மௌனகுரு: அழுத்தமில்லாமல், மௌனமாய் சொல்லும் யதார்த்தம்

 

தமிழ் திரைப்படங்கள் நடப்பு யதார்த்தங்களை களமாக கொண்டிருக்கின்றனவா என்றால் இல்லை என்று கூறிவிடலாம். ஆனால், இயக்குனர்களும் சமூகத்திலிருந்து வந்தவர்கள் தானே. அதனால், சில படங்களில் அவர்கள் அறியாமல் கதைப்போக்கில் அது ஊடுருவி விடுவதுண்டு. அந்த வகையில் அண்மையில் வெளிவந்த மங்காத்தாவில் இரண்டு போலீஸ் உயர் அதிகாரிகளே திட்டமிட்டு கொள்ளையடிக்கும் கதை வெளிவந்து பரவலாக வரவேற்பை பெற்றது, இப்போது மௌனகுரு.

 

மங்காத்தாவுக்கும் மௌனகுருவுக்கும் இடையில் மிகுந்த வித்தியாசம் உண்டு. மங்காத்தாவில் அந்த யதார்த்தம் தான் கதைநாயகன், மௌனகுருவில் அது வில்லன். மங்காத்தாவில் கதையின் நகர்வே எப்படி கொள்ளையடிக்கிறார்கள் என்பது தான், மௌனகுருவில் அது கதைநாயகனின் துன்பத்திற்கான காரணம். ஆனாலும் கொள்ளையடிப்பதற்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்ல ஆயத்தமாக இருக்கும் அவர்களின் கொடூரம், என்கவுண்டர்கள் நடத்தப்படும் விதம், நியாய உணர்ச்சி குறித்து எந்தக் கவலையும் இன்றி நிரபராதிகளை சிக்கவைப்பது, சித்திரவதை செய்வது, தப்பித்துக் கொள்வதற்காக மற்ற துறைகளோடு சேர்ந்து கூட்டுச் சதி செய்வது, மொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் என்று குறிப்பால் உணர்த்துவது என்று காவல்துறை செய்துவரும் அயோக்கியத்தனங்களை விரிவாக எடுத்துரைப்பதால் மௌனகுரு கவனம் பெறுகிறது.

 

சிலர் நினைத்துக் கொள்ளக் கூடும், ஒரு சிலர் செய்யும் தவறுகளுக்காக ஒட்டு மொத்த காவல்துறையையும் பழிக்கக் கூடாது என்று. ஆனால் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது என்பதற்கு மெய்யில் ஏராளமான சான்றுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. சிதம்பரம் பத்மினி, அந்தியூர் விஜயா, திண்டி ரீட்டாமேரி, திருக்கோவிலூர் என்று எத்தனை பாலியல் வன்புணர்ச்சிகள். பரமக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு, குஜராத் இனப்படுகொலைகள், காஷ்மீரில் அப்பாவி கிராமத்தவர்களை கொன்றுவிட்டு அவர்களை தீவிரவாதிகளாக காட்டி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டது என எத்தனை கொடூரங்கள். தோழர் கிஷன் ஜி தொடங்கி சோராபுதீன் இர்ஷத் ஜஹான் ஈறாக எத்தனை எத்தனை என்கவுண்டர்கள். வீரப்பனை தேடுகிறோம் என்ற போர்வையில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம், சந்தனமரம் கடத்துகிறார்கள் என்று வாச்சாத்தியில் நடத்தப்பட்ட வெறியாட்டம் என்று இன்னும் எத்தனை வேண்டும். இத்தனைக்குப் பிறகும் யாரோ ஒருசிலர் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ’காவல்துறை ஒரு சட்டபூர்வ கிரிமினல் கும்பல்’ என்றும் ’ஒருகூடை அழுகிய மீனில் ஒரு நல்ல மீனைத் தேடும் முட்டாள்தனம்’ என்றும் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி கூறிய பதிலே போதுமானது. மேற்கூறப்பட்டவைகள் எல்லாம் வழக்கு பதியப்பட்டதனால் வெளிவந்தவைகள். வெளிவராமல் வழக்கு பதியப்பட்டாமல் ஏனையவை மூடி மறைக்கப்படுகின்றன. பதியப்பட்ட வழக்குகள் கூட குற்றம் நடந்துவிட்டது எனும் அடிப்படையில் பதியப்பட்டவைகள் அல்ல. பாதிக்கப்பட்ட மக்களும், மனித உரிமை அமைப்புகளும் போராடிய பிறகே வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அதன்பிறகும் கூட மக்கள் போராட்டங்களினாலேயே ஒவ்வொரு நகர்வும் நகர்த்தப்படுகின்றன.

 

இதற்கு முன்னரும் கூட பல படங்களில் காவல்துறையினரின் கிரிமினல்தனங்கள் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கின்றன என்றாலும், அவை அனுதாப உணர்ச்சியை கதையின் மீது ஏற்படுத்துவதற்காக மட்டுமே பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்தப் படத்திலும் அவ்வாறு தான் தொழிற்பட்டிருக்கிறது. இருப்பினும், கதையின் களமே காவல்துறையின் அந்த கிரிமினல்தனம் தான் என்பதும், அந்த கிரிமினல்கள் கடைசில் தோற்கடிக்கப்படுகிறார்கள் என்று காட்டாமல் சட்டரீதியாக அவர்களை எதுவும் செய்யமுடியாது என்று காட்டியிருப்பதுமே ஏனைய படங்களிலிருந்து சற்று வித்தியாசப்படுத்துகிறது.

 

ஒரு வழக்கில் துப்பறிதல் என்பது உலகத்தில் இல்லாத சாகசம் போல துப்பாக்கிக் குழலின் ஆவியை ஊதிக் கொண்டு ’பூச்சி’ காட்டும் சூரத்தனத்தை எள்ளி நகையாடுயாடுவது போல் நடக்கவே சிரமப்படும் ஒரு நிறைமாத பெண்ணை துப்பறிய வைத்திருக்கும் இயக்குனருக்கு முதலில் பாராட்டுகளை கூறிவிடலாம். உச்சக்காட்சியில் அந்தப் பெண்ணின் மீது எதையாவது தூக்கிவீசி அல்லது கீழே விழவைத்து செண்டிமெண்ட் காட்சியில் நனைய வைத்துவிடுவாரோ என்று கடைசி வரையில் ஒரு பயம் இருந்தது. நல்லவேளை அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை.

 

படத்தில் கதை என்று சிறப்பாக ஒன்றுமில்லை, அண்ணன் தயவில் வாழும் ஒரு கல்லூரி மாணவன் எதிர்பாராமல் காவல்துறையினர் கொள்ளையடிக்கும் ஒரு வழக்கில் சிக்கிக் கொண்டுவிட அதில் அவன் அடையும் சிரமங்களும் அதிலிருந்து எப்படி மீள்கிறான் என்பதும் தான் கதை. இதில் சில கிளைக் கதைகளை உருத்தாமல் சொல்லிச் சென்றிருப்பது ஈர்ப்புக் கவர்சியாகவே இருக்கிறது.

 

வெளிநாட்டு அழகு(!) கடற்கரைகளில் பாட்டு பாடாத ஒரு காதல். பணம் கிடைக்கிறது என்பதற்காக எந்த வேலையையும் செய்யாமல் மனம் அமைதியடையும் வேலையையே செய்ய வேண்டும் என்றும் யாரும் செல்லாத கிராமங்களுக்கு சென்று மருத்துவம் செய் என்று காதலியை வேண்டும் காதல்.

 

எதையும் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்தாமல் சின்னச் சின்ன விசயங்களைக் கூட குறைகூறி குற்றப்படுத்தியதால் தான் உங்கள் முன் இன்று குற்றவாளியாய் நிற்கிறேன் என்று வாக்குமூலம் அளிக்கும் கல்லூரி முதல்வரின் மகன்.

 

ஒரு ரெய்டில் போலீஸ் அதிகாரியிடம் சிக்கிக் கொண்டு, அவனிடம் காசு வாங்க முடியாமல் வைப்பாட்டியாய் இருக்க நேரும் அவலத்திற்கு பழிவாங்க எண்ணி பரிதாபமாய் செத்துப்போகும் விபச்சாரி.

 

மனைவியின் தங்கையை வீட்டில் தங்க வைத்துவிட்டு சொந்த தம்பியை வீட்டில் இடமில்லை என்று ஹாஸ்டலில் தங்கவைத்தாலும், தன்னைவிட்டு ஓடிப்போய் திருமணம் செய்து கொண்டவன் என்றாலும், சம்பாதிக்கும் மகன் என்பதால் மூத்த மகனை விட்டுவிட்டு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் இரண்டாம் மகனை கண்டிக்கும் தாய்.

 

மனநல விடுதியில் மட்டிக்கொண்டு மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நண்பனுக்காக உதவி செய்து குண்டடிபட்டு செத்துப்போகும் பைத்தியக்கார நண்பன்.

 

மாணவர்களிடம் நண்பர்களைப் போல் பழகும், போலிஸ் மிரட்டினாலும் உணவை வீணாக்காதே என்று அறிவுரை கூறும், ”கருப்பா கைலி கட்டியிருந்தா விசாரிக்காம அடிப்பீங்களோ” என்று காவல்துறையிடம் சமூக கோபத்துடன் பொங்கும் பேராசிரியர். என்று சமூகத்தில் காணும் யதார்த்தங்களையும், விருப்பங்களையும் கிளைக்கதைகளாய் முன்வைத்திருப்பது நல்ல உத்தி.

 

இவையனைத்தும் இருந்தும் படம் வீரியமில்லாமல் இருப்பது தான் இந்தப் படந்தின் பெருங்குறை. காரணம், சமூகங்களில் நிலவும் யதார்த்தங்களை கதைக்கு இசைவாக காட்சிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிற்தே தவிர அவை சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக முன்வைக்கப் படவில்லை. கூர்மையான காட்சியமைப்புகள் மூலம் சமூகத்தின் மீதான விமர்சனமாக வைத்து, கதைநாயகனின் பாதிப்புகளையும் போராட்டங்களையும் அதனை கோர்க்கும் சரடாக நெய்திருந்தால் நிச்சயம் சிறப்பான படமாக அமைந்திருக்கும்.

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

ஏழாம் அறிவா? ஏய்க்கும் அறிவா?

மங்காத்தா: அன்னா ஹஸாரேவை என்கவுண்டர் செய்த தல

பொன்னர் சங்கர் யாருக்காக

மாயன் நாட்காட்டி+நோவாவின் கப்பல்=2012

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

%d bloggers like this: