உழைக்கும் மக்களின் வெற்றியைச் சாதிப்போம்!

4

தோழர்கள் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நவம்பர் புரட்சி தின வாழ்த்துக்கள். இந்தியாவிலும் அப்படியான புரட்சியைக் கட்டியமைக்க நாம அனைவரும் செங்கற்களாவோம்.

 

 

 

Advertisements

மார்ச் 8 நம்மை போராடச் சொல்கிறது

Hard working labors

 

உலகம் முழுவதும் மார்ச் 8 ம் நாள் உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆண்டு முழுவதிலும் இது போல் பல நாட்கள் பல்வேறு சிறப்புகளாக கூறப்பட்டு, கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் ஒரு நாளாக கடந்து போக முடியாத நாள் இது. இன்றில் கொண்டாடப்படுவது போல் கோலப் போட்டியாகவோ, பூனை நடை அழகிப் போட்டியாகவோ, சமையல் போட்டியாகவோ, பெண்களுக்கு மட்டும் என்று அரங்குக்குள் ஆட்டம், பாட்டு என கேளிக்கை கொண்டாட்டமாகவோ முடித்துவிட முடியாத, முடித்து விடக் கூடாத ஒரு நாள் இன்று. ஏனென்றால் இதற்கென்று ஒரு வரலாறு உண்டு.

இன்று பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு நிகராக கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் பெண்ணே நீண்ட நெடுங்காலம் இவ்வுலகை தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினாள் என்பது நாம் அறியாத வரலாறு. புவியில் ஹோமோஎரக்டஸ் எனும் நிமிர்ந்த மனித இனம் தோன்றிய பிறகும் தீயின் பயனை அறிதல், ஈமச்சடங்கு எனும் இரண்டு பண்புகளை அறிந்த பிறகே மனிதன் எனும் வகைக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள். அந்த வகையில் மனிதன் தோன்றி சற்றேறக் குறைய மூன்று லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. வில் அம்பைக் கண்டுபிடித்து வேட்டையில் உபரியை அடைந்த பிறகு வேலைப் பிரிவினை, வர்க்கப் பிரிவினை தோன்றுகிறது. இது நடந்தது இன்றைக்கு பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இதன் பிறகே சமூகத்துக்கு ஆண் தலைமை ஏற்கத் தொடங்குகிறான். அதுவரை பெண்ணே உலகை தலைமை தாங்கி நடத்தினாள். அதாவது இரண்டு லட்சத்து எண்பத்தைந்தாயிரம் ஆண்டுகள் உலகை வழிநடத்தியவள் பெண். விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, மருத்துவம், கட்டிடக் கலை என அனைத்தையும் கண்டுபிடித்து உலகிற்கு அளித்தவள் பெண்.

அந்தப் பெண்கள் தான் இன்று அடிமை போல் நடத்தப்படுகிறாள். வெறுமனே பிள்ளை பெற்றுத் தரும் இயந்திரம், சமையல், வீட்டு பராமரிப்பு என்று மட்டுமே இயங்கும் அடிமை. அவளுக்கென்று எந்த உரிமையும் இல்லை. குடும்பத்தில் கூட அவள் தனிப்பட்டு எந்த முடிவையும் எடுத்து நடைமுறைப் படுத்த முடியாது. ஆணாதிக்க நுகத் தடியில் மாட்டிக் கொண்ட ஒரு விலங்கைப் போலவே அவள் உழல்கிறாள். கணவன் இறந்துவிட்டால் வாழவே உரிமையில்லை என்று உடன்கட்டை ஏறச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. மறுமணம் மறுத்து பாலியல் வடிகாலாய் பொட்டுக்கட்டச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. தந்தை, கணவன், மகன் என ஆணின் துணையுறுதலே பெண்ணின் அறம் என்றார்கள். உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கழகு என்று அழகைக் கூட ஆணே தீர்மானித்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் பெண்ணை அடக்கி ஒடுக்கி அழுத்தி வைத்து விட்டு பெண் இயல்பாகவே பலவீனமானவள் என்று மதம் பேசினான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் பெண்ணை விடுவிக்கிறோம் என்றது. வட்டாடையை கழற்றி வீசுவதே பெண்னியம் எனப் பிதற்றியது. பொருளாதார விடுதலையே பெண் விடுதலை என்று தத்துவம் பேசியது. நடந்தது என்ன? சம வேலைக்கு சம ஊதியம் தராமல், குறைந்த கூலிக்கு பெண்ணின் உழைப்பைச் சுரண்டவே தத்துவம் பேசியது வெளிப்படையானது. மறுபக்கம், இந்த பொருளாதாரச் சுதந்திரமே பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாகியது. அலுவலகத்தில், தொழிற்சாலையில், கடைகளில் குறைந்த கூலிக்கு அதிக வேலை. அது முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தால் வழக்கம் போல சமையல் குடும்ப பராமரிப்பு என்று இடுப்பு முறியும். இப்படி வேலை பார்த்தாலும் அதிலிருந்து ஒரு காசைக் கூட அவளால் சுயமாக செலவு செய்து விட முடியாது.

ஆணின் பலதார வேட்கையிலிருந்து தன்னை காத்துக் கொள்ளவே காதல் எனும் அருமருந்தை கண்டுபிடித்தாள் பெண். ஆனால் அதன் பெயரிலேயே இன்று பெண்கள் வேட்டையாடப்படுகின்றனர். பாலியல் வன்முறைச் செய்தியில்லாத ஒரு நாளும் விடியவில்லை. பெண் நீதிபதியைக் கூட குத்துப் பாட்டுக்கு ஆடச் செய்த செய்தியும் கடந்து சென்றது. நுகர்வுக் கலாச்சார வெறியில் பெண்ணே நுகர் பொருளானாள்.

அனைவருக்கும் பொது என்று எதுவும் இல்லை. அதைப் பேணிக் காக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. தன்னைத் தவிர ஏனைய அனைத்தும் நுகர்வுக்காகவே. நுகர்வே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு சமூகம் இயங்கினால், அது எவ்வளவு சீர்கெட்டு இருக்கும் என்பதற்கு நடப்பு உலகமே எடுத்துக் காட்டு.  புவி தோன்றிய காலம் தொட்டு முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அத்தனையும் இன்று அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறது. நீர், நிலம், காற்று, வான்வெளி, கனிம வளங்கள் என்று எதுவும் தப்பவில்லை. எல்லாவற்றையும் விட தனிச்சிறப்பாய் இவைகளோடு இயைந்து வாழ்ந்த மக்களும் அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறார்கள்.

இவைகளைச் செய்தது யார்? எது அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் என நாம் நம்பினோமோ, எது மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் என நாம் நம்பினோமோ, எது நீதியாய், நேர்மையாய் நடந்து கொள்ளும் என்று நம்பினோமோ அந்த அரசின் அனுமதியோடு தான் இவை அனைத்தும் நடந்தன. தெளிவாகச் சொன்னால் இவை அனைத்தும் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அரசுகள் இருந்தன.

எப்படி பார்ப்பனியம் உழைக்கும் மக்களை இழிவுபடுத்தி ஒதுக்கி வைத்ததோ, அதே போன்று தான் ஆணாதிக்கம் சரிபாதி மக்கட் தொகையினராகிய பெண்களை இழிவுபடுத்தி அடக்கி வைத்தது. ஆணாதிக்கம் தான் இங்கு சமூகமாக, கலையாக, கல்வியாக, கலவியாக, சமூகத்தில் எல்லாமுமாக இருந்தது, இருக்கிறது. இதை தகர்க்காமல், தகர்க்கும் சிந்தனை முறை இல்லாமல் பெண் விடுதலை அடைவது என்பது கனவு தான். பெண் விடுதலை என்பது குறியீடு. சமூக விடுதலையின் குறியீடு.

உற்பத்தியிலிருந்து என்று பெண் விலக்கி வைக்கப்பட்டாளோ அன்றுலிருந்து தான் பெண்ணின் மீதான அடக்குமுறைகள் தொடங்குகின்றன. எனவே, மீண்டும் பெண்கள் உற்பத்தியில் ஆணுக்கு நிகராக ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் அது பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாக அல்லவா இருக்கும்? இதற்கான விடை சோசலிச சமூகத்தில் தான் கிடைக்கிறது.

சமையலறையிலிருந்து பெண்கள் விடுதலை அடைவது என்பது பெண் விடுதலைக்கு அத்தனை இன்றியமையாதது. சமையலறையும், குழந்தை வளப்பும், வீட்டு பராமரிப்பும் பெண்ணை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பாறைகள். இவைகளை அகற்றும் சிந்தனையும், நடைமுறையும் சோசலிசத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. இயற்கை வளங்களை காப்பதில் தொடங்கி, மக்களை மகிழ்வாக வாழ வைப்பது, நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைத்து மக்கள் அனைவரையுமே அரசுப் பணியாளராக மாற்றுவது என்பது சோசலிசத்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

இந்த சாத்தியத்தை நோக்கித் தான் 1908ம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் பெண்கள் ஒன்று திரண்டு போராடினார்கள். 17 பெண்களை இரத்தில் நனைத்து அந்த போராட்டம் முன்னேறியது. அதைத்தான் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கிறோம். அந்த உழைக்கும் பெண்களின் போராட்ட நாளை தொலைக் காட்சிப் பெட்டியில் ஒரு மொக்கைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோ, ஏதோ ஒரு சந்தை இழந்த நடிகையின் உளரல்களை செவ்வி என்ற பெயரில் கேட்டு பொழுது போக்கியோ இந்த உணர்வேற்றும் போராட்ட நாளை கடந்து போகலாமா?

march 8 1

march 8 2

இந்தியாவிற்குத் தேவை புரட்சி – தோழர் மருதையன் உரை

150 100 f

 

“கார்ல் மார்க்சின் மூலதனம் நூல் – 150 வது ஆண்டு ! ரசியப் புரட்சி – 100 வது ஆண்டு !!” சிறப்புக் கூட்டம் சென்னை ஒய்.எம்.சி.ஏ. நந்தனம் அரங்கில் நவம்பர் 19, 2017 அன்று நடைபெற்றது.

அக்கூட்டத்தில் மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகத்தின் மாநிலப் பொதுச்செயலாளர் தோழர் மருதையன்சிறப்புரையாற்றினார். அவர் தனது உரையில் “இந்த வருடம் மார்க்சின் மூலதனம் நூலின் 150 -வது ஆண்டு மற்றும் நவம்பர் புரட்சியின் நூற்றாண்டு மட்டுமல்ல சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சிக்கும், இந்தியாவில் நடைபெற்ற நக்சல்பாரி எழுச்சிக்கும் 50 -வது ஆண்டு”

” ரசியப் புரட்சி என்பது வெறுமனே ஒரு நாட்டில் ஏற்பட்ட புரட்சி அல்ல. அதன் தாக்கம் உலகம் முழுவதும்  பல்வேறு நாடுகளில் எதிரொலித்தது. சோவியத் ரசியா என்பது மக்களுக்கான அரசாக இருந்தது. உழைக்கும் மக்கள் அரசாளும் ஒரு மக்கள் அரசாக இருந்தது. முதலாளித்துவம் தான் இறுதி சமூகம் என கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்த முதலாளித்துவவாதிகள் இன்று சிஸ்டம் சரியில்லை எனப் புலம்புகிறார்கள். ரசியப் புரட்சியை இந்தியாவில் கொண்டு வரவேண்டும். 1917ஐ மீண்டும் படைப்போம்” என்பதை தனது உரையில் பேசினார்.

 

 

 

முதற்பதிவு: வினவு

ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

கார்ல் மார்க்சின் மூலதனம் நூல் – 150 வது ஆண்டு ! ரசியப் புரட்சி – 100 வது ஆண்டு !!

150 100

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

கார்ல் மார்க்ஸின் மூலதனம் நூல் வெளியிடப்பட்டதற்கு இது 150 -வது ஆண்டு. அந்நூலில் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் எதிர்காலம் குறித்து மார்க்ஸ் வெளியிட்ட கணிப்பை மெய்ப்பித்தது ரசியப் புரட்சி. அந்த ரசிய சோசலிசப் புரட்சிக்கு இது 100-வது ஆண்டு.

ஆலைகள் உள்ளிட்ட உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் பொதுவுடைமை ஆக்கப்படுமானால், அரசு அதிகாரம் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகளின் கைக்கு மாறுமானால் ஒரு நாடு எத்தகைய சாதனைகளையெல்லாம் நிகழ்த்த இயலும் என்பதை ரசிய சோசலிசம் நிரூபித்துக் காட்டியது.

பட்டினியும் வேலையின்மையும் உழைப்புச் சுரண்டலும் லஞ்ச ஊழலும் தற்கொலைகளும் பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகளும் தலைவிரித்தாடும் காலத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ‘‘இதுதான் நியதி” என்று அடங்கிப் போகுமாறு நாம் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறோம். இந்த அநீதிகள் அனைத்தும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் நியதிகள் என்றும் இவற்றைத் தொழிலாளி வர்க்கத்தால் மாற்ற முடியும் என்றும் பிரகடனம் செய்தார் மார்க்ஸ். லெனின் தலைமையில் சமூகத்தை அவ்வாறு மாற்றிக் காட்டினார்கள் ரசிய மக்கள்.

1917 புரட்சிக்குப் பின், மக்களின் உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம், வேலை ஆகிய அனைத்துக்கும் சோசலிச அரசு பொறுப்பேற்றுக்கொண்டது. அந்தச் சமூகத்தில் அநாதைகள் இல்லை, விலைமாதர்கள் இல்லை, ஆதரவற்ற முதியோர் இல்லை. பெண் கல்வி – சமமான வேலைவாய்ப்பு, பேறுகால விடுப்புகள், அனைவருக்கும் ஓய்வூதியம், அனைத்து மொழிகளுக்கும் சம உரிமை, இனங்களுக்குப் பிரிந்து போகும் உரிமை – என மேற்குலக நாடுகள் சில நூற்றாண்டுகளில் சாதிக்க முடியாதவற்றையெல்லாம் சில பத்தாண்டுகளில் சாதித்துக் காட்டியது சோசலிசம். அமெரிக்க, ஐரோப்பிய பத்திரிகையாளர்கள் முதல் தமிழகத்தின் பெரியார், என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் போன்றோர் வரையிலான பலரும் நேரில் கண்டு பாராட்டிய உண்மைகள் இவை.

ஆலைகள் முதல் விளைநிலங்கள் வரையிலான உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் சமூகத்தின் உடைமையாக்கப்பட்டு, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஆட்சியதிகாரம் நிலைநாட்டப்படுமானால், ஒரு நாடு எத்தகைய சாதனைகளையெல்லாம் நிகழ்த்த முடியும் என்பதை நிரூபிக்கும் உண்மைகள் இவை.

ரசிய சோசலிச அரசு உலகெங்கும் காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிராக மக்கள் நடத்திய விடுதலைப் போராட்டங்களை ஆதரித்தது. சுமார் 2 கோடிக்கும் அதிகமானோரை பலி கொடுத்து இட்லரின் பாசிச ஆட்சியிலிருந்து உலகைக் காப்பாற்றியது. சீனா உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் புரட்சி வெல்வதற்கும், மூன்றாம் உலக நாடுகள் சுயசார்பு பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பதற்கும் உதவியது.

இத்தகைய சாதனைகளை நிகழ்த்திய ரசியாவிலும் பிற சோசலிச நாடுகளிலும் மீண்டும் முதலாளித்துவம் வெற்றி பெற்றுவிட்டது என்பது உண்மைதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கும் முதலாளிவர்க்கத்துக்கும் இடையிலான போரின் ஒரு சுற்றில் தொழிலாளி வர்க்கம் தோற்றிருக்கிறது. இத்தகைய தோல்விகள் எதிர்பாராதவையல்ல, இதுவே இறுதிச் சுற்றுமல்ல.

ஆனால் இது தங்களது ‘இறுதி வெற்றி’ என்று கொண்டாடியது உலக முதலாளித்துவம். 1990 -களின் துவக்கத்தில் தனியார்மயம் – தாராளமயம் – உலகமயம் என்ற கொள்கையைத் திணித்த உலக முதலாளி வர்க்கத்தினர், ‘‘சித்தாந்தங்களின் முடிவு, நாகரிகத்தின் முடிவு” என்று களிவெறிக் கூச்சல் எழுப்பினர். ஆனால், அக்கூச்சல் அடங்குவதற்குள் அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் புதிய தாராளவாதக் கொள்கைகளுக்கெதிரான மக்கள் போராட்டங்கள் வெடிக்கத் தொடங்கின. 2008 சப்-பிரைம் மோசடி, உலக முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பே தீர்க்கவியலாத நெருக்கடியில் சிக்கியிருப்பதைக் காட்டியது.

உலக முதலாளித்துவத்தின் கருவறையான அமெரிக்காவின் வால் ஸ்ட்ரீட்டிலேயே ‘‘முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்று லட்சக்கணக்கான மக்கள் குரலெழுப்பினர். முதலாளித்துவ பொருளாதார வல்லுநர்களும் கூட மார்க்சின் மூலதனம் கூறும் கசப்பான உண்மைகளை அங்கீகரித்து விழுங்க வேண்டியதாயிற்று.

‘‘சுரண்டப்படும் உழைப்பின் உபரி மதிப்பு மூலதனமாக எந்த அளவுக்குக் குவிகிறதோ, அந்த அளவுக்குத் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் குறையும்  – வேலையின்மையும் அதிகரிக்கும்” என்றார் மார்க்ஸ். இன்று தொழிலாளி வர்க்கமே காண்டிராக்ட் தொழிலாளிகளாக மாற்றப்படுகிறது; ஊதியம் வீழ்கிறது; சந்தை சுருங்குகிறது. ‘‘தனியார்மய – தாராளமயக் கொள்கைகள் அமலாகத் தொடங்கிய பிறகு இந்தியாவில் உருவாகியிருக்கும் பில்லியனர்  (கோடீஸ்வரர்) ராஜ்யத்தில்தான், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தைவிட ஏற்றத்தாழ்வுகள் அதிகமாகியிருக்கின்றன” என்று கூறுகின்றன புள்ளிவிவரங்கள்.

இதுவும் போதாதென்று கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு நிலமும், நீரும், மின்சாரமும், கடனும், மானியமும் கொட்டிக்கொடுக்கிறது மோடி அரசு, ஆனால் வேலைவாய்ப்பைக் காணோம். இருக்கின்ற வேலைவாய்ப்பையும் பறிக்கும் வகையில் தொழில்துறை, ஐ.டி துறை ஆகிய அனைத்தும் தானியங்கி மயமாக்கப்படுகின்றன. மோடி அரசின் பணமதிப்பு அழிப்பும், ஜி.எஸ்.டி திணிப்பும் சிறு தொழில்களையும், சிறு வணிகத்தையும் அழித்து, அவற்றை கார்ப்பரேட் மூலதனம் விழுங்குவதற்கு வழி செய்து தருகின்றன.

விவசாயிகளின் தற்கொலை, கந்துவட்டியால் தற்கொலை, கல்விக்கடன் தற்கொலை, நல்ல மதிப்பெண் பெற்ற மாணவிகள் தற்கொலை – மதிப்பெண் பெறாத மாணவிகளும் தற்கொலை, விளைச்சல் பொய்த்து விவசாயி தற்கொலை – மிதமிஞ்சி விளைந்தும் விலை கிடைக்காமல் தற்கொலை, வேலையற்றோரின் தற்கொலை – மிகை உழைப்பால் மரணங்கள்…  என மூலதனத்தின் பலிபீடத்தில் மக்களின் உடல்கள் குவிகின்றன.

வரிகள், வேலையின்மை, கல்வி – மருத்துவ – ரேசன் மானிய வெட்டுகள், சுற்றுச்சூழல் அழிவு என்று எத்தகைய பிரச்சினைகளைப் பட்டியலிட்டாலும் அவை அனைத்துக்கும் உலக முதலாளித்துவம்தான் மூலகாரணமாக இருக்கிறது. முதலாளித்துவத்தின் நெருக்கடிகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, சுரண்டலை மூர்க்கமான முறையில் நடத்தித் தருவதற்கான கையாட்களாக, மோடி போன்ற பாசிஸ்டுகள் ஆளும்வர்க்கத்தால் முன்தள்ளப்படுகிறார்கள்.

எனினும் முதலாளித்துவத்தை அழிவிலிருந்து காப்பாற்றுவதென்பது எந்த தேவனாலும் சாத்தானாலும் இயலாத காரியம். அதன் அழிவு தவிர்க்கவியலாதது. அவ்வாறு அழிந்துபடும்போது அது மனிதகுலத்தையும், இந்தப் புவிப்பரப்பையும் தன்னோடு படுகுழிக்குள் இழுத்துச் செல்லுமா, அல்லது அதற்கு முன் முதலாளித்துவத்தின் பிடியிலிருந்து மனிதகுலம் தப்புமா என்பதுதான் நம் முன் இருக்கும் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கான விடையை ‘‘மனிதகுலம்தான் தனது செயல்பாட்டின் வாயிலாக அளிக்க வேண்டும்” என்றார் மார்க்ஸ்.

தன்னுடைய அரசமைப்பின் மீது மக்களை நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்வதில் முதலாளித்துவத்தால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. எனினும் அடைமழை போன்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்தின் மூலம் கம்யூனிசத்தின் மீது அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி, அந்த அவநம்பிக்கையின் நிழலில் முதலாளித்துவம் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. முதலாளித்துவத்தின் மீதான மக்களின் வெறுப்பை, சோசலிசத்தின் மீதான விருப்பமாக நாம் மாற்ற வேண்டும்.

‘‘இதுகாறும் தத்துவஞானிகள் இந்த உலகத்தை பலவாறாக வியாக்கியானம் செய்திருக்கிறார்கள். எனினும் விசயம் என்னவென்றால் உலகை மாற்றியமைப்பதுதான்” என்று தனது 27 வயதில் பிரகடனம் செய்தார் கார்ல் மார்க்ஸ். உலக முதலாளித்துவத்துக்கு எதிரான போரின் அடுத்த சுற்றைத் தொடங்குவதற்கு, மார்க்ஸ் நமக்கு விடுத்திருக்கும் அழைப்பாக இப்பிரகடனத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்!

 

முதற்பதிவு: வினவு

அதியமானும் சுதந்திரமும்

last british troops leave from india feb 1948 mumbai

1948 பிப்ரவரியில் சகல மரியாதையுடன் வழியனுப்பபடும் பிரிட்டீஷ் படைகள்

அண்மையில் 69 ஆவது முறையாக, ஆட்சி மாற்றத்தை சுதந்திரம் எனும் தவறான பொருளில் கொண்டாடினார்கள். [இதைவிட மென்மையாக இந்த அயோக்கித்தனத்தை குறிப்பிடவே முடியாது] இப்படி கூறுபவர்களை, தமிழ் கூறும் மெய்நிகர் உலகின் பிரபல தாராளவாதியான அதியமான் தன்னுடைய முகநூல் நிலைத் தகவல் ஒன்றில் கோபத்துடன் கண்டித்திருந்தார்.

போலி சுதந்திரம், etc என்றெல்லாம் அரத பலசான மார்க்சிய டைலாக்கை இன்னும் பேசும் அன்பர்களுக்கு :

சுதந்திரமே பெற முடியாமல் இன்னும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால், இன்று அனுபவிக்க முடிந்த அடிப்படை உரிமைகளை கூட பெற்றிருக்க முடியாது. நீங்க படித்து கூட இருக்க முடியாது. இட ஒதுக்கீடு, தலித் எழுச்சி எல்லாம் சாத்தியாமாகியிருக்காது….

காமராஜர் முதல்வராகி கல்வி தொண்டு செய்திருக்க முடியாது.

வறுமையை இந்த அளவு கூட குறைத்திருக்க முடியாது.

—————

சுதந்திரத்திற்க்காக போராடி தியாகம் செய்தவர்கள் எல்லோரும் லூஸுகள் என்று சொல்லாமல் சொல்லும் அறிவீலிகள்…

முகநூல் கணக்க இலவசமா, ‘சுதந்திரமா’ பயன்படுத்த இந்த சுதந்திரம் தான் சாத்தியமாக்கியது என்று உணராத அறிவீலிகள்…..

அவர் பொங்கியிருப்பதை இலையில் கொட்டி காண்பித்து விடலாம் என எண்ணியதன் விளைவே இந்தக் கட்டுரை. என்ன, கொஞ்சம் தாமதமாகி விட்டது. பொருத்தருள்க.

47 ஆகஸ்ட் 15 ஐ சுதந்திரம் என்று கூறாமல் ஆட்சி மாற்றம் என்று ஏன் கூறுகிறோம் என்பதை பலமுறை கூறியிருந்த போதிலும் மீண்டும் ஒருமுறை சுருக்கமாக கூறிவிடலாம். இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட தொழிற்புரட்சியின் விளைவால் குவிந்த உற்பத்திப் பொருட்களை சந்தைப்படுத்தவும், தேவைப்படும் மூல வளங்களைக் கொள்ளையிடவும் உலகின் பெரும்பகுதியை தங்களின் காலனி நாடாக மாற்றினார்கள். அதில் இந்தியாவும் ஒன்று. தங்களின் கலனி நாட்டு மக்களை தங்களின் நோக்கங்களுக்கு இசைவாக ஆட்சி செய்தார்கள். தேவைப்படும் இடங்களில் கொடூரமாக ஒடுக்கியும், தேவைப்படும் இடங்களில் சலுகைகள் வழங்கியும். இதன் தொடர்ச்சியில் நெருக்கடிகள் முற்றி காலனி நாடுகளை இனிமேலும் வைத்திருக்க முடியாது என்ற நிலை ஏற்பட்டது. அந்த நெருக்கடிகளை பொதுவாக மூன்றாக வகைப்படுத்தலாம்.

  1. 1917க்குப் பிறகு ரஷ்யாவில் லெனின் தலைமையிலான சோவியத்களில் அரசு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதில் கொண்டிருந்த அக்கரையும் செயல்பாடுகளும் உலக மக்களை அரசு குறித்த கண்ணோட்டத்தை மாற்றச் செய்தது. இதன் விளைவாக இந்தியாவில் காந்தியின் ‘அகிம்சை’யை மீறி மக்கள் போராட்டங்கள் வெடித்தன. இதற்கு மேலும் காந்தியையும் காங்கிரசையும் கேடயமாக பயன்படுத்த முடியாத நிலை மெல்ல ஏற்பட்டது.
  1. சூரியன் மறையாத பரந்து விரிந்த காலனி நாடுகளை நூற்றாண்டுக் கணக்காக மக்களின் சமூக பண்பாட்டு நலன் சிறிதுமின்றி ஆண்டதன் விளைவாக மக்களுக்கும் நிர்வாகத்துக்கும் இடையே விரிந்த இடைவெளி, உலகப் போர்களால் ஏற்பட்ட பொருளாத நெருக்கடி, போன்றவற்றால் பல்வேறு நாடுகளை தொடர்ந்து நிர்வாகம் செய்ய முடியாதபடி முற்றிய முரண்பாடுகளால் காலனி நாடுகள் சுமையாகிப் போனது.
  1. வளர்ந்து வரும் பொருளாதார வல்லரசாகவும், புதிய ஏகதிபத்திய தலைமையாகவும் உருவெடுத்த அமெரிக்கா உலகை தன் மதிப்பீட்டின்படி மறுபங்கீடு செய்ய இங்கிலாந்தை நெருக்கியது.

ஆகிய இந்த மூன்று முதன்மையான நெருக்கடிகளால், அந்தந்த நாடுகளில் தங்கள் உருவாக்கிய தலைமைகளிடம் ஆட்சியை மாற்றிக் கொடுத்து விட்டு தங்கள் நோக்கங்களை காப்பாற்றிக் கொண்டார்கள். அதாவது, என்ன நோக்கங்களுக்காக காலனி நாடுகளை ஏற்படுத்தினார்களோ அந்த மூல வளங்கள், சந்தைக்கு பங்கம் வராதவாறு ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு நாடுகளை விட்டு வெளியேறினார்கள். இன்று அமெரிக்கா தலைமையிலான ஏகாதிபத்தியங்கள் பல்வேறு வர்த்தக, பொருளாதார, இராணுவ ஒப்பந்தங்கள் மூலம் நாட்டை மறுகாலனியாக்கி தங்கள் கொள்ளையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதை சுதந்திர நாடு என்று கூறுவதா? மறுகாலனி நாடு என்று கூறுவதா? இல்லை இந்தியா சுதந்திர நாடு தான் என்றால் யாருக்கு சுதந்திரம்? அல்லது சுதந்திரம் என்பதன் பொருள் என்ன?

இனி அதியமானின் பொங்கலை பார்க்கலாம், \\\இன்னும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால், இன்று அனுபவிக்க முடிந்த அடிப்படை உரிமைகளை கூட பெற்றிருக்க முடியாது. நீங்க படித்து கூட இருக்க முடியாது/// இதில் அவர் சொல்ல வருவது என்ன வென்றால், 47ஐ நீங்கள் ‘சுதந்திர’மாக கொண்டாடவில்லை என்றால் வெள்ளை ஆட்சியை விரும்புகிறீர்கள் என்று பொருள் என்பதைத்தான் தேசபக்தியை குழைத்து கூறுகிறார். எங்கோ கேட்டது போல் இருக்கிறதா? “நாங்கள் நடத்தும் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போரில் நீங்கள் எங்களோடு இல்லையென்றால் எதிரிகளோடு இருக்கிறீர்கள் என்பது பொருள்” என்று பயங்கரவாதி புஷ் கூறியது தான். அதெப்படி இந்தியா பெற்றது விடுதலை இல்லை என்றால் அது வெள்ளை ஆட்சியை விரும்புவதாக அர்த்தப்படுமா? அல்லது அதரப் பழசான ஏதோவொரு மார்க்சியவாதி வெள்ளை ஆட்சியை விரும்புவதாக அதியமானிடம் அசரீரியாக சொல்லிவிட்டாரா? அதியமான் தான் தெளிவிக்க வேண்டும்.

இன்று அனுபவிக்க முடிந்த எந்த அடிப்படை உரிமை அன்றைய வெள்ளை ஆட்சியில் கிடைக்கவில்லை? ஆட்சியாளர்கள் மாறியிருக்கிறார்களே தவிர ஆட்சி மாறவில்லை. சாராயக் கடைகளுக்கு எதிராக போராடும் மாணவர்களையும் மக்களையும் குண்டாந்தடியால் கவனித்து விட்டு குடிப்பவர்களுக்கு காவல் நிற்கிறதே அரசு. இது ஒன்றே சொல்லிவிடவில்லையா எது அடிப்படை உரிமை? என்பதை, ஏன் அது அடிப்படை உரிமையாக இருக்கிறது என்பதை. ஏன் இந்த அரசு குடிப்பதை அடிப்படை உரிமையாகவும், சாராயக் கடையை எதிர்த்தால் அதை சட்டவிரோதம் என்றும் கருதுகிறது? தமிழ்நாடு மாநில அரசில் மட்டுமல்ல, அடிப்படையில் எல்லா அரசுகளுமே தன் மக்கள் போதையில் வீழ்ந்து கிடப்பதைத் தான் விரும்புகிறது. சாராயம் மட்டும் தான் போதையா? கலை, விளையாட்டுகள் தொடங்கி மதங்கள் வரை அரசுகள் பல்வேறு போதை ஊக்கிகளை போற்றிப் பாதுகாத்து. வளர்த்து வருகின்றன. அர்த்தசாஸ்திரம் எழுதிய கௌடில்யன் தொடக்கம் சீனாவின் அபினிப்போர் ஈறாக உலகின் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் இதற்கு ஏராளம் ஆதாரங்களுண்டு. அரசு என்றால் என்ன என்பதை ஐயம்திரிபற தன் குடிமக்கள் தெரிந்து கொண்டுவிடக் கூடாது. தெரிந்து அரசுக்கு எதிராக யாரும் திரண்டு விடக் கூடாது என்பது தான் எந்த ஒரு அரசுக்கும் விருப்பமாக இருக்கிறது. இப்படியான விருப்பத்தைக் கொண்டிருக்கும் அரசுகள் எவற்றை அடிப்படை உரிமைகளாக கருதும்?

அரசுக்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ந்தால் அடிப்படை உரிமை என்ன, மக்களின் உயிர் வாழும் உரிமையைக் கூட அந்த அரசு பறித்தெடுக்கும். இதைத்தான் அன்றைய ஆங்கில அரசும் செய்தது இன்றைய மோடி அரசும் செய்கிறது, இதில் எங்காவது அடிப்படை உரிமைகள் எட்டிப் பார்க்கின்றனவா? ‘மருமகளை மயக்கிய மாமனார்’ என்று நீலப்பட சுவரொட்டியை சுதந்திரமாக ஒட்டலாம். ஆனால், ‘69 ஆண்டுகளாகியும் அனைவருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்க வக்கற்ற அரசு ஆளும் அருகதையை இழந்து விட்டது’ என்று சுவரொட்டி ஒட்டினால் பிணையில் வெளிவர முடியாத பிரிவுகளில் வழக்குப் போட்டு உள்ளே அடைக்கிறது. என்றால் இந்த அரசுக்கு எது அடிப்படை உரிமை? எது உரிமை மீறல்? இதைத்தானே ஆங்கிலேயனும் செய்தான். அது அன்னிய ஆட்சி, இது அய்ம்பத்தாறு இன்ச் ஆட்சி என்று கூறுவது எந்த அளவுகோலை வைத்து?

\\\நீங்க படித்து கூட இருக்க முடியாது/// இப்படி அடித்து விளையாடுவது தேசபக்த பழங்களுக்கு வாடிக்கை தான். ஆனால் உண்மை வேறல்லவா? இருநூறு ஆண்டுகளா? ஈராயிரம் ஆண்டுகளாக மக்களை படிக்க விடாமல் தடுத்து வைத்திருந்தது யார்? பார்ப்பனியக் கொடுங்கோன்மையிலிருந்து கொஞ்சமேனும் மீட்டுக் கொண்டு வந்தது ஆங்கிலேயனல்லவா? குலக் கல்வியை, குடுமிக் கல்வியை மாற்றி மெக்காலே கல்வி முறையை புகுத்தியதால் தானே கொஞ்சமேனும் மக்கள் படிக்க முடிந்தது. சரஸ்வதி எங்கள் சிண்டுக்குள் தான் படுத்துக் கிடப்பாள், அவளை அவிழ்த்து விடமாட்டோம் என்று கயிற்றை இறுக்கியவர்களை, நிர்வாகத்துக்கு ஆள் தேவை என்று மக்கள் படிப்பதற்கு தொடக்கப் புள்ளியை ஏற்படுத்தியது ஆங்கிலேயன் தான். ஏன் ஆங்கில ஆட்சியில் படித்தவர்கள் எல்லாம் கட்டுச் சோறு கட்டிக் கொண்டு பொடிநடையாய் வெள்ளைக் காலனிக்கு வெளியில் சென்று கற்று வந்தார்களா? யார் மக்களுக்கு கல்வி வழங்கியது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், எது கல்வி?

தான் கொண்டுவந்த கல்வியே ஆனாலும் ஆங்கிலேயென் இந்திய விடுதலை போராட்ட வரலாற்றையா பாடமாக வைத்தான்? எதை கல்வியாக கொடுக்க வேண்டும் என்பதில் ஆங்கிலேயனுக்கு ஒரு இலக்கணம் இருந்தது. அந்த இலக்கணம் இன்று வரை மாறியிருக்கிறதா? ‘சுதந்திர’ இந்தியாவின் பாடத்திட்டத்தில் இந்தியாவின் முதல் விடுதலைப் போர் ‘சிப்பாய்க் கலகம்’  என்று தான் இன்றும் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பகத் சிங் பாராளுமன்றத்தில் குண்டு வீசியது எதனால்? பகத்சிங் காண விரும்பிய இந்தியா எது? பாடமாக வைக்குமா இன்றைய இந்தியா? தீரன் சின்ன மருதுவின் திருச்சி பிரகடனம் கூறுவது என்ன? பாடமாக வைப்பார்களா? இந்திய சுதந்திரம் என்றால் ஆங்கிலேயன் உருவாக்கிய காங்கிரசும் காந்தியும் தான். இதைத் தாண்டி ஊறுகாய் போல் வேறு சிலர். எது கல்வி என்பதில் ஆங்கிலேயனின் இலக்கணத்தை மில்லியேனும் மீறமாட்டேன் என்கிறார்களே ஏன்? ஏனென்றால் இருவரின் இலக்கணமும் வேறு வேறு அல்ல. இவர்கள் கூறும் சுதந்திரமும் மக்களுக்கானது இல்லை.

\\\இட ஒதுக்கீடு, தலித் எழுச்சி எல்லாம் சாத்தியாமாகியிருக்காது/// தேசபக்தி நெய் மண்டையில் உருகி வழிந்து கண், காதுகளை நிறைத்து விட்டது என்பதல்லாது, வேறென்ன கூறுவது? இட ஒதுக்கீட்டு முறையை அறிமுகப்படுத்தியது யார்? சுதந்திரம் குறித்து பேசும் போது பார்ப்பனிய கொடுமையை பேசாமல் தவிர்க்க முடியாது. இத்தகைய அறிவுஜீவிகள் பெரியாரையும் பகத்சிங்கையும் பேசும் போது வெள்ளையனை ஆதரித்தார்கள் என்று கொளுத்திப் போடுவார்கள். இருவரும் சுதந்திரம் குறித்து ஒரே மாதிரியான கருத்தைக் கூறியிருக்கிறார்கள். அதிகாரத்தை வெள்ளையனிடமிருந்து எடுத்து பார்ப்பன பனியாக்களிடம் கொடுத்தால் அதற்குப் பெயர் சுதந்திரமாகுமா? என்று கேள்வி எழுப்பினார்கள். அன்று காங்கிரஸ் பெருந்தலைகள் அனைவரும் ஒன்று தீண்டாமையை தூக்கிப் பிடித்தவர்கள், அல்லது தீண்டாமையை மழுப்பியவர்கள். காந்தி ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஏன் ஹரிஜன் என புதுப்பெயர் சூட்டினார் என கேள்வி எழுப்பினால் அங்கு காந்தியின் தீண்டாமை பொக்கை வாய் காட்டும். இதற்கு எதிராக ஆங்கிலேயர்களால் கொண்டுவரப்பட்டது தான் இடஒதுக்கீடு.

இந்தியா என்பது மேல்தட்டு பனியாக்கள் மட்டுமல்ல ஊடும் பாவுமாக இந்தியாவின் உயிராக இருப்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களே. கல்வி கற்றவர்கள் எனும் அடிப்படையில் பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே வெள்ளை அரசின் நிர்வாகப் பதவிகளில் இருந்தார்கள். இந்தியாவின் பெரும்பான்மை மக்களை நிர்வாகத்தை விட்டு விலக்கி வைப்பது தன் ஆட்சிக்கு ஆபத்து என உணர்ந்த ஆங்கிலேயர்கள் கொண்டு வந்தது தான் இட ஒதுக்கீட்டு முறை. இதுமட்டுமல்ல மாநில ஆட்சி, நகராட்சி, தேர்தல் முறை என  பலவற்றை அறிமுகப்படுத்தி இந்தியர்களை அதிகாரத்தில் பங்கெடுக்க வைப்பதன் மூலம் மக்களின் விடுதலை எழுச்சியை தடுக்க நினைத்தான் வெள்ளையன். இவைகளையும் கைப்பற்றி ஆதிக்கம் செலுத்தியது ஆதிக்கக் கும்பலே. ஆனாலும் வெகுசிலர் இதில் ஏறி வர முடிந்தது. இதன் இன்னொரு விளைவு தான் தலித் எழுச்சி.

என்று ஆதிக்க ஜாதி ஒடுக்குமுறை தோன்றியதோ அன்றே அதை எதிர்த்த எழுச்சிப் போராட்டமும் தோன்றி விட்டது. நாட்டுப்புற கதைப்பாடல் வடிவங்களில் அந்த வீரத்தை காணலாம். ஆனால் அவை அனைத்துமே பார்ப்பனியத்தால் செரிக்கப்பட்டன. வள்ளலார், நந்தன், வைகுந்தர் என அவரவர் வழியில் பார்ப்பனியத்தை எதிர்த்தவர்களெல்லாம் இன்று அவர்களின் போராட்ட வரலாறு நீக்கப்பட்டு கடவுள் போல வடிவமைக்கப்பட்டு விட்டனர். என்றாலும், நிலப்பிரபுத்துவ கொடுந்தளைகளிலிருந்து வெள்ளையர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைகளும், இட ஒதுக்கீடு, கல்வி, நிர்வாகத்தில் பங்கு பெறும் வாய்ப்பு என அனைத்தும் இணைந்து தான் தலித் எழுச்சிக்கான சாத்தியத்தை அதிகப்படுத்தியது. ஆனால் அதியமான்களுக்கு இவைகளெல்லாம் தெரியாது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? அப்படிக் கொண்டால் அது மாத்திரைக் குறைவு தான்.

\\\காமராஜர் முதல்வராகி கல்வி தொண்டு செய்திருக்க முடியாது/// கல்விக் கண் திறந்தவர் என்று காமராஜர் நினைவு கூறப்படுவது ஓரளவுக்கு சரிதான். என்றாலும் அந்த கல்விப்பணியும், எளிமையும் எப்படி புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்? எந்த ஒன்றிலிருந்தும் அரசியலை உருவி விட்டுப் பார்த்தால் அது உணர்ச்சி மேலீட்டுக்குத் தான் வழி வகுக்கும். நிலம் சார்ந்த உற்பத்தி முறையோடு மக்களின் உற்பத்தி இருக்கும் வரை ஏட்டுக் கல்வி என்பது பிரதானமானதில்லை, அனுபவக்கல்வியே முதன்மையானதாக இருக்கும். இது மாற்றமடைந்து ஆலை சார்ந்த உற்பத்தி அதிகரிக்கும் போது அங்கு அனுபவக் கல்வியை விட ஏட்டுக்கல்வி அதாவது பள்ளிகளில் படித்து பட்டம் பெற்று வேலை செய்வது முதன்மையானதாக இருக்கும். இந்தக் காலகட்டத்தில் பள்ளிக் கல்வியின் தேவை அதிகரிக்கும் போது அதை ஈடு செய்யும் விதத்தில் பள்ளிக்கல்வியை ஊக்குவிக்க வேண்டியது அவசியம். இந்த அவசியத்தை காமராஜர் முறையாகக் கையாண்டு மதிய உணவுத் திட்டம் போன்ற திட்டங்களை செயல்படுத்தியதன் மூலம் பள்ளிக் கல்வியை பரவலாக்கினார். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் காமராஜரின் சாதனைகளை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சரி இதற்கும் ஆங்கிலேய காலனி ஆட்சிக்கும், ஆட்சி மாற்றத்துக்கும் என்ன தொடர்பு? வெள்ளை ஆட்சி தொடர்ந்திருந்தால் காமராஜர் இதை செய்திருக்க மாட்டாரா? அல்லது, மத்திய அரசின் நோக்கத்துக்கு, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் தேவைக்கு எதிராக இருந்திருந்தாலும் இதைச் செய்திருப்பாரா? இப்படி பரிசீலித்துப் பார்ப்பது தான் சரியானது. அவ்வாறன்றி கமராஜரின் கல்விப் பரவலாக்கத்தின் பலனை ஆட்சி மாற்றத்துக்கு கொடுப்பது அறியாமை.

\\\வறுமையை இந்த அளவு கூட குறைத்திருக்க முடியாது/// இதைக் கண்டு எப்படி சிரிப்பது என குழப்பமாக இருக்கிறது. எந்த அளவு குறைத்திருக்கிறார்கள் வறுமையை? ஊட்டச்சத்து குறைவுள்ள குழந்தைகள் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தை விட இந்தியாவில் அதிகம் என்று ஒரு அய்.நா அறிக்கை கூறுகிறது. அண்மையில் வறுமைக் கோட்டை அளக்க பைசா சுத்தமாக அலுவாலியாக்கள் கணக்கு கூறிய போது இந்திய மக்கள் அதன் மீது காறி உமிழ்ந்தார்கள். வீடில்லாமல் சாலையில் உறங்குபவர்கள் எத்தனை கோடி என்பது வல்லாரை சாப்பிட்டாலும் அதியமான்களின் நினைவில் நிற்பதில்லை. ஏழ்மை விகிதத்தை குறைத்திருக்கிறோம் என்று காட்டுவதற்காக அள்ளிக் கொட்டப்பட்டிருக்கும் புள்ளி விபரங்களே இந்திய வறுமையின் அளவை அம்பலப்படுத்துவதற்கு போதுமானது. அவ்வளவு ஏன்? ஆகஸ்டு 15ஐ தூக்கிப் பிடிப்பதற்காக அதியமான எழுதியிருக்கும் வாக்கியத்தை அசை பிரித்தாலே அதுவே சொல்லும் இந்திய வறுமை நிலையை. இந்த அளவு கூட குறைத்திருக்க முடியாது என்பதன் பொருள் என்ன? வறுமையைக் குறைத்திருக்கிறோம் என்று அதியமானாலும் சொல்ல முடியவில்லை. அதனால் தான் புள்ளிவிபரப் பித்தலாட்டங்களின் மூலம் வறுமையை காகிதங்களில் குறைத்துக் காட்டுகிறார்களே, அந்த அளவு கூட குறைத்திருக்க முடியாது என்று அதியமானால் முனங்கத்தான் முடிந்திருக்கிறது.

இந்தப் படத்துக்கு விளக்கம் எதுவும் தேவையா?

இந்தப் படத்துக்கு விளக்கம் எதுவும் தேவையா?

ஆனால், இதை ஏதோ கொஞ்சம் வறுமையை குறைத்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? உலகின் முதன்நிலை பணக்காரர்கள் பத்துப் பேரில் இந்தியாவிலிருந்து மூன்று பேர் இடம்பிடித்திருக்கிறார்கள். இராணுவத்துக்காக அதிகம் செலவு செய்யும் நாடுகளில் உலகின் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கிறது இந்தியா. வெளிநாட்டு வங்கிகளில் இந்திய தனிநபர்கள் போட்டு வைத்திருக்கும் கருப்புப் பணத்தின் அளவு இந்தியாவின் பட்ஜெட்டில் கிட்டத்தட்ட பாதி அளவு. கடல்மேல் பனி நுனி போல் வெளி வந்திருக்கும் ஊழல்களின் அளவு மட்டுமே பலப்பல லட்சம் கோடிகள். பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் கொள்ளையடித்திருக்கும் இந்திய இயற்கை வளங்களின் மதிப்பை கணக்கிடவே முடியாது. இது போன்ற தகவல்களோடு இணைத்து ஒப்பிட்டுத் தான் இந்திய வறுமைக் குறைப்பு அளவை பார்க்க வேண்டும். இதை வறுமைக் குறைப்பு என்று கூற முடியாது, மக்களின் வயிற்றிலடிப்பு என்று தான் கூற வேண்டும். இப்படி சொந்த மக்களை வயிற்றிலடித்து வாழ வழியில்லாமல் செய்வதற்கு பெயர் தான் சுதந்திரமா?

சுதந்திரத்துக்காக போராடி தியாகம் செய்தவர்களை முட்டாளாக்கியது யார்? காந்தியும் கதர் குல்லா போட்டவர்களும் மட்டும் தானா தியாகிகள்? திப்பு, தாந்தியா தோபே தொடங்கி சௌரி சௌரா புரட்சியாளர்கள் வழியாக பம்பாய் கப்பற்படை எழுச்சி வரை கோடிக்கணக்கான தியாகிகள் அடையாளம் தெரியாமல் இந்த மண்ணில் விதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஒப்பந்தம் போட்டு இந்திய வளங்களை கபளீகரம் செய்வதற்கும், மக்களை காயடிப்பதற்கும் தானா அவர்கள் போராடினார்கள்? எட்டப்பன்களை, தொண்டைமான்களை அரசு சிறப்பு மரியாதைகளோடு கௌரவிப்பதற்குத் தானா அவர்கள் போராடினார்கள்? இதை சுதந்திர தினம் என்றும், இதை சுதந்திர நாடு என்றும் கூறுபவர்கள் தான் அந்த கோடானுகோடி   தியாகிகளை கேலி செய்கிறார்கள், அவமரியாதை செய்கிறார்கள்.

இப்பல்லாம் யார் சார் ஜாதி பார்க்கிறார்கள் என்று ஆணவக் கொழுப்பை காட்டுபவர்களும், பிச்சைக்காரர்களெல்லாம் பேங்க் பாலன்ஸ் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நாக்குநுனியில் பேசுபவர்களும் அடுத்து தவறாமல் சொல்வது செல்போன் இண்டர்நெட் என்பது தான். அந்த வகையில் தான் அதியமானும் முகநூலை சுதந்திரமாக பயன்படுத்த முடியுமா? என்கிறார். சுதந்திரம் என்பதன் பொருள் புரியாதவர்களின் கைகளில் சுதந்திரம் எனும் சொல் படாதபாடு படுகிறது. பேஸ்புக் பாவிப்பது சுதந்திரத்தின் அடையாளம் என்று நாங்கள் கருதுவதில்லை. கலை, சினிமா, விளையாட்டு, மதம் போல் சமூகத் தளங்களும் ஒரு லாஹிரி வஸ்து[போதைப் பொருள்] தான். ஒரு எல்லைக்குமேல் அதை பயன்படுத்துவதும் அரசுக்குத் தான் உதவி செய்யும். எடுத்துக்காட்டாக சாக்கடை அடைத்து தெருவில் ஓடினால் அதைப் பார்க்கும் மனிதனின் சமூகக் கடமை என்ன? உரியவர்களிடம் செல்லி அடைப்பை சரி செய்ய வைப்பதும் மீறினால் அதற்காக போராடுவதும் தான் சமூகக் கடமை. ஆனால், சமூகத் தளங்கள் இதை எவ்வாறு மாற்றியிருக்கின்றன? அதை போட்டோ பிடித்து சமூகத் தளங்களில் பதிவேற்றி விடுவதாக மனிதனின் சமூகக்கடமையை வெட்டிக் குறைத்திருக்கின்றன. தவிரவும், அப்படி பதிவேற்றுவது தான் தன்னுடைய உச்சபட்ச சமூகக் கடமை என்றும், பிறர் மத்தியில் தான் மட்டும் செய்திருப்பதால் ஒரு பெருமித உணர்வும், துல்லியமாகச் சொன்னால் சமூகத்திலிருந்து தன்னை தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளும் நிலையும் ஏற்படுகிறது. ஒரு பொது இடத்தில், ஒரு பேரூந்தில், இரயில் பயணங்களில் அருகிருக்கும் சக பயணிக்கு, சக மனிதனுக்கு உறவுக்கரம் நீட்டுவதற்குப் பதிலாக செல்போன் திரைகளை நிரடி நிரடி விரல் தேய்த்து தனித்தீவாய் அமர்ந்திருப்பதும் தான் விளவாகியிருக்கிறது இந்த சமூகத் தளங்களால். சமூகத்தளங்களின் முதலாளிகளுக்கு தேவையும் இது தான். விளம்பரங்கள் மூலம் கிடைக்கும் வருவாயை விட இந்த லாபம் தான் முதலாளிகளுக்கு முக்கியம்.

முகநூல் போன்ற சமூகத்தளங்கள் குறித்த சரியான பார்வை இது தான், இப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். இந்த எல்லையில் நின்று அது கொடுக்கும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தும் விதமாகத்தான் அந்த சமூகத் தளங்களைப் பயன்படுத்துகிறோம், பயன்படுத்த வேண்டும். ஆனால், இதை 47ல் நடந்த ஆட்சி மாற்றத்துடன் தொடர்புபடுத்துகிறார் அதியமான். பேஸ்புக் பயன்படுத்துவது சுதந்திரமா? இல்லை, இவர் சொல்லும் சுதந்திரம் கிடைத்ததால் தான் பேஸ்புக் கிடைத்ததா? அவர் சொல்வதின் பொருள் என்ன? இதில் சீனாவில் பேஸ்புக் இல்லை என்று கூப்பாடு வேறு.

முதலாளித்துவம் எத்தனை கொடூரமானது என்பதற்கு மக்கள் வாழும் தடமெங்கும் தடயங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் யாரோ ஒன்றிரண்டு அரசியல்வாதிகள் செய்யும் தவறுகளாக மடைமாற்றி, முதலாளித்துவத்துக்கு கொஞ்சம் டிங்கரிங் செய்தால் அது மக்களை காத்துவிடும் என்று அற்புத சுகமளிக்கும் கூட்டங்கள் போல சத்தியம் செய்வது தான் அதியமானின் வேலை. இந்த வேலையைத்தான் சகதியில் சப்தம் எழுப்பும் சள்ளைக் குஞ்சுகளைப் போல் இணையப் பரப்பில் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார் அதியமான். அறிவு நேர்மையுடன் அவர் தன்னை பரிசீலித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை தவிர வேறு ஒன்றும்கூறுவதற்கில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்

 

விவிலியத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ஒரு மன்னன் குடிமக்கள் அனைவரும் தனக்கு பணிந்து, தனக்கு அடிமையாக, தினமும் தன் பாதத்தை பூஜித்து வந்தால் மட்டுமே வாழ அனுமதிப்பேன். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் பாதங்களைத் தறித்து விடுவேன் என்று சட்டமிட்டு; மீறுபவர்களின் பாதங்களை துண்டித்து நடக்க முடியாமல், வாழவிடாமல் அவர்களை சாகடித்தான். அப்போது மானமும் அறிவும் கொண்ட மக்கள் போராடி இறந்தனர். இன்றைய சமூக சூழல் தன்னுடைய ஆணாதிக்கத் திமிரினால் அந்த மன்னனைப் போல் தனக்கு அடிபணிந்து வாழுங்கள் என்று பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் போராடி தங்களின் சுதந்திரத்தையும் சமூகத்தின் சுதந்திரத்தையும் மீட்டெடுத்துக் கொள்வதே பெண்கள் முன்னிற்கும் கடமை என்று அன்று பாசிச பிராங்கோவின் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிய ஸ்பெயின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவி லாபோசியோனாரியா விவிலியத்திலிருந்து கூறிய மேற்கோள் தான் “பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்” என்பது.

 

1908 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் மார்ச் 8 அன்று பெண் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடி எட்டு மணி நேர வேலை, உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை என அடிப்படை உரிமைகளுக்காக போராடி, அரசின் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, இரத்தம் சிந்தி வென்றார்கள். இதன் மூலம் சாமானியப் பெண்களும் போராடி உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என உலகிற்கு உணர்த்திய நாள் மார் 8. அதன்பிறகு 1910 ல் கோபன் ஹேகனில் இரண்டாவது அகிலத்தில் மர்ச் 8 ஐ சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார் சோசலிச பெண்ணுரிமைப் போராளியான கிளாரா ஜெட்கின்.

 

இன்று மார்ச் 8 சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினம். ஆனால் பெண்கள் தினம் என்ற பெயரில் தன்னார்வக் குழுக்கள், இந்த நாளின் அரசியல் சாரத்தை உருவி எடுத்துவிட்டு, சக்கையைப் போல் அடையாள நாளாக கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தூண்டுகிறது. நகைக்கடை, துணிக்கடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பவை வாழ்த்துக் கூறி பெண்களை தங்கள் வாடிக்கையாளர்களாக வளைக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் நடிகைகள் வாழ்த்துக்கூறி குத்தாட்டம் போடுகிறார்கள்.

 

இன்று பெண்கள் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது? பெண்குழந்தைகள் பிறந்ததும் கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொன்றார்கள் அன்று. இன்றோ, ஸ்கேனிங் மூலம் கண்டறிந்து பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொன்று விடுகிறார்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்.

 

பெண்குழந்தைகள் தப்பிப் பிழைத்து வந்தால் படிக்கின்ற, பணி புரிகின்ற இடத்தில் ஆண்கள் காதல் கடிதங்களோடு நிற்கிறார்கள். ஏற்க மறுத்தால் ஆசிட் பாட்டலோடு வருகிறார்கள்.

 

பெண் தான் விரும்பிய ஆணைக் காதலித்தால், திருமணம் செய்தால் வன்மத்துடன் பழிவாங்க அரிவாளோடும், ஆண்குறியோடும் களம் இறங்குகிறார்கள் காப் பஞ்சாயத்துகளும், ஆதிக்க சாதி, மத வெறியர்களும்.

 

ஆறுமாதக் குழந்தையைக் கூட வல்லுறவு கொள்ளும் கொடிய விலங்குகள் உலவும் காடாக சமூகத்தை மாற்றி வருகிறது ஏகாதிபத்திய சீரழிவுப் பண்பாடு.

 

தனியார்மயம் – தாராளமயம் புகுத்தப்பட்டபின் பெண்கள் அன்றாட அத்தக் கூலிகளாக னகர்ப்புறங்களுக்கு விரட்டப்பட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்காரர்களாக, கார்மெண்ட்ஸ் கம்பனி தொழிலாளர்களாக, பெட்ரோல் பங்க், நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடைகளில் சேல்ஸ்வுமன்களாக, பஞ்சாலைத தொழிலாளர்களாக பணி புரிகிறார்கள். பஞ்சாலை முதல் ஐ.சி கம்பனிகள் வரை எல்லா துறைகளிலும் பெண்களுக்கு அற்ப கூலி, நிர்ணயமில்லா வேலை நேரம், உத்திராவாதமில்லாத வேலை என ஓய்வு இல்லாமல், நிம்மதி இல்லாமல் கடும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை வரையிலும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

 

குழந்தைத் தொழிலாளர் முதல், தள்ளாடும் மூதாட்டி வரை உழைத்தே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், அன்றாடம் விலைவாசி உயர்வு குறைந்த வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை சுருங்கிக் கொள்ள வேண்டியதிருப்பதால் ஊட்டச்சத்தில்லாத உணவு, அதனால் ஏற்படும் நோய்கள்.

 

வீட்டில் சலிப்பூட்டும் ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாத சமையல் வேலை, துணி துவைக்கும் வேலை, பொதுக்குழாயிலிருந்து தண்ணீர் சுமக்கும் முதுகெலும்பொடிக்கும் வேலை; குடிகார கணவனால், ஊதாரி பிள்ளைகளால் அட் உதை அவமானப் பட்டும், பொறுப்பற்ற கணவர்களால் குடும்பத்தை பராமரிக்கும் முழுச் சுமை என அனைத்தும் பெண்கள் தலையில் தான் விழுகிறது.

 

உழைக்கும் பெண்கள் தினம் வந்து நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் பெண்களின் இந்த அவல நிலை இன்னும் மாறவில்லை. இதற்கெதிராக, வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சனை கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், பெண்கல் பாதுகப்புச் சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் என பல்வேறு சட்டங்களை இயற்றியிருப்பதாக பீற்றிக் கொள்கிறது அரசு. அத்தனையும் அரசு தோட்டத்தில் விளைந்து கிடக்கும் ஏட்டுச் சுரைக்காய்கள். நாடுமுழுவதும் பெண்களுக்கு எதிராக ஏவப்படும் குற்றங்களில் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. தவிரவும் இதை தடுக்கவும், தண்டிக்கவும் பொருப்பேற்றிருக்கும் காவல்துறை, நீதித்துறை, இராணுவம் ஆகியவை வாச்சாத்தியிலும், மணிப்பூரிலும், காஷ்மீரிலும், பெண்கள் மீது ஏவிய வன்கொடுமைகளை உலகமே அறியும்.

 clara-zetkin

சமூகத்தில் பாதியாக இருக்கிற பெண்களுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டிருக்கும் வன் கொடுமைகளையும், பாலியல் கொடுமைகளையும், சுரண்டல்களையும் ஒழிக்குமா வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்?

 

பெண்களின் அவலம் நிறைந்த, சிதைக்கப்படும் வாழ்வை மாற்றியமைப்பார்களா வாக்கு கேட்டு வரும் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கிகள்?

 

ஒருபோதும் மாட்டார்கள். நாட்டையும், மக்களையும் கொள்ளையிட வல்லரசுகளுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் யார் கூட்டிக் கொடுத்து மாமா வேலை செய்வது என்பதற்கு நடக்கும் போட்டி தான் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்.

 

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்காமலேயே, இந்தியாவின் இறையாண்மையையை, பொருளாதாரத்தை, இராணுவ ரகசியங்களை ஒப்பந்தங்கள் என்ற பெயரில் வல்லரசுகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் உள்ள கனிம, கடல், காட்டு வளங்களை பன்னாட்டு கம்பனிகளுக்கும் தேசங்கடந்த தரகு முதலாளிகளுக்கும் தாரை வார்க்கிறார்கள் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள். இதை எதிர்த்துப் போராடும் மக்கள் மீது போலீசு, இராணுவத்தை வைத்து போர் நடத்துகிறார்கள்.

 

உழைக்கும் மக்க்ளை சுரண்டுபவர்கள் தான், இந்திய வளங்களைக் கொள்லையிடுபவர்கள் தான், பெண்களின் உழிப்பையும் உடலையும் கச்சாப் பொருளாக்கி கல்லா கட்டுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமைகளை எந்த ஓட்டுக் கட்சியும் ஒழிக்க மாட்டார்கள். பெயரளுவுக்குக் கூட அதிகாரம் இலாத பாராளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த முடியாத இவர்கள் நாட்டை அடிமையாக்கும் தனியார்மயம் தாராளமயத்தை 100 சதவீதம் அமல்படுத்த துடிக்கிறார்கள்.

 

33 சதவீத இடஒதுக்கீடு பாரளுமன்றத்தில் கொடுத்தாலும் கூட பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் ஒன்றைக்கூட ஒழிக்க முடியாது.. ஒட்டுமொத்த நாடும், அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் தனியார்மய தாரளமய கொள்ளையால் மரணக் குழியை நோக்கி தள்ளப்படுகிறாஅர்கள். இதற்கு எதிராக போராடும் மக்கலோடு கரம் கோர்த்து மறுகாலனியாக்கத்திற்கு எதிராக நாம் போராட வேண்டும்.

 

மேலும், பெண்களின் இந்த நாயின் கீழான வாழ்வுக்குக் காரணம் இந்த சமூக அமைப்பு தான். பெண்கள் முதலில் மூலதனத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறர்கள். இரண்டாவதாக பெண்கள் தங்கள் வாழ்வின் அவலம் குறித்து சிந்திப்பதை தடுக்கின்ற வீட்டு வேலை என்கிற அடிமைத்தனம். இதை ஒழிக்காமல் பெண்களுக்கு ஜனநாயக உரிமையோ, சுதந்திரமோ இல்லை.

 

பாலின சமத்துவத்தை படைக்க வேண்டுமெனில் சோசலிசத்தை நோக்கிய பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி ஒன்று தான் தீர்வு.

 

சோசலிசத்தில் தான் உழைப்பை சுரண்டுகின்ற மூலதனத்தை ஒழித்து, உற்பத்தி சாதங்கள் பொது உடமையாக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு நிலையங்கள், பொது உணவு விடுதிகள், பொது துணி துவைக்கும் ஆலைகள் ஏற்படுத்தி தனிப்பட்ட வீட்டு வேலைகள் ஒழிக்கப்படுகிறது.

 

அதற்குரிய விரைவான, நேரான, நேர்மையான புரட்சியும் சமூக மாற்றமும் தான். புரட்சி இல்லாமல் விடுதலையும் இல்லை, உரிமைகலும் இல்லை. இதைப் பெற பெண்களுக்கு இருக்கு ஒரே ஆயுதம் அமைப்பாக அணி திரள்வது தான்.

 

அணிதிரள்வோம்! போராடுவோம்! வென்றெடுப்போம்! என இந்த சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தில் உறுதியேற்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: