இந்திய ஆக்கிரமிப்பின் கரங்கள்

ila

இலங்கைப் பிரச்சனை அல்லது தமீழீழப் பிரச்சனை அல்லது விடுதலைப் புலிகள் பிரச்சனை என்பதை அதற்காக போராடும் அமைப்புகளும், மக்களும் இலங்கையில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் தமிழகத்தில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பது முதன்மையான விசயம்.

இராஜீவ் காந்திக்கு முன் இராஜீவ் காந்திக்குப் பின் என்று பிரித்துப் பார்ப்பவர்கள் உண்டு. அவர்களைப் பொருத்தவரையில் இராஜீவ் கொலை நடந்திராவிட்டால் .. .. .. என்றொரு கற்பனாவாதமே அனைத்திற்குமான மையப் புள்ளி.

இலங்கையில் சீனா ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா இலங்கையில் இன்னும் தீவிரமாக பங்கெடுப்பதே சீனாவின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்கும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

விடுதலைப் புலிகளும் கூட தமிழீழம் அமைவது இந்திய உதவி இன்றி சாத்தியம் இல்லை எனும் கருத்து கொண்டவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

சர்வதேச வல்லரசு நாடுகளின் நேர்மையான தலையீடு இருந்தால் இன்றைய இலங்கப் பிரச்சனை சுமூகமாக தீர்ந்து விடும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இஸ்ரேலின் வழியில் தமிழீழத்தை சமைத்துக் கொள்ள முடியும் என நம்புகிறவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியவாதிகள் ஈறாக பலருக்கும் பலவாறான கருத்துகள் நிலைப்பாடுகள் இதில் நிலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வாறான எவரும் புறநிலை யதார்த்தமாக இருக்கக்கூடிய இன்றைய நிலையிலிருந்து, இன்றைய தோல்வியிலிருந்து தங்களின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்கவே இல்லை. மாறாக, தங்கள் அகநிலை வாதங்களுக்கு ஏற்ப விளக்கமளிப்பதற்காக மட்டுமே யதார்த்தத்தை சலித்தெடுக்கிறார்கள்.

ஒரு பல்தேசிய நாட்டில், ஒற்றைத் தேசியம் தனியாக பிரிந்து தனிநாடாக அமைவது என்பது முழுக்க முழுக்க ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு உட்பட்டது. உலக வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்து பரிசீலிக்கும் யாருக்கும் இதில் எவ்வித ஐயங்களுக்கும் இடமில்லை. தொடக்கத்தில் இலங்கை தமிழ் இயக்கங்களுக்கு இந்தியா உதவியதற்கும், தற்போது விடுதலைப் புலிகளையும், அதன் பேரில் தமிழ் மக்களையும் அழித்தொழித்து நிற்பதற்கும் ஒரே காரணம் இலங்கையில் இந்தியாவின் மேலாதிக்கம் என்பதை தவிர்த்து வேறொன்றுமில்லை.

பொதுவாக, அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கான சரியான, பொருத்தமான எதிர்வினை என்பது வெகு மக்களிடம் இருப்பதில்லை. காரணம், செய்தி ஊடகங்கள் அச்சு ஊடகமானாலும், காட்சி ஊடகமானாலும் சரியான கண்ணோட்டத்தை மக்களிடம் அளிப்பதில்லை. அரசின் ஊதுகுழலாக இருந்து பக்கச் சார்பான செய்திகளை மட்டுமே நடுநிலமை எனும் பெயரில் வழங்கி வருகின்றன. நடப்பு விசங்களை, சமூக நிகழ்வுகளை அறிந்து கொள்வதற்கு மக்கள் இந்த செய்தி ஊடகங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் சமூக அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு பொருத்தமான எதிர்வினை பெரும்பாலான சமயங்களில் மக்களிடம் வெளிப்படுவதில்லை. ஆனால், சரியான கண்ணோட்டத்துடன் நிகழ்வுகளை மக்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் கடமை மக்களை நேசிப்பவர்களுக்கு இருக்கிறது.

அந்த அடிப்படையில், அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் இலங்கையில் இந்தியாவின் ஆக்கிரமிப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது என்பதை எடுத்து வைக்கிறது இந்த சிறுநூல்.

ஏகாதிபத்திய வலைப் பின்னாலில் நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்? எதிரிகளாக முன்னிற்பவர் யாவர்? பிபுலத்தில் இருப்பவர்கள் யாவர்? என்பவைகளை அறிந்து அதை கண்முன்னே நடக்கும் யாதார்த்த நிகழ்வுகளில் பொருத்திப் பார்த்து புரிந்து கொள்வதே நம்மை சரியான திசையில் இருத்தி வைக்கும் வழியாகும். இலங்கை இந்தியாவானாலும், சீனா அமெரிக்காவானாலும், .நா வே ஆனாலும் கூட இந்த அடிப்படையில் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சரியானதில் நிலைக்க முடியும்.

இலங்கை பிரச்சனையில் அந்த வழியைக் கைக்கொள்ள இந்த சிறு நூல் உதவும். படித்துப் பாருங்கள்.

நூலை தரவிறக்க

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஒரு பெண் புலியின் குமுறல் உணர்த்தும் புரிதல்கள்

 

அண்மையில் ஆனந்த விகடன் இதழில் “ஒரு பெண் போராளியின் மனக் குமுறல்” என்ற தலைப்பில் ஒரு பெண் புலியின் செவ்வி வெளியாகியிருந்தது. பரவலாக கவனத்தை ஈர்த்த, அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய கட்டுரையாக அது இருந்தது. அந்த செவ்வியின் மெய்த்தன்மையில் எனக்கு ஐயம் உண்டு. அது புனைவாகக் கூட இருக்கலாம். அதன் நோக்கம் பரிதாபம் காட்டுவது எனும் போர்வையிலான கேவலப்படுத்தலாகக் கூட இருக்கலாம். ஏனென்றால், உயிருடன் கைது செய்யப்பட்ட ஈழப் புலிப் போராளிகள் கைக்கூலிகளாக செயல்பட ஒப்புக் கொண்ட வெகு சிலரைத் தவிர ஏனையோர் விடுதலை செய்யப்படவில்லை. அதுவும் தளபதி அளவுக்கு செயல்பாடு கொண்ட ஒரு பெண் போராளி வன்புணர்ச்சியுடன் வேறு தண்டனைகள் ஏதுமின்றி விடுதலை செய்யப்பட்டார் என்பது கடைந்தெடுத்த முட்டாள்தனம். அந்த முட்டாள்தனத்தை இலங்கை இராணுவம் ஒருபோதும் செய்திருக்காது. எனவே, அந்த செவ்வி புனைவாக இருப்பதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆனால் அந்த புனைவினூடாக தெறிக்கும் கேள்விகள்.. .. ..?

 

அந்தப் புனைவு கூறும் செய்தி என்ன? இரண்டு செய்திகளை அது அழுத்தமாக கூற விரும்புகிறது. ஒன்று ஈழப் போராட்டம் முடிந்து விட்டது. இனி அங்கு போராடுவதற்கு யாரும் தயாராக இல்லை, சூழலும் இல்லை. இரண்டு, தமிழகத்தில் ஈழ மக்கள் நலனுக்காக செயல்படுவதாக கூறிக் கொள்ளும் கட்சிகள் அனைத்தும் ஈழம் குறித்து அக்கரையும் புரிதலும் இல்லாதவை. இப்படிக் கூறுவதன் மூலம் ஈழப் பிரச்சனை தொடர்பாக தமிழத்திலிருக்கும் ஆதரவு நிலையை நீர்த்துப் போக வைப்பது; அவர்களை அப்புறப்படுத்திய இடத்தில் அரசு சாரா நிறுவனத்தையோ, வேறு குழுக்களையோ வைத்து, இந்திய அரசு செய்து கொண்டிருக்கும் துரோகத்தையும், பிராந்திய நலன்களுக்கான செயல்களை இன்னும் வீரியமாகவும், நுட்பமாகவும், மறைமுகமாகவும் செய்வதற்கான முந்தயாரிப்பாகக் கூட அந்தப் புனைவு இருக்கலாம்.

 

ஆனால் இந்தப் புனைவு யாரைத் தாக்குகிறதோ அவர்கள், அதாவது வைகோ, நெடுமாறன், சீமான் இன்னபிற தமிழ் தேசிய கட்சிகள் போன்றவை இது குறித்து எந்தக் கருத்தையும் இதுவரை கூறவில்லை. ஏனென்றால் அவர்களெல்லாம் ‘ஏசு இருக்கிறார், வந்து கொண்டே இருக்கிறார்’ என்பது போல் பிரபாகரன் உயிரோடு இருக்கிறார், இதோ துப்பாக்கியோடு வந்து விட்டார் என்று ஜெபம் செய்து கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்கள் பேசினாலுமே கூட அது கற்பனையாக எழுதப்பட்டது என்பதை தாண்டி வேறெதையும் கூறப் போவதில்லை. அது கற்பனை உரையாடலாகத்தான் இருக்கும் என்றாலும், மெய்யாகவே தற்போதைய இலங்கையின் யதார்த்த நிலை அது தான்.

 

 

தனி ஈழம் கோரி போராடிய விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு இந்தியா எனும் பிராந்திய வல்லாதிக்கத்திற்காக முற்றிலுமாக தகர்த்தெறியப் பட்டிருக்கிறது. தனி ஈழ தாகம் கொண்டிருந்த மக்கள் கொன்றொழிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். போராளிகள் போரின் போதும் அதன் பிறகும் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், உயிருடன் எஞ்சியவர்கள் சிறைக் கொட்டடிகளில் சித்திரவதை பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு வெளியே ஈழப் போராட்டத்துக்கு ஆதரவாகவோ, போராளிகளுக்கு ஆதரவாகவோ நிலை எடுப்பது குற்றச் செயலாக, அரசு ஒடுக்குமுறைக்குள் வலிந்து மாட்டிக் கொள்வது போன்ற செயலாக மக்களிடம் ஆழமாக விதைக்கப் பட்டிருக்கிறது. ஒரு போராட்ட அமைப்பு முற்றிலுமாக குலைக்கப்படுவது முன்னெப்போதும் நடந்தே இராத ஒன்றல்ல. அது அவமானகரமான ஒன்றும் அல்ல. ஆனால் விடுதலைப் புலிகள் விசயத்தில் இவ்வாறான புரிதலுக்கு அதன் ஆதரவாளர்கள் ஏன் வர மறுக்கிறார்கள்? எந்த ஒரு விடுதலை இயக்கத்துக்கும் இயக்கம் தான் முதன்மையான ஒன்றேயன்றி அதன் தலைவர்களோ, தனிநபரோ அல்ல. புலி ஆதரவாளர்களிடம் இது தலைகிழாக இருக்கிறது. அதனால் தான் படையணிகளும், ஆயுதங்களும் எதிரியால் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்பும் பிரபாகரன் வானத்திலிருந்து குதித்து விரல் சொடுக்கினால் மீண்டும் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு உருவாகிவிடும் என்பதைப் போல கதைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

விடுதலைப் புலிகள் ஏன் அழிந்தார்கள், எது அவர்களின் அழிவுக்கு காரணமாக இருந்தது என்பதை விட்டு விடுவோம். விடுதலைப் புலிகள் என்றால் பிரபாகரன் தான் எனும் நாயக மனப்பான்மைக்கு இவர்களை இட்டு என்றது யார்? எது? லட்சக் கணக்கில் தங்கள் கட்சிக்கு உறுப்பினர்கள் இருப்பதாக காட்டிக் கொள்ளும், தமிழகத்திலுள்ள ஈழ ஆதரவுக் கட்சிகள் அந்தக் கடைசிக்கட்டப் போரில் இங்கிருந்து செய்த பங்களிப்பு என்ன? பாசிச ஜெயாவுக்கு ஓட்டுக் கேட்டது தான் இவர்களின் ஒரே பங்களிப்பு. அங்கு மக்களின் மேல் ஏவுகணைகள் பாய்ந்து கொண்டிருந்தபோது, இங்கே இவர்கள் இலைமலர்ந்தால் ஈழம் மலரும் என்று அறிக்கைக் கணைகள் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள், ஈழ ஆதரவு என்பதை கருணாநிதியை திட்டுவது என்று குறுக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எந்த இந்திய ஆளும்வர்க்கத்திற்காக போர் நடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததோ அந்த ஆளும் வர்க்கத்தின் பலன்களைப் பெறுவதில் முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

இலங்கை அரசு தமிழர்கள் விசயத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருந்ததோ அதையே தான் இந்திய அரசு காஷ்மீர் விசயத்திலும், மத்திய கிழக்கிலும் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அதை ஆதரித்துக் கொண்டு, இந்திய பாராளுமன்றத்தில் அங்கம் பெற துடித்துக் கொண்டு விடுதலைப் புலிகளையும், தனி ஈழத்தையும் ஆதரிக்கிறோம் என்பது அவர்கள் கொள்கையில் இருக்கும் ஓட்டாண்டித் தனமா இல்லையா? இந்த ஓட்டாண்டித் தனத்தை மறைக்கத்தான் பிரபாகரனை ஒரு நாயகனைப் போல தாங்கிப் பிடிக்கிறார்கள். நாளையே அவர் மறைவிடத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு களத்துக்கு வந்து விடுவார் என்று பிரமையூட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பிரபாகரன் வெறுமனே தலைவராகப் பிறந்தவரல்லர். அங்கிருந்த சூழல் அவரை தலைவராக பரிணமிக்க வைத்தது. ஆனால் இன்று அங்கிருக்கும் சூழல் துப்பாக்கியை அல்ல புரசிகர மக்கள் திரள் இயக்கத்தையே கோரி நிற்கிறது. அரசில் அங்கம் வகிக்கத் துடிப்பவர்களால் இந்த உண்மையை உணர்ந்து கொள்ள முடியுமா? அதனால் தான் அவர்கள் துப்பாக்கியை துதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் அடையாளமாக பிரபாகரனுக்கு உயிர் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஈழத் தமிழர்கள் முள்வேலி முகாம்களுக்குள் இருந்தாலும் வெளியில், சொந்த இடத்தில் இருந்தாலும் அவர்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தில் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை. ஈழப் போரை நினைத்தாலே வலிக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் கொடுமைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். தொட்டால் நொறுங்கிவிடும் அளவுக்கு அவர்களுக்குள் பயம் விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வெல்ல, அவர்களை நேரடியாக பாதிக்கும் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனை தொடங்கி, வர்க்க அடிப்படையில் திரட்டி, உணவுப் பிரச்சனையினூடாக உலகப் பார்வையை ஊட்டி ஆயத்தப்படுத்தும் பெரும்பணி தேவையாக இருக்கிறது. அதை ஒரு புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கத்தாலல்லாது பிரிதொரு கொள்கையால் செய்யவியலாது.

 

அண்மையில் பலநாடுகளில் நடைபெற்ற மக்கள் எழுச்சிமிகு போராட்டங்கள் புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் இல்லாததால் நீர்த்துப் போய், மக்கள் போராடியதன் பலன் யாருக்கு எதிராக போராடினார்களோ அவர்களுக்கே கிடைத்திருக்கிறது. அங்கெல்லாம் புரட்சிகர இயக்கத்தின் தேவை அவர்களின் சொந்த அனுபவங்களினூடாகவே உணரப்பட்டிருக்கிறது. விடுதலைப்புலிகளின் தோல்விக்கும் அவர்களின் சிதைவுக்கும் இந்த இன்மையே தொடக்கமாக இருந்திருக்கிறது. பெண் போராளியின் பெயரால் புனையப்பட்டிருக்கும் அந்தக் கற்பனை உரையாடல், அது என்ன நோக்கத்திற்காக புனையப்பட்டிருந்தாலும் இதையே உணர்த்துவதாய் இருக்கிறது.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

ஈழத்திற்கு கிளஸ்டர் குண்டு பிரபாகரனுக்கு கிராஃபிக்ஸ் குண்டு

மாவீரர் நாள் எனும் சடங்கு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: