பிளாஸ்டிக் அரிசி: மூளையை அடகு வைக்கலாமா?

பிளாஸ்டிக் அரிசி

 

இன்றைய தேதியில் பயனுள்ள தகவல் குறிப்பு என்றால் அது, “பிளாஸ்டிக் அரிசையை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?” என்பது தான். அந்த அளவுக்கு பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த பீதி பரப்பப் பட்டிருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்தே பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த தகவல்கள் உலவிக் கொண்டிருந்தன என்றாலும் தற்போது தமிழக அரசே இதை முன்னின்று பரப்பியதைப் போல தெரிகிறது. வதந்தி பரப்புவோர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்திருந்தாலும், பிளாஸ்டிக் அரிசியைக் கண்டறிந்து பறிமுதல் செய்ய குழு அமைத்து நடவடிக்கை, பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்து தகவல் கொடுக்க தனி தொலைபேசி இலக்கம் அறிவிப்பு என தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகள் மக்களை பீதிக்கு உள்ளாக்கின.

அது என்ன பிளாஸ்டிக் அரிசி? சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளிக் காட்சி பரவி வருகிறது. ஓர் இயந்திரத்தின் ஒரு முனையில் பிளாஸ்டிக் தாளை உள்ளிடுகிறார்கள். அப்படியே காமிரா நகர்ந்து செல்கிறது, அந்த பிளாஸ்டிக் தாள் பிரிந்து உடுட்டப்பட்டு அரிசி போல் சிறுசிறு துண்டுகளாக வெளிவருகிறது. இந்த இடத்தில் அது அரிசி தானா என்பதை உறுதி செய்ய காமிரா அதை நெருங்கிச் செல்லவில்லை. கழிவு பிளாஸ்டிக் தாளை பிளாஸ்டிக் துருவல்களாக மாற்றும் வேலை நடக்கிறது எனக் கருதுகிறேன். ஆனால் அதை பிளாஸ்டிக் அரிசி தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை என்ற தலைப்பில் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு கிலோ அரிசி தோராயமாக 30 ரூபாயிலிருந்து 50 ரூபாய் வரை ரகம் வாரியாக விற்பனை செய்யப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு கிலோ கச்சா பிளாஸ்டிக் துருவலின் விலை 100 ரூபாய்க்கும் அதிகம். இதில் கலப்படம் செய்து லாபம் பார்க்க வேண்டுமென்றால் ஒரு கிலோ பிளாஸ்டிக்கைக் கொண்டு எத்தனை கிலோ அரிசி தயாரிப்பார்கள்? எளிமையான இந்தக் கேள்வி கூட எழுப்பப்படாமல் தான் அந்த காணொளிக் காட்சி ஊரெங்கும் உலா வருகிறது.

பிளாஸ்டிக் அரிசி என பரப்பப்படும் இந்த அரிசியை செயற்கை அரிசி என்று சொல்லலாம். உருளைக் கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவற்றிலிருந்து செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்படும் அரிசி தான் பிளாஸ்டிக் அரிசி என தூற்றப்படுகிறது. சீனா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் போன்ற நாடுகளில் பல ஆண்டுகளாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அரிசியிலிருக்கும் கார்போஹைட்ரேட் தான் உருளை கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்குகளிலும் இருக்கிறது என்றாலும் நெல் அரிசியோடு ஒப்பிட்டால் கொஞ்சம் சத்துக் குறைவானது. அதேநேரம் இன்று பீதியூட்டப்படுவது போல இந்த செயற்கை அரிசியை உண்பதால் உடலுக்கு எந்த தீங்கும் ஏற்படுவதில்லை. இந்தியாவின் பழைய பஞ்ச காலங்களில் உருளைக் கிழங்கும், மரவள்ளிக் கிழங்கும் தான் அரிசிக்குப் பதிலாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதை நாம் நினைவுக்குக் கொண்டு வருவது அவசியம்.

என்றால் ஏன் இவ்வாறு பீதியூட்டப்படுகிறது? அது தான் இதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல். ஊடகங்களில் பரபரப்பாக திரும்பத் திரும்ப காட்டப்படும் எதுவும் உண்மையாகத் தான் இருக்கும் எனும் பொதுப் புத்தி மிகக் கவனமாக உருவாக்கி பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. பேரழிவு ஆயுதங்களை தயாரித்து பதுக்கி வைத்திருக்கிறது என்று கூறித் தான் ஈராக்கின் மீது படையெடுத்தது அமெரிக்கா. ஒரு பேனாக் கத்தியைக் கூட கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றாலும் கூட ஈராக் பேரழிவு ஆயுதங்களை வைத்திருந்தது  என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் படுகொலைகளைச் செய்தார் என்று பரப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறு எழுதியவர்களே பணம் வாங்கிக் கொண்டு தான் அவ்வாறு எழுதினோம் என்று வாக்குமூலம் கொடுத்து விட்ட பிறகும், அவ்வாறு எதுவும் நடைபெறவில்லை என்று ஆதாரபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும் ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் மக்களை படுகொலை செய்தார் என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. அதாவது ஊடகங்களை கையில் வைத்திருப்பதன் மூலம் நம்முடைய மூளையை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். அது தான் இந்த பிளாஸ்டிக் அரிசி விவகாரத்திலும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

மரபணு மாற்றப் பயிர்கள் என்பது இன்று சாதாரணமாகி இருக்கிறது. இந்த மரபணு மாற்றப் பயிர்களின் மூலம் உற்பத்தி செய்யப்படும் உணவு வகைகளை உண்பதன் மூலம் உடலுக்கு எவ்வளவு தீங்கு நேர்கிறது? என்னென்ன நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்றெல்லாம் ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டு வெளிவந்திருக்கிறது. ஆனாலும் அவை எந்த விழிப்புணர்வையும் மக்களிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால், மரபணு மாற்று பயிர்களுக்கு, விதைகளுக்கு எதிராக பேசினால் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தினால் அது குற்றம் என்று சட்டம் சொல்கிறது. அண்மையில் தெலுங்கானாவில் மரபு சார்ந்த மிளகாய் விதையை பரப்பினார் என்பதற்காக ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். ஊடகங்களில் அந்தச் செய்தி போலி மிளகாய் விதைகளை விற்றவர் கைது என வெளிவந்திருக்கிறது. அது என்ன போலி மிளகாய் விதை? மரபணு மாற்ற விதைகளை பற்றி மக்களிடம் விழுப்புணர்வு செய்யக் கூடாது. பாரம்பரிய விதைகளை வைத்திருந்து விற்றால் கைது. இந்த இரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்தால் என்ன முடிவுக்கு வர முடியும்? முதலாளிகளுக்கு, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதுவெல்லாம் லாபத்தைக் கொட்டிக் கொடுக்குமோ அவைகலெல்லாம் – அவைகளில் உடலுக்கு தீங்கு இருந்தாலும் – உலகில் நல்லவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும். ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு லாபத்தை கொட்டிக் கொடுக்காத எதுவும் – அவைகளில் உடலுக்கு நன்மை இருந்தாலும் – உலகில் கெட்டவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும்.

சில நாட்களுக்கு முன்னால் புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்றொரு செய்தி தீயாய் பரவியது. மைதா மாவு எப்படி உருவாக்கப்படுகிறது? அதில் என்னென்ன வேதிப் பொருட்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன? அவை என்னென்ன விதங்களில் உடலுக்கு தீங்கு செய்கின்றன என்று விரிவான ஆய்வுக் கட்டுரை போல அந்தச் செய்தி அமைந்திருந்தது. படித்துப் பார்த்த பலர் புரோட்டா சாப்பிடுவதையே விட்டு விட்டார்கள். மைதாவுக்கு மெருகூட்ட, அதை வெண்மையாக்க அந்த வேதிப் பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதும், அவைகளை உண்பதால் உடலுக்கு தீங்கு ஏற்படும் என்பதும் உண்மை தான். இதை புரோட்டாவுக்கு எதிராக மட்டும் ஏன் பயன்படுத்தினார்கள்? கேக் வகைகளிலிருந்து மேற்கத்திய உணவுகளான பீட்சா வகைகள் வரை அனைத்திலும் மைதா கலந்திருக்கிறது. மைதாவை பயன்படுத்தாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அது விழிப்புணர்வு, புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அதை விழிப்புணர்வு என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? ஏழைகளின் உணவாக மலிவான விலையில், உடலுக்கு உடனடி தெம்பளிக்கும், பரவலாக உண்ணப்படும் உணவான புரோட்டாவை ஒழித்து விட்டு அந்த இடத்துக்கு பீட்சாவைக் கொண்டு வர செய்யப்படும் சதித் திட்டம் என்பதாகத் தானே அதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இதேபோலத் தான் அஜினாமோட்டாவுக்கு எதிரான பிரச்சாரமும். கரும்பு மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவைகளிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் ஒரு வகை உப்பு. இதன் வேதிப் பொருள் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் என்பது. அஜினாமோட்டோவுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் எல்லாம் தவறாமல் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கும் ஒரு வாசகம், ‘அதில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் தீங்கான பொருள் கலக்கப்பட்டிருக்கிறது எனவே அதை பயன்படுத்தாதீர்கள்’ என்பது தான். ஆனால் அஜினாமோட்டோவின் ஒவ்வொரு பாக்கெட்டிலும் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பெயர் தவறாமல் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். அதாவது அஜினோமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பொருள் கலந்திருக்கவில்லை. அஜினாமோட்டோவின் பெயரே மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் தான் என்பதே அதன் பொருள். சாதாரண உப்பை பயன்படுத்தாதீர்கள் அதில் சோடியம் குளோரைடு எனும் தீங்கான பொருள் கலந்திருக்கிறது என்று சொன்னால் அது எவ்வளவு நகைப்புக்கு இடமானதோ அதே போலத் தான் அஜினாமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் கலந்திருக்கிறது என்பதும். இது உணவில் சுவை கூட்டுவதற்காக பயன்படுத்தப்படும் ஓர் உப்பு. சீனா, ஜப்பான், கொரியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் பலநூறு ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தப்படும் ஒரு துணை உணவுப் பொருள். அளவோடு பயன்படுத்தினால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை.

இப்படி உடல்நலம் எனும் பெயரில் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஆதரவான செய்திகள் தொடர்ந்து பரப்படுகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் திணிப்பதன் மூலம் மக்களின் மூளையைக் கட்டுப்படுத்தும் வேலை நடந்து வருகிறது. அதற்கு எளிமையான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு தான் உப்பு. சமையலில் சாதாரண உப்பின் பயன்பாடு முழுவதுமாக ஒழிந்து விட்டது என்றே சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு அயோடின் உப்பின் ஆதிக்கம் இருக்கிறது. அயோடின் உப்பை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதால் உடலில் ஏற்படும் தீங்குகள் குறித்து ஆய்வுகள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் மக்கள் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே உடலுக்கு நல்லது என எண்ணி பயன்படுத்துகிறார்கள். இது எப்படி நடந்தது? இந்தியாவில் 7 சதவீத குழந்தைகள் அயோடின் குறைபாட்டுடன் இருக்கின்றன என்றொரு ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார்கள். அதைக் கொண்டே இந்தியாவின் மொத்த மக்களும் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே நல்லது என்று பிரச்சாரம் செய்தார்கள். இன்று டாடா உட்பட பல நிறுவனங்கள் பல்லாயிரம் கோடிகளில் அயோடின் உப்பு வணிகத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எல்லாம் இருக்கட்டும், பிளாஸ்டிக் அர்சியிலும், மைதாவிலும் அஜினாமோட்டோவிலும் என்ன ஏகாதிபத்திய ஆதாயம் இருக்கிறது என எண்ணுகிறீர்களா? பொதுவாக தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் எனும் பெயரில் எல்லா நாடுகளிலும் மூக்கை நுழைக்கிறது அமெரிக்கா. இறக்குமதிக்கான கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவதிலிருந்து, விவசாய மானியங்களை ஒழிப்பது வரை எல்லா நாடுகளின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. ஆனால் தன்னுடைய நாட்டில் விவசாய மானியங்களை தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இறக்குமதிக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வைத்திருக்கிறது. இந்த விசயத்தில் அமெரிக்காவுக்கு பெரும் சிக்கலாக இருப்பது சீனாவின் உற்பத்திப் பொருட்களே. உலகில் சீனப் பொருட்கள் இல்லாத இடங்களே இல்லை எனும் அளவுக்கு அது தன் எல்லையை விரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை தடுப்பதற்காக சீனம் சார்ந்த பொருட்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்கள் கட்டவிழ்து விடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. செயற்கை அரிசி, அஜினாமோட்டோ போன்றவை சீன உற்பத்திப் பொருட்களே.

இன்னொரு முக்கியமான அம்சமும் இதில் இருக்கிறது. பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த செய்திகள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சமூகத் தளங்களில் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அது தற்போது திடீரென வேகம் பெற்றதற்கான காரணத்தை நாம் பதஞ்சலியோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மோடி பிரதமராக உருவாக்கப்பட்டதில் அதானிக்கு இருக்கும் தொடர்பைப் போலவே பதஞ்சலி நிறுவனத்துக்கும் தொடர்பு உண்டு. மோடி பிரதமரானதற்கு பிறகு தான் பதஞ்சலி நிறுவனத்தின் பொருட்கள் வெகுவாக கவனம் பெற வைக்கப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் பதஞ்சலி அரிசி விற்பனையிலும் ஈடுபடத் தொடங்கியிருக்கிறது. பதஞ்சலி அரிசி என்ற பெயரில் விற்கப்படும் அரிசிக்கான சந்தையை உறுதிப்படுத்தவே, பிளாஸ்டிக் அரிசி என்ற பெயரில் அரிசி குறித்த பீதி திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்படுகிறது.

எனவே, நாம் நாமாக நீடிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு இருக்கும் ஒரே வழி நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றி விடாமல் தடுப்பது மட்டுமே. நம்மைச் சுற்றி நிகழும் எதுவானாலும், முதலில் அதில் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அரசியல் இல்லாமல் இங்கு எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள அவை குறித்து பருண்மையாகவும் நுணுக்கமாகவும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சமூகத்தில் நடப்பவைகளை நாம் சரியாக உள்வாங்காமல் போனால் நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றுவதை நம்மால் தடுக்க முடியாமல் போகும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இந்திய ஆக்கிரமிப்பின் கரங்கள்

ila

இலங்கைப் பிரச்சனை அல்லது தமீழீழப் பிரச்சனை அல்லது விடுதலைப் புலிகள் பிரச்சனை என்பதை அதற்காக போராடும் அமைப்புகளும், மக்களும் இலங்கையில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் தமிழகத்தில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பது முதன்மையான விசயம்.

இராஜீவ் காந்திக்கு முன் இராஜீவ் காந்திக்குப் பின் என்று பிரித்துப் பார்ப்பவர்கள் உண்டு. அவர்களைப் பொருத்தவரையில் இராஜீவ் கொலை நடந்திராவிட்டால் .. .. .. என்றொரு கற்பனாவாதமே அனைத்திற்குமான மையப் புள்ளி.

இலங்கையில் சீனா ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா இலங்கையில் இன்னும் தீவிரமாக பங்கெடுப்பதே சீனாவின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்கும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

விடுதலைப் புலிகளும் கூட தமிழீழம் அமைவது இந்திய உதவி இன்றி சாத்தியம் இல்லை எனும் கருத்து கொண்டவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

சர்வதேச வல்லரசு நாடுகளின் நேர்மையான தலையீடு இருந்தால் இன்றைய இலங்கப் பிரச்சனை சுமூகமாக தீர்ந்து விடும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இஸ்ரேலின் வழியில் தமிழீழத்தை சமைத்துக் கொள்ள முடியும் என நம்புகிறவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியவாதிகள் ஈறாக பலருக்கும் பலவாறான கருத்துகள் நிலைப்பாடுகள் இதில் நிலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வாறான எவரும் புறநிலை யதார்த்தமாக இருக்கக்கூடிய இன்றைய நிலையிலிருந்து, இன்றைய தோல்வியிலிருந்து தங்களின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்கவே இல்லை. மாறாக, தங்கள் அகநிலை வாதங்களுக்கு ஏற்ப விளக்கமளிப்பதற்காக மட்டுமே யதார்த்தத்தை சலித்தெடுக்கிறார்கள்.

ஒரு பல்தேசிய நாட்டில், ஒற்றைத் தேசியம் தனியாக பிரிந்து தனிநாடாக அமைவது என்பது முழுக்க முழுக்க ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு உட்பட்டது. உலக வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்து பரிசீலிக்கும் யாருக்கும் இதில் எவ்வித ஐயங்களுக்கும் இடமில்லை. தொடக்கத்தில் இலங்கை தமிழ் இயக்கங்களுக்கு இந்தியா உதவியதற்கும், தற்போது விடுதலைப் புலிகளையும், அதன் பேரில் தமிழ் மக்களையும் அழித்தொழித்து நிற்பதற்கும் ஒரே காரணம் இலங்கையில் இந்தியாவின் மேலாதிக்கம் என்பதை தவிர்த்து வேறொன்றுமில்லை.

பொதுவாக, அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கான சரியான, பொருத்தமான எதிர்வினை என்பது வெகு மக்களிடம் இருப்பதில்லை. காரணம், செய்தி ஊடகங்கள் அச்சு ஊடகமானாலும், காட்சி ஊடகமானாலும் சரியான கண்ணோட்டத்தை மக்களிடம் அளிப்பதில்லை. அரசின் ஊதுகுழலாக இருந்து பக்கச் சார்பான செய்திகளை மட்டுமே நடுநிலமை எனும் பெயரில் வழங்கி வருகின்றன. நடப்பு விசங்களை, சமூக நிகழ்வுகளை அறிந்து கொள்வதற்கு மக்கள் இந்த செய்தி ஊடகங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் சமூக அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு பொருத்தமான எதிர்வினை பெரும்பாலான சமயங்களில் மக்களிடம் வெளிப்படுவதில்லை. ஆனால், சரியான கண்ணோட்டத்துடன் நிகழ்வுகளை மக்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் கடமை மக்களை நேசிப்பவர்களுக்கு இருக்கிறது.

அந்த அடிப்படையில், அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் இலங்கையில் இந்தியாவின் ஆக்கிரமிப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது என்பதை எடுத்து வைக்கிறது இந்த சிறுநூல்.

ஏகாதிபத்திய வலைப் பின்னாலில் நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்? எதிரிகளாக முன்னிற்பவர் யாவர்? பிபுலத்தில் இருப்பவர்கள் யாவர்? என்பவைகளை அறிந்து அதை கண்முன்னே நடக்கும் யாதார்த்த நிகழ்வுகளில் பொருத்திப் பார்த்து புரிந்து கொள்வதே நம்மை சரியான திசையில் இருத்தி வைக்கும் வழியாகும். இலங்கை இந்தியாவானாலும், சீனா அமெரிக்காவானாலும், .நா வே ஆனாலும் கூட இந்த அடிப்படையில் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சரியானதில் நிலைக்க முடியும்.

இலங்கை பிரச்சனையில் அந்த வழியைக் கைக்கொள்ள இந்த சிறு நூல் உதவும். படித்துப் பாருங்கள்.

நூலை தரவிறக்க

இந்தியப் பட்டியிலிருந்து முதலில் விடுபடுமா காஷ்மீர்?

burhan-wani

கடந்த பத்து நாட்களாக காஷ்மீர் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனை எரியவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூர முகம் கண்டு சமூக நலன் பேணும் உள்ளங்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. உணர்வின் உந்துதலால் எடை மிகக் கூடிப் போயிருக்கும் காஷ்மீர் இளைஞர்களின் கையிலிருக்கும் சிறுகற்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நெருப்பின் அண்மைக்கால தொடக்கப் புள்ளியாய் இருந்தது புர்ஹான் வானி. குளிர் ஏரிகளும், பனிமலையுமாய் சொர்க்க பூமியாய் தெரிந்த காஷ்மீர் தன் மேலோட்டைப் பிய்த்துக் கொண்டு எரிமலையாய் வெடித்துச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது அவ்வப்போது. உறைந்து போன பார்வையைக் கொண்டு காஷ்மீரின் சீற்றத்தை அளக்கவே முடியாது.

 

தவிரவும், இந்திய இராணுவத்தின் மீதான எதிர்ப்புக்கு பேலட் துப்பாக்கிகளின் பயன்பாடும் முதன்மையான காரணமாக இருக்கிறது. தன் குடிமகன் இறந்து விடக் கூடாது எனும் அக்கரையாக இல்லாமல், மரண எண்ணிக்கை அதிகமாகி விட்டால் தலைகுனிவு நேருமே எனும் பதைப்பில் பேலட் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் பயன்பாடு இந்திய இராணுவத்தின் கைகளில் கோர முகம் எடுக்கிறது. பலநூறு மக்களின் கண்கள் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முப்பது நாற்பது என ஊடகங்கள் மரண எண்ணிக்கையை கணக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டு இருக்கக் கூடும் என சமூக வலைதளங்களில் தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன. இடுப்புக்கு மேலே குறிபார்க்கக் கூடாத பேலட் குண்டுகளை முகங்களை நோக்கி ஏவி விடும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூரம் மட்டுமே காஷ்மீர் குறித்த நம் பதைப்பின் காரணமாக இருக்குமானால் நம்மிடம் அந்த உறைந்த பார்வை எஞ்சி இருக்கிறது என்று தான் பொருள் படும்.

 

சிறிய அளவில் ஓர் அடையாளப் போராட்டம் நடந்தாலே மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதாக கூக்குரலிடும் செய்தி ஊடகங்கள்; ஏறத்தாழ ஐந்து லட்சம் இராணுவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை குறித்து என்றுமே கவலைப் பட்டதில்லை.

 

காஷ்மீரின் கடந்த கால வரலாறு, அது இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட விதம், மூன்று நாடுகளில் அந்த தேசிய இன மக்கள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அவலம், இந்தியப் பகுதியில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக குதறப்பட்ட அவர்களின் நம்பிக்கைகள் இவை அனைத்தையும் இணைத்தால் தான் காஷ்மீர் சிறுவர்களின் கல்லெறியும் கைகளுக்கு அந்த உறுதி எங்கிருந்து கிடைத்தது என்பது புரியும். இதை ஆராயாமல் தீர்வு பற்றி சிந்திக்கவே முடியாது.

 

இந்தியாவுடன் இணைந்து நீடித்திருப்பது குறித்து காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்குப்பதிவு நடத்தி முடிவு செய்யப்படும் என்று கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்திய அரசால் நிறைவேற்றப்படாமல் ஏமாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் எனக் கூறும் அறுகதை யாருக்காவது இருக்க முடியுமா?

 

காஷ்மீர் மக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதியை நீர்த்துப் போக வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மதவாத நோக்கில் பிரச்சனைகளை வளர்த்து விட்டு, காஷ்மீர் பண்டிட்களை அகதிகளாக வெளியேற ஊக்குவித்து இதை மதவாத பிரச்சனையாக நரித்தனமாக மடைமாற்றிய இந்திய அரசை கேள்விக்கு உள்ளாக்காமல் காஷ்மீர் பண்டிட் அகதிகள் பிரச்சனையை காஷ்மீர் தேசியப் பிரச்சனையோடு இணைக்க முடியுமா?

 

பெரும்பான்மை முஸ்லீம்கள் என்பதைப் பயன்படுத்தி, பிரச்ச்னையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக பாகிஸ்தான் ஆயுதக் குழுக்களை ஏற்படுத்திய போது, அதை மக்களோடு இணைந்து அம்பலப்படுத்தி முறியடிக்காமல், அதற்குப் பதிலாக எதிர் ஆயுதக் குழுக்களை உருவாக்கி மோதவிட்டு காஷ்மீரை ஒரு யுத்த பூமியாக மாற்றிவிட்ட இந்திய அரசின் பங்கை பரிசீலிக்காமல் தீவிரவாதக் குழுக்களைப் பற்றி நியாயவாதம் பேச யாருக்காவது முகாந்திரம் இருக்க முடியுமா?

 

இங்கு காஷ்மீர் பற்றி விவாதிக்கும், கவலைப்படும், ஆமோதிக்கும் அனைவரும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதி எனும் ஒற்றை நிலைப்பாட்டில் இருந்து கொண்டு தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பாமல் காஷ்மீர் குறித்த சரியான நிலைப்பாட்டை வந்தடையும் சாத்தியம் இல்லை. காஷ்மீர் குறித்து அச்சு காட்சி ஊடகங்களில் வெளிவரும் துண்டு துக்கடாச் செய்திகளை தாண்டிய கண்ணோட்டம் பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை. இந்தியாவின் மாநிலமாக இருக்கும் காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் மூலம் பிரச்சனையை தூண்டி விடுகிறது. அங்கு இருக்கும் மக்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் நியாயமே இல்லாமல் இஸ்லாம் எனும் ஒரே காரணத்துக்காக பாகிஸ்தானை ஆதரிக்கிறார்கள். இவைகளுக்கு எதிராக இந்தியா தன் மாநிலத்தை மீட்க போராடி வருகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் கொஞ்சம் அத்து மீறல்களையும் செய்திருக்கிறது. அத்துமீறல்கள் கண்டிக்கப்பட வேண்டும். பாகிஸ்தான் ஒடுக்கப்பட வேண்டும். காஷ்மீர் குறித்து மக்களின் பொதுவான கண்ணோட்டம் இது தான். இது தான் இந்திய அரசு நமக்கு போதிக்க விரும்பும் பார்வை, இது தான் ஊடகங்கள் நமக்கு நடத்தும் பாடம்.

 

பாகிஸ்தான் தான் காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு முக்கிய காரணம் எனும் கற்பிதத்தை தவிர்த்து விட்டு இன்றைய காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு இந்தியாவுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்கிறது என்று பார்த்தால், இந்தியாவின் இராணுவ பலம் கொடுத்த பெரியண்ணன் மனப்பான்மையும், தவறான கொள்கைகளும், பிரச்சனையை தீராமல் இருப்பது தமக்கு நன்மை என ஆளும் வர்க்கம் கருதுவது ஆகிய இவைதான் காஷ்மீர் பிரச்சனையின் முதன்மையான காரணங்களாக இருக்கின்றன. இதன் பொருள் பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு இல்லை என்பதல்ல, இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் குறைவானது என்பதே. ஆனால் இதற்கு நேர்மாறான அணுகுமுறையுடன் தான் நாம் காஷ்மீர் பிரச்சனையை அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்தியாவின் இராணுவ ஒடுக்குமுறைகளைத் தாண்டி காஷ்மீர் மக்களின் போராட்டம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, மட்டுமல்லாது பல மாற்றங்களையும் கண்டிருக்கிறது. காஷ்மீருக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பல பிரிவினைவாத, தீவிரவாத குழுக்கள் இந்திய பலத்தை எதிர்த்து தம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களின் ஊடாகத்தான் புர்ஹான் வானி முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். குண்டுகளால் செய்ய முடியாத மாற்றத்தை சிறு கற்களால் செய்ய முடியும் எனும் நம்பிக்கையை இளைஞர்களிடம், பெண்களிடம் விதைத்திருக்கிறார். புர்ஹான் வானியின் இறுதிச் சடங்கில் லட்சக் கணக்கானோர் கூடியதே இதற்குச் சான்று.

 

ஏதுமறியா அப்பாவி இளைஞர்களை ஐந்து பேரை சுட்டுக் கொன்று பதக்கம் வாங்கி நெஞ்சில் குத்திக் கொண்டு இறுமாந்திருந்த நிலையிலிருந்து, இறப்பு எண்ணிக்கை அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதற்காக பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்தும் நிலைக்கு மாறியிருக்கிறது இந்திய இராணுவம். இந்த மாற்றத்தை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? குண்டுகளையும், குழு வன்முறைச் செயல்களையும் நம்பி இந்திய இராணுவத்துக்கு எதிராக எதையும் செய்து விட முடியாது என்று பிரிவினைவாதக் குழுக்கள் எப்படி உணர்ந்திருக்கிறதோ, அதேபோல இராணுவ பலத்தை மட்டும் கொண்டு காஷ்மீர் மக்களை இந்திய தேசப்பற்றாளர்களாக மாற்றிவிட முடியாது என்பதை இராணுவம் உணர்ந்திருக்கிறதா? என்பது தான் இன்றியமையாத கேள்வி. இந்திய இராணுவத்தின் நடவடிக்கைகளில் அப்படியான புரிதல் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை.

pellet xray 

அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்களைக் கலைக்க பேலட் குண்டுகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது இஸ்ரேலின் கண்டுபிடிப்பு. இந்திய இராணுவமும் இந்த உத்தியை பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தி வருகிறது என்றாலும், சர்வதேச அளவில் இதற்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது இடுப்புக் கீழ் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது பொதுவான மரபு. ஆனால் இந்த பேலட் குண்டுகளை இந்திய இராணுவம் முகத்தைக் குறிவைத்து சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு இந்திய அரசின் தனிப்பட்ட அனுமதி இல்லாமல் இராணுவம் தன்னிச்சையாக பயன்படுத்துகிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. பலநூறு மக்கள் தங்கள் கண்களை இழந்துவிட்டதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பின்பும், கண் மருத்துவர்களுக்கான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது உதவுங்கள் என்று வெளிப்படையாக சமூக வலைதளங்களில் வேண்டுகோள் வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலும் இந்திய அரசு பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்துவது குறித்து மூச்சு விடவில்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? அரசின் அனுமதியுடனே இராணுவம் முகத்தைக் குறி வைத்து பேலட் குண்டுகளை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகவில்லையா? சர்வதேச கிரிமினலான அமெரிக்காவின் அடியாளாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசிடம் இதைத் தவிர வேறெதை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்?

 

ஆக காஷ்மீர் பிரச்சனை என்பது அதைத் தீர்க்க விருப்பமில்லாத, நீடித்துக் கொண்டிருப்பதிலேயே தன்னுடைய நலன் அடங்கியிருக்கிறது எனும் முடிவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசின் கைகளிலேயே முழுமையாக இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் தூண்டுதல் என்பதெல்லாம் இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் சொற்பமானது. இந்தியா நினைத்தால் நொடியில் முடிந்து போகக் கூடியது. ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவை முற்றும் வரையில் இது இப்படியே நீடித்துக் கொண்டிருக்கும். ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவைக்கு காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு முழுமையாய் தேவைப்படும் காலையில் ஈழத்தைப் போல் இரத்தச் சகதியில் பள்ளத்தாக்கை மூழ்கடித்து காஷ்மீர் மக்களின் எழுச்சி அடக்கப்படும்.

 

இந்த நிலையில் இந்தியாவின் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், இடதுசாரிகள் செய்ய வேண்டியது என்ன? ஒடுக்கும் நாட்டிலிருக்கும் பொதுவுடமைவாதிகள் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனத்துக்கு ஆதரவாக சொந்த நாட்டின் அரசை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். இந்திய அரசே காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேறு, வாக்களித்தபடி இந்தியாவுடன் நீடித்திருக்க வேண்டுமா என்பதற்கு காஷ்மீர் மக்களிடம் பொது வாக்கெடுப்பை உடனே நடத்து எனும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்க வேண்டும்.

 

இந்த இடத்தில் சிலருக்கு ஓர் ஐயம் ஏற்படுகிறது. இந்திய அரசு தன்னுடைய இராணுவத்தை காஷ்மீரிலிருந்து விலக்கிக் கொள்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது காஷ்மீர் தன்னை நீட்டித்துக் கொண்டு பொருளாதார ரீதியில் எப்படி முன்னேறும்? அல்லது பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து தன்னுடைய நாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டால் அப்போது என்ன செய்வது?

 

முதலில் இது கற்பனையான கேள்வி.

இரண்டாவது, ஒரு சோசலிச அரசைத் தவிர வேறெந்த அரசும், – ஏகாதிபத்திய அரசாக இருந்தாலும், ஏகாதிபத்தியத்தின் வாலாக இருக்கும் அரசாக இருந்தாலும் இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்ளும் நடவடிக்கையை ஒருபோதும் எடுக்காது.

மூன்றாவது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி, அது பறிபோய்விடுமோ எனும் பதைப்பு இதில் தொக்கி நிற்கிறது. காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம் இல்லாமலேயே அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அந்தப் பகுதியை இந்தியா ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது எனும் யதார்த்தத்திலிருந்து இந்தக் கேள்வி எழவில்லை.

நான்காவதாக, பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமிக்க முயன்றால் இத்தனை காலம் காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்து பின் அந்த மக்களின் விருப்பத்தை செயல்படுத்திய நாடு எனும் அடிப்படையில் காஷ்மீரின் இறையாண்மையைக் காக்கும் கடமை இந்திய அரசுக்கு ஏற்படும். மட்டுமல்லாது, காஷ்மீரினுடைய வளர்ச்சிக்கு தேவையான நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவது என்பது இத்தனை காலம் காஷ்மீரை சுரண்டிய நாடு எனும் அடிப்படையிலும் இந்திய அரசின் கடமை. இதையும் ஒரு சோசலிச அரசு தான் செயல்படுத்துமேயன்றி ஏகாதிபத்திய அரசு ஒருபோதும் செயல்படுத்தாது.

 

ஆனால் இது போன்ற கேள்விகள், சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் இடதுசாரிகளிடம் கூட இந்திய அரசின் பிரச்சாரம் எந்த அளவுக்கு சென்றடைந்திருக்கிறது என்பதற்கான குறியீடு. இதைப் புரிந்து கொண்டு போராடிக் கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களை காக்கும் நடவடிக்கைகளை சிந்திகிக்க வேண்டும். போராடும் மக்களை காப்பது என்றால் அது ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் அரசுகளை துரத்தியடிப்பது என்று தான் பொருள்படும். எனவே, ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

பதான்கோட் – இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையே

pathonkot_2692291f

கடந்த வாரம் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் பதான்கோட் என்னுமிடத்தில் உள்ள விமானப்படை தளம் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. ஐந்து நாட்கள் நீண்ட இந்த தாக்குதலில் ஏழு வீரர்களை இழந்து ஆறு பயங்கரவாதிகளைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். முதலில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு நடத்தியதாக கூறப்பட்டாலும் பின்னர் ஐக்கிய ஜிஹாத் எனும் அமைப்பு இத் தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டது. ஒப்பீட்டளவில் இந்த முறை தேச பக்தி பொங்கி பெருக்கெடுத்து ஓடவில்லை. அது போலவே ஊடகங்களில் வழியும் இஸ்லாமிய வெறுப்பும் அடக்கி வாசிக்கப்பட்டதாகவே தெரிகிறது. என்றாலும் நடந்து முடிந்த இந்த தாக்குதல் நிகழ்வின் மீது கேள்விகள் இல்லாமலில்லை.

ஆகஸ்ட் 15, ஜனவரி 26, டிசம்பர் 6 போன்ற நாட்கள் எதிர் வருகின்றன என்றால், நாட்டிலுள்ள புலனாய்வு, இரகசிய தகவல் பிரிவு புலிகள் எல்லாம் எங்கெங்கு தீவிரவாதிகள் பதுங்கியிருக்கிறார்கள்? எங்கு தாக்குதல் நடத்த திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்? எதை குறி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்று அருகில் இருந்து பார்த்தது போல் தகவல் பரப்புவர்கள். நாடே அமளிதுமளிப்படும். இப்போது அந்த துப்பறியும் புலிகள் எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாக விடுப்பில் சென்று விட்டார்களா? நாற்காலியைத் தேய்த்துக் கொண்டு ஏசி அறையில் இருந்தே உருவாக்கப்படும் இது போன்ற புலனாய்வு தகவல்களுக்கு ஒரு முக்கியத்துவமும் தர வேண்டியதில்லை என்பதை மக்கள் தங்கள் அனுபவங்களிலிருந்தே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கடந்த டிசம்பர் 6 ல் இவ்வாறு தகவல் பரப்பி மக்களை கெடுபிடிக்கு ஆளாக்க முடியாதவாறு மழை வெள்ளம் காத்தது. என்றாலும் குறிப்பிட்ட சில நாட்களில் திட்டமிட்டு இவர்கள் செய்யும் கெடுபிடிகள் எவ்வளவு வக்கிரமான அராஜகம், மக்களை பீதிக்குள்ளாக்கும் பயங்கரவாதம் என்பதையும் அந்த மழை வெள்ளம் முகத்தில் அறைந்து உணர்த்தியிருக்கிறது.

பதான்கோட் தக்குதல் நிகழ்வதற்கு முன்பே இப்படி நிகழப் போகிறது என்று அமெரிக்கா இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் தகவல் தெரிவித்ததாக  சு. சாமி சொல்லியிருக்கிறார். அமெரிக்காவுக்கு தெரியாமல் உலகின் எந்த மூலையிலும் எந்த ஒரு பயங்கரவாதத் தாக்குதலும் நடந்து விடாது என்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும், அப்படி ஒரு தகவல் வந்ததா? ஆம் என்றால் ஏன் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை?

தாக்குதல் நிகழ்வதற்கு ஒரு நாள் முன்னதாக ஒரு எஸ்.பி கடத்தப்பட்டிருக்கிறார். அவரின் வாகனம் தாக்குதலுக்கு பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த தகவல்கள் முறைப்படுத்தப்பட்டு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது, அவரின் தகவல்கள் முன்னுக்குப் பின் முரணாக இருக்கின்றன. அது குறித்தும் மௌனம் நிலவுகிறது.

பயங்கரவாதிகள் விமானநிலையத்துக்குள் னுழைந்த தகவல் கிடைத்ததும் பதான்கோட்டிலேயே முறைப்படி பயிற்சி பெற்ற இராணுவ வீரர்கள் ஏராளமாக இருந்தும் அவர்களைப் பயன்படுத்தாமல் தில்லியிலிருந்து கமாண்டோக்களை அழைத்தது ஏன்?

ஐந்து நாட்களாக தாக்குதல் நீடித்த நிலையிலும் ஏன் ஒரு பயங்கரவாதியைக் கூட உயிருடன் பிடிக்க முடியவில்லை?

மேற்கண்ட இந்த கேள்விகளெல்லாம் இந்திய இறையாண்மைக்கு இழுக்கு, பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கை, நாட்டின் பாதுகாப்பு, எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் போன்ற சொற்களோடு தொடர்புபடுத்தி எழுப்பப் பட்டதல்ல. முந்திய வாஜ்பாய் அரசில் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்ப்பின்றி நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக திட்டமிட்டு நாடாளுமன்றத் தாக்குதல் எனும் நாடகம் நடத்தப்பட்டதோ அதே போல் இதுவும் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட நாடகமா என்பதை அறியும் நோக்கிலேயே எழுப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போதைக்கு விடையில்லை என்றாலும் ஐயம் புறக்கணிக்கக் கூடியதல்ல.

இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்குமான இடைவெளி எப்போதுமே எட்டிப் பிடிக்க முடியாதது தான். பதான்கோட் தாக்குதலில் உயிரிழந்த ஏழு இராணுவ வீரர்களின் மதிப்பு, சிங்கள இராணுவம் சுட்டுக் கொன்ற அறுநூற்றுக்கும் அதிகமான தமிழக மீனவர்களுக்கு இல்லை. காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கிலும் இந்திய இராணுவத்தால் உயிரிழக்கம் அப்பாவிகள் இந்திய அரசுக்கு ஒரு பொருட்டானவர்களே அல்லர். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் இராணுவத்தை பார்க்க முடியுமேயன்றி தேசபக்தியின் அடிப்படையில் ஒரு போதும் பார்க்க முடியாது.

இந்தத் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் உட்பட பல நாடுகள் கண்டித்துள்ளன, அமெரிக்காவும் கூட. மட்டுமல்லாது பாகிஸ்தானுக்கு விரைந்து நேர்மையான நடவடிக்கைகளை பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராக எடுக்க வேண்டும் என்றும் அமெரிக்கா வலியுறுத்தி இருக்கிறது. இப்படி அமெரிக்க மூக்கை நுழைத்ததால் தான் அஷ்பக் அஹமது, ஹாஃபிஸ் ஷக்கூர், காசிம் ஜான், அஸார் ஆகியோர் மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் தான் வெளியுறவுச் செயலாளர்கள் கலந்து கொள்ளும் பேச்சுவார்த்தை நடைபெறும் என்று முதலில் தெரிவித்த இந்திய அரசு பிறகு சுதியிறங்கி இந்த தாக்குதலால் திட்டமிட்டிருந்த பேச்சு வார்த்தைகள் குலையாது என்று அறிவித்திருக்கிறது. அதாவது அமெரிக்கா பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்தக் கூடாது என்று வற்புறுத்தவில்லை என்றால் இங்கே பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக தேசபக்தி அலை பொங்கியிருக்கும்.

இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் பகை நாடுகள் போலத்தான் முறுக்கம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லையை ஒரு காகம் கடந்தாலும் பேச்சுவார்த்தை ரத்து என்று கொதிப்பு காட்டுகிறார்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் பல கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்பிலான வர்த்தகம் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது தங்குதடை இல்லாமல். பாகிஸ்தான் ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் தான் பேச்சுவார்த்தையின் மையப் பொருள் அதை விட்டு விட்டு பேச மாட்டோம் என்கிறது. இந்தியாவோ ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி அதைத் தவிர மற்றதைப் பேசுவோம் என்கிறது. பேச்சுவார்த்தையும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. வர்த்தகமும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. என்ன தான் பேசுகிறார்கள்? என்ன தான் பிரச்சனை? இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் இருக்கும் பிரச்சனை ஏன் தீராமல் இழுத்துக் கொண்டே செல்கிறது? மக்களுக்கு தெரியுமா இவை குறித்து?

ஒரு வேளை இத் தாக்குதல் அரசின் நாடகமாக இல்லாவிட்டால் ஏன் இது போன்ற தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன? எப்போதுமே இந்திய நீதிக்கு ஒரு கண்ணோட்டம் உண்டு. அது எதிர் வினையை மட்டுமே பார்க்கும், வினையைப் பார்க்காது. அது பயங்கரவாதமாக, வன்முறையாக பார்க்கும் அத்தனை எதிர்வினைக்கும் அரச பயங்கரவாதம் முதல் வினையாக இருக்கிறது. இந்தியாவுக்கு சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் எல்லைப் பிரச்சனை இருக்கிறது என்றால் அவை என்ன தீர்க்கவே முடியாதவைகளா? தீர்க்க விரும்பாதவை என்பதே உண்மை. அண்டை நாடுகளுடன் சுமூக உறவு நீடித்து விட்டால் ஆயுத வியாபாரிகள் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வார்கள்? இது தான் மெய்யான பிரச்சனை. இந்தியா அமெரிக்காவின் அல்லக்கை நாடாக மாறி நாளாகிறது. அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டியது மட்டுமே மீதம் இருக்கிறது.

எது சரி எது தவறு என்ற கண்ணோட்டம் இன்றியே இங்கே தேசபக்தி பொங்கி பிரவாகமெடுத்து விடுகிறது. பாகிஸ்தானுடனான பிரச்சனையில் இந்திய அரசின் நிலைபாடு அதை தீர்க்கும் நோக்கில் இருக்கிறது என்று யாராவது உறுதியாக சொல்ல முடியுமா? ஆனால் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் ஏதாவது கூறி விட்டால் அதற்கு எதிராக மக்களின் சிந்தனை திரும்புகிறது. இதே கேள்வியை பாகிஸ்தானை நோக்கியும் எழுப்ப முடியும்.

அரசு, எந்த நாட்டு அரசாக இருந்தாலும், பாகிஸ்தான் என்றாலும் இந்தியா என்றாலும் அவை மக்களுக்கு எதிரானவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. அவை மக்கள் குறித்து கவலைப் படுவதும் இல்லை. ஆனால் அவற்றின் செயல்கள் மக்கள் பெயராலேயே நடக்கின்றன. இந்த இடத்தில் மக்களின் பங்கு ஓட்டுப் போடுவதும், எங்காவது பிரச்சனை வந்தால் ஊட்டப்படும் தேசபக்தியை வழிமொழிவதும் தானா? அரசின் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க வேண்டாமா?

பதான்கோட் தாக்குதல் குறித்து பேசுவதானால் மேற்கண்ட அம்சத்தை விலக்கி வைத்து விட்டு பேச முடியாது. ஐக்கிய ஜிஹாத் கவுன்சில் இத் தாக்குதலை நடத்தி இருந்தால் காஷ்மீர் பிரச்சனையில் இந்திய அரசு செய்த துரோகங்களை கணக்கிலெடுக்காமல் பதான்கோட்டை மட்டும் தனித்துப் பார்க்க முடியாது. ஆம், காஷ்மீர், வட கிழக்கு, பாகிஸ்தான், சீனா என இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் எதிலும் அரசு அதை கையாளும் விதம் ஒட்டுமொத்தமாக மக்கள் நலனுக்கு எதிரானது. இதை தேசபக்தி கொழுக்கட்டையை வாயில் திணித்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தான் வேண்டுமா?

இத் தாக்குதலில் மக்களுக்கு பாதிப்பில்லை, பெரிய அளவில் இழப்பில்லை என அமைதியாக இருப்பதும், தேசபக்தி கொழுக்கட்டை ருசியில் அமைதியாக இருப்பதும் ஒன்று தான். மக்கள் அரசுக்கு எதிரான எதிர்ப்பை எந்த வழியிலேனும் பதிவு செய்ய வேண்டும். பதான்கோட்டில் அரசு நடந்து கொண்ட முறை குறித்தும், எல்லை பிரச்சனைகளை அரசு கையாளும் விதம் குறித்தும் பதியப்படும் எதிர்ப்புகள் தொடக்கமாக அமைய வேண்டும். அரசுக்கும் இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி இட்டு நிரப்ப முடியாதது. ஆனால் அடித்து நொருக்க முடியும். அதற்கான தொடக்கமாக அமைய வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

காஷ்மீர்: இந்தியா, பாகிஸ்தான், சீனா – 370க்கும் அப்பால்

kashmir

இந்தியாவில் காஷ்மீருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள சிறப்பு மதிப்பான 370 ஆவது பிரிவை நீக்க வேண்டும் என்று குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. அதாவது மோடி பிரதமரானதும் இந்தப்பிரச்சனை திட்டமிட்டு கிளப்பட்டுள்ளது. தெளிவாகச் சொன்னால், ஆர்.எஸ்.எஸ் இந்துத்துவா கும்பலின் திட்டம் எனும் போர்வையில் ஒரு தீப்பொறியைப் போல இந்தப் பிரச்சனை பற்ற வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே இந்து முஸ்லீம் பிரச்சனை போல மக்களிடையே பரப்படுகிறது. ஆனால் கடலில் மிதக்கும் பனிப்பாறையில் வெளியில் தெரிவதை மட்டும் பார்ப்பது எப்படி ஆபத்தானதோ அதைவிட பலமடங்கு பேராபத்தானது காஷ்மீர் பிரச்சனையை 370 ஆவது பிரிவை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு பார்ப்பது.

 

இப்போது பரவலாக பேசப்படுவது என்ன? காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களைப் போன்று ஒரு மாநிலம் அதற்கு மட்டும் ஏன் அரசியல் சாசனத்தில் சிறப்பு மதிப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும்? இது மோடி, ஆர்.எஸ்.எஸ் வகையறா அம்பிகளின் தும்பிகளின் கேள்வி. இந்தக் கேள்வி,370 ஆவது பிரிவு என்பது ஆட்சிக்கு வரும் கட்சி நினைத்தால் மாற்றிவிடக் கூடிய ஒன்றல்ல என்றும், 370 ஆவது பிரிவை மாற்றினால் இந்திய இறையாண்மைக்கே ஆபத்தாகும் என்றும் எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த இரண்டில் எது வீரியமாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் இந்த 370 பிரச்சனை ஏன் திடீரென்று எழுப்பப்பட்டது? அதன் நோக்கம் என்ன? என்பதை அவை விளக்கப்போவதில்லை.

 

370 ஆவது பிரிவு என்றால் என்ன?அது ஏன் காஷ்மீருக்கு மட்டும் அளிக்கப்பட்டது? இதற்கான பதிலை அறிந்து கொள்வதற்கு காஷ்மீர் வரலாறு குறித்த புரிதல் வேண்டும். முகலயர்களின் வருகைக்கு முன்னர் இந்தியா எனும் நாடே கிடையாது. துண்டுதுண்டான ராஜ்ஜியங்கள் தான். சிந்து எனும் நதியின் கரையில் இருக்கிறது எனும் பொருளில் “இந்திய்யா” (சிந்து என்பது அவர்களின் உச்சரிப்பில் இந்து என்றானது) என்று அழைத்தார்கள். அது மருவி இந்தியா ஆனது. இதனால் தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் அம்பிகள் இந்தியா என உச்சரிக்காமல் எப்போதும் பாரதம் என்றே உச்சரிக்கிறார்கள். இதற்கு “முன்னொரு காலத்தில் பரதன் எனும் மன்னன் இந்தியாவை சீறும் சிறப்புமாக ஆண்டான்” என்று கதையும் கட்டி விட்டிருக்கிறார்கள். வரலாற்றில் அந்த மன்னன் எந்த ஆண்டு காலத்தில் ஆண்டான்? அந்தக் காலத்தில் இந்தியா இருந்ததா? எனும் கேள்விக்கு மட்டும் யாரும் பதில் சொல்வதில்லை. இப்படி முகலாயர்களால் தொடங்கி வைக்கப்பட்டு ஆங்கிலேயர்களால் முடித்து வைக்கப்பட்ட இந்தியா 1947 ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர் அந்தந்த ராஜ்ஜிய வாரிசுகளால் தனித்தனி நாடுகளாக அறிவிக்கப்பட்ட கதம்பமாக காட்சியளித்தது. இதைத்தான் இராணுவ வலிமை கொண்டு ஒடுக்கி இந்தியாவில் மாநிலங்களாக ஒருங்கிணைத்தார்கள். இங்கு இரண்டு இடங்களில் நெருடல் ஏற்படுகிறது. 1. ஹைதராபாத், 2. காஷ்மீர். ஹைதராபாத்தில் மக்கள் பெரும்பான்மையினர் இந்துக்கள் மன்னன் முஸ்லீம். பாகிஸ்தானுடன் ஹைதராபாத்தை இணைப்பதற்கு மன்னன் விரும்ப, மக்கள் பெரும்பான்மையினர் இந்துக்கள் என்ற காரணத்தைக் கூறி, இராணுவ வலிமை மூலம் இந்தியாவுடன் ஹைதராபாத் இணைக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதே அளவுகோல் காஷ்மீரில் பின்பற்றப்படவில்லை. அங்கு மன்னன் இந்து மக்களில் பெரும்பான்மையினர் முஸ்லீம்கள். காஷ்மீர் மன்னனாக இருந்த ஹரி சிங் காஷ்மீரை தனி நாடாக நீடிக்க விரும்பினான். மக்களில் பெரும்பான்மையோர் முஸ்லீம்கள் என்பதால் காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என பாகிஸ்தான் விரும்பி இராணுவ நடவடிக்கையை தொடங்கியது. இதனால் மன்னன் ஹரி சிங்குக்கு உதவுவது என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவம் களத்தில் இறங்கியது. விளைவு முதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போர். காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் என்று கூறப்பட்டாலும், காஷ்மீரின் 45 விழுக்காடு தான் இந்தியா வசம் இருக்கிறது. மீதம் பாகிஸ்தானிடமும், கொஞ்சம் சீனாவுடனும் இருக்கிறது. ஒரே தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்த காஷ்மீரிகள் மூன்று வெவ்வேறு நாடுகளில் பிரிந்திருக்கிறார்கள். இது தான் காஷ்மீரின் அண்மை வரலாறு.

 

தனிநாடாக இருக்க விரும்பிய ஹரி சிங் வேறு வழியில்லாமல் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். ஆனால், இந்தியாவில் கரைந்து போய்விடுவதை அவர் விரும்பவில்லை. அதனால் இராணுவம் வெளிவிவகாரம் உள்ளிட்ட சிலவற்றைத் தவிர பிற உரிமைகள் தனக்கு வேண்டும் என வற்புறுத்தினார். இதை ஏற்றுக் கொண்ட நேரு, இதில் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருந்த அம்பேத்காரை விடுத்து மன்னன் ஹரி சிங்கிடம் திவானாக இருந்த கோபல்சாமி ஐயங்கார் என்பவரை வைத்து 370 ஆவது பிரிவை உருவாக்கினார். இதன்படி சில தனிப்பட்ட சலுகைகள் காஷ்மீருக்கு உண்டு. அவற்றில்,1. பிற மாநிலத்தவர் காஷ்மீரில் நிலம் வாங்க முடியாது 2. காஷ்மீர் சட்டசபை ஆறு ஆண்டுகளுக்கு இயங்கும் 3. இராணுவம், வெளியுறவு, தகவல் தொடர்பு ஆகியவை தவிர பிற அம்சங்களில் இயற்றப்படும் சட்டங்கள் காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகே அமலாகும் போன்றவை முக்கியமனவை. இவை எல்லாவறையும் விட மேலாக இந்தியாவுடன் இணைவதையும் நீடிப்பதையும் காஷ்மீர் மக்களே தீர்மானிப்பார்கள் என்பது முதன்மையானது. மாநில அரசுகள் எனும் அடிப்படையில் இது போன்ற உரிமைகள் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். ஆனாலும், ஐ.நா விடம் காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்ககெடுப்பு நடத்தி அவர்களின் விருப்பம் அறியப்படும் என்று உறுதியளித்த இந்தியா இன்றுவரை அந்த வாக்கெடுப்பை நடத்தவே இல்லை. மட்டுமல்லாமல், அனைத்து தகிடுதத்தங்களுடன் கூடிய ஓட்டுப் பொறுக்கி தேர்தலை நடத்தி அதையே வாக்கெடுப்பாக ஆதிக்கத் தனத்துடன் அறிவித்தது. இதன் பின்னர் மன்னன் ஹரி சிங்கால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஷேக் அப்துல்லாவை இந்தியா நடத்திய விதம், காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தை பொம்மையைப் போல் கலைத்துப் போட்டது, இவைகளை பயன்படுத்தி பாகிஸ்தான் செய்த அரசியலை முறியடிக்க தனித்தனி குழுக்களை ஏற்படுத்தியது, காஷ்மீர் மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளைக் கூட இராணுவ பலம் கொண்டு ஒடுக்கியது என்று காஷ்மீரின் இன்றைய வன்முறை வரலாற்றுக்கு இந்தியாவின் பங்களிப்பு ஏராளம்.

 

இந்த அனைத்து உண்மைகளையும் மறைத்து விட்டுத்தான் காஷ்மீருக்கு மட்டும் ஏன் தனிச் சிறப்பு என்று கேட்கிறார்கள் அம்பிகளும் தும்பிகளும். ஆனால் இந்த வரலாற்றை நினைவுபடுத்தவோ, இப்போது இதைக் கிளப்புவதன் பின்னணி என்ன? என்பதை அம்பலப்படுத்தவோ யாரும் தயாராக இல்லை என்பது தான் இப்போதைய முதன்மையான பிரச்சனை.

 

இலங்கை தமிழர்கள் மீதான இனவழிப்பை வெறுமனே ராஜபக்சேவின் தமிழர்கள் மீதான கொலைவெறி என்றும், ராஜீவைக் கொன்ற புலிகள் மீதான சோனியாவின் கோபம் என்றும் பொழிப்புரை செய்யும், இந்திய முதலாளிகளின் லாப வேட்டை அதில் முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கிறது, அதற்காகத்தான் இந்தியா பாடுபடுகிறது என்பதை அம்பலப்டுத்த மறுக்கும் தமிழினவாதிகளைப் போல இந்த 370 ஆவது பிரிவை நீக்கும் விசயத்திலும் இந்திய முதலாளிகளின் லாப வேட்டைக்கு முக்கியப் பங்கிருப்பதை யாரும் முணுமுணுக்கக் கூட மறுக்கிறார்கள். காஷ்மீர் சுற்றுலா முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பகுதி. குறிப்பிட்ட காலமாக இங்கு முதலாளிகளின் லாபவேட்டைக்கு உகந்த சூழல் இல்லாமல் இருக்கிறது. மட்டுமல்லாமல் பிறர் காஷ்மீரில் நிலம் வாங்குவதும் முடியாமல் இருக்கிறது. இலங்கை மீதான வேட்டைக்கு விடுதலைப் புலிகளும், அவர்களின் தேசியவாத அணுகுமுறையும் எப்படி தடையாக இருந்ததோ அதேபோல் காஷ்மீரின் சுற்றுலா முக்கியத்துவதை காசாக்குவதற்கு நிலம் வாங்க முடியாத நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கும் 370 ஆவது பிரிவு தடையாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே இலங்கையில் தமிழர்களை அலட்சியமாய் கொன்றழித்து சோதனை செய்திருக்கும் இந்தியாவின் அடுத்த இலக்காக காஷ்மீர் மக்கள். இது தன்னை கோபுரத்தில் வைத்த கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு மோடி வழங்கும் பாத காணிக்கை.

 

நேற்றுவரை மோடிக்கு விசா கிடையாது என்று படம் காட்டிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்கா இன்று மோடியை அழைத்திருக்கிறது. மோடி பிரதமராகி விட்டார் அதனால் அமெரிக்காவுக்கு வேறு வழியில்லாமல்போய்விட்டது என்று கூறப்படுவதை ஏற்கலாமா?எந்த நாட்டுத் தலைவரை அமெரிக்கா மதித்திருக்கிறது மோடி பிரதமாராகி விட்டார் அதனால் அழைத்திருக்கிறது என்று கூறப்படுவதை ஏற்பதற்கு? அல்லது அமெரிக்கா காரணமாகக் கூறிய 2002 குஜராத் படுகொலைகள் இல்லாமல் போய்விட்டனவா? இந்தியாவை பிராந்திய வல்லரசாக அமெரிக்கா ஏற்பதற்கு ஒரே காரணம் அமெரிக்காவுக்கு போட்டியாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் சீனாவை கட்டுப்படுத்த இந்தியா அடியாளாக செயல்படும் என்பதற்காகத்தான். அதற்குத் தோதான சில ஆரம்பகட்ட வேலைகளை காங்கிரஸ் ஏற்கனவே செய்திருக்கிறது. அருணாச்சல பிரதேசத்தில் சிவப்புக் கோடு போட்டார்கள்,50 மீட்டர் உள்ளே வந்து விட்டார்கள், தனி விசா கொடுக்கிறார்கள் என்று காங்கிரஸ் அரசும் ஊடகங்களும் ஏற்கனவே சீனாவை வில்லனாக காட்டிக் கொண்டிருந்தன. இதன் அடுத்த கட்ட வேலைகளுக்கு காஷ்மீரின் சிறப்பு மதிப்பு தடையாக இருக்கிறது. எடுத்துக் காட்டாக அமெரிக்க இந்திய கடற்படைகள் கூட்டாக பயிற்சி மேற்கொண்டதைப் போன்று காஷ்மீரில் ஏதாவது செய்து சீனாவை ஆத்திரப்படுத்த வேண்டும் என முடிவெடுத்தால் அதை காஷ்மீர் சட்டமன்றம் ஏற்க வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை.

 

1992 ஐ நாம் மறந்து விட முடியுமா?பலநூறு ஆண்டு வரலாறு கொண்ட பாபரி பள்ளி திட்டமிட்டு இடித்து தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. இதை இந்து முஸ்லீம் பிரச்சனை என்றோ, பா.ஜ.க, சங்கப் பரிவாரங்களின் திட்டம் மட்டுமே என்றோ குறுக்கிப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா? அந்த இடிபாடுகளின் களேபரங்களுக்கு மத்தியில் தான் காட் ஒப்பந்தம் சத்தமின்றி, பாராளுமன்றத்துக்குத் தெரியாமல் கொல்லைப்புறமாக உள்ளே நுழைந்து இந்தியர்களின் கழுத்தை இறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதோ இப்போது மீண்டும் வரலாறு திரும்புகிறது. இந்த 370 சர்ச்சையின் மத்தியில் சத்தமில்லாமல் மறுகாலனியாக்கத்தை அதி தீவிரப்படுத்தும் ஒரு ஒப்பந்தம் சத்தமின்றி கையெழுத்தானால் புதிதாக கொள்ளையடிக்க களம் இறங்கியிருக்கும் எந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினருக்காவது இது குறித்து கவலை இருக்குமா?

 

ஆனால் நாம் கவலைப்பட்டாக வேண்டும். அன்று ஆட்சி மாற்றத்தை சுதந்திரமாக காட்டிய நேரு பாலாறும் தேனாறும் ஓடும் என்றார். ஆனால் இன்றோ தண்ணீர் கூட கிடைக்காமல் தவித்துக் கிடக்கிறோம். இதற்கு என்ன காரணம் யார் காரணம் என்று சிந்திக்கப் போகிறோமா? அல்லது ஓட்டுப் பொறுக்கிகளின் கேவலமான சதித்தனங்களில் சிக்குண்டு சாக்கடையையே அரசியல் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கப் போகிறோமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்!

தொன்னூற்று மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோழர் லெனின் தலைமையில் உழைக்கும் மக்களுக்கான ஒரு பொன்னுலகு இந்த பூமியில் கட்டியமைக்கப்பட்டது. அந்த சோசலிச சமூகத்தில் விவசாயிகளும், தொழிலாளர்களும் சுரண்டலற்ற புதியதொரு தலைமுறையையே உருவாக்கினார்கள். சுரண்டல் என்றால் என்ன என்றே அறியாத, முதலாளிகளை நேரிலேயே பார்த்தறியாத சமூகமாக கம்யூனிசத்தின் புதிய தலைமுறை உருவாக்கப்பட்டது.

இன்று சோசலிசம் பின்னடைவுக்குள்ளாகியிருப்பதால் கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டது என்றோ, முதலாளித்துவம் வென்று விட்டது என்றோ அர்த்தம் அல்ல. முதலாளித்துவம் வெல்லவில்லை அது மக்களை கொல்லும் என்பதற்கு தமிழகத்தில் நாம் அறிந்த சமீபத்திய உதாரணம் நோக்கியா நிறுவனத்தால் படுகொலை செய்யப்பட்ட அம்பிகா.

இது போன்ற எண்ணற்ற கொலைகளும் தற்கொலைகளும் முதலாளித்துவ லாபவெறியின் காரணமாக ஒவ்வொரு நாளும் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. பாபிலோன் நாகரீகத்தை உருவாக்கிய ஈராக்கின் புதல்வர்கள் நாகரீகமற்ற ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் நம் காலத்தில், நம் கண்களுக்கு முன்பாகவே அடிமைகளாக்கப்பட்டு குரூரமாக சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள்.

நமது நாட்டிலுள்ள கனிம வளங்களை எல்லாம் ஏகாதிபத்தியங்கள் கொள்ளையடித்துச் செல்வதற்காக மத்திய இந்தியாவின் பழங்குடி மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஆடு மாடுகளை போல தமது தாய் நிலத்திலிருந்து அடித்து விரட்டப்பட்டு அகதிகளாக்கப்படுகிறார்கள்.

ஏகாதிபத்தியங்களின் உலகமயமாக்கம் காரணமாக இதுவரை இரண்டு லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இந்திய விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வாறு உலகம் முழுவதிலும் கோடிக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களை முதலாளித்துவத்தின் லாபவெறி பிணங்களாக்கியிருக்கிறது, உயிரோடு உள்ளவர்களை நடை பிணங்களாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முதலாளித்துவம் கொல்லும் என்பதற்கும்  கம்யூனிசமே வெல்லும் என்பதற்கும் மேற்கூறிய உதாரணங்களும் நேபாளமுமே இன்றைய சான்றுகள்.

லாபத்திற்காக மக்களை கொல்லும் இந்த ஏகாதிபத்தியவாதிகள் தான் ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டது என்று அவதூறு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ”கம்யூனிசம் ஆட்சிக்கு வந்தால் சர்வாதிகாரம் தான், வீட்டில் துவங்கி ஆடு, மாடு, கோழி என்று அனைத்தையும் அபகரித்துக்கொள்வார்கள்” என்று மக்களை பயமுறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். நாலு மாடுகளை வைத்து விவசாயம் செய்து கொண்டிருக்கிற ஒரு விவசாயியிடம் இதை சொன்னால் என்ன ஆகும் ?

அதை உண்மை என்று பயந்து போய் முதலாளித்துவ பொய்ப் பிரச்சாரத்தையே அவரும் தனக்கு தெரிந்த நான்கு பேரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். நம்முடைய நாட்டில் கம்யூனிசம் பற்றிய முதலாளித்துவ அவதூறுகள் இவ்வாறும் இன்னும் பல வழிகளிலும் பரப்பிவிடப்படுகிறது.

உண்மையில் கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டதா ? இல்லை, சோவியத் குடியரசு உடைபட்டு விட்டதாலேயே கம்யூனிசம் தோற்று விட்டது என்று கூறுவது ஒரு பந்தலுக்கு கீழே நின்று கொண்டு சூரியனை காணோம் என்று கூறுவதற்கு சமமானது. எனினும், கம்யூனிசம் எப்படி அறிவியல் பூர்வமானது, சரியானது என்பதை நிறுவுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல, மாறாக கம்யூனிசத்தை பற்றியும், சோசலிச நாடுகளை பற்றியும் முதலாளித்துவவாதிகள் பரப்பி வைத்துள்ள பொய்களையும், அவதூறுகளையும் உண்மை என்று நம்புபவர்களுக்கு திரையை விலக்கி காட்டுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

சோவியத் நாட்டில் நிலவிய ஆட்சி முறையையும்,மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த ஜனநாயக உரிமைகளையும், மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தையும் உள்ளது உள்ளபடி அறிந்து கொண்டால் மட்டுமே கம்யூனிசம் குறித்த முதலாளித்துவ பொய்களால் கட்டப்பட்டிருப்பவர்கள் அதிலிருந்து விடுபட முடியும். இதற்கு நாம் சோவியத் நாட்டின் எழுத்தாளர்கள் எழுதிய நூல்களில் இருந்து எந்த தரவுகளையும், மேற்கோளையும் இங்கே கொடுக்கப் போவதில்லை. அனைத்தும் இந்த நாட்டிலிருந்து இரசியாவிற்கு சென்று வந்தவர்கள் கூறியவற்றிலிருந்தே எடுத்தாளப்பட்டிருக்கின்றன.

பிழைப்புவாத சாக்கடைக்குள் முக்குளிக்க்கும் நமது சமூகத்தில் பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்கு பிரச்சனை என்றால் தன் வீட்டுக் கதவை சாத்திக் கொள்ள பயிற்றுவிக்கப்பட்டுள்ள மனிதனின் மனநிலைக்கும், சோவியத்தில் ஒரு கூட்டுப் பண்ணையின் நடுவே நிறுத்தப்பட்டிருந்த டிராக்டரில் பற்றிக் கொண்ட தீயினால் முழு பண்ணையும் எரிந்து நாசமாகி விடக்கூடாதே என்றெண்ணி அடுத்த நொடியே எரிந்து கொண்டிருந்த டிராக்டரில் ஏறி அதை வயலுக்கு வெளியில் ஓட்டிக் கொண்டு வந்து விட்டு விட்டு தனது உயிரையும் விட்ட, அப்போது தான் புதிதாக திருமணம் ஆன 28 வயது சோசலிச இளைஞனின் மனநிலைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாமும் அவனும் மனிதன் என்கிற வகையில் நாம் உரசிப் பார்த்துக்கொள்வதற்கும் இந்த உண்மைகள் நமக்கு உதவும்.

லெனின்-நவம்பர்-புரட்சி

இரசியா: ஐரோப்பிய பிற்போக்கின் கோட்டையை பிளந்தது மார்க்சிய லெனினியம்

இரசியா, ஐரோப்பாவில் பாதி ஆசியாவில் பாதியை கொண்டிருந்த நாடு. அங்கே இல்லாத கொடுமையில்லை தொழிலாளிகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும். ஒருமுறை தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளின் கொடுமைகளை தாங்க முடியாமல் ஜார் மன்னனிடம் மனு அளிப்பது என்று முடிவெடுத்து சில இலட்சம் பேர் அணி திரண்டு அரண்மனையை நோக்கிச் சென்றனர். ஜார் மன்னனுக்கு இந்த முதலாளிகள் செய்யும் கொடுமைகள் தெரியவில்லை, எனவே அதை தெரியப்படுத்துவதோடு சில கோரிக்கைகளையும் மனுவாக கொண்டு சென்றிருந்தனர். காலம் 1905.

அரசன் வெளியே வருவான் என்று கூட்டம் வாயிலை நோக்கி நெருங்க, நெருங்க சுற்றி வளைத்தது ஜாரின் குதிரைப்படை. அடுத்த நொடி துப்பாக்கிகள் சரமாரியாக தோட்டாக்களைப் பொழிந்தன. சற்று நேரத்திற்குள் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் சுட்டுப் பொசுக்கப்பட்டனர். அந்த நாளை இன்றும் இரத்த ஞாயிறு என்றே இரசியர்கள் அழைக்கிறார்கள். இது தான் 1917க்கு முன்பு இரசியாவில் இருந்த அரசியல் நிலைமை.

1917 அக்டோபர் 25 (இரஷ்ய காலன்டரின் படி இருந்த இந்த நாள் பின்பு மேற்கத்திய காலன்டர் படி நவம்பர் 7 என மாற்றப்பட்டது.) அன்று தோழர் லெனின் தலைமையிலான போல்ஷ்விக் கட்சியின் கீழ் அணி திரண்ட லட்சக்கணக்கான இரசிய மக்கள் பிற்போக்கு ஆட்சியை தூக்கியெறிந்துவிட்டு உலகிலேயே முதல் முறையாக உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சியை ஏற்படுத்தினார்கள்.

பூவுலகில் ஒரு சொர்க்கத்தை படைத்த இரசிய மக்கள் :

சோவியத்தில் மக்களாட்சிஅரசதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகு ’உழுபவனுக்கே நிலம்’ என்கிற முழக்கத்தின் அடிப்படையில் கொடுங்கோலர்களான நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்தும், மத பீடங்களிடமிருந்தும் கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்கள் அனைத்தும் விவசாயிகளுக்கு பிரித்து வழங்கப்பட வேண்டும் என்கிற சோவியத் அரசின் முதல் அரசாணையை தோழர் லெனின் வெளியிட்டார்.

அடுத்தபடியாக நாட்டின் உற்பத்தியை பெருக்குவதற்கும், அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்குமான திட்டங்கள் கால இலக்குகளுடன் துரிதமாக தீட்டப்பட்டன. அவை திட்டமிட்டிருந்த காலத்திற்கு முன்பாகவே நிறைவேற்றப்பட்டன. அதில் முதன்மையானது மொத்த நாட்டையும் மின்சாரமயமாக்குவது! எந்த நாட்டை ? உலகில் ஆறில் ஒரு பங்கான இரசியாவை! எந்த ஆண்டில்? தொன்னூற்றி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் 1917ல்! எவ்வளவு நாட்களில் ? வெறும் ஐந்தே ஆண்டுகளில்!

மன்மோகன் சிங் போன்ற உலகவங்கியின் குமாஸ்தாவின் ஆட்சியின் கீழே வாழும் நமக்கு இவையெல்லாம் அதிசயமாகத் தான் இருக்கும், ஆனால் சோவியத் மக்கள் அந்த அதிசயத்தை நிகழ்த்தினார்கள், கால இலக்கான ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே மொத்த இலக்கையும் எட்டினார்கள். உலகின் மிகப்பெரிய நாட்டை மின்சாரமயமாக்கினார்கள்.

அடிப்படையான சில விசயங்கள் சோவியத்தில் கட்டாய சட்டமாக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் ஒரு சிலவற்றை மட்டும் இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம். அவை, அனைவருக்கும் இலவச கல்வி, கல்வி கற்று முடித்த பின்னர் அனைவருக்கும் வேலை, அனைவருக்கும் வீடு (1917 க்கு முன்பு மாஸ்கோவின் மொத்த மக்கள் தொகை பதினெட்டு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் பேர். இவர்களில் மூன்று லட்சத்து ஐம்பதாயிரத்திற்கு மேற்பட்டோர் மரக் கொட்டடிகளில் அறைக்கு 15 பேர் வீதம் வசித்து வந்தார்கள்)

அனைத்து வகையான இலவச மருத்துவ உதவிகளையும் பெறும் உரிமை (சோவியத் சட்டத்தின்படி சோவியத் குடிமக்கள் மட்டுமின்றி சோவியத்தில் இருக்கக்கூடிய வெளிநாட்டவர்களுக்கும் இலவச மருத்துவ சேவை வழங்கப்பட்டது) முதியவர்களுக்கான ஓய்வுரிமை ஆகியவை அடிப்படை உரிமைகளாக வகுக்கப்பட்டிருந்தவற்றுள் ஒரு சில மட்டுமே, இன்னும் பல்வேறு அடிப்படை உரிமைகள் சட்டங்களாக இயற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த உரிமைகளை உறுதி செய்யும் வகையிலும், இந்த உரிமைகளை மக்களிடமிருந்து பிறர் பறிக்க முடியாதவாறும், அப்படி பறிக்க எத்தனிப்போருக்கு கடுமையான தண்டனைகளையும் சோவியத் சட்டங்கள் உறுதி செய்தன.

உழைப்பில் ஈடுபடும் நேரமும் அடிப்படை சட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. நாடு முழுவதும் அனைவருக்கும் வேலை நேரம் எட்டு மணி நேரம் மட்டுமே. வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் வேலை ஒரு நாள் விடுமுறை. இவை எல்லாம் எப்படி சாத்தியமானது ?

அங்கே, மக்களின் உழைப்பையும், நாட்டின் கனிமவளங்களையும் மன்மோகன் சிங், ப.சி கும்பல் பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு தூக்கி கொடுப்பதைப் போல கொடுக்காமல் நாட்டின் உற்பத்தியை பெருக்க மக்களிடம் லெனின் ஒரு கோரிக்கையை வைத்தார். அதாவது, விடுமுறை நாட்களில் நாட்டுக்காக இலவசமாக உழைக்க வேண்டும் என்று கோரினார். இது சட்டமல்ல. “விருப்பம் இருந்தால் வேலை செய்யலாம் இல்லையெனில் வேண்டாம்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

முதலில் சில ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் மட்டும் தான் முன் வந்தார்கள். பின்னர் தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் அவ்வெண்ணிக்கை லட்சக்கணக்கில் உயர்ந்தது. உபரியாக சேர்க்கப்பட்ட உற்பத்தியில் பெறப்பட்ட செல்வங்கள் அனைத்தும் மக்கள் நலனுக்கே பல்வேறு வழிகளில் திருப்பி விடப்பட்டது. இந்த உழைப்புக்கு பெயர் ‘சப்போத்னிக்’.

தோழர் லெனினுடைய மறைவிற்கு பின் தோழர் ஸ்டாலின் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றார். புரட்சிக்கு முன்பிருந்த இரசியா என்பது அனைத்து துறைகளிலும் மிக, மிக கீழான நிலையில் இருந்தது. உணவுப்பஞ்சம் ஒரு பக்கம் தலைவிரித்தாடியது. நோய்கள் மற்றொரு பக்கம் மக்களை அள்ளிக் கொண்டு போனது. இந்நிலையில் மந்திரத்தின் மூலமா நாட்டை முன்னேற்ற முடியும்? மக்களின் துணையின்றி வேறு வழி ஏது ?

உழைக்கும் மக்களின் தலைவரான தோழர் ஸ்டாலினுடைய தலைமையின் கீழ் சோவியத் மக்கள் அனைத்து துறைகளிலும் சாதனை நிகழ்த்தினார்கள். அப்போது உலகப் பொருளாதாரத்தில் சோவியத் யூனியன் தொடர்ந்து முன்னணியில் இருந்தது. ஆம், தோழர் ஸ்டாலின் தலைமையிலான பாட்டாளி வர்க்க ’சர்வாதிகார ஆட்சி’ தான் மாபெரும் சோசலிசத்தின் சாதனைகளை படைத்தது !

சோவியத்-கூட்டுப்-பண்ணை

கூட்டுப் பண்ணைகள்

புரட்சிக்கு பின்னர் நான்கு ஆண்டுகள் சோவியத் உணவு உற்பத்தியில் மிகவும் பின் தங்கியிருந்தது. பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது. விவசாயத் துறையில் தன்னிறைவு பெற சோவியத் அரசாங்கம் மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவுடன், அணை கட்டுதல், கால்வாய் வெட்டுதல் போன்ற அடிக்கட்டுமான வேலைகளை எல்லாம் மின்னல் வேகத்தில் செய்து முடித்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக மக்களே இணைந்து நடத்தும் கூட்டுப் பண்ணைகளை அமைத்தது.

இக்கூட்டுப்பண்ணைகள் மிகப்பிரம்மாண்டமாக பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பளவில் இருக்கும். அவற்றில் பணி புரியும் விவசாயிகளுக்கான வீடுகளையும் அவர்களுக்கு சொந்தமாக சிறு தோட்டங்களையும் கூட்டுப்பண்ணைக்குள்ளேயே தனி ஒரு இடத்தில் அரசாங்கமே அமைத்துக் கொடுக்கும். கூட்டுப்பண்ணை உற்பத்தி என்பது குழு குழுவாக போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடக்கும் உற்பத்தியாக இருக்கும். எந்தக் கூட்டுப் பண்ணையில் யார் அதிக மகசூல் எடுக்கிறார்கள் என்கிற போட்டி விவசாயிகளிடமிருக்கும். தமது பண்ணை தான் நாட்டிற்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்து தர வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு பண்ணையும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு உற்பத்தியில் ஈடுபடும். உற்பத்தி இலக்கை தாண்டும் பண்ணைகளை அரசு நாடு முழுவதும் மக்களிடம் அறிவித்து கவுரவிக்கும். அந்த பண்ணையைச் சேர்ந்த விவசாயிகளுக்கு பரிசுகளளிக்கப்படும்.

இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கும் எத்தனை பேர் வானூர்தியை அருகில் நின்று பார்த்திருப்பீர்கள். எத்தனை பேர் அதில் பயணம் செய்திருப்பீர்கள்? சோவியத்தில் ஒவ்வொரு கூட்டுப் பண்ணைக்கும் சொந்தமாக சில பத்து குட்டி விமானங்கள் இருந்தன என்று கூறினால் நம்புவீர்களா ? ஆம், அவர்கள் தமது பண்ணைகளில் விளைந்த தானியங்களை நகரத்திற்கும் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கும் கொண்டு செல்வதற்காக அரசு அவர்களுக்கு குட்டி விமானங்களை வழங்கியிருந்தது. ஆனால் இந்திய விவசாயிகளுக்கு மன்மோகன் சிங் பாலிடால் பாட்டில்களை நீட்டுகிறார். அவர்களும் லட்சக்கணக்கில் மரணத்திற்கு பின்னர் வானில் பறக்கிறார்கள்!

எங்காவது பாலைவனத்தில் பருத்தி பயிரிட முடியுமா ?. சோவியத்தில் மக்கள் அதையும் சாதித்திருக்கிறார்கள். சோவியத் ஒன்றியத்தின் உஸ்பெகிஸ்தான் குடியரசிலுள்ள பாலைவனத்திற்கு அருகில் சில மைல்களுக்கு அப்பால் எதற்கும் பயன்படாமல் சதுப்பு நிலத்தில் தண்ணீர் தேங்கி இருக்கும். அங்கேயிருக்கும் தண்ணீரை இந்தப் பாலைவனப்பகுதிக்கு வரவழைத்து பயிரிட திட்டமிட்டார்கள். அதை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த கால்வாய் வெட்டும் பணியில் இறங்கி அதை துரித கதியிலும் முடித்து பாலைவனத்தில் பருத்தி கூட்டுப்பண்ணையையும் சாத்தியமாக்கினார்கள்.

அதே உஸ்பெகிஸ்தான் பகுதியிலுள்ள வேறு ஒரு கூட்டுப்பண்ணைக்கு சென்றிருந்த எழுத்தாளர் அகிலன் அதைப் பற்றி கூறியது.

“பருத்திச் செடிகள் அங்கே ஆளுயரத்திற்கு வளர்ந்திருந்தன. அளவில் இவ்வளவு பெரிய பருத்தியை இதற்கு முன் நான் கண்டதில்லை. எனவே, உள்ளே புகுந்து ஒன்றை பறிக்க முனைந்தேன். உடனே ஏதோ கத்திக்கொண்டு வேகமாக என்னைத் தடுத்தார் ஒரு உழவர். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று உடன் வந்த சோவியத் எழுத்தாள நண்பரிடம் கேட்டேன்.

‘பருத்திக்காய் இன்னும் முதிரவில்லையாம், பறித்து வீணாக்கிவிடாதீர்கள் என்று சொல்ல வந்தார்’ என்றார்.

நான் திகைத்து போனேன். ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்புள்ள பெரிய தோட்டம் அது. நான் பறிக்கப்போனதோ ஒரே ஒரு பருத்தி. அதுவோ கூட்டுப்பண்ணையை சேர்ந்தது. கூட்டுப்பண்ணையைத் தம் சொந்தப் பண்ணையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒருவரால் எப்படி அவ்வாறு பதறி இருக்க முடியும்? நாட்டின் சொத்தை தனது சொந்த சொத்தைப்போல் மதித்து பாதுகாக்கும் பண்பை ஒரு சாதாரண கிராமவாசியிடம் அங்கே கண்டதை என்னால் மறக்க முடியவில்லை” (சோவியத் நாட்டில்: பயண நூல், அகிலன்,பக்கம் 52)

சோவியத் ஆட்சி
ஆட்சி அதிகாரத்தில் அனைவருக்கம் வாய்ப்பு

சோவியத் ஆட்சி முறை

கம்யூனிச ஆட்சி என்பதே மக்கள் மீதான சர்வாதிகாரம் என்றும். கம்யூனிச ஆட்சியில் மக்களுக்கு எந்த உரிமைகளும் இருக்காது என்றும் இன்னும் இது போன்ற விதவிதமான கதைகளையெல்லாம் முதலாளித்துவவாதிகள் பரப்பிவைத்திருக்கிறார்கள். அவை அனைத்தும் எத்தகைய பச்சை பொய்கள் என்பதை இந்த தலைப்பின் கீழ் காணலாம்.

1917ல் புரட்சி நடந்த சில நாட்களுக்கு பிறகு இரசிய மக்களை நோக்கி தோழர் லெனின் கூறினார்.

“உழைக்கும் மக்களே இப்பொழுது நீங்கள் தான் ஆட்சி பீடத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அனைத்து அரசியல் விவகாரங்களையும் நீங்கள் உங்களுடைய கைகளில் எடுத்துக் கொள்ளாவிடில் உங்களுக்கு யாரும் துணை புரியப்போவதில்லை. இப்பொழுது முதல் உங்களுடைய சோவியத்துகள் தான் அரசு அதிகார உறுப்புகள், முழு அதிகாரம் படைத்த சட்ட மன்றங்கள். உங்களுடைய சோவியத்துகளின் மூலம் ஒன்று திரளுங்கள், அவற்றை பலப்படுத்துங்கள், நீங்களே நேரில் பணிகளில் இறங்குங்கள்”  (லெனின் நூல் திரட்டு, ஆங்கிலம், தொகுதி26 ப்பக்கம் 297)

சோவியத்தில் ஒன்றியத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் உள்ளாட்சி துறை, மற்றும் சுப்ரீம் சோவியத் தேர்தலில் போட்டியிடலாம். தகுதியானவர்களை மக்களே தேர்ந்தெடுப்பார்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வர்களே மக்கள் பிரதிநிதிகளாக பாராளுமன்றத்திற்கு சென்றனர். இவர்கள் ஒரு தொழிற்சாலையின் தொழிலாளியாகவோ அல்லது மாட்டுப் பண்ணையில் பால் கறப்பவர்களாகவோ கூட இருந்தார்கள்.

மக்களால் மக்களுக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இவர்கள் இந்திய ஓட்டுப்பொறுக்கிகளை போல ஏதேனும் சிறு தவறு செய்தால் கூட உடனடியாக அவர்களை திருப்பியழைக்கும் உரிமையும் உடனடியாக வேறு பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும் அந்த மக்களுக்கு இருந்தது. இது வெறுமனே ஏட்டில் எழுதி வைத்துக்கொள்வதற்காக அல்ல. அவ்வாறு தவறிழைத்தவர்கள் திருப்பியழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சோவியத் வரலாற்றில் அவ்வாறு சில ஆயிரம் உள்நாட்டு பிரதிநிதிகளையும் சில நூறு சுப்ரீம் சோவியத் பிரதிநிதிகளையும் மக்கள் திருப்பியழைத்திருக்கின்றனர்.

எல்.சூசயெவா என்பவர் கூட்டுப்பண்ணையில் பால்காரப் பெண்ணாக வேலை செய்பவர். மக்கள் அவரை சுப்ரீம் சோவியத்துக்கு பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பினர். அங்கே அவர் உரையாற்றுகையில் ஒரு சுவையான அனுபவத்தை கூறினார்.

“இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் சோவியத் இளந்தலைமுறையினர் தூதுக்குழுவில் ஓர் உறுப்பினராக அமெரிக்காவிற்கு சென்றிருந்தேன். அங்கே எனக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன்.

அமெரிக்கர்கள் எவ்வளவு சுதந்திரமாக வாழ்கிறார்கள் என்பதை எங்களுக்கு காட்ட வேண்டுமென்று அமெரிக்க செனட்டர்களை நாங்கள் நேரில் சந்தித்து பேசுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள். ஜன்நாயகத்தைப் பற்றி இந்த செனட்டர்கள் நிறையவே பேசினார்கள். அமெரிக்க ஜனநாயகத்தின் சிறப்புகளை சொல்லி தமது சமூக அமைப்பை வானளாவ புகழ்ந்து கொண்டார்கள்.

ஆனால் இங்கேதான் அவர்கள் தோல்வியடைய நேர்ந்தது. நான் யார் என்று என்னிடம் கேட்டார்கள். இரசிய சமஷ்டிக் குடியரசின் சுப்ரீம் சோவியத்தில் ஓர் உறுப்பினர், பசு பராமரிக்கும் பால்காரியாக கூட்டுப்பண்ணையில் பணி புரிகிறேன் என்று சொன்னேன். அமெரிக்க செனட்டர்கள் வியப்புற்றுவிட்டனர், அவர்களுடைய செனட்டில் பால்காரிகள் யாரும் இல்லை. அவர்களுடைய ஜனநாயகம் அதற்கு இடம் தரவில்லை.

நான் சொல்வது உண்மைதானா என்று சோதித்து பார்ப்பது என்று அவர்கள் முடிவு செய்து கொண்டார்கள், சைராக்கியூசில் திரு லீ என்னுடைய கைகளை காட்டுமாறு கேட்டார். என் கைகளை திறந்து அவரிடம் காட்டி இதோ பாருங்கள் உழைக்கும் பெண்ணின் கைகள் என்றேன்.

ஆனால் அவர்கள் திருப்தியடையவில்லை. திரு லெஷர் என்ற அமெரிக்க விவசாயியின் பால் பண்ணைக்கு நாங்கள் சென்றிருந்த போது, பால் கறந்து காட்டும்படி சொன்னார்கள். நான் கறந்து காட்டினேன். சோவியத் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு பால் கறக்கவும் தெரிகிறது என்று புரிந்து கொண்டார்கள். (சோவியத் நாட்டில் மனித உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும். ரா.கிருஷ்ணையா,பக்கம் 33)

அதே போல சோவியத் நாட்டில் ஜனநாயகம் எவ்வளவு பரந்து விரிந்ததாக இருந்தது என்பதை புரிந்து கொள்ள இன்னொரு விசயத்தையும் கூறலாம். சோவியத்தின் புதிய அரசியலமைப்புச்சட்டம் எழுதப்பட்டு அதன் நகல் விவாதத்திற்காக மக்களிடையே சுற்றுக்கு விடப்பட்டது. கிட்ட்த்தட்ட நான்கு மாதங்களாக இது தொடர்பான விவாதங்கள் நடைபெற்றன. பதினான்கு கோடிக்கு மேற்பட்ட சோவியத் மக்கள் இந்த விவாத்த்தில் பங்கெடுத்துக்கொண்டனர். மாஸ்கோவில் மட்டும் ஐம்பத்தைந்து லட்சம் பேர் விவாதித்தார்கள். அரசியல் சட்ட ஆணைக்குழுவுக்கு நான்கு லட்சம் ஆலோசனைகள் அனுப்பி வைக்கப்பட்டன.

விவாதம் நடைபெற்ற் மாதங்களில் இது குறித்து பிராவ்தா செய்தியேட்டுக்கு 30,510 கடிதங்கள் வந்தன. இவ்வாறு ஒரு நாட்டின் சட்டம் குறித்து நாட்டு மக்களிடம் கருத்து கேட்டு, நான்கு மாதம் விவாதம் நடத்தி அதன் பிறகு அதை அமுல் படுத்திய சோவியத் யூனியன் ஜனநாயக நாடா ? அல்லது இந்த நாட்டு மக்களுக்கே தெரியாமல் பல இலட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்புமிக்க கனிம வளங்களை உள்ளடக்கிய மாபெரும் மலைகளை யாருடைய அனுமதியும் பெறாமல் பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு எழுதிக்கொடுப்பது ஜனநாயகமா ?

கூட்டுப்-பண்ணைகள்-நவம்பர்-புரட்சி

பெண்களின் நிலை, குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் கல்வி

காலம் காலமாக ஆணாதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்டு வந்த பெண்களுக்கு சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலும் சம உரிமையை வழங்கியதோடு அதை சட்டமாக்கி நடைமுறைப்படுத்திய ஒரே நாடு  சோவியத் இரசியா மட்டும்தான். ஆண்களைப் போலவே அனைத்து துறைகளிலும் பெண்கள் வேலை செய்தார்கள். உடல் உழைப்பு மூளை உழைப்பு இரண்டிலும் ஈடுபட்டார்கள். வேலைகளில் ஆண்களுக்கு நிகரான ஊதியமும் பெண்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது.

பெண்களை இழிவு படுத்தும் பத்திரிக்கைகளோ, சினிமாவோ, நாடகங்களோ எதுவும் சோவியத்தில் கிடையாது. அவ்வாறு பெண்களை இழிவுபடுத்தியோ அல்லது ஆபாசமாகவோ சித்தரித்தால் அதற்கு சட்டப்படி கடும் தண்டனை உண்டு. நமது வீட்டுப் பெண்களை ஆபாசமாக சித்தரிக்கும் படங்களையும், நாடகங்களையும் நாம் அனுமதிக்க முடியுமா ? முடியாதல்லவா ? அதே போலத் தான் சோவியத் அரசாங்கம் தனது நாட்டு பெண்கள் எந்த விதத்திலும் ஆபாசப் பொருளாகவோ, போகப் பொருளாகவோ சித்தரிக்கப்படுவதை அனுமதிப்பதில்லை. அங்கே பெண்களை இழிவுபடுத்தும் அனைத்தும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன. வறுமையையும், தற்குறித்தனத்தையும் ஒழித்துக்கட்டியதைப் போலவே விபச்சாரத்தையும் ஒழித்துக்கட்டிய ஒரே நாடு சோசலிச இரசியா மட்டும் தான்.

பெண்களுக்கு அவர்கள் கருவுற்றிருக்கும் காலங்களில், குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னால் 52 நாட்களுக்கும், குழந்தை பிறந்த பிறகு 52 நாட்களுக்கும் முழுமையான ஊதியத்துடன் கூடிய விடுமுறை அளிக்கப்பட்டது. மேலும் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேல் பெற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகைகளும் பல்வேறு சலுகைகளும் அளிக்கப்பட்டன. கர்ப்பகாலத்தில் வீடு தேடி வந்து மருத்துவ பரிசோதனைகள் நடத்தப்பட்டன. அவர்களுக்கான சத்துணவு மிகக் குறைந்த விலைகளில் விற்கப்பட்டன. அனைத்துத் துறைகளிலும் பெண்களுக்கு சம உரிமை என்பதால் பெண்கள் நாட்டின் அனைத்துத் துறையிலும் தலைசிறந்து விளங்கினர். சமூகத்தில் சோவியத் பெண்கள் ஈடுபடாத துறையே இல்லை என்பதை அகிலனின் கீழ்கண்ட சித்திரம் எடுப்பாக உணர்த்துகிறது.

ஆல்மா ஆட்டாவில் ஓட்டல் ஆல்மா ஆட்டா வின் எட்டாவது மாடியில் இருந்த என் அறையில் நின்றபடி தெருவில் பெய்து கொண்டிருந்த மழையை வேடிக்கை பார்த்தேன். காலை நேரத்தில் இளம்வெயில் அடித்தபின் திடீரென பெருமழை பிடித்துக்கொண்ட்து. தெருவில் தண்ணீர் ஓடியது. அந்த நேரத்தில் எங்கிருந்தோ ஒரு லாரி வந்து தெருவில் நின்றது. அதிலிருந்து மழைக்கோட்டும் குல்லாயும் கால்களில் நீண்ட்தொரு பூட்சும் அணிந்த ஒரு பெண்மணி குதித்தார். கையில் நீண்ட ஒரு கம்பி.

தெருவிலிருந்த மழை நீர் வடிகால் பள்ளத்தின் இரும்பு மூடியைத் திறக்கத் தம் கடப்பாறையால் போராடி நெம்பினார். மூடியை நகர்த்தியவுடன் நீஇர் உள்ளே பாய்ந்த்து. பிறகு மூடியை முன் போல் இணைத்து விட்டு, கடப்பாறையை லாரியில் போட்டார். அவர் ஏறிக்கொண்டவுடன் லாரி நகர்ந்த்து. (அகிலனின் மேற்கூறிய நூல், பக்கம் 69)

சோவியத்தில் பெண்கள் வேலை செய்யாத துறை என்று ஒன்றுமே இல்லை என்பதை புரிந்து கொள்வதற்கு மேற்கூறிய ஒன்றே போதுமானது.

சோவியத்-குழந்தைகள்-காப்பகம்

அப்படியானால் குழந்தைகளை யார் பார்த்துக் கொள்வது? என்கிற கேள்விக்கு விடை தான் ”யாஸ்லிகள்” . இந்த யாஸ்லிகள் என்பது குழந்தைகளை வளர்க்கும் நம்ம ஊர் பாலவாடிகள் போன்றது (ஆனால், நம்ம ஊர் பாலவாடிகளை போன்று கேவலமாக இருக்காது) இவை அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படுபவை. பெற்றோர்கள் வேலைக்கு செல்கையில் இந்த யாஸ்லிகளில் தமது குழந்தைகளை விட்டுச் செல்கின்றனர். யாஸ்லிகளில் குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதற்கான சூழலில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு தாய் தன்னுடைய குழந்தையை கவனித்துக் கொள்வதை போலவே அக்கரையோடு வளர்க்க பல தாதியர்கள் யாஸ்லிகளில் இருக்கின்றனர். அவர்கள் குழந்தைகளைத் தாலாட்டி தூங்க வைப்பதிலிருந்து குளிப்பாட்டி, உணவூட்டி, விளையாட்டுப் பொருள்களை கொடுத்து அவர்களோடு விளையாடுவது வரை இன்முகத்துடன் செய்கின்றனர்.

அங்கு தவறாது குழந்தைகளுக்கும் சரிவிகித உணவு வழங்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு யாஸ்லிகளிலும் பல மருத்துவர்கள் இருப்பார்கள். அங்கு இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு அவ்வப்போது மருத்துவ பரிசோதனை செய்து அவர்களில் ஏதேனும் நோயுற்ற குழந்தை இருந்தால் அக்குழந்தையை மட்டும் தனியே வைத்து மருத்துவம் செய்கிறார்கள். அந்த குழந்தையின் உடல் நிலை முழுமையாக சரியான பிறகு தான் மற்ற குழந்தைகளுடன் இணைந்து விளையாட அனுமதிப்பர்.

எல்லாம் சரி தான். தாயைப் போல் அன்பு செலுத்தலாம். அக்கறை காட்டலாம், ஆனால் தாய்ப்பால் ? அதையும் திட்டமிட்டுத்தான் இந்த யாஸ்லிகள் அனைத்தும் தொழிற்சாலைகளுக்கு அருகிலேயே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தொழிற்சாலைகளில் அக்குழந்தைகளின் தாய்மார்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுக்க சென்று வர அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஒரு வேளைக்கு அரை மணி நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவ்வாறு போய் வரும் 1 மணி நேரமும் அவர்களுடைய வேலை நேரத்தில் சேர்த்தே கணக்கிடப்படுகிறது.

முதல் மூன்றாண்டுகள் இந்தக் குழந்தைகள் யாஸ்லிகளில் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் பொழுதில் குழந்தைகளுக்கு தெளிவாக பேசுதல், எந்த வேலையையும் சீராகச் செய்தல் போன்ற பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இந்த யாஸ்லி முறை குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே கூட்டுணர்வை ஏற்படுத்தி அவர்களுடைய மனதில் கூட்டுறவு சிந்தனை முறையையும், கூட்டுறவு வேலை பாணியையும் கற்றுத்தருகிறது.

மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு குழந்தையின் ஏழாம் வயது வரை இக்குழந்தைகள் தோட்டப்பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுகின்றனர். தோட்டப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளை யாரும் படி.. படி.. என்று கொடுமைப்படுத்தி மொக்கைகளைப் போல புத்தகப் புழுக்களாக வளர்ப்பதில்லை! குழந்தைகளுக்கு விருப்பமான கலைகளில் அவர்கள் சிறந்து வளர உதவப்படுகிறது. மாதமொரு முறை காடு, மலை, அருவி போன்ற பகுதிகளுக்கு தக்க பாதுகாப்புடன் அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்கு நேரடியாக இயற்கையை பற்றிய அறிவு ஊட்டப்படுகிறது. இங்கு கூட்டாக சுத்தம் செய்தல், தாம் சாப்பிட்ட பாத்திரங்களைத் தாமே கழுவுதல் போன்ற வேலைகளைக் குழந்தைகளையே செய்யச் சொல்லி சுய ஒழுங்கு கற்றுத்தறப்படுகிறது. எந்தத் தொழிலும் இழிந்தது அல்ல என்ற உணர்வு குழந்தை பருவத்திலேயே ஊட்டப்படுகிறது.

தோட்டப் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும் இவர்கள் பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுவார்கள். அங்கு அவர்களுக்கு அவர்களது தாய்மொழி, ரஸ்ய மொழி, மற்றுமொரு கட்டாய அயல்நாட்டு மொழி சொல்லித்தரப் படுகிறது. இது தவிர அறிவியல், கணிதம், விஞ்ஞானம் போன்ற பாடங்கள் நேரடியான பல சோதனைகள் மூலம் நிரூபித்துக் காட்டப்பட்டு பயிற்றுவிக்கப் படுகிறது.

இவர்களுக்கு ஆசிரியர்களாக இருப்பவர்கள் சாதாரண ஆட்களாக இருக்க முடியாது. குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் பரீட்சை உண்டு. அவர்கள் அங்கு தேர்ச்சியடைந்தால் தான் குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியராக நீடிக்க முடியும். மாணவர்கள் படிக்கும் போதே பகுதி நேரமாக தொழிற்கூடங்களில் நேரடிப் பயிற்சி பெறும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்தித் தரப்படுகிறது. அதன் மூலம் அவர்கள் படிக்கையில் அந்த அந்தப் பாடத்தில் உள்ளவற்றை நடைமுறையோடு பொருத்தி தெளிவாக புரிந்து கொள்கிறார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு வரையிலான கல்வி கட்டாயமாக்கப்பட்ட ஒன்று. இங்கு கல்வி அரசாங்கத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இலவசமாக சொல்லித் தரப்படுகிறது. இதன் காரணமாக சோசலிச இரசியாவில் இரு பத்தாண்டுக்குள்ளாகவே படிக்காதவர்கள் இல்லை என்னும் நிலை உருவானது. முதியவர்களும் கூட இரவு நேர கல்விக் கூடங்களில் கற்றனர்.

இத்தகைய அறிவியல் பூர்வமான கல்வியைப் கற்று வளர்ந்த மாணவர்கள் தான் அறிவியல் விஞ்ஞானத் துறையில் சோவியத் நாடு தலை சிறந்து விளங்க காரணமானவர்கள்.

சோவியத்தில்-அனைவருக்கம்-வீடு

அனைவருக்கும் வீடு:

சோவியத் நாட்டில் அனைவருக்கும் அரசாங்கம் வீட்டு வசதி செய்து தந்தது. வீட்டிற்கு வாடகை எவ்வளவு தெரியுமா ? அந்த வீட்டில் வசிக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களில் யார் அதிக சம்பளம் வாங்குகிறார்களோ அவர்களுடைய சம்பளத்தில் வெறும் 4சதவீதம் மட்டுமே வாடகை. அதாவது, 4000 ரூபாய் வாங்கினால் 160 ரூபாய் வீட்டு வாடகை. சோவியத்தில் சொந்த வீடு கட்டிக் கொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை என்று கூறி பலர் பூச்சாண்டி காட்டுகிறார்கள். ஆனால் அங்கு கூட்டு மாடி வீடுகளை (apartments) கட்டிக் கொள்ள அரசாங்கமே 60சதவீத தொகையை கடனாகக் கொடுக்கிறது. அந்த கடனை 10 முதல் 15 வருடங்களில் திருப்பி செலுத்தினால் போதுமானது. ஆனால், ஒருவருக்கு ஒரு வீடு மட்டுமே உரிமையாக இருக்க முடியும்.

இந்த வீடு பிரச்சினை குறித்தும் அகிலன் எழுதியுள்ளார். அவர் கூறுவதாவது,

”உறைவிடத்தைப் பொறுத்த வரையில் நான் அங்கு கண்டது இதுவே, வீடில்லாமல் எந்த குடிமகனும் எந்த நகரத்திலும் கிராமத்திலும் நடுத்தெருவில் திரிந்து அலையவில்லை. வசதியான வீடு இன்னும் சிலருக்கு கிடைக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் எல்லோருக்குமே அங்கு உணவும், உடையும் கிடைத்துள்ளதை போல உறைவிடமும் கிடைத்துள்ளது என்பது தான் முக்கியமானது.” (அதே நூல், பக்கம் 61)

மேலும் சில விசயங்கள்..

உலகத்தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்இரசிய மக்கள் என்றுமே தங்கள் தாய்நாட்டை எதற்காகவும் விட்டுத்தராதவர்களாய் இருந்தனர். ஏனெனில் அவர்களுக்கு நாடு என்றால் மனிதர்களும் சேர்ந்ததே ஒழிய அவர்கள் வரைபட தேசபக்தர்கள் அல்ல. இங்கோ எரியும் இந்தியக் கொடியை அணைப்பவனே மிகப் பெரிய தேசபக்தன். அங்கு ஒவ்வொருவனும் தேசப் பற்றாளன் தான். சோசலிச சமுதாயத்தை அவர்கள் தங்கள் உயிரினும் மேலாக மதித்தார்கள். உதாரணத்திற்கு பல நிகழ்வுகளைக் கூறலாம்.

ஒருமுறை என்.எஸ்.கிருஸ்ணனும் அவருடைய நண்பரும் சோவியத்தின் பிரபல எழுத்தாளர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இதனை ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் மொழிபெயர்த்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். என்.எஸ்.கேயின் நண்பர் “எங்கள் நாட்டின் காந்தியமும் உங்கள் நாட்டின் சோசலிசமும் ஒன்று தான்” என்று கூறினார். மொழிபெயர்ப்பாளர் இதனை மொழிபெயர்க்க மறுத்து விட்டார். பொய் சொல்கிறார்கள் என்று கூறி மொழிபெயர்க்க முடியாது என்றும் கூறிவிட்டார். இதிலிருந்து தெரியவில்லையா அவர்கள் சோசலிசத்தை எவ்வளவு நேசித்தார்கள் என்று.

அங்கு இரயில்களில் செக்கிங் கிடையாது. சோவியத் இரசியாவில் பூட்டு தயாரிக்கப்படுவதில்லை! ஏனெனில், வீடுகளில் பூட்டை மாட்ட கொண்டியே இருக்காது. ஏனெனில் அது திருட்டே இல்லாத நாடு! மக்கள் யாரும் யாரையும் ஏமாற்றுபவர்களாக இல்லை. பஸ்ஸில் ஏறும் போதும் டிக்கெட்டை நாமாக தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு முறை இங்கிருந்து சென்ற காங்கிரஸ் தலைவர் காமராஜர் டிக்கெட்டை எடுக்காமல் பேருந்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டார். அருகில் இருந்த சோவியத்தை சேர்ந்த தோழர் இவரையே கவனித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். ஒன்றிரண்டு நிறுத்தங்கள் வரைப் பார்த்தவர் மூன்றாவது நிறுத்தம் தாண்டிய பிறகும் காமராஜர் பயணச்சீட்டு வாங்காததால் நேராக அவரே எழுந்துச் சென்று தனது பணத்தை போட்டு பேருந்து செல்லும் கடைசி நிறுத்தம் வரைக்கும் டிக்கெட்டை எடுத்து வந்து அதை அவருடைய கையில் கொடுத்து விட்டு அமர்ந்தார். அங்கே யாராவது தவறு செய்ய நினைத்தாலும் அதை மக்கள் அனுமதிக்கமாட்டார்கள். அந்த மக்களின் தேசப் பற்று என்பது இதுதான்.

கவிஞர் கண்ணதாசன், அங்கு சென்று தனது கோணல் புத்திக்கு ஏற்றவாறு, ஒரு ஹோட்டல் பணிப் பெண்ணிடம் கேட்டாராம் “ உங்கள் நாட்டில் விலைமாதுக்கள் உண்டா?” என்று. அந்தப் பெண் ’இல்லை’ என்று பதிலளித்திருக்கிறார். ”நான் உன்னை இங்கு பலவந்தப்படுத்தினால் என்ன செய்வாய்?” என்றாராம். பதிலுக்கு “எனது துப்பாக்கிக்கு வேலை வரும். அவ்வளவு தான்” என்று கூறிச் சென்றாளாம் அந்தப் பெண்.

சோவியத்தின் விஞ்ஞான வளர்ச்சி பற்றி யாரும் தனியே சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. வான்வெளி ஆராய்ச்சியில் அமெரிக்காவுக்கு முன்னதாக சாதித்துக் காட்டியது இரசியா தான். மருத்துவத் துறையில் மிகச்சிறப்பான பல சாதனைகளை செய்ததும் இரசியா தான். விளையாட்டில் அது அள்ளிச் சென்ற பதக்கங்கள் தான் எத்தனை ? எத்தனை ? இவ்வாறு அறிவியல்துறையிலும், மருத்துவத் துறையிலும், விளையாட்டுத் துறையிலும் பல சாதனைகளை எவ்வாறு ரசியாவால் சாதிக்க முடிந்தது ?

அங்கே கல்வி தனியாரிடம் இல்லை. கல்வி காசுக்காக நடைபெறும் வியாபாரமாக இல்லை. அங்கு அனைவருக்கும் விளையாட்டுப் பயிற்சி நிலையங்கள், உடற்பயிற்சிக் கூடங்கள் போன்றவை இலவசமாக கிடைக்கப்பெற்றன. அனைவரும் தனது நாட்டிற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று ஆர்வம் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு பணியாற்ற,  பயிற்சி எடுக்க சிறந்த சோதனைச் சாலைகளும் விளையாட்டரங்குகளும் இருந்தன. இவையெல்லாம் எப்படி வந்தன ? கல்வியை வியாபாரமாக்கி கடை நடத்தும் ஓட்டுப்பொறுக்கிகள் அங்கே இல்லை.

ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசியும், கலர் டிவியில் மானாட மயிலாடவை போட்டுவிட்டு கோவணத்தை உருவும் கொள்ளைக்காரர்கள் அங்கு இல்லை, மொத்தத்தில் நாட்டை முன்னேற்றுகிறேன், நாட்டை முன்ன்னேற்றுகிறேன்னு நாட்டை காட்டி கொடுக்கிற கைக்கூலி ஆட்சியாளர்கள் அங்கு இல்லை, எனவே தான் சோவியத் அந்த சாதனைகளை நிகழ்த்த முடிந்தது. அது நம்மாலும் முடியும். ஆம், இரசியாவை போலவே சாதனை நிகழ்த்திய சீன மக்களின் உதாரணம் ஒன்று கீழே.

ஒரு பிரெஞ்சு பத்திரிகையாளர் ’தி டைம்ஸ்’ என்கிற பத்திரிகைக்கு 1970ல் பீகிங்கிலிருந்து அனுப்பிய பத்திரிகை செய்தி.

பீகிங்கிலிருந்து பன்னிரெண்டே மைல் தொலைவில் ஒரு லட்சம் சீனர்கள் இரவு பகல் பாராமல் கடும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு நதியின் போக்கை மாற்ற கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கருவிகளாக அவர்களிடம் உள்ளவை தள்ளுவண்டிகள், மண்வெட்டிகள், கொந்தளங்களும் மா சே துங்கின் சிந்தனைகளும் தான்.

தலை நகருக்கு தென் கிழக்கே உள்ள விமான நிலையத்துக்கு செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கிற அயல் நாட்டுத்தூதுவர் யாராக இருந்தாலும் சரி அனைவருமே வென் யு நதியின் மீதுள்ள பாலத்தைத் தாண்டும் பொழுது தங்கள் கார்களின் வேகத்தை குறைத்துக்கொண்டு அடிவானம் வரை கருந்திட்ட்டாய் விரிந்து, எறும்புக் கூட்டம் போல் இயங்கும் மனிதர்களையும், அவர்களிடையே புள்ளிகளாய் செறிந்து கிடக்கும் எண்ணற்ற செங்கொடிகளையும் பேராச்சரியத்துடன் உற்றுப்பார்க்கிறார்கள்.

விடியும் காலை ஒளியில் இக்காட்சி மேலும் வசீகரமாய் தெரிகிறது. இதை காணும் எவரும், சீன நடப்பு இது தான் என அயல் நாட்டினருக்கு காட்டுவதற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வழக்கமான மாதிரிக்காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்றோ என்று எண்ணத் தூண்டப்படலாம்.

வென் யு நதி வளர்ச்சித் திட்டமானது வட கிழக்கு சீனாவில், ஹாய் நதி பாயும் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள வேலைத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியே என்று அதிகாரிகள் விளக்குகிறார்கள். ஹாய் நதியின் வரலாற்றில் வெள்ளங்களும், வறட்சியும் ஏராளம், ஏராளம்.

ஹாய் நதியை ’பணிய’ வைக்குமாறு 1963 ல் மாவோ அறைகூவல் விடுத்த போது, பல நூறாயிரம் உழவர்கள் அதற்கு செவி மடுத்தனர் என சீனப் பத்திரிகைகள் கூறுகின்றன. அன்று தொட்டு உலகைச் சுற்றி 37முறை – 3அடி உயரமும் அதே அளவு அகலமும் கொண்ட தடுப்புச் சுவரொன்றை எழுப்புவதற்குத் தேவைப்படும் மண் வெட்டி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஹாய் நதியில் இணையும் 19 முதன்மையான துணை நதிகளுக்கு, வடிகால்களும், 900மைல்கள் நீள மண் கரைகளும் எழுப்பியதால் நதியின் முக்கியமான வடிகால் பகுதியான சியண்ட்சினில் வினாடிக்கு 9000 கன அடிகளாக இருந்த நீர்ப்பாய்வு, வினாடிக்கு 1,27,000 கன அடிகளாக உயர்ந்து விட்ட்து. இதனால் 8,25,000 ஏக்கர் சாகுபடி நிலங்கள் வெள்ளத்தால் ஏற்படும் தேசங்களிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு விட்டன.

ஹாய் நதியின் துணை நதியான வென் யு வில் 34 மைல் பரப்பில் வேலை செய்ய, அக்டோபர் மாத இறுதியில் ஹோபெய் மாநில உழவர்கள், படை வீரர்கள், துணைப் படை வீரர்கள், மற்றும் பீகிங் நகர மக்கள் ஆகியோரை அதிகாரிகள் ஒன்று திரட்டினர்.

நான்கு மாதங்கள் எடுத்திருக்க வேண்டிய இப்பணியில் ஏற்கெனவே ஐந்தில் நான்கு பங்கு முடிந்துவிட்டது என அதிகாரிகள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

அண்மையில் நான் வேலை நடக்கும் இடங்களுக்கு சென்று பார்த்தேன். அங்கு எந்திரங்களின் இரைச்சல் ஏதும் இருக்கவில்லை,கொந்தாளங்களை ஓங்கிப் போடும் மனிதர்களின் மூச்சொலிகள், மட்டக் குதிரைகளின் கனைப்புகள், வண்டியோட்டிகளின் கூச்சல்கள், தொழிலாளர்களின் முழக்கங்கள் ஒலி பெருக்கிக் கருவிகளில் இசைக்கப்பட்ட புரட்சிக் கீதங்களின் இன்னிசை ஆகியவை மட்டுமே வெளியை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.

ஆற்றுப்படுகையில் மண் தோண்டி எடுக்க, மூடிக்கிடக்கும் பணி பாளத்தை எடுப்பது அவசியம். இருந்த போதும் தன் கொந்தாளத்தை  வீசுவதற்கு வசதியாக இருக்கிறது என்பதற்காக, இடுப்புவரை திறந்த மேனியுடன் நிற்கும் ஒரு அறுபது வயது மனிதர் வேலை செய்து கொண்டிருப்ப்பதைக் கண்டேன்.

இரவும், பகலும், இடைவிடாது, எட்டெட்டு மணி நேர வேலைகளில் சில சமயம் உறை நிலைக்கும் கீழாகி போன கடும் குளிரிலும், அடுத்தடுத்து பணியாற்றும் அணியினர் ஆற்றுப்படுகையை ஆழப்படுத்துகின்றார்கள், மண் கரைகள் எழுப்புகிறார்கள், ஆற்றுக்கு ஒரு புது படுகையை உருவாக்குவதற்காக பல துணை நதியை அழித்து வருகிறார்கள்.

மாவோவின் அறைகூவலுக்கு செவி சாய்ப்பதில் எத்தகைய வேலை முறைகளும் தொழிலாளிகளுக்கு ஏற்புடையனவாகிவிடுகின்றன. அவர்கள் தம் உடல் பாரத்தைக் கொண்டே வேரோடு மரங்களைச் சாய்த்து விடுகிறார்கள்.

இவர்கள் குடிசைகளிலோ அல்லது பணிக்காற்றைத் தடுப்பதற்காக சிறிய மண் சுவர்களாலும் வைக்கோலாலும் சூழப்பட்ட பெரிய கூடாரங்களிலோ வசிக்கிறார்கள். பெரிய பெரிய பானைகளில் ஆவி பறக்கும் உணவு, வேலை நடக்கும் இட்த்திற்கே கொண்டு வரப்படுகிறது

(மார்க்ஸ் முதல் மாவோ வரை, பக்கம் 193)

தோழர் ஸ்டாலின்ரசியாவிலும், சீனாவிலும் சோசலிச மக்கள் படைத்திட்ட சாதனைகள் தான் எவ்வளவு அருமையானது, லாபவெறி பிடித்தலையும் முதலாளித்துவவாதிகளின் சுரண்டலை ஒழித்துக்கட்டி, அடிமைகளாக்கப்பட்டிருந்த உழைக்கும் மக்களுக்கு அனைத்து உரிமைகளையும், அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் வழங்கி நல்வாழ்வளித்த நவம்பர் புரட்சி தான் எவ்வளவு மகத்தானது!!. இரண்டரை கோடி மக்களை பலி கொடுத்து பாசிஸ்ட் இட்லரிடமிருந்து இந்த உலகை காப்பாற்றிய சோவியத் மக்களின் தியாகம் எவ்வளவு உயர்ந்தது. அந்த சோவியத்தையும், சோசலிசத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் சர்வாதிகாரம் என்றும், அதன் தலைவர்களை கொலைகாரர்கள் என்றும் அவதூறு செய்பவர்கள் யார் ? உழைக்கும் மக்களா ? இல்லை, கம்யூனிசத்தின் எதிரிகள் யாரோ அவர்கள் தான் இத்தகைய அவதூறுகளை உலகம் முழுவதும் பில்லியன் கணக்கில் செலவு செய்து பரப்பி வருகிறார்கள்.

ஏனெனில், கம்யூனிசம் ஆட்சிக்கு வந்தால் ஓட்டைக் குடிசையிலும், குப்பைத் தொட்டிகளிலும் வாழ்ந்து வரும் பல கோடி மக்கள் முதலாளிகள் மீது அதிகாரம் செலுத்துவார்கள். அப்போது அம்பானி என்கிற இரத்தக்காட்டேரி 5000 கோடி ரூபாய்க்கு மாளிகை கட்ட முடியாதல்லவா? உழைக்கும் மக்களின் இரத்தத்தை உறிஞ்சிக் கொழுக்க முடியாதல்லவா? எனவே தான் கம்யூனிசம் குறித்த பொய்களையும், புளுகுகளையும் பரப்பிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவை அனைத்தையும் மேற்கண்ட உண்மைகள் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

கம்யூனிசம் தோற்றுப்போய் விட்டதென்றால் சின்னஞ்சிறிய நாடான நேபாளத்தைக் கண்டு அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகள் அஞ்சுவது ஏன்? வல்லரசாகப்போகிற இந்தியா அஞ்சுவது ஏன்? ஏனெனில், கம்யூனிசம் தோற்கவில்லை என்பது அதன் கையால் புதைகுழிகளுக்குள் தள்ளப்படப்போகிற இவர்களுக்கு நன்றாக தெரியும்.

முதலாளித்துவம் யாரைக்கண்டு அஞ்சி நடுங்குகிறதோ அந்த பூதம், கம்யூனிசம் என்கிற அந்த கோடிக்கால் பூதம் வந்தே தீரும், அது இவர்களுடைய அனைத்து அநீதிகளுக்கும் தீர்ப்புகளை வழங்கியே தீரும்!

கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கான சொர்க்கத்தையும், சுரண்டல் கூட்டத்தின் மீதான ’சர்வாதிகாரத்தை’ யும் நமது நாட்டிலும் ஏற்படுத்த நக்சல்பாரி பாதையில் உங்களையும் இணைத்துக்கொள்ளுங்கள் இந்த நவம்பர் புரட்சி நாளில்.

அனைவருக்கும் நவம்பர் புரட்சி நாள் வாழ்த்துக்கள் !

___________________________

–    சர்வதேசியவாதிகள்
___________________________

முதல் பதிவு: வினவு 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

இது ஒரு மீள்பதிவு

தலாய் லாமாவின் முகமூடியும், ஒரு பதிவரின் அவதூறும்

அண்மையில் நண்பர் ஹைதர் அலி “மாவோ:சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய கம்யூனிசம்” என்றொரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். அதன் சாரம் மாவோவின் செஞ்சீனம் திபெத்தை அக்கிரமித்து கொடூரங்கள் செய்தது என்பது. அவரின் நோக்கமோ, இஸ்லாத்தின் மீது எழுதப்படும் விமர்சனங்களுக்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிசத்தை களங்கப்படுத்துவது. இவர் தன்னுடைய கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் இப்படி குறிப்பிட்டிருக்கிறார், “ஆனால் அவர்கள் பின்பற்றும் வழிமுறை? நேர்மையற்றது,மிகத்தவறானது” எங்கள் கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தும் விதம் அவருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லாதிருந்தால் அதை விமர்சனம் செய்யலாம். மாறாக, இஸ்லாத்தை விமர்சிப்பதனாலேயே அது தவறான வழிமுறை என நம்பும்(!) அவர் அதற்கு எதிர்வினையாக கம்யூனிச அவதூறைப் பொழிந்திருக்கிறார். எது சரி? எது தவறு? என்பதை அவரின் சிந்தனைக்கே விட்டுவிடுவோம். மட்டுமல்லாது, அவருக்கு நன்றியையும் கூற வேண்டியுள்ளது. திடீரென திபெத் குறித்து எழுதும் போது, அது தொடர்பற்று ஏன் இப்போது இந்தப் பதிவு எனும் கேள்வியை எழுப்பும். அவ்வாறன்றி, திபெத் குறித்த உண்மைகளை எழுதுவதற்கு ஒரு களம் அமைத்துத் தந்தற்காக அவருக்கு நன்றி.

திபெத் போராட்டங்கள் மேற்குலகாலும், இந்தியாவாலும் ஆதரிக்கப்பட்டு, நிதியுதவி, ஆயுத உதவி செய்யப்பட்டு நடைபெற்ற நிலை ஓரளவுக்கு மாறி, அவர்களின் போராட்டங்கள் அந்த நாடுகளாலேயே ஒடுக்கப்படும் நிலையில் இந்த அவதூறை நண்பர் எழுதியிருக்கிறார். இந்த மாறுபட்ட இரண்டு நிலைகளின் பின்னுள்ள அரசியல் என்ன என்பதை எண்ணிப் பார்த்திருந்தாலே இப்படி ஒரு பதிவை எழுதுவது தேவையா எனும் கேள்வி அவருக்குள் எழுந்திருக்கும். ஆனால், அவரை உந்தியிருப்பது மதம் எனும் அரசியல் என்பதால், அந்தக் கேள்வி எழும்பியிருந்தாலும் அது மாத்திரைக் குறைவானதாகவே இருந்திருக்கும் என்பதே உண்மை.

திபெத்தை மாவோ ஆக்கிரமித்தாரா என்பது குறித்து அறிய வேண்டுமென்றால், திபெத் குறித்தும் அறிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். திபெத் எனும் நாடு வரலாற்றில் இருந்ததுண்டா? 1913க்கு முன்புவரை திபெத் எனும் நாடு இல்லை. சீனாவை ஆண்டு வந்த குயிங் வம்ச அரசு வீழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து 1913ல் திபெத் சுதந்திரமான தனிநாடாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் உலகின் எந்த நாடும் திபெத்தை தனி நாடாக அங்கீகரிக்கவில்லை. அதுமட்டுமன்றி தொடர்ந்து வந்த சீன அரசுகளும் திபெத் சீனாவுக்கு உட்பட்ட பகுதியாகவே அறிவித்து வந்தன. இந்த நிலையில் தான் 1949ல் தோழர் மாவோ தலைமையில் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து உழைக்கும் மக்கள் ஆட்சி ஏற்படுகிறது. அதன் பிறகு மரபு ரீதியாக சீன ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பிரதேசங்கள் அனைத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி ஏற்படுவதற்கான அத்தனை உதவிகளும் மாவோ தலைமையிலான சீன அரசால் செய்யப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் 1951ல் திபெத்திலும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி நடந்து சுயாட்சிப் பிரதேசமாக மைய சீனாவுடன் இணைந்தது.

1951 க்கும், அடக்குமுறைகளும் படுகொலைகளும் நடந்ததாக நண்பர் தன்னுடைய பதிவில் கூறும் 1959 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத்தில் நடந்தது என்ன? திபெத்தை முன்வைத்து உலகில் நடந்தது என்ன? என்பதை அறிவதற்கு முன்னர், திபெத் தனிநாடாக கருதிக் கொண்ட 1913 க்கும் 1951 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் திபெத் எப்படி இருந்தது என்பதையும் அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும். திபெத்தில் பெரும்பான்மையினராக பௌத்த மதத்தினராக இருந்தாலும் ஷக்டன் எனும் மதமும் அங்கு மக்களால் வழிபடப்பட்டு வந்தது. பௌத்த லாமாக்களின் ஆட்சியில் ஷக்டன் மக்கள் அடக்கி துன்புறுத்தப்பட்டனர். நிலப்பிரபுத்துவ முறையில் நடந்த திபெத்தில் குடியானவர்கள் கடும் சித்திரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார்கள். மக்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு வேலை வாங்கப்பட்டதாக திபத்துக்கு சென்றுவந்த பயணிகளின் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. மதகுருக்களுக்கு மட்டுமே கல்வி கற்கும் உரிமை, அரசியல் உரிமை போன்றவை அளிக்கப்பட்டு லாமாக்கள் மடங்களிலும், மாடங்களிலும் வசிக்க மக்களோ வறுமையில் உழன்றார்கள். இவைகளை எதிர்த்து 1950 ல் நடைபெற்ற கிளர்சிக்கு செம்படை உதவிபுரிய 1951 ல் மக்கள் லாமாக்களை விரட்டியடித்தனர். அரண்டு போல லாமாக்கள் பெய்ஜிங்கிற்கு வந்து சீன அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். அதனடிப்படையில் திபெத்தில் விவசாய சீர்திருத்தங்களைச் செய்யவும், கல்வி, மருத்துவம் உள்ளிட்டவை அனைவருக்கும் பொதுவாக வைக்கவும், புதிய ஜனநாயகத்திற்கான முன்னெடுப்புகளைச் செய்யவும் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

அரசாங்கத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகாத லாமாக்கள் உள்ளிருந்தே அதிகாரத்தை முழுமையாக மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தனர். இதனிடையே, கம்யூனிச சீனா திபெத் எனும் சுதந்திர நாட்டின் மீது படையெடுத்து ஆக்கிரமித்து விட்டதாக முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் உலகெங்கும் பரப்பின. அமெரிக்க உளவு நிறுவனமான சிஐஏ நேபாளத்தின் வட எல்லையை ஒட்டிய மஷ்தாங் என்னுமிடத்தில் தளம் அமைத்து லாமா படையினருக்கு பயிற்சியும் ஆயுத உதவியும் வழங்கியது. 1958 ல் ‘கொலராடோ திட்டம்’ என்ற பெயரில் ஆண்ட்ருக் கான்போ தாஷி என்பவரின் தலைமையின் கீழ் எதிர்ப்புரட்சி படை ஒன்றை உருவாக்கி திபெத்துக்குள் அனுப்பியது. இந்தப்படை திபெத்தில் லாமாக்கள் ஆட்சி திரும்ப வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் செயல்படும் தேசியவாதிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு கலவரத்தில் இறங்கியது. இந்த உண்மைகளெல்லாம் சிஐஏ வுக்கான ரகசிய வேலைத் திட்டங்களில் பங்கெடுத்த ரோஜர் மெக்கார்த்தி எனும் அமெரிக்க உளவாளி எழுதிய “டீயர்ஸ் ஆப் லோட்டஸ்” (தாமரையின் கண்ணீர்) எனும் நூலில் ஆதாரங்களுடன் விரிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

 

திபெத்தில் கலவரங்களில் ஈடுபட்ட கும்பல்கள் மடாலயங்களை ஆயுதக் கிடங்குகளாக மாற்றிக் கொண்டு சாலைகள் பாலங்களைத் தகர்ப்பது, பொது பள்ளிக்கூடங்கள், அரசு அலுவலகங்களில் குண்டு வெடிப்புகளை நிகழ்த்துவது, தீவைப்பது, கம்யூனிஸ்டுகளைக் கொல்வது போன்ற கொடூரங்களை தொடர்ந்து அரங்கேற்றினர். இதனைத் தொடர்ந்தே 1959 ல் செம்படை திபெத்துக்குள் நுழைகிறது. இராணுவ நடவடிக்கைகள் மூலம் எதிர்ப்புரட்சிக் கும்பல்களின் கொட்டம் அடக்கப்பட்டு அதிகாரம் முழுமையாக மக்கள் வசம் வருகிறது. இதை தாக்குப்பிடிக்கவும், சகிக்கவும் முடியாமல் தலாய்லாமா உள்ளிட்ட மேல்மட்ட தலைவர்களும் குழுக்களும் அகதிகளாக இந்தியாவுக்குள் தஞ்சமடைகின்றனர். இதன் பின்னர் 1965ல் சீன மக்கள் குடியரசால் 1965ல் முறைப்படி திபெத் சுயாட்சி பெற்ற பிரதேசமாக அறிவிக்கப்படுகிறது. 1970 ல் சீனாவில் தொடங்கப்பட்ட கலாச்சாரப் புரட்சி திபெத்திலும் தொடர்ந்தது, மடாலயங்கள் கல்விக்கூடங்கள் ஆக்கப்பட்டன. இந்த நிலையும் 1979க்கு பின்னுள்ள திபெத்தின் நிலையும் வேறுபாடானது.

 

1979ன் பிறகு, அதிகாரத்தை உள்ளிருந்தே முதலாளித்துவ கும்பல் கைப்பற்றிக் கொண்ட பிறகு, ஒருபக்கம் தலாய் லாமா அகதியாய் இருந்து கொண்டே, மறுபக்கம் தன் சகோதரனான கியாலோ தோண்டுப்-பை சீன அரசுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்த அனுப்பினார். 1980 லிருந்து 2002 வரை பேச்சுவார்த்தை நடந்தது. தொடக்கத்தில் ஆதரவளித்த ஏகாதிபத்தியங்கள் சீனா தவிர்க்க முடியாத சக்தி என்றானபின் சுதி குறைந்தன. வேறு வழியில்லாமல் தலாய் லாமாவும் சுதி குறைந்து, சுதந்திர நாடெல்லாம் வேண்டாம், சீனாவுடன் ஐக்கியப்பட்ட தனி ஆட்சியுரிமையாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார். அதாவது நிதி, இராணுவம் உள்ளிட்டவைகளை நீங்கள் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், எஞ்சியவற்றை நான் வைத்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார். ஆனால் டெங் கும்பலோ ”ஹாங்காங், மஹாவ் போன்று திபெத்தை கருத முடியாது, லாமாக்களின் ஆட்சிமுறை என்பது நிலப்பிரபுத்துவ கொடுங்கோன்மை, நாகரீக உலகம் அதை ஏற்காது” என்கிறது. இவைகள் எல்லாம் தெரியாமல் (ஒருவேளை குரான் பாராயணப் போதுகளில் மறந்திருக்குமோ) நண்பர் லாமாக்கள் நடத்துவது சுதந்திரப் போர் என்பது போன்று சித்தரிக்கிறார்.

அகதி என்ற பெயருடன் ஒரு நாட்டுக்குள் நுழையும் மக்கள் அந்த நாட்டில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதிலிருந்து அந்த நாட்டோடு கொண்டிருக்கும் அரசியல் உறவை ஓரளவு ஊகித்துக் கொள்ளலாம். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஈழத் தமிழர்கள் இந்தியாவில் அகதிகள் என்ற பெயரில் வதைக்கப்படுவதற்கும், திபெத் அகதிகள் இமாசலப் பிரதேசம், உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பெங்களூரு, கொடைக்கானல் போன்ற இடங்களில் பழத்தோட்டங்களை அளித்து பேணப்படுவதற்கும் இருக்கும் வித்தியாசங்களே அதற்குச் சான்று. குஜராத் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு சொந்த மாநிலங்களிலேயே அவர்கள் சாக்கடை போல் உழன்று கொண்டிருக்க காஷ்மீர் பண்டிட்கள் அகதிகள் என்ற பெயரில் சீராட்டப்படுவதின் பின்னால் அரசியல் இருப்பது போலவே, திபெத் அகதிகளின் பின்னிலும் அது இருக்கிறது. அது இந்திய அமெரிக்க அதிகார வர்க்கங்கள் இணைந்து சீனா மீது தொடுத்திருந்த அழுத்தம். சோவியத் ரஷ்யா மீது ஏகாதிபத்தியங்கள் கொண்டிருந்த பார்வை சீனா மீதும் ஏகாதிபதியங்களுக்கு இருந்தது. அது தான் திபெத்தை முன்வைத்து கிளப்பிவிடப்பட்ட/படும் அவதூறுகள்.

ஸ்பானிய மொழிபேசும் காட்டுமிராண்டிகளை நாகரீகப்படுத்தும் கடமை தமக்கு உண்டு என்று கூறிக் கொண்டு அவர்களின் நிலங்களை ஆக்கிரமித்து கலிபோர்னியா எனும் மாநிலமாக தம்முடன் இணைத்துக் கொண்டதை நாகரீக நடவடிக்கையாக உலகம் எப்படி பார்க்கிறதோ அந்தப் பார்வை; தனிநாடாக இருந்திராத திபெத்தை சீனா முறைப்படுத்தினால் அது ஆக்கிரமிப்பாக மாறிப்போவதின் அடிப்படை என்ன? திபெத்தியர்கள் சீன அரசுக்கு எதிராக செய்யும் கலகத்தை தேசியப் போராட்டமாக சித்தரிக்கும் ஊடகங்கள், பலஸ்தீனியர்கள் இஸ்ரேலுக்கு எதிராக போராடினால் அதை வன்முறையாக சித்தரிக்கின்றன. ஏனென்றால் ஏகாதிபத்தியங்களின் நலன்களுக்கு ஆதரவாக இஸ்ரேல் இருப்பதால் இஸ்ரேலுக்கு எதிரானது வன்முறை. சீனா ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதிராக இருந்தால் சீனாவுக்கு எதிரானது தேசியப் போராட்டம். இதே பார்வை மதத்தின் போர்வையில் இருப்பவர்களுக்கும் இருப்பதில் வியப்பில்லை தானே. இரண்டு நலன்களும் இணையும் புள்ளி ஒன்றல்லவா?

தலாய் லாமா, எப்போதும் புன்னகை பூத்த முகத்துடன் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற சாந்த சொரூபி, உலகம் மதிக்கும் சமாதான காவலர், இப்படித்தான் அவர் உலகிற்கு அறிமுகம் செய்யப்படுகிறார். ஆனால் அவருக்கு எதிராக திபெத் மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தலாய் லாமா பொய் சொல்வதை நிறுத்து என்றும், லாமாக்களின் அடக்கு முறைகளிலிருந்து மதச் சுதந்திரம் வழங்கு என்றும் தலாய் லாமாவுக்கு எதிராக போர்க்கொடி உயர்த்தியிருக்கிறார்கள். திரைப்பட படப்பிடிப்பின் போது எடுத்த புகைப்படத்தைக் காட்டி சீனா கொடுமைப்படுத்துகிறது என்று தலாய் லாமா புகைப்பட ஆதாரம் கொடுக்க, அதை அப்படியே ஊடங்கள் வெளியிட்டு பின்னர் அம்பலப்பட்ட பின்னர் உண்மையும் பொய்யும் பிரித்தறிய முடியாதபடி கலந்திருக்கிறது என்று முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் தனக்கேயுறிய பாணியில் அசடு வழிந்ததும் நண்பர் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தில் லாமாக்களின் ஆட்சியின் போது, ஹிட்லரின் ஜெர்மனியோடு திபெத் கொண்டிருந்த உறவும் ஏன், நாசியின் ஸ்வஸ்திக் சின்னமே திபெத் அளித்த கொடை தான் என்பதும் ஹைதர் அலிக்கு தெரியுமா? திபெத்தின் உள்ளிருந்தும், அகதியாக வெளியேறிய பிறகும் கூட கொரில்லா ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கு தலாய் லாமா வழிகாட்டியது குறித்து ஹைதர் அலிக்கு கருத்து ஏதும் உண்டா?

நண்பர் ஹைதர் அலி தன்னுடைய கட்டுரையின் தலைப்பில் ’சொந்த தேசத்து மக்களை அகதிகளாக்கிய’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் கட்டுரையினுள்ளே ’சுதந்திர நாட்டின் மீது ஆக்கிரமிப்புப் போர்’ என்கிறார். முரண்பாடான இரண்டும் சரியாக இருக்க முடியாது என்பதால், ஏதாவது ஒன்றை விட்டுவிட்டு பிரிதொன்றை மட்டும் கூறுவது நண்பருக்கு பொருத்தமானதாக இருக்கும். ’திபெத்தில் அரசியல் ஆட்சி அதிகாரத்தை வலுவாக பிடித்த பிறகு’ என்று செம்படையின் 1951ன் நிலைமைகளை குறிப்பிடும் நண்பர் ஹைதர் அலி, ‘லாமா கிளம்பிய மறுநாள் விடிந்ததும் சீன படைகள் அரண்மணையை சுற்றி வளைத்தன’ என்று 1959 ன் நிலமைகளை குறிப்பிடுகிறார். எனவே, அடுத்த முறை நண்பர் இது போன்ற அவதூறு பதிவுகள் எழுதும் போது கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக் கொண்டு வெளிப்படையாக தெரியும் முரண்பாடுகளை எல்லாம் நீக்கி காத்திரமாக எழுதினால் படிப்பவர்களுக்கு கூடுதல் உற்சாகம் ஏற்படுவதோடு மட்டுமன்றி, பின்னூட்டங்களுக்கு கனமான கொசிப்புகளும் கிடைக்கும்.

அடுத்து கவிதையினிடையே மானே, தேனே, பொன்மானே என்பதெல்லாம் போடுவது போல ஆங்காங்கே தேசிய இன விடுதலை, கம்யூனிஸ்டுகளின் கள்ள மௌனம், ஆப்கான், விரட்டியடிப்பு போன்றவைகளை தூவியிருக்கிறார். எது கம்யூனிசம்?, யார் போலிகள்?, ஆப்கானை ஆக்கிரமித்தது யார்?, யாரின் உதவியுடன் எவ்வாறு அவர்களை விரட்டியடித்தார்கள்? என்பதையெல்லாம் ஓரளவு அறிந்து கொண்டே எண்ணெய்யையும் தண்ணீரையும் கலந்து பழச்சாறு என்ற பெயரில் கடை பரப்பியிருக்கிறார். பெட்டர் லக் நெக்ஸ் டைம் ஹைதர்.

மேற்குலக ஊடகங்களின் பொய்ப் பிரச்சாரம் குறித்த ஆவணப் படம்

  

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: