இலுமினாட்டி: நகைக்கவும் தகுதியற்றது

illuminati

வணக்கம் ராஜ்ரம்யா,

ஆம். நீங்கள் குறிப்பிடுவது போல இலுமினாட்டி எனும் சொல் சமூக வலைதளங்களில் அதிகம் உச்சரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதை விளக்குவதற்கு வேறொரு புள்ளியிலிருந்து தொடங்கலாம்.

ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

உலகெங்கும் தற்போது வலதுசாரி அமைப்புகள் தலை தூக்கி வருகின்றன. தேர்தல் வெற்றிகளை சம்பாதித்திருக்கின்றன. இதை ஆராய்வோர்கள், உலகின் இந்த போக்கு கம்யூனிசம் தோல்வியடைந்து வருவதன் குறியீடு என்கிறார்கள். அதாவது, கம்யூனிஸ்டுகளின் போராட்டங்களுக்கு மக்கள் பெருமளவில் ஆதரவளிப்பார்கள். தங்களுடைய பிரச்சனைகளை கம்யூனிஸ்டுகள் மூலம் தீர்த்துக் கொள்ள முனைவார்கள். ஆனால் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு ஓட்டு போடமாட்டார்கள். இந்த நடைமுறை தற்போது மாறிவருகிறது. கடவுள் மீதான பக்தி அதிகரிக்கிறது. மக்கள் கம்யூனிஸ்டுகளிடம் செல்வதை விட கடவுளிடம் செல்வதை விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் உலகில் வலதுசாரி சித்தாந்தம் கொண்ட கட்சிகளில் தேர்தல்களில் வாகை சூடி வருகின்றன. இப்படி போகின்றன அவர்களின் ஆய்வுகள். பல மொழிகளில் இது போன்ற கட்டுரைகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அண்மையில் தமிழ் இந்துவில் கூட இப்படி ஒரு கட்டுரை வெளிவந்திருந்தது.

90களின் தொடக்கத்தில் முதலாளித்துவ உலகம் ஒரு கொண்டாட்ட மனோநிலையை மக்களிடம் கட்டவிழ்த்து விட்டிருந்தது. சோவியத் யூனியன் வீழ்ந்து விட்டது, கம்யூனிசம் செத்து விட்டது என்று. 1917 ரஷ்யப் புரட்சியின் பின்னர் கம்யூனிச அவதூறுகள் கட்டமைக்கப் பட்டு இன்றுவரை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. என்றாலும், கம்யூனிசம் செத்து விட்டது என்று முதலாளித்துவம் கொண்டாடத் தொடங்கிய 90களின் பிறகு தான் ஒப்பீட்டளவில் மிக மிக அதிகமாக கம்யூனிசம் குறித்த ஆய்வுகள் உலகெங்கிலுமிள்ள பல்கலைக் கழகங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. கொண்டாட்ட காலங்களில் தோல்வியடைந்த ஒன்றைக் குறித்து ஏன் அதிகமதிகம் ஆய்வுகள் செய்யப்பட வேண்டும்?

ரஷ்யப் புரட்சியின் பிறகு தான் உலகம் மக்கள் நல அரசு எனும் பதத்தையே பயன்படுத்தத் தொடங்கியது. கம்யூனிசத்தின் மீதான் பயத்தினால் தான் முதலாளித்துவ அரசுகள் மக்களுக்கு பற்பல சலுகைகளை வழங்கத் தொடங்கின. முதலாளித்துவ சுரண்டலின் மீது விழுந்த சம்மட்டி அடி இது. இவ்வாறு சலுகைகளை வழங்காமல் இருந்தால் கம்யூனிசம் பரவும். அதனால், தங்கள் ஆட்சிக்கே ஆபத்து நேரும். இது ஒருபுறம் என்றால், மறுபுறம் சோவியத் யூனியன் இராணுவ வலிமையிலும் மிகைத்த நாடாகியது. இராணுவ பலத்தின் மூலம் கம்யூனிசத்தை அடக்க முடியாது எனும் நிலை ஏற்பட்ட பிறகு தான் மாற்று வழிகள் குறித்து முதலாளித்துவம் சிந்தித்தது. இதற்கு பல உத்திகள் கையாளப்பட்டன. மத மீட்டுருவாக்கம், பின்னவீனத்துவம், தலித்தியம், பெண்ணியம் என புதுப்புது சிந்தனைகள் வந்து கொண்டே இருந்தன. அவைகளில் ஒன்று தான் இலுமினாட்டி எனும்  கற்பனை அமைப்பு.

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையான தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயத்தின் மூலம் வளம் பெற்ற சிறு கும்பல் முதலாளித்துவத்தை ஆராதிக்கிறது. அதேநேரம் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளினால் ஏற்பட்டுள்ள பேரழிவுகளை முதலாளித்துவவாதிகளால் கூட மறுக்க முடியவில்லை. ஆனால் முதலாளித்துவம் எப்படி செயல்படுகிறது? அதன் உற்பத்திமுறைக் கூறுகள் குறித்து எதுவும் தெரியாத, தெரிந்து கொள்ள விரும்பாத அந்த வளம் பெற்ற சிறு கும்பல் தான் ஆராதிக்கும் முதலாளித்துவமா இத்தனை பேரழிவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியாமல் மறுக்கவும் முடியாமல் திணறுகிறார்கள். இந்த திணறல் தான் இலுமினாட்டி எனும் சொல்லுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. அதாவது முதலாளித்துவம் சரியானது தான். அதில் பதிமூன்று குடும்பத்தினர் இருந்து கொண்டு அழிவை உருவாக்குகிறார்கள். உலகை ஆள எண்ணுகிறார்கள். அவர்களை நீக்கி விட்டால் போதும். மற்றப்படி முதலாளித்துவம் சரியானது தான், தேவையானது தான். இப்படித்தான் அந்த சிறுகும்பலின் எண்ண ஓட்டம் இருக்கிறது.

இலுமினாட்டி என்று ஒன்றும் இல்லை. அது ஒரு கற்பனை அமைப்பு என்றாலும் அதன் தத்துவம் என்னவாக கூறப்படுகிறது? 13 குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. உலகின் ஒட்டுமொத்த வளங்களும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கின்றன. அவர்கள் உலகின் மக்கட்தொகையை குறைக்க எண்ணுகிறார்கள். தங்களுக்கு தேவையான குறைந்த அளவிலான எண்ணிக்கையிலான மக்களை மட்டும் தங்கள் அடிமைகளாக வைத்துக் கொண்டு ஏனைய மக்களை அழிக்க எண்ணுகிறார்கள். அதற்காகவே குழப்பங்களையும் அழிவுகளையும் ஏற்படுத்துகிறார்கள். இந்தக் கதை யதார்த்தத்துடன் பொருந்திப் போகிறதா?

உலகின் ஒட்டு மொத்த வளங்களும் எதற்காக அந்த 13 குடும்பத்துக்கு தேவை? உலகின் ஒட்டு மொத்த வளங்களையும் கையில் வைத்துக் கொண்டு அந்த 13 குடும்பங்குளும் என்ன செய்யும்? வளங்களைக் கொண்டு நுகர் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யாவிட்டால் இருக்கும் வளங்களினால் எந்தப் பயனும் இல்லை. உலக வளங்களையும் தங்களுக்கு தேவையான எண்ணிக்கையில் அடிமை மக்களையும் வைத்துக் கொண்டு எதையும் உற்பத்தி செய்யவில்லை என்றால் அவர்களிடம் இருக்கும் பணத்துக்கும் பொருளுக்கும் எந்த மதிப்பும் இருக்காது. ஆக எந்த மதிப்பும் இல்லாமல் ஆக்கும் பணத்துக்கும், வளங்களுக்குமாகவா நூற்றுக்கணக்க்கான ஆண்டுகளாக இரகசியமாக திட்டம் தீட்டி பயங்கரமான முறைகளில் மக்களை கொன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்? முரண்பாடான ஒன்றாக தெரியவில்லையா இது.

சோசலிச முகாம் என்று எதுவும் இல்லை இன்று. உலகம் முழுவதிலும் உள்ள அரசாங்கங்கள் கிட்டத்தட்ட ஏகாதிபத்தியங்களை மீறி அதாவது அந்த 13 குடும்பங்களை மீறி எதையும் செய்துவிட முடியாத நிலையில் இருக்கின்றன. உலக வளங்கள் அனைத்தையும் கைப்பற்றி, புமியை மக்கள் வாழத் தகுதி இல்லாத இடமாக ஆக்கி விட்டன ஏகதிபத்தியங்கள். மக்களின் பணத்தைக் கொண்டே, உழைப்பைக் கொண்டே வான்வெளியில் வசிப்பதற்கு ஏற்ற இடமாக தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது பூமியை ஒரு குப்பையைப் போல் கழித்து விட்டும் செல்லும் ஆற்றல் அவர்களிடம் இருக்கிறது. எனும்போது, பல்வேறு குழப்பங்களையும், நெருக்கடிகளையும் உருவாக்கி மக்களை கொன்றழிக்க வேண்டும் என என்ன தேவை அந்த 13 குடும்பங்களுக்கு இருக்கிறது?

ஆகவே, இலுமினாட்டி என்று எதுவுமே இல்லை. அது ஒரு கற்பனை. முதலாளித்துவ பயங்கரவாதிகளின் கொடூரங்களை மறைப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட கட்டுக்கதை. இந்த உலகம் உழைப்பால் இயங்குகிறது. இந்த உலகத்தை தங்களுடைய உழைப்பால் இயக்கும் மக்கள் தங்களுக்குள் சமூக உறவு கொள்கிறார்கள். அந்த சமூக உறவு அவர்கள் தங்கள் உழைப்பைச் செலுத்தி உற்பத்தி செய்யும் முறையின் அடிப்படையில் அமைகிறது. அந்த உற்பத்தி முறை சமூக உறவுகளை வளர்த்தெடுப்பதிலிருந்து மாறி வளரமுடியாமல் செய்யும் போது உற்பத்தி முறையை மாற்றும். இது தான் உலக வரலாறு. இதற்கு எதிராக இருக்கும், உருவாக்கப்படும் எதுவும் குப்பைகளே.

இதில் மார்க்ஸும் ஏங்கல்சும் கூட இலுமினாட்டிகளாம். ஒருமுறை சத்தமாக சிரித்துக் கொள்ளுங்கள். அவ்வளவு தான், வேறொன்றுமில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Advertisements

பொது சிவில் சட்டம் முத்தலாக்குடன் முடிந்து விடுவதில்லை

%e0%ae%aa%e0%af%8a%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%9a%e0%ae%bf%e0%ae%b5%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%9a%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%ae%e0%af%8d

பொது சிவில் சட்டம் முத்தலாக்குடன் மட்டும் தொடர்பு கொண்டதோ என சிந்திக்கும் அளவுக்கு பலரும் முத்தலாக் பற்றி மட்டுமே கருத்து கூறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பொது சிவில் சட்டம் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரானது மட்டும் தானா எனும் எண்ணமும் வருகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் மட்டும் தான் எதிர்ப்பு தெரிவித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அண்மையில், பொது சிவில் சட்டம் பரவலாய் பேசப்படுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்னால், நெல்லை மாவட்டத்தில் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வசிக்கும் சில ஊர்களில் பொது சிவில் சட்டம் குறித்த அவர்களது கருத்துகளை கேட்டறிந்தோம். அந்த அடிப்படையில் பார்த்தால், அவர்களின் எதிர்ப்பும் கூட பொது சிவில் சட்டத்தின் ஆபத்தை உணர்ந்ததாய் இல்லாமல், எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்பதாய் இருக்கிறது.

பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்க்கும் அறிவுத் துறையினர் கூட மதசார்பற்ற பொது சிவில் சட்டமாக இருந்தால் வரவேற்கலாம், பாஜக அரசு இந்து சிவில் சட்டத்தையே கொண்டு வர விரும்புகிறது என்பதால் எதிர்க்கிறோம் என்கிறார்கள். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் உள்ள வழிகாட்டும் நெறிகளில் சீரான பொது சிவில் சட்டம் என்று தான் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறதே தவிர மதசார்பற்ற பொது சிவில் சட்டம் என குறிப்பிடப்படவில்லை. அதாவது, பொது சிவில் சட்டம் இயற்றப்படும் போது அது மதசார்பற்ற சட்டமாய் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது தான் அரசியல் சாசனத்தின் நிலைப்பாடு. இந்துச் சட்டமாய் இருந்தால் அரசியல் சாசனத்தின் படி அது பிழையில்லை. தெளிவாகவும், சுருக்கமாகவும் சொன்னால், பார்ப்பனியத்தை ஏற்காத அனைவரும் இரண்டாம் குடிமக்கள்.

தீண்டாமை ஒரு பெருங்குற்றம் எனச் சொல்லும் அதே அரசியல் சாசனம் தான் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம் என்பதை தடை செய்யும் வண்ணம் நெகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது. சட்டத்துக்கு விளக்கமளிக்கும் இடமான நீதிமன்றங்கள் பார்ப்பனமயமாகி இருப்பதையும் இதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

பொது சிவில் சட்டம் என்பது இஸ்லாமியர்களுக்கு மட்டுமல்ல அனைத்து மக்களுக்குமே எதிரானது தான். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை கண்ட நாடு என பெருமிதமாய் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், பொது சிவில் சட்டம் வேண்டும் என்பது அந்த வேற்றுமையில் ஒற்றுமைக்கு வெடி வைப்பது இல்லையா? பல்வேறு மதங்கள், பல்வேறு தேசிய இனங்கள், பல்வேறு கலாச்சாரம் கொண்ட பல்வேறு வாழ்பகுதிகள் இவைகளை பொது சிவில் சட்டம் எனும் சரடு கொண்டு கட்ட முடியுமா? இந்தியாவில் அதன் குடிமக்களுக்கு இருக்கும் உரிமை என்பது அவர்களை அவர்களின் பண்பாட்டின் படி வாழ அனுமதிக்கும் உரிமை இல்லையா?

இந்திய மக்கள் யாருக்கும் தேவைப்படாத இந்த பொது சிவில் சட்டம் ஏகாதிபத்தியங்களுக்குத் தான் தேவையாய் இருக்கிறது. நினைத்த இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று தங்கள் உற்பத்திச் சரக்கை விற்பனை செய்ய, மூல வளங்களை கொள்ளையடிக்க அவர்களுக்கு ஒரே மாதிரியான அமைப்பு முறை தேவைப்படுகிறது. பல்வேறு சுங்க வரிவிதிப்பை மாற்றி ஒரே சுங்க வரி வேண்டும் என்றார்கள். மாநிலத்துக்கு மாநிலம் வேறுபடும் போக்குவரத்து விதிகளை மாற்றி ஒரே போக்குவரத்து விதிகள் வேண்டும் என்றார்கள். சீரான விற்பனை வரி விதிப்பு முறை வேண்டும் என்றார்கள். வர்த்தக நடவடிக்கைகளை ஒரே அமைப்பின் கீழ் கொண்டு வாருங்கள் என்றார்கள். இப்போது மக்களின் மாறுபட்ட கலாச்சார பண்பாட்டு முறைகளும் ஒருமுகப் படுத்தப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

பொது சிவில் சட்டம் என்பது பார்ப்பனியத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலில் இன்றியமையாத ஒன்று. பார்ப்பனியத்துக்கும் மக்களுக்குமான போராட்டம் என்பது, மக்களை பார்ப்பனிய மயமாக்கும் முனைப்புகளிலும் அதன் எதிர்வினைகளிலும் அடங்கியிருக்கிறது. தன்னுடைய அரசியல் மேலாதிக்கத்தை, பிறப்பின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை விலக்கி விட்டு பார்ப்பனியத்தால் ஒருபோதும் அடையவே முடியாது. சாதிய ஏற்றத் தாழ்வுகள் தான் அதன் ஆன்மா. திட்டமிட்ட வன்முறை தான் அதன் அதிகாரத்தை அடையும் வழிமுறை. எனவே, பொது சிவில் சட்டம் என்பது பார்பனிய இந்து மதத்தைப் பொருத்தவரை பிற மதங்களை பார்ப்பனியக் கண்ணோட்டத்துக்கு உட்படுத்தும் ஒரு தொழிற்பாடு. அதாவது அரசியல் சாசன ரீதியாக பிற மதங்களுக்கு இருக்கும் சில தனிப்பட்ட சட்ட விதிவிலக்குகளை ஒழித்துக் கட்டுவது. குறிப்பாக இஸ்லாமியத்துக்கு எதிராக. அதனால் தான் முத்தலாக் விவகாரம் முன்னிருத்தப்படுகிறது.

இன்றைய நிலையில் விவாதமாக்கப்படும் பொது சிவில் சட்டம் தங்களுக்கு எதிரானது என்று தான் இஸ்லாமியர்கள் புரிந்து கொள்கிறார்கள். அப்படி முன்னிருத்தப்படுவதத்தான் பாஜகவும் விரும்புகிறது. இஸ்லாமியர்களை மத அடிப்படையில் ஒன்றிணைந்து நிற்க வைத்து அதனை எதிரியாகக் காட்டியே ஒடுக்கப்பட்டவர்களை இந்துவாக ஒன்றிணைக்கிறது பார்ப்பனியம். இஸ்லாமியர்கள் தங்களுக்குள் மதரீதியில் ஒடுங்க ஒடுங்க, அவர்கள் மீதான பன்முனைத் தாக்குதல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும், இருக்கிறது. அண்மைக் கால வரலாற்றை ஆய்பவர்களுக்கு இது எளிதில் புரியும்.

இஸ்லாமியர்கள் தங்களை பொது சிவில் சட்டம் ஒன்றிணைத்திருப்பதாக இறும்பூறெய்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் பொது சிவில் சட்டத்தை நடைமுறைக்கு கொண்டு வருவதில் பார்ப்பனியம் முதல்கட்ட வெற்றியை பெற்றிருக்கிறது என்றே கூற வேண்டும். பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்ப்பது எனும் நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே முஸ்லீம்களிடம் ஒற்றுமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. கருத்தியல் ரீதியாக பார்பனியத்துக்கு பயன்படும் பிளவு தக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக சில மாதங்களுக்கு முன்பு மும்பை ஹாஜி அலி தர்காவுக்குள் செல்ல பெண்களுக்கு அனுமதி வழங்கும் தீர்ப்பு. ஒரு சாரார் இது தங்கள் மத உரிமையில் தலையிடும் தீர்ப்பு எனக் கருத, மற்றொரு சாரார் இது தங்களுக்கு தொடர்பே இல்லாத தீர்ப்பு என அலட்சியம் காட்டுகின்றனர். அதாவது, இஸ்லாத்தில் தர்காவே கிடையாது எனும் போது, அதில் பெண்களுக்கு அனுமதி வழங்கினால் என்ன? வழங்காவிட்டால் என்ன? இரண்டுமே இஸ்லாத்துடன் தொடர்பற்றது. இது அவர்கள் வாதம்.

இதேரீதியான மோதல் ஷாபானு வழக்கிலும், அதாவது முத்தலாக் விவகாரத்திலும் உள்ளது. ஒரே நேரத்தில் கூறப்படும் மூன்று தலாக் இஸ்லாத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதன்று. அந்த அடிப்படையில் ஷாபானு விவாகரத்தே கேள்விக் குறியாகி விடும் போது ஜீவனாம்சம் எனும் பேச்சே இல்லை என்று ஓர் இயக்கவாதி ஆவேசமாக கூறினார். இப்படி அனேக விசயங்களில் வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாடு ஒழிக்கப்படாவிட்டால் அது பொது சிவில் சட்ட விவகாரத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு பெரும் சேதாரத்தை வரவழைக்கும். ஏனென்றால் இந்த வேறுபாடுகளின் பள்ளத்தாக்கு தான் பொது சிவில் சட்டம் எனும் மரம் வளர்த்தெடுக்கப்படுவதற்கான பொன்னிலமாக பாதுகாக்கப்படுகிறது.

சர்வதேச அளவில் பலதார மணத்துக்கான அனுமதிக்கு எதிராக ஆங்காங்கே பெண்கள் போராடி வருகிறார்கள். ஆண்களைப் பொருத்தவரை இது மதச் சட்டம், புனிதம் என்றெல்லாம் பேசினாலும் பெண்களைப் பொருத்தவரை இது அவர்களின் வாழ்வைக் கேள்விக் குறியாக்குவது. பொது சிவில் சட்டத்துக்கு ஆதவுப் பக்கங்களில் நிற்கும் பெண்ணியவாதிகள், அறிவுத்துறையினர் இதை ஒரு முதன்மையான அம்சமாக கொள்கிறார்கள். இந்த அம்சத்தில் இஸ்லாமிய ஆண்களுக்கு எதிராக இஸ்லாமிய பெண்கள் நிறுத்தப்பட்டால் இதுவும் பொது சிவில் சட்டம் எனும் மரத்துக்கு பொன்னிலமாக மாறும்.

பொது சிவில் சட்டம் வரைவுகளாக தொகுக்கப்பட்டு கருத்துக் கேட்பு நடத்தப்பட்டு செயல்பாட்டுக்கு வரும் என யாரேனும் எண்ணினால் அவர்கள் பார்ப்பனியத்தை புரியாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். தனிப்பட்ட பிரச்சனைகளுக்கான தீர்ப்புகளாகவே நீதிமன்றங்களால் திணிக்கப்படும். நீதிமன்ற அதிகாரங்களுக்கு குறுக்கே வருவார்கள் என கணிக்கப்படும் தமிழக வழக்குறைஞர்கள் ஒழுங்கு முறைகள் என்ற பெயரில் திட்டமிட்டு அப்புறப்படுத்தப் படுகிறார்கள் என்பதை இதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். தனித்தனியே அதற்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அனேகம் தீர்ப்புகள் நீதிபதிகளால் எழுதப்படும்.

இந்த முன்னேற்பாடுகள் வடிவம் பெறும் போது பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்ப்பவர்கள் தேச விரோதிகளாக, தீவிரவாதிகளாக சித்தரிக்கப்படுவார்கள். எந்தத் தேவையும் இல்லாத போதும் முஸ்லீம்கள் பயங்கரவாதிகள் அல்லர் என்றும் இஸ்லாம் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரானது என்றும் இயக்கம் எடுக்க வேண்டிய நிலை வந்தது என்பதை இஸ்லாமியர்கள் மறந்து விட வேண்டாம். அரசு எந்திரமே பார்ப்பனமயமாகி அதிகார பலத்துடன் எதிர் நிற்கும் போது அதை எதிர் கொள்ளும் திறன் எந்த சிறுபான்மை மதத்துக்கும் இல்லை.

பொது சிவில் சட்டம் மட்டுமல்ல பார்ப்பனியம் கொண்டுவரும் அனைத்து திட்டங்களும் மக்களுக்கு எதிரானது தான். ஏகாதிபத்தியத்தின் அனைத்து தேவைகளையும், பார்ப்பனியத் தேவைகளுடன் இணைத்து செயல்படுத்துவது தான் காவி பயங்கரவாதிகளின் உத்தி. இதை எதிர்கொள்வது எப்படி என்பது தான் உழைக்கும் மக்களின் முன் நிற்கும் கேள்வி.

புரட்சிகர இடதுசாரிகள் எப்போதும் முன்வைக்கும் திட்டமும், அண்மையில் வெற்றிகரமாக குஜராத்தில் செயல்படுத்திப் பார்க்கப்பட்டதுமான சலோ உனா போராட்டமும் வெளிப்படுத்தும் உண்மை ஒன்று தான். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர இடதுசாரிகளும் ஒன்றிணைய வேண்டும். வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றிணைய வேண்டும். அதற்கு தடையாக இருக்கும் அனைத்தும், அனைத்தும் தகர்க்கப்பட வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அம்பேத்கர், குஹா, தமிழ் இந்து, சாதியம்: ஏதாவது புரிகிறதா?

ambedkar_002

சாதியப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு: புத்தர் போதாது, அம்பேத்கரும் போதாது, மார்க்ஸ் அவசியத் தேவை எனும் நூல், ரங்கநாயகம்மா என்பவர் எழுதி கொற்றவை தமிழில் மொழி பெயர்த்து அண்மையில் வெளிவந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் எனும் பெயரில் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சிநிரல்கள் வரிசையாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்று ஐயுறும் வண்ணம் நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் மெல்ல மார்க்ஸுடனான ஒப்பீடாக மாறியது. பின் அம்பேத்கரா மார்க்ஸா என்று உருவெடுத்தது. தொடர்ந்து அது இன்று தலித்தியமா? மார்க்ஸியமா? என சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பொதுவாக தலித்தியம் என்பது பின்நவீனத்துவவாதிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட மார்க்ஸியத்துக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாட்டு முயற்சி. அந்த அடையாள அரசியல் ஓட்டுக் கட்சிகளாக மாறி சீரழிந்த நிலை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு மார்க்ஸியமும் தலித்தியமும் அதிகம் பிரிவில்லாமலேயே பயணப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்த பின்னணியிலிருந்து பார்க்கும் போது, அந்த நூலும் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்களும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டவையோ என்று மேலெழும் எண்ணத்தை தவிர்க்க முடியவில்லை. இன்றியமையாமல் இணைந்தே இருக்க வேண்டிய, இணைந்தே இருக்க வேண்டிய சமூகத் தேவை கொண்ட மக்களை பிளவுபடத் தூண்டும் எதனையும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றும் இருக்க முடியாது. மார்க்ஸோ, அம்பேத்கரோ யாரும் ஒளிவட்டம் பொருந்தியவர்களோ, விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களோ அல்லர். ஆனால், சூழல் என்னவாக இருக்கிறது?, அவ்வாறாக முன்தள்ளுபவர்களின் நோக்கம் என்னவாக இருக்கிறது? என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறல்லாமல், தூண்டல்களுக்கு ஏற்ப எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டே செல்வது எதிரிகளின் நோக்கங்களுக்கு துணை போகும் நடவடிக்கைகளாகவே அமையும்.

இந்த சூழலில் தான் கடந்த ஞாயிறன்று (16.10.2016) தமிழ் இந்து நாளிதழில் இராமச்சந்திர குஹா எழுதி சாரி சுருக்கமாக தமிழில் மொழிபெயர்த்த கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருக்கிறது. அம்பேத்கர் மதம் மாறிய 60 ஆம் ஆண்டு நினைவாக அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அம்பேத்கரின் பௌத்தம் செழித்திருந்தால் இந்தியா எப்படி இருந்திருக்கும்? எனும் அந்தக் கட்டுரையின் உட்கிடை என்ன?

அம்பேத்கர் பெருந்திரளான மக்களுடன் பௌத்த மதத்துக்கு மாறினார், அவ்வாறு மாறுவதை ஊக்குவித்தார், பார்ப்பனிய மதத்தின் சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான தீர்வாக அதைக் கொண்டிருந்தார் என்பவை வரலாறு. அதில் மார்க்ஸியர்களுக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்பது வேறு விசயம். ஆனால், இந்தக் கட்டுரை முன்வைப்பது அம்பேத்கர் மதம் மாறியதைத் தொடர்ந்த ஒரு கற்பனை. இப்படி ஒரு கற்பனையை, அந்தக் கற்பனையையே வாசகர் மனதில் இருத்தும் மைய விசையாக கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது.

அம்பேத்கர் மதம் மாறிய ஒன்றரை மாதத்தில் மரணமடைந்து விடுகிறார். அவ்வாறன்றி இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகள் அவர் மண்ணில் வாழ்ந்திருந்தால், அவரின் பௌத்த ஆய்வுகள் மூலம் பல லட்சக் கணக்கான, கோடிக்கணக்கான மக்கள் பௌத்தத்திற்கு மாறி இருப்பார்கள். அதன் மூலம் ஒரு சமூக மாற்றமே நிகழ்ந்து, பார்ப்பனிய மதம் தன் வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளையே கைவிட்டிருக்கும் என்றெல்லாம் விரிகிறது கட்டுரையாளரின் கற்பனை.

எழுத்தாளர், வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒருவரின் கற்பனை அல்லது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை தொடர்ந்து செல்லும் ஊகம் இப்படி உள்ளீடற்ற ஒன்றாக இருக்க முடியுமா? சாதியப் படிநிலை என்பது பார்ப்பனிய மதத்தின் அடிப்படை. அது இல்லையென்றால் பார்ப்பனிய மதமே இல்லை. தன் அடிப்படையையே கைவிட்டுவிட்டு அந்த பார்ப்பனிய மதம் எதை எடுத்துக் கொள்ளும்?

சாதியப் படிநிலைகளால் உருவான சமூகக் கொடுமைகள் ஒரு தனி மனிதன் இன்னொரு தனி மனிதன் மீதான ஒடுக்குதல் மட்டுமா? அது சமூகக் கொடுமை. பண்பாடு, கலாச்சாரம், அன்றாட பழக்கவழக்கங்கள், சிந்தனை முறை, உழைப்பின் வடிவம், மீற முடியாத சட்ட ஒழுங்குகள் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சமூகக் கொடுமை. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வந்திருக்கும் சமூகக் கொடுமை. இவை மதம் மாறுவதால் தீர்ந்து விடும் என்பது மதவாதப் பிதற்றல். சாதியப் படிநிலை வழியாக இருக்கும் சமூகக் கொடுமை, தீண்டாமை என்பதை அதன் கொடூர எல்லைகளோடு புரிந்து வைத்திருக்கும் யாருக்கும் இப்படி ஒரு அசட்டுக் கற்பனை தோன்றியிருக்க முடியாது.

ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் நீட்சியை தன் மனக் கண்ணில் உருவாக்கிப் பார்க்கிறார் என்றால் எவற்றையெல்லாம் அவர் அடிப்படைகளாக கொண்டிருக்க வேண்டும்? எதனை அவர் இல்லாமல் போகும் என முடிவு செய்கிறாரோ அதன் முழுமையான வடிவம், அதன் இன்றியமையாத தன்மை, அது நீங்குவதால் அந்த மதத்தில் என்ன விளைவுகள் ஏற்படும்? அதனை அந்த மதம் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளும்? போன்றவற்றை ஒருபுற அடிப்படைகளாகவும்; மக்களின் மனோநிலை, சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு இதுகாறும் அவர்கள் காட்டிவந்த எதிர்ப்பு, அல்லது தவிர்க்கவியலாமல் சகித்து வந்த தன்மையின் அளவு, இந்த மாற்றத்தினால் ஏற்படும் விளைவுகளை அவர்கள் எப்படி எதிர் கொள்வார்கள் போன்றவற்றை மறுபுற அடிப்படைகளாகவும் வைத்து சிந்தித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கான உள்ளீடு கிடைக்கும். மாறாக கிரிக்கெட் விளையாட்டில் 10 ஓவரில் இவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடித்தால் ஐம்பது ஓவரில் எவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடிப்பார்கள் என்று கணக்கிடுவதைப் போல் கணக்கிட்டால் அது வரலாற்றுப் பதிவாக இருக்காது. மாறாக, உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்கும்.

அப்படி என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது அந்த வெற்று கற்பனையில்? சாதியப் படிநிலை தீண்டாமை எனும் சமூகக் கொடுமை எந்த அடிப்படையில் மேல் தங்கியிருக்கிறது என்பதை காண மறுக்கும் அல்லது திசை திருப்பும் வேலையை அந்த வெற்றுக் கற்பனை செய்திருக்கிறது. தலித்தியம் எனும் அடையாள அரசியலின் அடிப்படையும் அது தான். சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறையாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதை தலித்துகள் மட்டுமே ஒருங்கிணைந்து வெற்றி கண்டுவிட முடியும் என்பதே முழுமையற்ற பார்வை. எல்லா படிநிலை மக்களையும் ஒருங்கிணைத்துச் செய்ய வேண்டும். அது வர்க்க அடிப்படையில் மட்டுமே சாத்தியம் என்பதை மறுக்கும் பார்வை அது.

மார்க்சியம் வர்க்க அடிப்படையை முதன்மையாகக் கொண்டே பிரச்சனைகளை தீர்க்க முயல்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு இருக்கும் அனைத்துப் பிரச்சனைகளும் வர்க்க அடிப்படை கொண்டவைகளே. அதனால் தான் மார்க்சியம் வர்க்க ஒற்றுமையைக் கோருகிறது. வர்க்க ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் நோக்கம் கொண்ட அனைத்தும் எதிரிகளுக்கு உரமூட்டுவதாகவே முடிகின்றன.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் இவ்வளவு காலம் தொடர்ந்து நீடித்திருப்பதற்குக் காரணமே அது உற்பத்தி முறையுடன் கொண்டிருக்கும் பிணைப்பு தான். உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைக்கும் போராட்டத்தின் வழியாகத்தான் இந்த சமூகக் கொடுமையை தீர்க்க முடியும். இந்த புரட்சிகரமான மாற்றத்தைத் தான் அந்தக் கட்டுரையின் வெற்றுக் கற்பனை திசை திருப்பி, மத மாற்றத்தின் மூலம் இதை சாதித்துவிட முடியும் என மக்களின் மனதில் விதைக்க முயல்கிறது. எவ்வளவு தீங்கான எண்ணம் இது.

அண்மைக்கால விவாதங்கள் அனைத்துமே மார்க்சியத்தையும், தலித்தியத்தையும் தனித்தனியாக பிரிப்பதையே குவி மையமாக கொண்டு இயங்குகின்றன. அண்மையில் ஜெ.என்.யு பல்கலைக் கழக தேர்வில் அனைத்து இடங்களையும் பிடித்த இடது சாரிகளை குறிப்பிடாமல் விட்டுவிட்டு இரண்டே இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வென்ற ஏ.பி.வி.பி யினரின் கொண்டாட்டங்களை வண்ணப் படத்துடன் வெளியிட்ட தமிழ் இந்து நாளிதழுக்கு, இவ்வாறான கட்டுரைகளை வெளியிடுவதில் வேறெதுவும் நோக்கம் இருந்து விட முடியுமா? என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கபாலி: சில கற்பிதங்களை முன்வைத்து

Kabali1

வழக்கமான ரஜினி பட அலம்பல்களைத் தாண்டி கபாலி எனும் புதிய படம் வேறொரு தளத்தில் ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரை பல்வேறு விதங்களில் விமர்சனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை முதன்மையானதாக வைத்து, கலைஞர்களின் நடிப்புத்திறனை முதனமையானதாக வைத்து, கதையை, திரைக்கதையை, ஒளிப்பதிவை, இசையை, இயக்குனரை என பல அம்சங்களை முன்வைத்து திரைப்படங்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் கபாலி தாண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை இதுவும் கூட சாதனை தானோ, என்னவோ.

 

பொதுவாக கலை என்பது, அது எந்த ஊடகத்தில் இருந்தாலும், என்ன வடிவங்களில் இருந்தாலும் அதன் சாராம்சம் படைப்பாளி சுகிப்பாளிக்கு கடத்தும் ஒற்றை கருத்துப் பரிமாற்றம் என்பதே. பரிமாற்றப்படும் அந்தக் கருத்துக்கு வலுவும், வனப்பும், நேர்த்தியும், அழகும், ஈர்ப்பும் சேர்ப்பதற்காகவே தொழில்நுட்பம் தொடக்கம் இசை வரை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் படைப்பாளியிடமிருந்து சுகிப்பாளிக்கு என்ன கருத்து கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தவிர பிறவற்றை அலசுவதாகவே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே என்பதை விடுத்து கலை இலக்கியம் யாவும் கலைக்கே என்பதே முண்டியடித்து முதன்மை பெற முயல்கிறது.

 

இந்த அடிப்படையில் கபாலி என்ன சொல்கிறது? குற்றக் கும்பல்களைப் பற்றிய கதை. 25 ஆண்டுகால சிறை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வெளிவரும் குழுத் தலைவன் ஒருவன் தனக்கு எதிரான குழுவை அழிக்க முயல்கிறான். நடுவில் மனைவி மகளைத் தேடி அடைகிறான். அவ்வளவு தான். இதில் ரஜினி எனும் ஊதப்பட்ட பிம்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தில் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. என்ன சொல்ல வருகிறது இந்தக் கதை? ஹிட்லர் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர் என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, துப்பாக்கியைத் தூக்கி அரை நொடியில் ஒருவனை கொன்று போடும் திடமனம் கொண்ட கபாலி மகளையும் மனைவியையும் உருகி உருகி நேசிக்கிறார், தேடியலைகிறார் எனும் மனமுரணையா? சிறை சென்று மீளும் ஒரு குற்றக் குழுத் தலைவனின் மனப் போராட்டம் எனும் நோக்கில் திரைக்கதை அமைக்கப்படவில்லை. அல்லது அனேகர் கூறுவது போல மலேயத் தமிழர்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராடிய தலைவனின் கடைசிக் கால வாழ்க்கை என்பதா? திரைக்கதையின் இலக்கு இதிலும் இல்லை. தமிழர் போராட்டம், வெகுசில வசனங்கள் இவைகளைக் கழித்து விட்டால் கதை வானத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும், அதை தரையில் கால்பாவ வைப்பதற்குத்தான் தமிழர் போராட்டமும், ஒடுக்கப்பட்டவர் கோணத்திலான சில வசனங்களும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோணங்களைத் தவிர வேறெந்தக் கோணமும் கபாலியில் இல்லை. ஆனால் திரைக்கதை இந்த இரண்டு கோணங்களிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறது. அதனால் தான் படத்தைப் பார்த்து விட்டு வெளிவரும் யாருக்கும் ரஜினியைத் தவிர வேறெதுவும் ஒட்டாமல் வெளியேறி விடுகிறது.

 

கபாலியை எதிர்மறையாக விமர்சிப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பு கொண்டவர்கள் என்பதான பிம்பமாக்கல் தற்போது நிலவுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமலும் இல்லை. படத்தில் இடம்பெறும் சில தலித்திய வசனங்களையும், இயக்குனர் தலித் என்பதையும் கண்ணேற்றே எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் பல கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குமுன் பல படங்கள் தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர், சுந்தரபாண்டியன் போன்றவை வெளிப்படையாக சாதி அடையாளத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடும் வெளிவந்த போதும் அவை பெரிதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஆனால் கபாலியில் தலித்திய வசனங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பதாலேயே எதிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்திலிருந்து பார்த்தால் இதற்கு எதிர்வினையாக கபாலியை எதிர்ப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பை ஆதரிப்பவர்கள் எனும் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

அவ்வாறான கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதாலேயே ஆதிக்க சாதி மனவியல்பை எதிர்ப்பவர்கள் அனைவரும் கபாலி படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா? கபாலி ஒரு தலித்தியப் படம் என நம்புகிறவர்கள் கபாலியை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். இதற்கு சில காரணங்களையும் கூறுகிறார்கள்.

 

1. இன்றைய ஆதிக்க சாதிச் சூழலில் முழுக்க முழுக்க சிறந்த படங்களாக, உள்ளீட்டிலும், வடிவத்திலும் சிறந்த படங்களாக வருவது இயலாது. ஒரு சில எட்டுகளை எடுத்து வைத்து படிப்படியாகத்தான் நகர முடியும். அப்படியான நகர்வை நாம் ஆதரிக்க வேண்டுமல்லவா? சரிதான், முன்நகர்வுகளை ஆதரிக்க வேண்டும் தான். ஆனால், கபாலி அத்தகைய முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறதா? கபாலியின் கதையிலும், திரைக்கதையிலும், பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளிலும் அவ்வாறான விசயங்கள் எதுவுமில்லை. தமிழர்கள் போராடுவதான ஒரு காட்சி, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஓரிரு வசனங்கள் இவைகளை ஒரு மூன்றாம் தர வணிகப் படத்தில் பொருத்தி வைத்து சந்தை மதிப்புள்ள ஒரு நடிகரை நடிக்க வைத்து விட்டால் அது முன்நகர்வை கொண்ட படமாகி விடுமா? எடுத்துக்காட்டாக ஈ, நாகரீகக் கோமாளி போன்ற படங்களைச் சொல்லலாம். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் அவைகளில் முன்நகர்வு இருக்கிறது. கத்தி என்றொரு படம் வந்தது, கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்த்துப் போராடுவது தான் அதில் முக்கிய இழை. என்றாலும் அதனை முன்நகர்வாக கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால், உலகமயமாக்கத்தால் கொதித்துப் போயிருக்கும் மக்களிடையே கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்ப்பது ஒரு ட்ரெண்டாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளோடு ஒப்பிட்டால் கபாலி என்ன விதமான முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மீளாய்வு செய்வது நல்லது.

 

2. ஆடை அரசியல் குறித்த வசனங்கள் கல்லூரி மாணவர்களிடையே விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது. ஆம். நிச்சயமாக இது வரவேற்கத் தக்க ஒன்று தான். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியைக் கோரும் பங்களிப்பு எதுவும் படத்தில் இல்லையே என்பது தான் ஆதங்கம். அதாவது அந்த விவாதங்களை தேடலில் சென்று சேரக்கூடிய உள்ளடக்கம் படத்தில் கொஞ்சமும் இல்லாதிருப்பது அந்த விவாதங்களை வெறும் உளக் கிளர்ச்சியுடன் முடிவடைய வைக்கின்றன. பழைய லியாகத் அலிகான், நாராயணன் வசனங்களில் இது போன்ற வெற்றுக் கிளர்ச்சிகள் அதிகம். இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட ஒரு விவாதம் தொடர்ந்து தேடலுக்கும் அதன் மூலம் சரியான திசையையும் கண்டடைவது குறிப்பிட்ட ஒருவன் கொண்டிருக்கும் சூழலையும் அறிவையும் பொருத்தது என்பதை மறுப்பதாக பொருளாகாது. இப்படியான வெற்றுக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வசனங்கள் மட்டுமே ஒரு படத்தை ஏற்கத்தக்க படமாக்கி விடுமா என்பது தான் கேள்வி.

 

3. படத்தில் தலித் அரசியலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் குறியீடுகள். அதாவது, கபாலியின் அறிமுகக் காட்சியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நூல், கோட்டுசூட்டு போடுவேன், உனக்கு முன்னால் கால்மேல் கால் போட்டு அமருவேன் போன்ற வசனங்களில் இருக்கும் அழுத்தம். தனி இடம் பிடித்திருக்கும் நீல நிறம் உள்ளிட்டவை தலித் அரசியலை நோக்கிய குறியீடுகளாக காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இது போன்ற குறியீடுகள் மட்டும் தான் படத்தில் இருக்கிறதா? இதற்கு எதிரான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெறவில்லையா? அவைகளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? முதலில் ரஜினி எனும் நடிகரின் மெய்வாழ்வின் மதிப்பீடு என்ன? அப்பழுக்கற்ற சந்தர்ப்பவாதி, பார்ப்பனியவாதி. இந்த நடிகர் கபாலியாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் ஒரு தாமிரக் காப்பை கையில் மாட்டுவது போல் ஒரு காட்சி வரும். இப்படி தாமிரக் காப்பை அணிவது ஆர்.எஸ்.எஸ் மரபு. இந்துத்துவத்தில், பார்ப்பனியத்தில் பெருமை கொள்ளும் பலரும் இது போன்ற தாமிரக் காப்பை கையில் அணிந்திருப்பதை பார்க்கலாம். இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

ஒரு காட்சியில் காட்டப்படும் தலைவர்களின் படங்களில் இடம்பெற வேண்டிய பெரியாரின் படம் இல்லாதிருப்பது குறித்து பலரும் விமர்சித்து விட்டார்கள். இதற்கு ஒரு செவ்வியில் இயக்குனர் ரஞ்சித் மறந்து விட்டது, வேறொன்றுமில்லைஎன பதிலளித்திருக்கிறார். தலித்திய சிந்தனையிலுள்ள ஒரு இளைஞர், தலித்திய குறியீடுகளை இணைத்திருப்பதாக போற்றப்படும் ஒரு இயக்குனர் பெரியாரை மறக்க முடியுமா? இதை குறியீடாகக் கொண்டால் இது சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

மற்றொரு காட்சியில் கபாலி கூறும் நண்டுக் கதை. இது பார்ப்பனியக் கதையாடலல்லவா? சாதியப் படிநிலைகளை வகுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் பார்ப்பனியம், நீ முன்னேறவில்லை என்றால் அதன் காரணம் மேலிருந்து யாரும் ஒடுக்குவதால் அல்ல. உன்னுடனே இருப்பவர்கள் உன்னை இழுத்துப் போடுகிறார்கள் அது தான் காரணம் என்கிறார்கள். ஒரு தலித்திய இயக்குனர் தன் படத்தில் இப்படி ஒரு கதையை குறியீடாக, வசனமாக வைக்க முடியுமா? இந்தக் கதையை மக்கள் சாதியப் படிநிலையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் எனும் கருத்து இல்லாதவர்கள் தான் ஏற்க முடியும். தலித்திய சிந்தனை உள்ள யாராலும் இக் கதையை ஏற்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

இப்படி தலித்தியத்துக்கு எதிர்மறையான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளைக் கொண்டு தலித்துகளுக்கு எதிரான குறியீடுகளைக் கொண்ட படம் என முடிவுக்கு வரலாமா?

 

கொஞ்சம் திரையரங்குக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கலாம். தொடக்க நாட்களில் படத்தைக் காண சீட்டின் விலை 1500 லிருந்து 4000 வரை விற்கப்பட்டதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வளவு விலை கொடுத்து திரைப்படத்தை காண மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரைத் தவிர வேறு யாரால் இயலும்? அதிக விலையினால் காணாமல் சென்ற அல்லது கண்டு பொருளாதார பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களில் பெரும்பாலானோர் தலித்துகளாகத்தான் இருப்பர். தலித்துகளுக்காக படத்தில் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் இயக்குனர், தன் படத்தை தலித்துகள் பார்க்க முடியாதவாறு அல்லது பார்த்ததால் பாதிப்படையுமாறு இருக்கும் நிலை குறித்து ஏதாவது கருத்து கூறியிருக்கிறாரா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியானால் இங்கே படைப்பும் படைப்பாளியும் தனித்தனியே பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இது ஒரு முதன்மையான அம்சம்.

 

தயாரிப்பாளர் தானு, நடிகர் ரஜினி இருவரையும் பொருத்தவரை வணிகம், எவ்வளவு லாபம் என்பதைத் தாண்டி வேறெந்த சிந்தனையும் இருக்காது. இதில் யாருக்கும் ஐயமும் இருக்காது. ஆனால் இயக்குனர் ரஞ்சித், கபாலி வெளியானதற்குப் பிறகு அவர் பல்வேறு ஊடகங்களுக்கு அளித்திருக்கும் செவ்விகளில் தன்னுடைய மனவோட்டத்ததை பதிவு செய்திருக்கிறார். அவைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வலியும், மீண்டெழும் உத்வேகமும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவைகளில் தானும் தன்னுடைய படைப்பும் வெவ்வேறாக தெரிவது குறித்த எந்த விளக்கமும் இல்லை. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரையில் சந்தை மதிப்புள்ள நடிகரை வைத்து எடுக்கப்படும் படங்களில், ஒரு வளர்ந்து வரும் இயக்குனரால் இதை தவிர்க்கவே முடியாது. என்றாலும் தனக்கு இது உவப்பானதல்ல, வருத்தம் எனும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்றால் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தலித்திய உணர்வுள்ள ஒரு இயக்குனர் தன்னுடைய வளர்ச்சிக்காக தெரிந்தே இதை அனுமதிக்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 

தலித்திய உணர்வுள்ள இயக்குனர் இயக்கிய படம் என்பதற்காகவே கபாலி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்றால் மேற்கண்ட அம்சங்களை என்ன செய்வது? அதாவது, கதையில், படத்தின் மைய இழையில் தலித்திய உணர்வு வெளிப்படவில்லை, படத்துக்கு வெளியே தன்னை பாதிக்கும் இடங்களில் அவர் தலித்திய உணர்வை வெளிப்படுத்தவில்லை. இவைகளை இணைத்துப் பார்த்தால் அவர் ஒரு தலித் இயக்குனர் என்பதையும், படத்தில் சில தலித்திய வசனங்கள் இருக்கின்றன என்பதையும் மட்டுமே கொண்டு கபாலியை ஏற்கத்தக்க படமாக கொள்ள முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

 kabali2

இன்னும் சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன. சாதிய வெறி மேலோங்கி இருக்கும் சூழலில் தலித் இயக்குனரின் திரைப்படத்தை எதிர் விமர்சனம் செய்வது ஆதிக்க சாதிக் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை மறுக்கும் பார்ப்பனியர்களுக்கு துணை செய்வதாக ஆகாதா? ஒருவேளை ஆதரித்தால் அது எதிர்விமர்சனம் இன்றி பரவலாக எல்லோரையும் சென்று சேர்ந்தால் நாளை ரஜினி மட்டுமல்ல கமல், விஜய், அஜீத் என சந்தை வாய்ப்புள்ள நடிகர்களும் தலித்திய சிந்தனையுடன் படமெடுக்க முன்வந்தால் அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என்றெல்லாம் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 

முதல் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், கபாலியைத் தூற்றும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கு துணையாகும் வாய்ப்பும் இதில் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், கபாலியை ஆதரிப்பது தலித் உணர்வு கொண்ட வசனங்களை உடைய ஒரு படத்தை எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத, சந்தர்ப்பவாத வணிகக் கும்பலுக்கு, அவர்களின் லாபவெறிக்கு துணையாக ஆக்குவதாக ஆகுமே. இதை என்ன செய்வது? பொதுவாக ஆதிக்க சாதி எதிர்க்கிறது எனவே தலித்துக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் செயல்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் படைப்பை பொருத்தவரை அது துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும். சரி தவறுகளை கறாராக விமர்சித்து நெறிப்படுத்துவதன் மூலமே தலித் படைப்பாளிக்கு உதவ முடியும். அதேநேரம், அவ்வாறு செய்யப்படும் விமர்சனம் எதிர்மறையான ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கும் பயன்பட முடியாமல் செய்ய முடியும்.

 

இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு உள்ளீடற்ற யூகம். ஒரு வணிக வெற்றிப்படத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற படங்கள் வருவது ட்ரெண்ட் செட்டிங். ஒரு ட்ரெண்டாக தலித்தியப் படங்கள் வருவது தலித் இயக்குனருக்கும் உதவாது, தமிழ் திரைப்படச் சூழலை மாற்றுவதற்கும் உதவாது.

 

எல்லாம் சரி. இவ்வளவு வியக்கியானம் கூறுகிறவர்கள் ஒரு படம் எடுத்துக் காட்டலாமே. வாய்ப்பிருக்கும் சூழலில் அதையும் செய்யலாம். ஆனால், அப்போது இது ஒரு புரட்சிகர படம், எனவே புரட்சிகர இடதுசாரிகள் அனைவரும் இப்படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என ஒருபோதும் கோரப்படாது. கறாராக விமர்சியுங்கள் என்றே கோரப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியாரின் மண் என்பது மட்டும் போதுமா?

inthu facism

இந்தியா மூன்றுபுறம் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது, நான்கு புறமும் கடனால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று வேடிக்கையாய் சொலவடை சொல்வார்கள். இப்போது எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பார்ப்பனியம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது எனச் சொல்வது தகும். இந்தியாவில் அரசு இயந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்கு சான்றுகள் எதுவும் தேவையில்லை. ஆனால் குறிப்பாக மோடி பிரதமரான பிறகு இது மிகுந்த விரைவுடன் செயலாற்றுகிறது. சமஸ்கிருதமயமாக்கம், உயர்கல்விக் கூடங்களில் ஆக்கிரமிப்பு, மாட்டுக்கறி, பகுத்தறிவுவாத அறிஞர்களின் படுகொலை என இதற்கு பற்பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். இவைகளுக்கு பலரும், பல அமைப்புகளும், பல்துறை அறிஞர்களும் தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். என்றாலும், அரசின் ஆதரவினால் இவை குறைவுறாமல் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளைத் தடுத்தாக வேண்டும் எனும் தார்மீக எண்ணம் இருந்தாலும், இவைகளின் விளைவு மக்களிடையே என்னவாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்றியமையாததாகிறது.

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற தேர்தலை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும் பிஜேபி வெல்லவில்லை என மகிழ்ந்து கொள்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகும். ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி க்கு இணையான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் அ.தி.மு.க வென்றிருக்கிறது. இதற்கு தேர்தல் கமிசன் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் 85 லிருந்து மாறிமாறி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மரபை மீறி வென்றிருக்கிறது என்பதும், இந்திய அரசின் எல்லாத் துறைகளும் அரசுக்கு வெளியே ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அ.தி.மு.க பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கின்றன என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடுத்து, .தி.மு., தி.மு.க வுக்கு வெளியே அதிக வாக்குகள் வாங்கியிருக்கும் கட்சி என்று பார்த்தால் பா..க வும், பா..க வும் வருகின்றன. அதிலும் பா..க வாங்கியிருக்கும் 2.8 விழுக்காடு வாக்குகள் சமூகத்தின் மீது அக்கரை கொண்டுள்ள அனைவரும் கவலை கொள்ள வைப்பதாகும். பா..க ஒரு ஆதிக்கசாதிக் கட்சி என்பதுடன், ஆதிக்கசாதி அமைப்புகள் வெளிக்கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை, தலித்தியம் பேசும் கட்சிகள் தேர்தலில் துடைத்து ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

 

ஆக, வெகு மக்கள் எதார்த்தம் என்ன? ஒருபக்கம் அரசு இயந்திரத்தில் ஓரளவுக்கு மறைமுகமாக இருந்த பார்ப்பனியத் தன்மை தனக்கு எந்த முகமூடியும் தேவையில்லை என்று வெளிப்படையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மக்கள் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல், தேர்தல், போலி ஜனநாயக ஆட்சி ஆகியவைகளுக்கு மாற்று தெரியாமல் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆல் ஊதிவிடப்படும் சாதி அரசியலுக்குள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விழுந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பலமான எதிர்க்கட்சி எனும் பம்மாத்துடன் இருக்கும் தி.மு.க பரவிக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. குறைத்தபட்சம் தன்னுடைய இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள சமஸ்கிருதத்தை விரட்டுவோம்என்பன போன்ற சில்லரை முழக்கங்களுடன் சில அடையாள எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு வெளியே அது வேறெதுவும் செய்யப் போவதில்லை. தேர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் தேவைகளை விட்டு வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

 

தேர்தலுக்கு உள்ளும், வெளியுமாய் இயங்கும் தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட எதிர்ப்பு எனும் போர்வையில் வெளிப்படையாய் பெரியாரை எதிர்ப்பதும் மறைமுகமாய் பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதுமாய் இருக்கின்றன. தலித்திய கட்சிகளுக்கு அடுத்த தேர்தலில் என்ன செய்வது என்பதைத் தவிர வேறு பிரச்சனைகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இஸ்லாமிய, கிருஸ்தவ சிறுபான்மை இயக்கங்களோ மதத்தை விட்டுவிட்டால் விழுந்து மரித்து விடுவோம் எனும் மனோநிலையிலிருந்து மாற மாட்டோம் என அடம் பிடிக்கின்றன.

 

மக்களிடையே இயங்கும் இயக்கங்களின் இந்த நிலை தான் அதாவது, நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலைப்பாடுகள் தான் மக்கள் பார்ப்பனியத்தின் பிடிக்குள் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருப்பதன் காரணம்.

 

சிறுபான்மை இயக்கங்கள் மத நம்பிக்கைகளைக் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையானதாய் கொண்டிருப்பதும், தலித்திய கட்சிகள் தேர்தலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதும் உடனடியாய் தவிர்த்து விடக் கூடிய பிரச்சனைகள் அல்ல. ஆனால், உடனடியாக விளங்கிக் கொண்டு தவிர்க்க வேண்டிய வேறு சில பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன.

 

நம்முடைய ஆயுதத்தை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான். குஜராத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக நடந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளில் ராக்கெட் லாஞ்சர்கள்வரை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எதிரி இப்படி நவீன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக சுவரொட்டி ஒட்டுவதும், அடையாள ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதும், சில கட்டுரைகளை எழுதுவதும் போதுமா? புரட்சிகர அரசியலில் இருக்கும் சிலர் இவ்வாறு கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது, எதிரிகள் ராக்கெட் லாஞ்சர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆர்.டி.எக்ஸ் பயன்படுத்துகிறார்கள் எனவே, அவர்களுக்கு எதிராக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகளை தூக்கிக் கொண்டு நிற்பது தான் எதிரியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான் என்பதன் பொருள் எனக் கருதுகிறார்கள் போலும்.

 

முதலில் இது எதிரியின் ஆயுதம் எது என்பதை தீர்மானிப்பதில் இருக்கும் குழப்பம். குஜராத் படுகொலைகளையே எடுத்துக் கொள்வோம். முஸ்லீம்களை கொன்று குவிப்பதற்கு பயன்படுத்திய கருவிகள் எவை என்பது வேறு. அந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடிப்பதற்கு எதை கருவியாக பயன்படுத்தினார்கள் என்பது வேறு. பொய்யாக என்றாலும் கோத்ரா மூலம் மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டு ஒன்றுபடுத்தி அவர்களின் திட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மக்களை கட்டியமைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. அரசின் அத்தனை துறைகளையும் அவர்களின் திட்டத்துக்காக வேலை செய்ய வைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. இந்த வகையில் அவர்களின் ஆயுதம் அரசும், மக்களை தங்களுக்கு ஆதரவானவர்களாக திருப்பியதுமே.

 

இரண்டாவது, இந்தியாவில் கலவரமாக உருவகிக்கப்பட்டு நடத்தப்படும் எதுவும் பார்ப்பனிய தத்துவார்த்திகளினாலோ, புரவலர்களினாலோ நடத்தப்படுவது இல்லை. மக்களையே முன்னிருத்துகிறார்கள். தவறான, முறைகேடான வழிகளில் என்றாலும், மக்களை வென்றெடுத்தே அவர்களைக் கொண்டே முன்திட்டமிடப்படும் கலவரங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கும் அவர்களின் ஆயுதமாக இருப்பது மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்துக்கு இசைவாக திரட்டுவது தான்.

 

எதிரிகளின் ஆயுதம் தங்களை நோக்கி மக்களை திரட்டுவதும், அதற்கு இசைவாக அரசின் அனைத்து துறைகளையும் பயன்படுத்துவது தான். என்றால் அதற்கு எதிரான ஆயுதமாக எது இருக்க முடியும்? அரசை அம்பலப்படுத்துவதும், மக்களை அவர்களுக்கு எதிராக உண்மைகளை உணர வைத்து, அவர்களுக்கு எதிராக மக்களை ஒன்று திரட்டுவதாகத் தானே இருக்க முடியும். இதைக் குலைப்பதற்காகத் தான் கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு முதல் போதை வரை அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறது அரசு. என்றால் இதற்கு எதிராக ஏ.கே 47 வகை துப்பாக்கிகளையோ, அல்லது அதனிலும் தீவிரமான கருவிகளையோ தரித்து நின்றால் அது எதிரிக்கு எதிரான ஆயுதமாகி விடுமா?

 

பார்ப்பனியத்தின் நுணுக்கமான வடிவமாக தற்போது பரவிவரும் ஆதிக்கசாதி வெறியின் பரவலாக ஆணவக் கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த ஆதிக்கசாதிவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் தற்போதையை நிகழ்ச்சிநிரலை ஒட்டி விசிரி விடப்படுகின்றன. ஆணவக் கொலைகளில் குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தன்மை என்பதை விட அது ஆதிக்கசாதி வெறியர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல் அபாயகரமானது. ஆனால், இங்கே குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தனமை குறித்து பேசும் பலர் அது ஏற்படுத்தும் தூண்டுதலை சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள். இந்த ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக என்ன செய்வது? தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து சமூகத் தளத்தில் பார்த்தால் ஆதிக்க சாதி மனோபாவத்துக்கு எதிராக களத்தில் இறங்கி வேலை செய்வதும், கலப்பு மணங்களை பெரிய அளவில் ஊக்குவிப்பதும், பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தி ஆதிக்க சாதி ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கலப்பு மணங்களை நடத்துவதும் செய்ய வேண்டும். மாறாக கத்தியை எடுப்பது சரியான தீர்வாக அமையுமா?

 

90களின் பின்னான தலித்திய அரசியல் என்பது ஓட்டுக் கட்சிகளின் அனைத்துவித சீரழிவுகளுக்கும் ஆட்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒருவிதத்திலும் பயனளிக்காததாக மாறியிருக்கிறது. தவிரவும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தலித் அரசியல் என்பது எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான எழுச்சியை தந்ததில்லை. சிறுபான்மை மக்களை எதிரொலிப்பதாக கூறப்படும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் எதுவுமே அம்மக்களின் சமூக வாழ்வு குறித்து எந்த அக்கரையும் செலுத்தியதில்லை. மதப் பெருமிதங்கள் மூலம் உணர்ச்சிகரமான ஒன்றுதிரட்டலை மட்டுமே அவை செய்துள்ளன. மட்டுமல்லாது, அவர்கள் மத அடிப்படையில் ஒன்று திரண்டிருப்பது பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு உதவிகரமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணரவும் இல்லை. இவை உணரவைக்கப்பட்டாக வேண்டும். இது தான் மக்கள் முன்னுள்ள இலக்கு.

 

நுணுக்கமாகவும், பொதுத் தளமாகவும் பரவி வரும் பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் மக்கள் வர்க்கமாக இணைவதைத் தவிர வேறு குறுக்கு வழிகளில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போரும் வர்க்க அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்தாக வேண்டிய தேவை இன்றியமையாததாக மாறியிருக்கிறது. இதற்கான வழியைச் சமைப்பது தான் புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போருக்கான உடனடிக் கடமை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: