கள் என அனைத்தையும் அறிவியலைக் கொண்டே சோதித்துப் பார்க்கிறோம், சரி காண்கிறோம். அறிவியலை விலக்கி விட்டு எதையும் செய்ய முடியாது. அதேநேரம் எது அறிவியல் என்பதிலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நிலத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எனும் எரிபொருள் மூலத்தை வெளியில் எடுத்து பயன்பாட்டுக் கொண்டு வருவது என்பது அறிவியல் தான். அறிவியல் என்பதாலேயே அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமா? என்பது முதன்மையான கேள்வி. கூர்மையான ஒரு கத்தி உடலை வெட்டுவது எனும் செயல் கூட அறிவியல் விதிகளுக்கு உட்பட்டு தான் நடக்கிறது. ஆனால் அதைச் செய்ய வேண்டுமா? செய்யக் கூடாதா? என்பதை அறிவியலைக் கொண்டு மட்டும் நாம் முடிவெடுப்பதில்லை. சமூகக் காரணங்களைக் கொண்டு தான் முடிவெடுக்கிறோம்.

 

மனித வாழ்வில் அறிவியலின் பாத்திரம் என்ன? சமூகமே அனைத்தையும் விட முதன்மையானது. நிகழ்வுகளின் விதிகளைத் தீர்மானிப்பதற்கும் தேவைவின் அடிப்படையில் மீளமைப்பதற்கும், தடுப்பதற்குமே அறிவியலின் துணை மனிதனுக்கு தேவையாய் இருக்கிறது. எதை அறிந்து கொள்வது? எதை மீளமைப்பது? எதைத் தடுப்பது? என்பதை சமூகமே தீர்மானிக்க வேண்டும். எனவே, சமூகத்தின் கையில் பயணப்படும் அறிவியலே தேவை. ஆனால் இன்றைய அறிவியல் முதலாளித்துவத்தின் கைகளில் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதனால் தான் சாக்கடை அடைப்பை போக்குவதற்கு நேரடியாக மனித உழைப்பையும், செவ்வாயில் மண்ணை அள்ளி வர அறிவியலையும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்த அம்சங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைத்துத் தான் அறிவியலை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த புரிதல் ஒரு கம்யூனிஸ்டுக்குத் தான் இருக்கும். அன்றி, ஓர் அறிவியலாளனுக்கு இருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால் தான் சந்திராயன் விண்கல மாதிரியை திருப்பதி பாலாஜியின் காலடியில் வைத்து வணங்கி விட்டு ஏவினார்கள்.

 ***************************************

 

 அரசியல் இஸ்லாம், ஆன்மீக இஸ்லாம் குறித்து நூல்கள் எதுவும் இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை. இந்த மாறுபட்ட இரண்டு இஸ்லாம் எனும் கருதுகோள் நானாக உருவாக்கிக் கொண்டது தான். ஆனால் இஸ்லாம் குறித்த அனைத்து நூல்களிலும் குரான் ஹதீஸ்கள் உட்பட இந்த வேறுபட்ட இரண்டு இஸ்லாம்களுக்கான கூறுகளைப் பார்க்க முடியும். இருக்கும் இரண்டு இஸ்லாம்களில் ஆன்மீக இஸ்லாம் குறித்தே பெரும்பாலானோர் அறிந்து வைத்திருக்கின்றனர். இஸ்லாத்தை விமர்சிப்பவர்கள் கூட அதை ஒரு மதமாக பார்த்து அது பிறழ்ந்து போன திசைகள் குறித்து ஆய்கிறார்களே தவிர இஸ்லாம் ஓர் அரசியல் எனும் பார்வையில் ஆய்வதாக தெரியவில்லை. ஆன்மீக இஸ்லாம் என்பதே அரசியல் இஸ்லாத்தின் ஒரு விளைவு தான். இஸ்லாம் என்பது முகம்மது தொடங்கிய மதமா அல்லது முகம்மதுவின் காலத்துக்குப் பிறகு உருவான மதமா எனும் பார்வையே ஆன்மீக இஸ்லாம், அறிவியல் இஸ்லாம் என்பதற்கான அடிப்படை. இஸ்லாம் முகம்மது தொடங்கிய மதம் எனக் கருதுபவர்கள் ஆன்மீக இஸ்லாத்தைப் பார்க்கிறார்கள். அது முகம்மதுவின் காலத்துக்குப் பிற்கு தோற்றம் பெற்றது எனக் கருதுபவர்கள் அரசியல் இஸ்லாத்தை பார்க்கிறார்கள். வரலாற்று தரவுகளின் வழியே கவனித்தால் அரசியல் இஸ்லாமே இயல்பாக இருக்கிறது. அதை மறைப்பதற்கான தேவையிலிருந்தே ஆன்மீக இஸ்லாம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அல்லது ஆன்மீக இஸ்லாம் அரசியல் தேவையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அடிப்படையில் உலகின் பிற மதங்களோடு ஒப்பிடமுடியாத அளவில் இஸ்லாம் இருக்கிறது. இதனுடன் ஓரளவு பொருந்தக் கூடியது பார்ப்பனிய மதம். இதை இன்னும் விரிவாக பேசவேண்டும் என்றால் தனித்தனி தலைப்புகளாக பிரித்துக் கொண்டு வரலாற்று, சமூக கண்ணோட்டத்துடன் அணுக வேண்டும். அவ்வாறு அணுகிப் பார்க்கும் ஆர்வமும் தேடலும் உங்களுக்கு இருக்கிறது எனக் கருதுகிறேன்.

 ***************************************************

 

அதிகாரம் என்கிற சொல் பொதுவுடைமைக்கு ஏற்புடையதா? இந்தக் கேள்வி எதனை அடிப்படையாக வைத்து கேட்டிருக்கிறீர்கள் எனத் தெரியவில்லை. பொதுவுடமை எனும் சொல்லை இயங்கியல் ரீதியாக புரிந்து கொள்ளும் போது இது போன்ற கேள்விகள் எழாது.

 

உற்பத்திக் கருவிகளை தனியுடமையிலிருந்து விடுவிப்பதன் திசைவழியில் உலக வளங்கள் அனைத்தையும் எந்த ஒரு தனி மனிதருக்கோ அல்லது தனி குழுவுக்கோ சொந்தமாக இருக்க விடாமல் அனைவருக்கும் பொதுவாக்குவது எனும் இலக்கைத் தான் பொதுவுடமை எனும் சொல் குறிக்கிறது. அப்படியென்றால் நடப்பு உலகம் அம்மாதிரியான பொதுவுடமையில் இல்லை என்று பொருளாகிறது. என்றால் யாரிடம் இருக்கிறது? எப்படி அதனை அடைவது? இதற்கு விடை தான் பொதுவுடமை எனும் தத்துவம்.

 

வரலாற்றியல் பொருள்முதவாதத்தின் அடிப்படையில் இன்றைய முதலாளித்துவ உற்பத்திமுறை கட்டமைப்பை எந்தக் கோணத்தில் இருந்து அணுகினாலும் அது முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் எனும் பெயரிலிருக்கும் முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரமே. இதில் உங்களுக்கு மாற்றுக் கருத்து இருக்காது என எண்ணுகிறேன். அப்படியானால் தன் கொடூரக் கைகளை எல்லாத் திக்கிலும் விரித்திருக்கும் இந்த முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் எனும் கட்டமைப்பை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் அதற்கு மாற்றான ஒரு கட்டமைப்பை நிருவ வேண்டியதிருக்கிறது. அது தான் பொதுவுடமை சமுதாயம். இந்த பொதுவுடமை சமுதாயத்தில் அதிகாரம் எனும் சொல் பொருளற்றதாக இருக்கும். ஆனால் அந்த பொதுவுடமையை அடையும் வரை நடப்பு முதலாளித்துவ சமூகத்திலிருந்து பல்வேறு தலைகீழ் மாற்றங்களைச் செய்தாக வேண்டியதிருக்கிறது. இந்த தலைகீழ் மாற்றத்தைச் செய்வதற்கு அதிகாரம் தேவை. தெளிவாகச் சொன்னால் முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்துக்கு எதிராக பயன்படுத்துவதற்கு மக்களுக்கு அதிகாரம் தேவை. அந்த இடைக்கால அதிகாரம் தான் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம். அதாவது பொதுவுடமையை அடைவதற்கான பாட்டை. இந்த பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது முதலாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் வீழ்ச்சியடைந்த பின்பு ஏற்படுவது. முதலாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை வீழ்த்துவதற்கும் மக்களுக்கு அதிகாரம் தேவை.

பெரியார் புரட்சியாளரா? சீர்திருத்தவாதியா?

வணக்கம் தோழர்

எது புரட்சி ? எது சீர்திருத்தம் ?

புரட்சியாளருக்கும் சீர்திருத்தவாதிக்கும் என்ன வித்தியாசம் ?

ராஜ்ரம்யா, கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

ஜப்பான் ஒரு இரண்டாம் உலக போரில் அனைத்தும் இழந்து விட்டது.அதற்கு காரணம் அமெரிக்கா. பின் ஏன் அமெரிக்கா மூலதனம் அங்கு குவிக்கப்பட்டது அதனை எப்படி அந்த நாட்டு மக்கள் ஏற்று கொண்டர்கள்

குமரன், கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

1937ம் ஆண்டின் இந்தி எதிர்ப்பு போரை முன்னின்று நடத்திய பெரியார், 1965ம் ஆண்டின் மாபெரும் இந்தி எதிர்ப்பு போரில் ஆற்றிய பங்களிப்பு பற்றிய தகவல்கள் தெளிவில்லாமல் இருக்கின்றன. அந்தப் போராட்டத்தையே அவர் வசைபாடியதாகவும் அத்தகவல்கள் கூறுகின்றன. உண்மையில், அப்போராட்டத்தில் பெரியாரின் நிலைப்பாடு மற்றும் பங்களிப்புதான் என்ன?

பிரசன்னா, கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

line_periyar

தோழர் பிரசன்னா,

நீங்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் இரண்டு காலகட்டங்களில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் போது பெரியாரின் பங்களிப்பு ஒரே மாதிரி இருந்ததில்லை என்பது உண்மை தான். ஆனால் இரண்டின் தன்மையும் ஒன்று தான். அதாவது இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக அவர் ஒரே மாதிரியான நிலைப்பாட்டைத் தான் கொண்டிருந்தார்.

பெரியாரின் கண்ணோட்டம் எப்போதுமே அடித்தட்டு மக்களைச் சார்ந்தே தான் இருக்கும். அடித்தட்டு மக்களின் முதன்மையான பிரச்சனையாக சாதிக் கொடுமைகளையே பார்த்தார். இந்த அடிப்படையில் இருந்து கொண்டு தான் அவர் கடவுள் மறுப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு கொள்கைகளை வந்தடைந்தார். அவரை எதிர்த்தவர்கள் தான் அவரை கடவுள் மறுப்பாளராக முன்னிருத்தினார்கள். நாத்திகத்தை விட சாதி தீண்டாமை ஒழிப்புதான் முதன்மையானது. இந்த அடிப்படையில் தான் கடவுள் உங்கள் முன் தோன்றினால் என்ன செய்வீர்கள் என்ற கேள்விக்கு அதன் பிறகு கடவுள் இருக்கிறான் என்று பிரச்சாரம் செய்வேன் என்பது போல் பதில் கூறினார். எல்லா பிரச்சனைகளிலும் சாதிக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு தான் அவரை வழிநடத்தியது.

எடுத்துக்காட்டாக மது விலக்கு போராட்டத்தைக் குறிப்பிடலாம். மதுவிலக்கு போராட்டத்தில் இவ்வளவு தீவிரம் காட்ட வேண்டாம் என காந்தி கோரிக்கை விடுத்த போது கூட அதை மறுத்த பெரியார் ஈரோட்டிலிருக்கும் இரண்டு பெண்கள் தான் அதை முடிவு செய்ய வேண்டும் என்றார். ஆனால் ராஜாஜி மது விலக்கை கொண்டு வந்த போது அதை எதிர்த்தார் பெரியார். அதற்கு அவர் கூறிய காரணம், இப்போது மதுவிலக்கை கொண்டு வருவார்கள். பிறகு வருமானம் போதவில்லை என்று கல்விக் கூடங்களை மூடுவார்கள். நம் பிள்ளைகளின் படிப்பு கெட்டுப் போகும். நம் பிள்ளைகள் முன்னேற கல்வி அவசியம் எனவே, மதுவிலக்கை காரணம் காட்டி கல்விக் கூடங்களை இழக்க முடியாது என்றார். இதை எப்படி புரிந்து கொள்வீர்கள்?

திராவிட எதிர்ப்பு, பெரியார் எதிர்ப்பு, வந்தேறி என்று வார்த்தைகளை வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இப்போது பெரியாரை தமிழர்களுக்கு எதிரியாகக் காட்ட 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் எதிராகச் செயல்பட்டார் என்று காட்ட முனைகிறார்கள். 1937 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு பெரியார் மாறி விட்டாரா? இல்லை. இந்தித் திணிப்பை தொடர்ச்சியாக எதிர்த்து வந்திருக்கிறார் பெரியார்.

1952 ல் மத்திய அரசு நிறுவனங்களின் இந்தி எழுத்துகளை தார் பூசி அழிக்கும் போராட்டத்தை நடத்தினார். 1957 ல் அனைத்து நீதி மன்றங்களிலும் ஆங்கிலத்துக்குப் பதிலாக இந்தியே அலுவல் மொழியாக இருக்கும் எனும் அறிவிப்புக்கு எதிராக தேசியக் கொடி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடத்தினார். 1960 ல் ஆதித்தனாருடன் சேர்ந்து இந்திய வரைபடத்தை எரிக்கும் போராட்டத்தை நடத்தினார். இந்தி திணிப்பை எதிர்ப்பதில் சமரசம் கொண்டவராகவோ, சளைத்தவராகவோ பெரியார் இருந்ததில்லை. ஆனால் இவை ஏன் 65 போராட்டங்களில் எதிரொலிக்கவில்லை? இதில் தெளிவில்லை என்றாலும் இரண்டு காரணங்களை கூறலாம். முதலாவது, 1965 போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் மாணவர்கள். போராட்டத்தில் நூற்றுக் கணக்கான மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். இரண்டாவது, இந்த போராட்டத்தை திமுக தன்னுடைய ஓட்டரசியல் லாபத்துக்காக பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மாணவர்களின் போராட்டங்களை ஒடுக்கவும் முயன்றது. இந்த இரண்டு காரணங்களையும் விலக்கி வைத்து விட்டு பெரியாரின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்க முடியாது.

பெரியாரின் இந்த நிலைபாடு சரியானதா என்பதல்ல இங்கு முதன்மை. வேறு சிறப்பான நிலைப்பாட்டை பெரியார் எடுத்திருக்கலாம். அது அவர் சமூகம் குறித்து என்ன கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பதைப் பொருத்தது. ஆனால் அவரின் எதிரிகள் காரணங்களை விலக்கி விட்டு காரியத்தை மட்டும் அவருக்கு எதிராக முன்னிருத்துகிறார்கள். இதை ஏற்க முடியாது.

**************************************************

நண்பர் ராஜ்ரம்யா,

புரட்சிக்கும், சீர்திருத்தத்துக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் என்ன? இதைப் புரிந்து கொள்ள புரட்சி என்றால் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்வது இன்றியமையாதது. ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் நிலவில் இருக்கும் உற்பத்தி முறை தேக்கமடைந்து உற்பத்தி சக்திகளின் முன்னேற்றத்துக்கு தடையாக மாறும் போது மக்கள் திரண்டெழுந்து அந்த உற்பத்தி முறையை நீக்கி விட்டு புதிய உற்பத்தி முறையை ஏற்படுத்துவதற்குப் பெயர் தான் புரட்சி. ஒரு உற்பத்தி முறை சமூகத்தில் நிலவுகிறது என்றால் அதன் பொருள் அந்த உற்பத்தி முறையை பிரதிபலிக்கும் வர்க்கத்தின் மேலாண்மையில் ஒரு அரசு நிலவுகிறது என்பது தான். எனவே, புரட்சி என்பது இருக்கும் அரசுக்கு எதிராக மக்கள் நடத்தும் போராட்டம்.

இந்த நோக்கம் இல்லாமல், அதாவது உற்பத்தி முறையை மாற்றும் நோக்கில் இல்லாமல் உற்பத்தி முறையை தக்க வைக்கும் நோக்கிலோ, அல்லது வேறு நோக்கங்களிலோ, போராடும் மக்களை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக செய்யப்படும் மாறுதல்கள் சீர்திருத்தங்கள் ஆகின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக 1917 புரட்சிக்குப் பின் ரஷ்யா சோவியத் யூனியனாக பரிணமித்ததால் தொழிலாளர்களின் அரசாக இருந்து எட்டுமணி நேர வேலையை கொண்டுவந்தது. அனைவருக்கும் கல்வி வேலை வழங்கியது. இன்னும் பலவாறான மாறுதல்கள் உலகில் முதன்முறையாக செய்யப்பட்டன. இதனைக் கண்ட பல ஐரோப்பிய நாடுகள் தங்கள் நாடுகளில் தொழிலாளர் போராட்டங்கள் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக தொழிலாளர்களுக்கு அது போன்ற பல சலுகைகளை வழங்கின. இந்தியாவில் அமைக்கப்பட்ட ரேசன் கடைகள் கூட சோவியத் யூனியனைப் பார்த்து செய்யப்பட்ட மாறுதல் தான். சோவியத் யூனியனில் நடைபெற்றது புரட்சி. அனைப் பார்த்து பிற நாடுகள் செய்து கொண்டவை சீர்திருத்தங்கள்.

நுணுக்கமாகப் பார்த்தால் புரட்சியும் சீர்திருத்தமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான நோக்கங்களைக் கொண்டவை. எனவே, புரட்சியாளனும் சீர்திருத்தவாதியும் வேறு வேறானவர்கள். ஒரு புரட்சியாளன் அன்றைய சமூக நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு பொருத்தமான சீர்திருத்தத்தை கோரிக்கையாக வைக்கலாம். இதனால் அதன் புரட்சிகரத் தன்மை மாறி விடாது. ஆனால் ஒரு சீர்திருத்தவாதியிடமிருந்து உற்பத்திமுறை மாற்றம் குறித்த புரிதல் ஏற்படாமல் புரட்சி எண்ணங்கள் ஒருபோதும் ஏற்படாது.

எல்லாமே அரசு பற்றிய புரிதலில் தான் இருக்கிறது. அரசு எப்படி ஏற்பட்டது? அதன் வர்க்கத் தன்மை என்ன? அது எந்த வர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது? நாம் எந்த வர்க்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறோம்? போன்ற தெளிவு இல்லாத யாரும் புரட்சியாளனாக ஆகிவிட முடியாது. சீர்திருத்தல்வாதியாக ஆவதற்கு இந்த அடிப்படைகள் எதுவும் இல்லாமல் கொஞ்சம் மனிதாபிமானம் மட்டும் இருந்தாலே போதுமானது.

**************************************************

நண்பர் குமரன்,

உங்கள் கேள்விக்கான பதில் உலகப் போர்கள் ஏன் ஏற்பட்டன? என்பதில் இருக்கிறது. முதல் உலகப் போருக்கு ஆஸ்திரிய இளவரசன் பிரான்சிஸ் பெர்னாண்ட் இளவரசி இசபெல்லா ஆகியோர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதையும், இரண்டாம் உலகப் போருக்கு ஹிட்லரின் இனவெறியையும் காரணமாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால் இரண்டு உலகப் போர்களுமே உலகச் சந்தையை தங்களுக்குள் மறுபங்கீடு செய்ய தொழிற்துறையில் வளர்ந்த நாடுகள் மேற்கொண்ட போட்டியே காரணம் என்பது தான் உண்மை.

இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில் உலகை மறு பங்கீடு செய்யும் போட்டியில் தோல்வியைத் தழுவிய ஜப்பான், வெற்றி பெற்ற அமெரிக்காவின் பொருளியல் ஆதிக்கத்துக்குள் வந்தது. ஏற்கனவே தொழில்நுட்பத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைப் பெற்றிருந்த ஜப்பானின் தொழில்துறையில் அமெரிக்க அதிக முதலீடுகளைச் செய்தது.

காலனி நாடுகளைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்வது மூல வளங்களைச் சுரண்டவும் தன் உற்பத்திப் பொருட்களைச் சந்தைப் படுத்தவுமே. பெரிய அளவில் மூல வளங்கள் இல்லாத ஜப்பானில் தன் தொழில்நுட்பத்தையும், உழைப்பையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக ஜப்பானின் தரகு முதலாளிகளை வெகுவாக வளர்த்தது அமெரிக்கா.

மக்கள் எப்படி ஏற்றுக் கொண்டார்கள்? இந்தக் கேள்வியே பொருளற்றது. எந்த ஒரு நாட்டின் செயலும் மக்களால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. எல்லா நாட்டிலும் அரசைப் பிரதிபலிக்கும் வெகு சில முதலாளிகளே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கிறார்கள். இதற்கு ஜப்பான் விதிவிலக்கா என்ன?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மதபண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கலாமா?

வணக்கம் தோழர்

பொதுவுடமை வாதிகள் மத பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது சரியா ? தவறா ?

 திரு ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

Allocution

நண்பர் ராஜ் ரம்யா,

 

தவறு என்று ஒற்றைச் சொல்லில் கூறிவிட முடியும். ஏன் தவறு என்பதையும் சேர்த்தால் தான் அது முழுமையடையும். முதலில் மதம் என்பது என்ன? இயங்கியல் அடிப்படையில் அதன் கருத்துமுதல்வாத தன்மையை விவரிப்பது ஒரு வகை. அதை விட, மக்களிடம் மதத்தின் பாத்திரம் என்ன என்பதை உள்வாங்கிக் கொள்வது இன்றியமையாதது. மதம் மக்களுக்கு அபினியைப் போல போதை மயக்கத்தைக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் இதயமற்ற இந்த உலகின் கொடூரச் சுரண்டலுக்கு தற்காலிக இளைப்பாறலை, செயற்கையான ஆற்றுப்படுதலை செய்கிறது.

 

மக்கள் எந்த அடிப்படையில் மதங்களின் மீது பிடிமானம் கொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு வழிகளில் மதங்களின் மீதான பிடிமானம் நிலை கொண்டிருக்கிறது. ஒன்று, மரபு வழியிலான உறுதிப்பாடு. இரண்டு, எதிர்காலம் குறித்த பயம். இவற்றில் மரபு ரீதியிலான உறுதிப்பாடு பெரும்பாலும் மீளாய்வுக்கு உட்படுத்தாத அல்லது உட்படுத்த விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தில் மதம் எதுவும் தமக்கு செய்ய இயலாத நிலையில் இருக்கிறது என்பதை அறியாத அல்லது அறிய விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. இந்த இரண்டின் மீது தான் மதம் தனது பொய்யான இளைப்பாறுதலை மக்களுக்கு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

மதம் குறித்து, அல்லது மதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கும் மக்கள் குறித்து மார்க்சியம் என்ன பார்வையைக் கொண்டிருக்கிறது? மதம் என்பது அரசைப் பொருத்தவரை தனிமனித விவகாரம். ஆனால், கட்சியைப் பொருத்தவரை அது சமூகத்தில் நிலவும் முரண்பாடான பிரச்சனை. இந்த இரண்டு கருத்தின்படி தான் ஒரு பொதுவுடமைவாதி மதத்தை அணுக வேண்டும். அரசு தனிமனித எல்லையைத் தாண்டி மதத்தை ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ செய்யும் போது பொதுவுடமைவாதி அதில் தலையிட்டு அரசுக்கு எதிராக போராட வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக அண்மைய இரண்டு நிகழ்வுகளைப் பார்க்கலாம். ஒன்று அஞ்சலகங்களில் கங்கை நதிநீர் விற்பதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்படும் எனும் அரசின் அறிவிப்பு. இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை ஆதரிக்கும் அரசின் செயல்பாடு. இதை எதிர்க்க வேண்டும். இரண்டு, மதப் பரப்புரையாளர் ஜாகிர் நாயக் மீது அரசு எழுப்பும் நிர்ப்பந்தம். இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை எதிர்க்கும் அரசின் செயல்பாடு. ஜாகிர நாயக் போன்ற மத பரப்புரையாளர்கள் அறிவியலுக்கு எதிராக மக்களிடம் மூட நம்பிக்கையை வளர்க்கிறார்கள் எனும் அடிப்படையில் எதிர்க்கப்பட வேண்டியவர்களே என்றாலும் அரசின் நடவடிக்கை எதிர்க்கப்பட வேண்டும்.

 

கட்சியைப் பொருத்தவரை மதம் என்பது சமூகப் பிரச்சனை. மதம் ஒரு தனி மனித விவகாரம் என்று ஒரு பொதுவுடமைவாதி ஒதுங்கியிருக்க முடியாது. மதம் எனும் அந்த சமூகப் பிரச்சனையை எதிர்த்து போராட வேண்டியது ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமை. ஆனால் அது முதன்மையான சமூகக் கடமையல்ல. அதாவது, மதங்களுக்கு எதிராகப் போராடுவது என்பது வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு மேலானதல்ல, வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டதே.

 

சமூகவலைதளங்களைப் பொருத்தவரை சமூக ஆர்வலர்கள், முற்போக்காளர்கள் மதங்களுக்கு எதிரான பரப்புரைக்கு மிகுந்த முதன்மைத்தனம் கொடுக்கிறார்கள். இது தேவையற்றது. எவ்வாறென்றால், மதங்களின் மீதான பிடிப்பு மக்களுக்கு அற்றுப் போய்விட்டால் வேறு பிரச்சனைகளே இருக்காதா? ஆனால், மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் இல்லாதாகும் போது மதம் இற்றுப் போய் மக்களிடமிருந்து தானாகவே நீங்கி விடும். மக்களிடம் மதம் நீடித்திருப்பதற்கே மதத்திற்கு அற்பட்ட பிற பிரச்சனைகள் இருந்து கொண்டிருப்பதே காரணம். எனவே, அவைகளை தீர்ப்பதற்கான வார்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டுத் தான் மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் அமைய வேண்டும். பொதுவுடமைவாதியைப் பொருத்தவரை மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டம், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு இடையூறாக ஆகிவிடக் கூடாது என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

 

இந்த அடிப்படைகளை கைக் கொண்டு மதப் பண்டிகைகளைப் பார்த்தால், முதலில் அவை வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிரான அம்சங்களாக இருக்கின்றன. இரண்டாவதாக பண்டிகைகளின் தன்மையைப் பார்த்தால், பார்ப்பனிய மத பண்டிகைகள் உள்ளடக்கத்தில் பண்பாடு கலாச்சார ரீதியிலும், பொருளாதார சமூக ரீதியிலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரான உணர்வை கொண்டிருக்கிறது, பிற மதப் பண்டிகைகள் ஒப்பீட்டளவில் இந்த அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. மூன்றாவதாக எந்த மதப் பண்டிகை ஆனாலும் அது நுகர்வு வெறியோடு பின்னிப் பிணைந்ததாக இருக்கிறது.

 

மத பண்டிகைகளின் இந்த மூன்று அம்சங்களையும் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமையான மக்களின் மூடநம்பிக்கையை எதிர்க்கும் போராட்டங்களுக்கு எதிராக நிற்பதுடன், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கும் எதிர் வரிசையில் திடமாக நிற்கிறது. இப்படியான அடிப்படையிலிருக்கும் மதப் பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது என்பதன் பொருள் என்ன? அந்த அடிப்படைகளுக்கு ஏற்புரை வாசிப்பது என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும். இதை சாதாரண ஒரு முற்போக்குவாதி செய்ய முடியுமா? என்றால் ஒரு பொதுவுடமைவாதி இதை எப்படி செய்ய முடியும்?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியாரியத்துக்கும், அம்பேத்காரியத்துக்கும் எதிராக பெரியாரியமும், அம்பேத்காரியமும்

பெரியாரியம் , அம்பேத்கரியம் , மார்க்சியம்  கொஞ்சம் எளிமையா தெளிவு படுத்துங்க தோழர்.

திரு ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

caste

நண்பர் ராஜ் ரம்யா,

பெரியாரியம், அம்பேத்காரியம், மார்க்சியம் இவை மூன்றும் தனித்தனியான, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பே இல்லாத இயங்களல்ல. நோக்கங்களால் ஒன்றியவை. தனித்தனியாக குறிப்பிடப்பட்டாலும் இவைகளை இணைக்கும் மையச் சரடு தலித்தியம். அந்த வகையில் முன்னிரண்டைக் காட்டிலும் மார்க்சியம் முழுமையானது. பெரியாரியம், அம்பேத்காரியம் என்பவை தலித்தியம் எனும் சொல்லின் பின்னுள்ள அரசியல் தொழிற்பாடுகளால் தனித்தனியானதாக உயர்த்தப்படுபவை. இங்கு தலித்திய அரசியலைக் குறிப்பிடவில்லை, தலித்தியம் எனும் சொல்லின் பின்னாலுள்ள அரசியலைக் குறிப்பிடுகிறேன். பெரியாரியமும், அம்பேத்காரியமும் ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்கான அரசியலாக, அவர்களின் முன்னேற்றத்துக்கான வழியாக இருந்து கொண்டிருப்பவை. அதாவது, ஒடுக்கப்படும் மக்கள் எதன் அடிப்படையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்களோ அந்த தனிச் சிறப்பான அம்சத்தை – பார்ப்பனிய கொடுங்கோன்மையை – தகர்க்க அல்லது அது ஒடுக்கும் மக்களைப் பாதுகாக்க முனையும் இயங்கள். ஆனால் மார்க்சியம் இதற்கு அப்பாற்பட்டு மக்களை ஒடுக்கும் அனைத்து அம்சங்களையும் தகர்த்து மக்களை பாதுகாக்க பாடுபடும் இயம். இந்த அடிப்படையில் மார்க்சியம் முழுமையானது.

ஆனால் தலித்தியம் எனும் சொல்லின் அரசியலை முதன்மைப்படுத்துபவர்கள், ஆசியாவின் அல்லது இந்திய துணைக் கண்டத்தின் தனிச் சிறப்பான ஜாதியக் கட்டமைப்பை மார்க்சியம் சரியாக உள்வாங்கவில்லை எனவே, அம்பேத்காரியம், பெரியாரியம் ஆகியவை மார்க்சியத்துக்கு பதிலீடாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கிறார்கள். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் பெரியாரியம், அம்பேத்காரியம் ஆகியவை பெரியாரியத்துக்கும், அம்பேத்காரியத்துக்கும் எதிராக மார்க்சியத்துக்கு எதிரானவர்களால் உயர்த்திப் பிடிக்கப்படுகின்றன. மற்றப்படி மூன்றும் மக்களை அதன் அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுவிப்பதை நோக்கமாக கொண்டவை தான். வேறுபாடான அம்சம் மூன்றும் வேறுவேறான வழிமுறைகளைக் கொண்டவை.

அம்பேத்காரும், பெரியாரும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக தங்களின் வாழ்வைச் சந்தித்தார்கள், வாழ்நாளைச் செலவு செய்தார்கள். அம்பேத்கார் தன் அறிவுப் புலமையால் பார்ப்பனியத்தை வெற்றி கொள்வது குறித்து ஆலோசித்து வழிமுறைகளைக் கண்டடைந்தார். பெரியாரோ தன் கறாரான, யதார்த்தமான நடைமுறை வழிமுறைகள் மூலம் பார்பனியத்தை வேரறுத்துவிட போராடினார்.

அம்பேத்காரின் வழிமுறையைப் பார்த்தோமானால், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களே பல ஜாதிகளாக பிரிந்து முரண்பட்டுக் கிடைக்கிறார்கள். வெவ்வேறு படிநிலைகளைக் கொண்டிருக்கும் இந்திய ஜாதிய அமைப்பு முறையில் முதலில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை ஒன்றுபடுத்த வேண்டும், பின்னர் அவர்களையும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களையும் ஒன்றிணைக்க வேண்டும். இந்த ஒன்றுபடுத்தப்பட்ட பெரும்பான்மை மக்கள் திரள் தங்களுக்கான தனி அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு அதன் பலத்தில் பார்ப்பனியத்தை வெளியேற்றி அல்லது வெளியேறி அதனை தனிமைப்படுத்தி பலங்குன்றச் செய்ய வேண்டும். இதனைச் செயல்படுத்த அவர் பல உத்திகளைக் கையாண்டார்.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் இழி பிறவிகளல்ல அவர்களே மண்ணின் மைந்தர்கள் எனும் வரலாற்றுப் பெருமையை அவர்களுக்கு உணர்த்தினால், தங்களுக்குள் இருக்கும் பிரிவுகளை மறந்து ஒன்றுபடுவார்கள் எனக் கருதினார்.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் பிரிந்து கிடப்பதால் பொதுவான வாக்குரிமை அவர்களை சிறுபான்மையினராய் சிதறடித்து விடும். எனவே, அவர்களுக்கு இரட்டை வாக்குரிமை கிடைத்தால் அது அவர்களை ஒற்றுமைப்படுத்தும். மட்டுமல்லாது, பிறரால் புறக்கணிக்க முடியாத நிலை ஏற்படும் எனக் கருதினார்.

காங்கிரஸ் என்பது பார்ப்பனிய கூடாரமாய் இறுகிக் கிடக்கிறது. கங்கிரஸை மட்டுமே கைக் கொண்டிருப்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவாது. எனவே, காங்கிரசானாலும், வெள்ளை அரசானாலும் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான சலுகைகளையும் வாய்ப்புகளையும் பெற்று பயன்படுத்த வேண்டும் எனக் கருதினார்.

இந்த வழிகள் எதுவும் பலனிக்க முடியாத நிலை வந்தால் ஒட்டுமொத்தமாக இந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறுவதன் மூலம் பார்ப்பனியக் கொடுமைகளுக்கு தீர்வு காண முடியும் எனக் கருதினார். இது தான் அம்பேத்காரியம்.

பெரியாரியத்தை பார்த்தோமானால், பார்ப்பனியத்தை தாக்கி வீழ்த்துவதுதான் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை பாதுகாக்கும் ஒரே வழி என்பது தான் பெரியாரின் தீர்க்கம். இதற்காக கடும் போராட்டங்களை மேற்கொண்டார். பெரியாரின் கால்படாத இடமே இல்லை எனும் அளவுக்கு எல்லா இடங்களிலும் பிரச்சாரம் செய்தார். இதற்காக அவர் உழைப்பில் எல்லை வரை சென்றார், கடைசி மூச்சுவரை மேடைகளிலேயே கழித்தார். என்றாலும் சட்டரீதியான முயற்சிகளின் மூலம் மக்களிடமிருந்து பார்ப்பனியத்தை  விரட்டிவிட முடியும் எனக் கருதினார்.

ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் ஊரின் ஒதுக்குப் புறத்தில் தனியே வாழும் சேரி முறையை அகற்றி மக்கலோடு கலந்து வாழ வைக்க வேண்டும் குறிப்பாக அக்ரஹாரங்களில் குடியேற்ற வேண்டும் என்றார்.

ஒப்பீட்டளவில் தீண்டாமை நடைமுறை ஒழிக்கப்பட்ட கிராமங்களுக்கு தனிப்பட்ட கௌரவமும் பணப்பரிசுகளும் கொடுக்க வேண்டும். உயர் பதவிகளில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களை அமர்த்த வேண்டும் என்றார்.

சாதித்திமிரை வெளிக்காட்டும் அடையாளங்களைத் தடுக்க வேண்டும். பெயருக்குப் பின்னால் ஜாதியை குறிக்கும் சொல்லை இணைக்கைக் கூடாது. இவைகளை சட்டங்கள் மூலம் தடுக்க வேண்டும் என்றார்.

இனி செய்யப்படும் திருமணங்கள் அனைத்தும் கலப்பு மணமாகவே இருக்க வேண்டும் என சட்டமியற்றப்பட வேண்டும். மட்டுமல்லாது தன்னுடைய சொந்த ஜாதியிலேயே திருமணம் புரிவோருக்கு அரசு சலுகைகள் அனைத்தும் நிறுத்தப்பட வேண்டும். இது தான் பெரியாரியம்.

இருவருமே ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் நிலையை மாற்ற கடுமையாக உழைத்தார்கள் என்றாலும், இவர்களுக்கிடையேயான இன்னொரு முதன்மையான ஒற்றுமை என்னவென்றால் இருவருமே வர்க்கப் பார்வையை வெவ்வேறு அளவுகளில் நிராகரித்தார்கள்.

இந்தியத் துணைக் கண்டத்திலிருக்கும் சாதிய கட்டமைப்பு எவ்வாறு தோன்றியது? உலகம் முழுவதிலும் உற்பத்திக் கருவிகளின் வளர்ச்சியில் தோன்றிய வேலைப் பிரிவினை பொருளாதார அடிப்படையில் ஊன்றி நின்றதால், உற்பத்திமுறை வளர்சியுற்று மாறிச் சென்ற காலகட்டங்களில் பலங்குன்றி வேலைப் பிரிவினையாக மட்டுமே எஞ்சி நிற்கிறது. ஆனால், இதே வேலைப் பிரிவினை இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் பொருளாதார அடிப்படையைத் தாண்டி அடிக்கட்டுமானத்தோடு பிணைக்கப்பட்டதால் தொடர்ந்து நீடித்துக் கொண்டிருப்பதோடு கொடுமையான, பசப்பலான வடிவங்களையும் எடுத்திருக்கிறது. இது தான் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் சாதிய படிநிலையாக இருக்கிறது.

அம்பேத்காரும் பெரியாரும் கண்டடைந்த வழிமுறைகளால் எந்தப் பலனும் ஏற்படவில்லை என முழுமையாக மறுத்து விட முடியாது. ஆனால் அவர்கள் கண்ட கனவு சாத்தியமாவதற்கான ஏற்பாடு அந்த வழிமுறைகளில் எந்த அளவுக்கு இருக்கிறது? வர்க்கப் பார்வையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு சமைக்கும் எந்தத் தீர்வும் முழுமையாக அதன் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற போதுமானதாக இருக்காது.

மார்க்சியம் இதை எப்படிப் பார்க்கிறது? மக்கள் வர்க்கமாய் ஒன்றிணைவது தான் சாதிப்படிநிலை ஆதிக்கத்தை முழுமையாக ஒழிக்கும் என்கிறது. அடிப்படையில் அனைத்துப் பிரிவினைகளும் உழைப்புச் சுரண்டலுக்கானது தான். வாய்ப்புகளும், வசதிகளும் சமமாக இல்லாமல் ஏற்றத்தாழ்வாய் இருக்கும் சமூகத்தில், எதிர்காலம் குறித்த அச்சம் நிரந்தரமாக்கப்பட்டுள்ள சமூகத்தில், தங்கள் விடுதலைக்கு எதிரான அம்சங்கள் அனைத்தும் பண்பாட்டுத் தளங்களில் திணிக்கப்பட்டிருக்கும் சமூகத்தில் அம்பேத்காரியம், பெரியாரியம் போன்ற சீர்திருத்தங்கள் ஒரு எல்லைக்குமேல் பலனளிக்காது. இதுவரை ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாக அரசு அதிகாரம் அமைய வேண்டும். கலாச்சாரம் பண்பாடு உள்ளிட்ட அனைத்தும் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மேலாதிக்கம் நிருவப்பட வேண்டும். அதுவரை சாதிப் படிநிலை ஆதிக்கத்தை பார்ப்பனீயத்தை ஒழிக்க முடியாது. இது தான் மார்க்சியம்.

உங்களுக்கான பதில் கிடைத்திருக்கும் என எண்ணுகிறேன். முதலில் வேறு வடிவில் உங்களுக்கான பதிலை எழுதியிருந்தேன். ஆனால் அது உங்களின் கேள்விக்கான பதிலாக இருந்தாலும், உங்கள் கேள்வியின் நோக்கத்துக்கான பதிலாக இருக்காது என எண்னினேன். அதனால் அதை மாற்றியமைத்து வெளியடலாம் என எண்ணியதால் தாமதமாகி விட்டது. தாமதத்துக்கு வருந்துகிறேன்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அதிமுக வெற்றி மக்கள் முடிவா?

பாராளுமன்ற முறை, ஜனநாயகம், ஓட்டுக் கட்சிகள் போன்ற விமர்சனங்களையும், யார் வென்றாலும் தோற்கப் போவது மக்கள் தான் போன்ற பொதுமைகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சொல்லுங்கள். கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால அதிமுகவின் ஆட்சியை மக்கள் அமைதியாக அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 திரு. மணி கேள்வி பதில் பகுதியில்

ele2016

நண்பர் மணி,

பாராளுமன்ற முறை மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், தோற்கப் போவது மக்கள் தாம் என்பதெல்லாம் நாங்கள் கூறுபவை என்பதைத் தாண்டி அவை சமூகத்தில் நிலவும் யதார்த்தம் என்பதே உண்மை.

அதிமுக வெற்றி என்பது மக்கள் அதன் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியின் அங்கீகரிப்பா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அதிமுகவின் கொடுங் கொட்டங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய புதிய எல்லைகளை தொட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் புதிய எல்லைகளைத் தொடும். இதனால் பல லட்சம் மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதை தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள் மீண்டும் எப்படி அதிமுகவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பது முக்கியமான கேள்வி.

முதலில், தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்விகளை மக்களின் எதிரொலிப்பாக பார்ப்பது தவறான கண்ணோட்டம். ஏனென்றால் மக்களின் எண்ணம் முடிவுகளாக வருவதில்லை. தேர்தலில் பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மை முறை இரண்டு கட்சிகள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில் மட்டும் தான் பொருத்தமாக இருக்கும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் என்றால் யார் அதிக ஆதரவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் வருமே அன்றி பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவு என்பதாக இருக்காது. இந்த தேர்தலில் வாக்களித்தவர்களில் 41 விழுக்காட்டை மட்டுமே அதிமுக பெற்றுள்ளது. 59 விழுக்காடு எதிரான மனோநிலை தான். இன்னும் வாக்களிக்காத 30 விழுக்காடு மக்களின் மனோநிலையையும் சேர்த்தால் இந்த வெற்றி அதிமுகவுக்கான மக்கள் ஆதரவல்ல என்பதே உண்மையாக இருக்க முடியும். அதிமுக மட்டுமல்ல, திமுக வென்றிருந்தாலும் இது தான் நிலை.

இரண்டாவது, இந்த தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகள். மூன்றாவது அணி என்பது தமிழக தேர்தலுக்கு புதியதல்ல என்றாலும், இந்த முறை தமிழக தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்ட அணிகள் திட்டமிட்ட ஒரு நோக்கத்தை முன்னோக்கியே அமைந்திருந்தன. கட்சிகள் பிரிந்து நிற்பது குறிப்பாக மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுக நலனுக்காகவே என்பது முன்பே  பலராலும் கூறப்பட்டது தான் என்றாலும் இப்போது அது வெட்ட வெளிச்சமாகி இருக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் அதிமுகவுக்கு எதிராக பொது ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஓட்டுகள் அதிமுகவுக்கு எதிராகவும், திமுகவுக்கு ஆதரவாகவும் சென்று விடக் கூடாது என்னும் தெளிவான திட்டமிடலுடன் முன்னகர்த்திச் செல்லப்பட்ட உத்திகள் தான் இந்த வெற்றிக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது, அரசிலிருந்து ஊடகங்கள் வரை அனைத்து துறைகளும் அதிமுக குறித்த எந்த தப்பெண்ணங்களும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முழு மூச்சாக இருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்களை எடுத்துக் கொண்டால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அப்பட்டமாக, அம்மணமாக அதிமுக ஆதரவு நிலையை மேற்கொண்டன. நீதித்துறை அப்பட்டமாக ஜெயாவுக்கு ஆதரவாக வாதாடியது. தேதல் கமிசன் அன்புநாதன், 570 கோடி விவகாரங்களில் நடந்து கொண்ட முறைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? மத்திய அரசும், அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் முழுமையாக அதிமுகவுக்கு உடன்பட்டிருந்தார்கள்.

நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இங்கே ஜனநாயகமாக காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்தல் முறைமைகளுக்கு, ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை எப்போதோ மாறிவிட்டது. மக்களோடு தொடர்பே இல்லாத ஒரு தேர்தல் முறை தான் இங்கே நிலை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்சியானாலும் சுவரொட்டி ஒட்டுவது, பரப்புரை செய்வது போன்றவற்றுக்கு தன் கட்சித் தொண்டனை பயன்படுத்தாமல் நிறுவனங்களின் மூலம் ஆளமர்த்தினார்களோ அப்போதே விலகத் தொடங்கிய மக்களுடனான தொடர்பு இன்று அதன் எல்லையில் மக்களுடன் தொடர்பே இல்லாத தேர்தல் முறையாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இதைத்தான் இந்த தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகிறதே தவிர நீங்கள் கூறுவது போன்ற எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சுவனப்பிரியன் – தலையை மண்ணுக்குள் புகுத்தி இருட்டெனக் கூறும் நெருப்புக்கோழி

God exist or not

மதவாதி என்பதற்கான இலக்கணத்தை கொஞ்சமும் விட்டு விலகாமல் கடைப்பிடிக்கிறார் சுவனப்பிரியன். விசயத்தை குழப்புவது, தெளிவாகத் தெரியும் உண்மைகளை மறுப்பது, சுற்றி வளைப்பது, எது பேசுபொருளோ அதைத் தவிர மற்றெல்லாவற்றையும் பேசுவது, யதார்த்தத்தை பரிசீலிக்காமல் தான் சொல்வது மட்டுமே சரி என குருட்டுத்தனமாக வாதிடுவது இவைகளெல்லாம் மதிவாதியின் இலக்கணம். இவை அனைத்தும் சுவனப்பிரியனிடம் ஒருங்கே குடி கொண்டிருக்கின்றன. இந்த உலகம் எப்படி இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது? சூழலில் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன? மனிதன் எங்கணம் எதனால் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்? அதிலிருந்து மீள்வதற்கு அவர்கள் என்னென்ன வழிமுறைகளைக் கையாள்கிறார்கள்? இது போன்ற எந்தக் கேள்விகளும் ஆய்வுகளும் சிந்தனைகளும் பதிவர் சுவனப்பிரியனிடம் இல்லை. நெருப்புக்கோழி தனக்கு ஓர் ஆபத்து என்று கருதினால் பாலை மணலில் தலையை புதைத்துக் கொண்டு தானே மறைந்து விட்டதாய் கற்பனை செய்து கொள்ளுமாம். அதுபோல தன் மதத்தில் தலையை புதைத்துக் கொண்டு அனைத்துமே அப்படி இருப்பதாக கற்பனை செய்து கொள்கிறார்.

 

இங்கு பிரச்சனை என்ன? சுவனப்பிரியன் தன்னுடைய மதத்தை பரப்புரை செய்து பலப்பல பதிவுகளை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அது குறித்து கவனம் கொள்ள எதுவுமில்லை. அப்படியான ஒரு பதிவை மணி என்பவர் என்னுடைய கவனத்துக்கு கொண்டு வந்து “இது ஏற்றுக் கொள்ளும்படி இருக்கிறது உங்கள் கருத்து என்ன?” என்று கேட்கிறார். இதனால் அந்தப் பதிவில் கவனம் கொள்ள நேர்ந்தது. அப்படி என்ன இருந்தது அந்தப்பதிவில்?

 

நாத்திகர்களுக்கு நரகம் என்பது சரியா? எனும் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டு பதில் கூறுகிறார். அதில் நேரடியாக பதில் கூறாமல் ஒரு உதாரணம் கூறி அதையே பதிலாக முன்வைக்கிறார். இதை மறுத்து நேரடியாகவும், சுவனப்பிரியன் கூறிய உதாரணம் வழியாகவும் எடுத்துக்கொண்டு அவர் எழுதியது தவறு என்பதை விளக்கி “கள்ள உறவுக்குள் ஒழியும் கடவுள்” எனும் தலைப்பில் பதிவொன்றை எழுதினேன். இதை நண்பர் மணி பதிவர் சுவனப்பிரியனிடம் எடுத்துச் சொல்கிறார். இதற்கு பதிவர் சுவனப்பிரியன் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? ஒன்று, அதை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டிருக்கலாம். இரண்டு, அதற்கு முறையாக மறுத்து பதிலெழுதியிருக்கலாம். ஆனால் பதிவர் சுவனப்பிரியன் என்னுடைய பதில் வழவழா, கொளகொளா என்றிருப்பதாக குறிப்பிடுகிறார். இதற்கு நான் அவரிடம் விளக்கம் கேட்டேன், என்னுடைய பதில் எந்த விதத்தில் வழவழா கொளகொளா என்றிருக்கிறது என்பதை விளக்குங்கள் என்று? இதற்கும் அவர் பதிலெழுதவில்லை. மாறாக நேரடியாக விவாதிக்க வந்தால் செலவை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன் என்றார். அதாவது, நாத்திகர்களுக்கு நரகம் சரியே என அவர் எழுதியது குறித்தல்ல. பொதுவாக கடவுள் குறித்து ஏற்கனவே பலமுறை எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதால் பதில் எழுதுவதை விட எழுத்து விவாதமாக செய்யலாம் என நான் அழைப்பு விடுத்ததற்கு மறு மொழியாக நேரடியாக வாருங்கள் என்று கூறினாரே தவிர எந்த பதிவு குறித்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறோமோ அது குறித்து எதுவும் எழுதவில்லை. மீண்டும் நான் அவருக்கு இதை நினைவுபடுத்துகிறேன். நேரடி விவாதமா எழுத்து விவாதமா என்பது இங்கு பொருட்டல்ல. எழுதப்பட்ட பதிவுக்கும் மறுப்புக்கும் உங்கள் பதில் என்ன என்பதே மையமான பிரச்சனை என்றேன். இப்போது மீண்டும் பதிவர் சுவனப்பிரியன் எதையெல்லாமோ சுற்றிவளைத்து பேசுகிறாரே தவிர அந்த பதிவு குறித்து எதுவும் பேச பிடிவாதமாக மறுக்கிறார். ஏன் இப்படி இருக்க வேண்டும்? தனக்கு பதில் தெரியாது என்றோ, தன்னால் பதில் சொல்ல முடியாது என்றோ சொல்லுவதில் அவருக்கு என்ன பிரச்சனை. இதைத்தான் வறட்டுப் பிடிவாதம் என்பது. என்ன கூறப்பட்டிருக்கிறது என்பதை கொஞ்சமும் பரிசீலிக்காமல் கூறியதை மறைக்க வேறொன்று அதை மறைக்க இன்னொன்று என்று கூறிக் கொண்டிருப்பது என்ன விதமான மனநோய்?

 

மீண்டும் ஒன்றை தெளிவுபடுத்து விடுகிறேன். பதிவர் சுவனப்பிரியன் எடுத்து வைக்கும் எதையும் பரிசீலித்து சரி என்றால் ஏற்பதற்கும் தவறு என்றால் மறுப்பதற்கும் எப்போதுமே நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன். இது என்னுடைய நேர்மை. இதுபோன்ற நேர்மையை காட்ட பதிவர் சுவனப்பிரியன் ஆயத்தமாக இருக்கிறாரா? என்பதே என் முதல் கேள்வி. அவ்வாறில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஏதேதோ பேசி சுற்றிச் சுற்றி வந்தால் மன்னிக்கவும் எனக்கு வேறு வேலைகள் இருக்கின்றன. அவருக்கும் தொழுவது துஆ கேட்பது என்று ஏராளமான வேலைகள் இருக்கும். இருவரின் நேரமும் வீணாகாமல் இருப்பதற்கு அதுவே வழி. இனி அவர் எழுதியிருப்பதற்குள் செல்லலாம்.

 

பதிவர் சுவனப்பிரியன் தொடக்கத்திலிலேயே, பொய்யிலிருந்தும் காரியவாத முன்முடிவிலிருந்தும் தொடங்குகிறார்.  \\\நாத்திகர்களுக்கு விவாதம் ஒரு பொழுது போக்கு/// இது காரியவாத முன்முடிவு. \\\எதையுமே நம்பாத ஒருவன்/// இது பொய், நாத்திகவாதிகள் கடவுளின் இருப்பத்தான் நம்ப மறுக்கிறார்களே தவிர தம் வாழ்வில் பலதை நம்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். உலகில் அறிஞர்கள் பலரும் கேள்வி கேட்பதையை அறிதலுக்கான முதல்படி என்றுதான் கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் மதவாதிகளுக்கு மட்டுமே கேள்விகள் பிடிப்பதில்லை. ஏனென்றால் கேள்விகள் அவர்களின் மதவாதத்தை சிக்கலுக்கு உள்ளாக்குகின்றன. அவர்களின் மதவாதமோ வெற்று நம்பிக்கைகளின் மேல், மூடநம்பிக்கைகளின் மேல் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தங்களை பரிசீலிக்கக் கோரும் எதனையும் அவர்கள் விரும்புவதில்லை. பதிவர் சுவனப்பிரியன் என்னுடைய மறுப்பு நேரடியாக பதில் கூறாமல் சுற்றிச்சுற்றி வருவதும் அதனால் தான். மீண்டும் நான் கூறுகிறேன். முடிவை எட்ட வேண்டும் என்றால் அங்கு நேர்மை இருக்க வேண்டும், பரிசீலனை இருக்க வேண்டும். பரிசீலனையும், நேர்மையும் இல்லாத விவாதம் நேரத்தை வீணாக்கத்தான் செய்யும். என்னிடம் அந்த நேர்மையும் பரிசீலனையும் இருக்கிறது. பதிவர் சுவனப்பிரியனுக்கு அவை இருக்கின்றவா என்பதே இவ்விவாதத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும். மற்றதெல்லாம் வீண் தான். அதேநேரம் யார் நேரத்தை வீணாக்க முயல்கிறார்கள் என்பதையும் இது காட்டிக் கொடுத்துவிடும்.

 

\\\அவர் என்னிடம் கேட்க நினைக்கும் கேள்விகளுக்கான பதில் அவரது தளத்திலும் எனது தளத்திலும் பலமுறை கொடுத்தவைகளே! அதனை திரும்பவும் தோண்ட நான் விரும்பவில்லை/// நான் கேட்க விரும்பிய அல்லது நான் ஏற்கனவே காட்ட கேள்வி எதற்கும் பதிவர் சுவனப்பிரியனிடம் பதில் இல்லை. இருந்தால் தாராளமாக எடுத்துக் காட்டலாம். முன்னர் எனக்கும் பதிவர் சுவனப்பிரியனுக்கும் இடையான பதிவுப் பரிமாற்றங்கள் தொடர்பான சுட்டி முந்திய பதிவிலேயே கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதிலிருக்கும் எதற்காவது பதில் எழுதி இருப்பாரானால் பதிவர் சுவனப்பிரியன் சுட்டிக் காட்டட்டும். கவனிக்காமல் இருந்ததற்காக வருத்தம் தெரிவித்துவிட்டு, அவருடைய பதிவு சரி என்றால் ஏற்றுக் கொள்வதற்கும், தவறு என்றால் விளக்கமாக அதை மறுப்பதற்கும் நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேன். சுட்டிக்காட்ட பதிவர் சுவனப்பிரியன் ஆயத்தமாக இருக்கிறாரா என்பதை தெரிவிக்கட்டும். மாறாக இப்படி பொதுமைப்படுத்திக் கூறுவது தங்கள் உள்ளீட்டை மறைக்கும் ஓர் உத்தி என்றே நான் கருதுகிறேன்.

 

அடுத்த பத்தியில், கம்யூனிசம் சாதிக்காததை இஸ்லாம் சாதித்திருப்பதாக கூறுகிறார். என்ன சாதித்திருக்கிறது என்பதை கூற முன்வந்தால், எது சாதனை? எது வேதனை? என அதை விரிவாக அலசலாம். என்றாலும் அதற்காக ஓர் ஒப்பீட்டை அவர் பயன்படுத்தியிருக்கிறார், \\\கம்யூனிஷம் வீழ்ந்து அந்த நாடுகளில் இஸ்லாம் மறுமலர்சி பெற்று வருவதை தினமும் பார்கிறோம்/// கம்யூனிசம் அந்த நாடுகளில் வீழ்ந்து என்பதில் அவர் குறிப்பிடுவது என்ன? இதை நாம் பலமுறை கேள்களாக எழுப்பியிருக்கிறோம். பதில் கூற முடியாதவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இதை எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதை பதிவர் சுவனப்பிரியன் விரிவாக விவாதிக்க முன்வந்தால் எது வீழ்ந்திருக்கிறது எது எழுந்திருக்கிறது என்பது தூலமாக எடுத்துக்காட்டலாம்.

 

நம்முடைய சிந்தனையை இப்பேரண்டத்தில் உலவவிட வேண்டும் என்கிறார் பதிவர் சுவனப்பிரியன். அப்படி உலவ விட்டால் அது கடவுள் இல்லை எனும் முடிவுக்குத்தான் நம்மை இட்டுச் செல்லுமேயல்லாது கடவுள் இருக்கிறார் எனும் முடிவுக்கல்ல. மற்றப்படி குரானுக்குள் அறிவியல். ஓதத்தெரியாத உம்மிநபி என்பதெல்லாம் மதவாதப் பூச்சாண்டிகள். பதிவர் சுவனப்பிரியன் முன்வந்தால் அந்தப் பூச்சாண்டிகளை பிரித்து, அலசி, காயப் போடலாம். பதிவர் சுவனப்பிரியனுக்கு வசதி எப்படி? இதில் அவர் பயன்படுத்தியிருக்கும் வாசகங்களைப் பாருங்கள். \\\இன்றைய அறிவியல் கண்டு பிடிப்புகளுக்கும் இறை வேதமான குர்ஆனுக்கும் எந்த வித்தியாசத்தையும் என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. இது இறை வேதம்தான் என்பதற்கு இதை விட ஒரு சாட்சி நமக்கு தேவையில்லை/// அதாவது அறிவியலுக்கும் வேதத்துக்குமான வித்தியாசத்தை அவரால் பார்க்க முடியவில்லையாம், அதனால் நமக்கு சாட்சி தேவையில்லையாம். வார்த்தைகளுக்குள் ஒழிந்து கொள்வது என்பது இதைத்தானா?

 

மதமும் வேதமும் பரவிவருகிறது என்பது எல்லா வண்ண மதவாதிகளும் கூறுவது தான். இது குறை உண்மை. பொய்யைவிட குறை உண்மைகள் ஆபத்தானவை. இஸ்லாம் பாரவுகிறது என்று இஸ்லாமியர்கள் கூறுகிறார்கள். கிருஸ்தவம் பரவுகிறது என்று கிருஸ்துவர்கள் கூறுகிறார்கள். அவர்களுடைய வலைதலங்களை பார்வையிடுங்கள். பார்ப்பனிய மதமும் கூட எங்கள் கலாச்சாரத்தில் இணைகிறார்கள் என்று அவ்வப்போது கரடி விடுகிறது. இவை எல்லாவற்றையும் விட கம்யூனிசத்திற்கான ஆதரவு விரிகிறது என்று முதலாளித்துவ அறிஞர்களே கூறுகிறார்கள். அது மட்டுமா? கொலை கொள்ளை வன்புணர்வு நடத்தும் ஆணாதிக்க மிருகங்களும் கூடிக் கொண்டே போகிறார்கள் என்று நாளிதழ்களிலிருந்து அறிய முடிகிறது. இது மட்டும் தானா? தாயிப் நகரில் சாக்கடைக்குள் நூற்றுக்கணக்கான குரான்கள் வீசப்பட்டுக் கிடந்தன? இவைகளுக்கெல்லாம் காரணம் என்ன? மதவாதிகளால் இதற்கு பதில் கூற முடியாது. வேண்டுமானால் பதிவர் சுவனப்பிரியன் கூட இதற்கான பதிலை கூறிப் பார்க்கட்டும். மார்க்க்சியத்தில் மட்டுமே இதற்கு சரியான பதில் இருக்கிறது. ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டல் மக்களை வாழ வழியில்லாமல் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் வாழ்வாதாரங்கள் பறிபோவதால் எதிர்காலம் குறித்த பயம் வருகிறது. அதனால் அவரவர் வழிகளில் அவரவர் நம்பிக்கையை அதிகப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். இது தான் மதம் மீதான ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்கும், மதம் மாறுவதற்கும், அராஜகம் செய்வதற்கும் சரியான வழியான புரட்சிகர மார்க்சியம் பக்கம் வருவதற்கும் வழிசமைக்கிறது. இதை அவரவர் மதம் சார்ந்து விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வது அவரவர்களின் போதாமையைக் காட்டுமேயல்லாது, அறிவு விலாசத்தைக் காட்டாது.

 

இத்தனை ஆண்டுகள் எழுதியும் ஒருவரைக் கூட மாற்ற முடியவில்லை. மனைவியைக் கூட மாற்ற முடியவில்லை என்றெல்லாம் தேவையில்லாமல் கதை சொல்லி இருக்கிறார் பதிவர் சுவனப்பிரியன். இதெல்லாம் அறியாமையின் வெளிப்பாடு. ஒருவரின் மதத்தை மாற்றி அவரை நாத்திகராக்குவது என்னுடைய வேலையே இல்லை. ஆனால் சமூக, அரசியல் நிலைபாடுகளில் புரிதலை ஏற்படுத்தி வாழ்வின் சரியான திசையை காட்டுவதன் மூலம் மதம் உட்பட அனைத்துவித சுரண்டல் தனங்களை எதிர்த்து போராட வைக்கிறோம். இதில் தான் தனியொருவருக்கு மட்டுமல்ல சமூகத்துக்கான வாழ்வே இருக்கிறது. அப்படி எத்தனையோ இளைஞர்கள் பக்குவப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து பக்குவப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பன்றிக்குப் பிறந்தது பன்றிக் குட்டி என்பது போல முஸ்லீமுக்கு பிறந்தவன் முஸ்லீம் என்பது போல் கம்யூனிஸ்டுக்கு பிறந்தவன் கம்யூனிஸ்ட் என்று எங்களால் கணக்கு வைத்துக் கொள்ள முடியாது. என்னுடைய மனைவி குறித்து பதிவர் சுவனப்பிரியன் தானாக கற்பனை செய்து கொண்டாரா? இல்லை யாரிடமேனும் கேட்டாரா? என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் என் குடும்பத்திலுள்ளவர்கள் இஸ்லாத்தையும், குரானையும் காறித் துப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது பதிவர் சுவனப்பிரியனுக்கு தகவல் கொடுத்தவருக்கு தெரியவில்லை என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள முடியும்.

 

எல்லாம் முடிந்த பிறகும் மதவாதிகள் கடைசியாக நீட்டி முழங்கும் விசயம் ஒன்று இருக்கிறது. மதத்தை நம்புபவர்கள் இவ்வுலக வாழ்வில் செழுமையாக வாழ்கிறார்கள். கடவுள் இல்லை என்றாலும்கூட அவர்களுக்கு இழப்பு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் இருந்துவிட்டாலோ நாத்திகர்கள் நட்டமடைந்தவர்கள் ஆவார்கள் என்பது தான் அந்த கடைசி விசயம். மனிதர்கள் இந்த பூமியில் வாழ்வதைத்தவிர வேறொரு வாழ்க்கை அவர்களுக்கு இல்லை. இந்த உலகில் இருக்கும் வரை யாரும் யாரையும் எந்த விதத்திலும் சுரண்டக் கூடாது. அப்படி சுரண்டினால் அதை அனுமதிக்க முடியாது. அதற்கு எதிராக போராடுவேன் என்று வாழும் வாழ்க்கையே சரியான வாழ்க்கை. இந்த அடிப்படையில் வாழாத எவரும் சரியான வாழ்க்கை வாழ்ததாக கூறிக் கொள்ள முடியாது. பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இருப்பதை வாழ்க்கை என்று அறுதியிட முடியாது. அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் இருப்பதில் அல்ல, வாழ்வதிலேயே இருக்கிறது வாழ்க்கை. ஒருவன் மதநம்பிக்கையாளனாக செல்வ வளங்களுடன் வாழ்ந்து மரிக்கிறான் என்று கொள்வோம். மரணத்தின் பிறகான வாழ்தல் ஒன்றில்லை என்றானால், இருக்கும் ஒரே வாழ்க்கையையும் அவன் வீணடித்தவனாவான். பிறந்தது முதல் இறப்பது வரை எதை அடிப்படையாய் வைத்து எல்லா முடிவுகளையும் ஒருவன் எடுக்கிறானோ அந்த ஒன்று கற்பனை, அப்படி ஒன்று இல்லை என்றாவது இருந்த ஒரு வாழ்வை மூடநம்பிக்கையால் வீணடித்து விட்டான் என்றாகாதா? இது அவனுக்கு நட்டம் இல்லையா? ஒருவேளை கடவுள் இருந்து நியாயத் தீர்ப்பு நாளில் கடவுள் முன் தோன்றினால் அவனை சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கி, “ஏனடா நீ பொம்மையைப் போல் விளையாடியதற்கு எனக்கெதற்குடா தண்டனை” என்று கேள்வி எழுப்புவான் ஒரு புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட். அதற்கான நெஞ்சுரமும், நேர்மைத் திறமும் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்டுகளிடம் மட்டுமே இருக்கும். ஏனென்றால் பூமியிலும் அவர்கள் அவ்வாறே வாழ்ந்திருக்கின்றனர். எனவே, மதவாத வறட்டுக் கற்பனைக் கதைகளெல்லாம் எடுபடாது.

 

பூமி இருக்கும் வரை எந்த ஒரு முஸ்லீமையும் மாற்ற முடியாது என்று எழுதி வைத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறார் பதிவர் சுவனப்பிரியன். பூமி இருக்கும் வரை என்றெல்லாம் இழுக்க வேண்டாம். பதிவர் சுவனப்பிரியன் ஒரே ஒரு வாக்குறுதி மட்டும் தரட்டும், “கூறப்படும் விசயங்களை பரிசீலனையுடன் பார்த்து சரியாக இருந்தால் ஏற்றுக் கொள்வேன், தவறாக இருந்தால் விட்டுவிலகுவேன்” என்ற ஒரே ஒரு உறுதிமொழியை மட்டும் என்னிடன் தரட்டும். பதிவர் சுவனப்பிரியனை நான் கம்யூனிஸ்டாக மாற்றிக் காட்டுகிறேன். இது சவால். ஏற்றுக் கொள்ளும் துணிவு இருக்கிறதா பதிவர் சுவனப்பிரியனிடம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கள்ள உறவுக்குள் ஒழியும் கடவுள்

God-does-not-exist

நேற்று கேள்வி பதில் பகுதியில் மணி எனும் நண்பர் கேள்வி ஒன்றை கேட்டிருந்தார். அதற்கான பதில் சற்று நீளமாக வந்து விட்டதால், பதிவாக இட்டுவிட்டேன். பொருத்தருள்க.

 

நண்பரே,

 

சுவனப்பிரியன் என்பவர் நாத்திகர்களுக்கு நரக தண்டனை கொடுப்பது சரியானது தான் என்று கூறுகிறார். மனைவி எல்லோருக்கும் எல்லாப் பணிவிடைகளையும் சரியாகச் செய்து நல்ல பெயர் எடுத்து இருந்தாலும் பக்கத்து வீட்டு ஆடவருடன் உடலுறவு வைத்ததை எப்படி ஒரு கணவனால் ஏற்க முடியும்? அதேபோல் நாத்திகன் பல நல்லவைகளைச் செய்தாலும் கடவுளை ஏற்றுக் கொள்ளாததால் அவன் செய்த நல்லவைகள் பலனில்லாமல் போகும் என்கிறார். ஏற்றுக் கொள்ளும்படிதான் இருக்கிறது. இதற்கு உங்கள் பதில் என்ன?

 

அந்த பதிவை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும் நன்மை செய்யும் நாத்திகர்களுக்கு சொர்க்கம் கிடையாதா?

நண்பர் மணி,

 

இது போன்று பதில் கூறுபவர்களிடம் நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் இவர்கள் சிந்தனையை மழுங்கடிக்கச் செய்யும் உத்தியைக் கையாள்கிறார்கள். சில நேரங்களில் உதாரணங்கள் உண்மைகளை புரியவைக்க உதவும். ஆனால் அவை ஒருபோதும் உண்மைகள் ஆகிவிடுவதில்லை.

 

நாத்திகர்கள் நல்ல செயல்களை செய்து யாருக்கும் இன்னல்கள் செய்யாதிருக்கும்போது அவர்களை நரகில் இடுவது சரியா? இது நேரடியான கேள்வி. இதற்கு நேரடியான பதிலைக் கூறுவது தான் பொருத்தமானது.  இதை நாம் இப்படி பார்க்கலாம். மனிதர்கள் குறித்த கடவுளின் நோக்கம் என்ன? மனிதன் நல்லவனாக, சரியானவனாக, நேர்மையானவனாக இருப்பதா? அல்லது தன்னை வணங்குபவனாக இருப்பதா? தன்னை வணங்குபவனாக மனிதன் இருப்பதே கடவுளுக்கு முதன்மையானது. அதற்கு அடுத்ததாகத்தான் அந்த கடவுள் கூறும் வாழ்வியல் விழுமியங்களுக்கு ஒத்ததாக வாழ்வது. இந்த இரண்டாவது அம்சத்தில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் நல்லவனாக இருப்பது என்பதன் பொருள் கடவுள் கூறியபடி வாழ்வது தானே தவிர சமூக மதிப்பின்படி நல்லவனாக வாழ்வதல்ல. இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால் சொர்க்கம் என்பது கடவுளை வணங்கி, கடவுளுக்கு விருப்பமான முறையில் வாழ்வது மட்டுமே, இவ்வாறில்லாமல் வாழ்பவர்களுக்கு நரகம் தவிர வேறில்லை. ஒரு எடுத்துக்காட்டுடன் இதைப் பார்க்கலாம். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவிகளுடன் வாழ்பவனை சமூகம் நல்லவனாக கருதுவதில்லை. ஆனால் நீங்கள் கூறும் சுவனப்பிரியனின் கடவுளுக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவிகளுடன் வாழ்வது கெட்டவனின் அடையாளமல்ல. ஆக, நல்லவனாக இருப்பது என்பது சமூகத்தில் நல்லவனாக வாழ்வதைக் குறிக்காது. மாறாக, கடவுளுக்கு நல்லவனாக வாழ்வதையே குறிக்கும். ஆகவே, சமூகத்தில் நல்லவனாக வாழும் நாத்திகர்களுக்கு நரக தண்டனை என்பது கடவுளின் முரண்பாடு. இதை மறைப்பதற்காகத் தான், இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு நேரடியாக பதில் கூறுவதை விடுத்து உதாரணங்களையே பதிலாக கூறிவிடுகிறார்கள்.

 

இப்போது அவர் கூறிய உதாரணத்தையும் பார்ப்போம். முதலில் ஓர் ஆண் தன் குடும்பத்தில் இருந்து குழந்தை பெற்றுக் கொண்டு தகாத முறையில் இன்னொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பதை இந்த சமூகம் எப்படி பார்க்கிறது என்பதற்கும், ஒரு பெண் தன் குடும்பத்தில் இருந்து குழந்தை பெற்றுக் கொண்டு தகாத முறையில் இன்னொரு ஆணுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பதை இந்த சமூகம் எப்படி பார்க்கிறது என்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இந்த வித்தியாசம், இந்த சமூகம் ஆணாதிக்க சமூகமாக இருக்கிறது என்பதிலிருந்து வருகிறது. முதலில் இதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெண் தன் குடும்பத்துக்கு வெளியே பாலுறவைத் தேடுகிறாள் என்பதன் பொருள் என்ன? தனக்கு பாலுறவு விசயத்தில் பற்றாக்குறை இருக்கிறது என்றும், அதை தீர்ப்பதற்கு இதை விட வேறு வழியில்லை என்றுமே பொருள். பெரும்பான்மையான பெண்கள் குடும்பத்துக்கு வெளியே பாலுறவைத் தேடுவதற்கு இதுவும் ஆண்களின் மிரட்டலுமே காரணங்களாக இருக்கின்றன. ஆனால் ஆணுக்கு இது போன்று அவசியமில்லை. குடும்ப உறவு போதுமானதாக இருந்தாலும் அவனுடைய பாலியல் வேட்கை எப்போதும் சந்தர்ப்பத்தை எதிர்நோக்கியே இருக்கும். ஏனென்றால் இது ஆணாதிக்க சமூகம். எந்த ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட நடவடிக்கைகளும் அவர்களது வாழ்நிலையையே பிரதிபலிக்கின்றன. இப்போது தன்னுடைய குடும்பத்தில் தன் பாலியல் தேவைகளுக்கு பற்றாக்குறை நிலவுகிறது என்றும், அதை தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்றும், குடும்ப உறவுக்கு வெளியே தேடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றும் எண்ணி செயல்படும் ஒரு பெண் தன் சமூக உறவுகளிடம் இயல்பானவளாக நல்லவளாக இருக்க முடியுமா? அவளின் பாலியல் பற்றாக்குறை என்பது பல்வேறு வடிவங்களில் உறவுகளிடம் வெளிப்பட்டே தீரும். அப்படி வெளிப்படுத்தும் பெண் தன் சமூக உறவுகளிடம் கோபத்துடன், எரிச்சலுடன், ஆற்றாமையுடன் நடந்து கொள்ளும் ஒரு பெண்ணால் எல்லோருக்கும் நல்லவளாக இருக்க முடியாது என்பதே யதார்த்தம். எனவே, சுவனப்பிரியனின் எடுத்துக்காட்டு பொருத்தமற்றது.

 

இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்போது குடும்பத்துக்கு வெளியே பாலுறவைத் தேடும் ஒரு பெண்ணுக்கு தண்டனை அளிக்க வேண்டும் என்றால், அவளின் அந்தக் குற்றத்துக்கு அவள் மட்டுமே பொறுப்பாளியா? அவளுக்கு பாலியல் பற்றாக்குறையை ஏற்படுத்திய கணவன், பாலியல் தேவையே முதன்மையானது எனும் எண்ணத்தை அவளுள் ஏற்படுத்திய இந்த சமூகம், அவளின் பற்றாக்குறையை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்ட அந்த ஆண், இவர்களெல்லாம் குற்றவாளிகள் இல்லையா? இந்த உதாரணத்தை நாத்திகர்களோடு பொருத்தினால் நாத்திகனாக இருப்பது அவனுடைய குற்றம் மட்டுமா? அவன் நாத்திகனாக இருக்க வேண்டுமென்று ஏற்கனவே தீர்மானித்த கடவுளின் முடிவில் பங்கு இல்லையா? கடவுள் இல்லை என்று உணரவைத்த சமூகத்தின் பங்கு இல்லையா? அவனுடைய தேடல்களை நாத்திகத்தின் திசையில் கொண்டு சென்ற அறிவியலின் பங்கு இல்லையா? அவனை மட்டும் பலிகடாவாக ஆக்குவது எந்த விதத்தில் சரி?

 

ஆக, நேரடியாகப் பார்த்தாலும், அவர் கூறிய உதாரணத்தின் வழியாகப் பார்த்தாலும் சமூகத்தில் நல்லவனாக வாழ்ந்த நாத்திகனுக்கு தண்டனை வழங்குவது என்பது எந்த விதத்திலும் பொருந்தாத, பிழையான ஒன்று என்பது தெளிவு. இது கடவுள் உண்டு எனும் கோணத்திலிருந்து பார்த்து அளிக்கப்பட்ட பதில். கடவுள் என்ற ஒன்று கிடையாது என்பது அறிவியல் ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும், வரலாற்று ரீதியாகவும் நீருபிக்கப்பட்ட ஒன்று. அது மக்களின் மனதில் இருக்கும் ஒரு வெற்று நம்பிக்கை. மக்களில் பெரும்பாலானோருக்கு அந்த வெற்று நம்பிக்கை இருக்கிறது என்பதைத் தாண்டி கடவுளையும், கடவுள் நம்பிக்கையையும் பொருட்படுத்த வேண்டிய தேவையில்லை.

 

அந்த இடுகையில் நாத்திகம் குறித்த வேறு சில கருத்துகளையும் சுவனப்பிரியன் பதிவு செய்துள்ளார். பரிணாமம், பேரண்ட,மனித உடல் அமைப்புகள், தானே தோன்றியிருக்க முடியுமா? போன்றவை குறித்தெல்லாம் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார். இது போன்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பலரும் பல விதங்களில் பல முறை பதிலளித்து விட்டார்கள். மீண்டும் மீண்டும் அவற்றை பதிவு செய்து கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. வேண்டுமானால் நீங்கள் சுவனப்பிரியனிடம் கேள்வி எழுப்புங்கள் இவைகளையெல்லாம் படைத்து பரிபாலிப்பது கடவுள் தான் என்பதற்கு தூலமான ஆதாரம் இருக்கிறதா என்று. மற்றப்படி அந்த வழக்கச் சகதிக்குள் நான் சிக்கிக் கொள்ள விரும்பவில்லை.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: