புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

மெரினா : போலீசு வன்முறையின் நோக்கம் என்ன ?

merina-police-attack

ஜல்லிக்கட்டிற்காக போராடிய மாணவர் – இளைஞர்கள் – மக்கள் மீது தமிழகம் முழுவதும் போலீசு கட்டவிழ்த்துவிட்டுள்ள அடக்குமுறை குறித்து மக்கள் அதிகாரம் மாநில ஒருங்கிணைப்பாளர் தோழர் ராஜு பேசுகிறார். இந்த அடக்குமுறை ஏன் ஏவிவிடப்பட்டது? இதை எப்படி நியாயப்படுத்துகிறார்கள்? இந்த போராட்டம் தமிழகத்தின் வாழ்வாதாரமான மற்ற பிரச்சினைகளோடு இணைந்து விடக்கூடாது என்று அரசு காட்டிய அவசரமான ஒடுக்குமுறையே இந்த அடக்குமுறை. ரவுடிகள் போல வன்முறை ஆட்டம் போட்ட போலீசார் தண்டிக்கப்படவேண்டும். தமிழக மக்கள் தமது போராட்டத்தை தொடர வேண்டும் என்கிறார் தோழர் ராஜு.

முதற்பதிவு: வினவு

தீப்பொறியின் நாவுகள் பேசட்டும்

dellikkaddu

கடந்த ஒரு வாரமாக ஜல்லிக்கட்டு எனும் முகாந்திரத்துடன் அரசுகளுக்கு எதிராக நடந்த மாணவர்கள், இளைஞர்களின் மாபெரும் போராட்டம் அரசு ரவுடிகளின் வக்கிரமான வன்முறை வெறியாட்டத்தால் முடிவுக்கு கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. அமைதியான, அறவழியிலான, இந்தியாவுக்கே முன்மாதிரி எனக் குறிப்பிடப்பட்ட போராட்டம் அரசினால் திட்டமிட்டு தீய்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

அரைநாள் நேரம் கொடுங்கள் நாங்களே கலைந்து செல்கிறோம் என்று மாணவர்கள் கோரினார்கள்,  பத்து மணி வரையாவது நேரம் கொடுங்கள் என்று கேட்டுப் பார்த்தார்கள். இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிப் பார்த்தார்கள். அரசு லத்திக் கம்புகள் மூலம் மட்டுமே பேச முடிவு செய்திருந்தது அப்போது அங்கே வெட்ட வெளிச்சமாகியது. சென்னை மெரினாவில் மட்டுமல்ல. மதுரை, கோவை, திருச்சி, சேலம், என அனைத்து இடங்களிலும் அரசு ஒரே மாதிரியாக தன் பாசிச முகத்தைக் காட்டியது.

போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களை அடித்து நொறுக்கினார்கள், வெகுண்டெழுந்து வந்த பொது மக்களை தடுத்து விரட்டியடித்தார்கள், உணவு, குடிநீர் கொண்டுவந்தவர்களை அவைகளை பிடிங்கிக் கொண்டு விரட்டினார்கள். கடல் வழியாக உணவு கொண்டு வந்தவர்களை கடலோர ரோந்துப் படகுகள் விரட்டின. வீடுகளில் புகுந்து பெண்கள் குழந்தைகளையும் கூட தாக்கினார்கள். சாலைகளில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வாகனங்களை அடித்து உடைத்து தீவைத்துக் கொழுத்தினார்கள். ஆட்டோக்களை, குடிசைகளை தீமூட்டி எரித்தார்கள். இன்னும், இன்னும் .. .. ..

இப்படியெல்லாம் அராஜகம் செய்வதற்கு பொறுக்கித்துறைக்கு அதிகாரம் கொடுத்தது யார்? என்று கேள்வி எழுப்புவது வெகு எளிது. ஆனால் அப்படி கேள்வி எழுப்புவது அறியாமை என்பது தான் உண்மை. இப்படியான அராஜகங்களை செய்வதற்காக பயிற்சியளித்து உருவாக்கப்பட்டிருப்பது தான் அந்த கிரிமினல் துறை. வரலாறெங்கும் இதற்கான ஆதாரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அண்மையில் ரூபாய்தாள்கள் மதிப்பிழப்புக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டத்தில் பாலியல் வக்கிரத்துடன் நடந்து கொண்டு, அதற்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கையும் இன்றி தெனாவெட்டாக சுற்றித் திரிகின்றனவே. அது ஒன்று போதாதா? இத்தனை நாட்கள் அவர்கள் அனுமதித்ததும், திங்களன்று அவர்கள் வன்முறை வெறியாட்டம் ஆடியதும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளே. அதற்கான தயாரிப்புகளை முதல் நாளே தொடங்கி விட்டார்கள். இன்று அவர்கல் குதறிப் போட்டிருப்பதற்கு எதிராக சட்டப்படி எதுவும் செய்துவிட முடியாது.  நீதி மன்றங்களின் கதவை முட்டி முட்டித் திறந்தாலும், அவர்கள் லத்தியை வீசும் போது அதன் குறுக்கே உடலைக் காட்டியது உங்கள் தவறு தான் என்று தீர்ப்பெழுதப்படும். ஒரு போராட்டம் என்பது இதனைப் புரிவதிலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும். சரிதான். ஊடகங்களின் கதி என்ன?

அனைத்து ஊடகங்களும், “படுத்தே விட்டானய்யா” என்பது போல் காவலர்கள் போராட்டக்காரர்களைக் கலைக்கிறார்கள் என்றும், மாணவர்கள் கலைந்து செல்கிறார்கள் என்றும் கூறின, காட்டின. இதற்கு மேல் போனால் அம்பலப்பட்டு விடுவோம் எனும் எல்லையில் தான் மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வுடன் போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளை காட்டின. இன்றைய செய்தித்தாளகளை புரட்டிப் பாருங்கள். எந்த நாளிதழும் காவல்துறையின் வன்முறை வெறியாட்டத்தைக் கண்டிக்கவே இல்லை. கூத்தாடிகளும், அறிவுஜீவிகள் என தங்களை கூறிக் கொள்வோரும் போராட்டக்காரர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட வேண்டாம் என அறிவுறுத்தினார்கள். என்ன மாதிரியான சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளங்குவதற்கு இதைவிட தூலமாக வேறு எதுவும் தேவையில்லை.

ஆனாலும் மாணவர்கள், இளைஞர்கள், பொது மக்களின் இந்த போராட்டம் வெற்றியடைந்திருக்கிறது. அவர்களின் முகாந்திரமான கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் இது தொடக்கம் தான் என்றும் இனி போராட்டங்கள் தொடரும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். மத்திய மாநில அரசுகள் அரண்டு போய்க் கிடக்கின்றன. அரசுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு உழைக்கும் மக்கள் எல்லா விதத்திலும் பேராதரவு வழங்குவார்கள் என்பது நீரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. போராட்டத்தின் நோக்கங்களுக்கு அப்பட்டமான எதிரிகள் கூட போராட்டத்தை புகழாமல் (நடிப்பாகவேனும்) நகர்ந்து செல்ல முடியாது எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அரசு எத்தனை கொடூரமானது என்பதை மக்கள் மீண்டும் ஒருமுறை நேரடியாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். இதை விட போராடுபவர்களுக்கு வேறு என்ன வெற்றி வேண்டும்? ஆனால், இதற்கு அவர்கள் கொடுத்திருக்கும் விலை, இதிலிருந்து கிடைத்திருக்கும் பாடம். இவைகளை உணராமல் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து விட முடியாது.

புரட்சி சாத்தியமா? கம்யூனிசத்துக்கு எதிராக இப்படி ஒரு கேள்வி வெகுகாலமாக நீட்டப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. இதற்கு தத்துவார்த்த ரீதியாக, வரலாற்று ரீதியாக தொடர்ந்து பதிலளிக்கப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. என்றாலும், இந்த மெரீனா போராட்டம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என்பதை கண்முன்னே நிகழ்த்திக் காட்டி விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. இரவு பகல் பார்க்காமல் லட்சக் கணக்கானோர் தங்கள் நோக்கத்திற்காக விடாப்படியாக கூடியிருந்தார்கள். சென்னையில் மட்டுமல்லாமல் தமிழகத்தில் அனைத்துப் பெருநகரங்களிலும், சிறு நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும் கூட போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. சிறு வணிகர்கள் தொடங்கி தரைக்கடை வியாபாரிகள் வரை போராடுபவர்களுக்கு உணவும் குடிநீரும் வழங்குவதற்கு அவ்வளவு ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டார்கள். சில இடங்களில் போராட்ட இடத்துக்கு போக வேண்டும் என்றதும் பணமே வாங்காமல் ஆட்டோக்கள் கொண்டு சென்று சேர்த்திருக்கின்றன. மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரைத் தவிர ஏனைய அனைத்து பிரிவு மக்களும் இந்தப் போராட்டத்தில் தங்களுடைய பங்களிப்பு ஏதாவது ஒரு விதத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று ஆர்வத்துடன் முன்வந்திருக்கிறார்கள். இதைத்தான் புரட்சி கோருகிறது. அறிவியலாளர்கள் வேதியல் ஆய்வுக் கூடங்களில் செயற்கையாக ஒரு சூழலை ஏற்படுத்தி வினைபுரிய வைப்பார்களே, அதேபோல நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் எப்படி செயல்பட வேண்டும் என்பதை மக்கள் இங்கே இந்தப் போராட்ட சூழலில் நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பல பதில்களால் விளக்கியும் புரட்சி சாத்தியா? என மீண்டும் மீண்டும் முணுமுணுத்தவர்கள், எந்தப் பதிலும் சொல்லப்படாத நிலையிலும் ஆம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என வாய் திறக்கிறார்கள்.

மனிதர்கள் சுயநலம் மிக்கவர்கள், தனக்கு நேரடியான, உடனடியான பலனைத் தராத எதிலும் அவர்கள் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள். அப்படியே கலந்து கொண்டாலும் எதோ ஒரு நிர்ப்பந்தத்தினால் செய்வார்களே தவிர உள்ளார்ந்த விருப்பத்துடன் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள் இப்படி ஒரு பட்டியலே வாசிப்பார்கள். இது போன்ற அனைத்துக்கும் செருப்படி கொடுத்திருக்கிறது இந்த டில்லிக்கட்டு போராட்டம். மகிழ்ச்சி என்றால் போராட்டம், போராட்டம் என்றால் மகிழ்ழ்சி என்று ஆசான் அன்று சொன்னதற்கேற்ப இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட அத்தனை பேரும் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தில் நடக்கும் திருவிழா போல அத்தனை மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொண்டார்கள். எந்தப் பிரச்சாரமும் செய்யப்பட்டிருக்காத நிலையிலும் தாய்மார்கள் தங்கள் கைக்குழந்தைகளுடன் வந்து போராட்டத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவசர வேலையாக வெளியூர் செல்பவர்கள் ஆர்வமாக வந்து பத்து நிமிடம் அமர்ந்து முழக்கம் எழுப்பிவிட்டுச் சென்றார்கள். கைத்தடி இல்லாமல் நடக்க முடியாத முதியவரும் கூட தன் பொக்கைவாய் கொள்ளாத மகிழ்வுடன் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். ஒரு கருத்து மக்களை பற்றிக் கொண்டால் அது பௌதீக சக்தியாக மாறும் என்பதற்கு நடைமுறை எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது மெரீனா போராட்டம்.

போராட்டம் என்ற பெயரில் கடைகளை உடைத்து கொள்ளையிடுவதையும் அண்டாவுடன் சேர்த்து பிரியாணியை திருடித் தின்பதையும் வழிமுறையாகக் கொண்ட கும்பல்களை, இந்தப் போராட்டத்தின் ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் காரி உமிழும்படி செய்திருக்கிறது. மனிதர்கள் அரசு என்ற ஒன்று இல்லாமல் மக்கள் சுய கட்டுப்பாட்டுடன் நடந்து கொள்ள முடியுமா? என்ற கேள்விக்கும் சம்மட்டியின் வீரியத்துடன் பதிலை இறக்கியிருக்கிறது இந்தப் போராட்டம். தலைமை என்றும் வழிநடத்தும் குழு என்றும் எதுமிலாத போதும் எந்த அறிவுறுத்தலும் இல்லாமல் இந்த ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் என்றாலே போகப் பொருள் என்றெண்ணும் சாம்பிராணிகள், எப்போதும் உடனிருந்த பெண்களும் ஆண்களும் உயரிய நோக்கங்களினால் உந்தப்பட்ட உணர்வுடன் நடந்து கொண்டார்களே, இதைக்கண்டு வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டும். எந்தவித அரசுகளும் தந்திரமுடியாத உச்சகட்ட ஜனநாயகமும் இங்கு தழைத்தது. ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் இந்தப் போராட்டம் ஏன் என்பதை விவரித்தார். அடுத்து பேசவந்த சைக்கிளில் வாழைப்பழம் விற்பவர் இந்தப் போராட்டத்தில் நான் ஏன் கலந்து கொண்டேன் என்பதை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன் விவரித்த போது விலையுயர்ந்த உடையுடன் இருந்த அந்தக் கல்லூரி விரிவுரையாளர் அழுக்கு ஆடையுடன் இருந்த வாழைப்பழக்காரரை கட்டிப்பிடித்து தூக்கிக் கொண்டார். உடலுழைப்பை மூளை உழைப்பு அங்கு கொண்டாடியது. விரும்பும் அனைவரும் பேசினார்கள், போக்குவரத்தை ஒழுங்குபடுத்தினார்கள், குப்பை அள்ளினார்கள், வந்த உணவுப் பொதிகளையும், திண்பண்டங்களையும் குறித்து வைத்து, கணக்குப் பார்த்து வினியோகித்தார்கள். சாதி, மத பேதங்களுக்கு இடமே இல்லாத, போலியாகக் கூட ஆணாதிக்கம் எட்டிப் பார்க்காத சமூகமாக சில நாட்கள் வாழ்ந்து காட்டினார்கள். முதலாளித்துவ கசடுகள் இன்னும் மனதில் இருந்து அழித்தொழிக்கப்பட்டிராத நிலையிலும் ஓர் அரசற்ற அரசாக தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள முடியும் என்றால், இதுவரை இருந்த ஆதிக்க மனப்பான்மை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் அத்தனை கசடுகளையும் நீக்கியிருக்கும் கம்யூனிச சமூகத்தில் மக்கள் எவ்வளவு உயரிய, மகோன்னத நிலையில் இருப்பார்கள். திறனுள்ளவர்கள் சிந்திக்க மாட்டார்களா?

அரபுலக நாளிதழ் ஒன்று மெரீனா போராட்டத்தை தஹ்ரீர் சதுக்க போராட்டத்துடன் ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்தது. சமூக ஊடகங்கள் மூலம் அரசுக்கு எதிராக ஒலித்த ஓங்கிய குரல் அந்தப் போராட்டம்.  ஆனால் அதன் தற்போதைய நிலை என்ன? எந்த ஏகாதிபத்திய அடிவருடி அரசை எதிர்த்து எகிப்திய மக்கள் போராடினார்களோ அதே ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகள் வேறு வடிவத்தில் மீண்டும் அங்கே அதிகாரத்தில் இருக்கிறார்கள். உணர்வெழுச்சியுடன் போராடிய மக்கள் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டார்கள் என்பதை உள்வாங்காமல் இன்னொரு தஹ்ரீர் அங்கு சாத்தியமா?

இன்னொரு எடுத்துக்காட்டை பார்க்கலாம். 80களின் தொடக்கத்தில் அஸ்ஸாமில் மாணவர் எழுச்சி ஏற்பட்டது. மாணவர் தலைவரான பிரபல்ல குமார் மகந்தா புதிய கட்சியை தோற்றுவித்தார். அடுத்து வந்த தேர்தலிலேயே அஸ்ஸாம் கணபரிசத் எனும் அந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. இன்று அதன் நிலை என்ன? ஓட்டுக் கட்சிகளில் பத்தோடு பதினொன்றாய் அழுகி நாறிக் கிடக்கிறது. அந்த மாணவர் எழுச்சியின் பலன் ஏன் இப்படி உருத்திரிந்தது?

மெரீனா போராட்டத்தை அனைவரும் விதந்தோதுவதன் மையச் சரடு அது அரசியல் கட்சிகளின் கலப்பில்லாமல் நடந்தது என்பது தான். போராட்டம் நடந்த பல இடங்களில் அரசியல் பேச வேண்டாம் என கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. இங்கு எந்தச் செயலும் அரசியல் கலப்பில்லாமல் இல்லை. புரட்சிகர அரசியலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலும் ஒன்றல்ல எனும் யதார்த்தம் புரியாத இடங்களில் அரசின் பூச்சாண்டிகள் கோலோச்சுகின்றன. பொறுக்கித்துறை அதிகாரிகள் தொடர்ந்து அறிக்கை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்கள் பிள்ளைகளின் புது தொடர்புகளைக் கண்காணியுங்கள். தோழர் என அழைத்துப் பேசினால் அவர்களின் தொடர்புகளைத் துண்டியுங்கள் என்று வெளிப்படையாக கோரிக்கை வைக்கிறார்கள். சமூக விரோதிகள் புகுந்து விட்டார்கள் என்கிறார்கள். இதன் பொருள் என்ன? மாணவர்களின் போராட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் அரசியல் பேசவேண்டாம் என விடுத்த கோரிக்கைக்கும், இப்போது அதிகாரிகள் விடுக்கும் கோரிக்கைக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் என்ன? இதற்கான பதிலில் தான் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு போராட்டங்களும் தூர்ந்து போனதற்கான விடை இருக்கிறது.

புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் தான் மக்களுக்கான போராட்டங்களை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மக்களுக்கான கோரிக்கைகள் அவர்களின் கைகளில் தான் தீர்க்கப்படும். அவர்களோடு கை கோர்ப்பது மட்டுமே போராட்டங்களை சரியான திசையில் கொண்டு செல்லும். மக்களுக்கான விடுதலையை பெற்றுத்தரும். இனி அடுத்தடுத்து பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பொறுக்கிகளை கல்லால் அடித்து விரட்டுவது நம் பண்பாடில்லையா?

dyfi

நவம்பர் எட்டாம் தேதி மோடியிடமிருந்து கிளம்பிய பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு எனும் ஓங்கலை (சுனாமி) மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டது, இன்னமும் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மோடியும் அதன் வீழ்படிவுகளும், அரசும் அதன் காலாட்படைகளும் அது சரியான நடவடிக்கை என்று தடிக் கம்புகளால் நம்மை கனிய வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

கடந்த ஆண்டின் இறுதி நாளன்று, மோடி விதித்த 50 நாள் கெடு முடிந்த பின்னரும் நிலமை சீரடையவில்லை என்பதால் மோடியைக் கண்டித்து இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தினர் சென்னை மோடவாக்கத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். அங்கு வந்த பள்ளிக் கரணை காவல் துறையினர் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை தடியடி நடத்தி கலைத்த்ததுடன், ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை பாலியல் ரீதியாக சீண்டியுள்ளனர். குறிப்பாக உதவி ஆய்வாளர் ரவி. இந்த வக்கிரத்தை கண்டித்த தோழர்கள் 9 பேரை காவல்துறை வாகனத்தில் கடத்திச் சென்று லத்தியாலும், துப்பாக்கிக் கட்டையாலும் கண்மூடித்தனமாக தாக்கியுள்ளனர். தகவலறிந்து தென்சென்னை சி.பி.எம்மினர் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை அடைத்து வைத்திருந்த மண்டபத்துக்குச் சென்று கடத்திச் செல்லப்பட்ட தோழர்கள் குறித்து விபரம் கேட்டனர். இது குறித்து எந்த வித விபரங்களையும் தெரிவிக்காத அங்கிருந்த காவல்துறையினர், கேள்வி எழுப்பியவர்கள், பொதுமக்கள், செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற செய்தியாளர்கள் உட்பட அனவரையும் அரை கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு விரட்டிச் சென்று அடித்து துவைத்துள்ளனர். வாகனங்களையும் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். இது குறித்து சி.பி.எம் மாநிலச் செயலாளர் ஜி.மகேந்திரன் விடுத்துள்ள அறிக்கை இங்கே.

 

காவல்துறையினர் பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவதை ஒரு உத்தியாகவே கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். பொதுவாக எந்த விதமான போராட்டத்தை யார் நடத்தினாலும் சட்டம் ஒழுங்கு, போக்குவரத்தை சீர்படுத்துதல் எனும் பெயரில் மூக்கை நுழைக்கும் காவல் துறை போராட்டத்தை சீர்குலைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். தடியடி நடத்தி கலைப்பது தான் அவர்கள் இலக்காக இருக்கும். பேச்சுவார்த்தை நடத்தினாலும் பேச்சுவார்த்தையின் போக்கு போராட்டத்தை கலைப்பதை நோக்கியே இருக்கும். போராட்டத்தை நடத்தும் முன்னணியாளரை பொது இடத்தில் இழிவாகப் பேசி தாக்குவது, பொய்வழக்கு போட்டு சிறையில் உறுப்புகள் சிதையுமளவுக்கு அடித்து நொறுக்குவது என்பதை, அவர்கள் எதிர்காலத்தில் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதில் இருந்து விலக்குவது எனும் நோக்கில் நடத்துகிறார்கள்.

 

இதுவே பெண்கள் என்றால், பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவது என்பதை இனி போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கவே கூடாது என்பதற்காக திட்டமிட்டு நடத்துகிறார்கள். மூடு டாஸ்மாக்கை போராட்டத்தின் போது மண்டபத்தில் அடைக்கப்பட்ட தோழர்களை மாலை விடுவிக்க முன்வந்தது காவல்துறை. ஆனால் வேறு காரணங்களுக்காக இரவானாலும், ரிமாண்ட் செய்தாலும் பரவாயில்லை உய்ரதிகாரி வந்து பேச்சு நடத்தாதவரை இங்கிருந்து செல்ல மாட்டோம் என தெரிவித்த போது ஒரு காவல்துறை அதிகாரி தோழர் ஒருவரைப் பார்த்து இரவில் தங்குவதற்கு உன் கணவனிடம் அனுமதி வாங்கி விட்டாயா? என்று வக்கிரமான பொருளில் கேட்டார். இப்படி போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளும் பெண்கள் ஆபாச வசவுகளை, வக்கிரமான பொருளில் திட்டப்படுவதை கேட்பது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கிறது. அது இன்னும் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று பொது இடங்களில் அங்கங்களைத் தொடுவது, ஆடைகளை இழுத்துக் கிழிப்பது என்று விரிவடைந்திருக்கிறது. இது ஒன்றிரண்டு அதிகாரிகள் செய்யும் தவறு என்று எண்ண முடியாது. உளவியல் ரீதியாக தாக்குவது எனும் அடிப்படையில் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

 

தனிப்பட்ட பொறுக்கிகள், சமூக விரோதிகள் கூட பொது இடங்களில், பலர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் அரசு பொறுக்கிகள் இன்னும் அதிகமாக செல்வதற்கும் தயாராக இருக்கிறார்கள். வாச்சாத்தியில் பழங்குடியினப் பெண்கள் வண்புணர்வு செய்யப்பட்ட வழக்கில், அந்த நேரத்தில் முதல்வராக இருந்தவர், அந்தப் பெண்கள் பணத்துக்காக காவல்துறை மீது அப்படி பழி சுமத்துகிறார்கள் என்று சட்டமன்றத்திலேயே கூறினார். இந்த பாதுகாப்பு தான் அவர்களை எந்த எல்லைக்கும் செல்ல வைக்கிறது. சட்டம், நீதி உள்ளிட்ட எதுவும் அவர்களுக்கு தடையில்லை. அண்மையில் கோவையில் ஒரு இழவை முன்னிட்டு காவி வானரங்கள் 18 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு கடைகளை நொறுக்கி, திருடி, வாகனங்களை சேதப்படுத்தி ஊர்வலம் நடத்திய போது அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாய் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த காவல்துறை அரசுக்கு எதிரான போராட்டம் என்றால் நொடிகளில் பாய்ந்து குதறுகிறது. ஜாதி மோதல்களை தூண்டும் வண்ணம் ஆதிக்க ஜாதியினர் ஒட்டும் சுவரொட்டிகளை, பார்க்கவே கண்கூசும் படு ஆபாசமான நீலப்பட சுவரொட்டிகளை அனுமதிக்கும் காவல் துறை அரசை எதிர்த்து மக்களை விழிப்படையச் செய்யும் நோக்கில் ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டினால், ஒட்டிய பசை உலர்வதற்குள் கிழித்துப் போடுகிறது, ஒட்டியவர்கள் மீது பொய்வழக்கு போடுகிறது. இப்படி எடுத்துக்காட்டுகள் ஆயிரம் கூறலாம். இதன் உள்ளடக்கத்தில் இருக்கும் உண்மை என்ன? என்பதே கேள்வி.

 

மக்களுக்கு எதிரான எந்த சமூக விரோதியையும் காப்பாற்றும், கூட்டு வைத்துக் கொள்ளும், கொள்ளையடிக்கும் காவல்துறை, அரசுக்கு எதிராக போராடும் எவரையும் கொஞ்சமும் அனுமதிப்பதில்லை. சமூக விரோதிகளோடும், குற்றவாளிகளோடும் கூடிக் குலாவும் போது குறுக்கே வராத சட்டம் நீதி போன்ற மாய வஸ்துகள், மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக போராடும் போது அதை தடை செய்வதற்கு பாட்டை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை தடுக்கிறது எனும் ஒரே காரனத்துக்காக பாலியல் வண்புணர்வு உள்ளிட்ட மக்களுக்கு எதிரான எந்தகைய குற்றங்களிலிருந்தும் காவல்துறையை பாதுகாக்கிறது அரசு. இது தான் அந்த உண்மை. அரசு என்பது மக்களுக்கானதில்லை, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கானதில்லை. அரசு என்பது மக்களுக்கு எதிரானது, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கு எதிரானது.

 

காவல்துறை உங்கள் நண்பன் எனும் அறுவறுப்பான பொய்யை, அது பொய் என்று தெரிந்த பின்னும் எதற்காக உண்மை போல பாவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? அவர்கள் அரசு சீருடையை அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக இன்னும் எத்தனை நாள் அந்தப் பொறுக்கிகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?

பொறுக்கிகளால் தாக்கப்பட்ட, பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்பட்ட தோழர்கள் இங்கே நடந்தவைகளை விவரிக்கிறார்கள். 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மாடு என்றால் தீவிரவாதம் அடித்துக் கொன்றால் தக்காளிச் சட்னி

முகநூல் நறுக்குகள் 13-18

a96

நிகழ்வு 1: கடந்த 31/05/2016 அன்று ராஜஸ்தானில் மாடுகளை ஏற்றிச் சென்ற முஸ்லீம் வியாபாரி ஒருவர் ‘பசு பாதுகாப்பு இயக்கம்’ என்ற பெயரில் செயல்படும் ஆர்.எஸ்.எஸ் பாசிஸ்டுகளால் கொடூரமாக தாக்கப்பட்டு லாரியும் தீவைத்துக் கொழுத்தப்பட்டுள்ளது. இவை அனைத்தும் போலீசு ஒருவரின் கண் முன்னாலேயே நடந்துள்ளது.

நிகழ்வு 2: திருச்சிக்கு அருகே கல்லகம் எனும் கிராமத்தில் ஆதிக்க ஜாதி பெண்ணை காதல் திருமணம் செய்த ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த இளையராஜா என்பவர் பெண்ணின் சகோதரர்களால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டுள்ளார்.

என்ன நடக்கிறது நாட்டில்? என்று நிச்சயமாக நாம் அதிர்ச்சியடைய முடியாது. ஏனென்றால், இவை முதல் நிகழ்வுகளல்ல.

வட மாநிலங்களில் தொடக்கத்திலிருந்தே இவ்வாறு தான் நிலை இருக்கிறது. என்ன செய்வது என கை சேதப்படவும் முடியாது. ஏனென்றால், இங்கும் அண்மையில் நடந்த தேர்தலில் 2.8 விழுக்காடு ஓட்டு வாங்கியிருக்கிறது பாஜக.

அய்யோ! என்று பரிதாபப்படவோ,

அக்கிரமம்! என்று குரல் கொடுத்து ஓய்ந்து விடவோ இது நேரமல்ல.

முஸ்லீம்களே! மதத்தில் ஒடுங்கி நின்று இதை எதிர்த்து முறியடிக்க முடியும் என நம்புகிறீர்களா?

சமூக அக்கரையாளர்களே! மெய்நிகர் உலகில் இரண்டு கருத்து போடுவதன் மூலம் உங்கள் சமூகக் கடமை தீர்ந்து விடுமா?

இது கை கோர்க்கும் நேரம். ஒடுக்கப்பட்டோர், சிறுபான்மையினர், மக்கள் நலம் விரும்பிகள், கம்யூனிஸ்டுகள் என அனைவரும் ஒன்றாய் கை கோர்த்து எதிர்த்து முறியடிக்க வேண்டிய நேரம்.

இன்று மாடு என்றால் நாளை வேறு எதுவோ ஒன்று. இன்று காதல் திருமணம் என்றால் நாளை வேறு எதுவோ ஒன்று.

கொல்லப்படுவது வரை அமைதியாகத் தான் இருக்கப் போகிறோமா?

*****************************************

பீகாரில் நிதீஷ் குமார் முதல் கையெழுத்து பூரண மது விலக்கு.

தமிழ்நாட்டில் ஜெயா முதல் கையெழுத்து 100 யூனிட் மின்சாரம் இலவசம்.

அஸ்ஸாமில் சோனோவால் முதல் கையெழுத்து சாமியார் ராம் தேவுக்கு 3800 ஹெக்டேர் நிலம் இலவசம்.

எங்கள் நிலத்தில் எங்களை வாழ விடுங்கள் என பழங்குடிகள் கேட்டால் தோட்டாக்களின் இசையோடு ‘பசுமை வேட்டை’ சொல்லித்தரும் அதே பாசிச கும்பல் தான் இந்த பொம்பள பொறுக்கி சாமியார் பயல் நடத்தும் லேகிய விற்பனைக்கு 3800 ஹெக்டேர் நிலம் இலவசமாக கொடுக்கிறார்கள்.

இந்த அயோக்கியத் தனங்களை எது வரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது .. .. .. ?

*****************************************

மல்லையா மீது தீவிர நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றார்களே அதன் பொருள் இது தானா?

ஒன்பதாயிரம் ரூபாய் கடன் வாங்கி ஏப்பம் விட்டுவிட்டு மல்லையா ஹாயாக லண்டனில் ‘குடியும்’ ‘குடித்தன’முமாக இருக்கிறார். அவரும் அவரை மாதிரி கார்ப்பரேட் பெருச்சாளிகளும் திருப்பிச் செலுத்தும் எண்ணத்தில் கடன் வாங்குவதில்லை என்பது ஊருக்கே தெரியும். ஆனால், வங்கி அதிகாரிகளுக்கு தெரியாது. அவர் ஓடிப் போயிட்டார்ன்னு தெரிஞ்சதும் அவரை ராஜ்யசபா உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து தூக்கி எரிந்திருக்க வேண்டும். இந்த துப்புக் கெட்ட அரசு அவராகவே ராஜினாமா செய்யும் வரை இளித்துக் கொண்டிருந்தது. இப்போ அவர் லண்டனில் இருந்து எனக்கு குண்டி கழுவ அரசு செலவில் ஆள் ஏற்பாடு செய்து தந்தால் தான் தன்னால் இந்தியா திரும்ப முடியும் என்று பேட்டியளிக்கிறார். இந்த மானம் கெட்டவங்க அதை பரிசீலிக்கவும் கூடும்.

ஆனா, இந்த அதிகாரிகள் என்கிற சூரப் புலிகள் இருக்காங்களே, அடேங்கப்பா இவங்க எவ்வளோ பெரிய அப்பாடக்கருங்க தெரியுமா? உத்திரப் பிரதேசத்துல மன்மோகன் சிங் என்கிற விவசாயி மல்லையாவுக்கு சூரிட்டி கொடுத்தாரம் அதனால் அவரோட வங்கிக் கணக்க முடக்கினாங்களாம். பாவம் அவரு, மல்லையா இனிப்பா புளிப்பான்னே எனக்கு தெரியாது அப்டீங்கிறாரு.

ஏண்டா .. .. நொண்ணைங்களா .. .. .. வாயில ஏதாவது வந்துறப் போவுது.

*****************************************

இருக்குது ஆனா இல்லை: பாசிசங்களின் காமெடி

செய்தி: உஜ்ஜயினி கும்பமேளாவில் தலைமை பதவிக்காக சாதுக்கள் துப்பாக்கிகளுடன் மோதல்: 14 பேர் படுகாயம்.

குண்டு வெடிப்பு குற்றவாளிகளான சாது(!)க்கள் விடுதலை – தேசத்தின் கூட்டு மனசாட்சி அவர்களின் விடுதலையை விரும்பியது.

துப்பாக்கியோடு மோதும் சாது(!)க்கள் மீது வழக்கே இல்லை – நீதிபதிகளின் கூட்டு மனசாட்சிக்கு பிடிக்காத ஒரே வார்த்தை.

பல்லாண்டுகளாக சிறையில் வாடும் அப்பாவி முஸ்லீம்கள் – ஐயோ தீ.. .. ..

இருங்கடா .. .. .. எங்க கூட்டு மனசாட்சியை காட்டுறோம்.

*****************************************

இந்தியாவுக்கு இறையாண்மை, நேபாளம் என்றால் தக்காளி சட்னியா?

செய்தி: நேபாள அரசியலமைப்பு சட்டம் குறித்து இந்தியாவும் ஐரோப்பிய யூனியனும் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருக்கின்றன.

காஷ்மீரிலும், வட கிழக்கு மாநிலங்களிலும் இந்திய இராணுவம் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று கேள்வி எழுப்பினாலே ஆர்.எஸ்.எஸ், பி.ஜே.பி. டேஷ் புக்காக்கள் (தேச பக்தர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்கள்) ஆத்திரம் பொங்கி பாகிஸ்தானுக்கு போ என்று பத்வா கொடுக்கிறார்கள்.

நேபாள மாவோயிஸ்டுகளை இராணுவத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் எனும் நிபந்தனையின் பேரில் மன்னரை விலக்கி ஏற்படுத்திய அரசில் அவர்களை இராணுவத்தில் சேர்க்க விடாமல் அகங்காரமாக மூக்கை நுழைத்தது இந்தியா.

இனி நேபாளம் இந்து நாடல்ல என அறிவித்த போது அதற்கு எதிராக பல முட்டுக்கட்டைகள் போட்டு நைச்சியமாக மூக்கை நுழைத்தது இந்தியா.

நேபாளத்தில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட போது உதவுகிறேன் என்று கேமிராக்கள் மூலம் அசிங்கமாக தன் மூக்குச் சளியை ஓடவிட்டு அம்பலப்பட்டு நாறியது இந்தியா.

இன்று நேபாளத்தில் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் விடுபட்ட பிரச்சனைகளை தீர்க்க முயற்சிப்போம் என்று இந்தியாவும் ஐரோப்பிய யூனியனும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருக்கிறன.

எங்க நாட்டின் பிரச்சனைகளுக்குள் மூக்கை நுழைப்பதற்கு நீங்கள் யாருடா? என்று நேபாளிகள் கேட்கிறார்கள்.

எங்கப்பா அந்த டேஷ் புக்கா குஞ்சாமணிகள்?

என்னடா உங்க பதில்?

*****************************************

மதத்தை விட வர்க்கமே மேலானது – சௌதி அரசு அறிவிப்பு.

செய்தி: சௌதியில் மதக் காவலர்களுக்கு கட்டுப்பாடு

சௌதியில் அண்மையில் நடைபெற்றுவரும் மாற்றங்கள் மத வியாபாரிகளுக்கு உவப்பானதாக இல்லை. தமிழ் இணையப் பரப்பில் ‘இஸ்லாமிய புல்லரிப்பு’களைச் செய்து வரும் எந்தப் பதிவரும் தாயிப் நகரில் நூற்றுக் கணக்கான குரான்கள் சாக்கடையில் வீசப்பட்டுக் கிடந்ததற்கு இதுவரை விளக்கம் கூறியதில்லை. மக்களிடமிருந்து வரும் இது போன்ற குறியீடுகளுக்கு மதவியாபாரிகளால் பதில் கூற முடியாது என்பது ஒரு புறமிருந்தாலும், இஸ்லாம் பிறந்த இடம் இஸ்லாமியர்களுக்கு உவப்பான கொள்கைகளை மட்டுமே செயல்படுத்தும் என கூறமுடியாதல்லவா? மதம் மதம் தான் வர்க்கம் வர்க்கம் தான்.

அண்மையில், குஜராத்தில் முஸ்லீம்களை வேட்டையாடிய மோடிக்கு சௌதியின் உயரிய விருது வழங்கப்பட்டது. இப்போது முத்தவ்வாக்களுக்கு (மத போலீஸ்) கட்டுப்பாடு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. இவைகள் மதம் எனும் அடிப்படையிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டவைகள் அல்ல என்பது வெளிப்படையானது தான். ஆனால் தன்னை மதக் காவலராக முன்னிருத்திக் கொள்ளும் ஒரு அரசு ஏன் இதைச் செய்ய வேண்டும்?

ஏற்கனவே தம்மாம் அராம்கோவில் (பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்தே செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் சௌதியின் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம்) புர்கா அணியாமல் சென்ற அமெரிக்க பெண்கள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தார்கள் என்பதற்காக சில முத்தவாக்களை சிறையில் தள்ளியது சௌதி அரசு. என்றாலும் பிற பொது இடங்களில் இது போன்ற கட்டுப்பாடுகளால் உழைக்கும் மக்கள் துன்பட்டே வந்தார்கள். ஆனால், மானிய வெட்டு உள்ளிட்ட பல நடவடிக்கைகளுக்கு பிறகு சௌதிகள் அதிக அளவில் வேலை செய்ய பொது இடங்களில் தாரளமாக புழங்க வேண்டியதாகிறது. தவிரவும் பன்னாட்டளவில் ஒப்பந்தங்களும் திட்டங்களும் சௌதிக்குள் தாராளமாக அனுமதிக்கப்பட்டிருப்பதால் அவர்களுக்காக இது போன்ற மத கட்டுப்பொட்டித் தனங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகவேனும் தளர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் நேரிடுகிறது.

ஏகாதிபத்திய நோக்கங்களுக்காக என்றாலும், மதத்தை விட வர்க்கம் முக்கியமானது என்பதை உணர்த்தியதற்காக இதை வரவேற்கலாம். மட்டுமல்லாது, இந்தியாவில் அரசியல் வியாபாரிகள் கொடுக்கும் தேர்தல் வாக்குறுதிகள் போலியானவை என்பது மக்கள் மத்தியில் எவ்வாறு அம்பலப்பட்டிருக்கிறதோ அதுபோல சௌதி ஆட்சியாளர்களின் மதப்பற்றும் போலியானவை தான் என்பதை சௌதி மக்களை உணரச் செய்யும் நடவடிக்கை என்பதாலும் இதை வரவேற்கலாம்.

கொழுப்பெடுத்து உலவும் விலங்குகள்

காணொளியில் புதியது 35

காவல் துறையை ஏவல் துறை என்பதெல்லாம் ரெம்ப பழைய வழக்கம். ரவுடிகள், வெறிநாய்கள், யூனிபார்ம் போட்ட பிச்சைக்காரர்கள் என்று பலவாறாக அழைத்துப் பார்த்தும் போதவில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் புதுப்புது சொல்லை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது அந்தத் துறை.

 

அண்மையில் நடந்த இவ்வாறான காவல் துறையின் மிருகத்தனமான சில நடவடிக்கைகளைத் தொகுத்து காணொளியாக்கி, காவல்துறை யாருக்கு நண்பன்? எனும் கேள்வியை எழுப்பியிருக்கிறது ஆனந்த விகடனின் இந்த காணொளி.

 

பரமக்குடியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஈ காக்கையைப் போல் கொன்று குவித்ததையும், டாஸ்மாக்கிற்கு எதிராக போராடிய பச்சையப்பன் கல்லூரி மாணவர்களை கண்மூடித்தனமாக தாக்கியதையும், திருநாள் கொண்டசேரியில் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட முதியவரின் உடலை தனிப்பாதையில் தானே கொண்டு சென்று புதைத்ததையும், தேசியக் கொடியை எரித்ததற்காக திலீபனின் கையை உடைத்ததையும் இன்னும் இது போன்ற பலவற்றையும் எடுத்துக் காட்டலாம். காட்டக் காட்ட முடிவற்று நீண்டு கொண்டே செல்லும்.

 

எந்தப் பிரச்சனையானாலும் அதை சட்டம் ஒழுங்கு எனும் ஒன்றுக்குள் இழுத்து வைத்து பார்ப்பதே காவல்துறையின் வழக்கமாக இருக்கிறது. அதாவது ஒடுக்கப்பட்ட, சிறுபான்மையின, ஏழை மக்கள் எந்தப் பிரச்சனை என்று வந்தாலும் அடிப்படை உரிமைகளை கோரினாலும் கூட அங்கு சட்டம் ஒழுங்கு திடீரென்று முளைத்து விடும்.

 

இப்படி கொழுப்பெடுத்த விலங்குகளாய் உலவும் இந்த காவல் துறையை என்ன செய்வது? யாரிடமும் மனுக் கொடுத்தோ வழக்கு தொடுத்தோ ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லை. இனி மக்களுக்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது.

திவ்யாவைச் சுற்றியும் அதற்கு வெளியிலும்

thivila

திவ்யா – இளவரசன் இவர்கள் மீண்டும் ஊடக வெளிசத்திற்கு வந்திருக்கிறார்கள். இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு வழக்கில், தன் தாயாருடன் வாழ விரும்புவதாக திவ்யா கூறியதிலிருந்து செய்தி ஊடகங்கள் பேசித் தீர்த்துவிட்டன. திவ்யா தியாகம் செய்துவிட்டார் என்பதில் தொடங்கி அவர்களுக்கிடையே இருந்தது ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி தானேயன்றிக் காதலல்ல என்று கண்டு பிடித்தது வரை கூறப்படுபவைகள் ஏராளம் ஏராளம். இப்படி பல வண்ணங்களில் கூறப்படுபவைகளை விட அவை திணிக்கும் கருத்தியல்களே கவனிக்க வேண்டியவை.

 

முதலில் திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தால் தான் நாயக்கன் கொட்டாய் தாக்குதல்கள் நடந்தன என்பதே அபத்தமான கருத்து. கடந்த பல தேர்தல்களில் பாமக வுக்கு இருப்பதாக நம்பப்படும் வாக்குவங்கி தொடர்ந்து சரிந்து கொண்டே வந்தது. கூட்டணி பலத்தில் தான் இதுவரை உயிர்வாழ்ந்து வந்தது, கூட்டணி வைக்காவிட்டால் பாமாக தூசுதான் எனும் உண்மை வெளிப்படையாக அம்பலப்பட்ட நிலையில் தான், இனியும் சும்மா இருந்தால் அடுத்து வரும் தேர்தல்களில் நாம் உரித்து முடிந்த வெங்காயமாகி விடுவோம் என்பதை வேறு வழியின்றி உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதை தடுப்பதற்காக வன்னியர் சங்கத்தை போர்வையால் மூடி பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்று படம் காட்டியதை விடுத்து மறைமுகமாய் செய்ததை நேரடியாய் செய்யத் தொடங்கினார்கள். இந்த திட்டத்திலிருந்து தான் காடுவெட்டி குரு கலப்பு திருமணம் செய்பவர்களை வெட்டித் தள்ளுங்கள் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று பேசியதும், சித்திரைத் திருவிழா என்று அடாவடி செய்வதும், ஆதிக்க சாதி சங்கங்களை திரட்டுவதும் நடந்திருக்கிறது. இது போன்ற திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நாயக்கன் கொட்டாய், மரக்காணம் எல்லாம் வருகின்றன. இதை திவ்யா இளவரசன் கலப்பு மணத்தின் எதிர்வினை என்று எண்ணுவது ராமதாஸ் கும்பலின் சாதி வெறியை விசிரி விடுவது போன்றதாகும்.

 

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் திவ்யா சாதி அபிமானம், குடும்பம் உள்ளிட்ட அனைத்தையும் துறந்து இளவரனுடனான மண வாழ்க்கை தான் முதன்மையானது என்று தீர்மானித்து காதலனைக் கைப்பிடித்தார். இன்று அதே தியா காதலனுடன் இருக்க விரும்பாமல் அம்மாவே முதன்மையானது என்று வந்திருக்கிறார். இந்த முரண்பாட்டை முன்வைத்துத்தான் ஊடகங்களின் அனைத்து கருத்துகளும் கிளம்பி வருகின்றன. இதில் உள்ள ஒற்றுமையைக் கவனிக்க வேண்டும். இப்படி கிளப்பி விடப்படும் கருத்துகள் அனைத்துமே திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவைச் செய்திருப்பதாக மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு செய்யப்படும் செப்படி வித்தைகள். வேறு வாய்ப்புகள் எதையும் இவர்கள் பரிசீலிக்கவே இல்லை. அதாவது திவ்யா மனமொப்பி இந்த முடிவை எடுத்திருப்பதான நிலையில் நின்று மாறுபட்ட கருத்துகளை கிளப்பி விடுவதன் மூலம் திவ்யா தெரிந்தோ தெரியாமலோ சாதிவெறி ஆதிக்கத்திற்கு ஆட்பட்டிருப்பதன் சாத்தியத்தை மூடி மறைக்கிறார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் வன்னிய சாதி வெறியர்கள் தொடர் மிரட்டலால் காரியம் சாதித்திருப்பதை மறைக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்வதற்கு பெரிதாக தத்துவ விசாரங்களெல்லாம் செய்ய வேண்டியதில்லை, எளிமையான கேள்விகளே போதுமானது.

 

வன்னிய ஆதிக்க சாதியைச் சேர்ந்த திவ்யா ஒடுக்கப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்த இளவரசனைக் காதலிக்கிறார். வீட்டில் சாதியை முன்வைத்து எதிர்ப்பு கிளம்புகிறது. திவ்யாவின் அப்பாவும் இளவரசனின் அப்பாவும் நண்பர்கள் என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு எல்லைக்குமேல் இருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்து கொள்வது என்று முடிவெடுத்து அதன்படி செய்கிறார்கள். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? எதிர்காலம், பெற்றோர் பாசம் என்ற இரண்டைத் தவிர வேறு கேள்விகள் எதுவும் இருந்திருக்க முடியாது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை காதல் மிகைத்திருக்கும் என்பதில் பெரிதாக ஐயம் ஒன்றுமில்லை. பெற்றொர் மீதான பாசமா? காதலா? எனும் கேள்வியிலிருந்து தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முடிவை திவ்யா எடுத்திருப்பார். இதில் பெற்றோரை விட காதல் திருமணம் என தேவையானது என்று முடிவெடுப்பதற்கு பெற்றோரை வெறுக்க வேண்டும் என்பதொன்றும் அவசியமில்லை பின்னர் சரி செய்து கொள்ளலாம் என்று கூட எண்ணியிருக்கலாம். ஆக அன்று திவ்யா எடுத்த முடிவுக்கு பின்புலமோ, மிரட்டலோ, வற்புறுத்தலோ இருந்திருக்க வேண்டியதில்லை. இதற்கு சான்றாக திருமணம் முடிந்த பிறகும் கூட திவ்யாவின் அம்மா தொலைபேசியில் திவ்யாவுடன் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். ஆக தீர்மானகரமான பதில் இருந்ததாலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்க முடிந்தது.

 

இன்று திவ்யா நீதி மன்றத்தில் “இளவரசன் மீது குற்றம் சுமத்த விரும்பவில்லை. நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன். அம்மாவுடன் இருக்க விரும்புகிறேன்” என்று கூறியிருக்கிறார். இதில் கவனிக்க வேண்டிய அம்சம் திவ்யா தானாகவே நீதிமன்றம் சென்று இவ்வாறு கூறவில்லை. இளவரசன் தொடுத்திருந்த ஆட்கொணர்வு மனுவினால் தான் நீதிமன்றம் வந்து இவ்வாறு தெரிவித்திருக்கிறார். என்னதான் நடந்தது இடையில்? வீட்டைப் பிரிந்து திவ்யா இளவரசனுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். ஒருநாள் அம்மா ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது பார்க்கச் செல்கிறார் பின் திரும்பி வரவே இல்லை. இப்போது திவ்யா காதல் வாழ்வை விட தாயாருடன் இருப்பதே முதன்மையானது என்று முடிவெடுத்திருக்கிறார். இந்த முடிவில் திவ்யாவின் முன் இருக்கும் கேள்விகள் என்ன? மணவாழ்வை என்ன செய்வது? எதிர்காலம் இதில் மணவாழ்வு குறித்த பதில் எதிர்காலத்தினுள் அடங்கியிருப்பதால் எதிர்காலம் என்ன என்பதே முதன்மையான கேள்வி. மணமுறிவு செய்து கொள்ளலாம், மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம், அல்லது வீட்டிலேயே இருந்து விடலாம். இவை எதுவுமே தற்போதைய வாழ்வை விட அதாவது இளவரசனுடனான வாழ்வைவிட சிறப்பானதாகவோ உத்திரவாதமானதாகவோ இருக்கும் என யாரும் உறுதி கூற முடியாது. ஆனால் தீர்மானகரமான பதில் இல்லாமலேயே தீர்மானகரமான முடிவை எடுத்திருக்கிறார். இது எப்படி?

 06-dharmapuri-clash1-600

நீதிமன்றத்தில் தான் குழப்பத்தில் இருப்பதாக திவ்யா கூறியிருக்கிறார். தன் முன்னிற்கும் கேள்விக்கு பதிலில்லை, தான் குழப்பத்தில் இருப்பதை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் நடப்பில் தனக்கு பாதகம் விளைவிக்கும் ஒரு முடிவை திவ்யாவால் புற நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல் எடுத்திருக்க முடியுமா? ஆக வன்னிய ஆதிக்கசாதி வெறியும் பாமகவும் கொடுத்த நிர்ப்பந்தமே திவ்யாவின் இந்த முடிவுக்க காரணம் என்பதில் குழப்பம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் திவ்யா ஒரு குறியீடு என்றபோதிலும் தனிப்பட்ட ஒரு திவ்யாவுக்கு கொடுத்த நிர்ப்பந்தம் என்பதை விட அதற்கான காரணம் தான் அதிக ஆபத்தானது.

 

மாவட்டம் மாவட்டமாக சென்று ராமதாஸ் உதார் விடுவதும் அதற்கு மாவட்ட ஆட்சியர்கள் மூலம் தடைவிதிப்பதுமான ஒரு நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ராமதாஸ் கும்பல் ஆதிக்க சாதிகளை ஒன்றிணைத்து தேர்தல்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தப் போகிறது என்று ஒரு நினைப்பு ஊட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராமதாஸ் கைது செய்யப்பட்ட போது அதுவும் கலைந்து போனது, இருட்டில் ஒழிந்து நின்று கல்வீசிய சில தீரர்களும் பின்னடங்கிப் போயினர், இதில் சோர்ந்து நிற்கும் வீரர்களுக்கு(!) ஒரு உற்சாகம் தருவதற்காகவே திவ்யா இளவரசனை பிரித்திருக்கிறார்கள். இதிலும் மக்கள் இவர்களை புறந்தள்ளுவார்கள் என்றாலும் அலட்சியப்படுத்த முடியாதே. செத்த எலி என்று அலட்சியப்படுத்தினால் எலிக்காய்ச்சல் (பிளேக்) அபாயம் இருக்கிறதே.

 

இன்றைய நிலையில் திவ்யா இளவர்சன் ஆதிக்க சாதி வெறிக்கு எதிரான குறியீடாக ஆகியிருக்கிறார்கள். சாதி வெறியை மீறி வர்க்க ஒற்றுமையே தேவையானதும் சரியானதும் ஆகும் என்பதற்கும் குறியீடாகி இருக்கிறார்கள். இதில் ஊடாடியிருக்கும் வன்னிய சாதிவெறியை மறைத்து வேறு என்ன காரணம் கூறினாலும் அது வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிராக ஆதிக்க சாதி வெறியை ஆதரிப்பதாக ஆகும்.

தொடர்புடைய கட்டுரை

மீண்டும் படரும் சாதீய நெருப்பு

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: