ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்

பொருளாதார_அடியாளின்_ஒப்புதல்_வாக்குமூலம்

உலகமயமாக்கல் மூலமாக உலகமே இன்றொரு சிறிய கிராமமாக மாறி விட்டது…மக்கள் அனைவரின் நலன்களும் மேம்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன…நாடுகள் முன்னேற்றம் அடைந்து கொண்டு இருக்கின்றன” என்று சிலர் ஓயாது கூறிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அக் கூற்றினை மறுக்கின்றார் இந்த நூலின் ஆசிரியரான ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள்.

 

உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில் உங்களின் நாட்டினை நாங்கள் கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம். உங்கள் நாட்டின் இயற்கை வளங்கள், நீர் ஆதாரங்கள், மனித வளங்கள் ஆகியவற்றை உலகில் உள்ள பெரு நிறுவனங்கள் அவற்றினுள் பங்கிட்டுக் கொண்டு கொள்ளை அடிக்கும் நிலையே இன்று உலகமயமாக்கல் என்ற ஒரு கோட்பாட்டின் படி நிகழ்ந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. நம்புவதற்கு கடினமாக இருக்கின்றது அல்லவா…ஆயிரம் பேருக்கு மேல் வேலை வாய்ப்பையும், கட்டுமான வசதிகளையும் தந்து இருக்கும் நிறுவனங்களா எங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன என்ற எண்ணம் எழுகின்றது அல்லவா…!!! அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களின்…உலகமயமாக்கல் என்ற கோட்பாட்டின் வெற்றி அடங்கி இருக்கின்றது. முன்னேற்றம், வளர்ச்சி என்ற முகமூடிகளை அணிந்துக் கொண்டு உலாவும் அவைகளின் உண்மையான முகங்களை காண்பது என்பது சாதாரண மக்களுக்கு எளிதான விடயம் அல்ல தான். ஆனால் உலகம் இன்று மிக வேகமாக அழிவுப் பாதையை நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அதற்கு காரணியாக இருக்கும் ‘உலகமயமாக்கல்’ என்னும் கோட்ப்பாட்டின் முகமூடியை கிழித்து அதன் உண்மையான முகத்தினை உலகிற்கு காட்ட வேண்டிய சூழலும் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு இப்பொழுது அதிகமாக இருக்கின்றது.” இதுவே ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்களின் கருத்தாகும். இந்நிலையில் அப்படிப்பட்ட முகத்திரையை கிழிக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே இந்தப் புத்தகம் வெளி வந்து இருக்கின்றது. இப்பொழுது இந்தப் புத்தகம் கூறும் கருத்தினை நாம் பார்த்து விடலாம்.

 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சுதந்திரமான நாடுகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. ஒரு சில பெரிய நாடுகளின் கீழேயே உலகின் பல்வேறு நாடுகள் அடிமைத் தளையில் கட்டுண்டு கிடந்தன. அந்த பெரிய நாடுகளும் தமக்கு கீழே இருந்த நாடுகளின் இயற்கை வளங்களையும் சரி மனித வளங்களையும் சரி கேட்பார் யாருமின்றி கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்தன.

 

அவ்வாறு கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்த நாடுகளின் இடையே நிலவிய பொறாமை போட்டி போன்ற காரணிகளினாலேயே உலகம் அதுவரை கண்டு இராத இரு மாபெரும் யுத்தங்கள் நிகழப் பெற்றன. அவற்றின் முடிவில் அதுவரை அடிமைத்தளையில் கட்டுண்டு கிடந்த நாடுகள் பலவும் சுதந்திரம் அடைய ஆரம்பித்தன. “எங்கள் நாடு இது…எங்களை நாங்களே ஆண்டுக் கொள்கின்றோம்…அந்நியர்களான நீங்கள் வெளி ஏறுங்கள்” என்ற முழக்கங்கள் அனைத்து நாடுகளிலும் கேட்க ஆரம்பிக்க, வேறு வழியில்லாது அந்த நாடுகளை விட்டு விருப்பமில்லாது வெளியேற ஆரம்பித்தன மற்ற நாடுகள்.

 

அவைகள் வெளியேறியதற்கு முக்கியமானதொரு காரணம், அவைகள் வெளியேற மறுத்தால் மீண்டும் ஒரு போர் வெடிக்கலாம்…அந்த போர் எவ்வித முடிவுகளைக் கொண்டு வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது…ஏற்கனவே சப்பானில் நிகழ்ந்த அணுகுண்டு தாக்குதலின் தாக்கத்தினை உலகம் கண்டு இருந்தது. மேலும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பின்னர் உலகம் இரண்டு அணிகளாக பிரிந்து இருந்தது. ஒரு அணி சோவியத் யூனியனின் கீழ் பொது உடைமைக் கொள்கைக்காக திரண்டு இருந்தது. மற்றொரு அணி அமெரிக்காவின் கீழ் முதலாளித்துவக் கொள்கைக்காகத் திரண்டு இருந்தது. இந்நிலையில் எந்த ஒரு நாட்டின் மேலும் மற்றொரு நாடு நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்தினால் மீண்டும் ஒரு மாபெரும் யுத்தம் வெடிக்கும் அபாயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. எனவே நேரடியான யுத்தம் என்பது அனைத்து நாடுகளினாலும் இயன்ற அளவுத் தவிர்க்கப்பட்டே வந்து கொண்டு இருந்தது.

 

ஆனால் இங்கே தான் நாம் ஒரு விடயத்தினை காண வேண்டி இருக்கின்றது. பல நாடுகள் விடுதலை பெற்று விட்டன. விடுதலை என்றால்… அந்த நாடுகளை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே ஆண்டு கொள்ளலாம்…அந்த நாடுகளின் வளங்களை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே பயன் படுத்திக் கொள்ளலாம். மற்றவர்களுக்கு அந்த நாட்டின் மீதோ அல்லது அந்த வளங்களின் மீதோ யாதொரு உரிமையும் கிடையாது. இப்படி இருக்க அது வரை அரசுகளின் உதவியோடு அந்த நாட்டு வளங்களைச் சுரண்டி கொள்ளை இலாபம் ஈட்டிக் கொண்டு வந்த பெரு நிறுவனங்களுக்கு இத்தகைய ஒரு சூழல் இக்கட்டினைத் தரும் தானே.

 

அந்தந்த நாடுகளே அவைகளின் வளங்களை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்றால் இந்த நிறுவனங்கள் எந்த வளங்களைச் சுரண்ட முடியும்? பின்னர் எவ்வாறு கொள்ளை இலாபத்தினை ஈட்டிக் கொள்ள முடியும்? முடியாதல்லவா…அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களுக்கு பிரச்சனை தொடங்குகின்றது. எக்காரணத்தினை முன்னிட்டும் அவைகளுக்கு அவைகள் ஈட்டும் இலாபத்தினையும் சரி அவைகளுக்கு உள்ள அதிகாரத்தினையும் இழக்க மனம் கிடையாது. ஆனால் அனைத்து நாடுகளும் சுதந்திரம் அடைந்தப் பின்பு இவர்களால் அந்த நாட்டின் வளங்களின் மேல் பழையக் காலம் போல் உரிமைக் கொண்டாட சட்டப்படி வாய்ப்பு இல்லாது போய் விட்டது. இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்கள் மேல் தாங்கள் செல்வாக்கினைப் பெற வேண்டுமானால்,

 

1) அந்த நாடுகளை மீண்டும் அடிமைப்படுத்த வேண்டும். அல்லது

2) அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்கள் அவர்கள் நாட்டின் வளங்களை எடுத்துக் கொள்வதற்கு இந்த நிறுவனங்களுக்கு அனுமதியினை வழங்க வேண்டும்.

 

இவ்விரண்டு வழிகள் மூலமாக மட்டுமே அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்களை அடைய முடியும்.

 

ஆனால் நாம் முன்னர் கண்டது போல நாடுகளை நேரடியாக யுத்தத்தின் வாயிலாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது இயலாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது. காரணம் ஒரு சிறு இராணுவ நடவடிக்கைக் கூட ஒரு மாபெரும் போரினை தொடங்கி வைக்கக் கூடிய வல்லமை பெற்று இருந்தது என்று நாம் கண்டோம். அப்படி இருக்க ஒரு நாட்டினை மீண்டும் நேரடியாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது சாத்தியமில்லாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது.

 

இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மற்ற நாடுகளின் வளங்களை அடைய வேண்டும் என்றால் அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்களே அந்த நிறுவனங்களுக்கு அவர்கள் நாட்டின் வளங்களைத் தர வேண்டும்…ஆனால் கூறுவதற்கு எளிதாக இருந்தாலும் நடைமுறையில் இது சாத்தியப்பட கடினமான ஒன்றாகும். காரணம் அந்த நிறுவனங்களின் தன்மையைக் குறித்து பல்வேறு நாட்டுத் தலைவர்களும் நன்றாக அறிந்து வைத்து இருந்தனர். எனவே அந்த நிறுவனங்களுக்கு மீண்டும் அவர்களின் நாட்டினுள் அனுமதி அவர்கள் வழங்குவது என்பது எளிதில் நடவாததொரு காரியமே ஆகும்.

 

 

நிலைமை இப்படி இருக்க யுத்தங்கள் இல்லாது அந்த வளங்களை அந்த நிறுவனங்கள் அடைய வேண்டும் என்றால் வளம் உள்ள அந்த நாடுகளை ஆள்பவர்கள் இந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்களாக இருக்க வேண்டும்…அவ்வாறு இல்லாவிடின் அந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்கள் அந்த நாடுகளின் தலைவர்களாக கொண்டு வரப்பட வேண்டும். இந்த வழிமுறையினைத் தான் அந்த நிறுவனங்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டன. இந்த வழிமுறையினை நடைமுறைப்படுத்த அந்த நிறுவனங்கள் அவற்றின் அரசின் உதவியோடு இரு வழிகளைப் பெருன்பான்மையாக கடைபிடித்து இருக்கின்றன என்பதனை வரலாற்றில் இருந்து நாம் காண முடிகின்றது.

 

1) மக்களால் தேர்ந்து எடுத்த தலைவர்களை கொன்றோ, அல்லது ஒரு இராணுவ புரட்சியினையோ கலகத்தையோ தோற்றுவித்து தமக்கு வேண்டாத தலைவர்களை நீக்கி தமக்கு உரித்தான தலைவர்களை ஆட்சியில் அமர வைத்தோ, அந்த நாடுகளின் மேல் தங்களின் பிடியினை அந்த நிறுவனங்கள் உறுதி செய்துக் கொள்கின்றன.

 

2) ஒரு நாட்டிற்கு அதனால் திருப்பித் தர இயலாத வண்ணம் கடனினை வழங்கி, அதனைக் கடன்கார நாடாக்கி பின்னர் அந்த நாட்டில் இருந்து உரிமையாக வளங்களையும் இன்ன பிற சலுகைகள் மற்றும் உரிமைகளையும் பெற்றுக் கொள்கின்றன.

 

மேலே உள்ள இரு வழிமுறைகளில் நாம் முதலாவது பற்றி ஓரளவு அறிந்து இருப்போம். அதாவது ஆட்சி மாற்றங்கள், புரட்சிகள் இவற்றைப் பற்றி செய்திகளில் எப்பொழுதாவது செய்திகள் வந்து இருக்கும்…நாமும் கண்டு இருப்போம். ஆனால் அந்த இரண்டாவது வழிமுறைதான் சற்று புதிதாக இருக்கின்றது. கேட்பதற்கு நம் நாட்டில் விளங்கும் கந்து வட்டி முறையினை போன்று தோன்றினாலும் அதெப்படி ஒரு நிறுவனம் ஒரு நாட்டிற்கு கடனினை வழங்கி அந்த நாட்டினை கடன்கார நாடாக்க முடியும்? ஒரு நாட்டினால் அதனால் ஒரு கடனைத் திருப்பித் தர இயலுமா அல்லது இயலாதா என்று அறியாத நிலையிலா கடனினை வாங்க முடியும்? போன்றக் கேள்விகள் எழத் தான் செய்கின்றன.

 

இக்கேள்விகளுக்குத் தான் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவரது நூலில் விடையினைக் கூறுகின்றார்.

 

அவரின் கூற்றுப்படி இன்று எந்த ஒரு பேரரசும் மற்ற நாடுகளின் மீது நேரிடியாக தங்களது ஆதிக்கத்தை இராணுவத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்த இயலாது இருக்கும் நிலையில், அந்த பேரரசுகள் அவைகளின் வணிக நிறுவனங்களின் மூலமே அவற்றின் செல்வாக்குகளைப் பெருக்கிக் கொள்கின்றன. அதாவது மற்ற நாடுகளின் வளங்களைக் கொள்ளைக் கொள்வதில் வளர்ந்த நாடுகளின் நிறுவனங்களும் அந்த நாடுகளின் அரசுகளும் ஓரணியில் நின்றே செயல்படுகின்றன. அவற்றிற்கு துணையாக உலக வங்கியும் செயல்படுகின்றது என்பதும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் முன் வைக்கும் வாதம் ஆகும். அதாவது அரசும் வணிக நிறுவனங்களும் தனித் தனியாக இயங்கிய நிலை மாறி இரண்டுமே ஒன்றாக இயங்கும் ஒரு நிலையே இன்று காணப்படுகின்றது என்று அவர் கூறுகின்றார். வணிக நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் அரசியலில் பதவிகள் வகிப்பதும், அரசில் பதவியில் இருப்பவர் வணிக நிறுவனங்களின் பங்குதாரராக இருப்பதும், அவர்களே உலக வங்கியிலும் இருப்பதும் அவர்களின் இந்த இயக்கத்திற்கு அடிப்படையாக இருக்கின்றது என்றே அவர் கூறுகின்றார்.

 

இத்தகைய நிறுவனங்கள் வளரும் நாடுகளுக்குச் சென்று தங்களால் மிகைப்படுத்தப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு “உங்கள் நாட்டினில் நீங்கள் இத்தகைய திட்டங்களை செயல்படுத்தினீர்கள் என்றால் உங்களின் வளர்ச்சி இத்தனை வருடங்களில் இத்தனை சதவீதமாக உயரும்…மேலும் இந்த திட்டங்களுக்கு உங்களுக்கு கடன் கொடுக்க உலக வங்கியும் தயாராக இருக்கின்றது…இத்திட்டங்களை உங்களுக்காக உருவாக்கிக் கொடுக்கவும் எங்களது நாட்டு நிறுவனங்களும் தயாராக இருக்கின்றன” என்ற வாக்கு உறுதிகளைத் தந்து அந்த நாடுகளை கடன் வாங்க வைக்கின்றன. வளரும் அந்த நாடுகளும் அந்த புள்ளிவிவரங்களை நம்பி கடன் வாங்க ஏற்றுக் கொள்கின்றன. ஆனால் கடன் பெற்றுத் தொடங்கிய அந்தத் திட்டங்களால் கணிக்கப்பட்ட அளவு வளர்ச்சி கிட்டாததால், வாங்கிய கடனை திருப்பித் தர இயலாது வெறும் வட்டியினை மட்டுமே கட்டிக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளும் நிலைக்கு அந்த நாடுகள் வருகின்றன என்றும் அந்த நிலையினை பயன்படுத்தி வளர்ந்த நாடுகளும் அவற்றின் நிறுவனங்களும் அந்த நாட்டின் வளங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொள்ள தொடங்குகின்றன என்றும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் கூறுகின்றார்.

 

இன்றைய உலகில் நிகழும் நிகழ்வுகளையும், இவர் இவரது நூலினில் குறிப்பிட்டு இருக்கும் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் சற்றுக் கவனிக்கும் பொழுது இவரின் இந்தக் கூற்றானது சரியானதான ஒன்றாக இருக்கக் கூடும் என்றே நாம் எண்ண முடிகின்றது. நிற்க

 

இன்றைய நிலையில் உலகமயமாக்கல் என்றப் பெயரில் என்ன நடந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது என்று விரிவாக அறிய விரும்புவோர் நிச்சயமாக இந்த புத்தகத்தினைப் படிக்கலாம். உலகை நீங்கள் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு கோணத்திற்கான சாளரத்தினை இந்தப் புத்தகம் திறந்து வைத்தாலும் வைக்கலாம்.

முன்னுரை முதற்பதிவு: வழிப்போக்கனின் உலகம்

நூலை தரவிறக்க

பின்குறிப்பு: தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும் வேண்டுகோளை ஏற்று இந்நூல் பதிவேற்றம் செய்யப்படுகிறது. உரியவர்களிடமிருந்து மறுப்பு வந்தால் முன்னறிவிப்பு இன்றி தரவிறக்க இணைப்பு நீக்கப்படும். 

மக்கள் போராட்டங்களை ஒன்றிணைப்போம்!

may1

8 மணிநேர வேலை உரிமைக்கான போராட் டம் துவங்கி 130 ஆண்டுகளாகி விட்டது. அதற்கு முன்னதாகவே பல போராட்டங்கள் நடந்திருந்தாலும், மே முதல் தினத்தன்று நடந்த போராட்டம் நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களது இரத்தத்தில் நனைந்து தியாக வரலாறாக பதிவாகி இருக்கிறது. இந்தியாவில் தொழிற்சங்கம் துவங்குவதற்கான சட்டம் போடப்பட்டு 90 ஆண்டுகளாகி விட்டது. இந்த சட்டமும் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களது தியாகத்தால் போடப்பட்டதுதான்.

8 மணிநேர வேலை என்கிற உரிமையும், தொழிற்சங்க உரிமையும் நடைமுறையில் இருக்கிறதா? இல்லை.. இல்லை.. இல்லவே இல்லை ! தொழிற்சங்கம் துவங்கியதற்காக கொலைப்பழியோடு வாழ்நாள் சிறையில் தள்ளப்பட்டுள்ள மாருதி ஆலைத் தொழிலாளர்களும், முதலீட்டாளர்களது இலாபவெறிக்காக ஒருமணிநேர அவகாசத்தில் வேலையை விட்டே துரத்தப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான காக்னிசண்ட் ஐடி நிறுவன ஊழியர்களும் மிகச்சமீபத்திய உதாரணங்கள். இரண்டு பிரிவிலும் வேலைமுறைதான் வெவ்வேறாக இருக்கிறதே தவிர, துயரங்கள் ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வாழ்நாள் சிறையும், வேலைபறிப்பும் சாராம்சத்தில் ஒரே மாதிரியான தண்டனைதான்.

எல்லா வேலைகளும் காண்டிராக்ட்மயமாகி விட்டதால் எப்போது வேலை பறிபோகும் என்பதை யாராலும் சொல்ல முடியாது. எந்த வேலைக்கும் உத்தரவாதம் இல்லை. வேலை கிடைப்பதே அரிதாகி வருகிறது. கிடைக்கிற காண்டி ராக்ட் வேலைக்கும் போட்டிகள் அதிகரித்து வருகிறது. எத்தனை மணிநேர வேலைக்கும் தயார்; எவ்வளவு குறைந்த சம்பளத்துக்கும் தயார், எந்த வேலைக்கும் தயார் என்றெல்லாம் இறங்கி வந்து, கிடைத்த காண்டிராக்ட் வேலையை காப்பாற்றிக் கொள்ள குட்டகுட்ட குனிந்து நிற்க வேண்டி இருக்கிறது.

தனியார்மயம் – தாராளமயம் – உலகமயம் என்பதை உள்ளடக்கிய மறுகாலனியாக்கக் கொள்கையை மத்திய – மாநில அரசுகள் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக தீவிரமாக அமல்படுத்தியதால் முதலாளித்துவ இலாபவெறிக்கு தொழிலாளி வர்க்கம் மட்டும் பலியாகவில்லை. விவசாயிகள், சிறுவணிகர்கள், நெசவாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து வர்க்கங்களும் பேரழிவை சந்தித்து வருகின்றன. நாட்டின் இயற்கை வளங்கள், தாது வளம், ஆயிரக்கணக்கான சிறுதொழில்கள் ஆகிய அனைத்து வாழ்வாதாரங்களையும் சூறையாடி வருகிறது, மறுகாலனியாக்க நடவடிக்கைகள்.

மறுகாலனியாக்கக் கொள்கையானது இந்திய விவசாயத்தை குறிவைத்து அழித்து வருகிறது. விவசாயத்துக்கு தரப்படுகின்ற சலுகைகள் அனைத்தையும் வெட்டுவது, விவசாயக் கடன்கள் மறுப்பு, நீராதாரங்களை வணிக நோக்கத்துக்கு பயன்படுத்துவது, விளைபொருட்களுக்கு கட்டுப்படியாகக்கூடிய ஆதாரவிலையை நிர்ணயிக்க மறுப்பது, உரம், விதைகள் உள்ளிட்ட இடு பொருட்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களது ஆதிக் கத்துக்கு விட்டுவிடுவது, வீரிய, மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட விதைகளை கட்டாயமாக்கி, விதைகளுக்காக பன்னாட்டு விதைக்கம்பெனி களை சார்ந்து நிற்பது, ஒப்பந்த விவசாயம் என்கிற பெயரில் சிறுவிவசாயிகளையும், உணவுப்பயிர் விவசாயத்தையும் ஒழித்துக்கட்டுவது போன்ற பல்வேறு நடவடிக்கைகள் மூலம் விவசாயத்துக்கு சாவுமணி அடிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தனை ஆண்டுகாலம் நம்பி இருந்த விவசாயம் கைவிட்டுப்போன நிலையில் கடன் தொல்லை தாங்க முடியாமலும், பிழைப்புக்கு வழி தெரியாமலும் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகின்ற விவசாயிகள் மத்தியில், பிழைப்பு தேடி நகரத்துக்கு வந்தால் காண்டிராக்ட் வேலையைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

ஆன்லைன் வர்த்தகம், ஒற்றை முத்திரை – பல் முத்திரை வணிகம் ஆகிய அனைத்துக்கும் அனுமதி அளித்து சிறுவணிகத்தை ஏகபோக வர்த்தகத்துக்கு பலியிட்டுள்ளது, அரசு. நவீனமயமாக்கல், காப்புரிமை போன்ற பல்வேறு நடவடிக்கைகளால் சிறுதொழில்கள் சுடுகாட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுள் ளன. பலகோடி பேருக்கு வேலைவாய்ப்பினை தந்து கொண்டிருந்த சிறுவணிகமும், சிறுதொழில்களும் ஒழிக்கப்பட்ட நிலையில், இவற்றை சார்ந்திருந்த மக்களின் கதி என்ன?

காடுவளம், தாதுவளம், நீர்வளம், கடல்வளம் ஆகிய அனைத்தும் இலாபத்துக்காகவே என்கிறது, அரசின் கொள்கை. குடிப்பதற்கு தண்ணீரின்றி தவித்தாலும், கோக்-பெப்சிக்கு தண்ணீர் தந்தாக வேண்டும். ஆண்டாண்டு காலமாக வாழ்ந்து வருகின்ற பழங்குடி மக்களை துரத்திவிட்டு, காடுகள், மலைகளை கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளது சூறையாடலுக்கு அனுமதிக்க வேண்டும். கடலன்னை மீன்வளத்தை வாரிக்கொடுத்தாலும் பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளுக்கே அவை சொந்தம்.

சொந்த நாட்டு மக்களைவிட கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளது இலாபவேட்டை முக்கியம் என்கிறது, அரசு. கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்கு வரிச்சலுகை, மானியங்கள், பொதுத்துறைகள் தாரைவார்ப்பு, மின்சாரம் உள்ளிட்ட எல்லா அடிப்படை துறைகளிலும் தொழில் துவங்க அனுமதி, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற சேவைகளை வணிகமாக்கிக் கொள்ள அனுமதி, இயற்கை வளங்களை அள்ளிக் கொள்ள அனுமதி, தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் திருத்தம், நில அபகரிப்பு ஆகிய அனைத்தையும் செய்து முடிக்கிறது.

வாழ்வதாரங்கள் பறிக்கப்பட்ட நிலையில் எங்கு போனாலும் வேலையின்மையும், விலைவாசி உயர்வும் நம்மை துரத்திக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. கார்ப்பரேட் காட்டாட்சி நாட்டையும், வீட்டையும் நாசப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை என்னதான் பிழைப்புக்கு வழியில்லை என்றாலும் எத்தனை காலத்துக்கு இந்த கொடுமைகளை சகித்துக் கொண்டிருப்பது ? மறுகாலனியாக்க கோரத்தாண்டவத்தை ஆடினாலும், இந்து மதவெறியர்கள் உழைக்கும் மக்களை தேசபக்தி போதையில் மூழ்கடித்து வருகின்றனர்.

இத்தனை நெருக்கடியிலும் மக்கள் தங்களது வாழ்வுரிமைகளைப் பாதுகாக்க போராட்டக்களம் புகுந்துள்ளனர். குறிப்பாக, மெரீனா எழுச்சிக்குப் பின்னர் போராட்டமே தமிழகத்தின் முகவரியாகி உள்ளது. இந்தியாவிலேயே தமிழகத்தில் தான் அதிக போராட்டங்கள் நடந்திருப்பதாக மத்திய அரசின் புள்ளிவிபரங்கள் சொல்லுகின்றன. குறைந்தபட்ச போராட்டமே மறியலும், முற்றுகையும்தான் என்கிற அளவுக்கு தமிழக மக்களது போராட்டங்கள் வீச்சாக நடந்து வருகின்றன.

இந்த போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்கு போலீசு விதவிதமான அடக்குமுறைகளை ஏவி விட்டுள்ளது. நியாயம் கேட்டு நீதிமன்றம் போனால், நீதிமன்ற பாசிசம் மக்களது  ஜனநாயக உரிமைகளைக்கூட பறிக்கிறது. அரசு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானதாக சொல்லிக் கொண்டாலும், நடந்து கொண்டிருப்பது முதலாளிகளது அரசுதான் என்பதை ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள்நலன், நாட்டுநலன் என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. எந்த கட்சி ஆட்சி செய்தாலும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் போடுவதே சட்டம் என்றாகிவிட்டது. உழைக்கும் மக்கள் வாழ வேண்டும் என்றால் இந்த அரசு தூக்கியெறியப்பட வேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகிவிட்டது.

மக்களுக்கான அரசு தேவை என்றால், அங்கு கார்ப்பரேட்டுகளது அதிகாரம் ஒழிக்கப்பட்டு மக்களது அதிகாரம் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். முதலாளித்துவ இலாபவெறிக்காக திணிக்கப்பட்டு வருகின்ற மறுகாலனியாக்கத்துக்கும், அதனைப் பாதுகாப்பாக சுமந்து செல்கின்ற பார்ப்பன இந்துமதவெறி பாசிசத்துக்கும் முடிவுகட்டுகின்ற ஆற்றல் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. போராடுவது எந்த அளவுக்கு முக்கியமோ அந்த அளவுக்கு முக்கியமானது, அந்த போராட் டங்கள் புரட்சிகர அரசியலை ஏந்தி நிற்பதும், புரட்சிகர அமைப்பால் வழிநடத்தப்படுவதும். தமிழகத்தின் மூலைமுடுக்குகளெங்கும் நடந்து வருகின்ற மக்கள் போராட்டங்களை புரட்சிகர அமைப்புகளது தலைமையின்கீழ் ஒருங்கிணைப் போம். போராட்டக்களத்தில் செங்கொடி ஏந்தி முன்னேறுவோம். மேதினத்தின் போராட்ட பாரம்பரியத்தையும், மே தினத் தியாகிகளது நினைவையும் உயர்த்திப்பிடிப்போம்!

முதற்பதிவு: வினவு

பன்னீர் சசி எடப்பாடி, விவசாயி போகுறான் பாடையேறி

viva

கடந்த ஒரு மாதமாக தமிழகத்தின் அனைத்து பிரச்சனைகளும் மறக்கடிக்கப்பட்டு அதிமுக அடிமைக் கூடாரத்தின் கொள்ளைக் கூட்டத் தலைவனாக கோலோச்சப் போவது யார்? எனும் பிரச்சனையே முதன்மையான மக்கள் பிரச்சனையாக மாற்றப்பட்டது. ஊடக விலங்குகள் அப்படிக் கருதிக் கொண்டதால் மக்களும் அவ்வாறே கருதும்படி வைத்து செய்யப்பட்டனர். ஆனால் மக்கள் பிரச்சனைகள் மேலும் மேலும் தீவிரமடைந்தன. அவற்றில் குறிப்பானதும், முதன்மையானதுமான பிரச்சனை விவசாயிகளின் மரணம்.

 

விவசாயிகள் மரணமடைவது இந்தியாவில் புதிய விடயமல்ல. கடந்த 25 ஆண்டுகளில் சற்றேறக் குறைய 3 லட்சம் விவசாயிகள் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். எது அந்த விவசாயிகளை பட்டினிச் சாவுக்குள், அதிர்ச்சி மரணத்திற்குள், தற்கொலைக்குள் தள்ளியதோ அந்த தனியார்மய தாராளமய உலகமயக் கொள்கைகள், அரசால் இன்னும் தீவிரமாய் உச்சத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. அதன் விளைவுதான் இன்று தமிழகம் வரையிலும் கொத்துக் கொத்தாய் விவாசயிகள் மடிவது நீண்டிருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை லட்சம் விவசாயிகள் மடிந்தாலும், அதற்காக அரசு எதனையும் செய்யப்போவதில்லை. ஏனென்றால் அதைத்தான் முன்னேற்றம் என்று வேறு வார்த்தைகளில் சொல்கிறார்கள். ஆனால், நாம் அவ்வாறு இருக்க முடியுமா?

 

அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட இறந்தாய் வாழி காவேரிஎனும் ஆவணப்படமும், “கொல கொலயா முந்திரிக்காஎனும் குறும்படமும் அதனதன் போக்கில் விவசாயிகளின் மரணத்தை கவனிக்கச் சொல்லி நம்மிடம் கதறுகின்றன. காய்ந்து போன நெற்பயிர்களை மாடுகள் மேயும், “கறட் .. .. கறட்எனும் ஓசை நம் இதயத்தை யாரோ கடித்துத் திண்பது போல் இருக்கிறது.

 

மீண்டும் மெரினாக்கள் தேவைப்படுகின்றன.

 

இறந்தாய் வாழி காவேரி

 

கொல கொலயாய் முந்திரிக்காய்

பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்

 

விவிலியத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ஒரு மன்னன் குடிமக்கள் அனைவரும் தனக்கு பணிந்து, தனக்கு அடிமையாக, தினமும் தன் பாதத்தை பூஜித்து வந்தால் மட்டுமே வாழ அனுமதிப்பேன். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் பாதங்களைத் தறித்து விடுவேன் என்று சட்டமிட்டு; மீறுபவர்களின் பாதங்களை துண்டித்து நடக்க முடியாமல், வாழவிடாமல் அவர்களை சாகடித்தான். அப்போது மானமும் அறிவும் கொண்ட மக்கள் போராடி இறந்தனர். இன்றைய சமூக சூழல் தன்னுடைய ஆணாதிக்கத் திமிரினால் அந்த மன்னனைப் போல் தனக்கு அடிபணிந்து வாழுங்கள் என்று பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் போராடி தங்களின் சுதந்திரத்தையும் சமூகத்தின் சுதந்திரத்தையும் மீட்டெடுத்துக் கொள்வதே பெண்கள் முன்னிற்கும் கடமை என்று அன்று பாசிச பிராங்கோவின் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிய ஸ்பெயின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவி லாபோசியோனாரியா விவிலியத்திலிருந்து கூறிய மேற்கோள் தான் “பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்” என்பது.

 

1908 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் மார்ச் 8 அன்று பெண் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடி எட்டு மணி நேர வேலை, உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை என அடிப்படை உரிமைகளுக்காக போராடி, அரசின் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, இரத்தம் சிந்தி வென்றார்கள். இதன் மூலம் சாமானியப் பெண்களும் போராடி உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என உலகிற்கு உணர்த்திய நாள் மார் 8. அதன்பிறகு 1910 ல் கோபன் ஹேகனில் இரண்டாவது அகிலத்தில் மர்ச் 8 ஐ சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார் சோசலிச பெண்ணுரிமைப் போராளியான கிளாரா ஜெட்கின்.

 

இன்று மார்ச் 8 சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினம். ஆனால் பெண்கள் தினம் என்ற பெயரில் தன்னார்வக் குழுக்கள், இந்த நாளின் அரசியல் சாரத்தை உருவி எடுத்துவிட்டு, சக்கையைப் போல் அடையாள நாளாக கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தூண்டுகிறது. நகைக்கடை, துணிக்கடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பவை வாழ்த்துக் கூறி பெண்களை தங்கள் வாடிக்கையாளர்களாக வளைக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் நடிகைகள் வாழ்த்துக்கூறி குத்தாட்டம் போடுகிறார்கள்.

 

இன்று பெண்கள் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது? பெண்குழந்தைகள் பிறந்ததும் கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொன்றார்கள் அன்று. இன்றோ, ஸ்கேனிங் மூலம் கண்டறிந்து பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொன்று விடுகிறார்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்.

 

பெண்குழந்தைகள் தப்பிப் பிழைத்து வந்தால் படிக்கின்ற, பணி புரிகின்ற இடத்தில் ஆண்கள் காதல் கடிதங்களோடு நிற்கிறார்கள். ஏற்க மறுத்தால் ஆசிட் பாட்டலோடு வருகிறார்கள்.

 

பெண் தான் விரும்பிய ஆணைக் காதலித்தால், திருமணம் செய்தால் வன்மத்துடன் பழிவாங்க அரிவாளோடும், ஆண்குறியோடும் களம் இறங்குகிறார்கள் காப் பஞ்சாயத்துகளும், ஆதிக்க சாதி, மத வெறியர்களும்.

 

ஆறுமாதக் குழந்தையைக் கூட வல்லுறவு கொள்ளும் கொடிய விலங்குகள் உலவும் காடாக சமூகத்தை மாற்றி வருகிறது ஏகாதிபத்திய சீரழிவுப் பண்பாடு.

 

தனியார்மயம் – தாராளமயம் புகுத்தப்பட்டபின் பெண்கள் அன்றாட அத்தக் கூலிகளாக னகர்ப்புறங்களுக்கு விரட்டப்பட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்காரர்களாக, கார்மெண்ட்ஸ் கம்பனி தொழிலாளர்களாக, பெட்ரோல் பங்க், நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடைகளில் சேல்ஸ்வுமன்களாக, பஞ்சாலைத தொழிலாளர்களாக பணி புரிகிறார்கள். பஞ்சாலை முதல் ஐ.சி கம்பனிகள் வரை எல்லா துறைகளிலும் பெண்களுக்கு அற்ப கூலி, நிர்ணயமில்லா வேலை நேரம், உத்திராவாதமில்லாத வேலை என ஓய்வு இல்லாமல், நிம்மதி இல்லாமல் கடும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை வரையிலும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

 

குழந்தைத் தொழிலாளர் முதல், தள்ளாடும் மூதாட்டி வரை உழைத்தே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், அன்றாடம் விலைவாசி உயர்வு குறைந்த வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை சுருங்கிக் கொள்ள வேண்டியதிருப்பதால் ஊட்டச்சத்தில்லாத உணவு, அதனால் ஏற்படும் நோய்கள்.

 

வீட்டில் சலிப்பூட்டும் ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாத சமையல் வேலை, துணி துவைக்கும் வேலை, பொதுக்குழாயிலிருந்து தண்ணீர் சுமக்கும் முதுகெலும்பொடிக்கும் வேலை; குடிகார கணவனால், ஊதாரி பிள்ளைகளால் அட் உதை அவமானப் பட்டும், பொறுப்பற்ற கணவர்களால் குடும்பத்தை பராமரிக்கும் முழுச் சுமை என அனைத்தும் பெண்கள் தலையில் தான் விழுகிறது.

 

உழைக்கும் பெண்கள் தினம் வந்து நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் பெண்களின் இந்த அவல நிலை இன்னும் மாறவில்லை. இதற்கெதிராக, வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சனை கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், பெண்கல் பாதுகப்புச் சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் என பல்வேறு சட்டங்களை இயற்றியிருப்பதாக பீற்றிக் கொள்கிறது அரசு. அத்தனையும் அரசு தோட்டத்தில் விளைந்து கிடக்கும் ஏட்டுச் சுரைக்காய்கள். நாடுமுழுவதும் பெண்களுக்கு எதிராக ஏவப்படும் குற்றங்களில் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. தவிரவும் இதை தடுக்கவும், தண்டிக்கவும் பொருப்பேற்றிருக்கும் காவல்துறை, நீதித்துறை, இராணுவம் ஆகியவை வாச்சாத்தியிலும், மணிப்பூரிலும், காஷ்மீரிலும், பெண்கள் மீது ஏவிய வன்கொடுமைகளை உலகமே அறியும்.

 clara-zetkin

சமூகத்தில் பாதியாக இருக்கிற பெண்களுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டிருக்கும் வன் கொடுமைகளையும், பாலியல் கொடுமைகளையும், சுரண்டல்களையும் ஒழிக்குமா வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்?

 

பெண்களின் அவலம் நிறைந்த, சிதைக்கப்படும் வாழ்வை மாற்றியமைப்பார்களா வாக்கு கேட்டு வரும் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கிகள்?

 

ஒருபோதும் மாட்டார்கள். நாட்டையும், மக்களையும் கொள்ளையிட வல்லரசுகளுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் யார் கூட்டிக் கொடுத்து மாமா வேலை செய்வது என்பதற்கு நடக்கும் போட்டி தான் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்.

 

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்காமலேயே, இந்தியாவின் இறையாண்மையையை, பொருளாதாரத்தை, இராணுவ ரகசியங்களை ஒப்பந்தங்கள் என்ற பெயரில் வல்லரசுகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் உள்ள கனிம, கடல், காட்டு வளங்களை பன்னாட்டு கம்பனிகளுக்கும் தேசங்கடந்த தரகு முதலாளிகளுக்கும் தாரை வார்க்கிறார்கள் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள். இதை எதிர்த்துப் போராடும் மக்கள் மீது போலீசு, இராணுவத்தை வைத்து போர் நடத்துகிறார்கள்.

 

உழைக்கும் மக்க்ளை சுரண்டுபவர்கள் தான், இந்திய வளங்களைக் கொள்லையிடுபவர்கள் தான், பெண்களின் உழிப்பையும் உடலையும் கச்சாப் பொருளாக்கி கல்லா கட்டுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமைகளை எந்த ஓட்டுக் கட்சியும் ஒழிக்க மாட்டார்கள். பெயரளுவுக்குக் கூட அதிகாரம் இலாத பாராளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த முடியாத இவர்கள் நாட்டை அடிமையாக்கும் தனியார்மயம் தாராளமயத்தை 100 சதவீதம் அமல்படுத்த துடிக்கிறார்கள்.

 

33 சதவீத இடஒதுக்கீடு பாரளுமன்றத்தில் கொடுத்தாலும் கூட பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் ஒன்றைக்கூட ஒழிக்க முடியாது.. ஒட்டுமொத்த நாடும், அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் தனியார்மய தாரளமய கொள்ளையால் மரணக் குழியை நோக்கி தள்ளப்படுகிறாஅர்கள். இதற்கு எதிராக போராடும் மக்கலோடு கரம் கோர்த்து மறுகாலனியாக்கத்திற்கு எதிராக நாம் போராட வேண்டும்.

 

மேலும், பெண்களின் இந்த நாயின் கீழான வாழ்வுக்குக் காரணம் இந்த சமூக அமைப்பு தான். பெண்கள் முதலில் மூலதனத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறர்கள். இரண்டாவதாக பெண்கள் தங்கள் வாழ்வின் அவலம் குறித்து சிந்திப்பதை தடுக்கின்ற வீட்டு வேலை என்கிற அடிமைத்தனம். இதை ஒழிக்காமல் பெண்களுக்கு ஜனநாயக உரிமையோ, சுதந்திரமோ இல்லை.

 

பாலின சமத்துவத்தை படைக்க வேண்டுமெனில் சோசலிசத்தை நோக்கிய பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி ஒன்று தான் தீர்வு.

 

சோசலிசத்தில் தான் உழைப்பை சுரண்டுகின்ற மூலதனத்தை ஒழித்து, உற்பத்தி சாதங்கள் பொது உடமையாக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு நிலையங்கள், பொது உணவு விடுதிகள், பொது துணி துவைக்கும் ஆலைகள் ஏற்படுத்தி தனிப்பட்ட வீட்டு வேலைகள் ஒழிக்கப்படுகிறது.

 

அதற்குரிய விரைவான, நேரான, நேர்மையான புரட்சியும் சமூக மாற்றமும் தான். புரட்சி இல்லாமல் விடுதலையும் இல்லை, உரிமைகலும் இல்லை. இதைப் பெற பெண்களுக்கு இருக்கு ஒரே ஆயுதம் அமைப்பாக அணி திரள்வது தான்.

 

அணிதிரள்வோம்! போராடுவோம்! வென்றெடுப்போம்! என இந்த சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தில் உறுதியேற்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மோடி: முதலாளித்துவ சுரண்டலுக்கும் பார்ப்பன பாசிசத்திற்குமான குறியீடு

modi-pm-gujarat-riot

நண்பர் சாருவாகன் அண்மையில் ஒரு கட்டுரை “மோடியை எதிர்ப்பது எப்படி?” எனும் தலைப்பில் எழுதியிருந்தார். படித்தபோது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சரியின் பக்கம் இருப்பவர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் எப்படி பிசிறடித்து பாசிசத்தின் பக்கம் சாய்ந்து விடுகிறார்கள் என்பதற்கான விளக்கமாக அந்தக் கட்டுரை இருந்தது. மட்டுமால்லாது அது புரட்சிகர இடதுசாரி அரசியலையும் மறுக்கும் விதத்தில் பயணித்திருந்தது. நண்பர் சாருவாகனின் எழுத்தின் மீது ஒரு மதிப்பு இருந்து வந்திருக்கிறது எனும் அடிப்படையில் அவரின் பிறழலை சுட்டிக்காட்டுவது கடமை என்றாவதால் இந்த மறுப்பு பயணப்படுகிறது.

 

நண்பர் சார்வாகன் எந்த அடிப்படையிலிருந்து மோடியின் எதிர்ப்பை ஆய்வு செய்கிறார்? ஆதரவாளரோ எதிர்க்குழுவினரோ அல்ல என்று அவரே கூறியிருக்கிறார். என்றால் எந்த நிலையில் நின்று அவர் ஆய்வு செய்கிறார்? ஆதரவோ எதிர்ப்போ இல்லாமல் நடுநிலை என்று ஒன்று இருக்க முடியுமா? நல்லவற்றிற்கு ஆதரவாகவும், அல்லவற்றிற்கு எதிராகவும் இருப்பது தான் சரியானது. இதை மறுத்து நடுநிலை என்பது என்ன? முதலில் ஒரு விசயத்தில் கருத்துச் சொல்கிறோம் என்றால், இரண்டு தரப்பும் ஏற்றுக் கொள்ளும்படியான கருத்து என்று ஒன்றும் இருக்க முடியாது. கருத்தோ தீர்ப்போ ஒருவருக்கு சாதகமாகவும் மற்றொருவருக்கு பாதகமானதாகவும் தான் இருக்கும். பாதகமானவர் அதிகாரத்தின் பிடியில் ஏற்கற் செய்யப்படுகிறார் என்பது தான் சரியானதே தவிர, இருவரும் ஏற்கும் தீர்ப்பு என்று ஒன்று இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் உலகம் வர்க்கமாய் பிரிந்து கிடக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக இடஒதுக்கீடு சரி என்று ஏற்பவர்களும் தவறு என மறுப்பவர்களும் அவரவர் வர்க்க நிலையிலிருந்தே அந்த முடிவை எடுக்கின்றனர். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் நடுநிலை என்று ஒன்று இருக்க முடியாது என்று கூறுகிறோம்.

 

இதை நண்பர் சாருவாகன் இன்னொரு விதமாகவும் எதிர் கொள்கிறார், ஒருவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்பது நோக்கர்களைப் பொருத்தது என்கிறார். அதாவது மோடி சிலருக்கு கெட்டவராக தெரியலாம் சிலருக்கு நல்லவராக தெரியலாம் என்கிறார். இது ஒரு மோசமான பார்வை. பறி கொடுத்தவன் திருடன் கெட்டவன் என்பான், திருடனின் உற்றவர்கள் அவனை நல்லவன் என்பார்கள் என்றால் திருடனைக் குறித்து என்ன முடிவு செய்வது? இது தவறான அணுகுமுறை. ஒருவனின் செயல்கள் சமூகத்தில் என்ன விதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைக் கொண்டு தான் அவனைப்பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியும், அப்படி வருவது தான் சரியான முடிவாக இருக்கும். எனவே மோடியின் வருகை ஏன் இவ்வளவு எதிர்ப்பை சம்பாதித்திருக்கிறது எனும் அடிப்படையை விலக்கி வைத்து விட்டு மோடியின் வருகை குறித்து முடிவெடுக்க முடியாது.

 

மோடி தமிழகம் வருகிறார், அவ்வாறு வருவதற்கு எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இதை எந்த அடிப்படையில் அணுகுவது? மோடி சரியானவர் எனும் அடிப்படையிலிருந்து மோடியின் எதிர்ப்பாளர்கள் முன்வைக்கும் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கலாம். அல்லது, மோடி தவறானவர் எனும் அடிப்படையிலிருந்து மோடியின் ஆதரவாளர்கள் முன்வைக்கும் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கலாம். ஆனால் நண்பர் சாருவாகன் இரண்டையும் ஒதுக்கிவிட்டு எதிர்ப்பவர்கள் எந்த அடிப்படையில் எதிர்க்கிறார்கள், அவர்கள் எப்படி எதிர்க்கலாம் என்று அணுகுகிறார். இது ஆணி வேரை விட்டுவிட்டு சல்லிவேர்களை அலசுவது போன்றதாகும். சல்லி வேர்களை தனித்து அலசக் கூடாதா? என்று கேட்கலாம். அலசலாம், ஒரு மரத்தின் வளர்ச்சி எனும் அடிப்படையில் ஆணி வேர் குறித்து என்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறார் எனும் நிலைப்பாட்டிலிருந்து தான் அவரின் சல்லிவேர் குறித்த அலசலை பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால் நண்பர் சாருவாகன் மோடி குறித்த தன்னுடைய கருத்தை மறைத்துக் கொள்கிறார். அவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்பது மையக் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட விசயமாக கருதுகிறார். இந்தக் கருத்திலிருந்து நண்பர் முன்வைக்கும் தீர்வு குறித்து பரிசீலித்தால், – அதாவது தேர்தலுக்கு முன்னும் பின்னும் பாஜக வுக்கு ஆதரவளிக்க மாட்டோம் என்று உறுமொழி வாங்க வேண்டும், அதன்பிறகு மாறிவிட்டால் அடுத்த தேர்தலில் பார்த்துக் கொள்ளலாம். இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு கருத்தியல் போராட்டத்தை நடத்தலாம். – ஆதரவுக்குழுவோ எதிர்க்குழுவோ அல்ல எனும் அவரது மொழிதலுக்கு எதிராக ஆதரவுக் குழுவில் அடியெடுத்து வைக்கிறார் என்றே புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

மோடி எதிர்ப்பு குறித்த நண்பர் சாருவாகனின் அலசல் தெரிவிப்பது என்ன? ஓட்டுக்கட்சிகளான இடதுசாரிகள் அதாவது போலிகள் மோடியை எதிர்க்கிறார்கள். ஆனால் தமிழகத்தில் மோடியுடன் அதாவது பாஜக வுடன் கூட்டணி வைத்திருந்த திமுக, அதிமுக குறித்து இவர்கள் கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறார்கள். இப்போது அவர்கள் கூட்டணி வைத்திருக்கும் அதிமுக நாளை ஜெயா பிரதமராவதற்கு வாய்ப்பு இல்லை என்றால் செய்யக்கூடிய முதல் வேலை பாஜக வுடன் கூட்டணி வைப்பது தான். இது குறித்து பேசாமல் மோடியை எதிர்ப்பது தேர்தல் கூட்டணி கட்டி பாரளுமன்ற சீட்டுகளை பெறுவதற்கு மட்டுமே உதவும். அதற்காகத் தான் அவர்கள் மோடியை எதிர்க்கிறார்கள் என்கிறார். சரியானது தான்.

 

தேர்தலில் பங்கேற்காத திராவிட இயக்கங்கள் பெரியாரின் கொள்கைகளை விரிந்த அளவில் கொண்டு செல்லாமல் பார்ப்பன எதிர்ப்பாக மட்டும் குறுக்கிக் கொண்டார்கள். எனவே அவர்களின் மோடி எதிர்ப்பும் வீரியமானதாகவும், சரியானதாகவும் இல்லை என்கிறார். பிழை ஒன்றுமில்லை.

 

இஸ்லாமிய இயக்கங்களின் எதிர்ப்பும் சந்தர்ப்பவசமானதே என்கிறார். அதாவது பாஜகவின் மையமான ஆர்.எஸ்.எஸ் உள்ளிட்ட இந்துத்துவ இய்அக்கங்களின் கொள்கையும் இஸ்லஅமிய இயக்கங்களின் கொள்கையும் ஒன்றே தான். அது இஸ்லாம் எனும் அடிப்படையில் அதைச் செய்தால் இது இந்து எனும் அடிப்படையில் செய்கிறது. முஸாபர் நகர் கொடுமைகளில் முதல்வர் அகிலேஷ் யாதவ் குல்லா போட்டார். மோடி அவ்வாறு போடவில்லை. இது தான் இஸ்லாமியர்களுடைய எதிர்ப்பின் வடிவம் என்கிறார். ஆட்சேபிக்கத்தக்க கருத்து. என்றாலும் இந்த இடத்தில் இதை விவரிக்க வேண்டாம் என எண்ணுகிறேன் காரணம் கட்டுரையின் பேசுபொருளில் அதுவும் உள்ளடங்கி இருக்கிறது என்பதால்.

 

ஆக, மோடியின் எதிர்ப்பை மூன்றாக வகைப்படுத்தி அந்த எதிர்ப்புகளில் சாரமில்லை என்கிறார். ஒரு கருத்தை மதிப்பிடும் போது எதைக் கூறியிருக்கிறார் என்பதை மட்டுமல்ல, எதைக் கூறாமல் விட்டிருக்கிறார் என்பதையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது மோடி நல்லவரா கெட்டவரா என்பது தேவையில்லை என ஒதுக்கி வைத்த நண்பர் சாருவாகன் மோடி எதிர்ப்புக்கு போலிகளும் பிறரும் கூறும் காரணங்களை எடுத்துக் காட்டுகிறார். இந்த அடிப்படையில் தேர்தலில் பங்கேற்காத புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் மோடி எதிர்ப்புக்கு கூறும் காரணங்களை சீர்தூக்கியிருக்க வேண்டாமா? அதை நண்பர் செய்யவில்லை. மாறாக, அவர்கள் தேர்தலை புறக்கணிக்கிறார்கள் எனவே அவர்களை ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்று முடித்துக் கொள்கிறார். மறுதலிக்க முடிந்த இடங்களில் விவரிப்பதும், முடியாத இடங்களில் ஒடுங்கிக் கொள்வதும் மதவாதிகளின் உத்தி. அதாவது மோடி எதிர்ப்புக்கு பிற கட்சிகளின் கொள்கை நடைமுறைகளை எடுத்துக் கொள்ளாமல் அவை கூறும் காரணங்களை எடுத்துக் கொண்ட நண்பர் புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்களிடம் மட்டும் காரணத்தை விட்டுவிட்டு கொள்கைநடைமுறைகளை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். தேர்தலில் பங்கேற்காத இயக்கங்களின் கருத்துகளை பரிசீலிப்பதில்லை. என்பது நண்பரின் கருத்தாக இருக்கலாம். ஆனால் மோடி எதிர்ப்பில் தூலமான பாத்திரம் வகிக்கும் புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்களின் அதாவது இஸ்லாமிய பெரியாரிய இயக்கங்களுக்கு முன்னதாக நாடெங்கிலும் எதிர்ப்புக் காட்டியதில் தொடங்கி விரிவாகவும் வீச்சாகவும் அதை கொண்டு சென்று பிற இயக்கங்களை எதிர்த்தே தீரவேண்டும் எனும் நிர்ப்பந்தத்தை உருவாக்கியது வரை புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்களின் பங்கு மகத்தானது. அதை சுலபமாக கடந்து செல்வதற்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியும்?

 

இதை நண்பர் கூறும் தீர்வின் வழியாக பார்க்கலாம். சார்வாகன் கூறும் தீர்வு இரண்டு அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கிறது.

  1. ஓட்டுக்கட்சிகள் தேர்தலுக்கு முன்னும் பின்னும் பாஜக வை ஆதரிக்கக் கூடாது எனும் உறுதி கோருவது (மீறினால் அடுத்த தேர்தலில் பார்த்துக் கொள்ளலாம்)
  1. இதை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிரச்சாரம் செய்வது. (கருத்தியல் போராட்டம்)

கூட்டணி சேர விரும்பும், சேர்க்க விரும்பும் எந்த ஓட்டுக் கட்சியும் இப்படி ஒரு உறுதியை கோரப்போவதும் இல்லை. கோரினால் தரப்படப் போவதும் இல்லை. தந்தாலும் கடைப்பிடிக்கப் போவதும் இல்லை. ஏனென்றால் ஓட்டுக்கட்சி அரசியலின் அடிப்படை தெரியாத குழந்தை கூட இப்படி ஒரு அம்சத்தை நம்பாது. ஓட்டுக் கட்சிகள் இருப்பதும் இயங்குவதும் ஓட்டு வங்கியும் அதன்மூலம் கிடைக்கப் போகும் பொருளாதார, ஆட்சியதிகார பலனும் தானேயன்றி மக்களோ அவர்கள் மீதான நலனோ அல்ல. இதுபோன்ற உறுதி மொழியை ஒரு கட்சி யோசிக்கிறது என்றாலே அதற்கு கொஞ்சமேனும் மக்கள் நலனில் அக்கரையோ, அல்லது சந்தர்ப்பவாத அரசியல் கூடாது என்றோ சிந்தித்திருக்க வேண்டும். அப்படி ஏதேனும் ஒரு ஓட்டுக்கட்சி இருக்கிறது என்று நண்பர் சார்வாகன் நம்புகிறாரா? அப்படி இருந்தால் அது மத நம்பிக்கையைவிட மோசமானது. என்றால் கொஞ்சமும் சாத்தியமில்லாத இந்த யோசனையை தன் முடிவாக நண்பர் கூறியது ஏன்?

 

சாத்தியமே இல்லாத இதை எப்படி பிரச்சாரம் செய்வது? நாங்கள் இன்னின்ன கட்சிகளோடு உறுதிமொழி கேட்டோம் அவர்களும் தந்திருக்கிறார்கள் எனவே எங்களுக்கு ஒட்டுப் போடுங்கள் என்றா? இப்போதைய நிலையில் போலிகள் காங்கிரசுடனோ, பாஜக வுடனோ கூட்டணி வைக்கப் போவதில்லை. அதிமுக போன்ற கட்சிகள் கூட்டணி வைப்பதற்கான வாய்ப்பிருக்கிறதா? என்றால் இருக்கிறது. ஆனால் அதை அந்த நிகழ்வின் போது பார்த்துக் கொள்வோம் இப்போதைக்கு கூட்டணி தேவை என்பது அவர்களின் சந்தர்ப்பவாதம். தேய்ந்துவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை இதுபோன்ற மாநிலக் கட்சிகளின் தயவில்லாமல் அதிகப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது என்பது அவர்களுடைய திட்டம். நிலமை இப்படி இருக்கையில் இதுபோன்ற கவைக்குதவாத சொல்லாடல்களை தீர்வாக முன்வைக்க முடியுமா? இதைக் கொட்டு தேர்தல் பிரச்சாரம் தான் செய்யலாமே தவிர மோடி எதிர்ப்பை எப்படிச் செய்வது?

 

இங்குதான் நண்பர் சார்வாகனாரின் அரசியல் பார்வையே இருக்கிறது. அதாவது மோடி எதிர்ப்பு என்பது தேர்தல் பிரச்சாரத்தைத் தாண்டி வேறொன்றுமில்லை. இந்த அரசியல் பார்வையிலிருந்து தான் மோடி எதிர்ப்பிலிருந்து அதன் பாசிசத் தன்மையை நீக்குகிறார். மோடி எதிர்ப்பு குறித்து பேசுவதென்றால் தேர்தல் கூட்டணி குறித்து பேசிக் கொள்ளுங்கள். ஆனால்  2002ல் சிறுபான்மையினருக்கு நடந்த கொடுமைகள் குறித்து பேசக் கூடாது என்பது தான் நண்பரின் முடிவாக இருக்கிறது. வளர்ச்சி என்ற பெயரில் செய்யப்படும் பொய் பித்தலாட்டங்கள் குறித்து பேசக் கூடாது என்பது தான் நண்பரின் முடிவாக இருக்கிறது. இந்த முடிவிலிருந்து தான், மோடி நல்லவரா கெட்டவரா என்பது தேவையில்லாத செய்தி என்கிறார். மோடிக்கு எதிராக புரட்சிகர இயக்கங்களின் பிரச்சாரங்களை மதிக்க வேண்டியதில்லை என்கிறார். ஆனால் 2002ல் நடந்த படுகொலைகள் மோடியோடு மட்டும் தொடர்புடையதில்லை. காந்தியை கொன்ற கோட்சே விருத்த சேதனம் செய்து கொண்டு இஸ்மாயில் என்று கையில் பச்சை குத்தியிருந்தான். நேரு மட்டும் அன்று வானொலியில் காந்தியைக் கொன்றது இந்து தான் முஸ்லீமல்ல என்று அறிவிக்காமல் இருந்திருந்தால் பல்லாயிரக் கணக்கான முஸ்லீம்கள் அன்று கொன்று குவிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். பகல்பூர், ஷாம்ஷெட்பூர் தொடங்கி நேற்றைய முஸாஃபர் நகர் வரை இந்துத்துவ அரசியல் என்பது மக்களை கொன்று குவிப்பதிலிருந்து தான் ஆதாரப்பட்டிருக்கிறது. குஜராத்தைப் பொருத்தவரை அது தவிர்க்க முடியாமல் அம்பலப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் மோடியவாதிகள் 2002ஐ பேச மறுத்து வளர்ச்சி என்கிறார்கள். குஜராதில் வளர்ச்சி எனக் கூறப்படுவதெல்லாம் புனைவுகளும் பொய் பித்தலாட்டங்கள் தான். எப்படி பொய் சொல்வது என்பதற்காகவே பல்லாயிரம் டாலர் சம்பளத்தில் ஒரு நிறுவனத்தை பிடித்திருக்கிறார்கள். இவைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு தேர்தலைச் சுற்றி மட்டுமே பேச வேண்டும் என்றால் அது யாருக்கு சாதகமானது?

 

மோடியை ஏன் எதிர்க்கிறோம்? மோடி பிரதமராக வந்து தொலைப்பதற்கு இருக்கும் வாய்ப்பை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் மோடி ஒரு கிரிமினல். ஆயிரக்கணக்கானோரை கொலை செய்துவிட்டு அதை தன் அதிகார பலத்தைக் கொண்டு மறைத்தவன். தன் பிம்பத்தை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக போலிமோதல்(என்கவுண்டர்) மூலம் அப்பாவிகளை கொன்று குவித்தவன். மோடி குறித்து பேசும் யாரும் இவைகளை தவிர்த்துவிட முடியாது. அவ்வாறு தவிர்த்துவிட்டுப் பேசினால் அது நடுநிலை என்று கூறிக் கொண்டாலும் மோடி ஆதரவு நிலை தான். முள்ளிவாய்க்காலை விட்டுவிட்டு வளர்ச்சி பற்றி பேசுங்கள் என்று இராஜபக்சே கூறினால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா?

 

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மன்மோகன் சிங்குக்கும் இது போன்ற ஒளிவட்டம் கட்டப்பட்டது. நாட்டின் வளங்களை பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்பதுத்தான் வளர்ச்சி என்பது இன்று நிரூபணமாகியிருக்கிறது. அவர் அம்மணமாகி விட்டதால் இன்று மோடி,. நாளை வேறு ஏதோ ஒரு கேடி. இதை அம்பலப்படுத்தித்தான் மக்களிடம் பேசுகிறோம். மோடி தேர்தல் வேட்பாளர் என்பதாலல்ல, மோடி என்பது முதலாளித்துவ சுரண்டலின் உச்சத்திற்கும், பார்ப்பனிய பாசிச பயங்கரவாதத்திற்கும் கச்சிதமான குறியீடாக இருக்கிறார் என்பதால் தான் மோடியை எதிர்க்கிறோம். ஒப்பீட்டளவில் வட மாநிலங்களை விட தமிழகத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் நிலை மேம்பட்டிருக்கிறது. நடுவீதியில் ராமனை செருப்பால் அடிக்க முடிந்திருக்கிறது என்றால் அது பெரியார் எனும் பகலவன் தான் காரணம். அந்தப் பெரியாரின் மண்ணில் ஒரு பார்ப்பன பயங்கரவாதி எதிர்ப்பில்லாமல் திரும்பிப் போய்விட முடியுமா? மேலதிக விபரங்களுக்கு திருச்சி மோடி எதிர்ப்பு கூட்டத்தில் தோழர் மருதையன் பேசியதை கேட்டுப் பாருங்கள்.

 

அடுத்து புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் குறித்து சில அறியாமைகளை முன்வைத்திருக்கிறார் நண்பர் சாருவாகன். அவைகளுக்கான மேடை இதுவல்ல என்றாலும் அவருக்கு சில கேள்விகள் மட்டும்.

 

\\\மாற்றம் என்பது இயல்பாக ,சிறிது சிறிதாக சூழல் சார்ந்து நிகழ வேண்டும். அப்படி நிகந்தால் மட்டுமே நிலைக்கும்/// எந்த அடிப்படையில் அல்லது எந்த முன் உதாரணத்தைக் கொண்டு அல்லது எந்த சான்றாதரங்களின்படி இப்படிக் கூறுகிறீர்கள்? மனித குல வரலாறு இப்படித்தான் இருக்கிறதா?

 

\\\ஒருவேளை இவர்களின் கையில் ஆட்சி என்றால் மட்டும் நியாயமாக நல்லாட்சி தருவார்கள் என எப்படி உறுதியாக நம்ப முடியும்?/// ஆட்சி என்பது குறித்தும் அரசு என்பது குறித்தும் வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் மார்க்சியர்களுக்கு ஒரு பார்வை உண்டு என்பது தெரியுமா? இப்போது இருக்கும் அரசு என்பதற்கும் சோசலிச அரசு என்பதற்கும் இடையிலுள்ள வித்தியாசம் புரியுமா?

 

\\\அதுவும் ஜன்நாயகம் தேர்தல் இல்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?/// தேர்தல் பாதை திருடர் பாதை எனும் முழக்கத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு இப்படி முடிவெடுத்தீர்கள் என்றால், தேர்தெடுக்கவும் திருப்பியழைக்கவும் மக்களுக்கு உரிமை வேண்டும் என்றும் முழங்குகிறோமே அதைக் கொண்டு என்ன முடிவெடுப்பீர்கள்?

 

இடிப்பார் இல்லாத ஏமரா மன்னன் என்று வள்ளுவர் முதலாளித்துவ ஜனநாயக தேர்தலைத்தான் கூறினாரா?

 

ஆழமான தேடல் கொண்டிருக்கும் உங்களைப் போன்றவர்கள் அகவிருப்பத்திலிருந்து இப்படி முடிவெடுப்பது சரியானது தானா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தாதுமணல் கொள்ளையன் வைகுண்டராஜனை ஏன் இன்னும் கைது செய்ய முடியவில்லை?

v.v minarals 2

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே!

 

துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி வரையிலான 150 கி.மீ. கிழக்குக் கடற்கரையில் கார்னெட், இல்மனேட் ருடைல், சிலிகான், மோனோசைட் ஆகிய விலைமதிப்பு மிக்க கனிமங்கள் கிடைக்கிறது. இக்கனிமங்கள் கடற்கரை மணலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டு வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜனால் துத்துக்குடி மாவட்டம் முதல் கன்னியாகுமரி மாவட்ட எல்லை வரையிலான கடற்கரை முழுவதும் கனிமங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுள்ளது. கனிமவளம், சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட துறை சம்மந்தமான விதிகள் உட்பட எல்லா விதிகளையும் காலில் போட்டு மிதித்து இக்கடற்கரை முழுவதும் சூறையாடப்பட்டுள்ளது. வைப்பாறு எனும் கிராமத்தில் மட்டும் அனுமதியின்றியும், விதிமுறைகளை மீறியும் 2,39,172 மெட்ரிக் டன் அளவிலான கனிமங்கள் முறைகேடாக அள்ளப்பட்டுள்ளதாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ் குமார் தன் அறிக்கையில் கூறியிருக்கிறார். 1999 ஆம் ஆண்டு முதல் 96,120 கோடி ரூபாய் அரசுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாக கூறுகிறார் முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியான சுந்தரம். இது முழுமையான கணக்கு அல்ல. இவ்வாறு இந்தியாவின் பொதுச் சொத்தை கொள்ளையடித்து இந்தியாவின் பெரும் பணக்காரராகவும், முதன்மையான ஏற்றுமதியாளராகவும் ஆகி விட்டார் வி.வி. மினரல்ஸ் வைகுண்டராஜன். கனிம வளம் நிறைந்த கடற்கரை முழுவதையும் அடியாட்கள், போலீசு, அதிகாரிகள் மூலம் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளார் ஜெயாவின் தொழில் கூட்டாளியான வைகுண்டராஜன். தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் தாது மணல் கொள்ளையை ஆய்வு செய்ய உத்திரவிட்டதும் உடனடியாக மாவட்ட ஆட்சியர் ஆஷிஷ்குமார் தூக்கியடிக்கப்பட்டார். இவரை எதிர்த்து எந்த அதிகாரியும் இங்கு இருக்க முடியாது, யாரும் பேச முடியாது என தனி சாம்ராஜ்யமே நடத்தி வருகிறார். இதை எதிர்த்து ஊடகங்களும், எதிர்க்கட்சிகளும் வாய்திறக்க மறுக்கின்றன.

 

இராட்சத இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி வரைமுறையின்றி இரவில் தாது மணலை அள்ளுகின்றனர். இயற்கையான மணல் குன்றுகள் காணாமல் போய் விட்டன. கழிவு மணலை கொட்டி கடலையே பாலைவனம் ஆக்கிவிட்டனர். பெரியதாழை எனும் கிராமத்தில் தூண்டில் வளைவு பாலமே நாசமாகி விட்டது. கடற்கரை மேடாகி மீனவர்களின் படகைக் கூட கறையேற்ற முடியாத நிலை. கடற்கரையில் வெடிவைத்து தகர்த்து கால்வாய் வெட்டி கடல் நீர் நேரடியாக மணலை சுத்திகரிக்கும் ஆலைக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. இத்தனைக்கும் இப்பகுதி தேசிய உயிர்கோள காப்பகம் மற்றும் தேசிய கடல் பூங்கா உள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட கடல் பகுதியாகும். தாது மணல் கொள்ளைக்காக விதிமுறைகளை தூக்கியெறிந்து  நவீன இயந்திரங்களால் கடற்கரை முழுவதும், ஊரைச் சுற்றியும் 10 முதல் 15 அடி வரை குடைந்து விட்டனர். இதனால் ஊரில் பூகோள அமைப்பே மாறி விட்டது. கடற்கரை முழுவதும் தாதுமணற் கொள்ளையர்களின் சொத்தாகி விட்டது. பரவலாக கடற்கரை முழுவதும் இருந்த சதுப்பு நிலக் காடுகளும், சவுக்கு, தென்னை, பனை மரங்களும், கன்னா செடிகளும் அழிக்கப்பட்டு விட்டன.

 

மீனவர்களின் வாழ்வாதாரமே அடியோடு அழிந்து வருகிறது. கெமிக்கல் கலந்த கழிவு நீரை கடலுக்குள் விடுவதால் கடல்நீரே சிவப்பு நிறமாகிவிட்டது. மீன்பாடு இல்லை, விலையுயர்ந்த சிங்க இறால் எனும் மீன் இனமே அழிந்து விட்டது. சிப்பி, பாஇ எடுக்கும் தொழில் மொத்தமாக பாதிக்கப்பட்டு விட்டது. கடற்கரை முழுவது மீனவர்களின் சுதந்திரமே பறிபோய் விட்டது. கதிரியக்கத் தனமையுள்ள கழிவு மண்ணைக் கொட்டுவதாலும், கழிவு நீரைத் திறந்து விடுவதாலும் நிலத்தடி நீர் நஞ்சாகி குடிப்பதற்கு லாயக்கற்றதாகி விட்டது. கல் அடைப்பு, சிறுநீரக பாதிப்பு, கண்நோய், இதய்நோய், புற்றுநோய் பாதிப்புகள் அதிகமாகி இருக்கிறது.

 

பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போராடி வருகின்றனர். ஆனால் அரசும், போலீசும், அதிகாரிகளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு ஆதரவாக நின்றதால் வி.வி மினரல்ஸ் நிறுவனத்தின் வைகுண்டராஜனை அவர்களால் எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை. தான் கொள்ளையடித்த பணத்தில் ஒவ்வொரு ஊரிலும் வசதி படைத்தவர்களை விலைக்கு வாங்கி விட்டனர். இதன் மூலம் உள்ளூரில் தன்னை யாரும் எதிர்க்க முடியாது என்ற நிலையை ஏற்படுத்தி வைத்திருப்பதோடு; கடற்கரை கிராமங்கள் முழுவதையுமே ஜாதி, மத ரீதியில் பிளவு படுத்தி எப்போது என்ன நடக்குமோ என்ற நிலையையும் ஏற்படுத்தி வைத்துள்ளனர். தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் மீது வெடிகுண்டு வீச வைத்துள்ளார் வைகுண்டராஜன். ஐயாயிரம், பத்தாயிரம் மாத சம்பளம் கொடுத்து அடியாட்கள், ஆதரவாளர்களை தயாராக வைத்துள்ளனர். துத்துக்குடி மாவட்டம் கலைஞானபுரத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு டிராக்டர் வாங்கிக் கொடுத்து தங்கள் ஆட்களாக பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். கலெக்டர், அதிகாரிகளிடம் யாராவது புகார் மனு கொடுத்தால் அடுத்த நிமிடமே வைகுண்டராஜனுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டு விடும். இப்படிப்பட்ட மணல் மாஃபியா கும்பலை எதிர்த்து 1996ல் பெருமணல் கிராமத்தில் போராடியவர்களை போலிஸ் எஸ்.பி ஜாங்கிட் தலைமையில் அடித்து நொறுக்கி, பொய்வழக்கு போட்டு ஒடுக்கி விட்டனர். சிக்கனம், நிதிநெருக்கடி என்று சொல்லி மக்களுக்கான மானியத்தை வெட்டும் அரசு, இருக்கந்துறை எனும் கிராமத்தில் மட்டும் சுமார் 40 ஹெக்டேர் நிலத்தை ஆண்டுக்கு வெறும் 16 ரூபாய் குத்தகைக்கு வைகுண்டராஜனுக்கு கொடுத்துள்லது அரசு. இப்பகுதியில் தாதுமணல் பிரித்தெடுப்பதால் ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்புகள் , கதிர்வீச்சின் அளவு குறித்து ஆய்வுகள் முடிந்தும், அவை வெளியிடப்படாமல் அரசால் அமுக்கப்பட்டிருக்கிறது. பஞ்சல் எனும் கிராமத்தில் விசாரணை அதிகாரிகளின் கண் முன்னே புகார் கொடுத்தவர்கள் வைகுண்டராஜனின் அடியாட்களால் அடித்து உதைக்கப்பட்டனர். போலிஸ் ஸ்டேசன் போனால் கம்பனி சொல்வதைக் கேள் என்கிறார்கள். கலெக்டர் அறிவுறுத்தியும், குளத்தூர் வி.ஏ.ஓ புகார் கொடுத்தும் வைகுண்டராஜன் மீது வழக்குப் பதிய மறுக்கும் காவல்துறை, பசுமைத் தீர்ப்பாயம் தாது மணல் அள்ள தடை விதித்த பின்பும் தாது மணல் அள்ளிய லாரிகளை சிறைபிடித்த மீனவர்கள் மீது பொய் வழக்கு போடுகிறது. தூத்துக்குடி வேம்பார் அருகில் கடற்கரையில் தனியாக சாலை அமைத்து செக்போஸ்ட் போட்டு தனி அரசாங்கமே நடத்துகிறார் வைகுண்டராஜன்.

 

மக்களின் தொடர்ச்சியான போராட்டத்தால் வேறு வழியின்றி அதிகாரிகள் ஆய்வு, மணல் அள்ள தடை என்ற நாடகத்தை நடத்தும் நிலைக்கு அரசு தள்ளப்பட்டுள்ளது. தாராளமயம் என்ற பெயரில் சட்டங்களைத் திருத்தி, சலுகைகளை வாரியிறைத்து கொள்ளைக்கான கதவைத் திறந்துவிட்ட அரசும், இத்தனை நாளும் தாது மணல் கொள்ளைக்கு உடந்தையாக இருந்த அதிகாரிகளும் இப்போது நடவடிக்கை எடுக்கப் போவதாக நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். பத்திரிக்கைகளும் ஊடகங்களுமாய்வு, விசாரணை என்று பரபரப்புச் செய்திகளை வெளியிட்டு, ஏதோ இந்த தாது மணல் கொள்ளை முடிவுக்கு வந்து விட்டதைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன, நம்பிக்கையூட்டுகின்றன. இவை உண்மையா? இதுவரை நடந்துள்ள ஊழல், கொள்ளைகளில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கல் யாராவது உண்டா? கொள்ளையடிக்கப்பட்ட சொத்துகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளதா? எதுவும் இல்லை. காரணம், இப்போதுள்ள அரசின் சட்டங்கள், நீதிமன்றங்கள், போலீசு, அதிகார வர்க்கம் உள்ளிட்ட அனைத்தும் உழைக்கும் மக்களை தட்டி வைத்து கட்டுப்படுத்தவும், மலை விழுங்கி மகாதேவன் பி.ஆர் பழனிச்சாமி, தாதுமணல் தாதா வைகுண்டராஜன், இரும்புக் கள்வர்களான ரெட்டி சகோதரர்கள், எண்ணெய்வள எத்தன் அம்பானி போன்ற தனியார்மய தாராளமய தம்பிரான்கள், முதலாளிகள் உள்ளிட ஆளும் வர்க்கங்களுக்குச் சேவை செய்து அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் உருவாக்கப்பட்டவை. இந்த நோக்கத்திற்கேற்ப வளர்த்து மேம்படுத்தப்படுபவை.

 

ஊழலையும், இயற்கை வளக் கொள்ளையையும் எதிர்ப்பதாகக் கூச்சலிட்டு நடிக்கும் ஓட்டுக் கட்சிகளும் இவர்களைப் பாதுகாப்பவையே. இந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு எதிரான மக்களின் கோபத்தையும், ஆவேசத்தையும் கட்டுப்படுத்தி திசை திருப்ப ஆய்வு, விசாரணை, வழக்குகள், தேவைப்பட்டால் சிலகாலம் சிறையிலும் வைப்பார்கள். சிறை, நீதிமன்றங்களில் இவர்களுக்கு ராஜ மரியாதை கொடுக்கப்படும். பின்னர் வருடக் கணக்காக வழக்கை இழுத்தடித்து ஒன்றுமில்லாமல் செய்து விடுவார்கள். கிரானைட் கொள்ளையிலிருந்து, ஆந்திராவின் சுரங்க ஊழல், ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என இதுவரையிலான ஊழல்களும் கொள்ளைகளும் இதைத்தான் நிரூபிக்கின்றன.

 

தனியார்மய்ம் – தாராளமயம் – உலக்மயம் என்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கைகள் புகுத்தப்பட்ட பின், இயற்கை வளங்களையும், அரசு சொத்துகளையும், கல்வி, மருத்துவம் போன்ற சேவைகளையும், பகற்கொள்ளையடித்து வருகின்ற வைகுண்டராஜன், பி.ஆர் பழனிச்சாமி போன்ற மறுகாலனியாக்க பாளையக்காரர்கள் எனும் குட்டி ஆட்சியாளர்கள் தோன்றியுள்ளார்கள். மத்திய மாநில  அரசுகளோடு இந்த பாளையக்காரர்களின் குட்டி அரசுகளும் இணையாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன.

 

தற்போதுள்ள சட்டம், நீதிமன்றம், போலீசு, அதிகாரவர்க்கம், ஓட்டுக் கட்சிகள் என இந்த அமைப்பு முழுவதுமே ஆளும் வர்க்கங்களையும், தனியார்மய தாராளமய பாளையக்காரர்களையும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் பாதுகாத்து அவர்களுக்கு சேவை செய்பவையே. எனவே நமக்கான, உழைக்கும் மக்களுக்கான சட்டங்கள், நீதிமன்றம் போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்காமல் தற்போதைய நிலையிலேயே நடக்கும் ஆட்சி மாற்றங்கள் சட்டத் திருத்தங்கள், ‘வளர்ச்சித்’ திட்டங்களால் எதுவும் நடக்காது.  நாட்டின் பொதுச் சொத்துகளையும், நம்மையும் கொள்ளையடிப்பவர்களை தண்டிக்க முடியாது. நம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் முடியாது. எனவே மேலிருந்து ஓட்டுப்போடும் பாதையை நிராகரிப்போம். கீழிருந்து கிளர்ந்தெழுந்து ஓர் எழுச்சியில் புரட்சிகர அரசு அமைப்போம். அதில் நமக்கான சட்டம், நீதிமன்றம், அதிகாரத்தை ஓவ்வொரு ஊரிலும் உருவாக்குவோம்! இதைச் சாதிக்கவும், நாட்டையும் நம் வாழ்க்கையையும் பாதுகாக்கவும், புரட்சிகர அமைப்புகளில் அணி திரள்வோம்! வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவோம்!

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியார் பிறந்த தமிழ் மண்ணில் பார்ப்பன பாசிசத்திற்கு கல்லரை கட்டுவோம்!

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

மாபெரும் பிரதமர் கனவுகளை சுமந்தபடி வரும் 26-ம் தேதி திருச்சிக்கு வருகிறார் நரேந்திர மோடி. அடுத்த பிரதமருக்கான தகுதியில் மோடியே முதலிடத்தில் இருப்பதாக காட்சி ஊடகங்களும், பத்திரிக்கைகளும் பிரச்சாரம் செய்து பொதுக்கருத்தை உருவாக்க தொடர்ந்து முயற்சித்து வருகின்றன. மன்மோகன் சிங் – சோனியா தலைமையிலான காங்கிரஸ் கும்பல் வரலாறு காணாத ஊழலில் சிக்கித் தவிப்பதோடு ரூபாய் மதிப்பு வீழ்ச்சி, விலைவாசி உயர்வு, வேலையின்மை என கடும் பொருளாதார சிக்கலில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால் மக்கள் மத்தியில் பெருகி வரும் அதிருப்தியை மடைமாற்றி, மோடியை முன்னிறுத்துகின்றன ஆளும் வர்க்கங்கள்.

நரேந்திர மோடி மிகச்சிறந்த நிர்வாகி, குஜராத்தை மிகப்பெரிய வளர்ச்சிப் பாதையில் இட்டுச் சென்றவர், தொடர்ந்து நான்காவது முறையாக வெற்றி பெற்றவர்; உறுதியான முடிவுகள் எடுத்து துணிச்சலாக நடைமுறைப்படுத்தி வெற்றிகளைக் குவிக்கும் திறமைசாலி; ஊழலை ஒழித்த உத்தமர்; மொத்தத்தில் ‘வளர்ச்சியின் நாயகன்’ (விகாஸ் புருஷ்) என்று பொய்களை மாலையாக சூட்டி, புகழ்ந்து தள்ளுகின்றனர்.

இதயம் உள்ள மனிதர்கள் அனைவரின் இரத்தத்தை உறைய வைக்கும் கொடூர பச்சைப் படுகொலைகளை 2002-ம் ஆண்டு திட்டமிட்டு நடத்தி 3000-க்கும் மேற்பட்ட இசுலாமிய மக்களை படுகொலை செய்தவர். அதற்கு சாட்சியாக இருந்த ஹரேன் பாண்டியா என்ற தனது சக அமைச்சரையே படுகொலை செய்தவர். இந்த மோடி தனி நபர் அல்ல. சாதி மத வெறியைத் தூண்டி உழைக்கும் மக்களை மோத விட்டு, பார்ப்பன-இந்து மதவெறி பாசிசத்தை நிலைநாட்டத் துடிக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பலின் தலைவன். இந்துத்துவத்தை குஜராத்தில் சோதித்து ருசிகண்ட காட்டுப் பூனை. ஆகப் பெரும்பான்மையான மக்களின் நலன்களை திட்டமிட்டு புறக்கணித்து, டாடா, அம்பானி, அதானி, எஸ்.ஆர், ஃபோர்டு, மாருதி என கார்ப்பரேட் முதலைகளுக்கு குஜராத் வளங்களை தாரை வார்த்தது தான் மோடி உருவாக்கிய வளர்ச்சி. அதனால் மேட்டுக்குடி வர்க்கமும், கார்ப்பரேட் முதலாளிகளும் மோடியை உச்சி முகர்ந்து கொண்டாடுகின்றனர். தேசபக்தியை மொத்தமாக குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் மோடி இங்கே மாருதி சுசுகி தொழிலாளர்கள் தம் உரிமைகளுக்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்த போது, ஜப்பானுக்கு நேரில் சென்று எல்லா வசதிகளையும் செய்து தருவதாக வாக்களித்தார். 4.5 கோடி சில்லறை வணிகர்களை அழிக்க வரும் வால்மார்ட் பற்றி இன்று வரை மோடி வாயைத் திறக்கவில்லை. தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு தன் முகமூடிகளை பல்லாயிரக்கணக்கில் தயாரித்து வாங்கி பயன்படுத்திய இந்த யோக்ய சிகாமணி தான், சீன ஊடுருவலை தன்னால் மட்டுமே தடுக்க முடியும் என சவடால் அடிக்கிறார்.

நாடு முழுவதும் அண்மை ஆண்டுகளில் காங்கிரஸ், பாஜக நடத்திய ஊழல்களில் காங்கிரசின் நிலக்கரி, அலைக்கற்றை ஊழல்கள் முதல் பாஜக-வின் கர்நாடக ரெட்டி சகோதரர்களின் இரும்புத் தாது கொள்ளை வரை அனைத்துமே தனியார்மயத்தின் பெயரால் முதலாளிகள் கொள்ளையடித்த ஊழல்கள் தான். இந்த தனியார்மய கொள்கையில் காங்கிரசுக்கும பாஜக-வுக்கும் வேறுபாடு இல்லை என்பதோடு அரசு சொத்துக்களை தனியாருக்கு தாரை வார்க்க தனியாக ஒரு துறையையே ஏற்படுத்தியது வாஜ்பாயின் பாஜக அரசுதான். சுமார் 42 லட்சம் ஏக்கர் அரசு நிலம் பல்வேறு காரணங்களுக்காக டாடா, அம்பானி, எஸ்.ஆர், மிட்டல், அதானி, அமெரிக்க மெக்டோனால் நிறுவனங்களுக்கு அடிமாட்டு விலைக்கு விற்கப்பட்டுள்ளன. பருத்தி, உருளைக் கிழங்கு, வெங்காயம் ஆகிய குஜராத்தின் முக்கிய விவசாய உற்பத்தி கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. 152 கிராமங்களைப் பிடுங்கி பல்லாயிரம் ஏக்கர் வளமான விலை நிளங்களைப் பறித்து (64 ஆயிரம் கோடியில் தொடங்கப்படும் தனியார் அணு மின்நிலையத்திற்கு) தாரை வார்க்கப்பட்டுள்ளன.

ஊழல் கறை படியாத உத்தமரான மோடி, ரிலையன்ஸ் குழுமத்திற்கு எரிவாயு திட்டத்தில் காட்டியுள்ள சலுகைகள் அலைக்கற்றை ஊழலை விட முகப்பெரிய ஊழலாகும். சிங்கூரிலிருந்து விரட்டப்பட்ட டாடா நானோ தொழிற்சாலைக்கு ஒரு ஏக்கர் ஒரு ரூபாய் என்ற குத்தகையில் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் வழங்கியதோடு மட்டுமல்லாமல் மானியமாக மட்டும் 35 ஆயிரம் கோடி வழங்கினார். குஜராத் அரசிடமிருந்து சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் என்ற பெயரில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலத்தை அபகரித்த முதலாளிகள் பலர் தொழில் தொடங்காமல் வீட்டு மனைகளாக்கி விற்று கொள்ளைடித்துள்ளனர். 56 மீனவ கிராமங்களை அப்புறப்படுத்தி 25 ஆயிரம் ஏக்கர் நிலத்தைப் பறித்து முந்திரா என்ற தனியார் முதலாளிக்கு தாரை வார்க்கப்பட்டுள்ளது. 15 ஆயிரம் பேருக்கு வாழ்வளித்த வெங்காய சாகுபடி நிலத்தைப் பறித்து நிர்மா சிமெண்ட் கம்பெனிக்கு கொடுத்ததும் மோடி தான். ஆனால் வேலை கிடைத்ததோ வெறும் 416 பேருக்கு மட்டும் தான். குஜராத்தின் 52 ஆண்டு கால வரலாற்றில், மோடி ஆட்சியில் தான் அரசு சொத்துக்கள் அதிகம் சூறையாடப்பட்டது என்பதோடு மிகப்பெரிய ஊழல் ஆட்சியும் இது தான் என்பதை பல்வேறு ஆய்வுகளும் தணிக்கை அறிக்கைகளும் அம்பலப்படுத்தியுள்ளன. 2011-ம் ஆண்டு மட்டும் 17 ஊழல்களை தலைமை தணிக்கைத் துறை அதிகாரிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். வாழ்வாதார அழிப்பு, கார்ப்பரேட் சூறையாடல், ஊழல் இவற்றை தான் மாபெரும் வளர்ச்சி, நாட்டிற்கே முன்மாதிரி என்று கூசாமல் பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.

இருள் கவ்விக் கிடக்கும் குஜராத்

எங்கள் மாநிலத்தில் விவசாயிகள் காரில் செல்லும் அளவிற்கு வசதியாக வாழ்கிறார்கள் என்று மிகப்பெரிய பொய்யை அவிழ்த்து விட்டார் மோடி. ஆனால், 2003 முதல் 2012 முடிய 641 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர். விவசாயிகள் தற்கொலையை பதிவு செய்ய வேண்டாம் என மோடி அரசு உத்தரவிட்டிருப்பதாக போலீசு அதிகாரியே அம்பலப்படுத்துகிறார். சுமார் 85 லட்சம் ஏக்கரில் பயிரிடப்பட்ட பருத்தி நாசமான போது சல்லிக்காசு கூட நிவாரணம் வழங்காமல் விவசாயிகளின் முதுகெலும்பை ஒடித்தவர் தான் மோடி. மின் உற்பத்தியில் உபரி எனப் பீற்றிக் கொள்ளும் மோடி ஆட்சியில் விவசாயிகளுக்கு 10 மணி நேரம் கூட மின்சாரம் வழங்கப்படுவதில்லை.

• மாநில மொத்த உற்பத்தி (SGDP) அளவில் குஜராத் 8-வது இடத்தில் இருக்கிறது.
• வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் வாழ்வோர் எண்ணிக்கையில் 18-வது இடத்தில் (அதாவது வறுமை ஒழிப்பில்) உள்ளது குஜராத். பின்தங்கிய ஒடிசா, குஜராத்தை விட பல படி மேலே உள்ளது.
• பெண் சிசுக்கொலை இன்னும் தொடர்கிறது. ஆண்-பெண் விகிதம் 1000-க்கு 918 என்ற அளவில் 18-வது இடத்தில் உள்ளது.
• 44% பேர் மட்டுமே காங்கிரீட் கூரையில் வாழ்கின்றனர். பிறர் மோசமான நிலையில் வாழ்கின்றனர்.
• கல்வியில் மிகப் பின்தங்கிய நிலையில் 15-வது இடத்தில் உள்ளது குஜராத்.
• தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தில் வேலை வழங்குவதில் 7-வது இடத்தில் உள்ளது. அதாவது 100 நாட்களுக்கு பதில் 34 நாட்கள் மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன.
• குழந்தை மரணத்தைத் தடுப்பதில் 18-வது இடத்திலும், மகப்பேறு கால மரணத்தைத் தடுப்பதில் 5-வது இடத்திலும் இருக்கிறது குஜராத்.
• 50% குழந்தைகள் சத்தான உணவு இன்றியும், 5 வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளில் 65% பேர் சத்துணவு இன்றியும் வாழ்கின்றனர்.
• பெண்களில் பாதி பேர் ரத்த சோகை கொண்டவர்கள். இது பற்றி கேட்டபோது, குஜராத் பெண்கள் அழகுபடுத்திக் கொள்வதில் அதிக அக்கறை காட்டி உணவைக் குறைத்து சாப்பிடுவதால் தான் பிரச்சினை என்று மோசடி வாதத்தை முன்வைத்தார் மோடி.
• மோடியின் ஆட்சிக் காலத்தில் வேலை வாய்ப்பு உருவாக்குவது முற்றிலும் நின்று போய் விட்டது.
• தாழ்த்தப்பட்ட, மலைவாழ் மக்கள் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளனர். 4-ல் 3 பேர் ரத்த சோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதே இதற்கு சான்று.
• சிறுபான்மையினர் குறிப்பாக இசுலாமியர்கள் இரண்டாம் தர குடிமக்களாகவே கருதப்படுகின்றனர். வாழ்க்கை நிலையில் பீகார் முசுலீமை விட கீழ் நிலையிலேயே உள்ளனர்.
• கிராமங்களில் 16% பேருக்கு தான் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் 3-வது மிகப்பெரிய கடனாளி மாநிலமும் குஜராத்-தான்.
• சுற்றுச்சூழல் மாசு அதிகம் உள்ள 88 இந்திய நகரங்களில் 8 குஜராத்தில் உள்ளன.

இதுதான் மோடி நிர்வாகத்தின் யோக்யதை. ‘மோடி நடத்துவது ஆட்சி அல்ல, மளிகைக் கடை; இங்கு லாபம் மட்டுமே வளர்ச்சியின் அளவுகோல்’ என்றார் ஒருவர். இது தான் உண்மை நிலை. ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பல் 2002-ல் அரங்கேற்றிய படுகொலைகளுக்கு மூலகர்த்தா மோடி தான் என சஞ்சீவ் பட் போன்ற போலீசு அதிகாரிகள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளனர். படுகொலை உத்திரவுகளை நிறைவேற்றிய போலீசு அதிகாரி வன்சாரா நரேந்திர மோடி பிரதமர் பதவியில் இருக்க வேண்டியவர் அல்ல, சபர்மதி சிறைச்சாலையில் இருக்க வேண்டியவர் என்று தனது ராஜினாமா கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இதன் பின்னரும் மோடியை உத்தமர் என்றும், அவர் தான் நாட்டை காக்கக் கூடிய வல்லமை பெற்றவர் என்றும் ஊடகங்களும், ஆளும் வர்க்கமும் ஒரே குரலில் பேசக் காரணம் குஜராத் மக்களை ஒடுக்கியது போல, இந்திய மக்களை அனைவரையும் ஒடுக்கி கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கொள்ளைக்கான தடைகளை நீக்குவார் என்பதே. மோடியும், ஆர்.எஸ்.எஸ்-ம் சிறுபான்மை மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, தாழ்த்தப்பட்ட இந்துக்கள், தொழிலாளிகள், விவசாயிகள், சிறு தொழில் முனைவோர் உள்ளிட்ட அனைவருக்கும் எதிரானவர்கள் தான். குஜராத்தில் முதலாளிகளின் லாபம் உயரும் அதே வேகத்தில் தொழிலாளிகளின் ஊதியம் வீழ்ச்சி அடைகிறது என்பதே உண்மையான நிலவரம்.

தமிழகத்தில் மோடியின் முகமூடியை அணிந்து வளர்ச்சி, வல்லரசு வாய்ச் சவடாலுடன் செல்வாக்கு பெற முயற்சிக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ் – பாஜக கும்பலை வீழ்த்த வேண்டியது இன்றை அவசர கடமையாகும். திராவிட இயக்கத்தை விமர்சிப்பது என்னும் பெயரில் தந்தை பெரியார் உருவாக்கிய மதச்சார்பற்ற பண்பாட்டை சீர்குலைக்கவும், கம்யூனிச எதிர்ப்பை நயவஞ்சகமாய் முன்னெடுக்க இனவாதிகளும், முதலாளிகளும் பாஜக பின்னால் அணிவகுக்கும் அபாயகரமான சூழலில் உழைக்கும் மக்களாகிய நாம் ஓரணியில் திரள்வோம். பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் உள்ளிட்ட இந்து மதவெறி பாசிச கும்பலை வீழ்த்துவதன் மூலம் மறுகாலனியாக்கத்தையும் முறியடிக்க அணி திரள்வோம். வாரீர்.

காவி பயங்கரவாதி, கொலைகார மோடியே தமிழகத்திற்குள் நுழையாதே !
கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கைக்கூலி நரேந்திர மோடியை விரட்டியடிப்போம் !

பிரச்சார இயக்க பொதுக்கூட்டம்

சிறப்புரை : தோழர். மருதையன்,
மாநில பொதுச்செயலர், 
ம.க.இ.க, தமிழ்நாடு.

செப்டம்பர் 22 – ஞாயிறு – மாலை 6.00 மணி
சித்ரா காம்ப்ளக்ஸ் எதிரில், சத்திரம் – திருச்சி.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: