மரணத்திலிருந்தா மதிப்பிடுவது?

admk-to-bjp

 

கடந்த 75 நாட்களாக அப்பலோவை மையம் கொண்டிருந்த மர்மம் ஒன்று கரை கடந்து விட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டதை அடுத்து முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.

 

ஜெயலலிதா.

 

இவரை எப்படி மதிப்பிடுவது?

மரணம் அவர் உடலைக் குடித்து விட்டது என்பதற்காக,

அந்தக் கோப்பையில் நிரம்பியிருந்த வஞ்சக நஞ்சு

அமுதமாக மாறிவிடுமா?

 

மரணத்தின் பொருட்டு தான் ஒருவரை மதிப்பிட வேண்டுமென்றால்

யாரும் இங்கே அயோக்கியர்கள் அல்லர்.

அல்லது,

மரணத்தை முன்வைத்து ஒருவரை புனிதராக்கிக் கொள்ள முடியுமென்றால்

அற்பனென்றோ, அற்புதனென்றோ யாராவது இருக்க முடியுமா?

 

எது ஆளுமை?

ஒற்றைக் கையெழுத்தில் சாலைப் பணியாளர்களை குப்பை போல் விசிரியடித்ததா?

வேட்பாளர் படிவத்தில் சுயநினைவின்றி உருட்டப்பட்ட பெருவிரலா?

 

சமச்சீர் கல்வியை உச்ச நீதி மன்றம் வரை விரட்டிச் சென்றதா?

பத்துமுறை உத்தரவிட்டும் கூட அண்ணா நூலகத்தை செல்லா நூலகமாக்கியதா?

 

மின்கட்டண உயர்வை கசப்பு மருந்தாக அறிவித்ததா?

கார்டனுக்கு கூப்பிட்டு மின்சார அமைச்சரிடம் மூவாயிரம் கோடி கறந்ததா?

அமைச்சர்களுக்கு மியூசிகல் சேர் நடத்தியதா?

 

துணிச்சலா? திமிரா?

ஒத்தை ரூபாய் சம்பளத்தில்

கோடிகளைக் கொட்டி நடத்திய திருமணம் திமிரா, துணிச்சலா?

 

பதினெட்டு ஆண்டுகளாய் ஜவ்வு மிட்டாய் தின்று

குமாரசாமியின் கால்குலேட்டரை திருடியது திமிரா, துணிச்சலா?

 

செம்பரம்பாக்கம் ஏரி காத்த அம்மனாய் தூங்கி விட்டு

மாண்டதெத்தனை, அழிந்ததெவ்வளவு கணக்கு சொல்லாதது திமிரா, துணிச்சலா?

இல்லை,

டாஸ்மாக்கில் பெண்களின் வாழ்வை தள்ளாட வைத்ததா?

 

இது நிர்வாகத் திறமையா?

துரைமுருகன் சேலை இழுத்தார்,

ஜானகி மோரில் விசம் வைத்தார்.

சென்னா ரெட்டி கையைப் பிடித்தார்,

இது என் கையெழுத்தே இல்லை.

 

விடாமுயற்சிக்கு இது தான் பொருளோ

91ல் ராஜிவ் காந்தி

2001ல் பெரிய கூட்டணி

2011ல் விஜயகாந்த்

2016ல் வைகோவும் தேர்தல் கமிசனும்.

ஆண்களுக்கு மத்தியில் ஒற்றைப் பெண்

கட்சியையும், ஆட்சியையும் கைப்பற்றிய

நிர்வாகத் திறமை இது தான்

 

பாசிச கோமாளியின் பித்துக்கு

தமிழக மக்கள் கொடுத்த விலை

ஜெயலலிதா.

எல்லாவற்றையும் மரணத்தால் மறந்து விட வேண்டுமோ!

 

இதோ,

மண்டைக்காடு தொட்டு கோவை வழி முட்டி மோதிய காவி வானரங்கள்

அப்பல்லோவில் நாக்கைச் சொட்டி

பிணத்தின் பின்னே நுழைந்து நிற்கிறது.

 

அம்மாவை இறக்கி வைத்து விட்டு

ஆட்டத்துக்கு வாருங்கள் அடிமைகளே!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

போதையிலிருந்து தமிழகத்தை மீட்போம்! திருச்சிக்கு வாருங்கள்!

12657442_518976178272029_1146155974848426023_o

அன்புடையீர், வணக்கம்!

டாஸ்மாக் போதையால் சீரழிந்த குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிட முடியாது. கணவனை இழந்த விதவைகளின் துயரங்களை சொல்லி மாளாது. பள்ளி மாணவிகள் – மாணவர்கள் குடிப்பதும், குழந்தைகளை குடிக்க வைப்பதும், குடிப்பது தவறில்லை என்ற பண்பாட்டுச் சீரழிவும் புற்றுநோயாக நம் சமூகத்தை அழித்து வருகிறது. தாய்மார்கள் கதறுகிறார்கள்.

டாஸ்மாக்கால் உயிரிழந்தவர்கள், சாலை விபத்தில் செத்து மடிந்தவர்கள்,விதவைகளாகிப் போனவர்கள் ஏராளம். பாம்பைக் கண்டவுடன் அலறியடித்து கொல்ல முயலுவதைப் போல, டாஸ்மாக்கை மூடினால் தான் அழிவிலிருந்து மீண்டு வாழ முடியும். யாராவது இந்த சனியனை ஒழித்துக் கட்ட மாட்டார்களா என்ற எதிர்பார்ப்பும் ஆத்திரமும் மக்களிடையே எரியும் நெருப்பாக தகிக்கிறது.

கூச்சப்பட்டு ஒழிவு மறைவாக குடித்த நிலைமை போய், குடிக்கும் பழக்கமில்லாத பெண்கள், இளைஞர்கள், மாணவர்கள் கூட கூச்சநாச்சமின்றிக் குடிக்கும் நிலமை வந்து விட்டது. பள்ளி மாணவன் முதல் கிழவன் வரை அரை நிர்வாணமாக, போதை தலைக்கேறி நடுத் தெருவில் கிடக்கிறார்கள். பள்ளி மாணவிகள், சிறுமிகள் முதல் வயதான பெண்கள் வரை யாரும் பயமின்றி தெருவில் போக முடிவதில்லை. குடிவெறி போதையில் பெற்ற மகளிடமே காமவெறியுடன் பாயும் தகப்பன், இதை தடுக்க முடியாமல் அவனை அடித்தே கொல்லும் மனைவி. கூடப்பிறந்த சகோதரியிடமே பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் சகோதரன், வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்படும் சிறுமிகள், குடிக்க காசு கொடுக்கவில்லை என்று தாயைக் கொல்லும் பிள்ளைகள், குவார்ட்டருக்காக திருடனாக மாறும் கல்லூரி மாணவர்கள். இப்படி சமூகமே மெல்ல அழுகி, அழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

அரசு பள்ளிகளை மூடும் அரசு, மக்கள் போராடினால் கூட டாஸ்மாக்கை மூட முடியாது என திமிராக நிற்கிறது. விபத்து அதிகரிப்பதால் நெடுஞ்சாலையில் உள்ள சாராயக் கடைகளை அகற்ற வேண்டும் என உயர்நீதி மன்றமும், உச்சநீதி மன்றமும் உத்தரவிட்டும் செய்ய மறுக்கிறது. டாஸ்மாக்கை மூட வேண்டும் என்ற உயர்நீதி மன்ற உத்தரவை அமல்படுத்தக் கோரி போராடிய அய்யா சசிபெருமாள் சாகட்டும் என ஜெயலலிதா அரசு வேடிக்கை பார்த்தது. கிராமப் பஞ்சாயத்துகள் எங்கள் ஊருக்கு டாஸ்மாக் வேண்டாம் எனப் போட்ட தீர்மானங்கள், அரசியல் அமைப்புச் சட்டப்படி மதுவிலக்கை அமல் படுத்த வேண்டும் என்பவை அனைத்தும் செல்லாக் காசாகிப் போய் விட்டது.

டாஸ்மாக்கை மூடப் போராடிய பச்சையப்பன் கல்லூரி மாணவர்களை போலீசு அடித்து நொறுக்கி, மாணவிகளை பூட்சு காலால் மிதித்தது. மூடு டாஸ்மாக்கை என போராடிய மக்கள் அதிகாரம் அமைப்புத் தோழர்கள் பலரை மாதக் கணக்கில் பொய் வழக்கில் சிறையிலடைத்து துன்புறுத்தியது. கலிங்கப்பட்டியில் போராடிய மக்கள் மீது கண்ணீர்புகை வீச்சு, தடியடி.

“ஊருக்கு ஊரு சாராயம் தள்ளாடுது தமிழகம்,

ஊத்திக் கொடுத்த உத்தமிக்கு போயசில் உல்லாசம்”

எனப் பாடிய கோவனை தேசத் துரோக வழக்கில் நள்ளிரவில் கைது செய்தது. அவரை நிரந்தரமாக சிறையில் அடைக்க உச்சநீதி மன்றம் வரை வழக்கு நடத்தியது. டாஸ்மாக்கை எதிர்த்தால் ஜெயா அரசுக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆத்திரம்? போதையும் போலீசும் என இரட்டைக்குழல் துப்பாக்கியாக ஆட்சி நடத்தி அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் அடக்கி ஒடுக்க முயல்கிறது ஜெயா அரசு.

வெள்ளப் பேரழிவில் கூட தத்தளித்த தமிழகத்தில் மருத்துவமனைகளும் பள்ளிக் கூடங்களும் மூடப்பட்ட நிலையில் டாஸ்மாக் விற்பனை நடத்திய வக்கிரம் தான் ஜெயா ஆட்சி. பாலியல் குற்றவாளியை கரண்டு கம்பத்தில் கட்டி வைத்து விளக்கமாத்தால் விளாசினால், ஊர் மக்கள் தர்ம அடி கொடுத்தால் யாராவது பெண்களிடம் வாலாட்டுவானா? அறிவுரை சொல்லி பொம்பள பொறுக்கியை திருத்த முடியாது. அது போல் எத்தனை தாய்மார்கள் தாலி அறுத்தாலும், எத்தனை குடும்பங்கள் அழிந்தாலும் சாராயத்தை விற்றே தீருவேன் என்பவர்களிடம் மனு கொடுத்து என்ன பயன்?

குடி போதையில் இருந்து நம் இளைஞர்களை மீட்காமல், டாஸ்மாக்கை மூடாமல் எந்த பிரச்சனையை யாரிடம் பேசி என்ன பயன்? குடி போதையோடு ஆணாதிக்க கொடுமையை சகித்துக் கொண்டு, தினம் தினம் செத்துப் பிழைக்கும், தாய்மார்கள் களத்தில் இறங்கினால் டாஸ்மாக்கை நிரந்தரமாக மூட முடியும். ஆயிரக்கணக்கில் பெண்கள் மேல் மருவத்தூருக்கும், வேளாங்கன்னி மாதா கோவிலுக்கும் கால் வலிக்க நடக்கிறார்கள். நம் குடும்பத்தை, நமது சமூகத்தை சீரழிக்கும் குடியின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்க சிறைக்கு போனாலும் பரவாயில்லை என ஒரு கணம் நினைத்தால், டாஸ்மாக்கை மூடப் போராடுவது கடினமில்லை.

எந்தக் கட்சிக்கு ஓட்டுப் போட்டும் டாஸ்மாக்கை நிரந்தரமாக ஒழிக்க முடியாது. ஓட்டுப் போட்டு அவர்களிடம் அதிகாரத்தை கொடுத்து விட்டு, அப்புறம் மனுவை வைத்துக் கொண்டு கலக்டர் ஆபீசு வாசலில் எதற்காக காத்து நிற்க வேண்டும்? மனு கொடுக்கும் மூட நம்பிக்கையை விட்டொழிப்போம்.

இனி அஞ்சுவதற்கோ தயங்குவதற்கோ எதுவும் இல்லை. நீதி நம் பக்கம், மக்கள் நம் பக்கம்.

குடி கெடுக்கும் அரசிடம் கெஞ்சாதே!

தடுக்க வரும் போலீசுக்கு அஞ்சாதே!

மூடு கடையை எவன் வருவான் பார்ப்போம்!

நம் தெருவில் இனி டாஸ்மாக் கிடையாது!

இது தான் மக்கள் அதிகாரம்.

டாஸ்மாக்  தேர்தல் பகடைக் காயல்ல, தமிழகத்தை மீட்கும் போராட்டம். எதிர்கால தலைமுறைக்கானது. சாராயக் கடையை மூடுவதற்கு நடக்கும் மக்கள் போராட்டத்தில் அனைத்துக் கட்சிகளும் ஈடுபட்டால் 24 மணி நேரத்தில் டாஸ்மாக்கை இயங்க விடாமல் செய்ய முடியும். எதற்காக காத்திருக்க வேண்டும்? இத்தகைய போராட்டம் தான் கள்ளச் சாராயத்தையும் ஒழிக்கும். மக்களின் எரியும் பிரச்சனையாக உள்ள டாஸ்மாக் தான் முதன்மையானது அதை மூடாமல், யாரும் தேர்தல் அரசியல் பேச முடியாது என்ற நிலையை நாம் உருவாக்க வேண்டும். அதற்குத் தான் இந்த டாஸ்மாக் ஒழிப்பு மாநாடு.

சுயமரியாதை தமிழகத்திற்காக, தேசபக்தியோடு மக்களை நேசித்ததற்காக எண்ணற்றவர்கள் சிறைக் கொட்டடியில் வாடினார்கள், தூக்கில் தொங்கினார்கள். அவர்களின் தியாகம் நம்மைக் கேள்வி கேட்கிறது. அத்தகைய வீரம்செறிந்த தமிழகத்தை மீட்டெடுப்பதில் டாஸ்மாக் ஒழிப்புப் போராட்டம் முதன்மையானது. அந்த அடித்தளத்தில் அனைத்தையும் சாதிக முடியும்.

சாராய சாம்ராஜ்யத்துக்கு முடிவு கட்டுவோம்!

அனைவரும் திருச்சிக்கு வாங்க!

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

எது கொண்டாட்டம்?

frosted-glass

நீங்கள் புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்தில் களைத்துப் போய் இருப்பீர்கள், இவ்வாண்டு செய்ய வேண்டிய வேலைகள், அது குறித்த திட்டங்கள், விட வேண்டிய பழக்க வழக்கங்கள், அது குறித்த வரம்புகள் உள்ளிட்ட விபரங்களை எழுதித் தொகுத்து ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறைகள் படித்துப் பார்த்து ஒருவித பரவச நிலையில் இருப்பீர்கள். நான் நினைப்பது சரியானால் கடந்த ஆண்டும் இதையே செய்திருந்திருப்பீர்கள். ஆனால் கடந்த ஆண்டு திட்டமிட்டதை செய்திருக்கிறோமா? எவ்வளவு விகிதம் நிறைவேற்றியிருக்கிறோம்? ஏன் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை? என்ன காரணம்? எது தடையாக இருந்தது? அந்த தடை இப்போதும் இருக்கிறதா அல்லது நீங்கி விட்டதா? இருக்கிறது என்றால் எப்படி நீக்குவது? இவை குறித்து சிந்தித்ததுண்டா?

 

கண்டிப்பாக அறிவுரை கூறும் எண்ணமெல்லாம் இல்லை, அதற்கான தகுதியும் எனக்கு இல்லை. பரிசீலனை இல்லா திட்டம் பாழ் என்று எனக்கு சிலர் சொன்னார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமான அனுபவங்கள். அந்த அனுபவங்களின் முதுகில் அவர்களே பயணம் செய்திருக்கும் போது வேறொருவர் வந்து பயணக் கட்டுரை எழுத முடியாது அல்லவா? என்னைப் பொருத்தவரை நான் யார் குறித்த பயணக் கட்டுரைகளும் எழுத விரும்புபவனல்லன். நான் கூற விரும்புவதெல்லாம் எனக்கு இது போன்ற புத்தாண்டு சபதங்கள் எழுதுவதில் உடன்பாடு இல்லை என்பது மட்டுமே. ஏன் உடன்பாடு இல்லை என்பதை மட்டுமே.

 

ஏனென்றால் புத்தாண்டு என்பது எனக்கு இன்னுமொரு நாளே. புகைப் பழக்கம், குடிப்பழக்கம் இன்னபிற கெட்ட பழக்கங்களை ஒழிப்பதற்கும், புதுப்புது திட்டங்களை செயல்படுத்த உறுதியேற்பதற்கும் இந்த நாளில் ஏதோ கனமிருப்பதாக நான் கருதியதில்லை. ஆனால் அனேகர் அப்படி இந்த நாளில் ஏதோ கனம்இருப்பதாக கருதுகிறார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. இது ஒரு புத்தாண்டு நாள், கொண்டாடப்பட வேண்டிய நாள் என்பதை விட நான், என்னுடைய கெட்ட பழக்கங்களை ஒழித்து, நல்ல பழக்கங்களைக் கைக் கொள்ள வேண்டிய நாள் எனும் புத்தாக்க நினைப்பை விதைத்திருக்கிறதே இந்த நாள், அது தான் அபாயமாகப் படுகிறது.

 

இது ஆங்கிலப்புத்தாண்டு நாம் தமிழ்ப் புத்தாண்டைத் தான் இவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் எனும் பொருளில் நான் கூறவில்லை. எது தமிழ் புத்தாண்டு தையா? சித்திரையா? என்பதற்குள்ளும் நான் புக விரும்பவில்லை. தமிழ் புத்தாண்டோ ஆங்கிலப் புத்தாண்டோ, தையோ, சித்திரையோ ஏதோ ஒரு நாளில் வங்கிகளில் புதுக் கணக்கு தொடங்குவார்களே அது போல நமக்கு நாமே தீர்மானங்களையும், சபதங்களையும், வைராக்கியங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அது போல் ஒழுகுகிறோமோ இல்லையோ சில நாட்கள் முனைந்து முயற்சி மேற்கொண்டு விட்டு .. .. .. என்ன சடங்கு இது?

 

இரண்டு விதங்களில் இதை நான் தவறு எனக் கருதுகிறேன். ஒன்று, நான், எனது பழக்கங்கள் என்பதன் அடிப்படை என்ன? ஒருவனுக்கு புகைப் பழக்கம் இருக்கிறது என்றால் அதை அவன் எங்கிருந்து கற்றான்? மனிதர்களே இல்லாத காட்டில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தால் அவனுக்கு இந்த புகைப் பழக்கம் வந்திருக்குமா? மனிதன் என்பது எந்த விதத்திலும் ஒரு தனி மனிதனை மட்டும் குறிக்காது. ஏனென்றால் சமூகம் இல்லாமல் எந்த ஒரு மனிதனும் மனிதனில்லை. யாரோ ஒருவனைக் கண்டு இவனுக்கு புகைப் பழக்கம் வந்திருக்கும். இவனைக் கண்டு எத்தனையோ பேர் புகைப்பழக்கத்தைக் கற்றிருக்கலாம். இந்த மேல் கீழ் கண்ணிகளை கை விட்டு விட்டு தான் மட்டும் சரியாக மாற தீர்மானம் போடுவது எந்த அடிப்படையில் சரி? அவனையறியாமலேயே பலர் புகைப் பழக்கத்துக்கு ஆளாக காரணமாக இருந்ததற்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லையா? இந்த இடத்தில் பிறர் சரியாகும் வரை நீங்களும் புகைப் பிடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் எனும் பொருளில் கூறவில்லை. ஒரு சமூகம் சார்ந்த செயலை தனிமனிதன் சார்ந்து தீர்த்துவிட முடியாது எனக் கூற விளைகிறேன்.

 

இரண்டு, புகைப்பழக்கம் என்பது முழுக்க முழுக்க நம்முடைய விருப்பம் சார்ந்தது மட்டுமா நாம் கற்றுக் கொண்டோம். அனேகர் அப்படி நினைத்தாலும் அது உண்மையில்லை. விளம்பரம், புகைபிடிப்பது ஆண்மையின் அல்லது கௌரவத்தின் அடையாளம் என்பன போன்ற சமூக கருத்துகளை உருவாக்கியது என்பதிலிருந்து தான் புகைப் பழக்கம் அதனைப் பிடிப்பவர்களின் விருப்பமாகியது. மறுபக்கம், அதை விட நினைத்தாலும் முடிவதில்லை. அது தன்னைப் பிடிப்பவர்களை மீள முடியாதவாறு அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இப்படி இரு முனைகளிலும் நெருக்கித் தள்ளி முட்டுச் சந்தில் தள்ளி விடுவதற்கு விருப்பம் என்று பெயர் வைக்க முடியுமா? புகைப்பழக்கம் மட்டுமல்ல நம்முடைய ஒவ்வொரு விருப்பமும் இவ்வாறு நமக்கு வெளியிலிருந்து கட்டியமைக்கப்பட்டு நமக்குள்ளே திணிக்கப்படுவது தான். யதார்த்தம் இப்படி இருக்கும் போது சமூகத்தை விட்டுத்தள்ளி தனித் தீவாக இருந்து நான் மட்டும் இத் தீங்கிலிருந்து நீங்கி விடுகிறேன் என எண்ணுவது எப்பேற்பட்ட சுயநல நடவடிக்கை.

 

பொதுவாக பண்டிகைகள் என்பது நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் வணிக நடவடிக்கைகளே. புதிதான பொருட்களை நுகர்வதை கழித்துக் கட்டி விட்டு பண்டிகளைகளை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவை வெறுமையாகக் காட்சியளிக்கும். முதலாளித்துவ உலகின் தாரக மந்திரம் இது தான், “என்று ஒருவன் புதிதாக பொருட்களை நுகர்வதற்கு சக்தியற்றுப் போய் விடுகிறானோ, அன்று அவன் உயிரில்லாதவனாக கருதப்படுவான்நாம் பண்டிகைகளை கொண்டாடுகிறோம் என்றால் அதன் பொருள் இதற்கு உட்பட்டது தான். அந்த மந்திரத்தை ஏற்றுக் கொண்டு தான் நாம் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுகிறோம்.

 

கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்க்கலாமா? கடந்த ஆண்டில் எத்தனை எத்தனை பிரச்சனைகள் நம்மைக் கடந்து சென்றிருக்கின்றன? டாஸ்மாக்கை எடுத்துக் கொள்வோம். தமிழகத்தின் அனைத்து தரப்பு மக்களும் சாராயக் கடைகளை மூடு என்று போராடினார்கள். எதை நாம் மக்களாட்சி என்று ஏற்றிருக்கிறோமோ அந்த மக்களாட்சி போராடிய மக்களை அடித்து விரட்டிவிட்டு போலீஸ் காவலோடு சாராயக் கடைகளை இலக்கு வைத்து திறந்து நடத்தியது. இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

வெள்ளச் சேதத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். முழுக்க முழுக்க செம்பரம்பாக்கம் ஏரியை திறந்து விடுவதில் நிலவிய நிர்வாக அலட்சியங்களே அத்தனை துயரங்களுக்கும், பொருள் உயிர் இழப்புகளுக்கும் காரணம். ஆனால் பாசிச ஜெயாவோ மக்களை மடையர்களாக்குவதில் முனைவர் பட்டம் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

விஜயகாந்தை எடுத்துக் கொள்வோம். அவர் ஒரு கோமாளி எனும் கருத்து ஊடகங்களால் ஏற்கனவே ஏற்படுத்தப் பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அந்த ஊடகங்களைப் பார்த்து அவர் தூ என காறி உமிழ்ந்தது சரியான நடவடிக்கையாக மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. காரணம் அந்த அளவுக்கு அச்சு, காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் ஜெயாவின் ஊது குழல்களாக செயல்பட்டன. இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

இது தான் நம்முடைய பிரச்சனை. நாம் சமூக மனிதர்கள், தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவருக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை என்பதை நாம் எந்த அளவுக்கு உணர்ந்திருக்கிறோம் என்பதை விட்டு விடுவோம். இந்த கொண்டாட்டங்கள் நம்மை தனி மனிதனைத் தவிர வேறெதுவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததல்ல எனும் மனோநிலைக்கு நம்மை நெட்டித் தள்ளுகின்றன. மட்டுமல்லாது, அந்த கொண்டாட்ட மனோநிலை மட்டுமே மகிழ்ச்சி எனும் சட்டகத்துக்குள்ளும் நம்மை அடைத்து விட முயல்கிறது.

 

நம்முடைய கொண்டாட்டங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும்? சக மனிதர்களின் பங்களிப்பு இல்லாமல் எப்படி நம்மால் ஒரு கணம் கூட இருக்க முடியாதோ அதே போல நம்முடைய கொண்டாட்டங்கள் நம்மை சமூகமாய் உள்ளிழுத்துக் கொள்ளும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும். புத்தாண்டு சபதங்கள் என்பது நம்மை தனி மனிதனாக பார்க்கிறதா? சமூக மனிதனாய் பார்க்கிறதா? நம்மை தனி மனிதனாய் பார்க்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நாம் புறந்தள்ள வேண்டும். அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் நமக்கென்று ஒரு கருத்து இருந்தே தீரும். அந்தக் கருத்துகளை சமூக நிகழ்வுகளின் மீது இரக்கமற்று மோத விட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். வெளிப்படையாய் மோத விடும் போது மட்டுமே நாம் உள்வசமாய் திரும்ப முடியும்.

 

அப்படி உள்வசமாய் திரும்பி சமூக மனிதனாய் முதல் படி எடுத்து வைக்க இந்த புத்தாண்டில்[!] வாழ்த்து தெரிவித்து விடுவோமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வோடு விளையாடிய அரசு

chennai flood

தலைமைச் செயலாளர் ஞானதேசிகன் சொல்வது சரியா?
அவருடைய அறிக்கையில் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியதாக ஏதாவது இருக்கிறதா?

‘‘செம்பரம்பாக்கம் ஏரியின் உபரிநீரை ஒரே சமயத்தில் பெருமளவில் திறந்துவிட உத்தரவிட்டது யார் என்கிற விவகாரத்தில் பொதுப்பணித் துறை இன்ஜினீயர்கள், தலைமைச் செயலக அதிகாரிகள்… என இரு தரப்பினரும் மோதிக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். தலைமைச் செயலாளர் ஞானதேசிகன் வெளியிட்ட அறிக்கையைப் பார்த்தால், பொதுப்பணித் துறையினர்தான் பொறுப்பு என்கிற தொனியில் வார்த்தைகள் இருப்பதைப் பார்த்து சம்பந்தப்பட்ட இன்ஜினீயர்கள் டென்ஷன் ஆகியிருக்கிறார்கள்’’ 

‘‘பொதுப்பணித் துறை தலைமைப் பொறியாளர், துறை செயலாளர் பழனியப்பன் ஐ.ஏ.எஸ்., பொதுப்பணித் துறை அமைச்சர் ஓ.பன்னீர்செல்வம், அரசின் தலைமைச் செயலாளர் ஞானதேசிகன்… ஆகியோருக்கு இடையே என்ன நடந்தது என்பதுதான் தலைமைச் செயலகத்தில் தலைபோகிற விவாதமாக நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. தலைமைச் செயலக அதிகாரிகள் வட்டாரத்தில் சொல்லப்படும் தகவல்களைச் சொல்கிறேன்.

கடந்த நவம்பர் மாதம் 28-ம் தேதி காலையிலேயே பொதுப்பணித் துறை அதிகாரிகள், தலைமைச் செயலாளருக்கு ரெட் சிக்னல் காட்டிவிட்டார்கள். ‘இரண்டு நாட்களில் அதிகமான மழை பெய்யப் போவதாகத் தகவல் வருகிறது. எனவே, அதற்கு நாம் தயாராக வேண்டும்’ என்பதுதான் இவர்களது கோரிக்கை. முன்னேற்பாடாக சில வாக்குறுதிகளை அரசாங்கத்திடம் இருந்து வாங்கி வைத்துக்கொள்ள பொதுப்பணித்துறை அதிகாரிகள் துடித்தார்கள். ‘மேலே கேட்டுச் சொல்கிறோம்’ என்று சொல்லப்பட்டது. தகவல் இல்லை. 29-ம் தேதி காலையில் இதே தகவல் பொதுப்பணி அதிகாரிகளால் தரப்பட்டது. மாலையும் தரப்பட்டது. அப்போதும் சிக்னல் எதுவும் காட்டப்படவில்லை. 30-ம் தேதியும் காலை, மாலை இரண்டு நேரங்களிலும் இதேபோல் தகவல் சொல்லப்பட்டது. ‘இதோ முதல்வரைச் சந்திக்கப் போகிறேன். உடனே தகவல் தருகிறேன்’ என்று தலைமை அதிகாரி ஒருவர் சொன்னாரே தவிர, தகவல் தரவில்லை. அவர் கார்டனுக்கு போனாரா, இல்லையா என்பதும் தெரியவில்லை.

டிசம்பர் 1-ம் தேதி காலையில் பதற்றத்துடன் பொதுப்பணி அதிகாரிகள் பேசினார்கள். இன்று மதியம் சொல்கிறோம் என்று தகவல் வந்துள்ளது. மாலை 3 மணி அளவில் செம்பரம்பாக்கத்தில் இருந்த அதிகாரிகள், ‘இனி நாங்கள் இங்கு இருப்பதே சாத்தியமில்லை.அந்த அளவுக்குத் தண்ணீர் வரத்து அதிகமாகி வருகிறது’ என்றார்களாம். ம்ஹூம்! நோ ரெஸ்பான்ஸ். ‘உங்களால் தகவல் தர முடியாவிட்டால் நான் வருகிறேன்’ என்று ஒரு அதிகாரி சொல்லி இருக்கிறார். அதன்பிறகும் நோ ரியாக்‌ஷன். அன்று காலையில் 7,500 கன அடி தண்ணீர் திறந்ததாகவும் இரவில் 29 ஆயிரம் கன அடி திறந்ததாகவும் அதிகாரப் பூர்வமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

அரசாங்கக் கணக்குப்படியே இவ்வளவு தண்ணீரை ஒரே நாள் இரவில் திறந்ததால்தான் சென்னை மூழ்கியது. பொதுப்பணித் துறை அதிகாரிகள் எச்சரித்த 28-ம் தேதியே உஷார் ஆகி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திறந்துவிட்டிருந்தால் இந்தப் பாதிப்பு இருந்திருக்காது அல்லவா!”

‘‘கலெக்டர் சுந்தரவல்லி, வெள்ள அபாயம் குறித்து டிசம்பர் 1-ம் தேதியன்று அடுத்தடுத்து இரண்டு அறிக்கைகளை வெளியிட்டதாக தலைமைச் செயலாளர் அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறாரே?’’

‘‘7,500 கன அடி தண்ணீர் திறந்துவிடுவதாக பகல் 11.20 மணிக்கும், 20 ஆயிரம் கன அடி தண்ணீர் திறந்துவிடுவதாக மதியம் 1.32 மணிக்கும் அறிக்கை வெளியிட்டதாகச் சொல்கிறார். முதல் அறிக்கையை எல்லோரும் பார்த்தார்கள். ஆனால், இரண்டாவது அறிக்கையை யாரும் பார்த்ததாகத் தெரியவில்லை. மாலையில் ஒரே ஒரு பத்திரிகையில் மட்டும், ‘20 ஆயிரம் கன அடி தண்ணீர் வெளியேற்றப்பட்டலாம்’ என்றுதான் இருக்கிறது. அரசாங்கம் அறிவித்ததாகவோ, கலெக்டர் சொன்னதாகவோ அதிலும் இல்லை. ஆனால், அனைத்து மாலை நாளிதழ்களிலும் வந்ததாக தலைமைச் செயலாளர் எப்படிச் சொல்கிறாரோ தெரியவில்லை. மேலும், இவ்வளவு குறுகிய நேரத்தில் அடுத்தடுத்து அறிக்கைகளை ஒரு கலெக்டர் வெளியிட்டால், ஆற்று ஓரங்களில் குடியிருக்கும் மக்கள் எப்படி உஷாராக முடியும்? அரசு இயந்திரம் எப்படிச் சமாளிக்க இயலும்?… இந்த முடிவை ஏன் இவ்வளவு காலதாமதமாக எடுத்தார்கள் என்பதுதான் கேள்வி. பொதுப்பணித் துறை உதவிப் பொறியாளர், சென்னை கலெக்டர், சென்னை போலீஸ் கமிஷனர், சென்னை கார்பரேஷன் கமிஷனர் ஆகியோருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது என்றால் அவர்கள் கூடிப் பேசினார்களா என்பதும் தெரியவில்லை!”

‘‘தலைமைச் செயலாளரின் அறிக்கையில் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியதாக ஏதாவது இருக்கிறதா?”

‘‘முக்கியமான பாயின்ட் ஒன்றை கவனியும். அவர் அறிக்கையில் எங்குமே ‘முதல்வர் ஆணைப்படி’ என்கிற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தவில்லை. சின்னச் சின்ன விவகாரங்கள் என்றால்கூட முதல்வரின் ஆணைப்படி என்கிற வார்த்தையை கட்டாயம் பயன்படுத்து வார்கள். தலைமைச் செயலாளர் ஏன் பயன்படுத்தவில்லை என்பதில் இருந்தே புரிந்தால் சரி. ஏதாவது பிரச்னையில் மாட்டிக் கொள்ளக்கூடாது என்பதற்காகவே முதலமைச்சர் பெயரை இதில் சம்பந்தப்படுத்தவில்லை. பொதுப்பணித் துறையின் உதவிப் பொறியாளரே எல்லா முடிவுகளையும் எடுக்கலாம் என்று சொல்லி மொத்த அதிகாரத் தலைகளையும் காப்பாற்ற மட்டுமே இந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்டு உள்ளது. கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையோடு விளையாடிய ஒரு விவகாரத்தில் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் இவர்கள் என்பதை நினைத்தால் பதற்றமாக இருக்கிறது’’ ….

ஜூனியர் விகடன்-மிஸ்டர் கழுகு பகுதியில் இருந்து…
20 Dec, 2015

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மக்களின் சமாதியே நீதிமன்றங்கள்

jaya-acquited-cartoon

மண்சோறு, தீமிதி, அலகு குத்தல் காட்சிகள் எவ்வளவு ஆபாசமாக இருந்ததோ, அதைவிட பலமடங்கு ஆபாசமாக இருக்கிறது இன்றைய ஜெயா விடுதலைக்கு பின்னான நீதி வென்றது என்பன போன்ற அலட்டல்கள். இது போன்றே முடிச்சுகள் அவிழ்ந்து விட்டனவா? வாங்கப்பட்ட தீர்ப்பு, கருப்பு நாள் போன்றவையும் ஆபாசமாகவே தெரிகின்றன. இன்று மகிழ்ச்சியில் கூத்தாடும், அல்லது கூத்தாடுவது போல் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைவருக்குமே தெரியும் ஜெயா ஊழல் குற்றவாளிதான் என்பது. ஜெயா கும்பலும் இதை ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறது. பதினெட்டு ஆண்டுகளாக வழக்கை இழுத்தடிக்க செய்த முயற்சிகளும், குன்ஹா தீர்ப்பின் பிறகு நான் வயது முதிர்ந்தவராக, நோய்வாய்ப்பட்டவராக இருப்பதினால் தண்டனையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று ஜெயா மேல்முறையீட்டு மனுவில் கூறியதுமே இதற்கான ஆதாரங்கள். பின் குமாரசாமியின் இந்த தீர்ப்பில் வெளிப்படுவது என்ன?

 

சட்டம் என்றால் என்ன? நீதி என்பது எத்தன்மை கொண்டது? நீதி மன்றங்கள் யாருக்கானவை? என்பனவற்றை மீண்டும் ஒருமுறை தெளிவுபடுத்துவதே இந்தத் தீர்ப்பு. சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என்று பொதுவாகச் சொல்வார்கள். சட்டத்தின் கடமை என்ன எனும் கேள்வி யாருக்கும் எழாது. பெருமுதலாளிகளையும் அவர்களின் சொத்தையும், ஆளும் வர்க்கத்தினரையும் அவர்களின் அதிகாரங்களையும் பாதுகாப்பது தான் சட்டத்தின் கடமை. மக்களைக் காப்பதற்காக அது ஒருபோதும் முன்னின்றதில்லை.

 

கீழ்வெண்மணி, கயர்லாஞ்சி வேதனைகளின் போது இந்த நீதி மன்றங்கள் கூறிய தீர்ப்பு நினைவில் இருக்கிறதா? உயர்ஜாதியை சேர்ந்தவர்கள் இப்படி நடந்து கொண்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று தீர்ப்பு கூறியது. அப்சல்குரு விவகாரத்தில் வந்த தீர்ப்பு நினைவிருக்கிறதா? எந்தக் குற்றச்சாட்டும் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றாலும் தேசத்தின் மனசாட்சியை காப்பதற்காக மரண தண்டனை விதிக்கிறோம் என்று தீர்ப்பு கூறியது. கடந்த வாரத்தில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகளை எடுத்துப்பார்க்கலாமா? ஹாஸிம்புரா, மலியானா கிராமங்களில் நடந்த படுகொலைகளை அரசுத்தரப்பு நிரூபிக்கவில்லை, ஆதாரமில்லை என்று தள்ளுபடி செய்து குற்றவாளிகளை விடுவித்திருக்கிறது. சல்மான்கான் பணக்கொழுப்பெடுத்து குடித்துக் காரோட்டி ஒருவரை கொன்று பலரை படுகாயமாக்கிய பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்த வழக்கில் சிறைக்குச் செல்லாமலேயே இரண்டே நாளில் ஜாமீன் வழங்கியது. சத்யம் ராஜுவுக்கு ஜாமீன். அத்தனையிலும் வெளிப்படுவது என்ன? மக்கள் எங்கள் மயிருக்கு சமானம் என்பது தான் நீதிமன்றங்கள் சொல்லும் செய்தி.

 

இந்தச் செய்தியிலிருந்து மக்களாகிய நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது என்ன? நீதிமன்றங்களையும் அதன் தீர்ப்புகளையும் யார் மதித்து நடந்திருக்கிறார்கள்? யார் குப்பைக் கூடையில் வீசி எறிந்திருக்கிறார்கள்? காவிரி முல்லைப் பெரியாறுகளில் வழங்கிய நீதி மன்ற தீர்ப்புகள் என்னானது? ஆளும் அதிகாரவர்க்கங்கள் தமக்கெதிரான தீர்ப்புகளை எங்கேனும் செயல்படுத்தி இருக்கிறதா? காலங்களை புறட்டிப் பார்த்தால் ஆயிரமாயிரம் சான்றுகள் உறைந்து கிடக்கின்றன.

 

யாரை பாதுகாப்பதை தன்னுடைய கடமையாக கொண்டுள்ளதோ அவர்களுக்கு எதிராக தவிரக்க முடியாத பொழுதுகளில் நீதிமன்றங்கள் வழங்கும் தீர்ப்பைக்கூட கழிப்பறை காகிதமாகத்தான் அந்த ஆளும் அதிகார வர்க்கங்கள் பயன்படுத்துகின்றன. நாமோ இரண்டு நாள் பேசிவிட்டு களைத்துப் போய் மறந்து விடுகிறோம்.

 

மக்கள் நீதி மன்றங்களின் மீது வைத்திருக்கும் மூடநம்பிக்கையை குலைத்து விடக்கூடாது என்பதற்காகக் கூட சில நேரங்களில் தீர்ப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன. அப்படியான தீர்ப்புகளும் கூட லல்லூ போன்றவர்களைத்தான் குறிவைக்குமேயன்றி ஜெயா போன்றவர்களை நெருங்காது. அது அரசு எந்திரங்களின் உயிர்நாடியாக இருக்கும் பார்ப்பனிய பாசம். கீழ்வெண்மணி, கயர்லாஞ்சி தீர்ப்புகளில் வழியும் கொழுப்பை உற்று நோக்குங்கள், அதில் தெரிவது தான் பார்ப்பனிய பாசம்.

 

எனவே, இங்கு நாம் பேச வேண்டியது ஜெயா கும்பல் தமிழகத்தை கொள்ளையடித்ததா இல்லையா? என்பது குறித்தல்ல. அது அடிமைகள் கழக தொண்டர்களுக்கும் கூட நன்கு தெரிந்த ஒன்றுதான். தீர்ப்பில் என்ன சட்ட நுணுக்கங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பன குறித்தும் அல்ல. சட்டத்தின் சந்து பொந்துகள் எங்கெல்லாம் சென்று திரும்பும் என்பது உப்புமா நீதிமன்றங்களின் தேங்காய் மூடி வழக்குறைஞர்களுக்குக் கூட தெரியும். நாம் பேச வேண்டிய விசயம் ஒன்றே ஒன்றுதான். சட்டம் நமக்கானதாக இல்லை எனும் போது அதற்கெதிராக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்பது தான். பதில் மிக எளிமையானது,

நம்மை மதிக்காத சட்டத்தை நாம் ஏன் மதிக்க வேண்டும்?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

எழுவர் விடுதலை: சிக்கலும் விடுதலையும் ஒன்றே

mother of perarivalan

ராஜிவ் கொலைக் குற்றவாளிகள்(!) எழுவரின் விடுதலை நீதி மன்றத் தீர்ப்பாலும், ஜெயாவின் அறிவிப்பாலும் மீண்டும் பற்றி எறிந்து கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ், பிஜேபி விடுதலைக்கு எதிராகவும், திமுக சற்றே அடக்கி வாசித்தும், அதிமுக, தமிழினவாதிகள் விடுதலைக்கு ஆதரவாகவும் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்மையில் திமுகவை, கருணாநிதியை திட்டுவது தான் தமிழினவாதிகளின் ஈழ ஆதரவாளர்களின் தொல்காப்பியமாக ஆகியிருக்கிறது. அந்த அடிப்படையில் எழுவர் விடுதலை குறித்த குரல்கள், மெய்யாக அவர்களின் விடுதலை எனும் எல்லையை கடந்து, அதிமுக அமைச்சர்களே (அமைச்சர்கள் என்பது பிறள்பொருள் தந்தால் அடிமைகள் என்று திருத்திக் கொள்ளவும்) நாணிக் குறுகும் அளவுக்கு அதிமுகவிற்கான பாராட்டாக, ஈழத் தாயைத் தவிர வேறு யாராலும் இப்படி ஒன்றை சாதித்திருக்க முடியாது எனும் அழவுக்கு தமிழகத்தில் வழிந்து கொண்டிருக்கிறது. நாற்பதும் நமதே எனும் பாசிசத் தாயின் முழக்கத்திற்கு முட்டுக் கொடுப்பதற்கு முந்திக் கொண்டிருக்கிறது. நாளிதழ்களின் நாணல் முதுகுகள் மட்டும் நிமிர்ந்து நிற்குமா என்ன? தினமணியின் கேலிச் சித்திரம் விடுதலைத் தீர்மானத்திற்காக தமிழகமே வர்க்க பேதம் கடந்து ஜெயாவுக்கு பூச்செண்டு கொடுக்கிறது. அதே நாளின் இன்னொரு கேலிச் சித்திரத்தில் கருணாநிதி முக்காடு போட்டுக் கொண்டு எங்களுக்கும் மகிழ்ச்சி தான் என்கிறார்.

 

இவர்களை ராஜிவ் கொலைக் குற்றவாளிகள் என்கிறது அரசும், விடுதலையை எதிர்ப்பவர்களும், ஊடகங்களும். தமிழினவாதிகளோ ராஜிவ் கொலையில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் என்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் ராஜிவ் கொலை வழக்கில் சிக்க வைக்கப்பட்டவர்கல் என்பதே சரியானது. இதற்கு ஆதாரமாக பேரறிவாளனின் வாக்குமூலம் திருத்தப்பட்டது என உயரதிகாரி ஒருவரே ஒப்புக் கொண்டிருகிறார். ஏனையோருக்கு இப்படி யாரும் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை என்பதால் அவ்வாறான ஐயத்தை புறந்தள்ளி விடவேண்டுமா? ராஜிவ் கொலை வழக்கு எப்படி விசாரணை செய்யப்பட்டிருக்கிறது? ராகுல் காந்தி பிரதமருக்கே நீதி கிடைக்காது என்று சாதாரண மக்களுக்கு எப்படி நீதி கிடைக்கும் என்று ஏழை மக்களுக்காக உருகுவது போல் தன்னைத்தானே அம்பலப்படுத்தியிருகிறார். ராஜிவ் கொலை வழக்கு விசாரணையில் நடந்த குளறுபடிகள் யாரும் அறியாத ஒன்றா என்ன?

 

ஜெயின் கமிசன் அறிக்கை முக்கிய கூற்றவாளிகளாக கருதிய சுப்பிரமணிய சாமி, சந்திரா சாமி மீது வழக்குப் பதிவு செய்யாத காரணம் என்ன? வர்மா கமிசன் அறிக்கை என்னவானது? குண்டு வெடித்த இடத்தில் எடுக்கப்பட்ட வீடியோ பதிவுகளை எடுத்துக் கொண்டு கொடுக்காமலே மறைத்து விட்டாரே எம்.கே நாராயணன் அவர் மீது என்ன விசாரணை நடத்தப்பட்டது? ஜெயின், வர்மா கமிசன்களின் முக்கிய அறிக்கையை (File No. 1/12014/5/91-IAS/DIII) நரசிம்மராவ் அழித்ததாக கூறப்படுகிறதே அதற்கு விடை என்ன? சுப்பிரமணிய சாமியும் ஒரு வெளிநாட்டு உளவு நிறுவனமும் ரகசிய குறியீடுகள் மூலம் பேசியதாக கூறப்பட்ட ஒலிப்பதிவு பிரதமர் அலுவலகத்தில் வைத்தே காணாமல் போய்விட்டதே எப்படி? அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் சவாண் விடுதலைப் புலிகள் தவிர வேறு சில வெளிநாட்டு உளவு அமைப்புகளுக்கும் ராஜிவ் கொலையில் தொடர்பு உண்டு என்று கூறியிருக்கும்போது புலன் விசாரணை தலைவராக இருந்த கார்த்திகேயன் விடுதலைப் புலிகள் என்ற கோணத்தில் மட்டுமே விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என அடம் பிடித்ததன் காரணம் என்ன? இப்படி ஒன்றல்ல இரண்டல்ல பல கேள்விகள் விடை காணப்படாமல் தண்ணீர் ஊற்றி ஈரச் சாக்கில் அமுக்கப்பட்டிருக்ன்றன.

 

ராஜிவ் கொலை செய்யப்பட்டு சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன் முதலாக பத்திரிக்கையாளர்களைச் சந்தித்த பிரபாகரன், ராஜிவ் கொலை குறித்து கேட்கப்பட்ட போது அது ஒரு துன்பியல் நிகழ்ச்சி என்று மட்டுமே கூறினார். அதாவது ஆம் என்று ஏற்கவும் இல்லை. இல்லை என மறுக்கவும் இல்லை. தெளிவாகச் சொன்னால் விடுதலைப் புலிகளே இதில் சிக்க வைக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஏதோ காரணத்திற்காக அவர்களும் இணங்கியிருக்கிறார்கள் என்பது தான் பொருத்தமாக இருக்கிறது. விசாரணையின் லட்சணம் இந்த நிலையில் இருக்கும் போது, பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தார்கள், மெழுகுவர்த்தி வாங்கிக் கொடுத்தார்கள் என்பதற்காக தூக்குத் தண்டனை விதிக்கும் நாடு உலகில் வேறு எங்கேனும் இருக்கிறதா? இந்த வழக்கில் விடுவியுங்கள் என்று கேட்பதே பிச்சை. விடுவிக்கப் போகிறாயா இல்லையா என்று தமிழ் நாடே எழுந்து நின்று போராடுவதே உரிமை.

 

விடுதலை ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், தூக்குத் தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று முன்பு கோரிய போது கூட இதை அரசியல் ரீதியாக அணுகாமல், உலகின் பல நாடுகளில் மரண தண்டனையை நீக்கி விட்டார்கள், அகிம்சை நாடான இந்தியாவில் இன்னும் ஏன் வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று மனிதாபிமான கோரிக்கையாக 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அடைபட்டிருக்கும் அவர்களை சிறுமைப் படுத்தும் விதத்தில் தான் கோரிக்கை வைத்தார்கள் தமிழுணர்வாளர்கள். விடுதலைப் புலிகள் ராஜிவை கொன்றது குற்ற நடவடிக்கை இல்லை, அரசியல் நடவடிக்கை, எதிர்வினை எனும் போது தெரியாமல் பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தது தூக்குத்தண்டனை விதிக்கும் அளவுக்கான குற்றமா? எனும் கேள்வி யாருக்கும் எழவில்லை. எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் தேசத்தின் மனசாட்சி என்ற பெயரில் அப்சல்குருவை கொன்ற போது அமைதி காத்தவர்கள் அல்லவா?

 

தற்போது கூட நீதிமன்றம் அவர்கள் செய்த குற்றத் தன்மையின் அடிப்படையில் விடுவிக்கவில்லை. கருணை மனு நீண்ட காலம் தாமதிக்கப் பட்டிருக்கிறது எனும் அடிப்படையிலேயே விடுவிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். 23 ஆண்டுகளாக சிறையில் இருக்கும் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. ஆனால் எப்படியாவது விடுவித்தால் போதும் எனும் சுயதிருப்தியில் இல்லை, அவர்கள் மீதுள்ள குற்றச்சாட்டு விலக்கப்பட்டு, குற்றத்தைவிட மிக அதிக காலம் சுதந்திரமாக வாழும் உரிமை மறுக்கப்பட்டவர்கள் எனும் அடிப்படையில் இந்திய அரசு அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டு விடுவிக்க வேண்டும் என்று மக்கள் எழுந்து போராடுவதிலேயே இருக்கிறது சுயமரியாதை.

 

ஆனால் இப்போதும் கூட இது எப்படி திசை திருப்பட்டிருக்கிறது. தமிழர்கள் குறித்து வடமாநிலத்தவர்களுக்கு அக்கரை இல்லை. தமிழர்கள் விடுதலையை எதிர்க்கிறார்கள் என்றே பரப்புரை செய்கிறார்கள். ஏன், இளங்கோவன், நாராயணசாமி, விஜயதாரணி, ஞானதேசிகன் உள்ளிட்ட காங்கிரஸ்காரர்களும், இந்த விசயத்தில் கள்ள மௌனம் சாதிக்கும் தமிழக பாஜக காரர்களும் தமிழர்கள் தானே அவர்களும் எதிர்க்கிறார்களே. ராஜிவ் கொல்லப்பட்டது அரசியில் எதிர்வினை எனும் அடிப்படையில் சரியான செயல். அதற்கு உதவியதாகக் கூறி வாக்குமூலத்தை திருத்தி தூக்குத்தண்டனை விதிப்பது குற்றச் செயல் என்று பேச திராணியற்று அகிம்சை நாட்டில் தூக்குத் தண்டனை இருக்கலாமா? என்று மனிதாபிமானத்தை குழப்பியவர்கள், இப்போது தமிழ் தேசியவாதத்தை குழப்புகிறார்கள். இவர்களை எந்த இடத்தில் நிறுத்த வேண்டும் என்பதை மக்கள் முடிவு செய்யும் நேரம் இது.

 

இப்போது இவைகள் எல்லாவற்ரையும் விட முக்கியமான பிரச்சனையாக எழுந்திருப்பது பாசிச ஜெயாவுக்கு ஓட்டுப் பொறுக்க கிடைத்த வாய்ப்பாக இதை பயன்படுத்துவது தான். விடுதலைப் புலிகள், ஈழ விடுதலை, ராஜீவ் கொலை குறித்து ஜெயாவின் கருதுகோள் என்ன? ராஜிவ் கொலையை பயன்படுத்தி வாகை சூடிய ஜெயா அடுத்த கணமே அதை மறுத்தார், அன்றிலிருந்து இன்றுவரை விடுதலைப் புலிகள் மீதான பீதியை காட்டி மக்களையும் எதிர்க்கட்சிகளையும் ஒடுக்கியதே ஜெயாவின் அரசியல். போர் என்று வந்தால் மக்கள் சாகத்தான் செய்வார்கள் என்று கூறிவிட்டு, தேர்தல் வந்ததும் ஈழத்தாயாக அவதாரமெடுத்தார். புரட்சி பேசியவர்களெல்லாம் புரட்டுத் தாய்க்கு வாக்குகளைக் காணிக்கையாக்கினார்கள். இலை மலர்ந்தால் ஈழம் மலரும் என்றார்கள். எதிர்பார்த்த  வெற்றி கிடைக்கவில்லை என்றதும் ஈழத்தை கழிப்பரைக் காகிதத்துக்கு ஈடாகக் கூட மதிக்கவில்லை அம்மையார். இது அடுத்த தேர்தல், ஆனால் பழைய வரலாறு அப்படியே மீண்டும் தொடர்கிறது. சில நாட்களுக்கு முன்னர் நளினியை ஜாமீனில் விட எதிர்ப்பு தெரிவித்த ஜெயா, நீதி மன்றத் தீர்ப்பு வந்தவுடன் விடுதலை தீர்மானம் போட்டார். இதோ அத்தனை வண்ண ஓட்டுக் கட்சிகளும், தமிழினவாதிகளும் ஜெயாவுக்கு லாலி பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அம்மா பிரதமராகிவிட்டால், பிரபாகரனை கொண்டு வந்து தூக்கில் போடவேண்டும் என்று கூறியதை மறந்து ராஜபக்சேவை தூக்கில் போட்டு விடுவாரோ.

 dinamani cartoon

இதன் மூலம் கருணாநிதியை ஆதரிப்பதாக யாரும் கருதிவிடலாகாது. இந்தியாவில் இவர் அளவுக்கு அம்பலப்பட்ட தலைவார்கள் யாரும் இருக்கிறார்களா தெரியவில்லை. ஈழத்தை விட்டுவிடுவோம், தமிழக மக்களின் உணர்வுகளுக்கு கூட இவர் மதிப்பளித்ததில்லை. திமுக எனும் சமஸ்தானத்தின் பாத்தியதையை தனக்குப் பின் தன் வாரிசுகளுக்கு பாதிப்பு இல்லாமலும் சேதாரம் இல்லாமலும் எப்படி கடத்துவது என்பதைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படும் நிலையில் அவர் இல்லை. எழுவர் விடுதலைக்காக அவரை கவலைப்படக் கோருவது செத்த பாம்பை படமெடுக்கக் கோருவதற்கு ஒப்பாகும். ஆனால், ஆனால், .. .. .. ஆனால், ஜெயாவையும் கருணவையும் ஒரே தட்டில் நிறுத்த முடியுமா? இன்று ஸ்பெக்ட்ரம் உள்ளிட்டு அவர் எதிர் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனைகள் அனைத்தும் அவர் செய்ததின் எதிர்வினைகள் தாம் என்றாலும், அதில் பார்ப்பன எதிர்ப்புக்கு அவர் கொடுக்கும் விலை ஊடுநூலைப் போல் ஊடாடியிருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியுமா? ஆனால் இன்றைய ஈழ அரசியல் என்பது தண்ணீர் பாம்பான ஜெயாவுக்கு எதிராக முதுகெலும்பை உருவிப் போட்டுவிட்டு குழைவதும், செத்த பாம்பான கருணவை தடியெடுத்துத் தாக்கிவிட்டு அதையே வீரமாக காட்டிக் கொள்ளும் போக்கும் சகிக்க முடியாததாக இருக்கிறது.

 

துக்ளக் சோ தான் ஜெயாவின் ராஜகுரு என்பது ஒன்றும் சிதம்பர ரகசியமல்ல. சிதம்பரம் வழக்கில் சு.சாமி ஜெயாவுக்கு எப்படி பாராட்டுப் பத்திரம் வாசித்தார் என்பதும் யாரும் அறியாததல்ல. ஆனால் எழுவர் விடுதலை குறித்த தீர்மானத்தில், சு.சாமி ஜெயலலிதா ஒரு நடிகை அவருக்கு சட்டம் தெரியாது என்கிறார். சோவோ தன் மொட்டையை தடவிக் கொண்டே இது குறித்து கருத்துக் கூற விரும்பவில்லை என்கிறார். ஏன்? தில்லை கோவில் தீட்சிதர்களுக்கு போனதில் இம்மூவரும் அடிநாதமாக இருந்தது போலவே, இதிலும் அடிக்கொள்ளி இவர்களே. உங்கள் வெற்றி நாங்கள் போட்ட பிச்சை என்று கூறியதற்கு அவதூறு வழக்கை சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார் ஸ்டண்ட் நடிகர். நீ நடிகை உனக்கு சட்டம் தெரியாது என்று கூறிய பின்னும் அதிமுக மகளிர் அணியினர் சேலை உடுத்திக் கொண்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? ஆனால் இருக்கிறார்களே காரணம் என்ன?

 

நீதிமன்ற தீர்ப்பு தெளிவாகவே இருக்கிறது. தூக்கு தண்டனை ரத்து செய்யப்படுகிறது. மூவரின் விடுதலை குறித்து மாநில அரசு தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம். கூடவே, மத்திய அரசின் கருத்தையும் அறிந்து கொள்ளவும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. இதன்படி எந்த ஆர்ப்பாட்டமும் இன்றி மூவரையும் விடுதலை செய்து விடலாம். மீதி நால்வர் கூட சற்றே தாமதமாக வெளியில் அனுப்பிவிட முடியும். அவ்வாறு செய்யாமல், ஒரே தீர்மானத்தில் ஏழு பேரையும் ஒன்றாக இணைத்தது ஏன்? மைய அரசுக்கு அனுப்பிய அறிக்கையில் மூன்று நாட்களுக்குள் முடிவை தெரிவிக்க வேண்டும் என்று கெடு விதித்தது ஏன்? இங்கு தான் அவர்களின் கள்ளக்கூட்டு வருகிறது. இதற்கு முன் எத்தனை தீர்மானங்களை அனுப்பியிருக்கிறார். அனுப்பும் தீர்மானங்கள் பிரதமர் அலுவலகத்தின் குப்பைத் கூடைக்குத்தான் போகும் என்பது ஜெயா அறியாததா? அதனால் தான் வழக்கம் போல் தீர்மானம் அனுப்பிவைத்தார். உடனே ஈழத்தாய் பட்டத்தை தூசு தட்டிக் கொண்டுவந்து விடுவார்கள் அப்பரசண்டிகள் என்பது ஜெயாவுக்குத் தெரியும். பாராளுமன்றத் தேர்தலின் நாற்பதுக்கு அது உதவும். அதேநேரம் ஏழுபேரையும் ஒன்றாய் இணைத்ததன் மூலமும், மூன்று நாட்கள் கெடு விதித்ததன் மூலமும் தூக்கத்திலிருந்து விழித்து காங்கிரஸ் அதற்கு எதிராக ஏதாவது செய்யும். அதாவது விடுதலை செய்யக்கூடாது எனும் சொந்த ஆசையும் நிறைவேறிவிடும், அதேநேரம் அதையும் நாற்பதுக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஆக பார்ப்பன பாசிச நோக்கத்தின்படிதான் இதுவரை அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அனால் இந்த நச்சை புரிந்து கொள்ளாமல் தமிழக சுவர்களிலெல்லாம் நன்றி சுவரொட்டிகள் அப்பியிருக்கின்றன.

 

மானமும் அறிவும் மனிதர்களுக்கு அழகு என்றார் தந்தை பெரியார். பிரச்சனைகளை அரசியில் ரீதியில் பகுத்து அறிந்து கொள்ள முன்வராமல் உணர்ச்சியால் அடித்துச் செல்லப்படுவது என்றுமே சரியான தீர்வைத் தராது. ஈழம் குறித்தும், அது தொடர்பாகவும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும், தமிழினவாதிகளும் கூறிவந்த அத்தனையும் கற்பனைகள் என்பதை காலம் முகத்தில் அறைந்து கூறியிருக்கிறது. நக்சல்பாரி புரட்சியாளர்கள் கூறியவை அப்பட்டமான உண்மைகள் ஆகியிருக்கின்றன. உணர்ச்சி வேக முடிவுகள் உங்களுக்கு விருப்பமானவைகளாக இருக்கலாம். ஆனால் உண்மைகளை மட்டுமே காலம் கணக்கில் வைத்துக் கொள்ளும். வாருங்கள்! புரட்சிகர அரசியல் உங்களை வரித்துக் கொள்ள ஆயத்தமாக இருக்கிறது. அது மட்டுமே ஈழப் பிரச்சனைக்கும் ஏனைய அனைத்திற்கும் சரியான தீர்வைத் தரும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தனியார்மயக் கொள்ளையைத் தடுப்போம் வாருங்கள்.

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

 

மே தினம் – முதலாளி வர்க்கத்திற்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை ரத்தம் சிந்தி போராடி நிலை நாட்டிக் கொண்ட நாள். எட்டு மணிநேர வேலை என்ற உரிமை மட்டுமல்ல, குறைந்தபட்ச ஊதியம், பணி நிரந்தரம், இலவசக் கல்வி, இலவச மருத்துவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு உரிமைகளை உலகெங்கும் மக்கள் போராடித்தான் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறு போராடிப் பெற்ற பல உரிமைகள் இன்று நேரடியாக பறிக்கப்படுவதுடன், பல மறைமுகமான வழிகளிலும் நம் மீதான சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

 

தற்போது பால், பேருந்து, மின் கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் மாதந்தோறும் ஏழை நடுத்தரக் குடும்பம் ஒன்றிடமிருந்தும் ரூபாய் 2000க்கும் மேல் கசக்கிப் பிழிந்து கஜானாவை நிரப்பும் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார் பாசிச ஜெயலலிதா. கஜானாவை கருணாநிதி காலி செய்து விட்டதாகவும் அதனை நிரப்புவதற்கும், போக்குவரத்துக் கழகங்கள் மின் வாரியங்கள் போன்றவற்றை லாபத்தில் நடத்துவதற்கும் கட்டண உயர்வு தவிர்க்க இயலாதது என்றும் நியாயப்படுத்துகிறார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் இந்த வழிப்பறிக் கொள்ளையை கருணாநிதி நடத்தியிருக்க வேண்டுமென்றும், அவர் செய்யத் தவறிய இந்தப் புனிதக் கடமையை தான் நிறைவேற்றியிருப்பதாகவும் சொல்லிப் பூரிக்கிறார். இந்த வழிப்பறியை ஜெயலலிதாவின் துணிச்சல் என்றும் நிர்வாகத் திறமை என்றும் போற்றுகின்றன ஊடகங்கள்.

 

கஜானா காலி என்றவுடன் நாமும் அதிர்ச்சி அடைகிறோம். கட்டண உயர்வு தவிர்க்க முடியாதது என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். நம் வீட்டின் கஜானா காலியாகி கடனில் தவிக்கிறோமே, அதிரடியாக நாம் நமது சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொள்ள முடியுமா? அரசாங்கம் தான் உயர்த்திக் கொடுக்குமா? இரண்டுமில்லை. எனவே, அதிரடியாக நம் வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தான் குறைத்துக் கொள்கிறோம். இனி குறைக்கக் கூடிய செலவு எதுவும் இல்லை என்பதால் கூடுதலாக உழைக்கத் தொடங்குகிறோம். வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்கள் கூடுதலாக இரண்டு வீடுகளில் வேலை செய்கிறார்கள். ஆட்டொ ஓட்டுனர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள் மேலும் சில மணி நாரம் உழைக்கிறார்கள். பலர் மனைவி பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்புகிறார்கள். கடன் வாங்குகிறார்கள். அடைக்க முடியாதவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

 

பால், தண்ணீர், உணவு, கல்வி, மருத்துவம், மின்சாரம், பேருந்து போன்றவையெல்லாம் சேவைத்துறைகள். மக்களுக்கு இச்சேவைகளை வழங்குவது அரசாங்கத்தின் கடமை. இலாபம் ஈட்டுவது இவற்றின் நோக்கமாக இருக்க முடியாது, இருக்கவும் கூடாது. இலாபமீட்டி கஜானாவை நிரப்புவதையே நோக்கமாகக் கொண்ட நிறுவனத்தின் பெயர் அரசாங்கமல்ல – கம்பெனி. “காசில்லாதவன் கடவுளே ஆனாலும் கதவைச் சாத்தடி” என்று கூறுபவரின் பெயர் முதல்வர் அல்ல – முதலாளி. கஜானாவை நிரப்பி தொழில் தொடங்கி, வேலைவாய்ப்பை பெருக்கி தமிழகத்தை முதல் மாநிலமாக்கும் உன்னதமான நோக்கத்துக்காகத்தான் இன்றைக்கு மக்களின் தாலியை அறுப்பதாக விளக்கமளிக்கிறார் அம்மா. ஆட்டுக்கு தீனி போட்டு வழர்ப்பது கறிக்காகத்தான். கட்டணத்தை ஏற்றுவதும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் லாபத்தை உயர்த்துவதும் அவற்றை தனியார் மயமாக்குவதற்குத்தான். கணிசமாக லாபமீட்டுகின்ற பொதுத்துறை வங்கிகள், காப்பீடு, பெல், என்.எல்.சி போன்ற நிறுவனங்கள் அறுத்து கூறுகட்டி பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்கப்படுவதை நாம் காணவில்லையா?

 

இந்தக் கட்டண உயர்வால் உண்மையில் ஆதாயம் அடைபவர்கள் யார்? ஏற்கனவே லாபமீட்டிக் கொண்டிருந்த பேருந்து, பால்பண்ணை முதலாளிகளும் விலையை உயர்த்திவிட்டார்கள். அவர்களது இலாபம் பன்மடங்காகிவிட்டது. டாடா, அம்பானி, அடானி, அப்போலோ போன்ற கார்பரேட் மின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் மின்சாரத்திற்கு என்ன விலை கேட்கிறார்களோ அதனை மக்களிடமிருந்து வசூலித்துக் கொடுப்பதற்காகத் தான் மின் கட்டணம் உயர்த்தப்படுகிறது.

 

பத்து லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் தள்ளுபடி செய்து அடிமாட்டு விலையில் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை கார்பரேட் முதலாளிகளுக்குத் தந்திருக்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசு. நிலக்கரியை இலவசமாகக் கொடுத்துவிட்டு, முதலாளிகள் சொல்லும் விலைக்கு அவர்களிடமிருந்து மின்சாரத்தைக் கொள்முதல் செய்கிறது. எண்ணெய் கிணறுகளை அம்பானி போன்ற தரகு முதலாளிகளுக்குத் தந்துவிட்டு நம் பொதுச் சொத்தான எண்ணெயை சர்வதேச சந்தை விலையில் அம்பானியிடமிருந்து வாங்குகிறது. தமிழகத்தில் முதலீடு செய்திருக்கும் ஜப்பானிய முதலாளிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் சென்னையில் தனியாக ஒரு நகரத்தையே அமைத்துக் கொடுக்கிறார் ஜெயலலிதா.பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மானியமாகவும், வரிச் சலுகையாகவும் பல ஆயிரம் கோடிகளை திமுக அரசும் வாரி வழங்கியிருக்கிறது.

 

எனினும், முதலாளிகளுக்கு வாரிக் கொடுத்து கஜானாவைக் காலி செய்துவிட்டார் என்று ஒருபோதும் ஜெயலலிதா கருணாநிதியைக் குற்றம் சாட்டியதில்லை. கஜானாவை நிரப்புவதற்காக கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு கருணாநிதி வழங்கிய சலுகைகளை ரத்து செய்ததும் இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் மக்களைக் கொள்ளையிடுவதற்கு வழிவகை செய்து கொடுக்கும் தரகனாகவும், கங்காணியாகவுமே ஜே அரசு செயல்படுகின்றது. முதலளிகளுக்கு வாரிக் கொடுப்பதற்காகவும், தனியார்மய, தாரளமய கொள்கைகளை எதிர்த்துப் போராடும் மக்களை ஒடுக்க, போலீசு படைகளை நவீனமாக்குவதற்காகவும் தான் கஜானாவின் பணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 

தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்றழைக்கப்படுகின்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஓட்டுக் கட்சிகளிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல, இக்கட்சிகளின் உள்ளூர் தலைவர்களில் தொடங்கி அமைச்சர்கள், உயர் அதிகார வர்க்கத்தினர் வரை அனைவரும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையில் தொழில் ரீதியில் கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். காண்ட்ராக்டர்களாக, மணல் மாஃபியாக்களாக, ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்களாக, தண்ணீர் வியாபாரிகளாக, பேருந்து பால்பண்ணை முதலாளிகளாக இருக்கும் இவர்கள் கட்டண உயர்வு, விலை உயர்வு ஒவ்வொன்றிலும் ஆதாயம் அடைகிறார்கள். இன்றைக்கு ஆயிரம் கோடி லட்சம் கோடி எனசந்தி சிரிக்கும் ஊழல்கள் தனியார்மயம் என்பதே பகற்கொள்ளைதான் என நிரூபித்திருப்பதுடன் தரகு முதலாளிகளுடன் ஒட்டுப் பொருக்கிகள் வைத்திருக்கும் தொழில் ரீதியான கூட்டையும் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

 

உழைக்கும் மக்களிடமிருந்துகசக்கிப் பிழிந்து எடுக்கப்படும் பணம் அரசாங்க கஜானவை மட்டுமல்ல, முதலாளிகளின் பணப் பெட்டியையும் நிரப்புகிறது. டாடா, அம்பானி, மிட்டல் போன்ற கோடீசுவரர்களின் சொத்து என்ன வேகத்தில் உயர்கிறதோ அதே வேகத்தில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையும் உயர்கிறது. எனினும் பன்னாட்டு கம்பனிகளின் பொருட்களையும், ஆடம்பரங்களையும் நிஉகரும் வசதி கொண்ட மேல்தட்டுப் பிரிவினரைப் பற்றி மட்டுமே அரசு கவலைப்படுகிறது. இவர்களுக்கான மால்களும் புதுப் புது கார்களும், கேளிக்கை விடுதிகளும், நவீன நுகர்பொருட்களும் பெருகுவதைக் காட்டி நாடு முன்னேறுகிறது என்று நம்மையும் நம்பச் சொல்கிறது.

 

நாமும் நம்புகிறோம். கட்டண உயர்வு, விலைவாசி உயர்வு ஆகிய அனைத்துக்கும் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருப்பதாகவும் கற்பித்துக் கொள்கிறோம். நம்மை நாமே வருத்திக் கொள்வதன் மூலம் இந்த துன்பத்திலிருந்து மீள முயல்கிறோம். நூறில் ஒரு நபருக்கு அரிதாக அடிக்கும் “அதிர்ஷ்டத்தை” பார்த்து அப்படி ஒரு வாய்ப்பு நமக்கும் கிடைக்காதா என ஏங்குகிறோம். 99 சதவீத மக்களின் நிரந்தரமான “துரதிஷ்டத்துக்கான” காரணத்தைக் காண மறுக்கிறோம். திமுக, அதிமுக என்று மாற்றி ஓட்டுப் போடுவதன் மூலம் நமது கோபத்தைக் காட்டுகிறோம்.

 

மக்களின் இந்த ஏமாளித்தனத்தைப் ப்யன்படுத்திக் கொண்டு தான் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தார். இன்று திமுக அடுத்த வாய்ப்புக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறது. மற்ற ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் தேர்தல் எனும் பம்பர் குலுக்கலுக்காக காத்திருக்கிறார்கள். நம்மைக் கொள்ளையிடும் தனியார்மயம் தாராளமயம் தான் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கி கட்சிகளின் கொள்கை. ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் மூலம் இந்த தனியார்மயத்தை ஒழித்துவிடப்போவதாக யாரேனும் சொன்னால் அதைவிடப் பெரிய பித்தலாட்டம் இல்லை. அப்படி பேசிவந்த போலி கம்யூனிஸ்டுகளும், தனியார்மயத்துக்கு எதிராக சவடால் பேசும் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் அம்பலமாகி நிற்கிறார்கள்.

 

இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் கட்சிகளின் மூலம் மக்கள் தமது பிரச்சனைகள் எதற்கும் தீர்வு காண முடியாது என்ற உண்மைக்கு கூடங்குளம் மக்கள் போராட்டமும், முல்லைப் பெரியாறு உரிமைக்காக தமிழக மக்கள் நடத்திய போராட்டமும் சான்று பகர்கின்றன. வெற்றியோ தோல்வியோ ஓட்டுப் பொறுக்கிகளை நம்பக்கூடாது என்கிற மக்களின் பொதுக்கருத்தை இப்போராட்டங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.

 

சட்டத்தின் ஆட்சி நீதிமன்றங்களின் மூலம் நீதியைப் பெறுவது என்ற முயற்சிகள் எல்லாம் தோற்றுப் பல்லிளித்துப் போய்விட்டன. காவிரி முல்லைப் பெரியாறு தீர்ப்புகளை மீறிய கர்நாடக கேரள அரசுகளின் ஒரு முடியைக் கூட உச்சநீதி மன்றத்தால் அசைக்க முடியவில்லை. தங்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது செல்லாது என்று உச்சநீதி மன்றத்தில் வாதாடிப் பெற்ற மக்கள் நலப் பணியாளர்கள் இன்னும் தெருவில் தான் நிற்கிறார்கள். சென்னைஉயர்நீதி மன்றத்தை ஜெயலலிதா மதிக்கவில்லை. எந்த மாநில அரசும் எங்கள் தீர்ப்புகளை மதிப்பதில்லை என்று உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளே கோமாளிகளைப் போல புலம்புகிறார்கள்.

 

பொய், பித்தலாட்டம், சட்டவிரோத, கிரிமினல் வேலைகள் ஆகிய அனைத்தையும் சட்டம் ஒழுங்கின் பெயரால் அரங்கேற்றுகிறது போலீசு. குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமலேயே போலி மோதலில் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு செத்தவர்கள் கொள்ளையர்கள் என்று சாதிக்கின்றது. சட்டத்தின் ஆட்சியை மதிக்காத கேரள அரசை எதிர்த்துப் போராடினால், போராடும் மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகிறார்கள் இந்த “சட்டத்தின் காவலர்கள்” அணு உலை வேண்டாம் என உண்ணாவிரதம் இருக்கும் மக்கள் மீது ராஜத்துரோகம், சதி, அரசுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தல் போன்ற ஆயுள் தண்டனைக் குற்றங்களைச் சுமத்தி சிறையில் அடைக்கிறது போலீசு. அறவழி அமைதிவழி என்பதெல்லாம் காரியத்துக்கு ஆகாதவை மட்டுமல்ல, அவை நம்மை காயடிக்க மட்டுமே பயன்படுபவை என்றே நம் அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன.

 

மாற்றுப் பாதை எது, மாற்றுப் போராட்ட முறை எது என்பதே நம்முன் உள்ள கேள்வி. கம்யூனிசத்திற்கு எதிராக கடைவிரிக்கப்பட்ட காந்தியம் உள்ளிட்ட எல்லா இசங்களும் பல்லிளித்து விட்டன. தலித்தியம் பெரியாரியம் என்ற பேச்செல்லாம் ஓட்டுப் பொறுக்கிப் பிழைப்பதற்கும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை விற்பதற்குமே என்பது அம்பலமாகிவிட்டது. சொல்லிக் கொள்ளப்படும் தேர்தல் ஜனநாயகம் கிழிந்து கந்தலாகத் தொங்குகிறது.

 

நம்மையும் நம் உரிமைகளையும் இந்த நாட்டையும் காப்பாற்றவல்ல மாற்றுப்பாதை நக்சல்பாரிப் புரட்சிப் பாதை ஒன்றுதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கு மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் மீது பற்றுக் கொண்ட அனைவருக்கும் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளங்குபவர்கள் நக்சல்பாரிகள் மட்டும் தான். ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவம் நடித்து வந்த நாடகம் அதன் கடைசிக் காட்சிக்கு வந்துவிட்டது. உலக முதலாளித்துவத்தின் தலைமையகமான அமெரிக்காவிலேயே “முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்ற மக்களின் போர்க்குரல் முன் எப்போதும் இல்லாத கோபத்துடன் ஒலிக்கத் தொடங்கி விட்டது. பிரான்சு, பிரிட்டன், கிரீஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் என காட்டுத்தீயைப் போல ஐரோப்பியக் கண்டம் முழுவதும் பற்றிப் படர்கிறது மக்கள் போராட்டம். முதலாளி வர்க்கம் மூர்க்கத்தின் கொடுமுடியில் வீற்றிருந்த அதன் துவக்க காலத்தில் தங்கள் இன்னுயிர் தந்து உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமையை நிலை நாட்டினார்கள் மேதினத் தியாகிகள். இன்று மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் முதலாளித்துவம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உயிரை உறிஞ்சுகிறது. விலை உயர்வு, உரிமை பறிப்பு, சுரண்டல், அடக்குமுறை, பொதுச் சொத்துகள் அபகரிப்பு, ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள் ஆகிய அனைத்தும் காட்டும் உண்மை இது தான்.

 

அன்று உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமைக்காக நெஞ்சுரத்துடன் தூக்குமேடையை மிதித்தனர் சிகாகோ தொழிலாளர்கள். இன்று மரணத்திலிருந்து மீளத்துடிக்கிறது முதலாளித்துவம் எனும் மிருகம். அதன் நெஞ்சின் மீது ஏறி அமர்ந்து குரல்வளையை நெறித்து அதனை சவக் குழிக்கு அனுப்புவோம்!

 

கம்யூனிசம் வெல்க!

நக்சல்பாரியே அதற்கான பாதை என இம்மேநாளில் முழங்குவோம்!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: