ஜோக்கர்: நாம் எதற்கு ஆயத்தமாய் இருக்கிறோம்?

jokkar

அண்மையில் மக்களிடம் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்ற படம் என்றால் அது ஜோக்கர் தான். சமூக வலைத் தளங்கள் எழுதப்பட்ட மதிப்புரைகள், பார்த்தவர்களிடம் கேட்ட கருத்துகள் அனைத்துமே சிறப்பான படம், சமகால அரசியலை படம் பிடித்துக் காட்டும் படம் என்பதாகவே இருந்தன. இவையே, படத்தை பார்க்க வேண்டும் எனும் எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது, கூடவே, ‘வாழ்வது தான் கஷ்டம் என்றால் இப்போது பேலுவதும் கஷ்டமாகி விட்டது’ எனும் அதன் விளம்பர வாசகம். சிறந்த அரசியல் நையாண்டிப் படமாகவே இருக்கிறது. ஆனாலும், அது என்ன பேசுகிறது? சுகிப்பவர்களுக்கு அது எதை கடத்துகிறது? எனும் கேள்வியை எழுப்பினால் .. .. .. ?

முதல் பாதியில் முழுவதும் நடப்பு அரசியல் நிகழ்வுகளை வைத்து கிழித்து தொங்கவிடப்பட்டுள்ள அரசியல் நையாண்டி தோரணங்கள்.

மக்கள் ஜனாதிபதி.

நகைக் கடைக்காரன் புரட்சி பண்ணும் நாட்டில் ஜனாதிபதி புரட்சி பண்ணக் கூடாதா?

ஹெலிகாப்டரை பார்த்து கும்பிடாதிங்க என்று சொன்னா அமைச்சர்களுக்கு புடிக்கல. அரை நாள் உண்ணாவிரதத்துக்கு ஏர்கூலர் வேணுமான்னு கேட்டா எதிர்க்கட்சி தலைவருக்கு புடிக்கல.

சகாயம் பண்ணுங்கள் என்று சொல்லலை. சகாயம் மாதிரி பண்ணுங்கள் என்று தான் சொல்றோம்.

குண்டு வைக்கிறவர்களை எல்லாம் விட்டுடுங்க. உண்டகட்டி வாங்கிட்டு கோயில்ல தூங்குறவன பிடிங்க.

எந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல ஆடி காரோ, பி.எம்.டபிள்யூவோ துருப்பிடிச்சு நின்னிருக்கு?

மருந்து மாத்தி கொடுத்ததால கர்ப்பிணி பெண்கள் செத்து போயிட்டாங்க. கர்த்தரும் காப்பாத்தல, நபிகளும் காப்பாத்தல, மாரியாத்தாளும் காப்பாத்தல.

சாராய முதலாளிகளுக்கும், கொலைகாரர்களுக்கும் பாதுகாப்பு கொடுக்குது இந்த மானங்கெட்ட அரசு.

அப்பலோ ஆஸ்பிடலில் தான் பாக்கனும்னா, ஓட்டு ஏன் கவர்மென்டுக்கு போடணும். அப்பலோவுக்கே போட்டுடலாமே.

பெத்தவளையும், கட்டுனவளையும் விக்கிற மாதிரி ஓட்டை விக்கிறாங்க.

நமக்கு தேவையானதை கொடுக்கலைன்னா நாம தானே எடுத்துக்கணும்.

ஓட்டு போடுறதுக்கு மட்டும் நமக்கு உரிமை இருக்கு. அவன் அநியாயம் பண்ணினா டிஸ்மிஸ் பண்றதுக்கு நமக்கு உரிமை இல்லையா?

இன்னும் பலவாறான இது போன்ற வசனங்களை சுகிப்பவர்கள் வெகுவாக ரசிக்கிறார்கள். கை தட்டல் சத்தம் வசனங்களையும் மீறுகிறது. பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் கை தட்டிவிட்டு வலியில் கையை தடவி விட்டுக் கொண்டார். இவைகளையெல்லாம் வெறும் ரசனை என்று மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது., அவை ஒவ்வொருவரின் அனுபவங்கள். தன் சொந்த வாழ்வில் அரசுக்கு எதிராக, அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிராக, அதிகாரிகளுக்கு எதிராக கோபப்படாத யாரும் இங்கு இல்லை என்பதைத்தான் அந்த கை தட்டல்கள் கூறுகின்றன. அந்த வகையில் இந்த திரைப்படத்துக்கான வரவேற்பு என்பது தன் சொந்த வாழ்க்கையின் இயலாமைகளை ஆற்றுப்படுத்தும் ஒரு மாற்றீடு.

ஆனால் இந்த அரசியல் விமர்சனங்கள் திரைக்காட்சியில் வெளிப்படுத்தும் தீர்வுகள் ஒரு திரைப்படம் என்பதையும், அரசியல் நையாண்டித் திரைப்படம் என்பதையும் தாண்டி ஒருவித எரிச்சலை ஏற்படுத்துகின்றன.

பின்னோக்கி நடக்கும் போராட்டம்.

தரையில் நீச்சலடிக்கும் போராட்டம்.

ஆமை விடும் போராட்டம்.

ஆணிப் படுக்கையில் படுக்கும் போராட்டம்.

பாம்புகளுடன் இருக்கும் போராட்டம்.

தவழ்ந்து செல்லும் போராட்டம்.

என்று போராட்டம் என்றாலே அது ஒரு கேலிக்கூத்தான நிகழ்வு என்பது போன்ற பிம்பம் வலிந்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது மனநிலை பிறழ்ந்த ஒருவரின் முடிவு என்று கடந்து செல்வதை விட, அரசின் அதிகாரிகளின், அரசியல்வாதிகளின் ஊழலால் தன் சொந்த வாழ்வின் சோகத்துக்கு பகரமாக அரசுக்கு எதிரான ஜனாதிபதியாக தன்னை பாவித்துக் கொள்ளும் மனப்பிறழ்வான இளைஞனின் செயல்பாடுகள் என்பதே சரியானதாக இருக்க முடியும். ஆனால், யாரால் பாதிக்கப்படுகிறானோ அந்த அரசை, அதிகாரிகளை, அரசியல்வாதிகளை எதிர்த்து நடத்தும் போராட்டங்கள் அவர்களை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்குவதாக இல்லாமல் கேலிக்கூத்தாக அமையும்படி பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறதே. இது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒன்று தானா?

திரைக்கு வெளியே இவை போன்ற போராட்டங்கள் ஒரு உத்தியாக தொழிற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது இயக்குனருக்குத் தெரியுமா? இவ்வாறான காட்சியமைப்புகள் மக்களை வேடிக்கை பார்க்க வைக்கின்றதே அல்லாது பங்கேற்க வைப்பதில்லை என்பது இயக்குனருக்கு தெரியுமா? அல்லது, இறுதிக் காட்சியில் நாளை ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது தோழர், கலந்து கொள்ளுங்கள் என அழைப்பு விடுக்கும் வசனத்தால் வேடிக்கை போராட்டக் காட்சிகளுக்கு நியாயம் செய்யப்பட்டு விட்டது என இயக்குனர் கருதுகிறாரா?

உலகெங்கும் உழைக்கும் மக்களின் போராட்ட உணர்வை மழுங்கடிப்பதற்காகவே என்.ஜி.ஓ க்களின் போராட்டங்கள் கட்டியமைக்கப்படுகின்றன. பிரேசில் தொடங்கி இந்தியா வரை மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன இந்த வகை போராட்டங்கள். ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கிக் கிடக்கும் மூன்றாம் உலக நாடுகளின் உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் எதிரியை அடையாளம் கண்டுகொள்ள அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவும், அவர்களின் கோபத்தை திசைமாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவும் நடத்தப்படும் போராட்டங்கள் இவை.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களை பாதிப்பை மட்டுமே சொல்லி அணி திரட்டி, மக்களை அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த எந்த முயற்சியும் செய்யாமல், அரசையோ, அதன் கொள்கைகளையோ அம்பலப்படுத்தாமல், நெருக்குதல் தொடுக்காமல் போராட்டம் எனும் பெயரில், நாடகங்களை அரங்கேற்றி நாட்களைக் கடத்துவதாக மட்டுமே இருக்கும் போராட்டங்கள் இவை.

இதனால் சில பல நாட்கள் போராடி எந்தப் பலனும் ஏற்பட முடியாமல், எந்த இலக்கை நோக்கிப் போராடுகிறோம் எனும் புரிதலும் ஏற்படாமல், இருக்கும் சொற்ப வாழ்வாதாரங்களிலும் இழப்புகளைச் சந்தித்து விரக்தியுற்று போராட்டம் என்றாலே வெருண்டு ஓடும் நிலைக்கு வந்து சேர்கிறார்கள் மக்கள். மக்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் இவ்வாறான போராட்டங்கள் திட்டமிடப்படுகின்றன. பகாசுர பன்னாட்டு நிருவனங்கள் அனைத்தும் தங்கள் நிதித் திட்டமிடலில் இந்த என்.ஜி.ஓ போராட்டங்களுக்காக பெரும் தொகையை ஒதுக்குகின்றன. உலகெங்கும் நடத்தப்படும் போராட்டங்களில் பல பன்னாட்டு நிதியினால் நடத்தப்படுகின்றன என்பது பலமுறை ஆதாரங்களுடன் அம்பலப்பட்டு இருக்கின்றன.

இது போன்ற ஸ்பான்சர் செய்யப்பட்டு நடக்கும் போராட்டங்களை முட்டுக் கொடுப்பதற்கென்றே அறிவுத்துரையினரும் கூட விலை கொடுத்து களத்தில் இறக்கி விடப்படுகிறார்கள். இன்னும் கூட சில பிரிவினர் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் இடதுசாரிகளின் போதாமையால் தான் என்.ஜி.ஓ க்கள் ஏற்படுகிறார்கள் என்று நேர்எதிராக கருத்துகளை வழிய விடுவார்கள். இவ்வாறு பல்முனை திட்டமிடலுடன் நடக்கும், மக்களை வழி கெடுக்கும் இந்த என்.ஜி.ஓ க்களின் போராட்ட வகைகளைத் தான் ஜோக்கர் வழிமொழிகிறது.

மக்களுக்கு அரசியல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் விதத்தில் ஏதேனும் செய்தால் அதை பிரச்சாரம் என ஒதுக்கித் தள்ளும் அறிவுத்துறையினர், இப்படி திட்டமிட்டு நடக்கும் பிரச்சாரங்களை எல்ல இடங்களிலும் தாங்கிப் பிடிக்கின்றனர். எந்தத் திரைப்படம் மக்களின் வரவேற்பைப் பெற வேண்டும்? எந்தச் செய்தி மக்களிடம் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்? எது புறந்தள்ளப்பட வேண்டும்? என்பவைகளை எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும் இந்த வகை அறிவுத் துறையினரே தீர்மானிக்கிறார்கள்.

கை தட்டி விட்டு வலியால் கையை தடவிப் பார்த்துக் கொள்ளும் அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர் மட்டுமல்ல, இந்தப் படத்தை கண்கள் பனிக்க மகிழ்ச்சிப் பெருக்கோடு ரசிக்கும் மக்களும் இருக்கக் கூடும். அவர்கள் எதை நோக்கிய பயணத்தில் இருந்து, எதை நோக்கிய ஆயத்தத்தில் இருந்து இந்த கை தட்டல்களையும், கண்ணீர் துளிகளையும் செலவு செய்கிறோம் என்பதை மீளாய்வு செய்ய வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கபாலி: சில கற்பிதங்களை முன்வைத்து

Kabali1

வழக்கமான ரஜினி பட அலம்பல்களைத் தாண்டி கபாலி எனும் புதிய படம் வேறொரு தளத்தில் ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரை பல்வேறு விதங்களில் விமர்சனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை முதன்மையானதாக வைத்து, கலைஞர்களின் நடிப்புத்திறனை முதனமையானதாக வைத்து, கதையை, திரைக்கதையை, ஒளிப்பதிவை, இசையை, இயக்குனரை என பல அம்சங்களை முன்வைத்து திரைப்படங்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் கபாலி தாண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை இதுவும் கூட சாதனை தானோ, என்னவோ.

 

பொதுவாக கலை என்பது, அது எந்த ஊடகத்தில் இருந்தாலும், என்ன வடிவங்களில் இருந்தாலும் அதன் சாராம்சம் படைப்பாளி சுகிப்பாளிக்கு கடத்தும் ஒற்றை கருத்துப் பரிமாற்றம் என்பதே. பரிமாற்றப்படும் அந்தக் கருத்துக்கு வலுவும், வனப்பும், நேர்த்தியும், அழகும், ஈர்ப்பும் சேர்ப்பதற்காகவே தொழில்நுட்பம் தொடக்கம் இசை வரை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் படைப்பாளியிடமிருந்து சுகிப்பாளிக்கு என்ன கருத்து கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தவிர பிறவற்றை அலசுவதாகவே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே என்பதை விடுத்து கலை இலக்கியம் யாவும் கலைக்கே என்பதே முண்டியடித்து முதன்மை பெற முயல்கிறது.

 

இந்த அடிப்படையில் கபாலி என்ன சொல்கிறது? குற்றக் கும்பல்களைப் பற்றிய கதை. 25 ஆண்டுகால சிறை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வெளிவரும் குழுத் தலைவன் ஒருவன் தனக்கு எதிரான குழுவை அழிக்க முயல்கிறான். நடுவில் மனைவி மகளைத் தேடி அடைகிறான். அவ்வளவு தான். இதில் ரஜினி எனும் ஊதப்பட்ட பிம்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தில் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. என்ன சொல்ல வருகிறது இந்தக் கதை? ஹிட்லர் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர் என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, துப்பாக்கியைத் தூக்கி அரை நொடியில் ஒருவனை கொன்று போடும் திடமனம் கொண்ட கபாலி மகளையும் மனைவியையும் உருகி உருகி நேசிக்கிறார், தேடியலைகிறார் எனும் மனமுரணையா? சிறை சென்று மீளும் ஒரு குற்றக் குழுத் தலைவனின் மனப் போராட்டம் எனும் நோக்கில் திரைக்கதை அமைக்கப்படவில்லை. அல்லது அனேகர் கூறுவது போல மலேயத் தமிழர்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராடிய தலைவனின் கடைசிக் கால வாழ்க்கை என்பதா? திரைக்கதையின் இலக்கு இதிலும் இல்லை. தமிழர் போராட்டம், வெகுசில வசனங்கள் இவைகளைக் கழித்து விட்டால் கதை வானத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும், அதை தரையில் கால்பாவ வைப்பதற்குத்தான் தமிழர் போராட்டமும், ஒடுக்கப்பட்டவர் கோணத்திலான சில வசனங்களும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோணங்களைத் தவிர வேறெந்தக் கோணமும் கபாலியில் இல்லை. ஆனால் திரைக்கதை இந்த இரண்டு கோணங்களிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறது. அதனால் தான் படத்தைப் பார்த்து விட்டு வெளிவரும் யாருக்கும் ரஜினியைத் தவிர வேறெதுவும் ஒட்டாமல் வெளியேறி விடுகிறது.

 

கபாலியை எதிர்மறையாக விமர்சிப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பு கொண்டவர்கள் என்பதான பிம்பமாக்கல் தற்போது நிலவுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமலும் இல்லை. படத்தில் இடம்பெறும் சில தலித்திய வசனங்களையும், இயக்குனர் தலித் என்பதையும் கண்ணேற்றே எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் பல கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குமுன் பல படங்கள் தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர், சுந்தரபாண்டியன் போன்றவை வெளிப்படையாக சாதி அடையாளத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடும் வெளிவந்த போதும் அவை பெரிதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஆனால் கபாலியில் தலித்திய வசனங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பதாலேயே எதிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்திலிருந்து பார்த்தால் இதற்கு எதிர்வினையாக கபாலியை எதிர்ப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பை ஆதரிப்பவர்கள் எனும் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

அவ்வாறான கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதாலேயே ஆதிக்க சாதி மனவியல்பை எதிர்ப்பவர்கள் அனைவரும் கபாலி படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா? கபாலி ஒரு தலித்தியப் படம் என நம்புகிறவர்கள் கபாலியை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். இதற்கு சில காரணங்களையும் கூறுகிறார்கள்.

 

1. இன்றைய ஆதிக்க சாதிச் சூழலில் முழுக்க முழுக்க சிறந்த படங்களாக, உள்ளீட்டிலும், வடிவத்திலும் சிறந்த படங்களாக வருவது இயலாது. ஒரு சில எட்டுகளை எடுத்து வைத்து படிப்படியாகத்தான் நகர முடியும். அப்படியான நகர்வை நாம் ஆதரிக்க வேண்டுமல்லவா? சரிதான், முன்நகர்வுகளை ஆதரிக்க வேண்டும் தான். ஆனால், கபாலி அத்தகைய முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறதா? கபாலியின் கதையிலும், திரைக்கதையிலும், பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளிலும் அவ்வாறான விசயங்கள் எதுவுமில்லை. தமிழர்கள் போராடுவதான ஒரு காட்சி, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஓரிரு வசனங்கள் இவைகளை ஒரு மூன்றாம் தர வணிகப் படத்தில் பொருத்தி வைத்து சந்தை மதிப்புள்ள ஒரு நடிகரை நடிக்க வைத்து விட்டால் அது முன்நகர்வை கொண்ட படமாகி விடுமா? எடுத்துக்காட்டாக ஈ, நாகரீகக் கோமாளி போன்ற படங்களைச் சொல்லலாம். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் அவைகளில் முன்நகர்வு இருக்கிறது. கத்தி என்றொரு படம் வந்தது, கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்த்துப் போராடுவது தான் அதில் முக்கிய இழை. என்றாலும் அதனை முன்நகர்வாக கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால், உலகமயமாக்கத்தால் கொதித்துப் போயிருக்கும் மக்களிடையே கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்ப்பது ஒரு ட்ரெண்டாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளோடு ஒப்பிட்டால் கபாலி என்ன விதமான முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மீளாய்வு செய்வது நல்லது.

 

2. ஆடை அரசியல் குறித்த வசனங்கள் கல்லூரி மாணவர்களிடையே விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது. ஆம். நிச்சயமாக இது வரவேற்கத் தக்க ஒன்று தான். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியைக் கோரும் பங்களிப்பு எதுவும் படத்தில் இல்லையே என்பது தான் ஆதங்கம். அதாவது அந்த விவாதங்களை தேடலில் சென்று சேரக்கூடிய உள்ளடக்கம் படத்தில் கொஞ்சமும் இல்லாதிருப்பது அந்த விவாதங்களை வெறும் உளக் கிளர்ச்சியுடன் முடிவடைய வைக்கின்றன. பழைய லியாகத் அலிகான், நாராயணன் வசனங்களில் இது போன்ற வெற்றுக் கிளர்ச்சிகள் அதிகம். இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட ஒரு விவாதம் தொடர்ந்து தேடலுக்கும் அதன் மூலம் சரியான திசையையும் கண்டடைவது குறிப்பிட்ட ஒருவன் கொண்டிருக்கும் சூழலையும் அறிவையும் பொருத்தது என்பதை மறுப்பதாக பொருளாகாது. இப்படியான வெற்றுக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வசனங்கள் மட்டுமே ஒரு படத்தை ஏற்கத்தக்க படமாக்கி விடுமா என்பது தான் கேள்வி.

 

3. படத்தில் தலித் அரசியலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் குறியீடுகள். அதாவது, கபாலியின் அறிமுகக் காட்சியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நூல், கோட்டுசூட்டு போடுவேன், உனக்கு முன்னால் கால்மேல் கால் போட்டு அமருவேன் போன்ற வசனங்களில் இருக்கும் அழுத்தம். தனி இடம் பிடித்திருக்கும் நீல நிறம் உள்ளிட்டவை தலித் அரசியலை நோக்கிய குறியீடுகளாக காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இது போன்ற குறியீடுகள் மட்டும் தான் படத்தில் இருக்கிறதா? இதற்கு எதிரான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெறவில்லையா? அவைகளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? முதலில் ரஜினி எனும் நடிகரின் மெய்வாழ்வின் மதிப்பீடு என்ன? அப்பழுக்கற்ற சந்தர்ப்பவாதி, பார்ப்பனியவாதி. இந்த நடிகர் கபாலியாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் ஒரு தாமிரக் காப்பை கையில் மாட்டுவது போல் ஒரு காட்சி வரும். இப்படி தாமிரக் காப்பை அணிவது ஆர்.எஸ்.எஸ் மரபு. இந்துத்துவத்தில், பார்ப்பனியத்தில் பெருமை கொள்ளும் பலரும் இது போன்ற தாமிரக் காப்பை கையில் அணிந்திருப்பதை பார்க்கலாம். இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

ஒரு காட்சியில் காட்டப்படும் தலைவர்களின் படங்களில் இடம்பெற வேண்டிய பெரியாரின் படம் இல்லாதிருப்பது குறித்து பலரும் விமர்சித்து விட்டார்கள். இதற்கு ஒரு செவ்வியில் இயக்குனர் ரஞ்சித் மறந்து விட்டது, வேறொன்றுமில்லைஎன பதிலளித்திருக்கிறார். தலித்திய சிந்தனையிலுள்ள ஒரு இளைஞர், தலித்திய குறியீடுகளை இணைத்திருப்பதாக போற்றப்படும் ஒரு இயக்குனர் பெரியாரை மறக்க முடியுமா? இதை குறியீடாகக் கொண்டால் இது சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

மற்றொரு காட்சியில் கபாலி கூறும் நண்டுக் கதை. இது பார்ப்பனியக் கதையாடலல்லவா? சாதியப் படிநிலைகளை வகுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் பார்ப்பனியம், நீ முன்னேறவில்லை என்றால் அதன் காரணம் மேலிருந்து யாரும் ஒடுக்குவதால் அல்ல. உன்னுடனே இருப்பவர்கள் உன்னை இழுத்துப் போடுகிறார்கள் அது தான் காரணம் என்கிறார்கள். ஒரு தலித்திய இயக்குனர் தன் படத்தில் இப்படி ஒரு கதையை குறியீடாக, வசனமாக வைக்க முடியுமா? இந்தக் கதையை மக்கள் சாதியப் படிநிலையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் எனும் கருத்து இல்லாதவர்கள் தான் ஏற்க முடியும். தலித்திய சிந்தனை உள்ள யாராலும் இக் கதையை ஏற்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

இப்படி தலித்தியத்துக்கு எதிர்மறையான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளைக் கொண்டு தலித்துகளுக்கு எதிரான குறியீடுகளைக் கொண்ட படம் என முடிவுக்கு வரலாமா?

 

கொஞ்சம் திரையரங்குக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கலாம். தொடக்க நாட்களில் படத்தைக் காண சீட்டின் விலை 1500 லிருந்து 4000 வரை விற்கப்பட்டதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வளவு விலை கொடுத்து திரைப்படத்தை காண மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரைத் தவிர வேறு யாரால் இயலும்? அதிக விலையினால் காணாமல் சென்ற அல்லது கண்டு பொருளாதார பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களில் பெரும்பாலானோர் தலித்துகளாகத்தான் இருப்பர். தலித்துகளுக்காக படத்தில் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் இயக்குனர், தன் படத்தை தலித்துகள் பார்க்க முடியாதவாறு அல்லது பார்த்ததால் பாதிப்படையுமாறு இருக்கும் நிலை குறித்து ஏதாவது கருத்து கூறியிருக்கிறாரா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியானால் இங்கே படைப்பும் படைப்பாளியும் தனித்தனியே பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இது ஒரு முதன்மையான அம்சம்.

 

தயாரிப்பாளர் தானு, நடிகர் ரஜினி இருவரையும் பொருத்தவரை வணிகம், எவ்வளவு லாபம் என்பதைத் தாண்டி வேறெந்த சிந்தனையும் இருக்காது. இதில் யாருக்கும் ஐயமும் இருக்காது. ஆனால் இயக்குனர் ரஞ்சித், கபாலி வெளியானதற்குப் பிறகு அவர் பல்வேறு ஊடகங்களுக்கு அளித்திருக்கும் செவ்விகளில் தன்னுடைய மனவோட்டத்ததை பதிவு செய்திருக்கிறார். அவைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வலியும், மீண்டெழும் உத்வேகமும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவைகளில் தானும் தன்னுடைய படைப்பும் வெவ்வேறாக தெரிவது குறித்த எந்த விளக்கமும் இல்லை. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரையில் சந்தை மதிப்புள்ள நடிகரை வைத்து எடுக்கப்படும் படங்களில், ஒரு வளர்ந்து வரும் இயக்குனரால் இதை தவிர்க்கவே முடியாது. என்றாலும் தனக்கு இது உவப்பானதல்ல, வருத்தம் எனும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்றால் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தலித்திய உணர்வுள்ள ஒரு இயக்குனர் தன்னுடைய வளர்ச்சிக்காக தெரிந்தே இதை அனுமதிக்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 

தலித்திய உணர்வுள்ள இயக்குனர் இயக்கிய படம் என்பதற்காகவே கபாலி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்றால் மேற்கண்ட அம்சங்களை என்ன செய்வது? அதாவது, கதையில், படத்தின் மைய இழையில் தலித்திய உணர்வு வெளிப்படவில்லை, படத்துக்கு வெளியே தன்னை பாதிக்கும் இடங்களில் அவர் தலித்திய உணர்வை வெளிப்படுத்தவில்லை. இவைகளை இணைத்துப் பார்த்தால் அவர் ஒரு தலித் இயக்குனர் என்பதையும், படத்தில் சில தலித்திய வசனங்கள் இருக்கின்றன என்பதையும் மட்டுமே கொண்டு கபாலியை ஏற்கத்தக்க படமாக கொள்ள முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

 kabali2

இன்னும் சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன. சாதிய வெறி மேலோங்கி இருக்கும் சூழலில் தலித் இயக்குனரின் திரைப்படத்தை எதிர் விமர்சனம் செய்வது ஆதிக்க சாதிக் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை மறுக்கும் பார்ப்பனியர்களுக்கு துணை செய்வதாக ஆகாதா? ஒருவேளை ஆதரித்தால் அது எதிர்விமர்சனம் இன்றி பரவலாக எல்லோரையும் சென்று சேர்ந்தால் நாளை ரஜினி மட்டுமல்ல கமல், விஜய், அஜீத் என சந்தை வாய்ப்புள்ள நடிகர்களும் தலித்திய சிந்தனையுடன் படமெடுக்க முன்வந்தால் அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என்றெல்லாம் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 

முதல் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், கபாலியைத் தூற்றும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கு துணையாகும் வாய்ப்பும் இதில் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், கபாலியை ஆதரிப்பது தலித் உணர்வு கொண்ட வசனங்களை உடைய ஒரு படத்தை எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத, சந்தர்ப்பவாத வணிகக் கும்பலுக்கு, அவர்களின் லாபவெறிக்கு துணையாக ஆக்குவதாக ஆகுமே. இதை என்ன செய்வது? பொதுவாக ஆதிக்க சாதி எதிர்க்கிறது எனவே தலித்துக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் செயல்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் படைப்பை பொருத்தவரை அது துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும். சரி தவறுகளை கறாராக விமர்சித்து நெறிப்படுத்துவதன் மூலமே தலித் படைப்பாளிக்கு உதவ முடியும். அதேநேரம், அவ்வாறு செய்யப்படும் விமர்சனம் எதிர்மறையான ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கும் பயன்பட முடியாமல் செய்ய முடியும்.

 

இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு உள்ளீடற்ற யூகம். ஒரு வணிக வெற்றிப்படத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற படங்கள் வருவது ட்ரெண்ட் செட்டிங். ஒரு ட்ரெண்டாக தலித்தியப் படங்கள் வருவது தலித் இயக்குனருக்கும் உதவாது, தமிழ் திரைப்படச் சூழலை மாற்றுவதற்கும் உதவாது.

 

எல்லாம் சரி. இவ்வளவு வியக்கியானம் கூறுகிறவர்கள் ஒரு படம் எடுத்துக் காட்டலாமே. வாய்ப்பிருக்கும் சூழலில் அதையும் செய்யலாம். ஆனால், அப்போது இது ஒரு புரட்சிகர படம், எனவே புரட்சிகர இடதுசாரிகள் அனைவரும் இப்படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என ஒருபோதும் கோரப்படாது. கறாராக விமர்சியுங்கள் என்றே கோரப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சென்னையில் ஒரு நாள்: இப்படி ஒரு நாள் தேவையா?

‘டிராஃபிக்’ என்ற பெயரில் மலையாளத்தில் வெளியான ஒரு படத்தின் மறுதயாரிப்பு ‘சென்னையில் ஒரு நாள்’ என்ற பெயரில் வெளிவந்து பரவலான கவனிப்பையும், இணைய உலகில் சமூக அக்கரையுள்ள படம் எனும் அடையையும் பெற்றிருக்கிறது. இந்தப் படத்திற்கு இணையப் பரப்பில் செய்யப்படும் விமர்சனங்களைப் படித்தபோது மறைந்த நாகேஷ் பேசிய ஒரு வசனம் தான் நினைவுக்கு வந்தது. “உடம்பை விட்டு விட்டு உயிரை மட்டும் தனியே உருவி எடுத்து விட்டாயே, எப்படி?” என்று ஏதோ ஒரு படத்தில் பேசியிருப்பார். அதேபோல் சென்னையில் ஒரு நாள் படத்திலும் இருக்கும் அரசியலை மட்டும் தனியே உருவி எடுத்து விட்டு வெற்றுடம்பை சிலாகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அல்லது, இந்தப்படத்தில் எந்த அரசியல் முன்னிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என விரும்பினார்களோ அந்த அரசியல் மட்டும் யதார்த்த அரசியலை உருவி விட்டு முன்னிலைப் படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

இந்தப்படத்தில் முன்னிலைப் படுத்தப்படும், சிலாகிக்கப்படும், சமூக அக்கரையுள்ள படம் துருத்தப்படும் அம்சம் உடல் உறுப்பு தானம். ஓரிரு ஆண்களுக்கு முன் ஒரு மருத்துவ தம்பதியினர் சாலை விபத்தில் இறந்த தன் மகனின் உறுப்புகளை தானம் செய்தது பரவலாக விளப்பரப்படுத்தப்பட்டு அதன் பின்னர் தொடர்ச்சியாக வாய்ப்பு கிடைக்கும் அனைவரும் உடலுறுப்பு தானம் செய்வது ஏதோ சமூகக் கடமை என்பதைப் போன்ற புரிதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த அடிப்படையில் தான் சில மதவாத அமைப்புகள் தம் உறுப்பினர்களை இரத்த தானம் செய்ய வைத்து, நாங்கள் தான் இத்தனை முறை இரத்த தான முகாம் நடத்தியிருக்கிறோம். எனவே எங்கள் சமூக உணர்வை யாரும் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள் என்று பீஜப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. தானம் செய்யப்படும் இரத்தம் எங்கு செல்கிறது? யாருக்கு எவ்விதம் பயன்படுத்தப்படுகிறது? என்பவை குறித்து எவ்வித அறிதலுமின்றி புளகப்பட்டுக் கொள்வது, தெருவில் பிச்சைக்காரனுக்கு பத்து பைசாவை வீசிவிட்டு புண்ணியம் செய்து விட்டதைப் போல் புளகமடைவதற்கு ஒப்பானது என்பது அவர்களுக்கு புரிவதில்லை.

உடலுறுப்புகளை தானம் செய்வது சிறந்த மனிதாபிமானம் தானே. இன்னொரு உயிரை காப்பாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் அது புண்ணியம் தானே என எண்ணுபவர்கள் உடலுறுப்புச் சந்தை குறித்து அவசியம் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்தியாவைப் பொருத்தவரை உடலுறுப்புகளை விற்பது குற்றம், விருப்பபட்டால் தானமாக கொடுக்கலாம். ஆனால், மாற்று உடலுறுப்புகள் பொருத்திக் கொள்வதற்கு .. .. ..? இன்று தனியார் மருத்துவமனைகளின் பெருலாபத்தின் குறிப்பிடத்தகுந்த பங்கு உடலுறுப்புகள் விற்கப்படுவதால் கிடைக்கிறது என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா? அதாவது தனியொரு மனிதன் என்ன காரணத்துக்காக என்றாலும் உடலுறுப்புகளை விற்பது சட்டப்படி குற்றம், ஆனால் அதை தானமாக பெறு தனியார் மருத்துவமனைகள் அந்த உடலுறுப்புகளை லட்சக்கணக்கான அல்லது கோடிக்கணக்கான ரூபாய்க்கு விற்பது குற்றமல்ல. இரத்த தானம் செய்யும் யாராவது எதாவது ஒரு நோய்க்காக அப்பல்லோவில் சென்று இரத்தம் ஏற்றியிருக்கிறீர்களா? ஏற்றிப் பாருங்கள்.

கிட்னி எடுப்பது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த வியாபாரம். சென்னை மணலிக்கு அருகில் கிட்னிவாக்கம் என்று ஒரு குப்பமே இருக்கிறது. சுனாமியைப் பயன்படுத்தி இங்குள்ள அனைவரிடமும் கிட்னியை ‘ஸ்வாஹா’ செய்திருக்கிறார்கள். யாரும் காவல் நிலையம் சென்று நான்கு லட்சம் தருவதாகக் கூறி கிட்னியை எடுத்து விட்டு நாற்பதாயிரம் தான் தந்தார்கள் என்று புகார் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால், உடலுறுப்புகளை விற்பது குற்றம் எனும் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும்.

இதில் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்குள் நடக்கும் வியாபாரப் போட்டிகளால் அவ்வப்போது சில தகவல்கள் கசியவிடப்பட காவல்துறையும் சில நடவடிக்கைகள் எடுப்பதாய் காட்டிக் கொள்ளும். ஊடகங்கள் சில நாட்கள் பரபரப்பாய் செய்தி சொல்லும். நான்கு நாட்களில் மக்கள் மறந்து போவார்கள். ஆனால் வியாபாரம் தொடரும்.

அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய நாடுகளில் உடலுறுப்புகள் தானம் பெறும் சட்டங்கள் மிகவும் கடுமையானவை. அதானால் அந்நாடுகளின் பணக்கார சீமான்கள் இந்தியா போன்ற நாடுகளைத் தேடி வருகிறார்கள். அமெரிக்காவில் இதயம் வேண்டும் என்று பதிவு செய்தால் மூன்று வருடங்கள் காத்துக் கிடக்க வேண்டும். இந்தியாவிலோ மூன்றே மாதத்தில் இதயம் கிடைக்கும். அமெரிக்காவில் இதயத்துக்கும், மருத்துவத்துக்கும் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்ய வேண்டியிருக்கும். இந்தியாவிலோ லட்சங்கள் போதும். இதனால் அவர்கள் இந்தியாவைத் தேடி வருகிறார்கள். இதைத்தான் இந்தியா மருத்து சுற்றுலா மையமாக மாறி வருகிறது என்கிறார்கள். மருத்துவத்துறையில் பெரும் முன்னேற்றம் என்கிறார்கள். இதை ஒரு துறையாக அங்கீகரித்து இதன் வளர்ச்சிக்கு நிதிநிலை அறிக்கையில் தனி நிதிஒதுக்கீடும் செய்கிறது இந்திய அரசு. இப்படி அதிக அளவில் தேவைப்படும் உடலுறுப்புகளுக்காக்த்தான் உடலுறுப்புகளை தானம் செய்வது சமூகக் கடமை என்றும் தலை சிறந்த மனிதாபிமானம் என்றும் பரப்புரை செய்கிறார்கள். அதைத்தான் ‘சென்னையில் ஒரு நாள்’ எனும் இந்தப் படமும் செய்கிறது.

சொந்த மகள் குறித்து எந்த அக்கரையும் இல்லாத பணத்தின் பின்னால் அலைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நடிகன். அவனுடைய மகளுக்கு இதய மாற்று அறுவைச் சிகிச்சைக்கு தேவைப்படும் இதயத்தை சாலையில் விபத்துக்குள்ளாகி மூளைச்சாவடைந்த ஒரு இளைஞனின் இதயத்தை முக்கிய சாலையின் போக்குவரத்தை ஒட்டுமொத்தமாக நிறுத்தி கொண்டு வருகிறார்கள். இது தான் அந்தப்படத்தின் கதை.

ஒரு நடிகளின் பிரச்சனைக்காக அமைச்சரிலிருந்து அதிகாரிகள் வரை சுறுசுறுப்பாக செயல்படுகிறார்கள். சாக்கடையில் இறக்கி அதன் அடைப்பை சுத்தம் செய்யும் ஒருவனின் மகளுக்காக அரசு எந்திரம் இப்படி சுறுசுறுப்பாக இயங்குமா? வாழ்க்கைப் பிரச்சனைக்காக லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொள்ளும் ஒரு போக்குவரத்து காவலர் தன்னுடைய பிம்பத்தைக் காத்துக் கொள்ள இந்த சாகசப் பயணத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள முன்வருகிறார். தற்கொலை செய்து கொள்ளும் ஏழை விவசாயிகளின் அவமான உணர்ச்சிகளை இது போன்று மீட்டெடுக்க வாய்ப்புகளை கொடுக்குமா அரசு?

ஒரு நடிகனின் மகளுக்கு இதயத்தை கொண்டு வருவதை ஒரு திரைப்படத்துக்கான கதையாக கொடுத்தால் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா? போக்குவரத்தை நிறுத்தி இதயத்தை சுமந்து கொண்டு பயணிக்கும் அந்த நீண்ட பயணத்தை மட்டுமே முக்கிய கதை நகர்வாக கொண்டு மக்களிடம் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்த முடியுமா? இதற்காகத்தான் அந்த இளைஞனை நேசிக்கும் ஒரு பெண்ணின் அழகான காதலும், இன்னொரு இளைஞனின் மனைவியான ஒரு பெண்ணின் துரோகத்தனமான கள்ளக் காதலும் பயன்பட்டிருக்கிறது. அதாவது ஆணின் உள்ளாடை விளம்பரங்களுக்குக் கூட பெண்களை பயன்படுத்துவது போல, இந்த உடலுறுப்பு தான பிரச்சாரத்திற்கு பெண்களை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

விபத்து நடக்க காரணமாக இருக்கும் பெண் தனியாக காரோட்டுகிறாள் என்றதும் விடாமல் துரத்தி வரும் அந்த ஆணாதிக்க பொறுக்கிகளை என்ன செய்வது? மனைவியும் நண்பனும் துரோகம் செய்கிறார்கள் என்றதும் மனைவியின் மீது காரேற்றி தன் வெறியை தீர்த்துக் கொள்ளும் இளைஞனின் நண்பனை என்ன செய்வது? அமைச்சருடன் இருக்கும் நெருக்கத்தை தனக்குத் தெரிந்தவரின் குற்றத்தை மறைப்பதற்கு பயன்படுத்தும் கவுன்சிலர் உள்ளிட்டு அத்தனையும் கடந்து இதயம் மருத்துவமனைக்கு குறித்த நேரத்தில் சென்று சேருமா? இல்லையா? பதைக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இது தான் நாம் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் பார்வையென்றால், இது தான் சமூக அக்கரையுள்ள படம் என்பதற்கான அளவுகோல் என்றால் .. ..

மன்னிக்கவும், உங்களுடைய சீர்தூக்கலில் பிழை இருக்கிறது என்பதற்கு இதுவே அடையாளமாகும்.

தடியால் கனிய வைக்கப்படும் தேசபக்தி பழம்

 

மற்றொரு முறை நாட்டில் தேசபக்தி பொங்கி வழிந்தோடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் இது குறித்து பேசுகின்றன. பாகிஸ்தானின் அட்டகாசம் எல்லை மீறிவிட்டதாக ஆளும் கட்சி எதிர்க் கட்சி பேதமின்றி அனைவரும் ஒத்த குரலில் சொல்கிறார்கள். இது கடினமான நேரம், பாகிஸ்தானுடனான உறவுகளை பரிசீலிக்கிறோம், அனைத்து சமாதான முயற்சிகளையும் நிருத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்கிறது காங்கிரஸ். கார்கில் போல் இன்னொரு போரை நடத்தி பாகிஸ்தானை ஒடுக்குங்கள் என்பதோடு மட்டுமல்லாது ஆங்காங்கே சில போராட்டங்களையும் நடத்தியிருக்கிறது பாஜக. இராணுவ வீரரின் தலையை அல்ல தேசத்தின் மனசாட்சியே வெட்டி விட்டதாக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. மக்களும் அவ்வாறான மனநிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

 

இராணுவ வீரர்களுக்காக இவ்வாறு பொங்கி எழுவது தான் தேசபக்தியின் அளவுகோலா? இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல எல்லா நாட்டிலும் காவல்துறை, இராணுவம் என்றால் அதன் பொருள் ஒன்று தான். மக்கள் மீது பாய்ந்து குதற கொஞ்சமும் தயங்காத, ஆயுதம் தவிர வேறெந்த மொழியும் தெரியாத கொடூர விலங்கு. காஷ்மீரில் சில ஆயிரம் இளைஞர்கள் காணாமல் போன கணக்கு இராணுவத்தின் அட்டவணையில் இருக்கிறது. அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இராணுவம் தேசபக்தியின் அடையாளமா என்பதை. அஸ்ஸாம் இராணுவ அலுவலக கட்டிடத்தின் வாசலில் சில பெண்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து நிர்வாணமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களை வன்புணர்ச்சி செய்’ என்ற முழக்கத்தை தாங்கி நின்று போராடினார்களே, அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இந்திய இராணுவம் நாட்டிற்குள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றிரண்டு அல்ல நாடு முழுவதும் ஓராயிரம் ரணங்கள் மக்கள் மனதில் வடுக்களாக இருக்கின்றன. இவைகளை மீறித்தான் இராணுவம் நாட்டைக் காக்கிறது எனும் பிம்பம் மக்களிடம் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய இராணுவம் மட்டுமா? பாகிஸ்தான் இராணுவமும் தன் சொந்த மக்கள் மீது ஆயுதங்களைத் திருப்ப கொஞ்சமும் தயங்காதவை தான்.

 

என்ன இருந்தாலும், எதிரி நாட்டு இராணுவம் நம் இராணுவ வீரர்களை கொல்வதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அனுமதிக்க முடியாது தான். இராணுவம் கொடூர விலங்கு என்பதை இரண்டு நாட்டு இராணுவங்களின் சமாதான காலத்தின் மீறல் நடவடிக்கை மூலம் கொல்லப் படுவதற்கு பொருத்த முடியாது தான். ஆனால் அதேநேரம் இராணுவம் தேச பக்தியின் குறியீடாக கொண்டு மிகை மதிப்பாக தூக்கிப் பிடிக்கப் படுவதை ஏற்கவும் முடியாது. என்றால் இதை எப்படி அணுகுவது? இராணுவ வீரர்கள் எப்போதுமே பலியாடுகள் தான். எல்லைகளின் பணியில் இருக்கும் இராணுவ வீரர்கள் இனிப்புகள் பரிமாறிக் கொள்வதும், இயல்பாய் பேசிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள் தான். அதே நேரம் நெருக்கடியான காலங்களிலோ யாரிடம் இனிப்பை பரிமாறிக் கொண்டார்களோ அவர்களுடன் துப்பாக்கி ரவைகளையும் சீறவிட்டுக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ரொட்டியைச் சுட வேண்டுமா?, துப்பாக்கியால் சுட வேண்டுமா? என்பதை தீர்மானிப்பது சர்வ நிச்சயமாக அவர்கள் அல்ல.

 

இந்த சம்பவம் நடந்ததும், அத்தனை சமாதான முயற்சிகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன என்று அறிவித்தது இந்திய அரசு. சில நாட்கள் கழித்து இது போன்ற சம்பவங்களுக்காக சமாதான முயற்சிகளை நிறுத்தினால் அது சர்வதேச அரங்கில் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்காது என்கிறார் வெளியுறவு அமைச்சர். சில நாட்களில் இந்த வித்தியாசம் ஏற்பட்டது எப்படி? இரண்டு நாடுகளும் பதட்டத்தை தணித்து இணக்கமான முறையில் பிரச்சனைகளை அணுக வேண்டும் என அமெரிக்கா யோசனை கூறியது எதற்காக? இரண்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? எங்கள் வீரர்கல் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று உடனடியாக கூறிய பாகிஸ்தான், பின்னர், இந்தியாவும் முன்னர் இது போல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றபோது முன்னெப்போதோ நடந்தவற்றை இந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது என்றோர் இராணுவ அதிகாரி கூறினாரே. அதன் பொருள் என்ன? தொடர்ச்சியாக நாளிதழ்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். துப்பாக்கிச்சூடு முதல் சில வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது என்பது வரை மாதத்திற்கு இரண்டு செய்திகளாவது எல்லைச் செய்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து செல்லும் அந்தச் செய்திகள் இப்போது இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதன் காரணம் என்ன?

 

நம்முடைய இராணுவ வீரர்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் கொன்று தலையை வெட்டி எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள் என்றவுடன் இந்தியாவுக்கே பெருத்த அவமானம் நேர்ந்து விட்டதாய் கருதுபவர்கள். அறுநூறுக்கும் அதிகமான மீனவர்களை இலங்கை இராணுவம் சுட்டுக் கொன்றபோது அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் உடனடியாகவும், லட்சம் பேர் படிப்படியாகவும் கொல்லப்பட்ட போபால் கொடூரத்தின் போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் முதலாளியை அரசு பத்திரமாக தனி விமானத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைத்ததே அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? அன்னிய நாட்டால் சொந்த நாட்டு மக்கள் கொல்லப்பட்ட போது அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்ளாததற்கும் இப்போது இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் இதை அவமானமாய் கொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

 

 

ஆளும் வர்க்கங்கள் எதை எந்த விதத்தில் அவமானமாக கருதுகிறார்களோ அதை அந்த விதத்தில் தேசபக்தியாய் கருத வேண்டும் என்றால் நாம் என்ன பொம்மைகளா? இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால் தேச அவமானம் உழைக்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டால் தேசமே அலட்சியம் என்றால் தேசம் என்பதில் உழைக்கும் மக்கள் அடங்க மாட்டார்களா? ஆம். அரசு அப்படித்தான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் உழைக்கும் மக்களை கண்டு கொள்ளாத தன்மையை பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

 

90களின் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் வெளிப்படையாக மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளையே தங்கள் கொள்கைகளாக கொண்டு செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசின் வேளாண் கொள்கையால் இரண்டு லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். உணவு தானியங்கள் புழுத்துப் போய் எலிகள் தின்றாலும் அதை ஏழை மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமாட்டோம் என்கிறது உணவுக் கொள்கை. ஒற்றைக்குடம் தண்ணீருக்காக இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கும் நாட்டில் ஆறுகள் ஏரிகள் குளங்கள் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்றன, நிலத்தடி நீர் கூட மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஓலை நீட்டுகிறது அரசின் நீர்க் கொள்கை. ஆப்பிரிக்க நாடுகளைவிட இந்தியாவில் சத்துக்குறைவால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்கிறது ஐநாவின் அறிக்கை. கிரிக்கெட்டிலும், திரைப்படங்களிலும் தான் தேசபக்தியின் இலக்கணங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இவைகளெல்லாம் அவமானமாக தெரியாத இந்தியாவுக்கு இரண்டு சிப்பாய்கள் இறந்ததும் தேசபக்தி பொங்குகிறதென்றால், நாடு என்பதென்ன வெறும் எல்லையா? அல்லது அந்த எல்லைக்குள் வாழும் மக்களா?

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Quest For Fire: பழங்கால மனிதனின் வாழ்வை அறிந்து கொள்ள

மனிதன் கண்டுபிடித்த முதல் அறிவியல் கருவி நெருப்பை உண்டாக்குவது. நெருப்பு என்பது இன்றைய காலத்தில் மிகவும் சாதாரணமான ஒன்று. ஆனால் பண்டைய காலத்தில் ……?

நெருப்பு என்பது ஆயுதம்,

நெருப்பு என்பது ஆற்றல்,

நெருப்பு என்பது பாதுகாப்பு,

நெருப்பு என்பது முன்னேற்றம்,

நெருப்பு என்பது வல்லமை,

நெருப்பு என்பது வாழ்வு.

இன்று கருவிகள் இல்லாமல் ஒரு நொடியும் இல்லை என்ற நிலையிலிருக்கும் மனிதன், தொடக்க கால மனிதர்கள் நெருப்போடு கொண்டிருந்த உறவை முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடியுமா? முழுமையாக இல்லாவிட்டாலும் அதை உணர்வுபூர்வமாக அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பை தந்திருக்கிறது ”நெருப்பைத்தேடி” Quest For Fire எனும் திரைப்படம்.

இன்றைக்கு எண்பதாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக வாழ்ந்த நியாண்டர்தால் மனிதர்களின் வாழ்க்கையின் சிறு பகுதியை விவரிக்கிறது இந்த திரைப்படம். நியாண்டர்தால்கள் இன்றைக்கு முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்கிறது வரலாறு. குரோமாக்னன்களும் நியாண்டர்தால்களும் அக்கம்பக்கமாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் இப்படம் பதிவு செய்திருக்கிறது. நிர்வாணக் காட்சிகளும், உடலுறவுக் காட்சிகளும் இடம்பெற்றிருந்தாலும் எந்த ஒரு இடத்திலும் ஆபாசமோ, அறுவறுப்போ துளியும் தோன்றாத வண்ணம் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நியாண்டர்தால்களின் ஒரு இனக்குழு நெருப்பை அணைந்துவிடாமல் பாதுகாப்பதிலிருந்து படம் தொடங்குகிறது. ஏனென்றால், நெருப்பை எப்படி உண்டாக்குவது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. இயற்கையாக ஏற்படும் நெருப்பை ஆண்டுக் கணக்கில் மழையிலும் வெயிலிலும் பனியிலும் அணைந்து விடாமல் பாதுகாப்பதில் தான் அவர்களின் வாழ்வே அடங்கியிருக்கிறது. இதை குறியீடாக ஒரு காட்சி உணர்த்துகிறது. நெருப்பு இருக்கும் போது எளிமையாக தங்களை பாதுகாத்துக் கொண்டு மிருகங்களை விரட்டியடிக்கும் மனிதன், நெருப்பு இல்லாதபோது அந்த மிருகங்களலேயே வேட்டையாடப்படுகிறான். இப்படி எல்லாமுமாக இருக்கும் நெருப்பை கவர்ந்து செல்ல இன்னொரு இனக்குழு வருகிறது. நடக்கும் போரில் கவர்ந்து செல்ல வந்த குழு தோற்கடிக்கப்படுகிறது என்றாலும், நெருப்பை அவர்களால் காப்பாற்ற முடியவில்லை. விளைவு மூவர் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டு நெருப்பைத்தேடி பயணம் தொடங்குகிறது. பயணத்தில் அவர்கள் பல்வேறு இனக்குழுக்களைக் கடந்து நெருப்பைக் கவர்ந்து திரும்பும் வழியில் குரோமாக்னன்களிடமிருந்து நெருப்பை உண்டாக்கும் கலையையும் கற்றுத் திரும்புகிறார்கள். இது தான் படத்தின் கதை. இதில் கோர்க்கப்பட்டிருக்கும் காட்சியமைப்புகள் வழியாக நியாண்டர்தால்களின் வாழ்க்கையையும், வரலாற்றையும் சொல்லிச் சென்றிருப்பதுதான், இத்திரைப்படத்தை பார்க்க வேண்டிய படமாக மாற்றியிருக்கிறது.

மிகுந்த சிரமங்களுக்கிடையே கவர்ந்து வரப்படும் நெருப்பு, கொண்டாட்டத்தின் போது நீரில் மூழ்கி அணைந்துபோவது எவ்வளவு வேதனைக்கும், வெறுப்புக்கும் உரியது. ஆனால் தவறுதலாக அவ்வாறு நீரில் மூழ்கடித்து அணைத்துவிடும் மனிதன் மீது ஏனையோர் குற்றப்படுத்துவது போலோ, கண்டிப்பது போலோ காட்சியமைக்கப் படவில்லை. உழைப்பின் பயன் பொதுவாய் இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில் குற்றங்கள் தனிமனிதனை மட்டுமே சார்ந்ததாக கொள்ள முடியாது எனும் கருத்து அந்தக் காட்சியின் மீது கவிதையாய் படிந்திருக்கிறது என்று கொள்ளலாம். அதேநேரம் வேறொரு இனக்குழுவோடு சண்டையிட்டு நெருப்பைக் கவர்ந்து வரும்போது மிச்சமிருக்கும் நெருப்பு அவர்களுக்கு பயன்பட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக ஆற்றில் எறிந்துவிட்டுப் போகும் காட்சி தனியுடமையின் படிமம். இந்த முரண்பாடான காட்சியமைப்பு, சொந்தக் குழுவுக்குள் பொதுவுடமையும் வேறு குழுவுக்கு எதிரான தனியுடமையுமாக அதன் வளர்ச்சியைக் கூறுகிறது.

தூரத்தில் மான்கள் திரிவதைப் பார்த்து எச்சில் ஊற ஓடுவதும், கொடூர விலங்குகளுக்கு பயந்து மரத்திலிருந்து இறங்க முடியாத நிர்ப்பந்த நிலையில் இலைகளை உண்பதுமான காட்சி சைவ அசைவ உணவு எந்தெந்த காலங்களில் உண்ணப்பட்டது என்பதை தெளிவாக்குகிறது. அதேநேரம் நரமாமிசம் உண்ணும் இனக்குழுவின் மிச்சத்தை பசி மிகுதியால் உண்ணத் தொடங்கி அது நரமாமிசம் எனத் தெரிந்ததும் துப்பிவிடுவது, வேறுவேறு இனக்குழுவினூடாக நரமாமிசத்தை உண்பதும் வெறுப்பதுமாய் தொடக்க கால மனிதன் உணவை எவ்வாறு கையாண்டிருக்கிறான் என்பதை காட்சிப்படுத்துகிறது.

உடலுறவு என்பது உணவுத் தேவையைப் போல் இன்றியமையாத, சாதாரணமான ஒன்று தான். நுகர்வுக் கலாச்சாரம் தான் அதை முன்னணியில் அறுவறுப்பானதாக, ஒழுக்கமாக முன்னிருத்திவிட்டு, பின்னணியில் ஆணாதிக்கத்துடன் பெண்களை வேட்டையாட வைத்திருக்கிறது. அருகில் புணர்ச்சி நடைபெறும் போது ஏனையவர்கள் எந்த சலனமும் இல்லாமல் இருப்பதும், அதேநேரம் அவர்களின் வழக்கத்திற்கு மாறான ஒன்றாக நடைபெறும் போது அதைக் கண்டு முகம் திருப்பிக் கொள்வதும் இயல்பான அழகுடன் காட்சிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

நியாண்டர்தால்களே முதலில் வல்லொலிகளைத் தாண்டி பேச முனைந்தவர்கள் எனும் வரலாற்றை, வெகு சொற்பமான அவர்களின் பேச்சின் மூலமும்; அவர்களைவிட குரோமாக்னன்கள் சரளமாக பேசுவதாகவும் அமைத்திருப்பது சரியாகவும், இயல்பாகவும் அமைந்திருக்கிறது. மட்டுமல்லாது மருத்துவம் முதலான கலைகளை கண்டுபிடித்துக் காத்தது பெண்கள் தான் என்பதை குறிப்பால் உணர்த்தியிருப்பதும் குறிப்பிடத் தகுந்தது.

ஊதி ஊதி பற்றவைக்க முயன்றும், கடைசி கனல் நெருப்பாய் பற்றிக் கொள்ளாமல் அணைந்து விடும்போது அவர்கள் வெளிக்காட்டும் ஏமாற்றமும், இயலாமையும் கலந்த உணர்ச்சி, நெருப்பைத் தேடிய பயணத்தில் முதலில் நெருப்பு அணைந்து போல சாம்பலே எஞ்சியதாய் கிடைக்கும் போது அதை உடலில் பூசிக் கொள்வதும், அதில் புறள்வதுமாக அவர்கள் காட்டும் உணர்ச்சி என கதை மாந்தர்களோடு நாமும் இயைந்து பயணப்படுவதற்கு காட்சியமைப்பும், இயல்பான நடிப்புத் திறனும் வெகுவாக உதவுகிறது.

என்றாலும், படத்தில் நெருடல்களும் இல்லாமலில்லை. பெண்ணின் தலைமைத்துவம் நீக்கப்பட்டு ஆண் சமூகத்தை வழிநடத்துபவனாக மாறிய பின்பும் பெண் சமூக முக்கியத்துவம் கொண்டவளாகவே நீடித்தாள். ஆனால், படம் நெடுக பெண் எந்த பக்களிப்பும் அற்றவளாக காட்டப்படுவது பெருங்குறையாகவே இருக்கிறது.

குரோமாக்னன் இனத்தைச் சேர்ந்த பெண் முதலில் நியாண்டர்தால்களுடன் வருவது காப்பாற்றியவர்கள் எனும் பயன்பாட்டுக் காரணம் இருந்தாலும்; அவள் தன்னுடைய இனத்துடன் சேர்ந்துவிட்ட பிறகு இரண்டாம் முறையும் நியாண்டர்தால்களுடன் சேர்ந்து செல்வது படத்தில் நிறைந்திருக்கும் இயல்பான தன்மைக்கு மாறாக துருத்திக் கொண்டு இருக்கிறது. ஏனென்றால், காதல் என்று கூறமுடியாதபடி காதல் பண்பாட்டு வளர்ச்சியை பெறாத சமூகம் அது. குடும்பம் என்றும் கூறமுடியாதபடி குரோமாக்னன்களின் சமூகம் தனிப்பட்ட குடும்ப உறவை எட்டாத நிலையையே காட்சியமைப்புகள் கூறுகின்றன.

நியாண்டர்தால்கள் குரோமாக்னன்களை பிடித்துவைத்து சித்திரவதை செய்வது போலும், குரோமாக்னன்களிடம் நியாண்டர்தால்கள் மாட்டிக் கொள்ளும் போது உபசரித்து பாதுகாப்பது போலும் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது வரலாற்று முரணாகவே இருக்கிறது. குரோமாக்னன்களான நாம் ஆஸ்திரேலிய பழங்குடிகளையும், அமெரிக்க செவ்விந்தியர்களையும் துடிக்கத் துடிக்க கொன்றழித்த இரத்த கொடூரங்கள் வரலாறாய் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் போது தங்களிடம் மாட்டிக் கொண்ட நியாண்டர்தால்களை குரோமாக்னன்கள் உபசரித்தார்கள் என்பது ஏற்றுக் கொள்ளும்படி இல்லை.

நியாண்டர்தால்களும், குரோமாக்னன்களும் அருகருகே வாழ்ந்தவர்கள் என்பதும், நியாண்டர்தால்களைவிட குரோமாக்னன்கள் முன்னேறியவர்கள் என்பதிலும் கருத்து வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை. ஆனால், நியாண்டர்தால்கள் மலைக்குகைகளில் வாழும் அதே காலத்தில் குரோமாக்னன்கள் வீடுகளை அமைத்து, தரையை சமப்படுத்தி, கனிகள் வகை உணவை அறிந்து, மட்பாண்டங்களை பயன்படுத்தி வாழ்ந்தார்கள் என்பது கொஞ்சம் அதிகமானதாகவே தெரிகிறது.

இதுபோன்று வெகுசில குறைகள் இருந்தாலும், பழங்கால மனிதர்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என அறிய விரும்புபவர்கள் இந்த படத்தைப் பார்க்கலாம்.

பின்குறிப்பு: இந்தப் படத்திற்கு முன்னதாக விமர்சனம் எழுதிய எழுத்தாளர் எஸ்.ரா அவர்களுக்கும், இந்தப்படத்தை எனக்கு அறிமுகம் செய்த தோழர் குருத்து அவர்களுக்கும் நன்றி.

 தொடர்புடைய பதிவுகள்

ஹாலிவுட்டின் புதிய வில்லன்கள்

மாயன் நாட்காட்டி+நோவாவின்கப்பல்=2012

மௌனகுரு: அழுத்தமில்லாமல் மௌனமாய் சொல்லும் யதார்த்தம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வரட்டுத்தனம் என்று கூறப்படுவதிலுள்ள வரட்டுத்தனம்

சில நாட்களுக்கு முன் சிறகுகள் வலைப்பக்கத்தை நடத்துபவர்களில் ஒருவரான நண்பர் முகம்மது ரஃபி கேள்வி ஒன்றை மின்னஞ்சலில் கேட்டிருந்தார். அதற்கு பதில் எழுதிவிட்டு பார்த்தால் சற்று நீளமாக இருந்தது. எனவே, அதை இன்னும் சற்று விரிவுபடுத்தி பதிவாக இட்டால் என்ன எனும் எண்ணமே இந்த பதிவு. மட்டுமல்லாது, வழக்கமாக கேள்வி பதில் பகுதியில் கேள்விகளை கேட்கும் அவர் எனக்கு ஏதும் சங்கடம் நேரக் கூடும் எனும் எண்ணத்தில் இந்த முறை மின்னஞ்சலில் அனுப்பியிருக்கலாம் எனகருதுகிறேன். அவ்வாறான தயக்கமோ, சங்கடமோ யாரும் கொள்ளத் தேவையில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துமுகமாகவும், நண்பரின் அனுமதியுடன் இது பதிவிடப்படுகிறது.

அன்புள்ள செங்கொடி,

பொதுவுடமைக் கொள்கையைப் போற்றுபவர்கள் சுரண்டப்படும் மக்களுக்காகப் போராடினாலும் கூட ஒருவகையில் வரட்டுத்தனமானவர்கள் என்கிறார் எனது உறவினர் ஒருவர். எப்போதோ ஏற்படுத்தப்படப்போகும் பொதுவுடமைச் சமூக அமைப்பு வரும் வரை இப்போதுள்ள வாழ்க்கையில் (யாருக்காகப் போராடுகிறீர்களோ அந்த மக்கள் கூட அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும்) எந்த ஒரு சிறந்த விடயத்தையும் நீங்களெல்லாம் முழுமையாக  இரசித்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள் என்கிறார் அவர். 

உதாரணமாக ஒரு இனிய குரலையுடைய பாடகரின் திறமையை சாதாரண ஒரு ஏழை ஏதாவது ஒரு நேரத்தில் தன் வாழ்க்கைச் சுமையை தற்காலிகமாக மறந்து இரசிப்பான். ஆனால் நீங்களோ குரல் இனிமையாக இருந்தாலும் அவர் பாடுவதெல்லாம் எதிர்ப்புரட்சிக் கருத்துக்களுள்ள பாடலைத்தானே என்பது போன்ற ஏதாவது ஒருவிடயத்தைக் கூறி விமர்சித்து விட்டு ஒதுங்கி அல்லது ஒதுங்கி விடுவீர்கள். ஒரு நடிகன் ஒரு திரைப்படத்தில் சிறப்பாக நடித்திருந்தாலும் அதை சிலாகிக்காமல் சில வருடங்களுக்கு முன் அவர் வேறு ஒருவிதமான கருத்தை முன்னிறுத்தியவர்தானே என்று சொல்லிவிட்டு நழுவ விடுவீர்கள் அல்லது நழுவிவிடுவீர்கள். 

நல்ல ருசியான உணவைத் தந்தால் ஒருவேளைச் சோற்றுக்கு இல்லாத ஏழைகளுள்ள நாட்டில் இப்படி ஆடம்பரமாகச் சமைக்கத்தான் வேண்டுமா? என்பீர்கள். அதுவே சரியில்லாமலிருந்தால் எதைக் கொடுத்தாலும் சாப்பிடுவோம் என்ற அலட்சியமா? என்பீர்கள். அழகான பூந்தோட்டத்தை ரசிக்காமல் பணவிரயம் என்பீர்கள் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். இதற்குரிய உங்கள் பதில் என்ன?

நண்பர் ரஃபி,

இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் ஒரு உத்தியாக கையாளப்படுபவைகள். இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் எப்போதெல்லாம் எழுப்பப்படுகின்றன? வைக்கப்பட்ட விமர்சனத்தின் மீது அவர்களின் கருத்து என்ன? இந்த இரண்டு அடிப்படைகளிலிருந்து ‘அந்த வரட்டுத்தனத்தை’ நாம் மதிப்பிடலாம்.

முதலில், கலை என்பது மக்களுக்காகவேயன்றி வேறெதற்காகவும் அல்ல என்பது உணரப்பட வேண்டும். ஆனால் இன்றைய நிலையில் கலை என்பது வணிகமாகவும், மக்களை அரசியலிலிருந்து விலக்கி வைக்கவும் அல்லது மக்களுக்கான அரசியலிலிருந்து அவர்களை திசை திருப்பவுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நல்ல திரைப்படம் அல்லது ஒரு நல்ல இசைப்பாட்டு என்பது என்ன ஒப்பீடுகளிலிருந்து நல்லவை என மதிப்பிடப்படுகிறது? பொழுது போக்கு அம்சத்திலிருந்தும், உழைப்பின் கடுமையிலிருந்து ஒருவித போதைத்தனமான மாற்றிலிருந்தும் தான் மதிப்பிடப்படுகிறது. எதையுமே இந்த முதலாளித்துவ உத்திகளிலிருந்து அணுகுவது தான் இயல்பானது யதார்த்தமானது என்று உலகம் திட்டமிட்டு பயிறுவிக்கப் பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் (உங்கள் உறவினர்) கூறுவதின் சாராம்சமான பொருள் இது தான்,

முதலாளிகளுக்கான அரசியலிலிருந்து கலையை ஏற்பதும் மறுப்பதும் இயல்பானது, மக்களுக்கான அரசியலிலிருந்து கலையை ஏற்பதும் மறுப்பதும் வரட்டுத்தனமானது. இது தமிழ்ச் சூழலில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதுமே இப்படித்தான் இருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, தமிழில் வெளிவந்த அர்ஜுன், விஜயகாந்த் வகைப்பட்ட போலீஸ் சூரத்தனங்களைக் காட்டும் படங்கள் தொடங்கி ஹாலிவுட் ஜேம்ஸ்பாண்ட், ராம்போ வரை தேசபக்தி படங்களாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இப்படி தேசபக்தி படங்களாக சித்தரிக்கப்படும் அதே நடப்பு காலத்தில் யதார்த்தத்தில் காவல்துறை மக்களை அடக்கி ஒடுக்கிக் கொண்டிருப்பதும், சொந்த நாட்டு மக்கள் எனும் எண்ணம் கொஞ்சமும் இல்லாமல் அவர்களைச் சிக்க வைப்பதும், சுட்டுக் கொல்வதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆக யதார்த்தத்தில் என்ன நடக்கிறதோ அதை பிரதிபலிக்காமல் உள்நோக்கத்துடன் திட்டமிட்டு உண்மையை மறைப்பதுதான் கலையாக இருக்கிறது. இதை மறுத்து, கலை எப்படி திட்டமிட்டு உண்மையை மறைத்து மலிவான ரசனையில் மக்களுக்கு எதிரான கருத்துகளை மக்களிடமே திணிக்கிறது எனும் உண்மையை எடுத்துக் கூறினால் அது வரட்டுத்தனம் எனப்படுகிறது. ஆக, முதலாளித்துவத்திற்கு ஆதரவான மனோநிலையை உண்மையை மறைத்து வெளிப்படுத்தினால் அது ரசனை, இயல்பு. அதை விமர்சித்து உண்மையை பேசினால் அது வரட்டுத்தனம், இயல்புக்கு மாறானது. இது தான் வரட்டுத்தனம் என்று கூறுபவர்களின் பார்வையாக இருக்கிறது.

ஒரு கலை வடிவம் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது என்றால், அந்த விமர்சனம் சரியாக செய்யப்பட்டிருக்கிறதா? தவறாகவா? என்று பார்ப்பது தான் சரியான பார்வையாக இருக்க முடியும். அந்த விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என்று கூறப்படும் இடங்களையெல்லாம் கூர்ந்து கவனித்தால், அங்கு செய்யப்பட்ட விமர்சனத்திற்கான பதிலோ அல்லது மாற்றுப் பார்வையோ வைக்கப்பட்டிருக்காது. தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த இடத்தில் விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள முடியவில்லையோ அந்த இடங்களிலேயே வரட்டுத்தனம் என்பது முன்வைக்கப்படுகிறது. இதன் பொருள் ஒரு விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என்றே கூறக்கூடாது என்பதல்ல. வைக்கப்படும் விமரசனம் வரட்டுத்தனமானது என்றால், இன்னின்ன விதங்களில் அது வரட்டுத்தனமாக இருக்கிறது என்று மீள்விமர்சனம் செய்யலாம். அதை யாரும் குறைகூற முடியாது. ஆனால் இங்கு வரட்டுத்தனம் என சுட்டப்படுவது மக்களின் விருப்பம் எனும் தீர்மானிக்கப்பட்ட முடிவுகளிலிருந்து கூறப்படுகிறது. வரட்டுத்தனம் என உங்கள் உறவினர் கூறுவதை அது எப்படி வரட்டுத்தனமாக இருக்கிறது என்பதை விளக்குமாறு கேளுங்கள். அப்போது உங்களுக்கு புரியும் அவர் வரட்டுத்தனம் என்று கூறுவது விமர்சனத்தை அல்ல, மாறாக விமர்சிப்பதையே வரட்டுத்தனம் என்கிறார் என்பது.

இன்னொன்றையும் கூறலாம். ஒரு திரைப்படத்தையோ, ஒரு கலை வடிவத்தையோ பார்க்ககூடாது, கேட்கக்கூடாது என்று யாரும் தடைபோட முடியாது. விமர்சனம் செய்வதன் பொருள் யாரும் அந்த கலை வடிவத்தை ரசிக்காதீர்கள் என்று தடை போடுவதல்ல. ஒரு தவறுக்கு எதிராக எது சரியானது என்று புரியவைப்பதற்கான ஒரு முயற்சி. பொதுவெளிக்கு வரும் ஒன்றை விமர்சிக்கும் உரிமை யாருக்கும் உண்டு. ஆனால் விமர்சிக்காமல் முத்திரை குத்தினால் அதில் உள்நோக்கம் இருக்கிறது என்பதே பொருள். அதேநேரம், கலை என்ற பெயரில் செய்யப்படும் நச்சுத்தனங்களை தடுத்தாக வேண்டும்.

அண்மையில் ’டேம் 999’ என்ற திரைப்படம் தடை செய்யப்பட்டது குறித்தும் விமர்சனம் எழுந்தது. அதாவது, ஒரு கலை வடிவத்தை மக்கள் பார்க்கக் கூடாது என தடை செய்யலாமா? எனும் அடிப்படையில். கலை என்ற பெயரில் செய்யப்படும் எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்க முடியுமா? படுக்கையறை உடலுறவுக் காட்சிகளை அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் படங்களையும் எடுத்துத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்தும் இருக்கிறது. கலையின் வடிவம் எனும் அடிப்படையில் இதை அனுமதிக்க வேண்டும் என யாரும் கோர முடியுமா? அந்த திரைப்படம் முல்லைப் பெரியாறுடனோ, கேரள தமிழ்நாட்டுடனோ தொடர்புடையதல்ல. முன்பு சீனாவிலுள்ள ஓர் அணை உடைந்த நிகழ்வை வைத்து எடுக்கப்பட்டது அதை ஏன் தடுக்க வேண்டும்? என்கிறார்கள். கூடங்குளம் அணு உலையை எதிர்த்து கடந்த சில மாதங்களாக மக்கள் தீவிரமாக போராடிவருகிறார்கள். அவர்களிடம் உண்மை நிகழ்வை வைத்து எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் என்று நாகசாகி, ஹிரோஷிமா அணுக் கதிர்வீச்சின் விளைவுகளையும், புஹுஷிமா அணு உலை விபத்தினால் மக்கள் இறப்பதையும் மக்கள் பயங்கொள்ள வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் திரைப்படம் எடுத்துக் காண்பித்தால் கலையின் வடிவம் எனும் அடிப்படையில் ஏற்பார்களா? கூடங்குளத்தில் விபத்து மட்டும் பிரச்சனையல்ல. வெறுமனே பயங்காட்டி கருத்தை திணிப்பதைவிட அதிலிருக்கும் அரசியல், அடிமைத்தனம், மறுகாலனியாக்க சுரண்டல்கள், மின்சாரம் அதில் பொருட்டல்ல போன்றவை உள்ளிட்ட அனைத்தையும் மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஊட்டுவதனூடாக அணிதிரட்டுவதே சரியானதும் சிறப்பானதுமாக இருக்கும். ஆனால் டேம் 999 திரைப்படம் நடந்த நிகழ்ச்சி என்ற பெயரில் மக்களை பயங்காட்டுவதை மட்டுமே நோக்கமாக கொண்டுள்ளது. மட்டுமல்லாது அத்திரைப்படம் உண்மையின் அடிப்படையிலான பயங்காட்டலல்ல, அரசியல் பொய்யின், தொழில்நுட்ப பொய்யின் அடிப்படையிலான பயங்காட்டல். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கேரள அரசு இது போன்ற பொய்ப் பரப்புரையை குறுந்தட்டுகள் வாயிலாக செய்து கொண்டிருக்கிறது. இதுவும் தடுக்கப்பட வேண்டியதே. ஆனால் அதே கருத்தை கேரளாவுக்கு வெளியிலுள்ள மக்களிடமும் ஏற்படுத்த வேண்டும் எனும் நோக்கத்தில் நரித்தனமாக எடுக்கப்பட்டிருப்பது தான் அந்த திரைப்படம். கலை என்ற பெயரில் அதை அனுமதிக்க வேண்டும் என்பது ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதது.

ஒரு வகையில் டேம் 999 திரைப்படமும், வெளிவந்த, வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் தேசபக்தி திரைப்படங்களும் ஒரே அடிப்படையிலானவை தாம். ஆளும்வர்க்கங்களுக்கு ஆதரவான கருத்தை நேர்மையற்ற முறையில் பொழுது போக்கு, ரசனை என்று பின்வாயில் வழியாக திணிப்பவை தாம் என்றாலும் டேம் 999 உடனடி விளைவை எதிர்நோக்கி திரையிடப்படுவதால், விமர்சித்து விழிப்புணர்வை எட்டும் காலம் இல்லாததால் தடை செய்வது அவசியமாகிறது.

அடுத்து, ஒரு கலை வடிவத்தின் மீதான மக்கள் ரசனை எப்படி இருக்கிறது? அல்லது எப்படி இருக்க வேண்டும்? கலை என்பது படைப்பளனுக்கும் பார்வையாளனுக்கும் இடையில் நடைபெறும் அழகியல் உணர்ச்சியுடன் கூடிய கருத்துப் பரிமாற்றம். இதில் முதன்மையானது கருத்தா? அழகியல் உணர்ச்சியா? இருவர், ஒரு பொருள் குறித்து தமக்குள் உரையாடிக் கொள்கிறார்கள் என்றால் எதிரிலிருப்பவர் என்ன பேசுகிறார் என்பது தான் இன்னொருவருக்கு முக்கியமேயன்றி அப்படி பேசும்போது என்ன உடையணிந்திருந்தார்? அவர் அமர்ந்திருந்த விதம் எப்படி இருந்தது? நளினமாக கைகளை அசைத்தாரா? என்பதெல்லாம் அந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லாதவைகள். ஆனால் இங்கு என்ன நடக்கிறது. ஒரு திரைப்படம் என்றால் நடித்தவர்களின் நடிப்புத்திறன் அலசப்படுகிறது, அமைக்கப்பட்ட இசையின் இசைவு தரப்படுத்தப்படுகிறது, பாடியவர்களின், பேசியவர்களின் ஒலியின் குழைவு இனிமையாக பொருத்தமாக இருக்கிறதா என்பது ஒப்புநோக்கப்படுகிறது, ஒளிப்பதிவின் தரமும், ஒளியின் பாங்கும் கணிக்கப்படுகிறது, காட்சியின் பின்னணி கவனிக்கப்படுகிறது, இயக்குனரின் நெறியாள்கையின் நேர்த்தி மதிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், மறந்தும் கூட அத்திரைப்படம் மக்களுக்கு என்ன கூற முனைகிறது என்பதை எடுத்துக் கொள்வதில்லை. இங்கு தான் அரசியல் இருக்கிறது. ஒரு உள்ளடக்கத்தின் புறத்தன்மைகளை மட்டுமே ரசிப்பதற்கு மக்கள் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அகத்தன்மை குறித்து வாளாவிருக்குமாறு வழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். பார்வையாளனுக்கு புறத்தன்மை சில நாட்களில் மறந்து போகும் அகத்தன்மையோ உள்ளுக்குள் மறைந்திருக்கும். ஒரு கலை வடிவத்தில் ஒருவன் காணும் அகத்தன்மைகளே பிறிதொரு நேரத்தில் அவனுடைய விருப்பமாக வெளிப்படுகிறது.

இந்த இடத்தில் இன்னொன்றையும் பேசியாக வேண்டும். வரட்டுத்தனம் என்று கூறுபவர்கள் அதை மட்டுமா சொல்கிறார்கள், பிரச்சாரம் என்றும் சிலவற்றை மதிப்பிடுகிறார்கள். இதை நுணுக்கமாக பார்த்தால் கண்டு கொள்ளலாம். ஒரு இயக்குனர் மக்களுக்கு நல்ல விசயங்களை(அவரின் கோணத்தில்) கூற வேண்டும் என எண்ணி ஒரு படம் எடுத்தால் அதை பிரச்சரப் படமாக இருக்கிறது என்றும் கூறக் கேட்டிருக்கலாம். ஆக, விமர்சனத்தை வரட்டுத்தனம் என ஒதுக்குகிறார்கள், எதிர்மறையான படங்களை பிரச்சாரம் என ஒதுக்குகிறார்கள். என்றால் அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள விரும்புவது எதை? மக்களுக்கு எதிரான அரசியலை அகத்தன்மையாக உள்ளுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு புறத்தன்மையின் ஈர்ப்புகளில் வெளிவருபவைகளை மட்டுமே அங்கீகரிக்கிறார்கள். கலை ரசனை என்ற பெயரில் இருக்கும் இந்த நயவஞ்சக அரசியலை மக்களுக்கு விளக்குவதும், விழிப்புணர்வூட்டுவதும் யாருடைய கடமை? எனவே, வரட்டுத்தனம் என்பன போன்ற முத்திரை குத்தல்களை மக்களைச் சிந்திக்கும் கம்யூனிஸ்டுகள் பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

இந்த நயவஞ்சகமான அரசியல் கலைகளில் மட்டுமல்ல எல்லாவற்றிலும் ஊடாடி நிற்கிறது. அவற்றில் ஒன்று தான் பூ. அழகு என்பதை விடுத்து பூந்தோட்டத்தில், பெண்கள் பூச்சூடுவதில், பூக்களின் வேறு பயன்பாடுகளில் என்ன இருக்கிறது? மருத்துவ பயன்பாட்டுக்காக விளைவிக்கப்படும் பூக்களைத் தவிர ஏனைய பயன்பாடுகளில் ஒரே நாளில் பூக்கள் வீணே வாடி குப்பையாய் உதிர்ந்து போவதற்காக விவசாயிகளின் உழைப்பு வீணடிக்கப்படுகிறது. விவசாயிக்கு பணம் கிடைக்கிறது, ஆனால் உற்பத்திப் பொருளான பூக்களினால் மனித குலத்திற்கான பயன் என்ன? பெண்கள் அழகுக்காக அணிகிறார்கள், வாசனை திரவங்கள் தயாரிக்க பயன்படுகிறது, மத, கலாச்சார சடங்குகளில் பயன்படுகிறது. பெண்கள் பூச்சூடுவதன் பின்னணியில் ஆணாதிக்கம் இருப்பதை யாரால் மறைக்க முடியும்? வாசனை திரவங்களை பூசிக் கொள்வது உடலுழைப்பு செய்பவர்களிடமிருந்து, அடிமைகளிலிருந்து தங்களை மேம்பட்டு காட்டிக்கொள்ள ஆண்டைகள் கைக்கொண்ட பழக்கம் அல்லவா? மத, கலாச்சார விசயங்களில் பயன்படுத்தப்படும் பூக்களுக்கு என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது?, மக்களை மடமையில் நீடிக்க வைப்பதைத் தவிர. அன்றாட வாழ்வில் மலர்களின் பயன்பாட்டின் பின்னே மறைந்திருக்கும் பொருளை அறியவிடாமல், மலர் என்றால் அழகு என திசைதிருப்பப் பட்டிருப்பதை எத்தனை பேர் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்?

மறுபக்கம், ஏகாதிபத்தியங்களின் நிர்ப்பந்தங்களால் அரசுகள் விவசாயத்திற்கு எந்த ஆதரவையும் வழங்குவதில்லை. விவசாயிகளிடமிருந்து உணவு தானிய விவசாயத்தை அப்புறப்படுத்தி அதை பெருநிறுவங்களிடம் ஒப்படைக்க, அரசு பணப்பயிரை ஊக்குவிக்கிறது. இந்த அடிப்படையில் தான் மலர் விவசாயமும் வருகிறது. ஆக, உணவு தானிய விளைச்சலை பெருநிறுவனங்களிடம் வாரிக்கொடுக்க வழிகாணும், மனித குலத்திற்கு எந்த பயனும் இல்லாத, மடமைகளிலும், ஆணாதிக்கத்திலும் உழன்று கிடக்க ஏதுவாக்கும் பூக்களின் பயன்பாட்டை விமர்சித்தால் அதை வரட்டுவாதம் என்று ஒதுக்குவதும்; இவைகளை எல்லாம் மறைத்து அழகு என்பதாக முன்னிருத்தினால் அதை இயல்பு என்றும் கூறப்படுவதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது?

”நல்ல உணவைத்தந்தால் ஆடம்பரம் என்பதும், சரியில்லாத உணவைத்தந்தால் மறுப்பதும்” என்பது புரிதலின்றி வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டு. உணவை தேவைக்காக உண்பதும், ருசிக்காக உண்பதும் இருவேறு வகைப்பட்டவை. ருசியை முன்வைத்து உணவை வீணாக்குவதும், லாபத்திற்காகவோ அல்லது வேறு காரணங்களுக்காகவோ சத்துக்குறைவான உணவை வழங்குவதும் தான் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாக்கப்படும். கோடிக்கணக்கான மக்கள் உணவின்றி தவித்திருக்கும் நாட்டில் தங்கள் பணத்திமிரை காட்ட விருந்துகளாகவும் கேளிக்கையாகவும் வீணாக்கப்படும் உணவு குறித்து விமர்சனம் வைக்கப்படுமேயன்றி; மக்கள் பட்டினி கிடக்கும் நாடு என்பதால் தனியொரு மனிதன் தனக்கு விருப்பமான உணவு வகையை உண்பது விமர்சிக்கப்படாது. மாணவர் விடுதிகள், உணவுக்கூடங்களில் லாபநோக்கில் திட்டமிட்டு செய்யப்படும் பற்றாக்குறைகளை, அலட்சியம் செய்யப்படும் கலோரிகளின் அளவை முன்னிட்டு போராட்டம் நடத்தப்படுமேயன்றி, ருசியை மட்டும் முன்வைத்து போராட்டங்கள் நடத்தப்படுவதில்லை. இந்த இரண்டையும் ஒரே நேர்கோட்டில் வைத்து எப்படி ஒப்பீடு செய்ய முடியும்?

பொதுவாக, மக்கள் ரசனையாக, விருப்பமாக இருப்பதெல்லாம் முதலாளித்துவ விழுமியங்களுக்கு உட்பட்டே அமைந்திருக்கும். அவர்களின் நலனுக்கு வெளியே எதையும் மக்கள் தங்களின் சொந்த விருப்பமாகவோ, நாகரீகமாவோ, முன்னேற்றம் என்ற பெயரிலோ கொண்டிருக்க முடியாது. சமூகம் அப்படித்தான் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் முதலாளித்துவம் தங்களின் சுரண்டலை பெரும்பான்மை மக்களின் கவனத்திற்கு வரமலேயே செய்து கொண்டிருக்க முடிகிறது. இது தான் வரட்டுத்தனம் எனும் சொல்லின் பின்னே மறைந்துள்ள அரசியல்.

ஒவ்வொருவரின் சொல்லின் செயலின் பின்னேயும் அவரின் வர்க்கம் மறைந்திருக்கிறது என்பது ஆசானின் கூற்று.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்

கம்யூனிசமே வெல்லும்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

மௌனகுரு: அழுத்தமில்லாமல், மௌனமாய் சொல்லும் யதார்த்தம்

 

தமிழ் திரைப்படங்கள் நடப்பு யதார்த்தங்களை களமாக கொண்டிருக்கின்றனவா என்றால் இல்லை என்று கூறிவிடலாம். ஆனால், இயக்குனர்களும் சமூகத்திலிருந்து வந்தவர்கள் தானே. அதனால், சில படங்களில் அவர்கள் அறியாமல் கதைப்போக்கில் அது ஊடுருவி விடுவதுண்டு. அந்த வகையில் அண்மையில் வெளிவந்த மங்காத்தாவில் இரண்டு போலீஸ் உயர் அதிகாரிகளே திட்டமிட்டு கொள்ளையடிக்கும் கதை வெளிவந்து பரவலாக வரவேற்பை பெற்றது, இப்போது மௌனகுரு.

 

மங்காத்தாவுக்கும் மௌனகுருவுக்கும் இடையில் மிகுந்த வித்தியாசம் உண்டு. மங்காத்தாவில் அந்த யதார்த்தம் தான் கதைநாயகன், மௌனகுருவில் அது வில்லன். மங்காத்தாவில் கதையின் நகர்வே எப்படி கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்பது தான், மௌனகுருவில் அது கதைநாயகனின் துன்பத்திற்கான காரணம். ஆனாலும் கொள்ளையடிப்பதற்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்ல ஆயத்தமாக இருக்கும் அவர்களின் கொடூரம், என்கவுண்டர்கள் நடத்தப்படும் விதம், நியாய உணர்ச்சி குறித்து எந்தக் கவலையும் இன்றி நிரபராதிகளை சிக்கவைப்பது, சித்திரவதை செய்வது, தப்பித்துக் கொள்வதற்காக மற்ற துறைகளோடு சேர்ந்து கூட்டுச் சதி செய்வது, மொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் என்று குறிப்பால் உணர்த்துவது என்று காவல்துறை செய்துவரும் அயோக்கியத்தனங்களை விரிவாக எடுத்துரைப்பதால் மௌனகுரு கவனம் பெறுகிறது.

 

சிலர் நினைத்துக் கொள்ளக் கூடும், ஒரு சிலர் செய்யும் தவறுகளுக்காக ஒட்டு மொத்த காவல்துறையையும் பழிக்கக் கூடாது என்று. ஆனால் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது என்பதற்கு மெய்யில் ஏராளமான சான்றுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. சிதம்பரம் பத்மினி, அந்தியூர் விஜயா, திண்டி ரீட்டாமேரி, திருக்கோவிலூர் என்று எத்தனை பாலியல் வன்புணர்ச்சிகள். பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு, குஜராத் இனப்படுகொலைகள், காஷ்மீரில் அப்பாவி கிராமத்தவர்களை கொன்றுவிட்டு அவர்களை தீவிரவாதிகளாக காட்டி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டது என எத்தனை கொடூரங்கள். தோழர் கிஷன் ஜி தொடங்கி சோராபுதீன் இர்ஷத் ஜஹான் ஈறாக எத்தனை எத்தனை என்கவுண்டர்கள். வீரப்பனை தேடுகிறோம் என்ற போர்வையில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம், சந்தனமரம் கடத்துகிறார்கள் என்று வாச்சாத்தியில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம் என்று இன்னும் எத்தனை வேண்டும். இத்தனைக்குப் பிறகும் யாரோ ஒருசிலர் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ’காவல்துறை ஒரு சட்டபூர்வ கிரிமினல் கும்பல்’ என்றும் ’ஒருகூடை அழுகிய மீனில் ஒரு நல்ல மீனைத் தேடும் முட்டாள்தனம்’ என்றும் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கூறிய பதிலே போதுமானது. மேற்கூறப்பட்டவைகள் எல்லாம் வழக்கு பதியப்பட்டதனால் வெளிவந்தவைகள். வெளிவராமல் வழக்கு பதியப்பட்டாமல் ஏனையவை மூடி மறைக்கப்படுகின்றன. பதியப்பட்ட வழக்குகள் கூட குற்றம் நடந்துவிட்டது எனும் அடிப்படையில் பதியப்பட்டவைகள் அல்ல. பாதிக்கப்பட்ட மக்களும், மனித உரிமை அமைப்புகளும் போராடிய பிறகே வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அதன்பிறகும் கூட மக்கள் போராட்டங்களினாலேயே ஒவ்வொரு நகர்வும் நகர்த்தப்படுகின்றன.

 

இதற்கு முன்னரும் கூட பல படங்களில் காவல்துறையினரின் கிரிமினல்தனங்கள் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கின்றன என்றாலும், அவை அனுதாப உணர்ச்சியை கதையின் மீது ஏற்படுத்துவதற்காக மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் படத்திலும் அவ்வாறு தான் தொழிற்பட்டிருக்கிறது. இருப்பினும், கதையின் களமே காவல்துறையின் அந்த கிரிமினல்தனம் தான் என்பதும், அந்த கிரிமினல்கள் கடைசில் தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள் என்று காட்டாமல் சட்டரீதியாக அவர்களை எதுவும் செய்யமுடியாது என்று காட்டியிருப்பதுமே ஏனைய படங்களிலிருந்து சற்று வித்தியாசப்படுத்துகிறது.

 

ஒரு வழக்கில் துப்பறிதல் என்பது உலகத்தில் இல்லாத சாகசம் போல துப்பாக்கிக் குழலின் ஆவியை ஊதிக் கொண்டு ’பூச்சி’ காட்டும் சூரத்தனத்தை எள்ளி நகையாடுயாடுவது போல் நடக்கவே சிரமப்படும் ஒரு நிறைமாத பெண்ணை துப்பறிய வைத்திருக்கும் இயக்குனருக்கு முதலில் பாராட்டுகளை கூறிவிடலாம். உச்சக்காட்சியில் அந்தப் பெண்ணின் மீது எதையாவது தூக்கிவீசி அல்லது கீழே விழவைத்து செண்டிமெண்ட் காட்சியில் நனைய வைத்துவிடுவாரோ என்று கடைசி வரையில் ஒரு பயம் இருந்தது. நல்லவேளை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

 

படத்தில் கதை என்று சிறப்பாக ஒன்றுமில்லை, அண்ணன் தயவில் வாழும் ஒரு கல்லூரி மாணவன் எதிர்பாராமல் காவல்துறையினர் கொள்ளையடிக்கும் ஒரு வழக்கில் சிக்கிக் கொண்டுவிட அதில் அவன் அடையும் சிரமங்களும் அதிலிருந்து எப்படி மீள்கிறான் என்பதும் தான் கதை. இதில் சில கிளைக் கதைகளை உருத்தாமல் சொல்லிச் சென்றிருப்பது ஈர்ப்புக் கவர்சியாகவே இருக்கிறது.

 

வெளிநாட்டு அழகு(!) கடற்கரைகளில் பாட்டு பாடாத ஒரு காதல். பணம் கிடைக்கிறது என்பதற்காக எந்த வேலையையும் செய்யாமல் மனம் அமைதியடையும் வேலையையே செய்ய வேண்டும் என்றும் யாரும் செல்லாத கிராமங்களுக்கு சென்று மருத்துவம் செய் என்று காதலியை வேண்டும் காதல்.

 

எதையும் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்தாமல் சின்னச் சின்ன விசயங்களைக் கூட குறைகூறி குற்றப்படுத்தியதால் தான் உங்கள் முன் இன்று குற்றவாளியாய் நிற்கிறேன் என்று வாக்குமூலம் அளிக்கும் கல்லூரி முதல்வரின் மகன்.

 

ஒரு ரெய்டில் போலீஸ் அதிகாரியிடம் சிக்கிக் கொண்டு, அவனிடம் காசு வாங்க முடியாமல் வைப்பாட்டியாய் இருக்க நேரும் அவலத்திற்கு பழிவாங்க எண்ணி பரிதாபமாய் செத்துப்போகும் விபச்சாரி.

 

மனைவியின் தங்கையை வீட்டில் தங்க வைத்துவிட்டு சொந்த தம்பியை வீட்டில் இடமில்லை என்று ஹாஸ்டலில் தங்கவைத்தாலும், தன்னைவிட்டு ஓடிப்போய் திருமணம் செய்து கொண்டவன் என்றாலும், சம்பாதிக்கும் மகன் என்பதால் மூத்த மகனை விட்டுவிட்டு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் இரண்டாம் மகனை கண்டிக்கும் தாய்.

 

மனநல விடுதியில் மட்டிக்கொண்டு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நண்பனுக்காக உதவி செய்து குண்டடிபட்டு செத்துப்போகும் பைத்தியக்கார நண்பன்.

 

மாணவர்களிடம் நண்பர்களைப் போல் பழகும், போலிஸ் மிரட்டினாலும் உணவை வீணாக்காதே என்று அறிவுரை கூறும், ”கருப்பா கைலி கட்டியிருந்தா விசாரிக்காம அடிப்பீங்களோ” என்று காவல்துறையிடம் சமூக கோபத்துடன் பொங்கும் பேராசிரியர். என்று சமூகத்தில் காணும் யதார்த்தங்களையும், விருப்பங்களையும் கிளைக்கதைகளாய் முன்வைத்திருப்பது நல்ல உத்தி.

 

இவையனைத்தும் இருந்தும் படம் வீரியமில்லாமல் இருப்பது தான் இந்தப் படந்தின் பெருங்குறை. காரணம், சமூகங்களில் நிலவும் யதார்த்தங்களை கதைக்கு இசைவாக காட்சிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிற்தே தவிர அவை சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக முன்வைக்கப் படவில்லை. கூர்மையான காட்சியமைப்புகள் மூலம் சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக வைத்து, கதைநாயகனின் பாதிப்புகளையும் போராட்டங்களையும் அதனை கோர்க்கும் சரடாக நெய்திருந்தால் நிச்சயம் சிறப்பான படமாக அமைந்திருக்கும்.

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

ஏழாம் அறிவா? ஏய்க்கும் அறிவா?

மங்காத்தா: அன்னா ஹஸாரேவை என்கவுண்டர் செய்த தல

பொன்னர் சங்கர் யாருக்காக

மாயன் நாட்காட்டி+நோவாவின் கப்பல்=2012

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

%d bloggers like this: