பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்?

சூரியன் உதிப்பதைப்போல், காற்று வீசுவதைப்போல் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் செயல் என்று கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறுகளைக் கூறலாம். அந்த அளவுக்கு குப்பை வீசியே மறைத்துவிடும் எத்தனத்தில் விதவிதமான புனைவுகளும், பொருளற்ற பொய்களும், பொருந்தா விளக்கங்களும் நாளும் பொழிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இது போன்ற அவதூறுகளுக்கு விளக்கமளிக்க முனைந்தால், வேறு எதையும் செய்யமுடியாத அளவுக்கு கம்யூனிஸ்டுகளின் நேரம் அவர்களுடையதாக இருக்காது. அதேநேரம் அத்தனை அவதூறுகளுக்கும் மறுக்கவியலா முறையில் தகர்ப்புகளும், தரவுகளும் தரப்பட்டிருக்கின்றன. என்றாலும் அவதூறுகளுக்கான தேவை குறைவதே இல்லை. ஏனென்றால் அவதூறுகள் விமர்சனத்திலிருந்தோ, ஆய்விலிருந்தோ கிளைப்பதில்லை. மாறாக கம்யூனிச எதிர்ப்பிலேயே தம்முடைய இருப்பு இருக்கிறது எனும் நிலையிலிருந்து கிளைக்கிறது. அதனாலேயே அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், மீண்டும் மீண்டும் கொட்டப்படுகின்றன.

தமிழ் இணையப் பரப்பில் அவ்வாறான அவதூறுகளையும் அதற்கான விளக்கங்களுடன் தொகுக்க வேண்டும் எனும் ஆவலை, தொடராக செய்யலாம் எனும் முயற்சியே இந்தப் பகுதி. முதலாவதாக ஆணாதிக்கத்தை, பெண்ணியத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். சில அடிப்படையான அம்சங்களை பார்ப்பதனூடாக அதற்குள் கடக்கலாம்.

இந்த உலகம் ஆணாதிக்க உலகமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஓரளவு அனைவரும் அறிந்து வைத்திருப்பர். இதற்கு எதிராக ஆணாதிக்கம் போட்டுத்தந்த பாட்டையில் நடைபோடுவதை பெண்களுக்கான சுதந்திரமாக மேற்கு நாடுகள் விளம்புகின்றன. ஆணாதிக்கம் என்பதை ஆண் சார்ந்ததாகவும், பெண்ணியம் என்பதை பெண் சார்ந்ததாகவும் மடைமாற்றி ஆணுக்கு எதிராக பெண்ணைப் போராட வைப்பது எனும் ஏற்பாட்டின் மூலம் ஆணாதிக்கத்தை தக்க வைப்பதைத்தான் இன்றைய முதலாளியம் கைக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மாறாக மார்க்சியம் ஆணாதிக்க சமூகத்திலிருந்து ஆண்களும் பெண்களும் விடுதலை பெற வேண்டும் என்கிறது. பெண்களுக்கு எதிராக செய்யப்படும் குற்றங்களையும் அத்துமீறல்களையும் விமர்சிப்பது மட்டுமோ அல்லது ஆண்களின் சீரழிவுகளை அதே தன்மையுடன் நாங்களும் செய்வதை முன்னிட்டு ஆண்கள் எங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பது மட்டுமோ பெண்ணியமாகிவிடுவதில்லை. ஆண்களும் பெண்களும் ஆணாதிக்கத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். அவர்களை ஆணாதிக்கத்தில் நீடிக்க வைப்பதின் பலனும் தேவையும் தனியுடமைக்கு இருக்கிறது. ஆகவே தனியுடமையை தக்கவைத்துக் கொண்டு பெண்ணியம் பேசுவது பொருத்தமாகவும் இருக்காது, தனியுடமையை தகர்ப்பதை நோக்கமாக கொள்ளாத வரை அது முழுமையடையவும் முடியாது.

காதல்

இன்று இளவயதின் பொழுது போக்காக இருக்கிறது காதல். அதற்கும் மேல் ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வழிமுறையாக இருக்கிறது. ஆனால் இது ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிரான பெண்களின் போராட்டம். தனியுடமை வளர்ந்து வந்த காலங்களில் சமூகத்தின் கலவிக் கட்டுப்பாடுகளிலும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது. ஆணின் பலதார வேட்கை (இன்றுவரை இது பல்வித வடிவங்களில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது) வரைமுறையின்றி பெண்களைச் சீரழித்த போது, தன்னிடம் நீளும் பலதரப்பட்ட கைகளிலிருந்து தன்னைக் காக்க ஒன்றை தெரிந்தெடுக்கும் முடிவிலான பெண்ணின் ஆயுதம் தான் காதல். காதலின் அடிப்படையே ஆணாதிக்க பலத்தின் எதிரே பெண் தன் பாதிப்பைக் குறைத்துக் கொள்ளும் உத்தி தான். அதனாலேயே இன்றும் பெண் காதலிப்பவளாகவும், ஆண் காதலிக்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய பெண்ணியத்தின் பார்வையோ சுதந்திரமாய் காதலிக்கும் உரிமை கோருகிறது. அதாவது காதல் என்பதை சமூகத்துக்கு வெளியே தனி மனிதனின் உரிமையாக நுகர்ச்சி சார்ந்த விசயமாக அணுகுகிறது. ஆனால் அது இருவேறு கூறுகளாக பிரிந்து கிடப்பதை பொருட்படுத்த மறுக்கிறது. சுதந்திரமான காதலைக் கோரும் அதே வேளையில் காதலிக்க சுதந்திரம் இல்லாமலிருக்கும் சூழலை மாற்றுவது குறித்து கவலையற்றிருக்கிறது. இதில் தொழிற்படும் வர்க்க வேறுபாடுகளை உள்வாங்காமல் ஆளும்வர்க்க மானோபாவத்தில் கட்டுப்பாடுகளற்று சுதந்திரமாக காதல் புரியும் உரிமையைக் கோருவதே இன்றைய பெண்ணியத்தின் செயல்பாடுகளாக இருக்கிறது. அதேநேரம் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் வர்க்கம் காதலிக்கவே சுதந்திரமின்றி முடக்கப் பட்டுள்ளது. எனவே காதலிக்க சுதந்திரம் கோருவது என்பது சமூக, பொருளாதார விசயங்களுடன் பிணைக்கப் பட்டுள்ளது. இதை பொருட்படுத்தாமல் புறந்தள்ளும் எதுவும் காதலாக இருக்க முடியாது, உடல் நுகர்ச்சியாகவே இருக்க முடியும்.

திருமணம்

தொடக்கத்திலிருந்து இப்போது வரை திருமணம் என்பது ஒரே வடிவமாக இருந்து வந்திருக்கவில்லை. கணங்களுக்கு பொதுவான மண முறையிலிருந்து தனி மனிதனுக்கான மணமுறை வரை திருமணம் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. எனவே தற்போதைய திருமண வடிவம் இப்படியே நீடித்திருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. இதில் முதன்மையாக கவனிக்க வேண்டியது, திருமணம் என்பது சொத்துடமையின் சாரம் தானேயன்றி காதலின் சாரம் அல்ல. ஆகவே சொத்துடமை மாறும் போது திருமணங்களும் மாறியே தீரும். ஏனென்றால் ஒருவனுடைய சொத்து வேறு யாரையும் அடைந்துவிடாமல் அவனின் நேரடி இரத்த வாரிசுக்கு கடத்துவது தான் திருமணத்தின் இறுதியான பலன்.

உழைப்பு

இயற்கையோடு வினை புரிந்து மனித முன்னேற்றத்திற்கான உற்பத்தியில் ஈடுபடுவதே உழைப்பு. இதில் பால் வேற்றுமைக்கு இடமில்லை. மனிதனின் தொடக்கமான புராதன பொதுவுடமை சமூகத்தில் பெண் தலைமை ஏற்றிருந்த வரையில் உற்பத்தியில், உழைப்பில் பால் வேற்றுமை ஊடுருவவே இல்லை. மாறாக ஆண் தலைமை ஏற்று ஆணாதிக்கம் கருக்கொண்ட போது பாலியல் ரீதியான பிரிவினைகள் மெல்ல மெல்ல புகுத்தப்பட்டன. சமூக உற்பத்தியில் ஆண் ஈடுபட பராமரிப்பு சார்ந்த பணிகளில் மட்டுமே பெண்கள் முடக்கப்பட்டார்கள். விவசாயம், மருத்துவம், கட்டடக் கலை போன்றவைகளை பெண்களே உலகிற்கு வழங்கி இருந்தாலும் திட்டமிட்டு பெண் உற்பத்தியிலிருந்து பிரித்து வைக்கப்பட்டாள். இதன்மூலமே ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக பெண் மாற்றப்பட்டாள். பெண் ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக இருபதன் மீதே ஆணாதிக்கம் நிலைபெற்றிருக்கிறது. எனவே ஆணாதிக்கம் தகர்க்கப்பட வேண்டுமென்றால் அதன் முதல் நிபந்தனையே சமூக உற்பத்தியில் பெண் ஈடுபடுத்தப் படவேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆனால் இன்று பெண் உற்பத்திக்கு வெளியே சமையல், குழந்தை வளர்ப்பு, பராமரிப்பு பணிகளில் மட்டுமே ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறாள்.

அரசியல்

அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு நிச்சயமாய் ஆண்களுக்கு குறைந்ததாய் இருக்க முடியாது. இன்றைய நிலையில் பெண்கள் அரசியலில் பங்களிப்பது அரிதான செயலாகவே இருக்கிறது. அதேவேளையில், எல்லா விதத்திலும் பெண்களை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லை என்பது உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்க முடியும். நிர்வாக உரிமை என்பது உற்பத்தியின் பங்களிப்பிலிருந்தே பிறக்கும். அரசியல் என்பது நாட்டின் நிர்வாகம். நாட்டின் உற்பத்தியில் பெண்கள் எந்த அளவிற்கு பங்களிக்கிறார்களோ அந்த அளவிற்குத்தான் நிர்வாகத்திலும், அரசியலிலும் பங்களிப்பு இருக்கும்.இந்த வகையிலும் பெண்கள் உற்பத்தில் ஈடுபட்டாக வேண்டியது இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.

இனி அவதூறுகளைக் கவனிக்கலாம்.

கம்யூனிசம் என்பது அனைத்தையும் பொதுவுடமையாக வைப்பது. அது குடும்ப உறவுகளைச் சிதைத்து மனைவி மக்களையும் பொதுவுடமையாக்கும். காட்டுமிராண்டி காலத்தில் இருந்தது போல் யாரும் யாருடனும் புணரலாம் எனும் மிருக நிலையை ஏற்படுத்துவது தான் கம்யூனிசம்.

இப்படிக் கூறுபவர்கள் எந்த அடிப்படையில் இருந்து இதைக் கூறுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் வெறும் யூகமாகத்தான் இருக்கும். இதற்கு அடிப்படையான கருத்துகள் எதையும் கம்யூனிச நூல்களிலிருந்தோ, ஆசான்களின் மேற்கோள்களில் இருந்தோ காட்ட முடியாது. இந்த வெற்று யூகத்தின் நோக்கமே பொதுவுடமை எனும் வார்த்தையை மையமாக வைத்து மக்களை அச்சுறுத்துவது தான். ஆனால் திருமணம் என்பது ஆணாதிக்க வடிவம் என்பதை மறுக்க முடியாது. பெண் தனது அனைத்து வித கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறும் போது திருமணம் எனும் வடிவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்றாக வேண்டும். என்றால் சோசலிசத்தில் மண உறவு எவ்வாறு இருக்கும்? சேர்ந்து வாழ்தல் எனும் லிவிங் டுகதர் என்பது சோசலிசத்திற்கு நெருக்கமான வடிவம் தான். ஒத்த உணர்வுகள் ஏற்படும் போது சேர்த்து வாழ்வது எளிதாகவும், கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றி முற்றும் போது பிரிவது எளிதாகவும் இருக்க வேண்டும். யாரும் யாரையும் அடக்க முற்படாமல் இயல்பாய் வாழ வேண்டும். யாரையும் ஏற்பதும் மறுப்பதும் இணையின் சொந்த முடிவாய் இருக்க வேண்டும். இதற்கு திருமணத்தை விட லிவிங் டுகதரே வசதியான வடிவம். அதேநேரம் இது சட்டம் போட்டு ஓரிரவில் ஏற்படுத்தப்படும் மாற்றமாக இருக்காது.

இந்த வசதிகள் ஓரிரு மதங்களில் விவாகரத்தூரிமை உட்பட ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதே என சிலர் எண்ணலாம். ஆனால் அவைகள் மேலோட்டமானவை. ஆணைச் சார்ந்து இருப்பவளாக பெண்ணை இருத்திவிட்டு செய்யப்படும் சில்லரை சீர்திருத்தங்கள். ஆணால் வழங்கப்படும் சலுகையாக இருப்பதற்கும் அதுவே பெண்ணின் உரிமையாக இருப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. மட்டுமல்லாது பொருளியல் பலம் இல்லாமல் பெண்களுக்கு கொடுக்கப்படும் இது போன்ற சலுகைகள் ஒருவகையில் அவளை மிரட்டவே பயன்படும்.

லிவிங் டுகதர் மெய்யாகவே பெண்களை தளைகளிலிருந்து மீட்பதாக இருக்க வேண்டுமென்றால் இரண்டு வித தன்மைகள் சமூகத்தில் நிலவ வேண்டும். ஒன்று, ஆணும் பெண்ணும் சமம் எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு, குழந்தை வளர்ப்பு தனிமனித பொறுப்பாக இல்லாமல் அரசின் கடமையாக இருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டும் ஏற்பட்டிருக்காத சமூகத்தில் லிவிங் டுகதர் பெண்ணுக்கு மற்றொரு சுமையாகவும், ஆணுக்கு பலதார வேட்கைக்கான இன்னொரு கருவியாகவுமே இருக்கும்.

பெண்களையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவது எனும் பெயரில் ஆலைகள், தொழிற்சாலைகள், விவசாயத்தில் ஆண்களைப் போல் கடினமாக உழைத்தாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிது “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” எனும் சொற்களை. கடின வேலைகளுக்கு ஆண்கள், மென்மையான வேலைகளுக்கு பெண்கள் எனும் பகுப்பை எந்த அடிப்படையில் இவர்கள் செய்கிறார்கள்? ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதற்கு எதிராக இவர்கள் எடுத்து வைக்கும் வாதத்தை கவனித்தால் இந்த அடிப்படை விளங்கும். ஆணைவிட பெண் இயற்கையாகவே உடல் ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் பலவீனமானவளாக இருக்கிறாள். எனவே ஆணும் பெண்ணும் சமமாக இருக்க முடியாது என்று வாதிப்பவர்களே “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” என்பதை பயன்படுத்துகிறார்கள். உடல் பலமும், அறிவுத் திறனும் பயிற்சியினால் வருபவைகள். அந்த பயிற்சியை பெண்களுக்கும் அளிக்க வேண்டும் என்றால் ஆண்களைப் போல் கடினமாக எனும் திரையில் பெண்களுக்கு பரிந்து பேசுபவர்களாய் தோற்றம் தருகிறார்கள். பயிற்சியை மறுத்து பலவீனமானவளாக பெண்ணை ஆக்கிவிட்டு அதனால் தான் ஆண் உயர்ந்தவன் என்கிறார்கள்.

கம்யூனிசம் என்பதை அதன் சரியான பொருளில் உணராதவர்கள் கூட கம்யூனிஸ்டுகள் என்றால் உழைப்பவர்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுபவர்கள் என்பதாகத்தான் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். என்றால் சோசலிசத்தில் பெண்களை கடினமான வேலைகளில் கசக்கிப் பிழிந்தார்கள் என்பது எந்த விதத்தில் உண்மையாக இருக்க முடியும்?

முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கும் சோசலிச உற்பத்தி முறைக்கும் சில வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. முதலாளித்துவம் லாபத்திற்காக உற்பத்தி செய்கிறது, சோசலிசம் தேவைக்காக உற்பத்தி செய்கிறது. லாபமே இலக்கு என்பதால் முதலாளித்துவம் பெரும்பாலானவர்களை வேலையில்லாத ‘ரிசர்வ் பட்டளமாக’ ஆக்கிவைத்து குறிப்பிட்ட உழைப்பளிகளின் கடின உழைப்பைக் கொண்டு உற்பத்தி இலக்கை எட்டுகிறது. சோசலிசமோ லாப நோக்கின்றி தேவையை கருத்தில் கொண்டு அனைவரையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் இலக்கை எட்டுகிறது. முதலாளித்துவ உலகில் இயல்பு மீறிய கடின உழைப்பை தனிமனித முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் அங்கீகரிப்பவர்கள், நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் விருப்பப்படுபவர்கள் அதிக நேரம் வேலையை செய்ய முன்வாருங்கள் என அழைப்பதை கொச்சைப்படுத்த முடியுமா?

சோசலிச உற்பத்தியின் முதன்மையான அம்சம் உழைப்பளிகளை அவர்கள் விரும்பும் வேலையை விரும்பும் விதத்தில் செய்ய உற்சாகமூட்டுவதன் மூலம் உழைப்பின் மீதான பிணைப்பை அதிகரிப்பது. ஈடுபாட்டுடன் செய்யும் வேலையான இதில் கடின உழைப்பு எங்கிருந்து வரும்?

உடற்கலவிக்கு கட்டுப்பாடு, தாயின் பராமரிப்பு மறுக்கப்படும் குழந்தைகள் பற்றி.

ஆண் பெண் கலவி என்பது இனப்பெருக்கத்தை நோக்கமாக கொண்டது. உடற்தேவையான இது மனத்தேவையாக மாற்றம் பெருவதிலிருந்துதான் சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. இன்றைய நிலையில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் உடலுறவு குறித்த மயக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளை மறுக்க முடியுமா யாரும்? பொருளாதார நிலமைகளினால் உடலுறவு பலன்களை தடுப்பதற்கான, இன்ப நுகர்வாக உடலுறவை மாற்றி அதற்கான உந்துதல்களை தூண்டுவதற்குமான மருந்துகளின் விற்பனை பல்லாயிரம் கோடிகளில் கொழிக்கும் சுரண்டலாக இருக்கும் போது; முதலாளித்துவத்தின் அத்தனை சுரண்டல்களையும், கசடுகளையும் அகற்றும் சோசலிசம் உடலுறவின் மீது கவிழ்ந்திருக்கும் கசடுகளை மட்டும் அகற்றக் கூடாது என்று யாரேனும் கருத இடமுண்டா? ஒரு விழிப்புணர்வாக செய்யப்படும் இதை நேரம் குறித்த இயந்திரத்தனமான செயல்பாடாக கருதுவது என்ன விதமான மனோநிலை?

சோசலிசத்தில் குழந்தைகள் வளர்ப்பு தனிப்பட்டவர்களின் பொறுப்பல்ல, சமூகத்தின் கடமை. தாயின் பராமரிப்பு என விதந்தோதுவது குழந்தை வளர்ப்புடன் பெண்ணைப் பிணைக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனை. ஏற்றத்தாழ்வற்ற, வர்க்க பேதமற்ற சமூகத்தை நோக்கி அடிவைக்கும் சோசலிசம் அதன் குருத்துகள் மீது கவனம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. தாயின் பராமரிப்பு என இன்று விதந்தோதப்படுவது தாயின் பாசத்துடன் கூடிய வளர்ப்பு முறை. தனியுடமையின் சாயலுடன் கூடிய தாயின் பாசத்தில் இருக்கும் வளர்ச்சியின் சிறப்பைவிட சமூக நோக்கில் உயரிய சிந்தனை முறையுடன் கூடிய வளர்ச்சி மேலானதாகவே இருக்கும். அதேநேரம் இது பெண்ணின் வளர்ச்சிக்கும் அவசியமானது.

பெண்களின் சமத்துவம் குறித்து பேசும் இவர்களில் எத்தனை பெண் தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள்?

அரசியல் பங்களிப்பு என்பது எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல. ஆணுக்கு சமமான உரிமையைப் பொருத்தது. உற்பத்தியில் இருக்கும் பங்கின் அளவிற்கே நிர்வாகத்தில் இருக்கும் என்பது தோழர் லெனின் கூற்று, உற்பத்தியில் ஆணுக்கு சமமான பங்களிப்பை பெண்கள் ஆற்றும் சமூகம் வரை இந்த வேறுபாடு தொடரவே செய்யும். சோவியத்களில் ஆணுக்கு சமமான அரசியல் பங்களிப்பை பெண்கள் செய்தார்கள். சட்ட உருவாக்கங்களில், அரசியல் விவாதங்களில் ஆணுக்கு சமமாக பெண்களும் கலந்து கொண்டார்கள். இதன் தொடர்ச்சியிலிருந்து தான் தலைவர்கள் உருவாகி வரவேண்டும். மாறாக தலைமைப் பொறுப்பில் சில பெண்கள் அமர்ந்து விடுவது மட்டுமே சமத்துவத்தைக் குறிக்காது. இன்று உலகில் இருக்கும் பெண் தலைவர்கள் ஆணாதிக்கத்தை எதிர்ப்பவர்கள் என்று கூற முடியுமா? ஆகவே ஆணாதிக்கத்தின் தகர்வு என்பது பெண் தலைவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல.

அடுத்ததாக, முக்கியத்துவம்(!) வாய்ந்த கேள்விக்கு வருவோம். உற்பத்தியில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து பேசும் இவர்களின் சொந்த வாழ்வில் பெண்களை உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தவில்லையே ஏன்?

உற்பத்தியில் பெண்களை ஈடுபடுத்துவது என்பதை கீழிருந்து மேலாக செய்ய முடியாது. அதாவது தனிமனிதனாக இதை செய்ய முடியாது. சோசலிச அரசு ஏற்பட்ட பின்னர் மேலிருந்து கீழாக படிப்படியாகவே ஏற்படுத்த முடியும். உற்பத்தியில் பங்களிப்பது என்பது வெறுமனே வேலைக்குப் போவதல்ல. இன்று வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் தங்களின் ஊதியத்தில் குறைந்த பங்கைக் கூட தங்கள் விருப்பத்துடன் செலவு செய்ய முடியாதிருக்கிறார்கள் என்பதே இதற்குச் சான்று. அதேநேரம் ஆணாதிக்க சூழலிருந்து வெளிவர விருப்பமற்று இருப்பவர்கள் என்றாலும் இயன்றவரை தங்கள் குடும்பத்தினரை அதிலிருந்து வெளியில் கொண்டு வரும் எத்தனங்களை தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் தோழர்கள். வாழ்வின் நடப்புகளிலிருந்து சமூக மத கட்டுப்படுகளை மீறி வருவதற்கு ஊக்கமளிக்கிறார்கள். இதை அவர்களின் புரிதல்களினூடாகத்தான் செய்ய முடியுமேயன்றி திணிக்க முடியாது.

இறுதியாக, இது போன்ற கேள்விகள் எதிர்வினை எனும் அடிப்படையிலிருந்து தான் எழுந்து வருகின்றனவேயன்றி தேடலிலிருந்து அல்ல. தேடலிலிருந்து என்றால் இது போன்ற ஆழமற்ற கேள்விகள் எழாது. உங்களில் ஆழமான கேள்விகளை வீசுவோருக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்

புரட்சி நாளை வரவேற்போம் சுடராய் அல்ல சுட்டெரிக்கும் நெருப்பாய்

கம்யூனிசமே வெல்லும்

நவம்பர் புரட்சியை நெஞ்சிலேந்துவோம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இஸ்லாமிய திருமணம் புரட்சிகரமானதா?

அண்மையில் “உலகின் அழகிய மணமக்கள்” எனும் தலைப்பில் வினவில் ஒரு திருமணம் குறித்த கட்டுரை வெளியானது. பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் ஆணாதிக்க கலாச்சாரத்திலிருந்து விடுபட்டு ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதை உரக்கக்கூவி நடத்தப்பட்ட அத்திருமணத்தை பலரும் பாராட்டினர், மணமக்களை அறிந்திராதவர்கள் கூட தங்கள் வாழ்த்துக்களை பதிவு செய்துகொண்டார்கள், முஸ்லீம்கள் உட்பட. ஆனால் அதுபோன்ற ஒரு திருமணம் பற்றிய செய்தி செப்டம்பர் 2010 புதிய ஜனநாயகம் இதழில் வெளியிடப்பட்டிருந்தது, அதை வினவு “இஸ்லாமிய சமூகத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்” என இடுகையாக இட்டிருந்தது. முந்திய கட்டுரையில் உரிமையோடு சொந்தம் சொல்லி விளித்து வாழ்த்துக்கூறியவர்கள் கூட பிந்திய கட்டுரையில் தங்கள் பின்னூட்டங்களைச் சுழற்றிச் சுழற்றி சண்டையிட்டார்கள். காரணம் முந்திய திருமணம் யாரோ(!) இருவருக்கிடையில் நடந்தது. இரண்டாவது திருமணமோ இஸ்லாமிய சமுதாயத்தில் நடந்தது. நோக்கத்தில் மாற்றமில்லை, நடைமுறையில் மாற்றமில்லை, விருப்பங்களில் மாற்றமில்லை, கொள்கைகளில் மாற்றமில்லை. ஆனால் மதம் என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் மாற்றமிருந்தது. இஸ்லாம் என்ற ஒற்றைச் சொல் மூளையை பிளந்து போட்டது. முற்போக்குச் சிந்தனைகளை முடக்கிப் போட்டது.

 

திருமணத்தில் பிரச்சனையில்லை, அதைக்கூறியதில், அந்தத் தலைப்பில் தான் பிரச்சனை எனச் சிலர் பதில் கூற முனையலாம். இஸ்லாமியர் இருவர் விட்டுவிலகி பொதுவுடமையில் நுழைந்து விட்டார்கள் எனும் தம்பட்டமல்ல அந்தச் செய்தி. கம்யூனிசத்தை ஏற்றவர்கள் என்றாலும் அந்தத்திருமணம் இஸ்லாமிய சமுதாயத்தின் மத்தியில் நிகழ்ந்தது. முன்னேற்பாடுகளின் மூலம் இஸ்லாமிய சமூகத்தின் இணக்கத்தைப்பெற்று நடந்த திருமணம் என்பதால்தான் இஸ்லாமிய சமூகம் தலைப்பில் இடம்பெற்றிருக்கிறதேயன்றி மணமக்கள் இஸ்லாமியர்களாக இருந்தவர்கள் என்பதனால் அல்ல. உலகின் அழகிய இரண்டாவது மணமக்கள் முப்பதாவது மணமக்கள் என்றெல்லாம்கூட தலைப்பு வைத்திருக்கமுடியும்; ஆனாலும், வணக்கவிடங்களில் கூட நீதி மறுக்கப்பட்டு எல்லாத்துறைகளிலும் புறக்கணிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் இஸ்லாமிய சமூகம் உய்வுறுவதற்கு அனைத்துச் சமூக மக்களையும் ஒன்றுதிரட்டி போராடுவது அவசியம் என்பதை மதவாதிகள் கொஞ்சமும் உணரவில்லை, நாங்கள் உணர்ந்திருக்கிறோம் என்பதாலும் அந்தத்தலைப்பில் இஸ்லாமிய சமூகம் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

 

இஸ்லாமிய திருமணமே புரட்சிகரமானதுதான் ஆனால் இஸ்லாமிய திருமணமுறையை விலக்கிவிட்ட ஒன்றை புரட்சிகரமானது எனக்கூறுவதா? என்பதும் முஸ்லீம்களின் கோபத்திற்கு காரணம். இஸ்லாமிய திருமண முறை புரட்சிகரமானதா? புரட்சிகர உள்ளடக்கங்கள் அதில் உள்ளடங்கியிருக்கிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. எந்த அடிப்படையில் இஸ்லாமிய திருமணமுறையை புரட்சிகரமானது என நம்புகிறார்கள். ஊரெல்லாம் வரதட்சனை கொடுமைகள் நிறைந்திருக்கையில் இஸ்லாம் வரதட்சனையை தடுக்கிறது. வட்டிக்கு கடன் வாங்கி திருமணம் செய்கையில் இஸ்லாம் சிக்கனமாக நடத்தச்சொல்லியிருக்கிறது. என்பன போன்ற சில சில்லரை சீர்திருத்தங்களால் இஸ்லாமிய திருமணமுறை புரட்சிகர நிலைக்கு உயர்ந்துவிடுமா? ஆணுக்குப் பெண் அடிமையில்லை என்பதை ஓங்கிச் சொல்லும் உயிரின்றி சீர்திருத்தச் சட்டைகளை அணிந்துகொண்டால் இஸ்லாமிய திருமணமுறை உயிரோட்டமுள்ளதாய் ஆகிவிடுமா?

 

வரதட்சனை எனும் கொடுமையைப் பற்றி பேசும் முஸ்லீம்கள் தனதட்சனை பெண்களை பாதுகாக்கும் என பேசுவது வேடிக்கைதான். வரதட்சனையால் சமூகத்தில் பாதிக்கப்படும் பெண்ணின் நிலையும், தனதட்சனையால் பாதிக்கப்படும் ஆணின் நிலையும் ஒன்றல்ல என்றாலும், வரதட்சனை கொடுமை, தனதட்சனைதான் பெண்களைக் காக்கும் அருமருந்து என்பவர்கள் ஆண் பெண் சம உரிமை பற்றியோ புரட்சி பற்றியோ பேசுவதற்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது?

 

உங்கள் மனைவியர் உங்கள் விளை நிலங்கள் (2:223) என்று விருப்பப்படியெல்லாம் பரிசோதனை செய்யத்தூண்டும், விளை நிலம் எனும் உவமையின் மூலம் தரிசாகப் போடும் உரிமையும் ஆணுக்கு உண்டு எனச்சொல்லும், பெண்களை போகப் பொருளாக வைக்கும் நிலையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணம் எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

பிரியும் நிலை வந்தால், மனைவியை திரும்ப அழைத்துக்கொள்ளும் உரிமை கணவனுக்கே உண்டு (2:228) என்று பெண்ணை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காத தன்மையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஒரு ஆணின் சாட்சிக்கு ஈடாக இரண்டு பெண் சாட்சிகள் (2:282) என்று பச்சையாக உமிழும் ஆணாதிக்கத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

தங்கம், வெள்ளி, குதிரைகள், கால்நடைகள், நிலம் போல பெண்களும் ஆண்களுக்கு வாழ்வியல் சுகம்தரும் பொருள்தான் (3:14) என்று வெளிப்படையாக ஓலமிடும் அவலத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஆணுக்கு கட்டுப்பட்டு நடப்பவளே நல்லொழுக்கமுடையவள் என்றும் ஆணின் சொல்லை மதிக்காத மனைவியை படுக்கையை விட்டு விலக்கி, அடித்து கட்டுப்படுத்தலாம் (4:34) என்றும் ஆணுக்கு அதிகாரம் வழங்கும் காட்டுமிராண்டித்தனத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஆண்களின் கண்களிலிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ளாத பெண்களை நான் தண்டிப்பேன் (33:59) என்று தினவெடுத்துக்கூறும் மடமையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

பிணக்கு வந்து பிரியும் நிலை வந்தால் குழந்தைகள் மீது பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, என்று பால் கொடுப்பதற்குக்கூட விலை பேசி தாய்மையை கேவல‌ப்படுத்தும் அயோக்கியத்தனத்தை உள்ளேவைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஒரு ஆண் உறவுக்கு அழைத்து என்ன காரணமிருந்தாலும் மனைவியானவள் மறுத்தால் அவள் விடியும்வரை கடவுளின் உதவியாளர்களால் சபிக்கப்படுகிறாள் எனக்கூறும் ஒரு மதத்தில் இருந்துகொண்டு என்ன பொருளில் இஸ்லாமிய திருமணமுறை புரட்சிகரமானது என கூறத்துணிகிறார்கள்.

 

மதம் ஒரு போதைப் பொருள் என்று மார்க்ஸ் அன்று கூறியதன் நிகழ்கால எடுத்துக்காடுக‌ளாக தங்களைத்தாங்களே அம்பலப்படுத்திக்கொண்டும், மதத்தைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டும் இருக்கும் இவர்களின் முகவரிகளை இவர்களின் கண்களின் முன்னே விரித்துக் காட்ட தோழர் அலாவுதீனுக்கும், தோழர் சப்னா ஆஸ்மிக்கும் நடந்த புரட்சிகர திருமணத்தை “இஸ்லாமிய சமுதாயத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்” என தலைப்பிட்டுக் காட்டுவது சாலப்பொருத்தமானதே.

 

இந்தியாவில் அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் போராடவேண்டிய நிலையில் உள்ள முஸ்லீம்கள் வர்க்கம் எனும் ஆயுத‌த்தை கைக்கொள்ளாமல் மதத்தை அணிந்துகொள்வதில் பொருளொன்றுமில்லை என்பதை உணர்ந்துகொண்டு அலாவுதீன்களாகவும், சப்னா ஆஸ்மிகளாகவும் வரவேண்டும் என உங்களை அழைக்கிறோம்.

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்


இஸ்லாமிய சமூகத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்

உலகின் அழகிய மணமக்கள்

பூவரசியை சபிப்பதற்கு முன்னால் நாம் பதில் சொல்லவேண்டிய கேள்விகள் சில இருக்கின்றன நண்பர்களே

இந்த வார தமிழக அதிர்ச்சி சிறுவன் ஆதித்யாவின் கொலை. சாதாரணமாக ஒரு கொலைக்கு தமிழ்நாடு இவ்வளவு தூரம் முக்கியத்துவம் தருவதில்லை, இந்த முறை நமது அதிகப்படியான கோபத்துக்குக் காரணம் கொலை செய்தவர் ஒரு பெண் என்பதால்தான். தனது காதலரின் நான்கு வயது மகனை கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று பிறகு சூட்கேசில் வைத்து பஸ் ஒன்றில் வைத்துவிட்டு தப்பிவந்தது அவரது குற்றம். கேள்விப்பட்ட மக்களும் செய்தி வாசித்தவர்களும் கொதித்துப்போய் விவாதிக்கிறார்கள். மக்களின் சிந்தனையை தீர்மானிக்கிற ஊடகங்களும் பூவரசி மீது வசைமாரி பொழிகின்றன. கொலைகாரி, ராட்சசி, கள்ளக்காதலி, கீப் ஆகியன அச்சு ஊடகங்கள் பூவரசியை குறிப்பிடப் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளில் சில.

நான் விவாதிக்க விரும்புவது பூவரசி செய்த குற்றம் பற்றியல்ல. ஏனெனில் இதுவரை ஒரு குழந்தையின் கொலைக்காக நாம் இத்தனைதூரம் உணர்ச்சிவயப்பட்டதில்லை என்பதால் குற்றத்தைத் தாண்டி வேறொரு காரணி நம்மை இவ்விடயத்தில் கோபம்கொள்ளவைக்கிறது என்பது தெளிவு. தன் பிள்ளைகளைக் கொன்றுவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் பெற்றோர் பற்றிய செய்திகள் ஏறத்தாழ நாம் தினசரி வாசிப்பவை. பணத்துக்காக குழந்தையைக் கடத்தி கொலைசெய்த சம்பவங்களும் நாமக்கு அவ்வப்போது வாசிக்கக்கிடைப்பவை. தனக்குப் பிறந்ததுதானா என்ற சந்தேகத்திலும் ஜோசியக்காரன் சொன்னதாலும்கூட சொந்தப் பிள்ளையை கொன்ற தந்தைகள் கதையும் நமக்கு புதிதல்ல. எவ்வளவுதான் ஞாபகங்களைக் கசக்கிப் பார்த்தாலும் பூவரசி மீது நமக்கு உண்டான கடுங்கோபம் மற்ற சம்பவங்களின்போது வந்த மாதிரி தெரியவில்லை. ஏன்?

காரணம் மனிதாபிமானமோ அல்லது ஒழுக்கமான வாழ்வின்மீது நமக்குள்ள பிடிப்போ இல்லை, சமூகத்தின் சகல திசைகளிலும் வேரோடியிருக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனையால்தான் நாம் பூவரசியை விசாரணைக்கு முன்னாலேயே வெறுக்கிறோம். அவர் மனநிலை சரியில்லாதவரா அல்லது அவரது காதலர் ஜெயக்குமாரால் மோசமாக ஏமாற்றப்பட்டவரா என்றெல்லாம் நாம் பரிசீலிக்கத் தயாரில்லை (ஒரு தகவல்: மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு தன் சொந்தக்குழந்தையைக் கொன்ற தாய்மார்கள் இருந்திருக்கிறார்கள், தமிழ்நாட்டில்கூட ஒரு பெண் தன் கைக்குழந்தையை அரிவாள்மனையில் வெட்டிக் கொன்றிருக்கிறார்). ஏமாற்றப்பட்ட ஒரு கள்ளக்காதலி காதலனின் குழந்தையைக் கொல்வதா என்ற எண்ணம்தான் நம்மை செலுத்துவதாகத் தோண்றுகிறது.

பூவரசி, ஒரு வறிய குடும்பத்தில் பிறந்து முதுகலை பட்டப்படிப்பு வரை படித்திருக்கிறார், சிறந்த மாணவி எனும் தகுதியுடன். வேலைக்கு வந்த வங்கியில் ஜெயக்குமாரை சந்தித்து காதல்வயப்பட்டிருக்கிறார். பத்திரிக்கைகள் பிரயோகிக்கும் கள்ளக்காதலி என்ற சொல்லே நியாயமற்றது. ஏனெனில் ஜெயக்குமார் தனக்குத் திருமணமான விசயத்தையே பூவரசியிடம் மறைத்திருக்கிறார். அவரது உடல் இச்சைகளுக்கு  பயன்படுத்தப்பட்டு இருமுறை கருக்கலைப்பு செய்துகொண்டிருக்கிறார் பூவரசி. இதன்பிறகும் அவர் ஜெயக்குமாரிடம் வைத்த கோரிக்கை தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னதுதான்.  ஒரு பெண்ணின் சாதாரண கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படும்போது அதுக்கு நானென்ன பண்ணுறது என்று சுலபமாக கடந்து போகும் நாம் அவர்கள் அசாதாரண காரியம் ஏதேனும் செய்துவிட்டால் பாய்ந்து பிறாண்ட மட்டும் மறப்பதில்லை.

சித்தீ என்று தலைப்பிட்டு இதுபற்றிய செய்தியை பிரசுரித்திருக்கும் குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் பூவரசி பற்றிய இரண்டு தகவல்களைத் தந்திருக்கிறது.

” பார்ப்பதற்கு சுமார்தான். இருந்தாலும் தன் வசீகரப்பேச்சால் அனைவரையும் கவர்ந்துவிடுவார். ஜெயக்குமாரையும் தன் வசீகர வலையில் வீழ்த்தினார் பூவரசி.”

“பூவரசிக்கு ஏற்கனவே ஒரு காதல் இருந்திருக்கிறது. 2002 ல் ஒரு வாலிபர் தன்னை காதலித்து (உடலுறவுக்குப் பிறகு) ஏமாற்றிவிட்டதாக போலீசில் புகார் கொடுத்திருக்கிறார்.”

இவ்விரு செய்திகளின் வாயிலாக குமுதம் சொல்ல வருவது என்ன? ஏற்கனவே இருந்த காதல் வாயிலாக அவரது ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது. அவர் பேசி மயக்குவார் என்று சொல்வதன் மூலம் மனைவிக்குத் தெரியாமல் பூவரசியுடன் உறவு வைத்திருந்த ஜெயக்குமார் சுலபமாக அப்பாவியாக மாற்றப்பட்டுவிட்டார். இதே குமுதம் பிரகாஷ்ராஜின் புதிய காதல் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது ” அவரது ஒரே மகன் இறந்த துக்கத்தில் இருந்தபோது அவருக்கு ஆறுதலாக இருந்த போனி வர்மாவிடம் காதல் கொண்டார்” என்கிறது. கவனியுங்கள் அப்போது லலிதகுமாரி பிரகாஷ்ராஜின் மனைவியாகத்தான் இருந்தார். பிரகாஷ்ராஜுக்கு இரண்டாவது காதல் வந்தால் அது ஆறுதல் தேடி வருவது. பூவரசிக்கு வந்தால் அது ஆண்களை மயக்கும் சுபாவமா ? படிக்கையிலேயே உங்களுக்கு காறித்துப்பத் தோண்றவில்லை? பூவரசியின் முதல் காதல் பிரச்சனையில் போலீசும் அவரது சுற்றமும் நியாயமாகவும் அனுதாபத்துடனும் நடந்து கொண்டிருந்தால் அவருக்கு இரண்டாவது காதல் வருவதற்கான சாத்தியமே இல்லாது போயிருக்கும். ஏன் இது இந்த மானங்கெட்ட குமுதத்துக்கும் அதன் கருத்துடன் ஒத்துப் போவோருக்கும் தோண்றுவதில்லை? (குறிப்பு : ஒரு ஒப்பீட்டுக்காவே பிரகாஷ்ராஜின் விவகாரம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது, நான் விமர்சிக்க விரும்பியது குமுதத்தைத்தானேயன்றி பிரகாஷ்ராஜை அல்ல)

சூழ்நிலையால் குற்றம் செய்பவர்கள் மீது வெறுப்பை உமிழத்தயாராக இருக்கும் நாம் தன் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக சூழலையே குற்றத்திற்குத் தக்கதாக மாற்றும் நபர்களை ஏன் கண்டுகொள்வதில்லை? ஈழத்துப் படுகொலைகளுக்குப் பின்னால் சோனியாவின் பழிவெறியும் தனிப்பட்ட தேவைகளும் இல்லையா? அவர் அன்னை சோனியா என்று அழைக்கப்படும்போது அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறோம் ஆனால் பூவரசியை மட்டும் நீ ஒரு பெண்ணா என்று கேட்கிறோம். அநியாயமில்லையா இது?

காதலன் வீட்டு வாசலில் காதலி உண்ணாவிரதம் என்ற செய்திகளைப் படித்தபோது என்ன செய்தீர்கள்? காதல் தோல்வியில் பெண் தற்கொலை என்ற செய்தி கேட்கையில் என்ன செய்தீர்கள்? உங்கள் பணியிடத்தில் யாரேனும் அவுசாரியென பட்டம் கட்டப்பட்டிருந்த தருணத்தில் (இது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட காதல்களில் தோல்வியடைந்த பெண்களுக்குத் தரப்படுவது) நீங்கள் யார் பக்கம் நின்றீர்கள்? காதலித்த பெண்னை ஏமாற்றிவிட்டு நான் எதையும் இழந்துவிடவில்லை என்று என்று இருபொருள்பட சொன்ன இளைஞனுடனான பழக்கத்தை நான் சொரணையில்லாமல் தொடர்ந்திருக்கிறேன். நீங்கள் என் நிலையில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்? பிள்ளைகளுடன் உள்ள மனைவியை இழந்தவருக்கு ‘குழந்தை இல்லாத விதவை அல்லது விவாகரத்தான’ மணமகள் தேவை எனும் விளம்பரம் உங்கள் மனதை எப்போதேனும் உறுத்தியிருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு நியாயமாக பதில் தேடினால் நாம் எந்த அளவுக்கு பெண்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறேம் என்பது புரியும்.

சம்பாதிக்கும் பெண்ணாக தேடிவிட்டு அவர் எதிர்த்துப் பேசினால் சம்பாதிக்கிற திமிர் என்று  என்று அடையாளமிடும் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம். காதலித்து கர்பமாக்கி ஏமாற்றிய புகார்களில் ஆணின் பெற்றோர்கள் பெரும்பாலானவர்கள் வழக்கை ‘செட்டில்’ செய்யவே முயற்சிக்கிறார்கள். மனைவியை அடிப்பது தவறில்லை என்றும் திருமணம் செய்துகொள்வதாக ஆசைகாட்டி உடலுறவு கொள்வது கற்பழிப்பாகாது என்றும் நீதிமன்றங்களே தீர்ப்பளிக்கும் தேசமிது. பதிவிரதா தர்மம் நம் நாட்டில் வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் தவறாமல் போதிக்கப்படுகிறது. காதலனுடன் திருமணத்துக்கு முன்னால் உடலுறவு வைத்திருந்த பெண்கள் இங்கு முற்றிலுமாக நண்பர்களாலும் வீட்டாராலும் புறக்கணிக்கப்படுவதை நான் பல சந்தர்பங்களில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்படிப்பட்ட புறக்கணிப்பே இப்படிப்பட்ட பெண்களை (அயோக்கியன் என்றாலும்) அந்தக் காதலனின் காலிலேயே விழ வைக்கிறது. அவனும் நிராகரிக்கின்ற வேளை வரும்போது இவர்கள் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போகிறார்கள். தனித்து விடப்படுவதால் முதல் முட்டாள்தனத்தை சரிசெய்ய இன்னொரு முட்டாள்தனத்தை செய்கிறார்கள்.

ஆதித்யாவை கொலை செய்வதற்கு முன்பிருந்த பூவரசியின் நிலைக்கு ஒப்பானவர்கள் நம்மைச் சுற்றியும் நிறைய இருக்கிறார்கள். அவர்களின் எல்லோரும் புலம்புகிறார்கள், அழுகிறார்கள், காவல் நிலையத்தில் புகார் தருகிறார்கள் மீறிப்போனால் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார்கள். அவர்களில் பூவரசி மட்டும் காதலனின் மகனை கொலை செய்யும் அளவுக்கு போயிருக்கிறார். நேர்மையாக சொல்வதானால் அவரது குற்றத்தில் நம் எல்லோருக்கும் பங்கிருக்கிறது. இந்த வழக்கிலும் பாருங்கள் இப்போதும்கூட ‘என் கணவர் நல்லவர்’ என்கிறார் ஜெயக்குமாரின் மனைவி, பூவரசியின் தரப்பில் ஒருவர்கூட அவரைக்காண வரவில்லை. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருவேறு ஒழுக்கவிதிகளையும் நியாயங்களையும் நாம் வைத்திருக்கிறோம் என்பது இவ்வழக்கு விவாதிக்கப்படும் விதத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது.

பூவரசி தண்டிக்கப்படுவார் என்பதில் நாம் சந்தேகம் கொள்ளத் தேவையில்லை, அவரும்கூட தன்னை தண்டியுங்கள் என்றுதான் சிறையில் மன்றாடிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆகவே இந்தத் தருணத்தில்  இன்னொரு பூவரசி உருவாகாமல் தடுப்பதற்கு நாம் ஏதேனும் செய்திருக்கிறோமா என்பது நாம் நம்மிடம் கேட்டாக வேண்டிய கேள்வி. சீக்கிரம்.. இன்னொரு ஆதித்யா கொல்லப்படும் நாள்வரை நாம் காத்திருக்கலாகாது.

அறிமுகம்


இந்த இடுகையை தந்தது தோழர் வில்லவன். அரசியல் சமூகம் சார்ந்த தனது சிந்தனைகளை வில்லவன் எனும் பெயரில் வலைதளத்தில் தொடர்ந்து பதிவு செய்து வருகிறார்.

வலைதள முகவரி: http://villavan.wordpress.com/

மின்னஞ்சல் முகவரி: villavan.r@gmail.com
%d bloggers like this: