அறுகதையற்றதை காட்டும் மழை

kada flo

பெருமழை! கன மழை!

மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா?

கேள்வி மாறி விட்டது.

ஏசி காரில்,

கண்ணாடியும் இறக்காமல்

மூன்று மாத மழை மூன்று நாளில்.

கேள்வி மட்டுமா?

மழையும் மாறிவிட்டது.

அம்மா வந்த சாலையில்

தேங்கவே இல்லையே மழை நீர்.

 

எல்லாருமே நடிகர்கள் தாம்.

முட்டிவரை ரப்பர் செருப்பில் ஒரு நடிகர்

தொடைவரை மடித்துக் கட்டி ஒரு நடிகர்

வாக்காளப் பெருங்குடி மக்களே என்றொரு நடிகர்

இந்த துன்பியல் நாடகத்தில்

மக்களுக்கு மட்டுமே சோகம்.

 

சில நீர் தள்ளும் பம்புகள்

வெள்ளை வேட்டியில் சில அமைச்சர்கள்

உணவுப் பொட்டலத்துடன் கொஞ்சம் இளிப்பு

இதன் பெயர் போர்க்கால நடவடிக்கை.

 

முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள்

என்று யாரோ சொல்லி விட்டார்களாம்.

அவசர அவசரமாய் அகராதியில்

பொருள் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது அரசு.

 

எல்லாம் நனைந்த மக்களிடம்

மைக்கை நீட்டி அதை

விளம்பரங்களிடையே இடம் தேடிச் செருகி

பரபரப்பாய் பணம் பண்ணும் ஊடகங்கள்.

 

ஏரிகளில் ஆழமில்லை

பாதிக் கொள்ளளவில் நிரம்பி வழியுது.

ஆறுகளைக் காணோமென்று

வெள்ள நீர் தேடி அலையுது.

குளங்கள் எனக்குள் அடக்கமென

கமுக்கமாய் சிரிக்கின்றன கட்டடங்கள்.

ஆனாலும்,

இயற்கைச் சீற்றம் என்று தான் சொல்லுவோம்.

 

இன்று மட்டுமா இந்த

வரலாறு காணாத வெள்ளம்.

ஒவ்வொரு முறை வரும் போதும்

வரலாறும் காண மறுக்கிறது,

வாறுகின்ற வழியும் தெரிய மறுக்கிறது.

 

இந்த ஆட்சியில் தூர் வாறாததே குற்றம்,

அந்த ஆட்சியில் குளம் வெட்டாததே குற்றம்.

எந்த ஆட்சியிலும்

எதுவும் நடக்கப் போவதில்லை.

ஓட்டு போட்டது தான்

மக்களின் பாரிய குற்றம்.

 

விவசாயத்துக்கு நீரில்லை திறந்து விடுங்கள்

கெஞ்சிய விவசாயிகள்

கிள்ளுக் கீரையானார்கள் அரசிடம்

மழை வந்த போது

இரக்கமே இல்லாமல் ஏரியை திறந்ததால்

மடிந்து போன மக்கள்

வாக்குச் சீட்டுக்கு துருப்புச் சீட்டானார்கள்.

 

ஆற்று மணலை

ஒட்டச் சுரண்டும் அரசு

ஆக்கிரமிப்பை அகற்றாத காரணம் என்ன?

ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள் தரும்

நன்கொடைகளை விடவா

மக்கள் முக்கியமாகி விடுவார்கள்.

 

நிலத்தடி நீரை

கோலாவுக்கு விற்கும் அரசு

ஏரி கால்வாய்களை தூர்வாராத மர்மம் என்ன?

பன்னாட்டு எஜமானர்களின் பின்வாய்

உத்தரவுகளை விடவா

மக்களின் முன்வாய் முக்கியம்.

 

சாராயம் ஊற்றிக் கொடுக்க

திட்டம் போட்டு இலக்கு வைக்கும் அரசு

பெருமழைக்கு திட்டமிடாத நோக்கம் என்ன?

மக்களை போதை ஏற்றி

தள்ளாட வைக்கும் தேவையை விடவா

அவர்கள் நல்வாழ்வு முக்கியமாகி விடும்.

 

ஆறுகள் திருடப்படும்

ஏரி குளங்கள் காணாமல் போகும்

வளங்கள் கொள்ளையிடப்படும்

கனிமங்களும் உறிஞ்சப்படும்

ஏன்

விதை நெல்லையும் விட்டுவைக்க மாட்டார்கள்.

பட்டினியால் செத்தால் கூட

பத்துகாசு நிவாரணம் மட்டுமே மதிப்பு

ஏனென்றால்

இது முதலாளிகளின் அதிகாரம்.

 

இன்றே நாம்

மக்கள் அதிகாரத்துக்காக போராடாவிட்டால்

நாளை

கோமண நூலும் கூட

மிஞ்சப் போவதில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கேஜரிவால், நோட்டோ – வழுக்குப் பாறைகள்

220px-None_of_the_above_in_India

அண்மையில் நடந்து முடிந்த நான்கு மாநில தேர்தல் முடிவுகளின் மூலம் ஆம் ஆத்மி அரவிந்த் கேஜரிவாலும், யாருக்கும் வாக்களிக்க விருப்பமில்லை என்பதை வாக்காக அளிக்கலாம் எனும் நோட்டோ முறையும் விவாதத்தைக் கிளப்பி வரவேற்பை பெற்றிருகின்றன. தேர்தல் காலங்களில் வரிசையில் நின்று வாக்களிக்கும் மக்களிடம் இவை புதிய நம்பிக்கையை தோற்றுவித்திருக்கின்றன. அரசும் கட்சிகளும் அப்படித்தான் மக்களிடம் பிரச்சாரம் செய்ய விரும்புகின்றன. ஆனால் உண்மை வேறு விதமாக இருக்கிறது.

 

அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் தேர்தலில் வாக்களித்து, ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றி விட்டதாக மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஒருபுறம். மறுபுறம் யதார்த்தம் அவர்களை குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முகத்திலடிக்கும் சமூக அவலங்கள், வயிற்றிலடிக்கும் விலைவாசி உயர்வு, மூளையை அரிக்கும் வேலையின்மை, இதயத்தை விழுங்கும் உறவுச் சீர்கேடுகள் என கூரிய நகங்கள் தங்கள் உடலை கிழித்துப் போடுவதன் வலியிலிருந்து மக்கள் அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். இவைகளுக்கெல்லாம் மறுகாலனியாக்கக் கொள்கை தான் காரணம் என்பதை முழுமையாக புரிந்திருக்கிறார்கள் என்று கூற முடியாது. ஆனாலும் இந்த ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் இதற்காக எதுவும் செய்ததில்லை, செய்யப் போவதில்லை என்பதை தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். எல்லோருமே திருடர்கள் தான் என வெளிப்படையாகவே கூறுகிறார்கள். ஆனாலும் தேர்தலில் ஓட்டுப் போடுவது என்பது நமக்குள்ள உரிமை. நான் இந்தியனாக இருப்பதின் அடையாளம். ஓட்டுப் போடாவிட்டால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நாம் தகுதியில் குறைந்து விடுவோம் என்பன போன்ற எண்ணங்களினால் தான் ஓட்டுப் போடுகிறார்கள். ஆனால் இது இப்படியே நீடித்து விடுமா? தங்கள் வாழ்வின் யதார்த்தம் அவர்களை வேறு பக்கமாக நெட்டித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

நடந்து முடிந்த வடமாநில சட்டமன்ற தேர்தல்களில் தில்லியில் அரவிந்த் கேஜரிவால் இரண்டாம் இடத்தை பெற்றிருக்கிறார். இதைக் கொண்டு யதார்த்த நிலமைகளுக்கு எதிரான பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. இந்த தேர்தல்களில் வேறு வழியில்லாமல் காங்கிரசுக்கு மாற்றாக பாஜக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை எப்படி மோடி அலை வீசுவதாக பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறதோ; அதேபோல ஆம் ஆத்மி கட்சியின் தில்லி தேர்தல் வெற்றியை நல்ல மாற்றத்தின் அறிகுறியாக நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகள் பொய்யாக உருவகப்படுத்துகிறார்கள். ராலேகாவ்ன் சித்தியில் அன்னா தன் நாடகத்தின் அடுத்த காட்சியை தொடங்கிவிட்ட இந்த வேளையில் முந்திய காட்சியில் சக நடிகராக இருந்த கேஜரிவாலின் பாத்திரம் என்ன? ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என ஊழல்கள் சந்திசிரித்த நாட்களில் ஊழல் எதிர்ப்பு போராளிகளாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தார்கள். ஆனால் இவர்கள் எதை ஊழல் என்கிறார்கள்? எதை நிர்வாகக் கொள்கை என்று ஏற்கிறார்கள்? இவர்களின் தீர்வு என்ன? என்று பார்த்தாலே போதும், இவர்களின் நாடகத்திற்கு தயாரிப்பாளர் யார் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

 

ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி, சவப்பெட்டி போன்ற ஊழல்கலெல்லாம் அறியப்பட்ட ஊழல்கள் அறியப்படாமல் எவ்வளவோ ஊழல்கள் அமுங்கிக் கிடக்கின்றன. என்றாலும் இவைகளில் எது ஊழலாக கருதப்படுகிறது என்பது முதன்மையான அம்சம். ஸ்பெட்ரம் ஊழலை எடுத்துக் கொள்வோம். அ.ராசா ஏலம் போட்டு கொடுக்கவில்லை, குறிப்பிட்ட நிருவனங்களுக்கு கொடுப்பதற்காக விதிகளை வளைத்தார் என்பது தான் ஊழலாக கருதப்படுகிறது. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? என்றோ அரசு நிறுவனமான பி.எஸ்.என்.எல் ஏன் விலக்கப்பட்டது என்பதோ ஊழலாக கருதப்படுவதில்லை. அதனால் தான் தன் எண்ணெய் தேவைக்கு இறக்குமதியை சார்ந்திருக்கும் இந்தநாட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்பு ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்டது எப்படி? எனும் கேள்வி எழவும் இல்லை, அது ஊழலாக கருதப்படவும் இல்லை. அது மட்டுமின்றி இந்த ஊழல்களால் ஆதாயமடைந்த முதலாளிகள் மீது சுட்டு விரல் கூட நீட்டப்படவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்தப் பார்வை ஆம் ஆத்மிக்கும் இல்லை, அன்னாவுக்கும் இல்லை. அவர்களைப் பொருத்தவரை ஸ்பெக்ட்ரம் தான் ஊழல், ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்புகள் ஊழலல்ல.

 

சரி, இந்த அறியப்பட்ட ஊழகளையும் கூட ஒழிப்பதற்கு முன்வைக்கப்படும் தீர்வுகள் என்ன? புதிதாக ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான். மேற்குறிப்பிட்டவைகள் எதனால் அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதில் கூடுதலாக ஒரு சட்டத்தையும் அதற்கான அமைப்பையும் சேர்த்துவிட்டால் ஊழல் ஆவியாகிவிடும் என்பது தான் ஊழமை ஒழிப்பதற்கு இவர்கள் வைத்திருக்கும் தீர்வு. இதைத்தான் மேல் நடுத்தர வர்க்கம் உச்சிமோர்ந்து கொண்டாடுகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் ஆராதிக்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும், உடலுழைப்பை கேவலமாக எண்ணுகின்ற மனோபாவத்திற்கும் அது தான் பொருந்திப் போகிறது. இப்படி அவர்களுக்கு பொருந்திப் போவதை மெழுகுவர்த்தி எரித்து கொண்டாடிவிட்டு அது ஊழலை ஒழிக்கும் என்று நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். தொலைத்த இடம் இருட்டாக இருக்கிறது என்பதற்காக வெளிச்சமான இடத்தில் தேடிவிட்டு காணாமல் போனது கிடைத்துவிடும் என்று நாமை நம்பச் சொல்கிறார்கள். ஏற்க முடியுமா?

 

இதே போலத்தான் நோட்டோவையும் முன் தள்ளுகிறார்கள். 49ஓ என்றொரு ஏற்பாட்டை முன்பு கொண்டு வந்தார்கள். ஆனால் அதில் அலுவலர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என இருப்பது சிரமமாக இருக்கும், ஏற்க மாட்டார்கள் என்பதால், சுலபமாக ஓட்டுப் போடும் எந்திரத்திலேயே ஒரு பொத்தான் அமைத்திருக்கிறார்களாம். யாருக்கும் ஓட்டுப் போட விருப்பமில்லை என்றால் அந்த பொத்தானை அழுத்தி பதிவு செய்து விடலாம் என்கிறார்கள். ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வியாதிகளின் ஆட்டங்களையும், அவர்கள் தமக்குச் செய்யும் துரோகங்களையும் கண்டு ஆற்றாமையால் ஒதுங்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் மக்கள். இந்த ஆற்றாமை அரசின் மீதான கோபமாக திரும்பி விடக்கூடாதே என்பதற்காக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட குறுக்கு வழி தான் இந்த மாய்மாலங்கள். ஆனால் இதையே ஜனநாயகத்திற்கான, நம்முடைய ஜனநாயகத்திற்கான மேன்மை என்று பறை சாற்றுகிறார்கள்.

 

இது ஒருபுறமென்றால் மறுபுறத்தில் இந்த வட மாநில தேர்தல்களில் மொத்தம் 16 லட்சம் வாக்குகள் நோட்டோவுக்கு விழுந்திருக்கின்றன. இது இந்த அரசு அமைப்பின் மேல் மக்கள் வெறுப்பு கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதன் அடையாளம் என்கிறார்கள். மேலோட்டமாக பார்க்கும் போது இது சரியானது போல் தோன்றினாலும், இது சரியானதல்ல. இந்த அரசமைப்பு நமக்கானதல்ல என்பதை மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்து வருகிறார்கள். அதேநேரம் அந்த அனுபவங்களிலிருந்து தமக்கான வெற்றியை தேடிக் கொள்வது எப்படி எனும் வழி அவர்களுக்கு புலப்படவில்லை. அதனால்தான் தங்களுக்கு எளிதாகத் தெரியும் வழிகளில் செல்லத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். அப்படி அவர்கள் தவறாக பயணிக்கும் வழிகளில் ஒன்று தான் இந்த நோட்டோ. எந்த அரசமைப்பு தமக்கானதல்ல என்று தம் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்திருக்கிறார்கலோ அந்த அரசமைப்புள்ளேயே தீர்வு இருக்கிறது எனும் மயக்கத்தைத்தான் இந்த நோட்டோ ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது மக்களின் தேவை இந்த அரசமைப்பை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் பாட்டாளி மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசமைப்பு தேவையாய் இருக்க; அந்த தேவையை நோக்கி பயணிக்கும் வழியாக அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது அந்த அரசமைப்பை தக்க வைக்கும் ஏற்பாட்டை. இது எவ்வளவு பெரிய அபாயம்?

 

கேஜரிவாலுக்கு வாக்களிப்பதாய் இருக்கட்டும், அல்லது நோட்டோவை பயன்படுத்துவதாக இருக்கட்டும் இந்த இரண்டுமே நடப்பு ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறையை எதிர்த்து செய்யப்படும் முயற்சியே. ஆனால் இந்த இரண்டும் அதே ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறைகளுக்குள் மக்களை தள்ளிவிடும் வேலையையே செய்கின்றன. பயணிக்கும் பாதை தாங்கள் விரும்பும் ஊருக்கு கொண்டு சென்று சேர்க்காது என்பதை அறியாமல் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சோகம். தாங்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை துன்ப துயரங்களுக்கும் அரசின் மறுகாலனியாக்க கொள்கையே காரணம் என்பதை உணந்து, அதற்கு எதிராக போராட முன்வரும் போது தங்களை பழைய குட்டைக்குள்ளேயே மூழ்கடிக்கும் இந்த வழுக்குப் பாறைகள் உடைந்து தூளாவது உறுதி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தாதுமணல் கொள்ளையன் வைகுண்டராஜனை ஏன் இன்னும் கைது செய்ய முடியவில்லை?

v.v minarals 2

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே!

 

துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி வரையிலான 150 கி.மீ. கிழக்குக் கடற்கரையில் கார்னெட், இல்மனேட் ருடைல், சிலிகான், மோனோசைட் ஆகிய விலைமதிப்பு மிக்க கனிமங்கள் கிடைக்கிறது. இக்கனிமங்கள் கடற்கரை மணலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டு வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜனால் துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி மாவட்ட எல்லை வரையிலான கடற்கரை முழுவதும் கனிமங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளது. கனிமவளம், சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட துறை சம்மந்தமான விதிகள் உட்பட எல்லா விதிகளையும் காலில் போட்டு மிதித்து இக்கடற்கரை முழுவதும் சூறையாடப்பட்டுள்ளது. வைப்பாறு எனும் கிராமத்தில் மட்டும் அனுமதியின்றியும், விதிமுறைகளை மீறியும் 2,39,172 மெட்ரிக் டன் அளவிலான கனிமங்கள் முறைகேடாக அள்ளப்பட்டுள்ளதாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ் குமார் தன் அறிக்கையில் கூறியிருக்கிறார். 1999 ஆம் ஆண்டு முதல் 96,120 கோடி ரூபாய் அரசுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாக கூறுகிறார் முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியான சுந்தரம். இது முழுமையான கணக்கு அல்ல. இவ்வாறு இந்தியாவின் பொதுச் சொத்தை கொள்ளையடித்து இந்தியாவின் பெரும் பணக்காரராகவும், முதன்மையான ஏற்றுமதியாளராகவும் ஆகி விட்டார் வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜன். கனிம வளம் நிறைந்த கடற்கரை முழுவதையும் அடியாட்கள், போலீசு, அதிகாரிகள் மூலம் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளார் ஜெயாவின் தொழில் கூட்டாளியான வைகுண்டராஜன். தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் தாது மணல் கொள்ளையை ஆய்வு செய்ய உத்திரவிட்டதும் உடனடியாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ்குமார் தூக்கியடிக்கப்பட்டார். இவரை எதிர்த்து எந்த அதிகாரியும் இங்கு இருக்க முடியாது, யாரும் பேச முடியாது என தனி சாம்ராஜ்யமே நடத்தி வருகிறார். இதை எதிர்த்து ஊடகங்களும், எதிர்க்கட்சிகளும் வாய்திறக்க மறுக்கின்றன.

 

இராட்சத இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி வரைமுறையின்றி இரவில் தாது மணலை அள்ளுகின்றனர். இயற்கையான மணல் குன்றுகள் காணாமல் போய் விட்டன. கழிவு மணலை கொட்டி கடலையே பாலைவனம் ஆக்கிவிட்டனர். பெரியதாழை எனும் கிராமத்தில் தூண்டில் வளைவு பாலமே நாசமாகி விட்டது. கடற்கரை மேடாகி மீனவர்களின் படகைக் கூட கறையேற்ற முடியாத நிலை. கடற்கரையில் வெடிவைத்து தகர்த்து கால்வாய் வெட்டி கடல் நீர் நேரடியாக மணலை சுத்திகரிக்கும் ஆலைக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. இத்தனைக்கும் இப்பகுதி தேசிய உயிர்கோள காப்பகம் மற்றும் தேசிய கடல் பூங்கா உள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட கடல் பகுதியாகும். தாது மணல் கொள்ளைக்காக விதிமுறைகளை தூக்கியெறிந்து  நவீன இயந்திரங்களால் கடற்கரை முழுவதும், ஊரைச் சுற்றியும் 10 முதல் 15 அடி வரை குடைந்து விட்டனர். இதனால் ஊரில் பூகோள அமைப்பே மாறி விட்டது. கடற்கரை முழுவதும் தாதுமணற் கொள்ளையர்களின் சொத்தாகி விட்டது. பரவலாக கடற்கரை முழுவதும் இருந்த சதுப்பு நிலக் காடுகளும், சவுக்கு, தென்னை, பனை மரங்களும், கன்னா செடிகளும் அழிக்கப்பட்டு விட்டன.

 

மீனவர்களின் வாழ்வாதாரமே அடியோடு அழிந்து வருகிறது. கெமிக்கல் கலந்த கழிவு நீரை கடலுக்குள் விடுவதால் கடல்நீரே சிவப்பு நிறமாகிவிட்டது. மீன்பாடு இல்லை, விலையுயர்ந்த சிங்க இறால் எனும் மீன் இனமே அழிந்து விட்டது. சிப்பி, பாஇ எடுக்கும் தொழில் மொத்தமாக பாதிக்கப்பட்டு விட்டது. கடற்கரை முழுவது மீனவர்களின் சுதந்திரமே பறிபோய் விட்டது. கதிரியக்கத் தனமையுள்ள கழிவு மண்ணைக் கொட்டுவதாலும், கழிவு நீரைத் திறந்து விடுவதாலும் நிலத்தடி நீர் நஞ்சாகி குடிப்பதற்கு லாயக்கற்றதாகி விட்டது. கல் அடைப்பு, சிறுநீரக பாதிப்பு, கண்நோய், இதய்நோய், புற்றுநோய் பாதிப்புகள் அதிகமாகி இருக்கிறது.

 

பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போராடி வருகின்றனர். ஆனால் அரசும், போலீசும், அதிகாரிகளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு ஆதரவாக நின்றதால் வி.வி மினரல்ஸ் நிறுவனத்தின் வைகுண்டராஜனை அவர்களால் எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை. தான் கொள்ளையடித்த பணத்தில் ஒவ்வொரு ஊரிலும் வசதி படைத்தவர்களை விலைக்கு வாங்கி விட்டனர். இதன் மூலம் உள்ளூரில் தன்னை யாரும் எதிர்க்க முடியாது என்ற நிலையை ஏற்படுத்தி வைத்திருப்பதோடு; கடற்கரை கிராமங்கள் முழுவதையுமே ஜாதி, மத ரீதியில் பிளவு படுத்தி எப்போது என்ன நடக்குமோ என்ற நிலையையும் ஏற்படுத்தி வைத்துள்ளனர். தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் மீது வெடிகுண்டு வீச வைத்துள்ளார் வைகுண்டராஜன். ஐயாயிரம், பத்தாயிரம் மாத சம்பளம் கொடுத்து அடியாட்கள், ஆதரவாளர்களை தயாராக வைத்துள்ளனர். துத்துக்குடி மாவட்டம் கலைஞானபுரத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு டிராக்டர் வாங்கிக் கொடுத்து தங்கள் ஆட்களாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். கலெக்டர், அதிகாரிகளிடம் யாராவது புகார் மனு கொடுத்தால் அடுத்த நிமிடமே வைகுண்டராஜனுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டு விடும். இப்படிப்பட்ட மணல் மாஃபியா கும்பலை எதிர்த்து 1996ல் பெருமணல் கிராமத்தில் போராடியவர்களை போலிஸ் எஸ்.பி ஜாங்கிட் தலைமையில் அடித்து நொறுக்கி, பொய்வழக்கு போட்டு ஒடுக்கி விட்டனர். சிக்கனம், நிதிநெருக்கடி என்று சொல்லி மக்களுக்கான மானியத்தை வெட்டும் அரசு, இருக்கந்துறை எனும் கிராமத்தில் மட்டும் சுமார் 40 ஹெக்டேர் நிலத்தை ஆண்டுக்கு வெறும் 16 ரூபாய் குத்தகைக்கு வைகுண்டராஜனுக்கு கொடுத்துள்லது அரசு. இப்பகுதியில் தாதுமணல் பிரித்தெடுப்பதால் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகள் , கதிர்வீச்சின் அளவு குறித்து ஆய்வுகள் முடிந்தும், அவை வெளியிடப்படாமல் அரசால் அமுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பஞ்சல் எனும் கிராமத்தில் விசாரணை அதிகாரிகளின் கண் முன்னே புகார் கொடுத்தவர்கள் வைகுண்டராஜனின் அடியாட்களால் அடித்து உதைக்கப்பட்டனர். போலிஸ் ஸ்டேசன் போனால் கம்பனி சொல்வதைக் கேள் என்கிறார்கள். கலெக்டர் அறிவுறுத்தியும், குளத்தூர் வி.ஏ.ஓ புகார் கொடுத்தும் வைகுண்டராஜன் மீது வழக்குப் பதிய மறுக்கும் காவல்துறை, பசுமைத் தீர்ப்பாயம் தாது மணல் அள்ள தடை விதித்த பின்பும் தாது மணல் அள்ளிய லாரிகளை சிறைபிடித்த மீனவர்கள் மீது பொய் வழக்கு போடுகிறது. தூத்துக்குடி வேம்பார் அருகில் கடற்கரையில் தனியாக சாலை அமைத்து செக்போஸ்ட் போட்டு தனி அரசாங்கமே நடத்துகிறார் வைகுண்டராஜன்.

 

மக்களின் தொடர்ச்சியான போராட்டத்தால் வேறு வழியின்றி அதிகாரிகள் ஆய்வு, மணல் அள்ள தடை என்ற நாடகத்தை நடத்தும் நிலைக்கு அரசு தள்ளப்பட்டுள்ளது. தாராளமயம் என்ற பெயரில் சட்டங்களைத் திருத்தி, சலுகைகளை வாரியிறைத்து கொள்ளைக்கான கதவைத் திறந்துவிட்ட அரசும், இத்தனை நாளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு உடந்தையாக இருந்த அதிகாரிகளும் இப்போது நடவடிக்கை எடுக்கப் போவதாக நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். பத்திரிக்கைகளும் ஊடகங்களுமாய்வு, விசாரணை என்று பரபரப்புச் செய்திகளை வெளியிட்டு, ஏதோ இந்த தாது மணல் கொள்ளை முடிவுக்கு வந்து விட்டதைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன, நம்பிக்கையூட்டுகின்றன. இவை உண்மையா? இதுவரை நடந்துள்ள ஊழல், கொள்ளைகளில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கல் யாராவது உண்டா? கொள்ளையடிக்கப்பட்ட சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளதா? எதுவும் இல்லை. காரணம், இப்போதுள்ள அரசின் சட்டங்கள், நீதிமன்றங்கள், போலீசு, அதிகார வர்க்கம் உள்ளிட்ட அனைத்தும் உழைக்கும் மக்களை தட்டி வைத்து கட்டுப்படுத்தவும், மலை விழுங்கி மகாதேவன் பி.ஆர் பழனிச்சாமி, தாதுமணல் தாதா வைகுண்டராஜன், இரும்புக் கள்வர்களான ரெட்டி சகோதரர்கள், எண்ணெய்வள எத்தன் அம்பானி போன்ற தனியார்மய தாராளமய தம்பிரான்கள், முதலாளிகள் உள்ளிட ஆளும் வர்க்கங்களுக்குச் சேவை செய்து அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் உருவாக்கப்பட்டவை. இந்த நோக்கத்திற்கேற்ப வளர்த்து மேம்படுத்தப்படுபவை.

 

ஊழலையும், இயற்கை வளக் கொள்ளையையும் எதிர்ப்பதாகக் கூச்சலிட்டு நடிக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளும் இவர்களைப் பாதுகாப்பவையே. இந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு எதிரான மக்களின் கோபத்தையும், ஆவேசத்தையும் கட்டுப்படுத்தி திசை திருப்ப ஆய்வு, விசாரணை, வழக்குகள், தேவைப்பட்டால் சிலகாலம் சிறையிலும் வைப்பார்கள். சிறை, நீதிமன்றங்களில் இவர்களுக்கு ராஜ மரியாதை கொடுக்கப்படும். பின்னர் வருடக் கணக்காக வழக்கை இழுத்தடித்து ஒன்றுமில்லாமல் செய்து விடுவார்கள். கிரானைட் கொள்ளையிலிருந்து, ஆந்திராவின் சுரங்க ஊழல், ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என இதுவரையிலான ஊழல்களும் கொள்ளைகளும் இதைத்தான் நிரூபிக்கின்றன.

 

தனியார்மய்ம் – தாராளமயம் – உலக்மயம் என்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கைகள் புகுத்தப்பட்ட பின், இயற்கை வளங்களையும், அரசு சொத்துகளையும், கல்வி, மருத்துவம் போன்ற சேவைகளையும், பகற்கொள்ளையடித்து வருகின்ற வைகுண்டராஜன், பி.ஆர் பழனிச்சாமி போன்ற மறுகாலனியாக்க பாளையக்காரர்கள் எனும் குட்டி ஆட்சியாளர்கள் தோன்றியுள்ளார்கள். மத்திய மாநில  அரசுகளோடு இந்த பாளையக்காரர்களின் குட்டி அரசுகளும் இணையாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன.

 

தற்போதுள்ள சட்டம், நீதிமன்றம், போலீசு, அதிகாரவர்க்கம், ஓட்டுக் கட்சிகள் என இந்த அமைப்பு முழுவதுமே ஆளும் வர்க்கங்களையும், தனியார்மய தாராளமய பாளையக்காரர்களையும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் பாதுகாத்து அவர்களுக்கு சேவை செய்பவையே. எனவே நமக்கான, உழைக்கும் மக்களுக்கான சட்டங்கள், நீதிமன்றம் போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்காமல் தற்போதைய நிலையிலேயே நடக்கும் ஆட்சி மாற்றங்கள் சட்டத் திருத்தங்கள், ‘வளர்ச்சித்’ திட்டங்களால் எதுவும் நடக்காது.  நாட்டின் பொதுச் சொத்துகளையும், நம்மையும் கொள்ளையடிப்பவர்களை தண்டிக்க முடியாது. நம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் முடியாது. எனவே மேலிருந்து ஓட்டுப்போடும் பாதையை நிராகரிப்போம். கீழிருந்து கிளர்ந்தெழுந்து ஓர் எழுச்சியில் புரட்சிகர அரசு அமைப்போம். அதில் நமக்கான சட்டம், நீதிமன்றம், அதிகாரத்தை ஓவ்வொரு ஊரிலும் உருவாக்குவோம்! இதைச் சாதிக்கவும், நாட்டையும் நம் வாழ்க்கையையும் பாதுகாக்கவும், புரட்சிகர அமைப்புகளில் அணி திரள்வோம்! வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவோம்!

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வாழ்வையும், பண்பாட்டையும் ஆக்கிரமிக்கும் பயங்கரவாதி

 

மக்களின் ஆரோக்கியத்தின் மீதும், மனித வளத்தின் மீதும், தனி மனிதனின் ஆளுமையின் மீதும் மிகப்பெரிய பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பு தாக்குதலை தொடுத்து வருகிறது தமிழக அரசு .. .. .. சாராய வியாபாரத்தின் மூலம். குடியின் போதையில் வாய்ச்சண்டை முற்றி அடிதடி, கொலை. குடிப்பழக்கம் காரணமாக கடனாளியாகி குடும்பமே தற்கொலை. குடிபோதையில் மனைவி குழந்தைகளை வெட்டிக் கொன்ற விவசாயி .. .. .. இப்படி அன்றாடம் மூன்று நான்கு செய்திகளை பத்திரிக்கைகளில் பார்க்கிறோம். அண்மைக்காலமாக நிகழும் குற்ற நடவடிக்கைகளில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை குடிபோதையினால் நடப்பவையே. அனைத்து மகளிர் காவல் நிலையங்களில் வரதட்சனையை விட குடிபோதையில் பெண்களைத் துன்புறுத்தும் ஆண்கள் மீதான புகார்கள் தான் 80 விழுக்காட்டுக்கு மேல் பதிவாகின்றன.

 

பள்ளி மருத்துவமனைகளுக்கு அருகில் 100 மீட்டருக்குள் புகையிலை மதுப் பொருட்கள் விற்கக் கூடாது என அரசின் விதி உள்ளதாக அரசு கூறுகிறது. ஆனால் அதே அரசு தான் அது போன்ற விதிகளை குடித்துவிட்டு கசக்கி எறியபடும் ‘டிஸ்போஸபிள் கப்’ போன்றதாக மாற்றுகிறது. சாலை விபத்துகள் அதிகம் நடக்கும் மாநிலங்களில் முதல் இடம் தமிழகத்திற்கு. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மட்டும் தோராயமாக 15 ஆயிரம் பேர் சாலை விபத்துகளில் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். இந்த விபத்துகளில் 60 விழுக்காடு மது காரணமாக நடந்திருக்கிறது.

 

18 ஆயிரம் கோடி வருமானம் வருகிறது என்பதற்காக பத்தாயிரம் பேரை சாலை விபத்துகளில் காவு கொடுக்க அரசு தயாராக இருக்கிறது. அரசு கணக்கின் படியே டாஸ்மாக்கின் வருவாய் உயர்வுக்கு நிகராக குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டி இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறது. நிகழாண்டில் 21 ஆயிரம் கோடிக்கு டாஸ்மாக் விற்பனை இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது அரசு. இனி சாகப் போகிறவர்கள் எத்தனை ஆயிரம் பேரோ? இதில் நம்மில் ஒருவர் கூட இருக்கலாம்.

 

குடித்துவிட்டு வாகனம் ஓட்டுபவர்கள் மனித வெடி குண்டுகள் என்றும், போதையில் மரணங்களை உண்டாக்குவோர் மீது கொலை வழக்கு பதிவு செய்யவும் கூறுகிறது நீதிமன்றம். இத்தகைய மனித வெடிகுண்டுகளையும், கொலையாளிகளையும் டாஸ்மாக் மூகம் உருவாக்கி உலவவிட்டிருக்கும் அரசை என்ன செய்யலாம்?

 

தொடர்ச்சியான மதுப்பழக்கத்தால் கணிசமானோர் சிரோஸிஸ் உள்ளிட்ட மிகக் கொடுமையான கல்லீரல் நோய்களுக்கும், சைக்கோஸிஸ் போன்ற மனநோய்களுக்கும் ஆட்படுகின்றனர். குடியினால் ஏற்படும் மரணத்தினால் இளம் விதவைகளின் எண்னிக்கையும் தமிழ் நாட்டில் அதிகரித்து வருகிறது.

 

குடிகாரர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்த ஆண்டுதோறும் இலக்கு வைத்துச் செயல்படும் அரசிடம், குடிநோயை குணப்படுத்த வேண்டிய போதை மீட்பு மையங்களுக்கும் மனநல மருத்துவர்களுக்கு இருக்கும் பற்றாக்குறையை தீர்க்கும், குறைக்கும் திட்டமோ, இலக்கோ கிடையாது. ஊருக்கு பத்து டாஸ்மாக் கடைகளை நடத்தும் அரசு, ஒற்றை ஒரு போதை மீட்பு மையம் கூட நடத்தவில்லை. குடிக்கு அடிமையானவர்களை குடி நோயாளிகள் என்கிறது மருத்துவம். இந்த நோயை திட்டமிட்டுப் பரப்பும் அரசை கிரிமினல் அரசு என்று கூறாமல் வேறென்ன பெயரால் அழைக்க முடியும்?

 

பள்ளி கல்லூரி மாணவர்களிடையே குடிப்பழக்கம் அதிகரித்து வருகிறது. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை போதைப் பழக்கம் அறிமுகமாகும் வயது 25ஆக இருந்தது. இன்று அது 13 வயதாக குறைந்திருக்கிறது. 21 வயதுக்குட்பட்டோருக்கு சாராயம் விற்கக் கூடாது என விதி இருந்தும் பள்லி மாணவர்களுக்கும் கூட சாராயம் விற்கப்படுகிறது. பருவ வயதில் போதைப் பொருட்கள் மீது இயல்பாக இருக்கும் ஆர்வமும்; சாராயம் சிகரெட் குடிப்பது ஆண்மையின் வெளிப்பாடு என்ற அறியாமையும் சேர்ந்து மாணவர்களை டாஸ்மாக் பக்கம் ஈர்க்கிறது. பார்களும் அதற்கு வசதி செய்து கொடுக்கின்றன. முன்பு குடிநோய் சிகிச்சைக்கு கணவன்களை அழைத்துச் சென்ற பெண்கள் தற்போது பருவ வயது பிள்ளைகளை அழைத்துச் செல்கிறார்கள். எதிர்கால தலைமுறையே சீரழிந்து போய்க் கொண்டிருப்பதற்கான அபாயச் சங்கு இது.

 

அரசு நிறுவனமான டாஸ்மாக் 1983 – 1984ல் தொடங்கப்பட்டபோது அதன் முதலீட்டுத் தொகை 15 கோடி, அன்றைய ஆண்டு வருவாய் 139 கோடி. 2003 – 2004ல் அதன் ஆண்டு வருவாய் 3500 கோடி. 2011 – 12ல் 18 ஆயிரம் கோடி 18 ஆயிரம் கோடி என்பது லாபம் மட்டுமே ஆண்டு தோறும் 40 ஆயிரம் கோடி ரூபாயை உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து பிக்பாக்கெட் அடிக்கிறது அரசு. இது 25 ஆண்டுகளில் பூதாகர வளர்ச்சி. இந்தியாவின் எந்த பொதுத்துறை நிறுவனமும் இத்தகைய வளர்ச்சியை அடையவில்லை. அந்த திமிரில் தான் நிகழும் ஆண்டுக்கு 21 ஆயிரம் கோடியாக இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது. தமிழகத்தில் மதுக் கொள்கை என்று எதுவுமில்லை. அதிகபட்ச வருவாய் ஈட்டுவது ஒன்று மட்டும் தான் அதன் இலக்கு. ஆண்டு தோறும் போடப்படும் அந்த இலக்கு எட்டப்பட வேண்டுமானால் புதிய குடிகாரர்களையும், புதிய குடி அடிமைகளையும் அது உருவாக்கியாக வேண்டும். கட்டுப்பாடில்லாமல் குடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் அது பார்களையும் திறந்து வைத்திருக்கிறது. அரசு, அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், பெருந்தொழிலதிபர்கள், சமூக விரோதிகள் என அனைவரையும் கொண்ட வலைப் பின்னலோடுதான் இந்த டாஸ்மாக் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அரசுக்கு மட்டுமல்ல, அரசியல்வாதிகளுக்கும், சமூக விரோதிகளுக்கும் டாஸ்மாக் மூலம் பணம் கொட்டுகிறது. 18 ஆயிரம் கோடி ரூபாயைக் கடந்து இன்னுமொரு பத்தாயிரம் கோடி அரசியவாதிகளுக்கும், சமூக விரோதிகளுக்கும் போகிறது. கருணாநிதி கொண்டுவந்த பல திட்டங்களை கலைத்துப் போட்ட ஜெயா டாஸ்மாக்கில் ஒட்டுகிறார்.

 

எந்த ஓட்டுக் கட்சியாக இருந்தாலும் கவர்ச்சிகரமான இலவசத் திட்டங்களை அறிவித்துத்தான்  தேர்தலில் வெற்றி பெறுகிறார்கள். ஜெயாவோ, கருணாநிதியோ தங்கள் பரம்பரை சொத்துகளிலிருந்தோ அல்லது தாங்கள் கொள்ளையடித்த பணத்திலிருந்தோ இந்த இலவசங்களைக் கொடுக்கவில்லை. மாறாக, டாஸ்மாக் மூலம் மக்களிடமிருந்து பறித்தெடுத்துத்த பணத்தைக் கொண்டு தான் இந்த இலவசங்களை வழங்குகின்றன. ஜெயா அரசு ஆண்டொன்றுக்கு ஒரு குடும்பத்துக்கு கொடுக்கும் இலவசங்களின் மதிப்பு 16 ஆயிரம் ரூபாய். மாறாக, குடிப்பதன் மூலம் அரசு அதே குடும்பத்திடமிருந்து ஓர் ஆண்டில் பறித்துக் கொள்ளும் மதிப்பு ஒரு லட்சத்து 26 ஆயிரம் ரூபாய்.

 

சாராய விற்பனை மூலம் பெண்களின் தாலியறுத்து, இளம் தலைமுறையினரை சீரழித்து சின்னாபின்னமாக்கி, குடிகார கணவன்மார்களால் பெண்கள் குழந்தைகளின் மன அமைதியை இழக்க வைத்து, அவர்களை அன்றாடம் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கி அந்த அவலம் சோகம் கண்ணீரிலிருந்து கறக்கப்பட்ட பணத்தைக் கொண்டு, பறிகொடுத்த மக்களுக்கு மிக்சி, கிரைண்டர், மடிக்கணிணி போன்றவற்றை இலவசமாக தருவது எவ்வளவு பெரிய கிரிமினல் தனம்? எவ்வளவு பெரிய கொடூரம்? எவ்வளவு பெரிய குற்றம்? பதவிக்கு வந்து மக்கள் பணத்தை பகற் கொள்ளையடிக்கவும், தொழிலதிபர்கள் பெரும் லாபம் ஈட்டவும் கொடுக்கப்படும் இந்த இலவசங்கள் ஏதோ ஜெயா கருணாநிதியின் தயாள குணத்திலிருந்து பிறந்த மக்கள் மீதான பாசம், பரிவு என்றெல்லாம் சித்தரிப்பது எவ்வளவு பெரிய மோசடி? பித்தலாட்டம்?

 

தனியார்மயம், தாராளமயம், கடுமையான உழைப்பு நிறைந்த உதிரித் தொழிலையும், அதிக பணிச் சுமையையும், வீடு குடும்பத்தை விட்டு நாடோடிகளாக அலையும் அகதி வாழ்க்கையையும் ஏற்படுத்தி உள்ளது. இந்தச் சூழலில் சாராயம் என்பது எளிதில் ஆனால் சற்றே செலவில் கிடைக்கும் வலி நிவாரணியாக மாறுகிறது. அவலத்தில் உழலும் வாழ்க்கையை உரிமைக்கான போராட்டங்களினால் மாற்றுவது என்பது போய் வலியை மறக்க குடிப்பது என்றாகி விட்டது.

 

முன்னெப்போதைக் காட்டிலும் பெரும்பாலான ஆண்கள் அன்றாடம் குடித்தே தீர்வது என்பது வழக்கமாக மாறிவிட்டது. உடலுழைப்பு செய்யும் ஏழை ஆண்கள் தங்களின் வருமானத்தில் குறிப்பிடத்தகுந்த பங்கை குடிப்பதற்காகச் செலவழிக்கிறார்கள். வேலை கிடைக்காத நாட்களில் கடன் வாங்கி குடிக்கிறார்கள். அதனால் வருமானமிருந்து வாழமுடியாத அவலம் நிரந்தரமாகி விட்டது. அந்த வகையில் இது ஏழைக் குடும்பங்களின் பெண்கள் பிரச்சனையாகி விட்டது.

 

காற்று நிலம் நீர் என இயற்கையின் அத்தனை வளங்களிலும் பகற்கொள்ளையடித்து லாபம் பார்த்து பழகிப் போன அரசியல்வாதிகளும், தொழிலதிபார்களும், அரசு அதிகாரிகளும், சமூக விரோதிகளும் எக்காலத்திலும் டாஸ்மாக்கை ஒழிப்பதற்கு விரும்ப மாட்டார்கள். எனவே டாஸ்மாக்கால் அதிகம் பாதிக்கப்படும் ஏழைப் பெண்கள் விழித்தெழுந்து போராடும் வரை டாஸ்மாக்கை ஒழிக்க முடியாது. அத்தகைய போராட்டம் ஆந்திராவில் 90களில் நடந்தது. பல நகரங்களில் சாராயக் கடைகளை பெண்கள் அடித்து நொறுக்கி மூடினார்கள்.

 

இதைத்தவிர டாஸ்மாக்கை ஒழிப்பதற்கு வேறு வழியில்லை. நமது வாழ்வை வழிமறிக்கும் மறுகாலனியாக்கத்தை உணரவிடாமல் நமது சிந்தனையை சீரழித்து பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பு செய்யும் டாஸ்மாக்கை ஒழித்துக் கட்டாமல் நமக்கு வாழ்வில்லை, வழியில்லை.

 

மௌனகுரு: அழுத்தமில்லாமல், மௌனமாய் சொல்லும் யதார்த்தம்

 

தமிழ் திரைப்படங்கள் நடப்பு யதார்த்தங்களை களமாக கொண்டிருக்கின்றனவா என்றால் இல்லை என்று கூறிவிடலாம். ஆனால், இயக்குனர்களும் சமூகத்திலிருந்து வந்தவர்கள் தானே. அதனால், சில படங்களில் அவர்கள் அறியாமல் கதைப்போக்கில் அது ஊடுருவி விடுவதுண்டு. அந்த வகையில் அண்மையில் வெளிவந்த மங்காத்தாவில் இரண்டு போலீஸ் உயர் அதிகாரிகளே திட்டமிட்டு கொள்ளையடிக்கும் கதை வெளிவந்து பரவலாக வரவேற்பை பெற்றது, இப்போது மௌனகுரு.

 

மங்காத்தாவுக்கும் மௌனகுருவுக்கும் இடையில் மிகுந்த வித்தியாசம் உண்டு. மங்காத்தாவில் அந்த யதார்த்தம் தான் கதைநாயகன், மௌனகுருவில் அது வில்லன். மங்காத்தாவில் கதையின் நகர்வே எப்படி கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்பது தான், மௌனகுருவில் அது கதைநாயகனின் துன்பத்திற்கான காரணம். ஆனாலும் கொள்ளையடிப்பதற்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்ல ஆயத்தமாக இருக்கும் அவர்களின் கொடூரம், என்கவுண்டர்கள் நடத்தப்படும் விதம், நியாய உணர்ச்சி குறித்து எந்தக் கவலையும் இன்றி நிரபராதிகளை சிக்கவைப்பது, சித்திரவதை செய்வது, தப்பித்துக் கொள்வதற்காக மற்ற துறைகளோடு சேர்ந்து கூட்டுச் சதி செய்வது, மொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் என்று குறிப்பால் உணர்த்துவது என்று காவல்துறை செய்துவரும் அயோக்கியத்தனங்களை விரிவாக எடுத்துரைப்பதால் மௌனகுரு கவனம் பெறுகிறது.

 

சிலர் நினைத்துக் கொள்ளக் கூடும், ஒரு சிலர் செய்யும் தவறுகளுக்காக ஒட்டு மொத்த காவல்துறையையும் பழிக்கக் கூடாது என்று. ஆனால் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது என்பதற்கு மெய்யில் ஏராளமான சான்றுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. சிதம்பரம் பத்மினி, அந்தியூர் விஜயா, திண்டி ரீட்டாமேரி, திருக்கோவிலூர் என்று எத்தனை பாலியல் வன்புணர்ச்சிகள். பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு, குஜராத் இனப்படுகொலைகள், காஷ்மீரில் அப்பாவி கிராமத்தவர்களை கொன்றுவிட்டு அவர்களை தீவிரவாதிகளாக காட்டி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டது என எத்தனை கொடூரங்கள். தோழர் கிஷன் ஜி தொடங்கி சோராபுதீன் இர்ஷத் ஜஹான் ஈறாக எத்தனை எத்தனை என்கவுண்டர்கள். வீரப்பனை தேடுகிறோம் என்ற போர்வையில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம், சந்தனமரம் கடத்துகிறார்கள் என்று வாச்சாத்தியில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம் என்று இன்னும் எத்தனை வேண்டும். இத்தனைக்குப் பிறகும் யாரோ ஒருசிலர் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ’காவல்துறை ஒரு சட்டபூர்வ கிரிமினல் கும்பல்’ என்றும் ’ஒருகூடை அழுகிய மீனில் ஒரு நல்ல மீனைத் தேடும் முட்டாள்தனம்’ என்றும் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கூறிய பதிலே போதுமானது. மேற்கூறப்பட்டவைகள் எல்லாம் வழக்கு பதியப்பட்டதனால் வெளிவந்தவைகள். வெளிவராமல் வழக்கு பதியப்பட்டாமல் ஏனையவை மூடி மறைக்கப்படுகின்றன. பதியப்பட்ட வழக்குகள் கூட குற்றம் நடந்துவிட்டது எனும் அடிப்படையில் பதியப்பட்டவைகள் அல்ல. பாதிக்கப்பட்ட மக்களும், மனித உரிமை அமைப்புகளும் போராடிய பிறகே வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அதன்பிறகும் கூட மக்கள் போராட்டங்களினாலேயே ஒவ்வொரு நகர்வும் நகர்த்தப்படுகின்றன.

 

இதற்கு முன்னரும் கூட பல படங்களில் காவல்துறையினரின் கிரிமினல்தனங்கள் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கின்றன என்றாலும், அவை அனுதாப உணர்ச்சியை கதையின் மீது ஏற்படுத்துவதற்காக மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் படத்திலும் அவ்வாறு தான் தொழிற்பட்டிருக்கிறது. இருப்பினும், கதையின் களமே காவல்துறையின் அந்த கிரிமினல்தனம் தான் என்பதும், அந்த கிரிமினல்கள் கடைசில் தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள் என்று காட்டாமல் சட்டரீதியாக அவர்களை எதுவும் செய்யமுடியாது என்று காட்டியிருப்பதுமே ஏனைய படங்களிலிருந்து சற்று வித்தியாசப்படுத்துகிறது.

 

ஒரு வழக்கில் துப்பறிதல் என்பது உலகத்தில் இல்லாத சாகசம் போல துப்பாக்கிக் குழலின் ஆவியை ஊதிக் கொண்டு ’பூச்சி’ காட்டும் சூரத்தனத்தை எள்ளி நகையாடுயாடுவது போல் நடக்கவே சிரமப்படும் ஒரு நிறைமாத பெண்ணை துப்பறிய வைத்திருக்கும் இயக்குனருக்கு முதலில் பாராட்டுகளை கூறிவிடலாம். உச்சக்காட்சியில் அந்தப் பெண்ணின் மீது எதையாவது தூக்கிவீசி அல்லது கீழே விழவைத்து செண்டிமெண்ட் காட்சியில் நனைய வைத்துவிடுவாரோ என்று கடைசி வரையில் ஒரு பயம் இருந்தது. நல்லவேளை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

 

படத்தில் கதை என்று சிறப்பாக ஒன்றுமில்லை, அண்ணன் தயவில் வாழும் ஒரு கல்லூரி மாணவன் எதிர்பாராமல் காவல்துறையினர் கொள்ளையடிக்கும் ஒரு வழக்கில் சிக்கிக் கொண்டுவிட அதில் அவன் அடையும் சிரமங்களும் அதிலிருந்து எப்படி மீள்கிறான் என்பதும் தான் கதை. இதில் சில கிளைக் கதைகளை உருத்தாமல் சொல்லிச் சென்றிருப்பது ஈர்ப்புக் கவர்சியாகவே இருக்கிறது.

 

வெளிநாட்டு அழகு(!) கடற்கரைகளில் பாட்டு பாடாத ஒரு காதல். பணம் கிடைக்கிறது என்பதற்காக எந்த வேலையையும் செய்யாமல் மனம் அமைதியடையும் வேலையையே செய்ய வேண்டும் என்றும் யாரும் செல்லாத கிராமங்களுக்கு சென்று மருத்துவம் செய் என்று காதலியை வேண்டும் காதல்.

 

எதையும் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்தாமல் சின்னச் சின்ன விசயங்களைக் கூட குறைகூறி குற்றப்படுத்தியதால் தான் உங்கள் முன் இன்று குற்றவாளியாய் நிற்கிறேன் என்று வாக்குமூலம் அளிக்கும் கல்லூரி முதல்வரின் மகன்.

 

ஒரு ரெய்டில் போலீஸ் அதிகாரியிடம் சிக்கிக் கொண்டு, அவனிடம் காசு வாங்க முடியாமல் வைப்பாட்டியாய் இருக்க நேரும் அவலத்திற்கு பழிவாங்க எண்ணி பரிதாபமாய் செத்துப்போகும் விபச்சாரி.

 

மனைவியின் தங்கையை வீட்டில் தங்க வைத்துவிட்டு சொந்த தம்பியை வீட்டில் இடமில்லை என்று ஹாஸ்டலில் தங்கவைத்தாலும், தன்னைவிட்டு ஓடிப்போய் திருமணம் செய்து கொண்டவன் என்றாலும், சம்பாதிக்கும் மகன் என்பதால் மூத்த மகனை விட்டுவிட்டு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் இரண்டாம் மகனை கண்டிக்கும் தாய்.

 

மனநல விடுதியில் மட்டிக்கொண்டு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நண்பனுக்காக உதவி செய்து குண்டடிபட்டு செத்துப்போகும் பைத்தியக்கார நண்பன்.

 

மாணவர்களிடம் நண்பர்களைப் போல் பழகும், போலிஸ் மிரட்டினாலும் உணவை வீணாக்காதே என்று அறிவுரை கூறும், ”கருப்பா கைலி கட்டியிருந்தா விசாரிக்காம அடிப்பீங்களோ” என்று காவல்துறையிடம் சமூக கோபத்துடன் பொங்கும் பேராசிரியர். என்று சமூகத்தில் காணும் யதார்த்தங்களையும், விருப்பங்களையும் கிளைக்கதைகளாய் முன்வைத்திருப்பது நல்ல உத்தி.

 

இவையனைத்தும் இருந்தும் படம் வீரியமில்லாமல் இருப்பது தான் இந்தப் படந்தின் பெருங்குறை. காரணம், சமூகங்களில் நிலவும் யதார்த்தங்களை கதைக்கு இசைவாக காட்சிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிற்தே தவிர அவை சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக முன்வைக்கப் படவில்லை. கூர்மையான காட்சியமைப்புகள் மூலம் சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக வைத்து, கதைநாயகனின் பாதிப்புகளையும் போராட்டங்களையும் அதனை கோர்க்கும் சரடாக நெய்திருந்தால் நிச்சயம் சிறப்பான படமாக அமைந்திருக்கும்.

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

ஏழாம் அறிவா? ஏய்க்கும் அறிவா?

மங்காத்தா: அன்னா ஹஸாரேவை என்கவுண்டர் செய்த தல

பொன்னர் சங்கர் யாருக்காக

மாயன் நாட்காட்டி+நோவாவின் கப்பல்=2012

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

%d bloggers like this: