தடியால் கனிய வைக்கப்படும் தேசபக்தி பழம்

 

மற்றொரு முறை நாட்டில் தேசபக்தி பொங்கி வழிந்தோடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் இது குறித்து பேசுகின்றன. பாகிஸ்தானின் அட்டகாசம் எல்லை மீறிவிட்டதாக ஆளும் கட்சி எதிர்க் கட்சி பேதமின்றி அனைவரும் ஒத்த குரலில் சொல்கிறார்கள். இது கடினமான நேரம், பாகிஸ்தானுடனான உறவுகளை பரிசீலிக்கிறோம், அனைத்து சமாதான முயற்சிகளையும் நிருத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்கிறது காங்கிரஸ். கார்கில் போல் இன்னொரு போரை நடத்தி பாகிஸ்தானை ஒடுக்குங்கள் என்பதோடு மட்டுமல்லாது ஆங்காங்கே சில போராட்டங்களையும் நடத்தியிருக்கிறது பாஜக. இராணுவ வீரரின் தலையை அல்ல தேசத்தின் மனசாட்சியே வெட்டி விட்டதாக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. மக்களும் அவ்வாறான மனநிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

 

இராணுவ வீரர்களுக்காக இவ்வாறு பொங்கி எழுவது தான் தேசபக்தியின் அளவுகோலா? இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல எல்லா நாட்டிலும் காவல்துறை, இராணுவம் என்றால் அதன் பொருள் ஒன்று தான். மக்கள் மீது பாய்ந்து குதற கொஞ்சமும் தயங்காத, ஆயுதம் தவிர வேறெந்த மொழியும் தெரியாத கொடூர விலங்கு. காஷ்மீரில் சில ஆயிரம் இளைஞர்கள் காணாமல் போன கணக்கு இராணுவத்தின் அட்டவணையில் இருக்கிறது. அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இராணுவம் தேசபக்தியின் அடையாளமா என்பதை. அஸ்ஸாம் இராணுவ அலுவலக கட்டிடத்தின் வாசலில் சில பெண்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து நிர்வாணமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களை வன்புணர்ச்சி செய்’ என்ற முழக்கத்தை தாங்கி நின்று போராடினார்களே, அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இந்திய இராணுவம் நாட்டிற்குள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றிரண்டு அல்ல நாடு முழுவதும் ஓராயிரம் ரணங்கள் மக்கள் மனதில் வடுக்களாக இருக்கின்றன. இவைகளை மீறித்தான் இராணுவம் நாட்டைக் காக்கிறது எனும் பிம்பம் மக்களிடம் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய இராணுவம் மட்டுமா? பாகிஸ்தான் இராணுவமும் தன் சொந்த மக்கள் மீது ஆயுதங்களைத் திருப்ப கொஞ்சமும் தயங்காதவை தான்.

 

என்ன இருந்தாலும், எதிரி நாட்டு இராணுவம் நம் இராணுவ வீரர்களை கொல்வதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அனுமதிக்க முடியாது தான். இராணுவம் கொடூர விலங்கு என்பதை இரண்டு நாட்டு இராணுவங்களின் சமாதான காலத்தின் மீறல் நடவடிக்கை மூலம் கொல்லப் படுவதற்கு பொருத்த முடியாது தான். ஆனால் அதேநேரம் இராணுவம் தேச பக்தியின் குறியீடாக கொண்டு மிகை மதிப்பாக தூக்கிப் பிடிக்கப் படுவதை ஏற்கவும் முடியாது. என்றால் இதை எப்படி அணுகுவது? இராணுவ வீரர்கள் எப்போதுமே பலியாடுகள் தான். எல்லைகளின் பணியில் இருக்கும் இராணுவ வீரர்கள் இனிப்புகள் பரிமாறிக் கொள்வதும், இயல்பாய் பேசிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள் தான். அதே நேரம் நெருக்கடியான காலங்களிலோ யாரிடம் இனிப்பை பரிமாறிக் கொண்டார்களோ அவர்களுடன் துப்பாக்கி ரவைகளையும் சீறவிட்டுக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ரொட்டியைச் சுட வேண்டுமா?, துப்பாக்கியால் சுட வேண்டுமா? என்பதை தீர்மானிப்பது சர்வ நிச்சயமாக அவர்கள் அல்ல.

 

இந்த சம்பவம் நடந்ததும், அத்தனை சமாதான முயற்சிகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன என்று அறிவித்தது இந்திய அரசு. சில நாட்கள் கழித்து இது போன்ற சம்பவங்களுக்காக சமாதான முயற்சிகளை நிறுத்தினால் அது சர்வதேச அரங்கில் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்காது என்கிறார் வெளியுறவு அமைச்சர். சில நாட்களில் இந்த வித்தியாசம் ஏற்பட்டது எப்படி? இரண்டு நாடுகளும் பதட்டத்தை தணித்து இணக்கமான முறையில் பிரச்சனைகளை அணுக வேண்டும் என அமெரிக்கா யோசனை கூறியது எதற்காக? இரண்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? எங்கள் வீரர்கல் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று உடனடியாக கூறிய பாகிஸ்தான், பின்னர், இந்தியாவும் முன்னர் இது போல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றபோது முன்னெப்போதோ நடந்தவற்றை இந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது என்றோர் இராணுவ அதிகாரி கூறினாரே. அதன் பொருள் என்ன? தொடர்ச்சியாக நாளிதழ்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். துப்பாக்கிச்சூடு முதல் சில வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது என்பது வரை மாதத்திற்கு இரண்டு செய்திகளாவது எல்லைச் செய்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து செல்லும் அந்தச் செய்திகள் இப்போது இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதன் காரணம் என்ன?

 

நம்முடைய இராணுவ வீரர்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் கொன்று தலையை வெட்டி எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள் என்றவுடன் இந்தியாவுக்கே பெருத்த அவமானம் நேர்ந்து விட்டதாய் கருதுபவர்கள். அறுநூறுக்கும் அதிகமான மீனவர்களை இலங்கை இராணுவம் சுட்டுக் கொன்றபோது அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் உடனடியாகவும், லட்சம் பேர் படிப்படியாகவும் கொல்லப்பட்ட போபால் கொடூரத்தின் போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் முதலாளியை அரசு பத்திரமாக தனி விமானத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைத்ததே அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? அன்னிய நாட்டால் சொந்த நாட்டு மக்கள் கொல்லப்பட்ட போது அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்ளாததற்கும் இப்போது இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் இதை அவமானமாய் கொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

 

 

ஆளும் வர்க்கங்கள் எதை எந்த விதத்தில் அவமானமாக கருதுகிறார்களோ அதை அந்த விதத்தில் தேசபக்தியாய் கருத வேண்டும் என்றால் நாம் என்ன பொம்மைகளா? இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால் தேச அவமானம் உழைக்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டால் தேசமே அலட்சியம் என்றால் தேசம் என்பதில் உழைக்கும் மக்கள் அடங்க மாட்டார்களா? ஆம். அரசு அப்படித்தான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் உழைக்கும் மக்களை கண்டு கொள்ளாத தன்மையை பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

 

90களின் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் வெளிப்படையாக மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளையே தங்கள் கொள்கைகளாக கொண்டு செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசின் வேளாண் கொள்கையால் இரண்டு லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். உணவு தானியங்கள் புழுத்துப் போய் எலிகள் தின்றாலும் அதை ஏழை மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமாட்டோம் என்கிறது உணவுக் கொள்கை. ஒற்றைக்குடம் தண்ணீருக்காக இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கும் நாட்டில் ஆறுகள் ஏரிகள் குளங்கள் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்றன, நிலத்தடி நீர் கூட மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஓலை நீட்டுகிறது அரசின் நீர்க் கொள்கை. ஆப்பிரிக்க நாடுகளைவிட இந்தியாவில் சத்துக்குறைவால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்கிறது ஐநாவின் அறிக்கை. கிரிக்கெட்டிலும், திரைப்படங்களிலும் தான் தேசபக்தியின் இலக்கணங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இவைகளெல்லாம் அவமானமாக தெரியாத இந்தியாவுக்கு இரண்டு சிப்பாய்கள் இறந்ததும் தேசபக்தி பொங்குகிறதென்றால், நாடு என்பதென்ன வெறும் எல்லையா? அல்லது அந்த எல்லைக்குள் வாழும் மக்களா?

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வறளும் காவிரி, வற்றாத சிக்கல்கள்

 

சில ஆண்டுகளாக மேல்மட்டத்துக்கு வராமல் அடங்கியிருந்த காவிரிச் சிக்கல் இந்த ஆண்டு மீண்டு வந்திருக்கிறது. மேட்டூர் அணையில் போதிய தண்ணீர் இருப்பு இல்லாததால் குறுவை சாகுபடிக்காக வழக்கமாக திறக்க வேண்டிய நேரத்தில் தண்ணீர் திறந்து விடப்படவில்லை. காவிரியில் தண்ணீர் திறந்து விடப்பட வேண்டும் எனும் விவசாயிகளின் குரல் எப்போதும் போல கன்னடத்தின் முறுக்கலாய் முடிந்திருக்கிறது. சில ஆண்டுகளாய் கூட்டப்படாமலிருந்த காவிரி நதிநீர் ஆணையத்தை கூட்ட வைப்பதற்கே நீதிமன்றத்தை நாட வேண்டிய அவலம் நேர்ந்தது.

 

காவிரி ஆணையத்தை அதிகாரம் இல்லாத அமைப்பு என்று கன்னடம் தாக்கல் செய்த பத்திரத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததற்காக நீதிமன்றம் பிரதமர் அலுவலகத்தை கேள்வி கேட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு கருத்தை முன்னர் ஜெயலலிதாவும் கூறியிருக்கிறார். இப்படி பல் இல்லாத அமைப்பு என்று கூறுவது மெய்யாகவே அது அதிகாரமில்லா அமைப்பாக இருக்கிறது என்பதாலோ, அதிகாரம் கொடுத்து மாற்றியமைக்கப்ப்பட வேண்டும் எனும் ஆவலினாலோ அல்ல. அதுமட்டுமன்றி இரண்டு மாநில அரசுகளும், ஓட்டுக் கட்சிகளும் காவிரி நதிநீர் பிரச்சனைக்காக குரல் கொடுப்பதே கூட விவசாய நலனுக்காகவோ, காவிரியின் மீதான தமிழகத்தின் உரிமையை காப்பதற்காகவோ அல்ல. நாட்டிலிருக்கும் எந்தக் கட்சியானலும், மக்களைப் பாதிக்கும் எந்தப் பிரச்சனையானாலும் தங்கள் ஓட்டு வங்கியின் சாதக பாதகங்களைக் கொண்டே நிலையெடுக்கின்றனவேயன்றி மக்கள் மீதான அக்கரை ஒருபோதும் ஒரு ஒட்டுக் கட்சியிலும் தொழிற்படுவதில்லை.  இதில் காவிரி சிக்கல் மட்டும் விலக்காகி விடுமா என்ன?

 

காவிரி நடுவர் மன்றம் தன் நீண்ண்ண்ண்ட விசாரணைக்குப் பிறகு 2007ல் தன் இறுதித்தீர்ப்பை வழங்கியது. ஓரளவு நியாயமான அந்தத் தீர்ர்பு சரிவர நடைமுறைக்கு கொண்டு வரப்படவில்லை. அரசோ, ஆணையமோ, நீதி மன்றங்களோ அவற்றை கண்காணிக்கவும் இல்லை, கவலைப்படவும் இல்லை. கொஞ்சம் மழை பொழிந்து விட்டால் அனைவரும் மறந்து விடுவார்கள், பொய்த்தால் மட்டுமே கவலை. கன்னடத்தைப் பொருத்தவரை காவிரியில் தமிழ்நாட்டுக்கும் பங்குண்டு என்பதை ஏற்கவே மறுக்கிறார்கள். மிகையாக வரும் நீருக்கான வடிகாலாக மட்டுமே தமிழகம் அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. அதற்கு செயல் வடிவம் கொடுப்பதற்காகவே கன்னட தேசிய வெறியை வளர்த்து வருகிறார்கள். பயிர்கள் வாடுகின்றன என்று தமிழக விவசாயிகள் குரல் கொடுத்த உடனேயே இந்த கன்னட அமைப்புகள் தங்கள் வெறித்தனங்களைத் தொடங்கி விடுகின்றன. தண்ணீர் திறந்துவிட உத்தரவிட்டதும் போக்குவரத்தை நிறுத்தி பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியதை வேறு எப்படி எடுத்துக் கொள்வது?

 

தேசிய ஒருமைப்பாடு, வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்றெல்லாம் பீற்றீக் கொள்ளப்படும் நாட்டில் அண்டை மாநிலங்களுக்கிடையில் ஆற்று நீரைப் பகிர்வதில் பல ஆண்டுகளாக சிக்கல் நீடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், ஆண்டை நாடுகளுடன், சிந்து, கங்கை ஆற்றுநீரை பகிர்வதில் பெரிதாக குழப்பம் ஏதும் வந்ததில்லை. சிந்து கங்கையை விட காவிரி, பெரியாற்றில் அப்படி என்ன சிக்கல் இருக்கிறது? சிக்கல் ஆற்று நீரில் இல்லை, தேசிய, பிராந்திய அரசியலில் இருக்கிறது. பல்பொடியிலுருந்து ஆடுமாடுகள் வரை இலவசமாய் கொடுக்கப்படுவதற்கும், மாநிலங்களுக்கிடையேயான சிறிய அளவிலான சிக்கல்கள் கூட தீர்க்கப்படாமல் தொடர்வதற்கும் ஓர் ஒற்றுமை இருக்கிறது. அரசு நடைமுறைப்படுத்தி வரும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் மக்கள் எல்லா வகைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அது அரசுகளின் மீது திரும்பிவிடக் கூடாது என்பதை ஓட்டுக் கட்சிகள் மிகுந்த கவனத்துடனும், கவலையுடனும் பரிசீலிக்கின்றன. அதனால் தான் ஒருபக்கம் இலவசங்களைக் கொடுத்து அவர்களை ‘தாஜா’ பண்ண முயல்கிறது. மறுபக்கம் எந்த பிரச்சனையானாலும் அவைகளை எளிய முறையில் தீர்ப்பது குறித்து ஆலோசிக்காமல் அதை அப்படியே நீடிக்க வைத்து மக்களின் கவனத்தை திசை திருப்ப முயல்கின்றன.

 

நதிநீர் ஆணையத்தை கூட்டக் கோருவது, நீதி மன்றத்தில் வழக்கு தொடுப்பது; எங்களுக்கே போதிய நீர் இருப்பு இல்லை என்பது, இனவெறி அமைப்புகளை தூண்டி விடுவது இவைகளெல்லாம் மாநில விவசாயிகள் மீது விவசாயத்தின் மீது கொண்ட அக்கரையினால் தமிழக, கன்னட அரசுகள் செய்யும் நடவடிக்கைகளா? இல்லை. விவசாயத்தின் மீதோ, விவசாயிகள் மீதோ அரசுகளுக்கு யாதொரு அக்கரையும் இருக்காது என்பதற்கு லட்சக் கணக்கில் தற்கொலை செய்து மாண்ட விதர்பா விவசாயிகள் சாட்சி. மெய்யாகவே அக்கரை இருந்திருந்தால் ஆறுகள், ஏரிகள், குளம், குட்டைகளை ரியல் எஸ்டேட் முதளைகள் முழுங்கி ஏப்பம் விட அனுமதித்திருப்பார்களா? இருக்கும் நீர்நிலைகளை முறையாக மரமாத்து செய்யாமல் தூர்ந்து போக விட்டிருப்பார்களா? ஊக வணிகத்திலும் சூதாட்டத்திலும் முதலாளிகளை சுதந்திரமாய் கொள்ளையடிக்க அனுமதித்திருக்கும் அரசு, விளைவிக்கும் விவசாயிடமே விலையைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையை வழங்கியிருக்க வேண்டும்.மாறாக போராடிய பிறகும் கூட ஆதார கொள்முதல் விலையை உயர்த்த மறுக்கின்றன அல்லது சொற்பமாக உயர்த்துகின்றன. விவசாயத்தின் மீதோ விவசாயிகள் மீதோ அக்கரை இருப்பது போல் நடிக்க எண்ணியிருந்தால் கூட இவைகள் நடந்திருக்காது. என்றால் வீராவேசமாக அறிக்கை விடுவதும் வழக்குத் தொடுப்பதும் விவசாயிகளின் நலனுக்கா?

 

ஆண்டுக்கணக்காக நீளும் பேச்சு வார்த்தைகள், பின் நீதி மன்றங்களில் வழக்குத் தொடுப்பது, பாதகமான தீர்ப்பு வந்தால் அதை மாற்றி சட்டமியற்றுவது தீர்ப்பை மதிக்காமல் செயல்படுவது பின் முறையீடு பேச்சு வார்த்தை என செக்கு மாட்டுச் சுழலில் சிக்கிக் கொண்டு காலத்தை கடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மாநில அரசுகள் உள்நோக்கத்துடன் அட்டகத்தியுடன் சட்டப் போர் புரிகின்றன. மத்திய அரசோ அதே உள்நோக்கத்துடன் கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. நடுவர் மன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில் கூட கிடைக்கும் தண்ணீரை எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று விளக்குகிறதேயன்றி, பற்றாக்குறையை எப்படி பகிர்வது என்று விளக்குவதில்லை. இதை வசதியாக பயன்படுத்திக் கொண்டு தான் கன்னட அரசு தொடர்ந்து போதிய தண்ணீர் இருப்பு இல்லாததால் திறந்து விடவில்லை என்று கூறிக் கொண்டிருக்கிறது. அதாவது போதிய தண்ணீர் இருப்பு இருந்து மேலதிகமாக கிடைத்தால் தான் தமிழகத்துக்கு திறந்து விடுவோம் என்பதுதான் அதன் பொருள். தெளிவாகச் சொன்னால் காவிரியில் வெள்ளம் வந்தால் திறந்துவிடும் வடிகாலாக மட்டுமே தமிழகம் இருக்க வேண்டும் என்று கன்னடம் எதிர்பார்க்கிறது. உங்கள் மிகைக்கான வடிகாலாக நாங்கள் இருக்க முடியாது என்று எதிர் முயற்சிகள் எடுக்கும் நியாய உணர்ச்சியோ, புவியியல் அமைப்போ தமிழகத்திடம் இல்லை. ஆனால் இவர்களின் இந்த அக்கப்போர்களில் தமிழக கன்னட விவசாயிகளின் பங்களிப்பு என்ன?

 

இரு மாநில விவசாயிகளும், தண்ணீர் திறந்து விட வேண்டும் என்று தமிழகத்திலும், திறந்து விடக் கூடாது என்று கன்னடத்திலும் போராடுகிறார்கள். இதை தங்களுக்கு இசைவானதாக தமிழ் தேசியவாதிகளும், கன்னட தேசியவாதிகளும் கருதிக் கொண்டு காரியமாற்றுகிறார்கள். அரசுகளும் இதற்கு ஊக்கமூட்டும் வகையில் இரண்டு மாநில விவசாயிகளையும் எதிரெதிரே நிற்க வைத்து மோதவிடும் நிலைக்கு தள்ளி வருகின்றன கன்னட விவசாயிகள் போதிய நீரின்றி இருக்கும் போது தமிழகம் தண்ணீர் கேட்பதாகவும்; அணைகளில் 75 நூற்றுமேனி தண்ணீர் இருப்பு இருந்தும் தமிழகத்திற்கு தண்ணீர் திறந்துவிட மறுக்கிறது என்றும் இரு மாநில அரசுகளும் விவசாயிகளிடம் பரப்புரை செய்து வருகின்றன. ஆனால், இரு மாநில அரசுகளும் கையாண்டு வரும் விவசாயக் கொள்கைகளில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்பதையும், அது விவசாயிகளை விவசாயத்தை விட்டே விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் விவசாயிகள் உணர வேண்டும். கன்னட அணைகளிலிருந்து தண்ணீர் திறந்து விட்டு விட்டாலோ, அல்லது தண்ணீரை திறந்து விடாமல் அணைகளிலேயே தேக்கி வைத்து விட்டாலோ விவசாயம் செழித்து விடும் என்று கூறி விட முடியுமா? ஒட்டு மொத்தமாக எலிக்கறி திண்ணும் நிலையை நோக்கித்தான் விவசாயிகள் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை உணர வேண்டும்.

 

தான் பெற்ற பிள்ளையைப் போல் பயிரை பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கும் விவசாயி இன்னொரு விவசாயிக்கு தண்ணீர் இல்லை என்று ஒருபோதும் கூறமாட்டான். ஆனால் விவசாயத்திற்கு தண்ணீர் மட்டுமே பிரச்சனை இல்லை. அரசின் விவசாயக் கொள்கை விவசாயத்தையே சூரையாடுகிறது. அதை மறைப்பதற்குச் செய்யப்படும் அக்கப்போர்கள் தண்ணீர் பிரச்சனைகளை சூடேற்றுகிறது. இரண்டையும் இணைத்து மாநில எல்லைகளைக் கடந்து அரசுகளுக்கு எதிரான போராட்டங்களை வீரியத்துடன் முன்னெடுக்காதவரை விவசாயிகளுக்கும் விவசாயத்துக்கும் வாழ்வில்லை. 

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

காவிரிச் சிக்கலும், கருணா ஜெயாவின் விக்கலும்

தண்ணீர்: நாசமாக்கினால் பரிசு குடித்தால் காசு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

புரட்சி நாளை வரவேற்போம், சுடராய் அல்ல, சுட்டெரிக்கும் நெருப்பாய்…


நடைமுறையிலிருக்கும் முதலாளித்துவ அமைப்பு தனக்குள் இற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஓசைகள் வெளிக்கேட்கத் தொடங்கி நீண்டகாலமாகிவிட்டது. அது தன் தலை நிலமாகிய அமெரிக்காவிலேயே வங்கிகளாய், பெரு நிறுவனங்களாய் வெடித்து வீழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. மக்களின் பணம் கொட்டப்பட்டு அவை நிலைத்திருப்பதாய் காட்ட முற்பட்டாலும் படிந்துவிட்ட வெடிப்புகளின் பல்லிளிப்புகளை மறைக்க விழி பிதுங்குகிறது முதலாளியம். உள்ளே எழுந்து கிளைபரப்பி விரியும் வலியை தடுத்தாட்கொள்வதாய் நினைத்துக்கொண்டு முன்னிலும் அதிகமாய் மக்களைக் கடித்து ரத்தம் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. புவியெங்கும் கறைகளாய் அதன் உமிழல்கள்.


லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் அத்தனையிலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட‌ அரசுகளை சீர்குலைத்து தன் பொம்மைகளை நிறுவுவதற்கு படுகொலைகளையும் இனவழிப்புகளையும் துணிந்து நடத்தியிருக்கிறது அமெரிக்கா. சிலியின் அலண்டே தொடங்கி கியூபாவின் காஸ்ட்ரோ வரை தனது நலன்களுக்கு உகந்ததாக இல்லாத எந்தத் தலைவரையும் சதிப்புரட்சி மூலம் கொலைசெய்வதிலிந்து அடுக்கடுக்காய் வாடகைக் கொலையாளிகள் மூலம் கொலை செய்ய முயற்சிப்பதுவரை அமெரிக்கா செய்யாத பாதகங்களில்லை. வெனிசூலாவின் சாவேஸை கவிழ்த்துவிட வாய்ப்புக்கிடைக்காதா என அலைவது இன்னும் நின்றுவிடவில்லை. தோல்வியுற்ற ஈக்வடார் சதிப்புரட்சியின் சூடு இன்னும் ஆறிவிடவில்லை. இவைகளெல்லாம் முழுமையாக சோசலிசத்தை செயல்படுத்தும் நாடுகளில்லை என்றாலும், சோசலிசம், கம்யூனிசம் போன்ற வார்த்தைகளை எந்தநாடும் மறந்தும் கூட உச்சரித்து விடக்கூடாது என கங்கணம் கட்டுகிறது தன்னை ஜனநாயகத்தின் காவலன் என கருதிக்கொள்ளும் அமெரிக்கா.


மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் எண்ணை வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபின் வளைகுடா நாடுகளைனைத்தும் அறிவிக்கப்படாத அமெரிக்க மாநிலங்கள் என்றே செயல்பட்டுவருகிறது அமெரிக்கா. அவைகள் மீறிவிடக்கூடாது என்பதற்காக இஸ்ரேலை ஆதரித்து உருவாக்கி வளர்த்து வருகிறது. ஈரானில் அமெரிக்கப் பொம்மையான ஷாவை நீக்கி அயதுல்லா கொமேனி வந்ததும், தன்னால் உருவாக்கப்பட்ட பாத் கட்சியின் சதாம் உசேன் மூலம் போர் தொடுத்ததும், சதாம் அடிபணிய மறுத்ததால் அபாயகரமான ஆயுதங்கள் என்று கூறி தூக்கிலிட்டதும், ஈரான் இஸ்ரேலுக்கு அணுஆயுதப் போட்டியாகி வளைகுடா நாடுகளில் தாக்கம் செலுத்திவிடக்கூடாது என்பதற்காக, பாகிஸ்தான் துணையுடன் ‘முஜாஹிதீன் ஹல்க்’, ‘ஜண்டுல்லாஹ்’ போன்ற இயக்கங்கள் மூலம் பயங்கரவாத செயல்களில் ஈடுபடுவதும் எல்லோரும் அறிந்த ரகசியங்கள்.
ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் கனிம வளங்கள் முதல் அனைத்தையும் மக்களை பட்டினி போட்டுக் கொன்று சுரண்டிக் கொழுக்கின்றன அமெரிக்க ஐரோப்பிய பெரு மூலதன நிறுவனங்கள். மூன்றாம் உலக நாடுகளை கடன்வலையில் சிக்கவைத்து, கடனுக்கான நிபந்தனைகளின் வாயிலாக உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு கொள்கைகளை வளைப்பதுடன் அவைகளின் உற்பத்தியை ஏற்றுமதி எனும் பெயரில் வட்டியாகக் கறந்துவிடுகின்றன. உலகின் வளங்களை கொள்ளையடித்துச் சுருட்டுவது ஒருபுறமென்றால் மறுபுறம் வளங்களையும், சுற்றுச்சூழலையும் மாசடையவைத்து சீர்கெடுப்பதும் முதலாளித்துவம் தான்.

இந்தியாவிலும் லட்சக்கணக்கான விவாசாயிகள் முதலாய், நேற்றைய நோக்கியோ அம்பிகா ஈறாய் எத்தனையெத்தனை கொலைகள், என்னென்ன கொடுமைகள். கோடிகோடியாய் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகள் என்றாலும் உளுத்த தானியங்களைக்கூட ஏழைகளுக்கு கொடுக்கும் சாத்தியமில்லை என பிரதமரே பேசுவது, உழைப்பவனின் நரம்பை உருவி உதாரிகளுக்கு ஊஞ்சல் கட்டிப்போடும் அயோக்கியத்தனமில்லையா? இதற்கு முதலாளியத்தைத் தவிர வேறெதை நோக்கி விரல் சுட்டமுடியும்?


மக்களின் வறுமைக்கும், சுற்றுச்சூழல், இயற்கை வளங்களின் நாசத்திற்கும் ஒட்டுமொத்தக் காரணமாக இருக்கும் முதலாளித்துவத்தை மக்கள் எட்டி உதைத்திருக்க வேண்டும், ஆனால், முதலாளிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் முன்னேற்றமாகவும், ஏகாதிபத்திய நாடுகளை சொர்க்கமாகவும், அங்கு செல்வதை லட்சியமாகவும் கொள்ளுமளவுக்கு மக்கள் மந்தைகளாக்கப்படுகின்றனர். காரணம் உலகின் மொத்த ஊடகங்களும், கருத்துப்பரவலுக்கான கருவிகளும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாலும், அனைத்து அதிகாரங்களையும் குவித்து வைத்திருப்பதாலும் மக்களின் மனங்களை தங்களின் வசதிக்கேற்ப திருப்பியெடுக்குமான வாய்ப்பு வாய்க்கப்பெற்றிருப்பதும்தான். தாங்கள் வளர்த்துவிட்ட ஒரு சதாம் உசேன் தங்களுக்கெதிராய் திரும்ப எத்தனித்ததும் பேரளிவு ஆயுதங்கள் எனும் உலகின் மோசமான பொய்யை காரணமாகக் கூறி தூக்கிலிட்டுக் கொல்லவும், தடைகளின் மூலம் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளை கொன்றொழிக்கவும் சுலபமாக முடிகிறது. இன்றுவரை ஒரு குண்டூசியைக் கூட பேரழிவு ஆயுதமாக கண்டெடுக்க முடியவில்லை என்றாலும், எந்த நாட்டாலும், எந்த அமைப்பாலும் இந்தக் கொடூரத்தை, நரவேட்டையை தட்டிக்கேட்கவோ தடுத்து நிறுத்தவோ முடிந்ததில்லை. இதை கண்ணெதிரே கண்டுகொண்டிருக்கும் போதிலுமே கம்யூனிசம் மக்களை வதைத்தது, ஸ்டாலின் கோடிக்கணக்கில் கொன்றார் எனும் கடந்த காலக் கட்டுக்கதைகளை நம்ப விரும்பும் மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது, முதலாளித்துவம் எந்த அளவில் மக்கள் மனங்களையும் அரித்திருக்கிறது என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாய் நிற்கிறது.


இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்தும் கொடூரங்களிலிருந்தும்; உலகைச் சீரழிப்பவர்களிடமிருந்தும், மக்களைச் சுரண்டி அவர்களை ஏழ்மையிலும் அடிமைத்தளையிலும் கட்டிவைத்திருப்பதிலிருந்தும் மக்களை விடுவிப்பது யார்? எது உலக மக்களுக்கான விடிவைத்தரும்? மதங்களா? காப்பது கிடக்கட்டும், இவைகளை சுட்டிக்காட்டி கண்டிக்கும் வீரியம் இருக்கிறதா அவைகளிடம்? செத்தபிறகு சொர்க்கமென்றும், மறுபிற‌வியில் வாழவைப்பேன் என்றும் மக்களை ஏமாற்றி இந்த சமூக அமைப்புகளைத் தக்கவைத்ததைத்தவிர மதங்கள் செய்ததென்ன? ஒன்றுமில்லை.


இந்த உலகில் நாம் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் அனைத்து உரிமைகளும் போராட்டத்தின் ரத்தச்சகதியிலிருந்து முளைத்து வந்தவைதான். அத்தனை உரிமைகளையும் நோகாமல் அனுபவிக்கும் நாம், நம் தோள்களில் தங்கி நகர்த்திச் செல்லவேண்டிய போராட்டக் களத்தை, சுகம் சொகுசு எனும் தனிமனித நத்தைக் கூட்டுக்குள் சுருக்கிக் கொள்வதேன்? நம் சொகுசுகளின் உறைகுளிரில் தீயைக் கிழித்துப்போட்டது ஒரு கொள்கை. இந்த உலகை வியாக்கியானம் செய்வதல்ல, அதை புரட்சிகரமாக மாற்றியமைப்பதே நம் முதல் தேவையாக இருக்கிறது என்று நம் செல்களின் தடித்தனங்களை ஊடுருவி, ஊடுருவி உரத்துச் சொன்னது அந்தக் கொள்கை. அது தான் கம்யூனிசம்.
மகிழ்ச்சி என்பது உளவியல் சார்ந்ததல்ல, அது செயல்களைச் சார்ந்தது, போராட்டத்தின் வழியே வருவது என ஒவ்வொரு மனிதனையும் உலுக்கிச் சொன்னது 1917 நவம்பர் 7. ஆம் இன்றுதான். உலகின் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கு உத்வேகம் அளித்த நாள். அந்த மகத்தான ரஷ்யப் புரட்சியின் நாள் இன்று. மக்கள் மீது சுமத்தப்படும் கொடுமைகளை, முதலாளித்துவ அநீதிகளை எதிர்த்து முறியடிக்கும் திறனை தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டிருக்கும் கம்யூனிசத்தின் கீழ் அணிவகுப்போம், சுடர்களாய் அல்ல தீப்பந்தமாய்.
எழுந்து வாருங்கள் சுடர்களே,

அகல்விளக்கின் அங்கமாய்

மினுக்கிக்கொண்டிருந்தது போதும்

வெடித்துப்பேசும் நெருப்பு நாக்காய்

கொழுந்துவிட்டெரிவோம்


தோழர்கள், நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நவம்பர் 7 புரட்சி நாள் வாழ்த்துக்கள்

 

அவசியம் படிக்க வேண்டிய கட்டுரை


பாராளுமன்றத்திற்கு சென்ற பால்காரம்மா: சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்

%d bloggers like this: