தன்னுரிமை கேட்டால் தண்ணீர் உரிமை வரும்!

cc5cba3ae5a7bc983090d32db7991d43

 

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்காத மத்திய அரசின் மீது தமிழக அரசு நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடுக்கப்போகிறதாம். நீதிமன்றமா அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது? நீதிமன்றம்தான் தமிழகத்தை அவமதித்திருக்கிறது. இந்திய அரசு அவமதித்திருக்கிறது. குமுறிக் கொந்தளிக்கும் வண்ணம் தமிழகம் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காவிரிச் சிக்கலில் ஒருமுறை இருமுறையல்ல, நூறுமுறை அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இறுதித் தீர்ப்பு என்ற பெயரில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய வஞ்சகத் தீர்ப்பைக்கூட அமல்படுத்த மறுக்கிறது மோடி அரசு.

கர்நாடகத் தேர்தல்தான் இதற்குக் காரணம் என்று இன்னும் இதற்கு விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சில மூடர்கள். கர்நாடகத்தில் பாஜக வும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற முடிவதால், காவிரிச் சிக்கலில் அக்கட்சிகள் கர்நாடகத்துக்கு ஆதரவான நிலை எடுப்பதாகவும், தமிழகத்தில் அவர்கள் வெற்றி பெற முடியாத நிலை இருப்பதனால்தான் நமக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்றும் இந்த அநீதிக்கு பொழிப்புரை வேறு வழங்குகிறார்கள் சில அறிவாளிகள்.

எனக்கு ஓட்டுப் போட்டால் பணம் தருவேன் என்று சொல்பவன் ஊழல் பேர்வழியென்றால், எனக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் தண்ணீரைத் தடுப்பேன் என்று கூறுபவன் கொலைகாரக் கிரிமினல். அத்தகைய கிரிமினல்களின் தேசியம்தான் பார்ப்பன இந்து தேசியம். பார்ப்பன இந்து மதம் சூத்திரனையும் பஞ்சமனையும் எப்படி நடத்துகிறதோ அப்படித்தான் தமிழகத்தை நடத்துகிறது டில்லி. இது வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. தமிழினத்தின் மீது பார்ப்பன பாசிசம் கொண்டிருக்கும் ஜென்மப்பகை. அதன் விளைவுதான் தமிழகத்தின் மீதான இந்த அவமதிப்பு.

ஆணையம் அமைக்கப்படாததால் அவமதிக்கப்பட்டிருப்பது நீதிமன்றமல்ல. தீர்ப்பாயத்தின் இடைக்கால உத்தரவு, தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, தண்ணீர் திறந்து விடுமாறு பல முறை உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவுகள் போன்ற எதற்கும் எந்தக் காலத்திலும் கர்நாடக அரசு செவி சாய்த்ததில்லை. இருந்த போதிலும் அவை எதையும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பாக உச்ச நீதிமன்றம் கருதியதில்லை. நடவடிக்கை எடுத்ததுமில்லை. அப்படியொரு மானமோ மதிப்போ நீதிமன்றங்களுக்கு என்றைக்கும் இருந்ததில்லை.

“1992 டிசம்பர் 6 அன்று பாபர் மசூதியின் வாயிலில் பஜனை செய்யப்போகிறோம்” என்று கையில் கடப்பாரையை வைத்துக் கொண்டு, உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தது பாரதிய ஜனதாக்கட்சி. “எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது” என அன்றைய உ.பி மாநில பாஜக அரசின் முதல்வர் கல்யாண் சிங் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு உத்திரவாதம் அளித்தார். இதையெல்லாம் “நம்பி” உச்ச நீதிமன்றம் கடப்பாரை பஜனைக்கு அனுமதி அளித்தது. மசூதி இடிக்கப்பட்டது. நாடு முழுவதும் பல்லாயிரம் முஸ்லிம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அந்த நீதிமன்ற அவமதிப்புக்கு கல்யாண் சிங் ஒரே ஒரு நாள் தண்டனை பெற்றார்.

பாபர் மசூதி இடிப்பு என்ற அந்தப் படுபாதகச் செயலின் பயனாக வாஜ்பாயி, மோடி, யோகி ஆதித்யநாத் உள்ளிட்ட அனைவரும் அதிகாரத்தில் அமர்ந்தனர். பாபர் மசூதி இடிப்பு குற்றத்தை சிறுபான்மை மக்கள் மீதான தாக்குதல் என்றோ, மதச்சார்பின்மை மீதான தாக்குதல் என்றோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பது எத்தகைய அயோக்கியத்தனமோ அத்தகையதுதான், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் மோடி அரசின் நடவடிக்கையை “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பதும்.

கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளுக்கும், தமிழ்ச்சமூகத்துக்கும், நெடிய பாரம்பரியம் மிக்க வேளாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்த நாகரிகத்துக்கும் எதிராக இந்திய அரசு இழைத்திருக்கும் அவமதிப்பு குறித்துதான் நாம் கவலை கொள்ளவேண்டுமேயன்றி, ஊழலிலும் அதிகார முறைகேட்டிலும் பார்ப்பனத் திமிரிலும் ஊறி, நாறிக் கொண்டிருக்கும், நீதிமன்றம் என்ற அதிகார நிறுவனத்தின், இல்லாத மதிப்புக்காக அல்ல.

 

காவிரி ஒப்பந்தம் செல்லாதாம்! எனில், இந்தியா எனும் ஒப்பந்தம்?

இந்தியா என்பது முந்தாநாள் வெள்ளைக்காரனால் உருவாக்கப்பட்ட நாடு. 1947 இல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தம். காவிரியும் காவிரிக்கரையில் தழைத்த வேளாண்மையும் மொழியும் கலையும் பண்பாடும் இந்தியாவை விடப் பன்னெடுங்காலம் மூத்த வரலாற்று உண்மைகள். பாரதமாதா ஒரு புனைவு. காவிரி அநீதி என்பது உண்மையின் மீது புனைவு ஆதிக்கம் செலுத்துவதால் நேர்ந்துள்ள அநீதி.

இந்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள மாநிலங்கள் பற்றிய வெள்ளை அறிக்கையின்படி, 1947 ஆகஸ்டு 15 க்கு முன், இந்தியா என்றழைக்கப்படும் நிலப்பரப்பின் 52% பிரிட்டிஷ் ஆட்சின் கீழும், 28% 550 சமஸ்தானங்களின் கீழும், மீதி இடங்கள் சுயேச்சையான அரசுகள் அல்லது சமஸ்தானங்களின் கீழும் இருந்தன. காவிரி மட்டுமல்ல, கிருஷ்ணா, கோதாவரி உள்ளிட்ட எல்லா ஆறுகளும், இப்படி நூற்றுக்கணக்கான ஆட்சியதிகாரங்களின் கீழ் இருந்த நிலப்பரப்புகளின் வழியேதான் பாய்ந்திருக்கின்றன.

மைசூர் – மதறாஸ் இடையேயான காவிரி ஒப்பந்தம் போலவே, மற்ற ஆறுகளுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் பல இருந்தன. அவை அனைத்தும் மதிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற ஒப்பந்தம் உருவானது. அன்று வேளாண்மையே முதன்மைத் தொழில். அது குறிப்பிட்ட வட்டாரம் சார்ந்தது, இனத்தைச் சார்ந்தது என்ற காரணத்தினால்தான், வேளாண்மையையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் மாநிலப் பட்டியலில் வைத்திருந்தது பிரிட்டிஷ் ஆட்சி.

நாம் காவிரியின் மைந்தர்கள் பாரதமாதாவின் புத்திரர்கள் அல்ல!

மொழி, இனம் என்ற உண்மைகளை பாரதமாதா என்ற புனைவு வெறுத்தது. மொழிவழி மாநிலம், மொழி உரிமைகள் என்ற கருத்துகள் மீதே பார்ப்பன இந்து தேசியம் நஞ்சைக் கக்கியது. இந்தியை தேசிய மொழியாக்க முயன்றது. இவை அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதத்திலிருந்து நாம் அறியக்கூடிய உண்மைகள். இந்து தேசியவாதிகள் கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பின் விளைவுதான் பாகிஸ்தான். இருப்பினும் ஆறுகளையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் அரசியல் சட்டத்தின் மாநிலப்பட்டியலில் வைக்க நேர்ந்தது அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட தவிர்க்கவியலாதவொரு நிர்ப்பந்தம்.

பல மாநிலங்களைக் கடந்து பாயும் காவிரி போன்ற ஆறுகளின் மீது மாநிலங்கள் பெற்றுள்ள உரிமை என்பது இந்திய அரசியல் சட்டத்தால் வழங்கப்பட்டதல்ல. ஆறுகளின் மீதான மக்கட் சமூகத்தின் உரிமை என்பது அரசியல் சட்டத்துக்கும், மாநிலப் பிரிவினைக்கும் முந்தையது. அது அரசியல் சட்டம் போட்ட பிச்சையல்ல. மக்கட் சமூகங்கள் அனுபவித்து வந்த இறையாண்மை மிக்க உரிமை. அந்த உரிமைகளும், அவற்றின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட எண்ணற்ற நதிநீர் ஒப்பந்தங்களும் அங்கீகரிக்கப்படும் என்று வாக்களிக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற “பெரிய ஒப்பந்தம்” உருவானது.

அந்த ஒப்பந்தத்தை நடைமுறையில் செல்லாக் காகிதமாக்கிவிட்டது தற்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு. 1924 மைசூர் – மதறாஸ் ஒப்பந்தம் தொடராது என்று 1947 க்கு முன் ஒருவேளை கூறப்பட்டிருந்தால், இந்தியாவை விட காவிரி முக்கியம் என்ற முடிவுக்கு தமிழக மக்கள் வந்திருப்பார்கள்.

கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு மாநிலம் என்பது அரை இறையாண்மையைக் கொண்ட (quasi sovereign) தேசம். தேசிய இனத்தின் அடிப்படையில் அமைகின்ற தனி நாட்டின் இன்னொரு வடிவம்தான் மாநிலம். ஒன்றிய அரசின் அரசியல் சட்டத்தின் கீழ் மைய அதிகாரம் என்று வரையறுக்கப்பட்டவை தவிர்த்த அனைத்தும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவைதான். அதனால்தான் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கும் சர்வதேச விதிகளான ஹெல்சிங்கி விதிகள் போன்றவற்றை இந்திய நதிநீர் தீர்ப்பாயங்களும் நீதிமன்றங்களும் பயன்படுத்துகின்றன.

இருப்பினும் கர்நாடக அரசு மட்டுமின்றி, இந்திய அரசும், உச்ச நீதிமன்றமும் இந்த சர்வதேச விதிகள், நெறிகள் ஆகிய எதுவும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்தாது என்றும், தமிழகத்தை தீண்டாச்சேரியாக நடத்தும் புதிய வகை மனுநீதிதான் தங்கள் சட்டம் என்றும் கூறுகின்றன. அக்கிரகாரங்கள் சேரிகளைப் பிரித்து தனிநாடாக்கியிருப்பது போலவே, இந்திய அரசு தமிழகத்தையும் தனி நாடாக்கியிருக்கிறது.

நெறி கெட்ட ஒருமைப்பாட்டை சுமப்பதற்கு தமிழகம் நளாயினி அல்ல!

மீண்டும் சொல்கிறோம். இந்தியா என்பது ஒரு ஒப்பந்தம். பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களாயினும், உழைக்கும் வர்க்கத்தினரை பொது எதிரிக்கு எதிராக ஒன்றுபடுத்தவேண்டும் என்ற ஒரு நோக்கத்தைத் தவிர வேறு எந்தப் புனித நோக்கத்துக்காகவும் நாம் ஒருமைப்பாட்டை விரும்பவில்லை. புருசனை வைப்பாட்டி வீட்டுக்குச் சுமந்து சென்ற நளாயினியைப்போல நாம் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை சுமக்கத்தேவையில்லை.

கல்லானாலும் கணவன் என்ற புனிதக்கோட்பாடு எப்படி மோசடியானதோ அத்தகையதுதான் சமத்துவமும் சமநீதியும் இல்லாத தேசிய ஒருமைப்பாடு. இந்திய அரசு வகுத்த சட்டத்தை, இந்திய நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை அமல்படுத்துவதற்கு அவர்களே மறுக்கும்போது, இந்திய அரசின் அதிகாரத்துக்கும், சட்டங்களுக்கும் தமிழகம் கட்டுப்பட வேண்டுமெனக் கூறும் உரிமையோ அருகதையோ இந்திய அரசுக்கும், உச்ச நீதிமன்றத்துக்கும் கிடையாது. தன்னுரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனத்தின் உரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தும் அடிப்படை உரிமை. தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுப்பதன் மூலம், இந்திய அரசின் ஒருமைப்பாட்டு மாய்மாலத்துக்கும் பாரதமாதா பஜனைக்கும் நாம் முடிவு கட்டவேண்டும்.

“முறித்துக்கொண்டால் தண்ணீர் வந்துவிடுமா?“ என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்பார்கள். வருமா, வராதா என்பது எதிர்காலத்தில்தான் தெரியும். அதே நேரத்தில், வராது என்பதைத்தான் சேர்ந்திருந்த காலம் உணர்த்தியிருக்கிறது. படிப்படியாக காவிரி உரிமையை இழந்திருக்கிறோம் என்பதுதான் ஐம்பதாண்டு வரலாறு காட்டும் உண்மை. 1924 இல் 575.68 டி.எம்.சி, 1984 வரை சராசரி 361, 1991 இடைக்காலத் தீர்ப்பில் 205, 2007 தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பில் 192, 2018 உச்ச நீதிமன்ற இறுதித் தீர்ப்பில் 177.25 டி.எம்.சி. இது தான் தமிழகத்துக்கு தேசிய ஒருமைப்பாடு அளித்திருக்கும் பரிசு.

எல்லா ஆறுகளுக்கும் மேலாண்மை வாரியம்! தமிழகம் மட்டும் தீண்டாச்சேரி!

கடைசியாக 177.25 டி.எம்.சி. தண்ணீரையாவது உத்திரவாதப் படுத்துவதற்கு மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் என்று தமிழகம் கோருகிறது. இதனை மறுத்து கர்நாடக அரசின் தலைமைச் செயலர் மத்திய நீர்வளத்துறைக்கு கடிதம் எழுதுகிறார்:

“உச்ச நீதிமன்றம் திட்டம் வகுக்குமாறுதான் கூறியிருக்கிறது, மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கச் சொல்லவில்லை. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு காவிரி தீர்ப்பாயம் கூறியதும்கூட பரிந்துரைதான், அது உத்தரவல்ல. காவிரி முடிவு அமலாக்க குழு வேண்டுமானால் அமைக்கலாம், அது பேரிடர் காலத்தில் நீர் பகிர்வை நிர்ணயிக்கலாம். ஆண்டுக்கு 177.25 டி.எம்.சி என்பதற்கு மேல், கர்நாடகம் தனது எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரை எப்படி கையாள்கிறது என்பது குறித்துக் கேட்கும் உரிமை தமிழகத்துக்கு இல்லை. மேலாண்மை வாரியம் என்பதே கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது” என்று கூறுகிறது கர்நாடக அரசின் அந்தக் கடிதம். கர்நாடக அரசின் கடிதத்தில் கண்டுள்ள கருத்தை சென்ற ஆண்டே உச்ச நீதிமன்றத்தில் சொல்லி விட்டது மோடி அரசு. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு உத்தரவிடுவதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றார் மத்திய அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் முகுல் ரோத்கி.

மேலாண்மை வாரியத்தை கர்நாடக அரசு எதிர்ப்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. பொதுவான அமைப்பு அணை நீரை மேலாண்மை செய்தால் காவிரி கர்நாடகத்துக்கு சொந்தமான ஆறாக இல்லாமல் நான்கு மாநிலங்களுக்கும் சொந்தமானது என்று ஆகிவிடும். பற்றாக்குறை என்ற பொய்யும் அம்பலமாகிவிடும் என்பதே கர்நாடக அரசின் எதிர்ப்புக்குக் காரணம். மைய அரசும் உச்ச நீதிமன்றமும் நடுநிலை பிறழ்வதற்கு என்ன காரணம்? ஏன் தமிழகத்துக்கு மட்டும் தனி நீதி?

கிருஷ்ணா, கோதாவரி, துங்கபத்ரா, மகாநதி, நர்மதை, யமுனை, ரவி, பியாஸ் முதலான பல ஆறுகள் ஒரு பொதுவான அமைப்பால் மேலாண்மை செய்யப்படும்போது, அந்த நீதி காவிரிக்கு மட்டும் ஏன் பொருந்த மறுக்கிறது?

பற்றாக்குறையோ, உபரியோ அவற்றை உரிய விகிதத்தில் பகிர்ந்து கொள்வது என்பதுதான் சர்வதேச நியதி. மகாராட்டிரத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீரை மகாராட்டிரம், கர்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களும் எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது கிருஷ்ணா தீர்ப்பாயம். மராட்டியத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீருக்காக வாதாடும் கர்நாடகம், காவிரியின் உபரி நீரைப் பற்றிப் பேசும் உரிமை தமிழகத்துக்கு கிடையாது என்கிறது. உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் கள்ள மவுனம் சாதிக்கின்றன.

சிந்து, ஜீலம், சீனாப் ஆறுகள் உற்பத்தியாகும் இடம் இந்தியாவில் இருப்பதால், இந்தியாவின் எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரைப் பற்றி பாகிஸ்தான் பேச முடியாது என்று இந்தியா கூற முடியாது. பாகிஸ்தானுக்கு இழைக்க முடியாத அநீதியை, தமிழகத்துக்கு இழைக்கிறது இந்திய அரசு.

ஆற்றைப் பிரிப்பது பிரிவினையில்லையாம்! நாட்டைப் பிரிப்பதுதான் பிரிவினையாம்!

ஆற்றைப் பிரிப்பதென்பது பருவக் காற்றைப் பிரிப்பதாகும், மழையைப் பிரிப்பதாகும். நிலத்தைத்தான் எல்லையிட்டுப் பிரிக்க முடியுமேயன்றி காற்றையோ, மழையையோ அவ்வாறு பிரிப்பது இயற்கை நியதிக்கே எதிரானது.

ஒருவேளை, கர்நாடகம் இந்தியாவிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடாகப் போக விரும்பினால் அதனை கன்னட இனத்தின் தன்னுரிமை என்று அங்கீகரிக்கலாம். ஆனால் காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, மகதாயி ஆறுகளைத் தன் விருப்பம் போல அணை கட்டித் தடுக்கும் உரிமையோ, “எங்கள் ஊரில் பெய்த மழைநீர் எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்று சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமையோ கர்நாடகத்துக்குக் கிடையாது. ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் எந்தவொரு நாட்டுக்கும் அத்தகைய உரிமையை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிக்கவில்லை.

ஒரு தனிநாட்டின் அரசு இழைக்க முடியாத அநீதியை டில்லியின் துணையுடன் கர்நாடகம் இழைக்கிறது. தமிழகம் தன்னுரிமை கோருவதற்கு முன்னரே, பிரிவினையை இந்தியா அமல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது.

கர்நாடகம் பற்றாக்குறை மாநிலம் என்பது பொய்!

காவிரி நீர்ப்பிரச்சனை என்பது தண்ணீர் பற்றாக்குறை தோற்றுவித்த குழாயடிச் சண்டையல்ல. கர்நாடகம் நீர்வளம் குறைந்த மாநிலமும் அல்ல. தனது அநீதியான தீர்ப்பை நியாயப்படுத்தம் பொருட்டும், தமிழகத்தின் தண்ணீர் பங்கைக் குறைக்கும் பொருட்டும், நீர்வளம் கொழிக்கும் அந்த மாநிலத்தை தண்ணீருக்குத் தவிக்கும் மாநிலம் போல சித்தரிக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி உள்ளிட்ட பல ஆறுகளிலிருந்து கர்நாடகத்துக்கு கிடைக்கின்ற சராசரி நீரின் அளவு மட்டும் ஆண்டுக்கு 1690 டி.எம்.சி. கர்நாடகத்தில் துங்க பத்திரை ஆற்றில் கட்டப்பட்டுள்ள ஹொஸ்பேடே நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 132 டி.எம்.சி. கிருஷ்ணாவின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள அலமாட்டி நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 120 டி.எம்.சி. இவை இரண்டு எடுத்துக் காட்டுகள் மட்டுமே. இன்னும் காவிரியில் கபினி, ஹேரங்கி, கிருஷ்ணராஜசாகர் உள்ளிட்ட பல அணைக்கட்உகள். தமிழகத்திலோ ஆகப்பெரிய நீர்த்தேக்கமான மேட்டூரின் கொள்ளளவே 93 டி.எம்.சி தான். அடுத்த பெரிய நீர்த்தேக்கமான பவானிசாகரின் கொள்ளளவு 33 டி.எம்.சி. மற்றவையெல்லாம் சிறிய அணைகள். நிலத்துக்கு மேல் இருக்கும் இந்த உண்மைகளையெல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு, தமிழகத்தின் நிலத்துக்கு அடியில் பெரும் நீர்வளம் இருப்பதாக கண்டுபிடித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கீழ்ப்பகுதி உரிமையை மேல் பகுதி தடுத்தால், அதன் பெயர் அணைக்கட்டு அல்ல, திருட்டு!

தென்மேற்குப் பருவக்காற்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையால் தடுக்கப்படுவதால்தான் கேரளத்திலும் கர்நாடகத்திலும் மழை அபரிமிதமாகப் பொழிகிறது. மலையின் கிழக்குப்புறம் இருக்கும் தமிழகம் மழை மறைவுப்பகுதியாகிவிட்ட போதிலும், சமவெளியான தமிழகத்தை நோக்கி அந்த மழைநீர் ஆறுகளாக ஓடிவருகிறது. மேற்கு நோக்கி ஓடும் கர்நாடகத்தின் ஆறுகள் சுமார் 2000 டிஎம்சி தண்ணீரை அரபிக்கடலுக்கு கொண்டு சேர்க்கின்றன. கிழக்கு நோக்கி ஓடி வரும் ஆறுகளான காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி போன்றவைதான் தமிழகத்திலும் ஆந்திரத்திலும்சமவெளிப்பகுதியின் விவசாயத்துக்கு ஆதாரமாகின்றன.

தண்ணீர் மலையிலிருந்து சமவெளிக்கு இறங்குவது இயற்கை விதி. அதனை இறங்க விடாமல் தலைப்பகுதியிலேயே ஆற்றைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது கர்நாடக அரசு. இது தமிழகத்துக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல, இயற்கைக்கும் பல்லுயிர்ச்சூழலுக்கும் எதிரான வன்கொடுமை.

ஆற்றின் தலைப்பகுதிகளைக் காட்டிலும் கீழேயுள்ள சமவெளிப் பகுதிகளில் விவசாயம் செழிப்பதென்பது உலகெங்கும் காணப்படும் நியதி. ஆற்றின் கரையோரம் உள்ள நாடுகள் வேளாண்மையில் முன்னேறியிருப்பதும், பின்தங்கிய நாடுகள் புதிதாக வேளாண்மையைத் தொடங்கும்போது தண்ணீர்ப் பங்கீட்டில் முரண்பாடு தோன்றுவதும் இயல்பே.

ஆற்றின் கீழ்ப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கான பயன்பாட்டு உரிமையை (Lower riparian right) அணைகள் கட்டுவதன் மூலம் மேல் பகுதியில் உள்ளவர்கள் பறித்து விட முடியும் என்ற காரணத்தினால்தான், எல்லா நதிநீர் ஒப்பந்தங்களிலும் தலைப்பகுதியில் உள்ளவர்கள் மீது கூடுதல் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. இதுதான் சர்வதேச நியதி. சிந்து நதி ஒப்பந்தத்தில் பாகிஸ்தானைக் காட்டிலும் இந்தியா மீதான கட்டுப்பாடுகள்தான் அதிகம். 1924 ஒப்பந்தத்தில் மைசூர் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் அத்தகையவையே. இது தமிழகத்துக்கு சேரவேண்டிய நீரை, மேல் பகுதியில் இருக்கும் கர்நாடகம் திருடிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடு.

“நியாயமான பகிர்வு” என்ற நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் மறைந்திருக்கும் அநியாயம்!

ஆற்றின் மேல் பகுதியில் உள்ள நாடுகள், கீழே உள்ள நாடுகளுக்குரிய தண்ணீரை அபகரிக்க நினைக்கும்போது, அவர்கள் ஹெல்சிங்கி விதிகள் வலியுறுத்தும் Lower riparian right என்பதைப் புறந்தள்ளி, நியாயமான பகிர்வு (equitable sharing) என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்துகிறார்கள். “நியாயமான” என்ற சொல்லை வலியவனும் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவனும் தனது நலனுக்கு ஏற்ப வளைத்து விளக்கம் சொல்லிக்கொள்ள இயலும் என்பதே இதற்குக் காரணம்.

ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் பின்தங்கிய நாடுகள் காலப்போக்கில் வளர்ச்சியடைந்து, அவர்களின் தண்ணீர்த் தேவை அதிகரிக்கும் சூழல் ஏற்படும்போது என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்கும் தீர்வு காணப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப்பகுதியில் இருப்பவர்களின் நலனுக்கு பாரிய பாதிப்பு ஏற்படாத வண்ணம் ஒரு சமரசத் தீர்வை எட்டுவது என்பதே அந்தத் தீர்வு. இத்தகையதொரு தீர்வினை எட்டும்பொருட்டுத்தான் குறிப்பிடத்தக்க தீங்கு விளைவிக்காத (causing no significant harm) நீர்ப்பகிர்வு முறை என்ற கோட்பாடு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஹெல்சிங்கி விதிகளைப் பின்பற்றவில்லையெனினும், மேற்கண்ட கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கும் பட்சத்தில், டெல்டாவில் குறுவைப்பட்ட சாகுபடியை உத்திரவாதம் செய்யும் விதத்திலும், சம்பாவுக்கு அதிகத் தீங்கு ஏற்படாத வண்ணமும் நீர்ப்பகிர்வு இருந்திருக்கும். மாறாக, கர்நாடகத்துக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு வழங்கும் நோக்கத்துக்காகத்தான் equitable sharing என்ற கோட்பாட்டை உச்சநீதிமன்றம் பயன்படுத்தியிருக்கிறது.

தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, குடிநீர்த்தேவையைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்று கூறி தமிழகத்தின் ஒதுக்கீட்டில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைத்திருக்கும் உச்ச நீதிமன்றம், ஒப்பந்த விதிகளை மீறி, காவிரியின் குறுக்கே கர்நாடகம் அடுக்கடுக்காக அணைகள் கட்டிக்கொண்டதையும், ஒப்பந்தத்துக்கு விரோதமாக பாசனப்பரப்பை பன்மடங்கு விரிவு படுத்திக்கொண்டதையும், அதன் விளைவாக டெல்டாவின் பாசனப்பரப்பு சுருங்கி வருவதையும், தண்ணீரின்றி நடக்கும் விவசாயிகள் தற்கொலையையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை.

பாகிஸ்தானுக்கு சலாம்! தமிழக அரசு குலாம்!

பருவ மழையும், அதன் காரணமாகப் பெருக்கெடுத்து வரும் ஆற்று நீரும்தான் வேளாண்மையின் விதைப்புப் பருவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன. எனவேதான், ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் உள்ள நாடுகள் தண்ணீரைத் தடுத்து வைத்துக் கொண்டு, பருவம் தவறித் தன் விருப்பம்போலத் திறந்து விடுவதை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிப்பதில்லை. ஜீலம் நதியின் துணை நதியான கிஷன்கங்காவில் நீர்மின்நிலையம் அமைக்கிறது இந்தியா. அந்த நீர்மின் நிலையம் ஆற்றின் இயல்பான நீரோட்டத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும் என்று ஆட்சேபிக்கிறது பாகிஸ்தான் அரசு. நடுவர் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாமென்று பாகிஸ்தானிடம் சமரசம் பேசுகிறது மோடி அரசு.

ஆனால் காவிரித் தீர்ப்பு வந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை இப்படி ஒரு பதில் கூட மோடியிடமிருந்து தமிழகத்துக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ராஜஸ்தானின் பாலைவனம் சோலைவனமாகிறது! தஞ்சை பாலைவனமாக்கப்படுகிறது!

பாகிஸ்தான் இருக்கட்டும். ராஜஸ்தானுக்கு வருவோம். ராஜஸ்தானும் அரியானாவும் ரவி, பியாஸ், சட்லெஜ் படுகையைச் சேர்ந்த மாநிலங்கள் அல்ல. ஆனால் இந்திரா காந்தி கால்வாய் என்றழைக்கப்படும் ராஜஸ்தான் கால்வாய் வழியே வழியே 8.6 மில்லியன் ஏக்கர் அடி (MAF) தண்ணீரும், பக்ரா கால்வாய் வழியே 1.5 MAF தண்ணீரும் கங்கைக் கால்வாய் வழியே 1.1 MAF தண்ணீரும் ராஜஸ்தானுக்குப் பாய்கின்றன. இவையன்றி யமுனையும் ராஜஸ்தனில் பாய்கிறது.

அரியானா யமுனைப் படுகையில் இருக்கும் மாநிலம். அரியானாவுக்கு 5.6 MAF தண்ணீர் யமுனையிலிருந்து கிடைக்கிறது. கூடுதலாக சட்லெஜ் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள பக்ரா அணையிலிருந்து, அந்த ஆற்றின் படுகையிலேயே இல்லாத அரியானாவுக்கு 4.33 MAF தண்ணீர் போகிறது. இவையன்றி கக்கர் ஆற்றிலிருந்து 1.1 MAF தண்ணீர் கிடைக்கிறது. இதற்கும் மேல் சட்லெஜ் – யமுனை இணைப்புக் கால்வாய் மூலம் ஆண்டுக்கு 1.88 MAF தண்ணீர் வேண்டும் என்று அரியானா கோருகிறது. பஞ்சாப் மறுத்து வருகிறது. ரவி – பியாஸ் நதிநீர் வழக்கு எனப்படும் இவ்வழக்கில் அரியானாவுக்கு ஆதரவாக உச்சநீதிமன்றம் இறுதித் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

மேற்கண்ட இந்த இரு மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 1954 இல் 3360 கி.மீ வலைப்பின்னலாக உருவாக்கப்பட்ட பக்ரா கால்வாய் மூலம் மட்டும் அரியானாவில் ஏறத்தாழ 35 லட்சம் ஏக்கர் பாசனத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. 1983 இல் உருவாக்கப்பட்ட இந்திரா காந்தி கால்வாய் மூலம் மட்டும் ராஜஸ்தானில் சுமார் 29 லட்சம் ஏக்கர் பாலை நிலம் சோலையாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கே தஞ்சை பாலைவனமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. டெல்டா மாவட்டப் பகுதிகள் முழுவதும் சுமார் 25,000 கி.மீ நீளத்துக்கு மேல் குறுக்கு நெடுக்காக வெட்டப்பட்டிருக்கும் கால்வாய்கள் இந்திய அரசால் உருவாக்ப்பட்டவை அல்ல. சோழர் காலம் தொடங்கி வெள்ளையர் ஆட்சிக்காலம் வரை நமது உழவர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை.

“தென்னிந்தியாவில் 10,000 முதல் 11,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நெல் பயிரிடப்பட்டிருக்கிறது. வேளாண் சமூகத்தின் தகவல் தொடர்புக்கான மொழியின் தொடக்கக் கூறுகள் அப்போதே உருவாகியிருக்க வேண்டும்” என்று திராவிட மொழிகளின் தொன்மையைப் பற்றிக் கூறுகிறார் பரோடாவில் உள்ள மொழியியல் ஆய்வுக்கழகத்தின் இயக்குநர் கணேஷ் என் தேவி.

இந்து – இந்தி தேசியத்தின் சமூக அடித்தளமாக விளங்கும் அரியானாவிலும் ராஜஸ்தானிலும் பாலைவனத்தை சோலைவனமாக மாற்ற முயற்சிக்கும் இந்திய அரசு, பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட தென்னிந்தியாவின் நெற்களஞ்சியத்துக்குத் தீ வைத்துக் கருக்கிப் பாலைவனமாக்குவதற்குக் காரணம் தமிழகத்துக்கு எதிராக டில்லி கொண்டிருக்கும் வன்மம் அன்றி வேறென்ன?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் !

ரவி, சட்லெஜ் படுகையிலேயே இல்லாத ராஜஸ்தானுக்கும் அரியானாவுக்கும் ஆதரவாகப் பரிந்து தீர்ப்பு வழங்கும் உச்ச நீதிமன்றம், காவிரியில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகாலப் பயன்பாட்டு உரிமை கொண்ட தமிழகத்தின் பங்கை வெட்டிச் சுருக்குகிறது. பற்றாக்குறை காலப் பகிர்வு குறித்து வேண்டுமென்றே மவுனம் சாதிக்கிறது.

“பக்ராவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்படாவிடில், இந்த உத்தரவினால் எந்தப்பயனும் இல்லை” என்று காவிரி தீர்ப்பாயம் வலியுறுத்திச் சொல்லியிருப்பதை இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டு, “ஒரு அமலாக்கத் திட்டம் உருவாக்குங்கள்” என்று பொதுவாகச் சொல்லி தீர்ப்பை அமலாக்காமல் இருப்பதற்கு திட்டம் வகுத்துக் கொடுக்கிறது.

காவிரி நீர் இல்லாமல் நிலத்தடி நீரை ஒட்ட உறிஞ்சி, அதன் விளைவாக கழிமுகப் பகுதியெங்கும் கடல்நீர் உள்ளே வந்து, குடிநீரே இல்லாமல் விவசாயிகள் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், தமிழகத்தில் நிலத்தடி நீர்வளம் அபரிமிதமாக இருப்பதால், தமிழகத்தின் பங்கில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைப்பதாக தீர்ப்பு வழங்குகிறது. காவிரி ஒன்றை மட்டுமே பெரிதும் நம்பியிருக்கும் மழை மறைவுப் பகுதியான தமிழகத்திடமிருந்து தண்ணீரைப் பிடுங்கி, மழை வளம் மிகுந்ததும், கிருஷ்ணா, துங்கபத்திரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி என எண்ணற்ற நதிகள் பாயும் மாநிலமுமான கர்நாடகத்துக்கு வழங்கலாமெனச் சொல்லும் நீதிமன்றத்திடம் என்ன வகையான நீதியை எதிர்பார்க்க முடியும்?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் ஒப்பிடத்தக்கவை. சட்டவிரோதமாக பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதை, தனது தீர்ப்பின் வாயிலாக சட்டபூர்வமாக்கியது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம். தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் இருக்கிறது. காவிரியில் 1924 முதல் ஐம்பதாண்டுகள் ஒப்பந்தம் இருந்தது. ஒப்பந்தம் முடியுமுன்னரே அதனை மீறி அணை கட்டத்தொடங்கியது கர்நாடக அரசு. கடந்த ஐம்பதாண்டுகள் கர்நாடக சட்டமீறலின் ஆண்டுகள். இதுகாறும் கர்நாடக அரசு மேற்கொண்ட சட்டமீறல்கள்தான் இனி சட்டம் என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிட்டதால், கர்நாடகம் இதையாவது இனி அமல்படுத்தித்தானே தீரவேண்டும் என்று சிலர் பாமரத்தனமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தீர்ப்பை அமல்படுத்தாமல் இருப்பதற்கான உரிமையை சேர்த்து வழங்கப்பட்டிருப்பதுதான் இந்த இறுதித் தீர்ப்பு என்பது இப்போதுதான் அவர்களுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இனப்பகையை விதைக்கும் பார்ப்பன தேசியம்! எலும்பைக் கவ்வியிருக்கும் கர்நாடகம்!

பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியில் ஏகாதிபத்தியத்தை விட மூத்தது பார்ப்பனியம். படிநிலை சாதியமைப்பின் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி பிளவையும் மோதலையும் உருவாக்கும் கலையை அது இனங்களுக்கு இடையேயும் பயன்படுத்துகிறது. சாதிப்பிளவில் ஆதாயம் பெறுகின்ற சாதிகளைப் போலவே, இனப்பகையிலும் சில இனங்கள் தற்காலிக ஆதாயம் பெறத்தான் செய்யும். காவிரிச் சிக்கலில் பார்ப்பன தேசியம் விட்டெறிந்த எலும்பைக் கர்நாடகம் கவ்வியிருக்கிறது.

பன்னாட்டு முதலாளிகளும் பனியாக்கள் மார்வாரிகளும் பெங்களூருவைப் பங்கு போட்டு விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, தமிழனை எதிரியாகக் காட்டி கன்னட இனவெறியை தூண்டப்படுகிறது. பாரதிய ஜனதாவைப் பொருத்தவரை, கர்நாடகத்தில் முஸ்லீமின் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருப்பவன் தமிழன்.

இனம், மொழி, மதம், சாதி அடிப்படையில் சக மனிதனுக்கு எதிரான வெறுப்பை விதைப்பதே பார்ப்பனியத்தின் இந்து தேசிய உணர்வு. நாம் சக இனத்தின் மீதான வெறுப்பிலிருந்து தமிழினத்தின் உரிமையைக் கோரவில்லை. பார்ப்பன தேசியத்தை வெறுக்கிறோம். அதன் மொழி, இன ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக சமத்துவத்தைக் கோருகிறோம்.

பார்ப்பன தேசியவாதிகளும் தமிழகத்தை வெறுக்கிறார்கள். சமஸ்கிருதத்தால் விழுங்க முடியாத மொழி தமிழ் என்பதால் ஏற்பட்ட வரலாற்றுப் பகையுணர்ச்சியில் தொடங்கி, “இந்தியனாய் இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாமல் இருக்கிறாயா?” என்று எரிச்சலடையும் வட இந்திய உளவியல் வரை இந்த வெறுப்பு பல தளங்களில் இயங்குகிறது. அதுதான் தென்னிந்திய மாநிலங்களிலேயே தமிழகத்தை தீண்டத்தகாததாகக் கருத வைக்கிறது. தீண்டாச்சேரிக்குள் பார்ப்பான் நுழைவதைத் தீய சகுனமாகக் கருதும் தலித் மக்களைப் போலவே, பாரதிய ஜனதாவின் நுழைவைத் தமிழகம் வெறுக்கிறது.

தமிழ் மக்களின் மனத்தை வெல்ல முடியாது என்பது பாரதிய ஜனதாவுக்கும் தெரியும். காங்கிரசுக்கும் தெரியும். அதனால்தான் இந்தக் கோட்டைக்குள் நுழைவதற்கு பல டிரோஜன் குதிரைகளை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள், இன்னமும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காஷ்மீரை தேசிய நீரோட்டத்தில் கொண்டு வருவதற்காக இந்திரா காந்தி செய்த முறைகேடுகளின் விளைவாகத்தான் அங்கே 90 களில தனிநாடு கோரிக்கை தீவிரம் பெற்றது. அங்கே இந்திரா செய்தவற்றைத்தான் இன்று தமிழகத்தில் பாரதிய ஜனதா முயற்சித்துப் பார்க்கிறது.

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் டில்லிக்கு எதிராகத் தமிழகம் குமுறிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகப் பிரதிநிதிகளை சந்திக்க மறுக்கிறார் மோடி. “பாரதிய ஜனதாவை வெற்றி பெற வையுங்கள். காவிரித் தண்ணீர் தமிழகத்துக்கு வரும்” என்கிறார் அக்கட்சியின் தேசிய செயலர் எச்.ராசா. இது வெறும் வாய்க்கொழுப்பு பேச்சல்ல. “வல்லுறவுக்கு ஒப்புக்கொள். வாழ்க்கை கொடுக்கிறேன்” என்பதுதான் தமிழ் மக்களுக்கு மோடி அளிக்கும் மன் கி பாத்.

இந்தியா என்பது ஒரு நாடே அல்ல என்றான் ஏகாதிபத்திய வெறியனான பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில். பாரதிய ஜனதாவுக்கோ அகண்ட பாரதம்தான் கனவு. ஆனால் கோல்வால்கரின் கனவை நனவாக்க அவர்கள் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சி, சர்ச்சிலின் கனவை நிச்சயம் நனவாக்கி விடும்.

மருதையன்.

புதிய ஜனநாயகம் – ஏப்ரல், 2018

முதற்பதிவு: வினவு

Advertisements

கோவை ஃபாரூக்: இரண்டு முனையிலும் முன்னேற்றமில்லை

farook-child-450

கடந்த 16/03/2017 அன்று இரவு திராவிடர் விடுதலைக் கழக செயற்பாட்டாளர் தோழர் ஃபாரூக் கொடூரமான முறையில் வெட்டிக் கொலை செய்யப்பட்டார். இரண்டு வாரங்களைக் கடந்த பின்னும் அதன் அதிர்வலைகள் அடங்கவில்லை. அந்த அளவுக்கு அந்தப் படுகொலையின் தாக்கம் இருக்கிறது. முதலில், ஒரு பெரியாரிய செயற்பாட்டாளரை இஸ்லாமிய மதவாதிகள் கொல்லத் துணிவார்களா? எனும் கேள்வி முதன்மையானது. அடுத்து, இந்தப் படுகொலையின் பிறகான எதிரொலிப்புகள் இஸ்லாமிய இயக்கங்களிடமிருந்தும், பெரியாரிய, இன்னும்பிற சமூக இயக்கங்களிலிருந்தும் மிக நிதனாமான, உணர்ச்சிவயப்படாத அணுகுமுறை. இந்தக் கோர நிகழ்வின் மெய்யான காரணம் இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. என்றாலும், சிலர் சரணடைந்திருக்கிறார்கள், சிலர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதன் வாயிலாக இஸ்லாமிய மதவெறி இதில் பெரும் பங்காற்றியுள்ளது என்பது வெளிப்படையாகிறது.

 

தமிழகத்தில் செயல்படும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் இந்த மதவெறியை எவ்வாறு உள்வாங்கியிருக்கின்றன அல்லது எவ்வாறு அறிந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றால் அவைகளின் செயல்பாடுகள் அவ்வாறு இல்லை என்பதை நிரூபிக்கின்றன. இஸ்லாம் ஒரு அமைதி மார்க்கம், இஸ்லாத்தை அறியாதவர்களின் செயல் என்பதை பதிய வைப்பதிலேயே அவை உறைந்திருக்கின்றன. மட்டுமல்லாது, இந்த இரண்டு வாரங்களில் பெரியாரிய இயக்கங்களும் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் உருவாக்கியிருந்த இணக்கமான சூழலை குலைக்கும் விதமாக ஒரு இஸ்லாமிய அமைப்பு வீடியோவை வெளியிட்டிருக்கிறது. இது எந்த நோக்கத்தை உள்ளடக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நுணுகிப் பார்க்கும் தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது.

 

இஸ்லாமிய மதவெறி என்பது இல்லாத ஒன்றா? இஸ்லாத்தின் தொடக்க காலத்திலிருந்தே இந்த மதவெறி வெறியாட்டம் போட்டுக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறது. தன்னை எதிர்த்து விமர்சனம் செய்கிறார்கள் என்பதற்காக அபு அபக் எனும் முதியவரையும், அஸ்மா பின் மர்வான் எனும் பெண் கவிஞரையும் கொடூரமாக கொலை செய்வதற்கு ஏவியவர் தான் முகம்மது நபி. இஸ்லாமிய ஆட்சி இருக்கும் நாடுகளில் அரசு இது போன்ற படுகொலைகளை வெகு எளிதாக செய்து கொண்டிருக்கிறது. பக்கங்கள் கொள்ளாத அளவுக்கு அந்த அட்டவணை நீண்டு செல்லும். அரசுக்கு வெளியே தனிப்பட்டவர்கள், இயக்கங்கள் செய்யும் அச்சுறுத்தல்களும், முடக்கங்களும் துயரங்களும் கொலைகளும் கூட தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் ஆமினா வதூத், கனடாவின் இர்ஷாத் மஞ்சி, எகிப்தின் நவ்வல் சதாவி, லெபனானில் சாதிக் ஜலால் அல் அஸ்ம், மஹ்தி அமில், பாகிஸ்தானின் தாரிக் அலி, சோமாலியாவின் ஹிர்ஸ் அலி போன்றோர் இஸ்லாத்தின் மீதான விமர்சனங்களால் இயல்பான வாழ்க்கையை வாழ முடியாத அளவுக்கு நெருக்குதல்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவர்கள். தமிழகம் என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் குமரி மாவட்டம் தக்கலையில் கவிஞர் ஹெச்.ஜி.ரசூல், புதுக்கோட்டையில் அலாவுதீன், நெல்லையில் துராப்ஷா என தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அன்றைய முகம்மது நபி தொடங்கி இன்றைய கும்பல்கள் வரை அனைவரும் இஸ்லாத்தை அறியாதவர்கள் என்று மேம்போக்காக கடந்து சென்றால் இஸ்லாம் என்பதில் என்ன மிச்சமிருக்கும்? இஸ்லாத்தை அதன் தூ.. .. ..ய வடிவில் பரப்புகிறோம் என்று திரியும் இவர்களின் திரித்தல்கள் சமூகத்தில் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன என ஆய்ந்து பார்க்காதவர்கள் மெய்யில் அந்தக் குற்றங்களை தூண்டியவர்கள் என்பதில் ஐயமொன்றும் இல்லை.

 

அதேவேளை பார்ப்பன மதவெறிக்கு சற்றும் குறைந்ததில்லை இஸ்லாமிய மதவெறி என்று கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்த நினைக்கும் சமூக செயற்பாட்டாளர்களின் செயலும் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. தபோல்கர், கல்புர்க்கி போன்றவர்களின் கொலைக்குப் பின்னே இருக்கு பார்ப்பனிய மதவெறியையும், ஃபாரூக் கொலைக்குப் பின்னே இருக்கும் இஸ்லாமிய மதவெறியையும் ஒரே தட்டில் வைத்து எடை போட முடியுமா? இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இஸ்லாம் ஒரு ஒடுக்கப்படும் மதம். இஸ்லாமியப் பெயர் மட்டுமே போதும், அதை தாங்கியிருப்பவர் இயல்பான வாழ்கையை வாழ கூடுதல் சிரமப்பட வேண்டும் என்பது இங்கு யதார்த்தம். சிறுபான்மை இன மக்கள் ஒரு பதட்டத்துடனேயே எப்போதும் இருக்க வேண்டிய சமூகமாக இது இருக்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு பார்ப்பனிய மதம் பெரும்பான்மை மதம் எனும் அடிப்படையில் மட்டும் இங்கு தங்கியிருக்கவில்லை. அரசு இயந்திரத்தின் அடி முதல் நுனி வரை கைப்பற்றியிருக்கிறது, அதிகாரத்தில் இருக்கிறது. தங்களுக்கு எதிரானவர்களை நீக்க நினைக்கும் உளவியல் இரண்டு மதத்தினருக்கும் ஒன்றே போல் இருக்க முடியுமா? தங்களின் தங்குதடையற்ற அதிகாரத்துக்கு இடையூறு எனும் உளவியலுக்கும், தங்கள் இருப்பே கேள்விக்குறியான சூழலில் அதையும் கெடுக்கும் இடையூறு எனும் உளவியலுக்கும் வேறுபாடு இல்லை எனக் கருதுவோரை எவ்வாறு வகைப்படுத்துவது?

 

இன்றைய சமூக சூழலில் கோவை ஃபாரூக் படுகொலை என்னமாதிரியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது? வட மாநிலங்களோடு ஒப்பிடுகையில் தமிழ்நாடு சமூகநீதி அடிப்படையில் பலமடங்கு உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறது. அதனால் தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் போன்ற சமூக விரோத அமைப்புகள் இங்கு தலைதூக்க முடியாமல் இருக்கிறது. மறுபுறத்தில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் உருவாக்கிய கள்ளக் குழந்தையான இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் வளைகுடா நாடுகளின் பொருளாதார உதவியாலும், அங்கு அதிக எண்ணிக்கையில் தமிழர்கள் வேலை பார்ப்பதாலும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் என்ற பெயரில் தமிழ்நாட்டில் வேர்பிடித்து வளர்ந்துள்ளன. இன்னொரு புறத்தில், இஸ்லாமியர்களை எதிரியாக நிலைநிருத்த பார்ப்பனியம் அனைத்து வேலைகளையும் அரசு எந்திரத்தின் உதவியுடன் செய்து வருகிறது. இதே கோவையில் சில மாதங்களுக்கு முன் சசிகுமார் எனும் பொறுக்கி கொலை செய்யப்பட்ட போது, அவனுடைய சடலத்தை 18 கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு ஊர்வலம் நடத்த அனுமதித்து, அவர்கள் வழியெங்கும் நிகழ்திய சூறையாடல்களையும், வக்கிரங்களையும் அனுமதித்து பாதுகாத்தது. ஆனால் ஃபாரூக்கின் உடலை விரைந்து அடக்கம் செய்ய தேவையானதைச் செய்தது. மட்டுமல்லாது பல இஸ்லாமிய குழுக்களை கருங்காலிகளாக உருவாக்கியும் வருகிறது. உவைசியின் அமைப்பு அம்மாதிரியான கருங்காலி அமைப்பு தானா எனும் ஐயம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் காலூன்ற வேண்டும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ், பி.ஜே.பி அமைப்புகள் பகீரத பிரயத்தனம் செய்து வருகின்றன என்பது பாசிச ஜெயா மறைவுக்குப் பின்னரான நிகழ்வுகள் அம்பலமாக்கி இருக்கின்றன. இந்த சூழலில் தான் புதிய தேவை ஒன்று சமூகத்தின் மீது அழுத்துகிறது. பார்ப்பனியம் வெகு மக்களை நெருக்கடிக்குள் தள்ளத் தள்ள தலித்துகளும், சிறுபான்மை மக்களும் ஒன்றிணைந்து வருகிறார்கள். உனா சலோ போராட்டம் அதற்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக் காட்டு. மெரினாவிலும் பேதங்கள் இற்று வீழ்ந்தன. தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் நீண்ட காலமாகவே இந்த இணக்கம் இங்கு உண்டு. புரட்சிகர, தலித்திய இயக்கங்கள் இஸ்லாமிய மக்களை தள்ளிவைத்து பார்த்ததே இல்லை. இது போன்ற சமூகச் சூழலில் நிகழ்ந்த ஃபாரூக்கின் படுகொலை யாருக்கு பலனை அளிக்கும் என்று பார்ப்பது முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

 

காவல்துறை இதுபோன்ற சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்குகளில் எப்படி செயல்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு அதன் வரலாறு சான்றாக இருக்கிறது. ஃபாரூக் கொலை வழக்கிலும் அந்த சாத்தியங்களை மறுப்பதற்கில்லை. இந்த வழக்கில் சரணடைந்தவர்கள் கூறிய காரணங்களை உற்று நோக்கினால் இது புலப்படும். முதலில் சரணடைந்தவர் ஃபாரூக்கை அழைத்த தொலைபேசி இலக்கம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் தொலைந்து போன என்னுடைய செல்லிடப் பேசியின் இலக்கம் என்று கூறி சரணடைந்தார். அதன் பிறகு இது குறித்த எந்த தகவலும் காவல்துறையின் பக்கமிருந்து வெளியிடப்படவில்லை. குறிப்பிட்ட இலக்கத்திலிருந்து தான் அழைப்பு சென்றிருக்கிறது என்று வெளியில் எப்படி தெரிந்தது? இரண்டாவது கட்டமாக சரணடைந்தவர்கள் காவல்துறை தங்களை துன்புறுத்துவதாகக் கூறி சரணடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த விபரங்களெல்லாம் பின்னர் ஊடகங்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டு விட்டன. தற்போது ஆறுபேரிடம் விசாரணை செய்து வருகிறோம் என்று தான் காவல்துறையிலிருந்து தகவல் வெளியிடப்படுகிறது. எனவே, காவல்துறை இந்த வழக்கில் இஸ்லாமியர்களை கைது செய்து விசாரித்து வருகிறது, ஃபாரூக்கின் தகப்பனார் உள்ளிட்ட உறவினர்கள் உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் கொடுக்கும் பேட்டிகள், இவைகளை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு முடிவெடுக்க விரும்புவோர்கள் சுவாதி கொலை வழக்கு என்ன விதத்தில் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளட்டும்.

 

தமிழ்நாட்டில் இளைஞர்கள் பரவலாக இஸ்லாமிய, தலித்திய இயக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு பொதுவெளியில் சமூக அரசியல் கண்ணோட்டத்தில் போராட்டங்களில், நிகழ்வுகளில் கைகோர்த்து வருகிறார்கள். ஃபாரூக்கின் படுகொலை நேரடியாக இதில் பாரதூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, இதில் உடனடியாக பலனை அனுபவிக்கும் இடத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் பி.ஜே.பி கும்பல் இருக்கிறது என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. இஸ்லாமிய உழைக்கும் மக்களானாலும், இந்து உழைக்கும் மக்களானாலும் மதவெறியின் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கிறார்கள். அன்றாட வழிபாட்டு நம்பிக்கைக்கு வெளியே மதம் என்பது பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஆனால், பார்ப்பனிய மதவெறியர்களும் இஸ்லாமிய மத வெறியர்களும் அவர்களை மதங்களுக்குள் இழுத்து விடுவதையே தங்களுக்கான வெற்றியாக எண்ணி செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஃபாரூக் இதை எதிர்த்துத்தான் செயல்பட்டார். ஃபாரூக்கின் அடையாளம் இது தான். ஃபாரூக் மதவெறியர்களால் கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டு விட்ட பின்பு அவரின் அடையாளம் என்ன என்பதை மதவெறியர்கள் தீர்மானிக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. அது தான் ஃபாரூக்குக்கு நாம் செலுத்தும் வீர வணக்கம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இது வேற தமிழ்நாடுடா!

neduvasal-small-boy

நெடுவயல் இன்னொரு மெரினாவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த 14 நாட்களுக்கும் மேலாக மக்கள் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்துக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவி பண்டாரங்களைத் தவிர வேறெவரும் அதை ஆதரிக்கவில்லை. அந்த பண்டாரங்கள் கூட நேரடியாக ஆதரிக்க முடியாமல் பசப்பலான சொற்களால் முட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் அறுவறுக்கத்தக்க காவித் திமிர் வெளிப்படவே செய்கிறது. மக்கள் விரும்பாவிட்டால் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை செயல்படுத்த மாட்டோம் என்கிறார்கள். அப்படியென்றால் நெடுவயலில் குவிந்திருக்கும் மக்களைக் குறித்து இந்த காவிக் கயவர்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து என்ன? ஆளுக்கொரு கருத்தை உமிழ்வது, முன்னுக்குப் பின் முரணாக உளருவது, அபத்தமான பொய்களை அவிழ்த்து விடுவது என மோடியின் கிழிந்து போன கோவணத்தை மறைக்க கடும் முயற்சி செய்து தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பன்னாட்டு அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த போது அதற்கு ஒப்ப விலையைக் குறைக்காமல் வரிகளை உயர்த்தி மக்களை கொள்ளையடித்தது மோடி அரசு. அதேநேரம் உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய்க்கும் இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணையைப் போலவே விலையை வைத்து மக்களை ஏய்த்தன தரகு நிறுவனங்கள். இந்த சட்டப்படியான கொள்ளையை பல்வேறு பொருட்களுக்கும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்தில் தான் மேக் இன் இந்தியா, ஸ்டாண்ட் அப் இந்தியா என பல்வேறு திட்டங்களை முழக்கினார் மோடி. இதன் ஒரு தீற்றாகத்தான் உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை அதிகரிப்பது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. இந்த முடிவின்படி, ஏற்கனவே கண்டறியப்பட்டு சிறிய அளவில் இருக்கிறது, ஆழம், அதிகம், தூரம் அதிகம் போன்ற காரணங்களால் கைவிடப்பட்ட எரிபொருள் வயல்களை தூசி தட்டி எடுத்து தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எல்லா சலுகைகளையும், விலக்குகளையும் வாரி வழங்கி களத்தில் இறக்கி விட்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை பயன்படுத்த நினைப்பது சரிதானே என்று டேஷ்பக்த கோயிந்துகள் கேட்கலாம். ஆனால் யார் பயன்படுத்துவது என்றொரு கேள்வி இருக்கிறதே. அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் இந்த வளங்களை தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளையிடுவதன் மூலம் அரசுக்கு கிடைக்கவிருப்பதாய் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் வருவாய் மொத்தம் 14 ஆயிரம் கோடி. நெடுவாசல், காரைக்கால் இரண்டு பகுதிகளுக்கும் சேர்த்து கிடைக்கவிருப்பது வெறும் 300 கோடி. கோயிந்துகளா, தமிழ்நாடு டாஸ்மாக்கில் மட்டும் ஒரு ஆண்டுக்கு கிடைக்கும் வருவாய் 35 ஆயிரம் கோடி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? இதில் இன்னொரு அயோக்கியத்தனமும் இருக்கிறது. அரசுக்கு இவ்வளவு லாபம் கிடைக்கும் அறிக்கை வெளியிடும் மோடி அரசு, இதன் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்பதைப் பற்றி மூச்சு கூட விட மறுக்கிறது. நீ கடலை கொண்டு வா, நான் உமி கொண்டு வருகிறேன், இரண்டு பேரும் ஊதி ஊதி திண்போம் என்று ஒரு சொலவடை சொல்லுவார்களே அது நினைவுக்கு வருகிறதா? தனியார் நிறுவனங்கள் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடித்து கொழுப்பதற்கு, அதன் மூலம் மக்களின் வாழ்வை அழிப்பதற்கு, விவசாய நிலங்களைப் பாலையாக்கி, நிலத்தடி நீரை பாழாக்கி அனைத்து மக்களையும் பிச்சையெடுக்க வைப்பதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? ஹைட்ரோ கார்பன் எடுப்பதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ள 22 நிறுவனங்களில் 4 மட்டுமே பொதுத்துறை நிறுவனங்கள். மீதமுள்ள 18ம் தனியார் நிறுவங்கள். இந்தப் 18 நிறுவனங்களில் 15 நிறுவங்கள் எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத கத்துக் குட்டி நிறுவனங்கள். இந்த நிறுவனங்கள் தான் கத்துக்குட்டி, வழங்கப்படுள்ள சலுகைகளோ மொத்தமாக கட்டி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா?

தனியார் நிறுவனங்கள் தங்கள் விருப்பம் போல் விலையை தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்தத் துறையில் முன் அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்ற தேவையில்லை.

கூடுதல் வரிகள் நீக்கம், ராயல்டி தொகை குறைப்பு.

ஹைட்ரோ கார்பன் துரப்பண பணிக்காக வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் இயந்திரங்களுக்கு சுங்கவரி நீக்கம்.

அரசு நிறுவனத்திடமிருந்து தேவைப்படும் எந்திரங்களை கட்டணமின்றி பெற்று தேவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

துரப்பணம் செய்யும் போது தனியார் நிறுவனங்களின் செலவு அதிகமானால் அந்த செலவை அரசிடம் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். அதற்கு ஈடாக உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களில் பங்கு என்று நடைமுறையில் இருக்கும் விதியை மாற்றி, தனியார் நிறுவனம் தீர்மானிக்கும் வருவாயின் ஒரு பங்கை பெற்றுக் கொள்வது என்று மாற்றம்.

என்பன போன்ற பல சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு தான் பாஜக வின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான சித்தேஸ்வரராவ் என்பவருக்கு சொந்தமான ஜெம் லேபரட்ரீஸ் என்னும், எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத நிறுவனம் தான் நெடுவயலில் களம் இறங்கியிருக்கிறது.

இது மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டம் இல்லை. அந்த அளவுக்கு ஆழமாக தோண்ட வேண்டாம் மேலோட்டமாக கைகளால் தோண்டினால் போதும் என்று கொடூர இசை சவுண்ட்ராஜன் பாட்டு படித்திருக்கிறார். மீத்தேன் என்பது தனிப்பெயர் என்றால் ஹைட்ரோ கார்பன் பொதுப் பெயர். கச்சா எண்ணெய், ஷெல்கேஸ், மீத்தேன், ஈத்தேன், புரோப்பேன், பியூபேன், பெண்டேன் எக்சேன், எப்டேன், ஆக்டேன், நோனேன், டெக்கேன் என அனைத்து நச்சுகளுக்கும் பொதுப் பெயர் தான் ஹைட்ரோ கார்பன் என்பது. அதாவது ஹைட்ரஜனுடன் எத்தனை கார்பன் அணுக்கள் சேர்கின்றன என்பதைப் பொருத்து அதற்கு பெயர் மாறுபடும் அவ்வளவு தான்.

ஊரில் இருப்பவர்களை எல்லாம் நீ விஞ்ஞானியா? என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாஜகவின் வேதியியல் விஞ்ஞானிகள் புலம்பிக் கொண்டிருப்பது போல இது வளங்களை பயன்படுத்துவதல்ல. மக்களை துடிக்கத் துடிக்க கருவறுப்பது. பசுமைப் புரட்சி தொடங்கி இன்று வரை விவசாயத்தை வன்புணர்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது இந்திய அரசு. மூன்று லட்சத்துக்கும் அதிகமான விவசாயிகள் மானம் தாளாமல் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். கொலைக் கருவிகளைக் கையிலேந்திய கழுதைப் புலிகள் கூட்டம் கண்ணில் படும் விலங்குகளையெல்லாம் கொன்று குதறுவதைப் போல இந்தியப் பரப்பின் அனைத்து வளங்களையும் கபளீகரம் செய்து வருகிறது பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகள் கூட்டம். வனங்களை அழித்து, காற்றை மாசுபடுத்தி, நீர்நிலைகளை சாக்கடையாக்கி அழித்த அந்தக் கூட்டம் நிலத்தின் ஆழத்தில் உறங்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எனும் அலாவுதீன் பூதத்தை அதன் எஜமானனாகிய மக்களின் அனுமதியின்றி துளை போட்டு தட்டி எழுப்பப் பார்க்கிறது. மட்டுமல்லாது, அதை மக்களைக் கொல்ல ஏவி விடவும் போகிறது. இதைப் புரிந்ததால் தான் மக்கள் போராடுகிறார்கள். தங்கள் எஜமானர்களான தரகு, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கொள்ளை லாபம் குறைந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக காவி வானரங்கள் கலங்குகின்றன.

எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

விவசாயிகளுக்கு கடனுதவி, காப்பீடு என்ற பெயரில் தனியாரின் உர, பூச்சிக் கொல்லி, விதை நிறுவனங்களுக்கு கொட்டிக் கொடுப்பது,

தொழிலாளர் நலச் சட்ட சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் கூலி அடிமைகளான தொழிலாளிகளை முதலாளிகளிடம் நேரடி அடிமைகளாக பூட்டி விடுவது,

கருப்புப்பணம், கள்ளப்பணம் ஒழிப்பு என்ற பெயரில் அனைத்து தரப்பு மக்களையும், குறிப்பாக சிறு குறு தொழில் முனைவோரை, தொழிலாளிகளை அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை பறித்து, நிதி நிறுவன முதலாளிகளின் லாபத்திற்காக பிச்சைக்காரர்களைப் போல அலைய விட்டிருப்பது,

இருக்கும் உரிமைகளை கேட்டுப் போராடினால் இராணுவம், போலீசைக் கொண்டு எந்தவித ஒழிவுமறைவும் இல்லாமல் மிருகத்தனமாக அடித்து நொறுக்கி ஒடுக்குவது,

கலாச்சாரம், பண்பாட்டு ஒருமை என்ற பெயரில், ஒற்றுமையாக வாழும் அனைத்து மக்களையும் காவி பயங்கரவாதிகளைக் கொண்டு வெறிபிடித்து பேச வைப்பது, கொடூரக் கொலைகளைச் செய்வது ஆகியவற்றின் மூலம் பிளவுபடுத்தி இரத்தம் குடிப்பது .. .. ..

என்று எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

இதோ, நெடுவாசல் போராட்டத்திலும் காவல்துறை குவிக்கப்பட்டு வருகிறது, போராட்டத்தில் நக்சலைட்டுகள், பயங்கரவாதிகள் ஊடுருவல் என்று பாசிச பண்டாரங்கள் கத்தத் தொடங்கி விட்டன. முதல்வர் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் பொம்மையோ ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை அனுமதிக்க மாட்டோம். எனவே, போராட்டத்தை கை விடுங்கள் என்று எந்த உறுதிமொழியும் இல்லாமல் வாய்மொழியாக ஒப்பித்திருக்கிறார்.  மெரினா போராட்டத்தின் கடைசி கட்டத்தில் தென்பட்ட அத்தனை அறிகுறிகளும் தொன்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. எதிர்மறை படிப்பினையாக இன்னொரு மெரினா கடைசி நாளாக நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது. அதேநேரம் ஆண்டுக்கணக்காக தொடரும் கூடங்குளம் போராட்டத்தைப் போலவும் நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது.

தமிழகத்தின் அனைத்து அசைவுகளும் நெடுவாசலை நோக்கி உறையட்டும். இது வேற தமிழ்நாடு என்று காட்டுவோம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

நெடுவாசலை நீதிமன்றத்தில் தீர்க்க முடியாது

neduvasal

ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்துக்குத் தடை விதிக்கக் கோரி உயர் நீதிமன்றத்தில் விரைவில் பொதுநல வழக்கு தொடரவிருப்பதாக, “என் தேசம் என் உரிமை” என்ற கட்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர் எபினேசர் என்பவர் கூறியிருப்பதாக இன்றைய தமிழ் தி இந்து நாளேட்டில் செய்தி வெளிவந்திருக்கிறது.  வழக்கு தொடுப்பதன் விபரீத விளைவு தெரிந்துதான் இந்த இளைஞர்கள் செய்கிறார்களா தெரியவில்லை. வழக்கு தொடுப்பது என்பது நெடுவாசல் மக்களின் போராட்டத்தை தோற்கடிப்பதற்கு மட்டுமே பயன்படும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயம் வேண்டாம்.

கூடங்குளம் அணு உலை விவகாரத்தில் உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு நமக்கு ஒரு பாடம். அணு உலை நிறுவுவது என்பது அரசின் கொள்கை முடிவு. எத்தனை அறிவியல் ஆதாரங்களை அடுக்கினாலும் அதனை நீதிமன்றம் தடுத்திருக்காது. இருப்பினும், ஒரு அணு உலை நிறுவும்போது பின்பற்றப்பட வேண்டிய முறைகள் எதையும் கூடங்குளத்தில் அரசு பின்பற்றவில்லை என்பதால், அவற்றையெல்லாம் எடுத்துக் காட்டி, இவற்றின் காரணமாக மக்களின் உயிருக்கும் உடைமைக்கும் ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளை சொன்னால், உச்ச நீதிமன்றம் தடை விதிக்கக் கூடும் என்று நம்பி உச்ச  நீதிமன்றத்தில் மனுச்செய்யப்பட்டது.

உச்ச நீதிமன்றமும் அரசாங்கத்தை கடுமையாக கண்டிப்பதைப் போல பாசாங்கு செய்தது. இதைப் பார்த்து நீதி கிடைத்துவிடும் என்று மக்கள் பலர் நம்பினார்கள். முடிவில் அணு உலைக்கு தடை விதிக்க முடியாது என்று கூறி மக்களின் முதுகில் குத்தியது உச்ச நீதிமன்றம்.

கெயில் வழக்கில் நீதி கேட்டு உச்ச நீதி மன்றத்துக்கு சென்ற விவசாயிகளுக்கும் இதே கதி தான் நேர்ந்தது.

கூடங்குளம், கெயில் அல்லது மீதேன் போன்ற திட்டங்கள் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழிக்கும் என்று தெரிந்துதான் மத்திய மாநில அரசுகள் இவற்றைக் கொண்டு வருகின்றன. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கொள்ளைதான் மத்திய மாநில அரசுகளின் கொள்கையாக இருக்கிறது. இதைத்தான் முன்னேற்றம் என்று எல்லா கட்சிகளும் பேசுகின்றன. மக்களின் விருப்பத்துக்கு விரோதமாக நிலத்தைக் கைப்பற்ற அரசுக்கு அதிகாரம் தரும் வகையில்தான் சட்டங்கள் உள்ளன.

நீதிமன்றம் என்பது ஏற்கெனவே என்ன சட்டம் உள்ளதோ அந்த சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் தீர்ப்பு வழங்கும். காட்சிப்படுத்த தடை விதிக்கப்பட்ட விலங்கு என்று மத்திய அரசின் சட்டம் சொன்னதன் அடிப்படையில்தான் ஜல்லிக்கட்டுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் தடை விதித்தது. அதனால்தான் சட்டத்தை மாற்று என்று நாம் போராடினோம்.

தற்போது அமலில் இருக்கும் சட்டங்களின் கீழ், ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தையோ, மீதேன் திட்டத்தையோ தடுக்க முடியாது. அரிச்சந்திரனே நீதிபதியாக இருந்தாலும், மேற்கூறிய சட்டங்களின் கீழ் நமக்கு நீதி கிடைக்காது. இந்த நாசகர திட்டத்துக்கு நீதிமன்றம் அனுமதி வழங்குவது தான் நடக்கும்.

“நிலத்தடி நீர் குறையக்கூடாது, கழிவு நீர் தேங்க கூடாது, சுற்றுச் சூழல் மாசுபடக்கூடாது” என்று ரொம்பவும் கண்டிப்பாக பேசுவது போல உதார் விட்டு, திட்டத்துக்கு அனுமதி வழங்கி உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும். அதற்குப் பிறகு பாஜக அல்லது அதிமுக அரசுகள் என்ன செய்யும்? நீதிமன்றமே சொல்லி விட்டது. நீதிமன்ற தீர்ப்புக்கு கட்டுப்படுகிறீர்களா அல்லது போலீசை அனுப்பவா என்று மக்களை மிரட்டும்.

எனவே, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் மனு போடுவது என்பது, கூரைக்கு கொள்ளி வைக்கும் வேலை. இதனை தெரிந்து செய்தாலும், தெரியாமல் செய்தாலும் விளைவு ஒன்றுதான்.

நெடுவாசல் மக்களே, போராட்டத்தை ஆதரிக்கும் தமிழக மக்களே, மாணவர்களே, எச்சரிக்கை!

சிலர் அறியாமையின்  காரணமாக நீதிமன்றம் போகலாம், சிலர் விளம்பரம் தேடுவதற்காக நீதிமன்றம் போகலாம், இந்த திட்டத்தை திணிக்கும் நோக்கத்துடன் பாஜக வினரே ஒரு ஆளை செட் அப் செய்தும் நீதிமன்றத்துக்குப் போகலாம். நீதிமன்றத்தில் வழக்கு போடுபவன் அசடா, அயோக்கியனா என்று நாம் கண்டு பிடிப்பது கடினம். அந்த ஆராய்ச்சி நமக்குத் தேவையில்லை. இப்போதுதான் ஜல்லிக்கட்டு கோரிக்கைக்காக தமிழகம் போராடி வெற்றி கண்டிருக்கிறது. நீதிமன்றத்தில் நீதி கிடைக்காமல்தான் மக்கள் மன்றத்தில் போராடி நாம் வெற்றி பெற்றோம். அவ்வாறிருக்கையில் யாரும் இப்படியொரு தவறான முடிவை எடுக்க கூடாது என்பதை வலியுறுத்துகிறோம். “என் தேசம் என் உரிமை” என்ற கட்சியினர் இந்த முடிவைக் கைவிடுவதாக உடனே அறிவிக்க வேண்டும்.

“எங்கள் நிலம், எங்கள் உரிமை!” “.யாரும் நீதிமன்றத்துக்குப் போகாதீர்கள்! மக்கள் மன்றத்தில் முடிவு செய்வோம்!” என்று போராடும் நெடுவாசல் வட்டார மக்கள் ஒரு அறிவிப்பு கொடுக்க வேண்டும். போராட்டத்தை காப்பாற்றுவதற்கும், நிலத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கும் இது அவசியம். அவசரம்.

(அவசியம் கருதி நண்பர்கள் இச்செய்தியினை சமூகவலைத்தளங்களில் பரவலாக பகிருமாறும், பரப்புமாறும் கோருகிறோம்)

முதற்பதிவு: வினவு

காவிரி: தண்ணீரையும் தாண்டி .. .. ..

karnatak-riot

1991க்கு பிறகு காவிரி நீரை முன்வைத்து தற்போது மீண்டும் கும்பல் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளது. 60 பேரூந்துகள் வரை எரிக்கப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. தமிழர்கள் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உடமைகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. இவைகளெல்லாம் காவிரி ஆற்று நீர் பாங்கீட்டு பிரச்சனையை முன்வைத்து நடக்கிறது என்பதைத் தவிர இவைகளுக்கும் காவிரி ஆற்று நீர் பங்கீட்டுக்கும் ஒரு தொடர்பும் இல்லை.

நீதி மன்றம் உத்தரவிட்டதைத் தொடர்ந்து, கனத்த இதயத்துடன் அனுப்பி வைக்கப்பட்ட காவிரி நீர் தமிழகத்தை நோக்கி துள்ளலுடன் வந்து சேர்ந்தது. தண்ணீர் கேட்டுப் புலம்பாதீர்கள் என்று ஒரு பைத்தியம் உளறியதைப் பொருட்படுத்தாமல் விவசாயிகளும் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்திருந்தார்கள். வீட்டுக் கதவைத் திறந்து விளையாடுவதற்காக தெருவுக்குச் செல்லும் ஒரு மழலையின் மகிழ்வுடன் நடந்திருக்க வேண்டிய இது, கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக கருவி வைத்து செய்யப்படும் பிரசவம் போல் இரு பக்கத்தையும் பதைக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

கன்னட ஊடகங்களைப் பொருத்தவரை இராமேஸ்வரத்தில் கன்னடர்கள் தாக்கப்பட்டதின் எதிர்வினை தான் கர்நாடகாவில் நடக்கும் வன்முறை என திரும்பத் திரும்ப கூறிக் கொண்டிருக்கின்றன. குஜராத்தில் நடத்தப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கு கோத்ரா ரயில் பெட்டி எரிப்பு தான் காரணம் என் கூறப்பட்டதைப் போல் ஆபத்தானதாகவும், அறுவறுக்கத் தக்கதாகவும் கன்னட ஊடகங்களின் இந்தப் பிரச்சாரம் அமைந்திருக்கிறது.

ஆர்.எஸ்.எஸ் ம் அதன் அரசியல் அமைப்பான பாஜக வும் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கு கலவரம் நடத்தி மக்களை, உடமைகளை அழிப்பதையே வழிமுறையாக கொண்டிருக்கிறது. இப்போதும் கன்னடத்தில் அது தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்ட அரசு எந்திரம், சிறிதும், பெரிதுமாக துணை போகும் ஓட்டுக் கட்சிகள். பின்னொட்டுகளாக பிராந்திய தேசிய வெறிக் கட்சிகள் ஆகியவைகளைக் கொண்டு திட்டமிட்டு, தன்னை மறைத்துக் கொண்டு, இரத்தத்தை நிலத்தில் பாயவிட்டு தன் அதிகாரத்தை அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது.

சரியான நேரத்தில் தலையிட்டு, பிரச்சனையைத் தீர்க்க வேண்டிய கடமையும், பொறுப்பும் கொண்ட பாசிச மோடி இதில் நான் தலையிட மாட்டேன் என்கிறார். பிரச்சனை ஏற்பட்டுவிடாமலும், உரிமையை விட்டுக் கொடுக்காமலும் நிலைமையைக் கையாள வேண்டிய இடத்திலிருக்கும் ஆணவ லேடி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கிறார். நிலமையை கட்டுக்குள் வைக்க வேண்டிய காங்கிரஸ் சித்தராமையா தனக்கு எதிராகப் போகிறது எனத் தெரிந்தும் ஒடுக்க மறுத்து மென்மையாக இருக்கிறார். இவை எல்லாவற்றிலும் ஊறிக் கிடப்பது கணக்குகள்.

மக்களிடமும் ஒரு கணக்கு இருக்கிறது. எல்லாரும் திருடர்கள் தாம் என தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள், இற்றுப் போன இந்த அரசு எனும் கட்டமைப்பு தான் காவிரிப் பிரச்சனை உட்பட அனைத்தையும் தீர்க்காமல் வைத்திருக்கிறது எனும் விடையை போடும் போது, ஏனைய கணக்குகள் துடைத்து அழிக்கப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

அதிமுக வெற்றி மக்கள் முடிவா?

பாராளுமன்ற முறை, ஜனநாயகம், ஓட்டுக் கட்சிகள் போன்ற விமர்சனங்களையும், யார் வென்றாலும் தோற்கப் போவது மக்கள் தான் போன்ற பொதுமைகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சொல்லுங்கள். கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால அதிமுகவின் ஆட்சியை மக்கள் அமைதியாக அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 திரு. மணி கேள்வி பதில் பகுதியில்

ele2016

நண்பர் மணி,

பாராளுமன்ற முறை மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், தோற்கப் போவது மக்கள் தாம் என்பதெல்லாம் நாங்கள் கூறுபவை என்பதைத் தாண்டி அவை சமூகத்தில் நிலவும் யதார்த்தம் என்பதே உண்மை.

அதிமுக வெற்றி என்பது மக்கள் அதன் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியின் அங்கீகரிப்பா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அதிமுகவின் கொடுங் கொட்டங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய புதிய எல்லைகளை தொட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் புதிய எல்லைகளைத் தொடும். இதனால் பல லட்சம் மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதை தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள் மீண்டும் எப்படி அதிமுகவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பது முக்கியமான கேள்வி.

முதலில், தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்விகளை மக்களின் எதிரொலிப்பாக பார்ப்பது தவறான கண்ணோட்டம். ஏனென்றால் மக்களின் எண்ணம் முடிவுகளாக வருவதில்லை. தேர்தலில் பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மை முறை இரண்டு கட்சிகள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில் மட்டும் தான் பொருத்தமாக இருக்கும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் என்றால் யார் அதிக ஆதரவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் வருமே அன்றி பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவு என்பதாக இருக்காது. இந்த தேர்தலில் வாக்களித்தவர்களில் 41 விழுக்காட்டை மட்டுமே அதிமுக பெற்றுள்ளது. 59 விழுக்காடு எதிரான மனோநிலை தான். இன்னும் வாக்களிக்காத 30 விழுக்காடு மக்களின் மனோநிலையையும் சேர்த்தால் இந்த வெற்றி அதிமுகவுக்கான மக்கள் ஆதரவல்ல என்பதே உண்மையாக இருக்க முடியும். அதிமுக மட்டுமல்ல, திமுக வென்றிருந்தாலும் இது தான் நிலை.

இரண்டாவது, இந்த தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகள். மூன்றாவது அணி என்பது தமிழக தேர்தலுக்கு புதியதல்ல என்றாலும், இந்த முறை தமிழக தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்ட அணிகள் திட்டமிட்ட ஒரு நோக்கத்தை முன்னோக்கியே அமைந்திருந்தன. கட்சிகள் பிரிந்து நிற்பது குறிப்பாக மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுக நலனுக்காகவே என்பது முன்பே  பலராலும் கூறப்பட்டது தான் என்றாலும் இப்போது அது வெட்ட வெளிச்சமாகி இருக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் அதிமுகவுக்கு எதிராக பொது ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஓட்டுகள் அதிமுகவுக்கு எதிராகவும், திமுகவுக்கு ஆதரவாகவும் சென்று விடக் கூடாது என்னும் தெளிவான திட்டமிடலுடன் முன்னகர்த்திச் செல்லப்பட்ட உத்திகள் தான் இந்த வெற்றிக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது, அரசிலிருந்து ஊடகங்கள் வரை அனைத்து துறைகளும் அதிமுக குறித்த எந்த தப்பெண்ணங்களும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முழு மூச்சாக இருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்களை எடுத்துக் கொண்டால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அப்பட்டமாக, அம்மணமாக அதிமுக ஆதரவு நிலையை மேற்கொண்டன. நீதித்துறை அப்பட்டமாக ஜெயாவுக்கு ஆதரவாக வாதாடியது. தேதல் கமிசன் அன்புநாதன், 570 கோடி விவகாரங்களில் நடந்து கொண்ட முறைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? மத்திய அரசும், அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் முழுமையாக அதிமுகவுக்கு உடன்பட்டிருந்தார்கள்.

நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இங்கே ஜனநாயகமாக காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்தல் முறைமைகளுக்கு, ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை எப்போதோ மாறிவிட்டது. மக்களோடு தொடர்பே இல்லாத ஒரு தேர்தல் முறை தான் இங்கே நிலை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்சியானாலும் சுவரொட்டி ஒட்டுவது, பரப்புரை செய்வது போன்றவற்றுக்கு தன் கட்சித் தொண்டனை பயன்படுத்தாமல் நிறுவனங்களின் மூலம் ஆளமர்த்தினார்களோ அப்போதே விலகத் தொடங்கிய மக்களுடனான தொடர்பு இன்று அதன் எல்லையில் மக்களுடன் தொடர்பே இல்லாத தேர்தல் முறையாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இதைத்தான் இந்த தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகிறதே தவிர நீங்கள் கூறுவது போன்ற எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கொள்ளயடிக்கணும் கொஞ்சம் செத்துப் போறீங்களா?

uzhal minsaram

தமிழ்நாடு மின்சார வாரியம் நட்டமடைந்த வரலாற்றை பேசும் ஆவணப் படம் இது. இது ஏற்கனவே பலராலும், குறிப்பாக மின்சாரத்துறையில் இருக்கும் திரு. காந்தி போன்றவர்களால் கட்டுரைகளாக எழுதப்பட்டு, பரவலாக கவனத்துக்கு உள்ளான விசயம் தான் என்றாலும் தற்போது ஆவணப்படமாக வெளிவந்திருப்பது வெகு மக்கள் கவனத்தை பெறும், பெற வேண்டும்.

மின்சாரம் என்பது மக்களுக்கு இன்றியமையாத ஒரு உற்பத்திப் பொருள் என்பதிலிருந்து மாறி அரசியல்வாதிகளும், அதிகார வர்க்கமும் கொள்ளையடிப்பதற்கான கருவி என எப்படி மாறிப்போனது என்பதை ‘ஊழல் மின்சாரம்’ எனும் இந்தக் காணொளியைக் காணும் எவரும் எளிதில் உணரலாம். அதேநேரம் இது மின்சாரத்துடன் முடிந்து போய்விடுவதில்லை. எதனோடும் இதை பொருத்திப் பார்க்கலாம். எல்லாத் துறைகளிலும் கல்வி, விவசாயம், வேலை வாய்ப்பு, உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் உட்பட அனைத்திலும் இது தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மக்களுக்கான திட்டங்கள் என அலங்கரிக்கப்பட்டு வரும் அனைத்து திட்டங்களும் இப்படி கொள்ளையடிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகளுக்காகவே கொண்டுவரப்படுகின்றன. அவ்வளவு ஏன்? ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தன் தொகுதி நிதியிலிருந்து ஒரு சாக்கடை அமைப்பதாக இருந்தால் கூட அதில் அவருக்கு கிடைக்கும் கமிசன் தொகை தான் அச் செயலைச் செய்வதற்கான தூண்டுகோலாக இருக்கிறது.

மணல் கொள்ளை விதிமுறைகளை மீறி நடப்பது ஏன்? தாது வளங்கள் வகைதொகையின்றி ஏற்றுமதி செய்யப்படுவது ஏன்? நீராதாரங்கள் மீது கவனமற்று அலட்சியம் காட்டப்படுவது ஏன்? விலைவாசி தடையின்றி உயர்வது ஏன்? இது போன்ற இன்னும் பலநூறு ஏன்? களுக்கு விடையாக இருப்பது ஒரே ஒரு பதில் தான்.  எல்லாவற்றையும் தனியார் கொள்ளையடிக்க திறந்து விடு, அதன் மூலம் கமிசனாக கிடைப்பதை சுருட்டிக் கொள்.

மக்கள்.. .. .. ஹ .. அவர்கள் செத்துத் தொலைந்தால் நமக்கென்ன?

இதற்கு லைசன்ஸ் வழங்கத்தான் நாம் வாக்களிக்கப் போகிறோமா?

ஊழல் மின்சாரம் 1

ஊழல் மின்சாரம் 2

நன்றி: தமிழ்நாடு மின்துறைப் பொறியாளர்கள் அமைப்பு.

%d bloggers like this: