அம்பேத்கர், குஹா, தமிழ் இந்து, சாதியம்: ஏதாவது புரிகிறதா?

ambedkar_002

சாதியப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு: புத்தர் போதாது, அம்பேத்கரும் போதாது, மார்க்ஸ் அவசியத் தேவை எனும் நூல், ரங்கநாயகம்மா என்பவர் எழுதி கொற்றவை தமிழில் மொழி பெயர்த்து அண்மையில் வெளிவந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் எனும் பெயரில் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சிநிரல்கள் வரிசையாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்று ஐயுறும் வண்ணம் நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் மெல்ல மார்க்ஸுடனான ஒப்பீடாக மாறியது. பின் அம்பேத்கரா மார்க்ஸா என்று உருவெடுத்தது. தொடர்ந்து அது இன்று தலித்தியமா? மார்க்ஸியமா? என சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பொதுவாக தலித்தியம் என்பது பின்நவீனத்துவவாதிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட மார்க்ஸியத்துக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாட்டு முயற்சி. அந்த அடையாள அரசியல் ஓட்டுக் கட்சிகளாக மாறி சீரழிந்த நிலை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு மார்க்ஸியமும் தலித்தியமும் அதிகம் பிரிவில்லாமலேயே பயணப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்த பின்னணியிலிருந்து பார்க்கும் போது, அந்த நூலும் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்களும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டவையோ என்று மேலெழும் எண்ணத்தை தவிர்க்க முடியவில்லை. இன்றியமையாமல் இணைந்தே இருக்க வேண்டிய, இணைந்தே இருக்க வேண்டிய சமூகத் தேவை கொண்ட மக்களை பிளவுபடத் தூண்டும் எதனையும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றும் இருக்க முடியாது. மார்க்ஸோ, அம்பேத்கரோ யாரும் ஒளிவட்டம் பொருந்தியவர்களோ, விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களோ அல்லர். ஆனால், சூழல் என்னவாக இருக்கிறது?, அவ்வாறாக முன்தள்ளுபவர்களின் நோக்கம் என்னவாக இருக்கிறது? என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறல்லாமல், தூண்டல்களுக்கு ஏற்ப எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டே செல்வது எதிரிகளின் நோக்கங்களுக்கு துணை போகும் நடவடிக்கைகளாகவே அமையும்.

இந்த சூழலில் தான் கடந்த ஞாயிறன்று (16.10.2016) தமிழ் இந்து நாளிதழில் இராமச்சந்திர குஹா எழுதி சாரி சுருக்கமாக தமிழில் மொழிபெயர்த்த கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருக்கிறது. அம்பேத்கர் மதம் மாறிய 60 ஆம் ஆண்டு நினைவாக அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அம்பேத்கரின் பௌத்தம் செழித்திருந்தால் இந்தியா எப்படி இருந்திருக்கும்? எனும் அந்தக் கட்டுரையின் உட்கிடை என்ன?

அம்பேத்கர் பெருந்திரளான மக்களுடன் பௌத்த மதத்துக்கு மாறினார், அவ்வாறு மாறுவதை ஊக்குவித்தார், பார்ப்பனிய மதத்தின் சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான தீர்வாக அதைக் கொண்டிருந்தார் என்பவை வரலாறு. அதில் மார்க்ஸியர்களுக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்பது வேறு விசயம். ஆனால், இந்தக் கட்டுரை முன்வைப்பது அம்பேத்கர் மதம் மாறியதைத் தொடர்ந்த ஒரு கற்பனை. இப்படி ஒரு கற்பனையை, அந்தக் கற்பனையையே வாசகர் மனதில் இருத்தும் மைய விசையாக கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது.

அம்பேத்கர் மதம் மாறிய ஒன்றரை மாதத்தில் மரணமடைந்து விடுகிறார். அவ்வாறன்றி இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகள் அவர் மண்ணில் வாழ்ந்திருந்தால், அவரின் பௌத்த ஆய்வுகள் மூலம் பல லட்சக் கணக்கான, கோடிக்கணக்கான மக்கள் பௌத்தத்திற்கு மாறி இருப்பார்கள். அதன் மூலம் ஒரு சமூக மாற்றமே நிகழ்ந்து, பார்ப்பனிய மதம் தன் வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளையே கைவிட்டிருக்கும் என்றெல்லாம் விரிகிறது கட்டுரையாளரின் கற்பனை.

எழுத்தாளர், வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒருவரின் கற்பனை அல்லது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை தொடர்ந்து செல்லும் ஊகம் இப்படி உள்ளீடற்ற ஒன்றாக இருக்க முடியுமா? சாதியப் படிநிலை என்பது பார்ப்பனிய மதத்தின் அடிப்படை. அது இல்லையென்றால் பார்ப்பனிய மதமே இல்லை. தன் அடிப்படையையே கைவிட்டுவிட்டு அந்த பார்ப்பனிய மதம் எதை எடுத்துக் கொள்ளும்?

சாதியப் படிநிலைகளால் உருவான சமூகக் கொடுமைகள் ஒரு தனி மனிதன் இன்னொரு தனி மனிதன் மீதான ஒடுக்குதல் மட்டுமா? அது சமூகக் கொடுமை. பண்பாடு, கலாச்சாரம், அன்றாட பழக்கவழக்கங்கள், சிந்தனை முறை, உழைப்பின் வடிவம், மீற முடியாத சட்ட ஒழுங்குகள் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சமூகக் கொடுமை. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வந்திருக்கும் சமூகக் கொடுமை. இவை மதம் மாறுவதால் தீர்ந்து விடும் என்பது மதவாதப் பிதற்றல். சாதியப் படிநிலை வழியாக இருக்கும் சமூகக் கொடுமை, தீண்டாமை என்பதை அதன் கொடூர எல்லைகளோடு புரிந்து வைத்திருக்கும் யாருக்கும் இப்படி ஒரு அசட்டுக் கற்பனை தோன்றியிருக்க முடியாது.

ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் நீட்சியை தன் மனக் கண்ணில் உருவாக்கிப் பார்க்கிறார் என்றால் எவற்றையெல்லாம் அவர் அடிப்படைகளாக கொண்டிருக்க வேண்டும்? எதனை அவர் இல்லாமல் போகும் என முடிவு செய்கிறாரோ அதன் முழுமையான வடிவம், அதன் இன்றியமையாத தன்மை, அது நீங்குவதால் அந்த மதத்தில் என்ன விளைவுகள் ஏற்படும்? அதனை அந்த மதம் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளும்? போன்றவற்றை ஒருபுற அடிப்படைகளாகவும்; மக்களின் மனோநிலை, சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு இதுகாறும் அவர்கள் காட்டிவந்த எதிர்ப்பு, அல்லது தவிர்க்கவியலாமல் சகித்து வந்த தன்மையின் அளவு, இந்த மாற்றத்தினால் ஏற்படும் விளைவுகளை அவர்கள் எப்படி எதிர் கொள்வார்கள் போன்றவற்றை மறுபுற அடிப்படைகளாகவும் வைத்து சிந்தித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கான உள்ளீடு கிடைக்கும். மாறாக கிரிக்கெட் விளையாட்டில் 10 ஓவரில் இவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடித்தால் ஐம்பது ஓவரில் எவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடிப்பார்கள் என்று கணக்கிடுவதைப் போல் கணக்கிட்டால் அது வரலாற்றுப் பதிவாக இருக்காது. மாறாக, உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்கும்.

அப்படி என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது அந்த வெற்று கற்பனையில்? சாதியப் படிநிலை தீண்டாமை எனும் சமூகக் கொடுமை எந்த அடிப்படையில் மேல் தங்கியிருக்கிறது என்பதை காண மறுக்கும் அல்லது திசை திருப்பும் வேலையை அந்த வெற்றுக் கற்பனை செய்திருக்கிறது. தலித்தியம் எனும் அடையாள அரசியலின் அடிப்படையும் அது தான். சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறையாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதை தலித்துகள் மட்டுமே ஒருங்கிணைந்து வெற்றி கண்டுவிட முடியும் என்பதே முழுமையற்ற பார்வை. எல்லா படிநிலை மக்களையும் ஒருங்கிணைத்துச் செய்ய வேண்டும். அது வர்க்க அடிப்படையில் மட்டுமே சாத்தியம் என்பதை மறுக்கும் பார்வை அது.

மார்க்சியம் வர்க்க அடிப்படையை முதன்மையாகக் கொண்டே பிரச்சனைகளை தீர்க்க முயல்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு இருக்கும் அனைத்துப் பிரச்சனைகளும் வர்க்க அடிப்படை கொண்டவைகளே. அதனால் தான் மார்க்சியம் வர்க்க ஒற்றுமையைக் கோருகிறது. வர்க்க ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் நோக்கம் கொண்ட அனைத்தும் எதிரிகளுக்கு உரமூட்டுவதாகவே முடிகின்றன.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் இவ்வளவு காலம் தொடர்ந்து நீடித்திருப்பதற்குக் காரணமே அது உற்பத்தி முறையுடன் கொண்டிருக்கும் பிணைப்பு தான். உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைக்கும் போராட்டத்தின் வழியாகத்தான் இந்த சமூகக் கொடுமையை தீர்க்க முடியும். இந்த புரட்சிகரமான மாற்றத்தைத் தான் அந்தக் கட்டுரையின் வெற்றுக் கற்பனை திசை திருப்பி, மத மாற்றத்தின் மூலம் இதை சாதித்துவிட முடியும் என மக்களின் மனதில் விதைக்க முயல்கிறது. எவ்வளவு தீங்கான எண்ணம் இது.

அண்மைக்கால விவாதங்கள் அனைத்துமே மார்க்சியத்தையும், தலித்தியத்தையும் தனித்தனியாக பிரிப்பதையே குவி மையமாக கொண்டு இயங்குகின்றன. அண்மையில் ஜெ.என்.யு பல்கலைக் கழக தேர்வில் அனைத்து இடங்களையும் பிடித்த இடது சாரிகளை குறிப்பிடாமல் விட்டுவிட்டு இரண்டே இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வென்ற ஏ.பி.வி.பி யினரின் கொண்டாட்டங்களை வண்ணப் படத்துடன் வெளியிட்ட தமிழ் இந்து நாளிதழுக்கு, இவ்வாறான கட்டுரைகளை வெளியிடுவதில் வேறெதுவும் நோக்கம் இருந்து விட முடியுமா? என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கபாலி: சில கற்பிதங்களை முன்வைத்து

Kabali1

வழக்கமான ரஜினி பட அலம்பல்களைத் தாண்டி கபாலி எனும் புதிய படம் வேறொரு தளத்தில் ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரை பல்வேறு விதங்களில் விமர்சனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை முதன்மையானதாக வைத்து, கலைஞர்களின் நடிப்புத்திறனை முதனமையானதாக வைத்து, கதையை, திரைக்கதையை, ஒளிப்பதிவை, இசையை, இயக்குனரை என பல அம்சங்களை முன்வைத்து திரைப்படங்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் கபாலி தாண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை இதுவும் கூட சாதனை தானோ, என்னவோ.

 

பொதுவாக கலை என்பது, அது எந்த ஊடகத்தில் இருந்தாலும், என்ன வடிவங்களில் இருந்தாலும் அதன் சாராம்சம் படைப்பாளி சுகிப்பாளிக்கு கடத்தும் ஒற்றை கருத்துப் பரிமாற்றம் என்பதே. பரிமாற்றப்படும் அந்தக் கருத்துக்கு வலுவும், வனப்பும், நேர்த்தியும், அழகும், ஈர்ப்பும் சேர்ப்பதற்காகவே தொழில்நுட்பம் தொடக்கம் இசை வரை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் படைப்பாளியிடமிருந்து சுகிப்பாளிக்கு என்ன கருத்து கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தவிர பிறவற்றை அலசுவதாகவே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே என்பதை விடுத்து கலை இலக்கியம் யாவும் கலைக்கே என்பதே முண்டியடித்து முதன்மை பெற முயல்கிறது.

 

இந்த அடிப்படையில் கபாலி என்ன சொல்கிறது? குற்றக் கும்பல்களைப் பற்றிய கதை. 25 ஆண்டுகால சிறை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வெளிவரும் குழுத் தலைவன் ஒருவன் தனக்கு எதிரான குழுவை அழிக்க முயல்கிறான். நடுவில் மனைவி மகளைத் தேடி அடைகிறான். அவ்வளவு தான். இதில் ரஜினி எனும் ஊதப்பட்ட பிம்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தில் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. என்ன சொல்ல வருகிறது இந்தக் கதை? ஹிட்லர் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர் என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, துப்பாக்கியைத் தூக்கி அரை நொடியில் ஒருவனை கொன்று போடும் திடமனம் கொண்ட கபாலி மகளையும் மனைவியையும் உருகி உருகி நேசிக்கிறார், தேடியலைகிறார் எனும் மனமுரணையா? சிறை சென்று மீளும் ஒரு குற்றக் குழுத் தலைவனின் மனப் போராட்டம் எனும் நோக்கில் திரைக்கதை அமைக்கப்படவில்லை. அல்லது அனேகர் கூறுவது போல மலேயத் தமிழர்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராடிய தலைவனின் கடைசிக் கால வாழ்க்கை என்பதா? திரைக்கதையின் இலக்கு இதிலும் இல்லை. தமிழர் போராட்டம், வெகுசில வசனங்கள் இவைகளைக் கழித்து விட்டால் கதை வானத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும், அதை தரையில் கால்பாவ வைப்பதற்குத்தான் தமிழர் போராட்டமும், ஒடுக்கப்பட்டவர் கோணத்திலான சில வசனங்களும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோணங்களைத் தவிர வேறெந்தக் கோணமும் கபாலியில் இல்லை. ஆனால் திரைக்கதை இந்த இரண்டு கோணங்களிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறது. அதனால் தான் படத்தைப் பார்த்து விட்டு வெளிவரும் யாருக்கும் ரஜினியைத் தவிர வேறெதுவும் ஒட்டாமல் வெளியேறி விடுகிறது.

 

கபாலியை எதிர்மறையாக விமர்சிப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பு கொண்டவர்கள் என்பதான பிம்பமாக்கல் தற்போது நிலவுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமலும் இல்லை. படத்தில் இடம்பெறும் சில தலித்திய வசனங்களையும், இயக்குனர் தலித் என்பதையும் கண்ணேற்றே எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் பல கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குமுன் பல படங்கள் தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர், சுந்தரபாண்டியன் போன்றவை வெளிப்படையாக சாதி அடையாளத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடும் வெளிவந்த போதும் அவை பெரிதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஆனால் கபாலியில் தலித்திய வசனங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பதாலேயே எதிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்திலிருந்து பார்த்தால் இதற்கு எதிர்வினையாக கபாலியை எதிர்ப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பை ஆதரிப்பவர்கள் எனும் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

அவ்வாறான கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதாலேயே ஆதிக்க சாதி மனவியல்பை எதிர்ப்பவர்கள் அனைவரும் கபாலி படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா? கபாலி ஒரு தலித்தியப் படம் என நம்புகிறவர்கள் கபாலியை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். இதற்கு சில காரணங்களையும் கூறுகிறார்கள்.

 

1. இன்றைய ஆதிக்க சாதிச் சூழலில் முழுக்க முழுக்க சிறந்த படங்களாக, உள்ளீட்டிலும், வடிவத்திலும் சிறந்த படங்களாக வருவது இயலாது. ஒரு சில எட்டுகளை எடுத்து வைத்து படிப்படியாகத்தான் நகர முடியும். அப்படியான நகர்வை நாம் ஆதரிக்க வேண்டுமல்லவா? சரிதான், முன்நகர்வுகளை ஆதரிக்க வேண்டும் தான். ஆனால், கபாலி அத்தகைய முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறதா? கபாலியின் கதையிலும், திரைக்கதையிலும், பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளிலும் அவ்வாறான விசயங்கள் எதுவுமில்லை. தமிழர்கள் போராடுவதான ஒரு காட்சி, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஓரிரு வசனங்கள் இவைகளை ஒரு மூன்றாம் தர வணிகப் படத்தில் பொருத்தி வைத்து சந்தை மதிப்புள்ள ஒரு நடிகரை நடிக்க வைத்து விட்டால் அது முன்நகர்வை கொண்ட படமாகி விடுமா? எடுத்துக்காட்டாக ஈ, நாகரீகக் கோமாளி போன்ற படங்களைச் சொல்லலாம். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் அவைகளில் முன்நகர்வு இருக்கிறது. கத்தி என்றொரு படம் வந்தது, கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்த்துப் போராடுவது தான் அதில் முக்கிய இழை. என்றாலும் அதனை முன்நகர்வாக கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால், உலகமயமாக்கத்தால் கொதித்துப் போயிருக்கும் மக்களிடையே கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்ப்பது ஒரு ட்ரெண்டாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளோடு ஒப்பிட்டால் கபாலி என்ன விதமான முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மீளாய்வு செய்வது நல்லது.

 

2. ஆடை அரசியல் குறித்த வசனங்கள் கல்லூரி மாணவர்களிடையே விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது. ஆம். நிச்சயமாக இது வரவேற்கத் தக்க ஒன்று தான். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியைக் கோரும் பங்களிப்பு எதுவும் படத்தில் இல்லையே என்பது தான் ஆதங்கம். அதாவது அந்த விவாதங்களை தேடலில் சென்று சேரக்கூடிய உள்ளடக்கம் படத்தில் கொஞ்சமும் இல்லாதிருப்பது அந்த விவாதங்களை வெறும் உளக் கிளர்ச்சியுடன் முடிவடைய வைக்கின்றன. பழைய லியாகத் அலிகான், நாராயணன் வசனங்களில் இது போன்ற வெற்றுக் கிளர்ச்சிகள் அதிகம். இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட ஒரு விவாதம் தொடர்ந்து தேடலுக்கும் அதன் மூலம் சரியான திசையையும் கண்டடைவது குறிப்பிட்ட ஒருவன் கொண்டிருக்கும் சூழலையும் அறிவையும் பொருத்தது என்பதை மறுப்பதாக பொருளாகாது. இப்படியான வெற்றுக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வசனங்கள் மட்டுமே ஒரு படத்தை ஏற்கத்தக்க படமாக்கி விடுமா என்பது தான் கேள்வி.

 

3. படத்தில் தலித் அரசியலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் குறியீடுகள். அதாவது, கபாலியின் அறிமுகக் காட்சியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நூல், கோட்டுசூட்டு போடுவேன், உனக்கு முன்னால் கால்மேல் கால் போட்டு அமருவேன் போன்ற வசனங்களில் இருக்கும் அழுத்தம். தனி இடம் பிடித்திருக்கும் நீல நிறம் உள்ளிட்டவை தலித் அரசியலை நோக்கிய குறியீடுகளாக காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இது போன்ற குறியீடுகள் மட்டும் தான் படத்தில் இருக்கிறதா? இதற்கு எதிரான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெறவில்லையா? அவைகளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? முதலில் ரஜினி எனும் நடிகரின் மெய்வாழ்வின் மதிப்பீடு என்ன? அப்பழுக்கற்ற சந்தர்ப்பவாதி, பார்ப்பனியவாதி. இந்த நடிகர் கபாலியாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் ஒரு தாமிரக் காப்பை கையில் மாட்டுவது போல் ஒரு காட்சி வரும். இப்படி தாமிரக் காப்பை அணிவது ஆர்.எஸ்.எஸ் மரபு. இந்துத்துவத்தில், பார்ப்பனியத்தில் பெருமை கொள்ளும் பலரும் இது போன்ற தாமிரக் காப்பை கையில் அணிந்திருப்பதை பார்க்கலாம். இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

ஒரு காட்சியில் காட்டப்படும் தலைவர்களின் படங்களில் இடம்பெற வேண்டிய பெரியாரின் படம் இல்லாதிருப்பது குறித்து பலரும் விமர்சித்து விட்டார்கள். இதற்கு ஒரு செவ்வியில் இயக்குனர் ரஞ்சித் மறந்து விட்டது, வேறொன்றுமில்லைஎன பதிலளித்திருக்கிறார். தலித்திய சிந்தனையிலுள்ள ஒரு இளைஞர், தலித்திய குறியீடுகளை இணைத்திருப்பதாக போற்றப்படும் ஒரு இயக்குனர் பெரியாரை மறக்க முடியுமா? இதை குறியீடாகக் கொண்டால் இது சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

மற்றொரு காட்சியில் கபாலி கூறும் நண்டுக் கதை. இது பார்ப்பனியக் கதையாடலல்லவா? சாதியப் படிநிலைகளை வகுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் பார்ப்பனியம், நீ முன்னேறவில்லை என்றால் அதன் காரணம் மேலிருந்து யாரும் ஒடுக்குவதால் அல்ல. உன்னுடனே இருப்பவர்கள் உன்னை இழுத்துப் போடுகிறார்கள் அது தான் காரணம் என்கிறார்கள். ஒரு தலித்திய இயக்குனர் தன் படத்தில் இப்படி ஒரு கதையை குறியீடாக, வசனமாக வைக்க முடியுமா? இந்தக் கதையை மக்கள் சாதியப் படிநிலையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் எனும் கருத்து இல்லாதவர்கள் தான் ஏற்க முடியும். தலித்திய சிந்தனை உள்ள யாராலும் இக் கதையை ஏற்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

இப்படி தலித்தியத்துக்கு எதிர்மறையான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளைக் கொண்டு தலித்துகளுக்கு எதிரான குறியீடுகளைக் கொண்ட படம் என முடிவுக்கு வரலாமா?

 

கொஞ்சம் திரையரங்குக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கலாம். தொடக்க நாட்களில் படத்தைக் காண சீட்டின் விலை 1500 லிருந்து 4000 வரை விற்கப்பட்டதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வளவு விலை கொடுத்து திரைப்படத்தை காண மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரைத் தவிர வேறு யாரால் இயலும்? அதிக விலையினால் காணாமல் சென்ற அல்லது கண்டு பொருளாதார பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களில் பெரும்பாலானோர் தலித்துகளாகத்தான் இருப்பர். தலித்துகளுக்காக படத்தில் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் இயக்குனர், தன் படத்தை தலித்துகள் பார்க்க முடியாதவாறு அல்லது பார்த்ததால் பாதிப்படையுமாறு இருக்கும் நிலை குறித்து ஏதாவது கருத்து கூறியிருக்கிறாரா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியானால் இங்கே படைப்பும் படைப்பாளியும் தனித்தனியே பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இது ஒரு முதன்மையான அம்சம்.

 

தயாரிப்பாளர் தானு, நடிகர் ரஜினி இருவரையும் பொருத்தவரை வணிகம், எவ்வளவு லாபம் என்பதைத் தாண்டி வேறெந்த சிந்தனையும் இருக்காது. இதில் யாருக்கும் ஐயமும் இருக்காது. ஆனால் இயக்குனர் ரஞ்சித், கபாலி வெளியானதற்குப் பிறகு அவர் பல்வேறு ஊடகங்களுக்கு அளித்திருக்கும் செவ்விகளில் தன்னுடைய மனவோட்டத்ததை பதிவு செய்திருக்கிறார். அவைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வலியும், மீண்டெழும் உத்வேகமும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவைகளில் தானும் தன்னுடைய படைப்பும் வெவ்வேறாக தெரிவது குறித்த எந்த விளக்கமும் இல்லை. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரையில் சந்தை மதிப்புள்ள நடிகரை வைத்து எடுக்கப்படும் படங்களில், ஒரு வளர்ந்து வரும் இயக்குனரால் இதை தவிர்க்கவே முடியாது. என்றாலும் தனக்கு இது உவப்பானதல்ல, வருத்தம் எனும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்றால் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தலித்திய உணர்வுள்ள ஒரு இயக்குனர் தன்னுடைய வளர்ச்சிக்காக தெரிந்தே இதை அனுமதிக்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 

தலித்திய உணர்வுள்ள இயக்குனர் இயக்கிய படம் என்பதற்காகவே கபாலி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்றால் மேற்கண்ட அம்சங்களை என்ன செய்வது? அதாவது, கதையில், படத்தின் மைய இழையில் தலித்திய உணர்வு வெளிப்படவில்லை, படத்துக்கு வெளியே தன்னை பாதிக்கும் இடங்களில் அவர் தலித்திய உணர்வை வெளிப்படுத்தவில்லை. இவைகளை இணைத்துப் பார்த்தால் அவர் ஒரு தலித் இயக்குனர் என்பதையும், படத்தில் சில தலித்திய வசனங்கள் இருக்கின்றன என்பதையும் மட்டுமே கொண்டு கபாலியை ஏற்கத்தக்க படமாக கொள்ள முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

 kabali2

இன்னும் சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன. சாதிய வெறி மேலோங்கி இருக்கும் சூழலில் தலித் இயக்குனரின் திரைப்படத்தை எதிர் விமர்சனம் செய்வது ஆதிக்க சாதிக் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை மறுக்கும் பார்ப்பனியர்களுக்கு துணை செய்வதாக ஆகாதா? ஒருவேளை ஆதரித்தால் அது எதிர்விமர்சனம் இன்றி பரவலாக எல்லோரையும் சென்று சேர்ந்தால் நாளை ரஜினி மட்டுமல்ல கமல், விஜய், அஜீத் என சந்தை வாய்ப்புள்ள நடிகர்களும் தலித்திய சிந்தனையுடன் படமெடுக்க முன்வந்தால் அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என்றெல்லாம் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 

முதல் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், கபாலியைத் தூற்றும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கு துணையாகும் வாய்ப்பும் இதில் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், கபாலியை ஆதரிப்பது தலித் உணர்வு கொண்ட வசனங்களை உடைய ஒரு படத்தை எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத, சந்தர்ப்பவாத வணிகக் கும்பலுக்கு, அவர்களின் லாபவெறிக்கு துணையாக ஆக்குவதாக ஆகுமே. இதை என்ன செய்வது? பொதுவாக ஆதிக்க சாதி எதிர்க்கிறது எனவே தலித்துக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் செயல்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் படைப்பை பொருத்தவரை அது துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும். சரி தவறுகளை கறாராக விமர்சித்து நெறிப்படுத்துவதன் மூலமே தலித் படைப்பாளிக்கு உதவ முடியும். அதேநேரம், அவ்வாறு செய்யப்படும் விமர்சனம் எதிர்மறையான ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கும் பயன்பட முடியாமல் செய்ய முடியும்.

 

இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு உள்ளீடற்ற யூகம். ஒரு வணிக வெற்றிப்படத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற படங்கள் வருவது ட்ரெண்ட் செட்டிங். ஒரு ட்ரெண்டாக தலித்தியப் படங்கள் வருவது தலித் இயக்குனருக்கும் உதவாது, தமிழ் திரைப்படச் சூழலை மாற்றுவதற்கும் உதவாது.

 

எல்லாம் சரி. இவ்வளவு வியக்கியானம் கூறுகிறவர்கள் ஒரு படம் எடுத்துக் காட்டலாமே. வாய்ப்பிருக்கும் சூழலில் அதையும் செய்யலாம். ஆனால், அப்போது இது ஒரு புரட்சிகர படம், எனவே புரட்சிகர இடதுசாரிகள் அனைவரும் இப்படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என ஒருபோதும் கோரப்படாது. கறாராக விமர்சியுங்கள் என்றே கோரப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியாரின் மண் என்பது மட்டும் போதுமா?

inthu facism

இந்தியா மூன்றுபுறம் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது, நான்கு புறமும் கடனால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று வேடிக்கையாய் சொலவடை சொல்வார்கள். இப்போது எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பார்ப்பனியம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது எனச் சொல்வது தகும். இந்தியாவில் அரசு இயந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்கு சான்றுகள் எதுவும் தேவையில்லை. ஆனால் குறிப்பாக மோடி பிரதமரான பிறகு இது மிகுந்த விரைவுடன் செயலாற்றுகிறது. சமஸ்கிருதமயமாக்கம், உயர்கல்விக் கூடங்களில் ஆக்கிரமிப்பு, மாட்டுக்கறி, பகுத்தறிவுவாத அறிஞர்களின் படுகொலை என இதற்கு பற்பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். இவைகளுக்கு பலரும், பல அமைப்புகளும், பல்துறை அறிஞர்களும் தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். என்றாலும், அரசின் ஆதரவினால் இவை குறைவுறாமல் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளைத் தடுத்தாக வேண்டும் எனும் தார்மீக எண்ணம் இருந்தாலும், இவைகளின் விளைவு மக்களிடையே என்னவாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்றியமையாததாகிறது.

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற தேர்தலை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும் பிஜேபி வெல்லவில்லை என மகிழ்ந்து கொள்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகும். ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி க்கு இணையான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் அ.தி.மு.க வென்றிருக்கிறது. இதற்கு தேர்தல் கமிசன் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் 85 லிருந்து மாறிமாறி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மரபை மீறி வென்றிருக்கிறது என்பதும், இந்திய அரசின் எல்லாத் துறைகளும் அரசுக்கு வெளியே ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அ.தி.மு.க பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கின்றன என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடுத்து, .தி.மு., தி.மு.க வுக்கு வெளியே அதிக வாக்குகள் வாங்கியிருக்கும் கட்சி என்று பார்த்தால் பா..க வும், பா..க வும் வருகின்றன. அதிலும் பா..க வாங்கியிருக்கும் 2.8 விழுக்காடு வாக்குகள் சமூகத்தின் மீது அக்கரை கொண்டுள்ள அனைவரும் கவலை கொள்ள வைப்பதாகும். பா..க ஒரு ஆதிக்கசாதிக் கட்சி என்பதுடன், ஆதிக்கசாதி அமைப்புகள் வெளிக்கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை, தலித்தியம் பேசும் கட்சிகள் தேர்தலில் துடைத்து ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

 

ஆக, வெகு மக்கள் எதார்த்தம் என்ன? ஒருபக்கம் அரசு இயந்திரத்தில் ஓரளவுக்கு மறைமுகமாக இருந்த பார்ப்பனியத் தன்மை தனக்கு எந்த முகமூடியும் தேவையில்லை என்று வெளிப்படையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மக்கள் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல், தேர்தல், போலி ஜனநாயக ஆட்சி ஆகியவைகளுக்கு மாற்று தெரியாமல் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆல் ஊதிவிடப்படும் சாதி அரசியலுக்குள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விழுந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பலமான எதிர்க்கட்சி எனும் பம்மாத்துடன் இருக்கும் தி.மு.க பரவிக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. குறைத்தபட்சம் தன்னுடைய இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள சமஸ்கிருதத்தை விரட்டுவோம்என்பன போன்ற சில்லரை முழக்கங்களுடன் சில அடையாள எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு வெளியே அது வேறெதுவும் செய்யப் போவதில்லை. தேர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் தேவைகளை விட்டு வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

 

தேர்தலுக்கு உள்ளும், வெளியுமாய் இயங்கும் தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட எதிர்ப்பு எனும் போர்வையில் வெளிப்படையாய் பெரியாரை எதிர்ப்பதும் மறைமுகமாய் பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதுமாய் இருக்கின்றன. தலித்திய கட்சிகளுக்கு அடுத்த தேர்தலில் என்ன செய்வது என்பதைத் தவிர வேறு பிரச்சனைகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இஸ்லாமிய, கிருஸ்தவ சிறுபான்மை இயக்கங்களோ மதத்தை விட்டுவிட்டால் விழுந்து மரித்து விடுவோம் எனும் மனோநிலையிலிருந்து மாற மாட்டோம் என அடம் பிடிக்கின்றன.

 

மக்களிடையே இயங்கும் இயக்கங்களின் இந்த நிலை தான் அதாவது, நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலைப்பாடுகள் தான் மக்கள் பார்ப்பனியத்தின் பிடிக்குள் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருப்பதன் காரணம்.

 

சிறுபான்மை இயக்கங்கள் மத நம்பிக்கைகளைக் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையானதாய் கொண்டிருப்பதும், தலித்திய கட்சிகள் தேர்தலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதும் உடனடியாய் தவிர்த்து விடக் கூடிய பிரச்சனைகள் அல்ல. ஆனால், உடனடியாக விளங்கிக் கொண்டு தவிர்க்க வேண்டிய வேறு சில பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன.

 

நம்முடைய ஆயுதத்தை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான். குஜராத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக நடந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளில் ராக்கெட் லாஞ்சர்கள்வரை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எதிரி இப்படி நவீன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக சுவரொட்டி ஒட்டுவதும், அடையாள ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதும், சில கட்டுரைகளை எழுதுவதும் போதுமா? புரட்சிகர அரசியலில் இருக்கும் சிலர் இவ்வாறு கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது, எதிரிகள் ராக்கெட் லாஞ்சர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆர்.டி.எக்ஸ் பயன்படுத்துகிறார்கள் எனவே, அவர்களுக்கு எதிராக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகளை தூக்கிக் கொண்டு நிற்பது தான் எதிரியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான் என்பதன் பொருள் எனக் கருதுகிறார்கள் போலும்.

 

முதலில் இது எதிரியின் ஆயுதம் எது என்பதை தீர்மானிப்பதில் இருக்கும் குழப்பம். குஜராத் படுகொலைகளையே எடுத்துக் கொள்வோம். முஸ்லீம்களை கொன்று குவிப்பதற்கு பயன்படுத்திய கருவிகள் எவை என்பது வேறு. அந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடிப்பதற்கு எதை கருவியாக பயன்படுத்தினார்கள் என்பது வேறு. பொய்யாக என்றாலும் கோத்ரா மூலம் மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டு ஒன்றுபடுத்தி அவர்களின் திட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மக்களை கட்டியமைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. அரசின் அத்தனை துறைகளையும் அவர்களின் திட்டத்துக்காக வேலை செய்ய வைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. இந்த வகையில் அவர்களின் ஆயுதம் அரசும், மக்களை தங்களுக்கு ஆதரவானவர்களாக திருப்பியதுமே.

 

இரண்டாவது, இந்தியாவில் கலவரமாக உருவகிக்கப்பட்டு நடத்தப்படும் எதுவும் பார்ப்பனிய தத்துவார்த்திகளினாலோ, புரவலர்களினாலோ நடத்தப்படுவது இல்லை. மக்களையே முன்னிருத்துகிறார்கள். தவறான, முறைகேடான வழிகளில் என்றாலும், மக்களை வென்றெடுத்தே அவர்களைக் கொண்டே முன்திட்டமிடப்படும் கலவரங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கும் அவர்களின் ஆயுதமாக இருப்பது மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்துக்கு இசைவாக திரட்டுவது தான்.

 

எதிரிகளின் ஆயுதம் தங்களை நோக்கி மக்களை திரட்டுவதும், அதற்கு இசைவாக அரசின் அனைத்து துறைகளையும் பயன்படுத்துவது தான். என்றால் அதற்கு எதிரான ஆயுதமாக எது இருக்க முடியும்? அரசை அம்பலப்படுத்துவதும், மக்களை அவர்களுக்கு எதிராக உண்மைகளை உணர வைத்து, அவர்களுக்கு எதிராக மக்களை ஒன்று திரட்டுவதாகத் தானே இருக்க முடியும். இதைக் குலைப்பதற்காகத் தான் கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு முதல் போதை வரை அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறது அரசு. என்றால் இதற்கு எதிராக ஏ.கே 47 வகை துப்பாக்கிகளையோ, அல்லது அதனிலும் தீவிரமான கருவிகளையோ தரித்து நின்றால் அது எதிரிக்கு எதிரான ஆயுதமாகி விடுமா?

 

பார்ப்பனியத்தின் நுணுக்கமான வடிவமாக தற்போது பரவிவரும் ஆதிக்கசாதி வெறியின் பரவலாக ஆணவக் கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த ஆதிக்கசாதிவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் தற்போதையை நிகழ்ச்சிநிரலை ஒட்டி விசிரி விடப்படுகின்றன. ஆணவக் கொலைகளில் குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தன்மை என்பதை விட அது ஆதிக்கசாதி வெறியர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல் அபாயகரமானது. ஆனால், இங்கே குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தனமை குறித்து பேசும் பலர் அது ஏற்படுத்தும் தூண்டுதலை சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள். இந்த ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக என்ன செய்வது? தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து சமூகத் தளத்தில் பார்த்தால் ஆதிக்க சாதி மனோபாவத்துக்கு எதிராக களத்தில் இறங்கி வேலை செய்வதும், கலப்பு மணங்களை பெரிய அளவில் ஊக்குவிப்பதும், பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தி ஆதிக்க சாதி ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கலப்பு மணங்களை நடத்துவதும் செய்ய வேண்டும். மாறாக கத்தியை எடுப்பது சரியான தீர்வாக அமையுமா?

 

90களின் பின்னான தலித்திய அரசியல் என்பது ஓட்டுக் கட்சிகளின் அனைத்துவித சீரழிவுகளுக்கும் ஆட்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒருவிதத்திலும் பயனளிக்காததாக மாறியிருக்கிறது. தவிரவும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தலித் அரசியல் என்பது எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான எழுச்சியை தந்ததில்லை. சிறுபான்மை மக்களை எதிரொலிப்பதாக கூறப்படும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் எதுவுமே அம்மக்களின் சமூக வாழ்வு குறித்து எந்த அக்கரையும் செலுத்தியதில்லை. மதப் பெருமிதங்கள் மூலம் உணர்ச்சிகரமான ஒன்றுதிரட்டலை மட்டுமே அவை செய்துள்ளன. மட்டுமல்லாது, அவர்கள் மத அடிப்படையில் ஒன்று திரண்டிருப்பது பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு உதவிகரமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணரவும் இல்லை. இவை உணரவைக்கப்பட்டாக வேண்டும். இது தான் மக்கள் முன்னுள்ள இலக்கு.

 

நுணுக்கமாகவும், பொதுத் தளமாகவும் பரவி வரும் பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் மக்கள் வர்க்கமாக இணைவதைத் தவிர வேறு குறுக்கு வழிகளில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போரும் வர்க்க அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்தாக வேண்டிய தேவை இன்றியமையாததாக மாறியிருக்கிறது. இதற்கான வழியைச் சமைப்பது தான் புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போருக்கான உடனடிக் கடமை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ரோஹித் வெமுலா: கொலை செய்தவர்களை என்ன செய்வது?

12507441_1129797033699125_5059966828576283960_n

மீண்டும் ஒரு முறை பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக போராடிய மாணவன் ஒருவன் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறான். ஒருபக்கம், “கோட்டாவுல சீட்ட வாங்கி டாக்டராகுறான்.. தப்பு தப்பா ஊசி போட்டு சாவடிக்குறான்” என்று பாட்டுப் பாடி கலை என்ற பெயரில் பார்ப்பனிய நச்சுக் கருத்தை மக்களிடம் பரவ விடுகிறார்கள். மறுபக்கம் ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்கள் உயர் கல்வி நிறுவங்களுக்குள் நுழைந்து விட்டாலோ கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி ஏதாவது ஒரு விதத்தில் கொலை செய்து விடுகிறார்கள். இப்போதெல்லாம் யார் சாதி பார்க்கிறார்கள்? என்று ஒரு பக்கம் பொதுக் கருத்தை உருவாக்க முயல்கிறார்கள். மறுபக்கமோ பொதுப் பாதையில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் பிணத்தைக் கொண்டு சென்றால் காவல் துறையே பிணத்தைப் பிடுங்கி தனிப் பாதையில் கொண்டு சென்று புதைக்கிறது. பழைய மனுவின் காலம் மீண்டும் கொண்டு வரப்பட வேண்டும் என்று அத்தனை துறையும் இணைந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பதன் வெளிப்பாடு தான் இது. இதற்கான இப்போதைய சான்று தான் ரோஹித் வெமுலாவின் கொலை.

கடந்த டிசம்பர் 21ம் தேதியிலிருந்து ரோஹித் வெமுலா உட்பட ஐந்து மாணவர்கள் ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழகத்துக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  ஏன் இவர்கள் போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை அறிய வேண்டுமென்றால் அதை முசாபர் நகர் படுகொலைகளிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.

இந்திய அரசு நிர்வாகம் பார்ப்பன மயமாகி இருப்பதற்கு தனியே சான்றுகள் ஏதும் தேவையில்லை. ஆனாலும் மோடி ஆட்சியேறிய பிறகு பரிவாரக் குரங்குகள் அனைத்துக்கும் வெறி பிடித்திருக்கிறது. மாட்டுக்கறி இருக்கிறதா என்று எந்த வீட்டிலும் நுழைந்து சோதனை செய்யும் அதிகாரம் அவர்களுக்கு இருக்கிறது. இரயில் பயணத்தில் கூட யாரையும் சந்தேகப்பட்டு சோதனை செய்து அடித்து உதைக்கும் அதிகாரம் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. காதலர்களைக் கண்டு விட்டால் கலாச்சார காவலர்களாகி எந்த பாசிச எல்லைக்கும் செல்ல முடியும் அவர்களால். இப்படி ஒரு பெண்ணை கேலி செய்ததான முகாந்திரத்தில் தான் முசாபர் நகரில் கலவரம் என்ற பெயரில் படுகொலைகள் நடத்தப்பட்டன. இதை நாடெங்கிலும் உள்ள முற்போக்கு சக்திகள் கண்டித்தன. அதன் ஒரு வடிவமாக “முசாபர் நகர் பாக்கி ஹை” எனும் ஆவணப்படம் வெளிவந்தது.

இதை டெல்லி பல்கலைக் கழகத்தில் திரையிட முனைந்த போது அந்த பரிவாரக் குரங்குகளின் அட்டகாசத்தால் திரையிட முடியாமல் போனது. ஆனால் ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் அந்தக் குரங்குகளின் அட்டகாசத்தை மீறி ‘அம்பேத்கார் மாணவர் கூட்டமைப்பு’ அந்த ஆவணப்படத்தை திரையிட்டது. இப்படத்தை திரையிட்டது தேச துரோக குற்றம் என்பது போல்

அகில பாரதீய வித்யார்த்தி பரிஷத் எனும் அமைப்பு ரவுடித்தனத்தில் ஈடுபட்டு அமபலப்பட்டுப் போனது. மட்டுமல்லாது யாகூப் மேமன் தூக்கிலிடப்பட்டதை எதிர்த்து ஆர்.எஸ்.எஸ், பி.ஜே.பி காவிக் காலிகளை அம்பலப்படுத்தும் பணியையும் அம்பேத்கார் மாணவர் கூட்டமைப்பு செவ்வனே செய்தது. இதை நேரடியாக எதிர்க்க முடியாததால் நரித்தனத்தில் இறங்கியது ஏ.பி.வி.பி. பல்கலைக் கழக தலைமைக்கும், மத்திய தொழில்துறை இணையமைச்சர் பண்டாரு தத்தாத்ரேயாவுக்கும் பொய்ப்புகார்களை அனுப்பினார்கள். தத்தாத்ரேயா ஹைதராபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் அம்பேத்கார் மாணவர் கூட்டமைப்பு என்ற பெயரில் தேசத்துரோக பயங்கரவாதிகள் செயல்பட்டு வருவதாக அமைச்சர் சுமிதி இரானிக்கு எழுதி நடவடிக்கை எடுக்குமாறு கோரிக்கை வைக்கிறார்.

இதனைத் தொடர்ந்து தான் ரோஹித் வெமுலா உட்பட ஐந்து ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்கள் நீக்கப்படுகிறார்கள். இதனை எதிர்த்து அவர்கள் பல்கலைக்கழக வளாகத்துக்குள்ளேயே தறகாலிக கூடாரம் அமைத்து பதினைந்து நாட்களுக்கும் மேலாக போராடிக் கொண்டிருந்த நிலையில், மாணவர்கள், ஜனநாயக சக்திகள் என அனைவரும் அந்த போராட்டத்துக்கு ஆதரவளித்த நிலையில் திடீரென கடந்த 17ம் தேதி ஞாயிறு இரவில் விடுதி அறையில் பிணமாகத் தொங்கினார் ரோஹித் வெமுலா. அதிர்ச்சியடைந்த மாணவர்கள் போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்த போராடிய ஆறு மாணவர்களைக் கைது செய்த காவல் துறை, யாருக்கும் சொல்லாமல் ரோஹித் வெமுலாவின் உடலை திருடிச் சென்று போஸ்ட்மார்ட்டம் கூட செய்யாமல் எரித்து விட்டது.

ரோஹித் வெமுலாவின் கடைசிக் கடிதம் கிடைத்திருப்பதால் அது தற்கொலை என்று முடிவு செய்யப்பட்டு விட்டது. என்றாலும் இறந்த மாணவனின் உடலை திருடிச் சென்று எரிக்கும் அதிகாரம் காவல்துறைக்கு உண்டா? இதே நிகழ்வு தான்

திருநாள்கொண்டச்சேரி கிராமத்திலும் நடந்திருக்கிறது. என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் எனும் காவல்துறையின் இந்த அதிகாரம் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட வேண்டாமா?

தற்கொலை என்றாலும் கூட இது நிறுவனக் கொலை தான் என்பதற்கு நிரூபணம் எதுவும் தேவையில்லை. அதாவது கொலை செய்வதற்குப் பதிலாக தற்கொலை செய்யும் அளவுக்கு நெருக்குதல் தொடுப்பது. தற்போது தத்தாத்ரேயா, சுமிதி இரானி, துணைவேந்தர் ஆகியோரை கொலை வழக்கில் கைது செய்யக் கோரி போராட்டங்கள் நடந்து வருகின்றன. அரசும், ஊடகங்களும் கள்ள மௌனம் சாதிக்கின்றன. இன்னும் சில நாட்களில் போராட்டங்களும் கூட குறைந்து போகலாம். அடுத்தொரு கொலை நிகழும் வரை இது ஒரு சம்பவமாக் கூட எஞ்சி விடலாம். ஆனால் இது போன்ற கொலைகளை தடுத்து நிறுத்த வேண்டாமா? எனும் கேள்வியை என்ன செய்வது?

ரோஹித் வெமுலா முதன்முறையோ கடைசி முறையோ அல்ல. கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பதினெட்டு தலித் மாணவர்கள் இது போல் உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் எத்தனை பேரை இந்த பட்டியலில் சேர்ப்பது?

ரோஹித் வெமுலாவும் ஏனையோரும் ஏன் எதனால் தற்கொலை நோக்கி நெட்டித் தள்ளப்படுகிறார்கள்? தாத்ரியில் ஒரு இஸ்லாமிய முதியவர் கொல்லப்பட்டதற்கும் இதற்கும் ஒரு வேறுபாடும் இல்லை. பொது இடங்களில் வானரங்கள் நேரடியாக தாக்குதலில் இறங்குகின்றன. அதுவே உயர் கல்வி நிருவனங்கள் என்றால் கல்லூரிகளிலிருந்து, விடுதிகளிலிருந்து நீக்கப்படுதல், உதவித் தொகையை நிறுத்துதல், உரிய அங்கீகாரம் கிடைக்கவிடாமல் செய்தல் என நிர்வாக வழிகளில் தாக்குதல் நடக்கிறது. அரசுப் பதவிகள் என்றால் தேர்வு செய்ய மறுப்பது, சிறு குறைகளுக்கும் மீப்பெரும் தண்டனைகளை வழங்குவது. வங்கிகளில் இஸ்லாமியர்கள், தலித்கள் வாழும் பகுதிகளுக்கு கடன் தர மறுப்பது. நீதிமன்றங்களில், மருத்துவமனைகளில், நிர்வாகத் துறைகளில் என எல்லா இடங்களிலும் நடப்பது ஒன்றுதான், வடிவங்கள் மட்டுமே வேறு வேறு.

நாங்கள் உற்பத்தி செய்து குவிக்கும் நுகர் பொருட்களை வாங்கும் சக்தியற்ற யாரும் உயிர் வாழத் தகுதியற்றவர்கள் என்கிறது ஏகாதிபத்தியம். பார்ப்பனிய அடிமைகளைத் தவிர வேறு யாரும் இந்தியாவில் இருக்கத் தகுதியற்றவர்கள் என்கிறது பார்ப்பனீயம். இதை எதிர்ப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் மீது சாம பேத தண்டங்களை வீசத் தயங்க மாட்டோம் என்கிறது பார்ப்பனீயம்.

ரோஹித் வெமுலாவும் ஏனையோரும் ஏன் கொல்லப்பட்டார்கள்? ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்பவர்கள் பெரும்பான்மை காட்டுவதற்காக இந்து எனும் பட்டிக்குள் அடைபட்டிருக்க வேண்டும். தேர்தல் வழியாக அதிகாரம் பெறுவதற்கோ, அல்லது வேறு பலன்களுக்காகவோ கை காட்டிய இடத்தில் இஸ்லாமியர்கள் கிருஸ்தவர்கள் மீது ஏவல் நாய் போல் பாய்ந்து குதற வேண்டும். இது தான் தலித்துகள் குறித்த பார்ப்பனியத்தின் இலக்கணம். இதை மீறி பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக செயல்பட்டாலோ, பார்ப்பனியத்தை அம்பலப்படுத்தும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டாலோ அவர்கள் கொல்லப்படும் அல்லது தற்கொலைக்குள் தள்ளப்படும் தகுதியை எட்டுவார்கள்.

இதை மழுங்கடிக்கும் நைச்சியங்கள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். இந்த இலக்கணத்துக்குள் இருக்க விரும்புகிறோமா? என்பது தான் முக்கியமான கேள்வி. நிகழ்வதை ஆழ அவதானிக்காமலிருப்பது கூட குற்றமில்லை. ஆனால் நிகழ்வதை வெறுமனே வேடிக்கை மட்டுமே பார்ப்பது அதிக ஆபத்தானது. பார்ப்பனிய மதத்துக்குள் நீடிக்க வேண்டுமா என்பது கடைசிக் கேள்வி. இப்போதைக்கு ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், சிறுபான்மையோர் ஒன்றிணைய வேண்டும். சாதி மத ஏனைய பேதங்களை மறந்து வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றிணைய வேண்டும். ஒன்றிணைந்து பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவான ஒவ்வொரு செங்கலும் நொருக்கப்பட வேண்டும். இன்று நடக்கும் போராட்டங்கள் மக்களை இந்த நோக்கத்தை நோக்கி கொண்டுவருவதற்கு பயன்பட வேண்டும். ரோஹித் வெமுலா செய்ததும் அது தான், இனியொரு ரோஹித் வெமுலா உருவாகாமல் தடுப்பதும் அது தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

உமாசங்கருக்கு ஆதரவாக… அரசுக்கு எதிராக…..

தருமி ஐயா தொடங்கி வால் பையன் ஊடாக இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரி உமா சங்கருக்கு எதிரான தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகளை கண்டித்து எழுதப்படும் கண்டன இடுகைகள் அதிகரித்து வருகின்றன.

ஒரே நாளின் ஒரே பதிவில் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பது எனும் யோசனை நன்றாக தெரிந்ததனால் செவ்வாய் இரவுவரை காத்திருந்தேன், தருமி ஐயாவோ, வால்பையனோ எந்த பதிவையும் பரிந்துரைத்ததாக தெரியவில்லை. இன்று காலை தருமி ஐயா இட்ட நான்கு வரி பதிவு தேவையான சீற்றத்துடன் இல்லாமல் மென்மையாக இருப்பதாக படுகிறது. அதேநேரம், அவசரமாக ஒரு பதிவை எழுதி வெளியிடுவதும் சிறப்பாக இருக்காது என தோன்றியதால் உமாசங்கர் குறித்து வினவு தளத்தில் வெளியான ஒரு கட்டுரையையே மீள்பதிவு செய்கிறேன்.

உமாசங்கரின் வியக்கத்தக்க உறுதி! கருணாநிதி அரசின் வெறுக்கத்தக்க கயமை!

நேர்மையானவர் என்ற அங்கீகாரத்தையும் நன்மதிப்பையும் பெற்றிருக்கும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி உமா சங்கரைத் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்திருக்கிறது உத்தமர் கருணாநிதி அரசு. வருமானத்துக்கு அதிகமாகச் சொத்து சேர்த்ததாகக் கூறி அவர் மீது ஏவப்பட்ட விசாரணை சட்டவிரோதமானது என்று உயர்நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை விதித்து விட்டதால் ஆத்திரம் தலைக்கேறிப் போய், தலித் கிறித்தவரான உமாசங்கர், தலித் இந்து என்று போலிச்சான்றிதழ் கொடுத்து பதவிக்கு வந்துவிட்டாரெனக்கூறி அவரைத் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்திருக்கிறார் கருணாநிதி.

1995 இல் (ஜெ ஆட்சியில்) மதுரை மாவட்டத்தின் கூடுதல் ஆட்சியராக இருந்தபோது, சுடுகாட்டுக் கூரை ஊழலை வெளிக்கொண்டு வந்தபோதுதான் உமாசங்கர் மக்கள் மத்தியில் பிரபலமானார். ஜெயலலிதா ஆட்சியின் ஊழலைச் சொல்லி, 1996 இல் ஆட்சியைப் பிடித்த கருணாநிதி, ஊழல் கண்காணிப்புத் துறையின் கூடுதல் ஆணையராக உமாசங்கரை நியமித்தார். ஜெ, அவரது அமைச்சர்கள்  மற்றும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகளின் ஊழல்களை உமாசங்கர் வெளிக்கொணர்ந்த போதிலும், செல்வாக்குள்ள ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க மறுத்தது கருணாநிதி அரசு. வெறுப்புற்ற உமாசங்கர், தன்னை இப்பதவியிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கோரியவுடனே, அவர் திருவாரூர் மாவட்ட ஆட்சியராக நியமிக்கப்பட்டார்.

மே 2006 இல் எல்காட் என்ற அரசு நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டதும், அதுவரை மைக்ரோசாப்ட் மென்பொருட்களைச் சார்ந்திருந்த அரசுத்துறைகள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களிலிருந்து பில்கேட்ஸை வெளியேற்றி விட்டு, 2007 ஆம் ஆண்டு முதல் ‘லினக்ஸ்’ என்ற ஓபன் சோர்ஸ் (இலவச) மென்பொருளை அறிமுகப் படுத்தினார் உமாசங்கர்.

“மைக்ரோசாப்ட் ஆத்திரம் கொண்டால் நம் நாட்டின்  மென்பொருள் துறையே தேங்கிவிடும் என்று கருதுவது அபத்தமானது…  மைக்ரோசாப்ட் இல்லாமல் இந்தியா வாழ முடியும். முன்னேறவும் முடியும். இந்தியா என்ற மிகப்பெரிய சந்தையை இழப்பது மைக்ரோசாப்ட் நிறுவனத்துக்குத்தான் பேரிழப்பு. மைக்ரோசாப்டிலிருந்து வெளியேறியதன் விளைவாக  தமிழ்நாடு ஆண்டுக்கு 200 முதல் 500 கோடி வரை மிச்சமாக்க முடியும்” என டெக்கான் கிரானிக்கிள் பத்திரிகைக்கு அப்போது அளித்த பேட்டியில் குறிப்பிடுகிறார் உமாசங்கர். மைக்ரோசாப்டின் உயர் அதிகாரி ஒருவர் தமது மென்பொருள் தொகுப்பை 7000 ரூபாய்க்குத் தருவதாக பேரம் பேசினாரென்றும், ஓபன் சோர்ஸில் செலவே இல்லாமல் தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளக்கூடிய மென்பொருளுக்கு நாங்கள் எதற்காக 7000 ரூபாய் செலவழிக்கவேண்டும் என்று கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்பியதாகவும் அப்பேட்டியில் கூறுகிறார் உமாசங்கர்.

எல்காட்டின் பொறுப்புக்கு உமாசங்கர் வருவதற்கு சில ஆண்டுகள் முன்னர், தியாகராச -செட்டியார் என்பவருக்குச் சொந்தமான ‘நியூ எரா டெக்னாலஜீஸ்’ என்ற தனியார் நிறுவனத்துடன் இணைந்து எல்காட் நிறுவனம், ‘எல்நெட்’ என்றொரு கூட்டுப்பங்கு நிறுவனத்தை உருவாக்கியிருந்தது. 24% பங்குகள் தியாகராச செட்டியாரிடமும், 26% பங்குகள் எல்காட்டிடமும், மீதமுள்ள 50% பங்குகள் பொதுமக்களிடமும் இருந்த இந்நிறுவனம், 2004 ஆம் ஆண்டில், ‘இ.டி.எல் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் லிமிடெட்’ என்ற கட்டுமான நிறுவனத்தைத் தனது துணை நிறுவனமாக உருவாக்கியிருந்தது. சென்னையில் 18 இலட்சம் சதுர அடி பரப்பளவில், ரூ.700 கோடி மதிப்பில் தகவல் தொழில்நுட்பப் பூங்கா (கட்டிடம்) ஒன்றை இந்நிறுவனம் உருவாக்கியிருந்தது. தமிழக அரசின் 26% பங்குகளையும் பொதுமக்களின் 50% பங்குகளையும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்த நிறுவனமும், அதன் 700 கோடி சொத்தும், 24% பங்குளை மட்டுமே வைத்திருந்த தியாகராச செட்டியாருக்கு மர்மமான முறையில் கைமாறியிருப்பதை உமாசங்கர் கண்டுபிடித்தார். “2008, ஜூலை 8 ஆம் தேதியன்று தரமணியில் உள்ள எல்நெட் நிறுவனத்தில் இவை தொடர்பான ஆவணங்களை நானே நேரடியாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த போது, என்னுடைய பதவி பறிக்கப்பட்ட தகவல் வந்து சேர்ந்தது” என்று தனது மனுவில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் உமாசங்கர்.

அடுத்து, சன் டிவி – கருணாநிதி மோதலின் தொடர்ச்சியாக, அரசு கேபிள் டிவி கார்ப்பரேசனின் நிர்வாக இயக்குநர் பதவியில் அக்டோபர் 2008 இல் நியமிக்கப்பட்டார் உமாசங்கர். அரசு கேபிள் டிவி ஆப்பரேட்டர்களை மிரட்டியதுடன், ரவுடிகளை வைத்து வயர்களையும் அறுத்தெறிந்தனர் மாறன் சகோதரர்கள். இவர்களுக்குத் துணை நின்றவர் அமைச்சர் பொங்கலூர் பழனிச்சாமி. இது குறித்து பல புகார்கள் கொடுத்தும் போலீசு நடவடிக்கை எடுக்காததால், இவர்களைத் தேசியப் பாதுகாப்பு சட்டத்தில் சிறை வைக்கவேண்டும் என்றும், சுமங்கலி கேபிள் விஷன் நிறுவனத்தை நாட்டுடைமை ஆக்கவேண்டும் என்றும் உமாசங்கர் அரசுக்கு சிபாரிசு செய்திருக்கிறார். உடனே அவர் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை ஏவப்படுகிறது. அந்த ஒழுங்கு நடவடிக்கை சட்டவிரோதமானது என்று மத்திய நிர்வாகத் தீர்ப்பாயம் இடைக்காலத்தடை விதித்ததனால், 2009, சனவரி 23 ஆம் தேதியன்று சிறுசேமிப்புத்துறைக்குத் தூக்கியடிக்கப்பட்டார் உமாசங்கர். இவற்றின் தொடர்ச்சியாக இப்போது வந்திருப்பதுதான் ஊழல் வழக்கும் தற்காலிகப் பணிநீக்கமும்.

உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்துள்ள மனுவில், தமிழக அரசின் ஊழல் தடுப்பு மற்றும் கண்காணிப்பு இயக்ககத்தின் விதிமுறைகள்
குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்துக்கும் ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்துக்கும் விரோதமாக, திட்டமிட்டே வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதை அம்பலமாக்கியிருக்கிறார் உமாசங்கர்.

“ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள், அரசுத்துறை நிறுவனங்களின் உயர் அதிகாரிகள் போன்றோர் மீது ஊழல் குற்றத்துக்காக யாரேனும் வழக்கு தொடரவேண்டுமானால், அதற்கு அரசின் முன் அனுமதி தேவை” என்று கூறும் இவ்விதிமுறை, சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதையே கேள்விக்குள்ளாக்குவதோடு, ஊழல் அதிகாரிகளுக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாகவும் பயன்படுகிறது என்கிறார் உமாசங்கர். அனுமதி அளிக்கும் அதிகாரம் முதல்வர் உள்ளிட்ட மூன்று பேர் அடங்கிய குழுவிடம் இருப்பதால், நேர்மையான அதிகாரிகளை மிரட்டுவதற்கும், ஊழல் அதிகாரிகளைத் தப்பவைப்பதற்கும் இது பயன்படுத்தப் படுகிறது என்பதையும் ஆதாரங்களுடன் திரைகிழித்திருக்கிறார் உமாசங்கர்.

ஊழல் தடுப்பு மற்றும் கண்காணிப்புத் துறையின் கூடுதல் இயக்குநராக 1996 முதல் தான் பணியாற்றிய காலத்தில், கல் குவாரி ஊழல் (1000 கோடி ரூபாய்), சவுத் இந்தியா ஷிப்பிங் கார்ப்பரேசன் தனியார்மயமாக்கல் ஊழல் (200 கோடி ரூபாய்), தமிழ்நாடு வீட்டு வசதி வாரிய ஊழல் (சென்னையின் மையப்பகுதியில் அமைந்த 300 வீடுகள்) போன்ற பல ஊழல் வழக்குகளில் அதிகாரிகள் மீது வழக்கே தொடர முடியாததற்குக் காரணம் முதல்வர் தலைமையிலான குழுவின் அனுமதி கிடைக்காததுதான். அதுமட்டுமல்ல, பல்வேறு ஊழல் வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, மேற்படி முதல்வர் குழுவின் அனுமதி கிடைக்காததால் தண்டனையிலிருந்து தப்பிவரும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி மாலதி என்பவர்தான் தற்போது ஊழல் தடுப்புத் துறையின் இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்” என்ற கேலிக்கூத்தையும் போட்டுடைத்திருக்கிறார் உமாசங்கர்.

அவருடைய அனுபவத்தைப் படிக்கும்போதே ரத்தம் கொதிக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பிறந்திருந்த போதிலும் எல்லா அதிகார பீடங்களையும் துச்சமாகக் கருதி எதிர்த்து நின்ற அவரது துணிவும், எத்தனை முறை பந்தாடப்பட்டும் தளராத அவரது மன உறுதியும் வியக்கத்தக்கவை. அதிகார வர்க்கத்தில் இப்படி ஒரு மனிதரைக் காண்பது அரிதினும் அரிது. அச்சமும் பேடிமையும் அடிமைச் சிறுமதியும் அனைத்துத் துறைகளிலும் கோலோச்சும் இந்தக் காலத்தில், அதிகாரவர்க்கக் கோட்டையையும் ஆட்டமுடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் உமாசங்கர். அவ்வகையில் அவரது அனுபவம் ஒரு நேர்மறை எடுத்துக்காட்டு. ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.பி.எஸ் ஆகி மக்களுக்குத் தொண்டாற்றப் போவதாகக் கூறுவோரின் மடமையையும், ஆளும் வர்க்கத்துக்கு மட்டுமே சேவை செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் அதிகாரவர்க்கத்தை, மக்கள் தொண்டாற்றும்படி மாற்றியமைத்துவிட முடியும் என்று கூறுவோரின் கயமையையும் புரிந்து கொள்வதற்கு, உமாசங்கரின் அனுபவம் ஒரு எதிர்மறை எடுத்துக்காட்டு.

%d bloggers like this: