புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

தலை ஒட்டிய கடவுளும் தலை வெட்டும் வெறியர்களும்

vinayakar

ஒரு நண்பருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். தொடக்கத்தில் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமையை, வெள்ளையனுக்கு எதிரான போராட்ட உணர்வை ஊட்டிய, மராட்டியத்தில் திலகர் தொடங்கிய பிள்ளையார் விழா இன்று கலவரங்களை உருவாக்குவதாய் மாறிவிட்டது என்று வருத்தப்பட்டார்.

கடந்த ஒன்றாம் தேதி (01/09/2016) தமிழ் இந்துவில் சில காவல்துறை அதிகாரிகளின் செவ்விகளை உள்ளடக்கி ஒரு கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது. சுவாதி, சோனாலி, பிரான்சினா ஆகிய மூவரும் ஒருதலைக் காதலினால் கொல்லப்பட்டதாக சொல்வது தான் அதன் உள்ளடக்கம். சோனாலி, பிரான்சினா சரிதான். ஆனால், சுவாதி .. .. ?

மூன்று கொலைகளும் பொது இடங்களில் பலர் பார்த்திருக்க நடந்திருக்கின்றன என்பதற்கு வெளியே பெரிதாக ஒன்றுமைகள் எதுவுமில்லை. சுவாதி கொலையில் காவல்துறை விசாரணைக்கு எதிராக பல்வேறு ஐயங்கள் கிளப்பப் பட்டிருக்கின்றன. அவை எவற்றுக்கும் காவல் துறையிலிருந்து எந்த விளக்கமும் அளிக்கப்படவில்லை. தவிரவும், அந்தக் கொலையை ராம்குமார் செய்திருப்பதற்கான சாத்தியங்களும் குறைவாகவே உள்ளன. மாறாக, இந்தக் கொலையை இந்து முஸ்லீம் விரோத மனப்பான்மையை வளர்ப்பதற்கு, கலவரம் நடத்துவதற்கு ஒரு கருவியைப் போல பயன்படுத்த திட்டமிடப்பட்டிருந்தது என்பது தொடர்ந்து நடக்கும் நிகழ்வுகள் மூலம் தெளிவாகிறது.

இப்படியான நிலையில் மூன்று கொலைகளையும் ஒரே தன்மையில் நோக்கி, அதிலும் காவல்துறையில் ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகளின் கருத்தைக் கேட்டு வெளியிட்டிருப்பது என்பது தமிழ் இந்து செய்திருக்கும் அயோக்கியத்தனம்.. சுவாதி கொலையைப் பொருத்தவரை தொடக்கத்திலிருந்து காவல்துறை இது ஒருதலைக் காதலால் நடந்த கொலை என திரும்பத் திரும்ப கூறிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த திசையில் மட்டுமே விசாரணையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ராம்குமாரை கொலையாளியாக நிருவி விட வேண்டும் என்று அதற்கான சான்றுகளை முனைந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் வெகுமக்கள் வெளியில் திலீபன் மகேந்திரன், தமிழச்சி போன்றோர் தொடர் முயற்சிகளின் மூலம் உண்மைகளை கேள்விகள் வாயிலாக வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கின்றனர். குறிப்பாக, ராம்குமார் முகநூல் பக்கத்தில் நட்பு வட்டத்திலோ, உரையாடல்களிலோ சுவாதி எனும் பெயரே இடம்பெறவில்லை என்பது, சுவாதியின் தோழி ஒருவரின் பேச்சு என்பனவற்றை சொல்லலாம். இன்னும் காவல்துறை விசாரணையில் இருக்கும் முரண்பாடுகள் குளறுபடிகள் என மக்களிடம் பலத்த ஐயம் இருக்கிறது. இவை எவற்றையும் துளியும் மதிக்காத காவல்துறை ஒருதலைக் காதல் என்று பொருளற்று மந்திரம் போல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் மூலம் இதன் பின்னிருக்கும் பார்ப்பனியச் சதியை மூடி மறைக்க எல்லாவற்றையும் செய்ய காவல்துறை உறுதியாக இருக்கிறது என்பது வெளிப்படையாகிறது. இதற்கு தமிழ் இந்து களம் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறது.

அதாவது, தன்னுடைய மேலாண்மைக்காக ஒடுக்கப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களை ஒன்று திரட்டி, சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக ஏவி விடுவது, அதை மறைக்க ஒருதலைக் காதல் கொலைகளுக்கு எதிராக பேசுவது போல், பொதுநலனுக்காக பேசுவது போல் காட்டிக் கொள்வது. இந்த வடிவம் தான் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்று பிள்ளையார் விழா நிகழ்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எதையும் தொடங்கும் போது பிள்ளையார் சுழி இட வேண்டும் எனும் வழக்கு இங்கு திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் இது போன்ற அயோக்கியத்தனங்களுக்கு பிள்ளையார் சுழி இட்டதே இந்த பிள்லையார் விழா தான்.

கி.பி ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் பிள்ளையார் என்றொரு கடவுளே தமிழர்களுக்கு அறிமுகமாகி இருக்கவில்லை. பார்ப்பனர்களின் உள்வாங்கும் சூழ்ச்சியால் தமிழ்கடவுள் முருகன் பார்வதி மகன் கந்தனாகி, கணபதி எனும் பிள்ளையார் முருகனின் அண்ணனாக அறிமுகமாகிறார். மராத்தியத்துக்கு வெளியே பிள்ளையார் ஒரு ‘சைடு ஆக்டர்’ போல ஒரு துணைக் கடவுள் தான். மராத்தியத்தில் மட்டும் அதிலும் குறிப்பாக பேஷ்வா மன்னர் பரம்பரையினருக்கு மட்டுமே பிள்ளையார் மெயின் ஹீரோ. அதாவது அவருக்கு மேல் ஹீரோவே இல்லாத வி நாயகர். இவர்கள் மட்டுமே பிள்ளையார் விழாவை அரண்மனை விழாவாக கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தனர். அதுவும் வெள்ளையர்கள் பேஷ்வாக்களின் ஆட்சியை கைப்பற்றிக் கொண்டதுடன் முடிந்து போயிற்று. இதற்கு அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மராட்டியத்தில் ஜோதிராவ் பூலே பகுத்தறிவு இயக்கத்தைத் தொடங்குகிறார். சத்ய சோதக் எனும் அந்த இயக்கம் இளைஞர்கள் மத்தியில் பெரும் வரவேற்பைப் பெறுகிறது. பார்ப்பனர்களின் பண்டிகைகளையும், அவர்களின் தீண்டாமை கொடுமைகளையும் நோக்கி கூர்மையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மறுபக்கம் மூடநம்பிகளின் உருவகமாக தங்களையே காயப்படுத்திக் கொண்டு அதனை தியாகம் எனும் பெயரால் வழிமொழியும் இஸ்லாமியர்களின் முகர்ரம் பண்டிகை. இவை இரண்டுக்கும் எதிராகத் தான் திலகர் பிள்ளையார் விழாவை உருவாக்கினார். பேஷ்வாகளின் அரண்மனையில் கவிதை எழுதியும் பரிசு வழங்கியும் சொரிந்து விட்டுக் கொண்டிருந்த இடையில் நின்று போயிருந்த பிள்ளையார் விழாவை வீதிக்கு இழுத்து வருகிறார் திலகர். சத்ய சோதக் கிற்கு எதிராக பத்து நாட்கள் பஜனை பாடவைத்து முகர்ரமுக்கு எதிராக அதனை வீதி உலாவாக இழுத்து வரவைக்கும் வடிவத்தில் உருமாற்றுகிறார். ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் என அனைவரையும் இணைத்து முழுமுதற் கடவுளாக பிள்ளையாரை முன்வைக்கிறார். கூடவே வெள்ளை அரசு மத விழாக்களுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதில்லை என்பதால் பேச்சில் இடையிடையே மானே தேனே பொன்மானே போடுவது போல் சுதந்திரக் கருத்துகளும் சேர்த்து விடுவதுண்டு. இதைத்தான் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமையை உருவாக்கியது என்றும் வெள்ளையனுக்கு எதிராக போராட்ட உணர்வை ஊட்டியது என்றும் சரடு விட்டு வெறியில்லாத வெறும் பக்தர்களைக் கூட நம்ப வைத்திருக்கிறார்கள்.

கோவிலில் உள்ளே நுழைந்து சாமியை பார்த்தாலே தீட்டாகி விடும், கோவில் அசுத்தமாகி விடும் என்றும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொட்டு வடம் இழுத்தால் சாமி நகராது என்றும், சேரிகளுக்குள் சாமியா நினைத்துப் பார்க்கக் கூட முடியாது என்றும் ஆண்டு முழுவதும் ஒதுக்கினாலும் இந்த பத்து நாட்களில் மட்டும் மூத்திரச் சந்தில் கூட அமர்ந்து விடுகிறார் பிள்ளையார். திருவிழாக்களின் சேரிப்பக்கம் கடவுளைக் கொண்டு போகக் கூடாது என்பவர்கள், இதில் மட்டும் இஸ்லாமியர்கள் வாழும் இடத்தின் வழியாகத் தான் கொண்டு செல்வோம் என அடம்பிடிப்பார்கள்.

ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் அரசியல் அதிகாரத்துக்கும் கலவரங்களுக்கும் இடையேயான தொடர்பு என்பது பீயையும் நாற்றத்தையும் போல பிரிக்க முடியாதது. அதில் பிள்ளையார் விழாக்களுக்கு பெரும் பங்கு இருக்கிறது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை பிள்ளையார் விழாவில் பொங்கி வழிவது இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு தான். தொடக்ககால பிள்ளையார் விழாவில் பஜனையாக பாடப்பட்ட புபேந்திர யாதவின் பாடல்களே அதைக் காட்டும்.

ஏன் விலக்கி வைத்தாய்
இந்து மதத்தை?
மறந்தாயோ கண்பதியை, சிவாவை, மாருதியை?
என்ன பலன் உன் வழிபாட்டில்?
என்ன வரம் கொடுத்தார் அந்த அல்லா உனக்கு?
ஏன் மாறினாய் முஸ்லீமாய்?
அந்நியன் மதத்துடன் ஏனிந்த ஸ்நேகிதம்?
உன் மதத்தை மறக்காதே
மனிதா நீ சரிந்துவிழாதே
கோமாதா நம் தெய்வம்
அவளை என்றும் மறக்காதே

சுவாதி கொலையில் இருக்கும் பார்ப்பன சதித்தனங்களை புரிந்து கொள்ள முயலும் பலர், பிள்ளையார் விழா என்றதும் அதை பக்தியாக பார்க்கிறார்கள். பிள்ளையார் விழாவுக்கு மட்டுமல்ல அனைத்து பார்ப்பனிய விழாக்களுக்குமே வக்கிரம் பிடித்த, அசிங்கமான, துரோகமான வெறித்தன வரலாறு மறைந்து கிடக்கிறது. மிகத்துல்லியமாக இவைகளை இனம் கண்டு பண்டிகைகளின் பின்னே ஒழிந்து வரும் ஆர்.எஸ்.எஸ் வெறியர்களை அடித்து விரட்டுவது மட்டுமே உழைக்கும் மக்களின் நலனைக் கோரும் ஒரே செயல்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மல்லையாவும், ஆர்.எஸ்.எஸ் பாசிஸ்டுகளும், ரிலையன்ஸ் ராணுவமும் 251 ரூபாய் போனுக்கு ஈடாகுமா?

அன்பார்ந்த நண்பர்களே! தோழர்களே!

 

நான் முகநூலில் அதிகம் உலவுவனல்லன். அதன் விருப்பக் கணக்குகளிலும், பகிர்வு எண்ணிக்கைகளிலும் சிக்கிக் கொள்பவனல்லன். காரணம், முகநூல் போன்ற சமூக அரட்டை ஊடகங்கள் நம் பெரும்பகுதி நேரத்தை விழுங்கும் பெரும்பசியை அடிப்படையாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றும், அது நம் சமூக உணர்வுகளை வரம்பிட்டு மழுங்கடிக்கும் உத்தியை நோக்கமாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருகின்றன என்றும் நான் ஏற்றிருப்பதால் தான் முகநூலில் அதிக நேரத்தை செலவிடுவதில்லை. ஆனாலும் வெகு சில போதுகளில் சில குறு விவாதங்களில் பங்கெடுத்திருக்கிறேன். இவைதவிர நான் எழுதும் பதிவுகளை அறிமுகப்படுத்தும் நோக்கில் மட்டுமே சமூகத் தளங்களை பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். அண்மையில் பலரின் முகநூல் கணக்குகளை அதன் புனை பெயர் காரணமாக முடக்கப்பட்டும் அல்லது ஆவணங்களைக் காட்டி இயற்பெயரில் பதிவிடுமாறும் முகநூல் நிர்வாகம் வற்புறுத்தியது. இவ்வாறான ஒருநிலை எனக்கு ஏற்பட்டால் முகநூல் கணக்கிலிருந்து விலகி விடுவது என முடிவெடுத்திருந்தேன். அப்படியான நிலையில், பழைய பதிவுகளை, அதாவது முகநூலில் மட்டுமே இட்டிருக்கும் பதிவுகளை ஆவணப்படுத்துவது என எண்ணி தேடினால் முகநூலில் அதற்கு எளிய தேடும் வழி இருப்பதாக தெரியவில்லை. எனவே, அப்படியான ஒரு முடக்கத்தை சந்திக்கும் முன்னர் இயன்றவரை பதிவிட்டு விடுவது என்ற எண்ணத்திலும், பெரும்பாலான சமூக நடப்புகளுக்கு ஏற்ற எதிர்வினையை கட்டுரைகள் வடிவில் நான் செய்வதில்லை வெகு சொற்பமான அளவில் மட்டுமே செய்கிறேன் என்பதாலும் இப்படி ஒரு ஏற்பாட்டை தொடங்கியுள்ளேன். ஆதாவது மாதம் ஒருமுறை அந்த மாதத்தில் முகநூலில் பதிவுடும் குறுந்தகவல்களை முகநூல் நறுக்குகள்என்ற பெயரில் தொகுத்துக் கொடுப்பது எனும் எண்ணத்தின் விளைவே இப்பகுதி. இது குறித்த உங்களின் ஆலோசனைகளும், விமர்சனங்களும் வரவேற்கப் படுகின்றன.

முகநூல் நறுக்குகள் 1-6

*****************************************************

இந்தப் படத்துக்கு வசனம் தேவையில்லை என்று முன்பெல்லாம் நாளிதழ்களில் சிரிப்புப் படம் போடுவார்கள். அதேபோல இந்த வசனத்துக்கு விளக்கம் தேவையில்லை என்று போட்டு விடலாம். அந்த அளவுக்கு இது ஊடகங்களை செவிட்டில் அறைகிறது.

 

என்னிடம் பெற்ற உதவிகளை மறந்துவிடாதீர்கள்; அவை ஆவணபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன

 

ஊடகங்களின் முகத்திரையை கிழிக்கும் மல்லையா.

****************************************************

எனக்கு ஒண்ணு புரியவே மாட்டேங்குதுங்க.. ..

 

விசயகாந்து பொது இடத்துல தூ.. .. ன்னு துப்பினா [அது சரியான விமர்சனம் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்]

அதை பெரிய பிரச்சனையாக்குனாங்க. கட்சிக்காரவுங்கள அடிச்சாரு, திட்டினாரு, நாக்க துருத்தினாருன்னு .. .. .. அவருக்கு ஒரு பைத்தியக்கார பிம்பத்தை திறமையா ஒட்ட வச்சுட்டாங்க.

 

ஆனா நம்ம சீமான் அண்ணாச்சி நேத்து பேரா. அருணனை லூசுன்னு கைய நீட்டி ஏக வசனத்துல திட்டினாரு. ஏற்கனவே, அவரு போன்ல பீப் ல்லாம் பேசிருக்காரு.

 

ஆனா, விசயகாந்து மாதிரி பட்டம் கொடுக்கலாம்னு பாத்தா.. .. தம்பிமார்கள்லாம் ரெம்ப சூடா இருக்காங்களே ஏன்?

 

என்ன இருந்தாலும், ..கூ வை விட ஓட்டு கூட வாங்கலைன்னா கட்சிய கலைச்சிடுவேன்னு சவால் விட்டாரு பாருங்க .. .. அங்க நிக்குறாருங்க நம்ம சீமான்.

 

நமக்கு சந்தோசம் தாங்க .. தேர்தலுக்கு பின்னால ஒரு கட்சி முழுசா காணாம போகப் போகுதுண்ணு உறுதியா தெரிஞ்சப்புறமும் சந்தோசப்படாம இருக்க முடியுங்களா?

******************************************************

பெரியாரிய செயல்பாட்டாளரான தமிழச்சியின் மீது ததஜ வினரின் அராஜக ஆபாச வசைபாடல்கள் வக்கிரமானவை. கடைந்தெடுத்த ஆணாதிக்க பொறுக்கிகளின் மொழியாடல். ஆர்.எஸ்.எஸ் வானரங்களைப் போலவே இவர்களும் பாஸிச கோரப் பற்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இவர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்பதில் நமக்கு மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அல்லாவின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை போலவே இவர்கள் மீதும் மூடத்தனமான நம்பிக்கையை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் முஸ்லீம்களை பார்த்துத் தான் பரிதாபமாக இருக்கிறது.

 

இப்படி தனக்கு எதிராக கருத்து கொண்டிருப்பவர்களை எந்த குரான் ஹதீஸ் அடிப்படையில் விபச்சாரப் பட்டம் கட்டுகிறார்கள்?

 

இப்படி விருப்பம் போல் பொய்களை இட்டுக் கட்டிக் கூறுவதற்கு அல்லா இவர்களுக்கு வஹீ இறக்கினானா?

 

இப்படி கேள்வி கேட்க திராணியில்லாத தமிழ் முஸ்லீம்கள் மேலே இரண்டாவது பத்தியில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்கள் என்றே பொருளாகும்.

 

http://www.tamizachi.com/articles_detail.php?id=355

****************************************************

ஆர்.எஸ்.எஸ் பார்ப்பன பாசிசங்கள் எதற்கும் தயங்க மாட்டார்கள்.

 

ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக மாணவர் தலைவர் கண்ணையா தேசத் துரோகி என்றார்கள். எது தேசதுரோகம் என விளக்குவது அவர்களுக்கு அவசியமில்லை.

 

பாகிஸ்தான் ஆதரவு கோஷம் என்றார்கள். போலியாக தயாரிக்கப்பட்ட வீடியோ என்று சந்தி சிரிக்கிறது.

 

கால்சட்டையில் சிறுநீர் கழிக்கும் அளவுக்கு அடித்தோம். போலீசு எங்களுக்கு துணை நின்றது என்று வெளிப்படையாக பேட்டி கொடுத்திருக்கிறார்கள். மோடியியும் அவரது மூடிகளும் எல்லா ஓட்டைகளையும் அடைத்துக் கொண்டு கிடக்கிறார்கள்.

 

எதுடா உங்க தேசபக்தி?

ஆர்.எஸ்.எஸ் அஜண்டாவுக்கு எதிரான எதுவும் தேச விரோதம் என்றால் .. .. ..

 

பாம்புக்கு பாடம் நடத்தவும் முடியாது, மகுடி வாசிக்கவும் முடியாது. போட்டு நசுக்குவது ஒன்றே வழி.

*****************************************************

காக்கைக்கு இருக்கும் மதிப்பாவது இருக்குமா மக்கள் உயிருக்கு?

முன்னாள் ராணுவத்தினர் 16 ஆயிரம் பேரை ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் வாங்கியிருக்கிறது [பொருட்பிழை இல்லிங்கோ]. ரிலையன்ஸ் குழும நிறுவனங்களை பாதுகாக்க இந்த ராணுவப் பிரிவு பயன்படுத்தப்படும். அதாவது நாட்டின் இராணுவம் என்பதே பெரு முதலாளிகளின் நிறுவனங்களையும் சொத்துகளையும் பாதுகாப்பதற்காகத் தான் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ரிலையன்ஸின் ஜாம்நகர் சுத்திகரிப்பு நிலையத்துக்கு 200 மத்திய படை வீரர்கள் பாதுகாப்பு அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் ரிலையன்ஸே நேரடியாக கையாளும் இராணுவப் பிரிவு உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது.

காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் மக்கள் இந்திய இராணுவத்தை எதிர்த்து போராட்டங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அரசு எந்திரம் அவர்களை தீவிரவாதிகளாக சித்தரிக்கிறது.

இந்த நிலையில் ரிலையன்ஸ் இராணுவம் மக்களை என்ன செய்யும்?

*******************************************************

251 ரூபாய்க்கு ஆண்ட்ராய்டு ஸ்மார்ட்போனாம். நான்கு மாதம் கழித்து டெலிவரியாம்.

120 கோடி ஜனத் தொகையில் ஒரு ரெண்டு கோடி பேர் பதிவு செய்ய மாட்டாங்களா? கெடச்சது 582 கோடி

ரெண்டு கோடி பேர்கிட்ட இண்டெர்நெட் வசதியுள்ள போன் இருந்தா நாலு பெரிய கம்பனிகளுக்கு குறஞ்சது 50 லட்சம் புதிய வாடிக்கையாளர்கள். ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு மாசத்துக்கு 200 ரூபாய்க்கு ரீசார்ச் செஞ்சா ஒரு மாசத்துக்கு 400 கோடி

சாமி இப்பவே கண்ணை கெட்டுதே.. .. ..

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பதான்கோட் – இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையே

pathonkot_2692291f

கடந்த வாரம் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் பதான்கோட் என்னுமிடத்தில் உள்ள விமானப்படை தளம் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. ஐந்து நாட்கள் நீண்ட இந்த தாக்குதலில் ஏழு வீரர்களை இழந்து ஆறு பயங்கரவாதிகளைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். முதலில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு நடத்தியதாக கூறப்பட்டாலும் பின்னர் ஐக்கிய ஜிஹாத் எனும் அமைப்பு இத் தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டது. ஒப்பீட்டளவில் இந்த முறை தேச பக்தி பொங்கி பெருக்கெடுத்து ஓடவில்லை. அது போலவே ஊடகங்களில் வழியும் இஸ்லாமிய வெறுப்பும் அடக்கி வாசிக்கப்பட்டதாகவே தெரிகிறது. என்றாலும் நடந்து முடிந்த இந்த தாக்குதல் நிகழ்வின் மீது கேள்விகள் இல்லாமலில்லை.

ஆகஸ்ட் 15, ஜனவரி 26, டிசம்பர் 6 போன்ற நாட்கள் எதிர் வருகின்றன என்றால், நாட்டிலுள்ள புலனாய்வு, இரகசிய தகவல் பிரிவு புலிகள் எல்லாம் எங்கெங்கு தீவிரவாதிகள் பதுங்கியிருக்கிறார்கள்? எங்கு தாக்குதல் நடத்த திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்? எதை குறி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்று அருகில் இருந்து பார்த்தது போல் தகவல் பரப்புவர்கள். நாடே அமளிதுமளிப்படும். இப்போது அந்த துப்பறியும் புலிகள் எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாக விடுப்பில் சென்று விட்டார்களா? நாற்காலியைத் தேய்த்துக் கொண்டு ஏசி அறையில் இருந்தே உருவாக்கப்படும் இது போன்ற புலனாய்வு தகவல்களுக்கு ஒரு முக்கியத்துவமும் தர வேண்டியதில்லை என்பதை மக்கள் தங்கள் அனுபவங்களிலிருந்தே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கடந்த டிசம்பர் 6 ல் இவ்வாறு தகவல் பரப்பி மக்களை கெடுபிடிக்கு ஆளாக்க முடியாதவாறு மழை வெள்ளம் காத்தது. என்றாலும் குறிப்பிட்ட சில நாட்களில் திட்டமிட்டு இவர்கள் செய்யும் கெடுபிடிகள் எவ்வளவு வக்கிரமான அராஜகம், மக்களை பீதிக்குள்ளாக்கும் பயங்கரவாதம் என்பதையும் அந்த மழை வெள்ளம் முகத்தில் அறைந்து உணர்த்தியிருக்கிறது.

பதான்கோட் தக்குதல் நிகழ்வதற்கு முன்பே இப்படி நிகழப் போகிறது என்று அமெரிக்கா இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் தகவல் தெரிவித்ததாக  சு. சாமி சொல்லியிருக்கிறார். அமெரிக்காவுக்கு தெரியாமல் உலகின் எந்த மூலையிலும் எந்த ஒரு பயங்கரவாதத் தாக்குதலும் நடந்து விடாது என்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும், அப்படி ஒரு தகவல் வந்ததா? ஆம் என்றால் ஏன் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை?

தாக்குதல் நிகழ்வதற்கு ஒரு நாள் முன்னதாக ஒரு எஸ்.பி கடத்தப்பட்டிருக்கிறார். அவரின் வாகனம் தாக்குதலுக்கு பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த தகவல்கள் முறைப்படுத்தப்பட்டு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது, அவரின் தகவல்கள் முன்னுக்குப் பின் முரணாக இருக்கின்றன. அது குறித்தும் மௌனம் நிலவுகிறது.

பயங்கரவாதிகள் விமானநிலையத்துக்குள் னுழைந்த தகவல் கிடைத்ததும் பதான்கோட்டிலேயே முறைப்படி பயிற்சி பெற்ற இராணுவ வீரர்கள் ஏராளமாக இருந்தும் அவர்களைப் பயன்படுத்தாமல் தில்லியிலிருந்து கமாண்டோக்களை அழைத்தது ஏன்?

ஐந்து நாட்களாக தாக்குதல் நீடித்த நிலையிலும் ஏன் ஒரு பயங்கரவாதியைக் கூட உயிருடன் பிடிக்க முடியவில்லை?

மேற்கண்ட இந்த கேள்விகளெல்லாம் இந்திய இறையாண்மைக்கு இழுக்கு, பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கை, நாட்டின் பாதுகாப்பு, எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் போன்ற சொற்களோடு தொடர்புபடுத்தி எழுப்பப் பட்டதல்ல. முந்திய வாஜ்பாய் அரசில் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்ப்பின்றி நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக திட்டமிட்டு நாடாளுமன்றத் தாக்குதல் எனும் நாடகம் நடத்தப்பட்டதோ அதே போல் இதுவும் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட நாடகமா என்பதை அறியும் நோக்கிலேயே எழுப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போதைக்கு விடையில்லை என்றாலும் ஐயம் புறக்கணிக்கக் கூடியதல்ல.

இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்குமான இடைவெளி எப்போதுமே எட்டிப் பிடிக்க முடியாதது தான். பதான்கோட் தாக்குதலில் உயிரிழந்த ஏழு இராணுவ வீரர்களின் மதிப்பு, சிங்கள இராணுவம் சுட்டுக் கொன்ற அறுநூற்றுக்கும் அதிகமான தமிழக மீனவர்களுக்கு இல்லை. காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கிலும் இந்திய இராணுவத்தால் உயிரிழக்கம் அப்பாவிகள் இந்திய அரசுக்கு ஒரு பொருட்டானவர்களே அல்லர். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் இராணுவத்தை பார்க்க முடியுமேயன்றி தேசபக்தியின் அடிப்படையில் ஒரு போதும் பார்க்க முடியாது.

இந்தத் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் உட்பட பல நாடுகள் கண்டித்துள்ளன, அமெரிக்காவும் கூட. மட்டுமல்லாது பாகிஸ்தானுக்கு விரைந்து நேர்மையான நடவடிக்கைகளை பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராக எடுக்க வேண்டும் என்றும் அமெரிக்கா வலியுறுத்தி இருக்கிறது. இப்படி அமெரிக்க மூக்கை நுழைத்ததால் தான் அஷ்பக் அஹமது, ஹாஃபிஸ் ஷக்கூர், காசிம் ஜான், அஸார் ஆகியோர் மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் தான் வெளியுறவுச் செயலாளர்கள் கலந்து கொள்ளும் பேச்சுவார்த்தை நடைபெறும் என்று முதலில் தெரிவித்த இந்திய அரசு பிறகு சுதியிறங்கி இந்த தாக்குதலால் திட்டமிட்டிருந்த பேச்சு வார்த்தைகள் குலையாது என்று அறிவித்திருக்கிறது. அதாவது அமெரிக்கா பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்தக் கூடாது என்று வற்புறுத்தவில்லை என்றால் இங்கே பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக தேசபக்தி அலை பொங்கியிருக்கும்.

இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் பகை நாடுகள் போலத்தான் முறுக்கம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லையை ஒரு காகம் கடந்தாலும் பேச்சுவார்த்தை ரத்து என்று கொதிப்பு காட்டுகிறார்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் பல கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்பிலான வர்த்தகம் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது தங்குதடை இல்லாமல். பாகிஸ்தான் ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் தான் பேச்சுவார்த்தையின் மையப் பொருள் அதை விட்டு விட்டு பேச மாட்டோம் என்கிறது. இந்தியாவோ ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி அதைத் தவிர மற்றதைப் பேசுவோம் என்கிறது. பேச்சுவார்த்தையும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. வர்த்தகமும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. என்ன தான் பேசுகிறார்கள்? என்ன தான் பிரச்சனை? இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் இருக்கும் பிரச்சனை ஏன் தீராமல் இழுத்துக் கொண்டே செல்கிறது? மக்களுக்கு தெரியுமா இவை குறித்து?

ஒரு வேளை இத் தாக்குதல் அரசின் நாடகமாக இல்லாவிட்டால் ஏன் இது போன்ற தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன? எப்போதுமே இந்திய நீதிக்கு ஒரு கண்ணோட்டம் உண்டு. அது எதிர் வினையை மட்டுமே பார்க்கும், வினையைப் பார்க்காது. அது பயங்கரவாதமாக, வன்முறையாக பார்க்கும் அத்தனை எதிர்வினைக்கும் அரச பயங்கரவாதம் முதல் வினையாக இருக்கிறது. இந்தியாவுக்கு சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் எல்லைப் பிரச்சனை இருக்கிறது என்றால் அவை என்ன தீர்க்கவே முடியாதவைகளா? தீர்க்க விரும்பாதவை என்பதே உண்மை. அண்டை நாடுகளுடன் சுமூக உறவு நீடித்து விட்டால் ஆயுத வியாபாரிகள் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வார்கள்? இது தான் மெய்யான பிரச்சனை. இந்தியா அமெரிக்காவின் அல்லக்கை நாடாக மாறி நாளாகிறது. அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டியது மட்டுமே மீதம் இருக்கிறது.

எது சரி எது தவறு என்ற கண்ணோட்டம் இன்றியே இங்கே தேசபக்தி பொங்கி பிரவாகமெடுத்து விடுகிறது. பாகிஸ்தானுடனான பிரச்சனையில் இந்திய அரசின் நிலைபாடு அதை தீர்க்கும் நோக்கில் இருக்கிறது என்று யாராவது உறுதியாக சொல்ல முடியுமா? ஆனால் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் ஏதாவது கூறி விட்டால் அதற்கு எதிராக மக்களின் சிந்தனை திரும்புகிறது. இதே கேள்வியை பாகிஸ்தானை நோக்கியும் எழுப்ப முடியும்.

அரசு, எந்த நாட்டு அரசாக இருந்தாலும், பாகிஸ்தான் என்றாலும் இந்தியா என்றாலும் அவை மக்களுக்கு எதிரானவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. அவை மக்கள் குறித்து கவலைப் படுவதும் இல்லை. ஆனால் அவற்றின் செயல்கள் மக்கள் பெயராலேயே நடக்கின்றன. இந்த இடத்தில் மக்களின் பங்கு ஓட்டுப் போடுவதும், எங்காவது பிரச்சனை வந்தால் ஊட்டப்படும் தேசபக்தியை வழிமொழிவதும் தானா? அரசின் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க வேண்டாமா?

பதான்கோட் தாக்குதல் குறித்து பேசுவதானால் மேற்கண்ட அம்சத்தை விலக்கி வைத்து விட்டு பேச முடியாது. ஐக்கிய ஜிஹாத் கவுன்சில் இத் தாக்குதலை நடத்தி இருந்தால் காஷ்மீர் பிரச்சனையில் இந்திய அரசு செய்த துரோகங்களை கணக்கிலெடுக்காமல் பதான்கோட்டை மட்டும் தனித்துப் பார்க்க முடியாது. ஆம், காஷ்மீர், வட கிழக்கு, பாகிஸ்தான், சீனா என இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் எதிலும் அரசு அதை கையாளும் விதம் ஒட்டுமொத்தமாக மக்கள் நலனுக்கு எதிரானது. இதை தேசபக்தி கொழுக்கட்டையை வாயில் திணித்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தான் வேண்டுமா?

இத் தாக்குதலில் மக்களுக்கு பாதிப்பில்லை, பெரிய அளவில் இழப்பில்லை என அமைதியாக இருப்பதும், தேசபக்தி கொழுக்கட்டை ருசியில் அமைதியாக இருப்பதும் ஒன்று தான். மக்கள் அரசுக்கு எதிரான எதிர்ப்பை எந்த வழியிலேனும் பதிவு செய்ய வேண்டும். பதான்கோட்டில் அரசு நடந்து கொண்ட முறை குறித்தும், எல்லை பிரச்சனைகளை அரசு கையாளும் விதம் குறித்தும் பதியப்படும் எதிர்ப்புகள் தொடக்கமாக அமைய வேண்டும். அரசுக்கும் இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி இட்டு நிரப்ப முடியாதது. ஆனால் அடித்து நொருக்க முடியும். அதற்கான தொடக்கமாக அமைய வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தடியால் கனிய வைக்கப்படும் தேசபக்தி பழம்

 

மற்றொரு முறை நாட்டில் தேசபக்தி பொங்கி வழிந்தோடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் இது குறித்து பேசுகின்றன. பாகிஸ்தானின் அட்டகாசம் எல்லை மீறிவிட்டதாக ஆளும் கட்சி எதிர்க் கட்சி பேதமின்றி அனைவரும் ஒத்த குரலில் சொல்கிறார்கள். இது கடினமான நேரம், பாகிஸ்தானுடனான உறவுகளை பரிசீலிக்கிறோம், அனைத்து சமாதான முயற்சிகளையும் நிருத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்கிறது காங்கிரஸ். கார்கில் போல் இன்னொரு போரை நடத்தி பாகிஸ்தானை ஒடுக்குங்கள் என்பதோடு மட்டுமல்லாது ஆங்காங்கே சில போராட்டங்களையும் நடத்தியிருக்கிறது பாஜக. இராணுவ வீரரின் தலையை அல்ல தேசத்தின் மனசாட்சியே வெட்டி விட்டதாக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. மக்களும் அவ்வாறான மனநிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

 

இராணுவ வீரர்களுக்காக இவ்வாறு பொங்கி எழுவது தான் தேசபக்தியின் அளவுகோலா? இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல எல்லா நாட்டிலும் காவல்துறை, இராணுவம் என்றால் அதன் பொருள் ஒன்று தான். மக்கள் மீது பாய்ந்து குதற கொஞ்சமும் தயங்காத, ஆயுதம் தவிர வேறெந்த மொழியும் தெரியாத கொடூர விலங்கு. காஷ்மீரில் சில ஆயிரம் இளைஞர்கள் காணாமல் போன கணக்கு இராணுவத்தின் அட்டவணையில் இருக்கிறது. அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இராணுவம் தேசபக்தியின் அடையாளமா என்பதை. அஸ்ஸாம் இராணுவ அலுவலக கட்டிடத்தின் வாசலில் சில பெண்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து நிர்வாணமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களை வன்புணர்ச்சி செய்’ என்ற முழக்கத்தை தாங்கி நின்று போராடினார்களே, அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இந்திய இராணுவம் நாட்டிற்குள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றிரண்டு அல்ல நாடு முழுவதும் ஓராயிரம் ரணங்கள் மக்கள் மனதில் வடுக்களாக இருக்கின்றன. இவைகளை மீறித்தான் இராணுவம் நாட்டைக் காக்கிறது எனும் பிம்பம் மக்களிடம் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய இராணுவம் மட்டுமா? பாகிஸ்தான் இராணுவமும் தன் சொந்த மக்கள் மீது ஆயுதங்களைத் திருப்ப கொஞ்சமும் தயங்காதவை தான்.

 

என்ன இருந்தாலும், எதிரி நாட்டு இராணுவம் நம் இராணுவ வீரர்களை கொல்வதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அனுமதிக்க முடியாது தான். இராணுவம் கொடூர விலங்கு என்பதை இரண்டு நாட்டு இராணுவங்களின் சமாதான காலத்தின் மீறல் நடவடிக்கை மூலம் கொல்லப் படுவதற்கு பொருத்த முடியாது தான். ஆனால் அதேநேரம் இராணுவம் தேச பக்தியின் குறியீடாக கொண்டு மிகை மதிப்பாக தூக்கிப் பிடிக்கப் படுவதை ஏற்கவும் முடியாது. என்றால் இதை எப்படி அணுகுவது? இராணுவ வீரர்கள் எப்போதுமே பலியாடுகள் தான். எல்லைகளின் பணியில் இருக்கும் இராணுவ வீரர்கள் இனிப்புகள் பரிமாறிக் கொள்வதும், இயல்பாய் பேசிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள் தான். அதே நேரம் நெருக்கடியான காலங்களிலோ யாரிடம் இனிப்பை பரிமாறிக் கொண்டார்களோ அவர்களுடன் துப்பாக்கி ரவைகளையும் சீறவிட்டுக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ரொட்டியைச் சுட வேண்டுமா?, துப்பாக்கியால் சுட வேண்டுமா? என்பதை தீர்மானிப்பது சர்வ நிச்சயமாக அவர்கள் அல்ல.

 

இந்த சம்பவம் நடந்ததும், அத்தனை சமாதான முயற்சிகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன என்று அறிவித்தது இந்திய அரசு. சில நாட்கள் கழித்து இது போன்ற சம்பவங்களுக்காக சமாதான முயற்சிகளை நிறுத்தினால் அது சர்வதேச அரங்கில் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்காது என்கிறார் வெளியுறவு அமைச்சர். சில நாட்களில் இந்த வித்தியாசம் ஏற்பட்டது எப்படி? இரண்டு நாடுகளும் பதட்டத்தை தணித்து இணக்கமான முறையில் பிரச்சனைகளை அணுக வேண்டும் என அமெரிக்கா யோசனை கூறியது எதற்காக? இரண்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? எங்கள் வீரர்கல் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று உடனடியாக கூறிய பாகிஸ்தான், பின்னர், இந்தியாவும் முன்னர் இது போல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றபோது முன்னெப்போதோ நடந்தவற்றை இந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது என்றோர் இராணுவ அதிகாரி கூறினாரே. அதன் பொருள் என்ன? தொடர்ச்சியாக நாளிதழ்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். துப்பாக்கிச்சூடு முதல் சில வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது என்பது வரை மாதத்திற்கு இரண்டு செய்திகளாவது எல்லைச் செய்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து செல்லும் அந்தச் செய்திகள் இப்போது இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதன் காரணம் என்ன?

 

நம்முடைய இராணுவ வீரர்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் கொன்று தலையை வெட்டி எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள் என்றவுடன் இந்தியாவுக்கே பெருத்த அவமானம் நேர்ந்து விட்டதாய் கருதுபவர்கள். அறுநூறுக்கும் அதிகமான மீனவர்களை இலங்கை இராணுவம் சுட்டுக் கொன்றபோது அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் உடனடியாகவும், லட்சம் பேர் படிப்படியாகவும் கொல்லப்பட்ட போபால் கொடூரத்தின் போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் முதலாளியை அரசு பத்திரமாக தனி விமானத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைத்ததே அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? அன்னிய நாட்டால் சொந்த நாட்டு மக்கள் கொல்லப்பட்ட போது அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்ளாததற்கும் இப்போது இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் இதை அவமானமாய் கொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

 

 

ஆளும் வர்க்கங்கள் எதை எந்த விதத்தில் அவமானமாக கருதுகிறார்களோ அதை அந்த விதத்தில் தேசபக்தியாய் கருத வேண்டும் என்றால் நாம் என்ன பொம்மைகளா? இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால் தேச அவமானம் உழைக்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டால் தேசமே அலட்சியம் என்றால் தேசம் என்பதில் உழைக்கும் மக்கள் அடங்க மாட்டார்களா? ஆம். அரசு அப்படித்தான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் உழைக்கும் மக்களை கண்டு கொள்ளாத தன்மையை பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

 

90களின் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் வெளிப்படையாக மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளையே தங்கள் கொள்கைகளாக கொண்டு செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசின் வேளாண் கொள்கையால் இரண்டு லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். உணவு தானியங்கள் புழுத்துப் போய் எலிகள் தின்றாலும் அதை ஏழை மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமாட்டோம் என்கிறது உணவுக் கொள்கை. ஒற்றைக்குடம் தண்ணீருக்காக இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கும் நாட்டில் ஆறுகள் ஏரிகள் குளங்கள் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்றன, நிலத்தடி நீர் கூட மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஓலை நீட்டுகிறது அரசின் நீர்க் கொள்கை. ஆப்பிரிக்க நாடுகளைவிட இந்தியாவில் சத்துக்குறைவால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்கிறது ஐநாவின் அறிக்கை. கிரிக்கெட்டிலும், திரைப்படங்களிலும் தான் தேசபக்தியின் இலக்கணங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இவைகளெல்லாம் அவமானமாக தெரியாத இந்தியாவுக்கு இரண்டு சிப்பாய்கள் இறந்ததும் தேசபக்தி பொங்குகிறதென்றால், நாடு என்பதென்ன வெறும் எல்லையா? அல்லது அந்த எல்லைக்குள் வாழும் மக்களா?

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெயரில் குடியரசு செயலில் முடியரசு

 

வரிசையான பண்டிகை கொண்டாட்டங்களுக்கு மத்தியில் இன்னுமொரு பண்டிகையாக வந்திருக்கிறது குடியரசு தினம். ஆனால் ஏனைய பண்டிகைகளை விட இந்த பண்டிகைக்கு அரசு காட்டும் முனைப்பு மக்களிடையே பீதியூட்டுவதாக இருக்கும். தொடர்ந்து அப்படித்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. குடிமக்களுக்கான அரசு இது அதை குலைப்பதற்காக தீவிரவாதிகள் முயல்கிறார்கள், அவர்களிடமிருந்து மக்களை பாதுகாக்கவே இத்தகைய கெடுபிடிகள் என்பது வழக்கமாக அரசு கூறும் காரணம். சென்னையில் மட்டும் கடந்த சில நாட்களில் 800 க்கும் அதிகமானோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இந்தியாவெங்கும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் என்ற பெயரில் இப்படியான கைதுகளும், சித்திரவதைகளும், பொதுமக்களுக்கு சிரமங்களும் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. மட்டுமல்லாது ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த பாதுகாப்பு கெடிபிடிகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. குடிமக்களுக்கான அரசை அதன் குடிகளில் சிலரே ஏன் தகர்க்க நினைக்கிறார்கள்?

 

இந்தக் கேள்வி இந்தியாவுக்கு மட்டுமானதல்ல. உலக நாடுகள் அனைத்திலும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியதும், பரிசீலிக்கப் படாமல் ஒதுக்கப்படுவதுமான கேள்வி. குடிமக்களில் பெரும்பாலானோர் அரசுகளின் மீது கோபமாகவும் வெறுப்பாகவுமே இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால், அரசின் திட்டங்களும், செயல்பாடுகளும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் அவர்களை பாதிக்கிறது. அவர்களை தங்கள் வாழ்நிலைகளிலிருந்து கீழிறக்குகிறது. அதனால், தனித்தனி குழுக்களாக வெவ்வேறு பிரச்சனைகளுக்காக அரசை எதிர்த்து தினமும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான மக்களை போராடத் தூண்டும்படியாக நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசை குடி மக்களுக்கான அரசு என்று கூற முடியுமா? ஆனால், பலர் அப்படி கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் குடியரசு தினம் இன்னும் கொண்டாட்டமாய் நீடிக்கிறது. அரசின் திட்டங்களும் செயல்களும் அதன் பொருட்டே மக்களுக்கானதாக விளம்பப்படுகிறது. ஆனால் மெய்யில் அப்படி இருக்கிறதா?

 

இதை தற்போது மக்களிடையயே கொதிப்பில் இருக்கும் மீனவர் பிரச்சனையினூடாக பார்க்கலாம். கடந்த கால் நூற்றாண்டாக தோராயமாக 600 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு எதிராக தன் சொந்த குடிமக்களை பாதுகாக்கும் வகையில் இந்தியா செய்ததென்ன? எல்லா முதலாளித்துவ நாடுகளும் தம் சொந்த மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்திற்கு இடையூறாக இருப்பதாக கருதும் போது கொன்று குவிக்க தயங்குவதில்லை. ஆனால் பிற நாடுகள் தம் குடிமக்களை கொல்லும் போது தன் பிம்பத்தை காத்துக் கொள்ள கொஞ்சமாவது எதிர்ப்பை காண்பிக்கும். ஆனால், ஐநூறுக்கும் அதிகமானோர் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருந்தும், அதற்கு எதிராக எதுவும் செய்யாமல் கிடப்பது தான் ஒரு குடியரசின் இலக்கணமா?

 

இதை இன்னும் அணுகிப் பார்த்தால் இந்திய குடியரசின் லட்சணம் என்ன என்பது வெளிப்படையாகிவிடும். மீனவர்கள் தொடர்ந்து தனித்தனியான பல அடையாள போராட்டங்களை நடத்தி சோர்ந்து நீதிமன்றத்தை அணுகினார்கள். நீதிமன்றத்தில் அரசு தாக்கல் செய்திருக்கும் பதிலில் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவதால் தான் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்று கூறியிருக்கிறது. தொடக்கத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று கூறிக் கொண்டு இலங்கை இதைச் செய்தது. தற்போது விடுதலைப் புலிகள் இல்லாத நிலையிலும் இது தொடர்கிறது, மட்டுமல்லாது அதிகரித்திருக்கிறது. என்றால் அதன் நோக்கம் காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அந்தக் கடல் பகுதியில் மீனவர்கள் நடமாட்டத்தை இரண்டு அரசுகளுமே தடுக்க நினைக்கின்றன என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும்.

 

90களில் நரசிம்மராவ் தொடங்கிய வெளிப்படையான மறுகாலனியாக்கத்தில் இந்திய இலங்கை கடற்பகுதியில் பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவங்களுக்கு மீன்பிடித்துக் கொள்ளும் அனுமதியை வழங்கியது. பாரம்பரிய மீனவர்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது மீன்வளத்தை அழிக்கும் தன்மை கொண்டதல்ல மாறாக தகவமைதலை பயன்படுத்தி மீன்வளத்தை காக்கும். ஆனால், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது முட்டைகள் குஞ்சுகள் தொடங்கி கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் ஒட்ட வழித்தெடுப்பதால் மீன்வளத்தை அழிக்கிறது. உலகமயமாக்க சூரையாடல்களால் உயர்ந்து வரும் பொருளாதாரத் தேவைகளை ஈடுகட்டவும், பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களை எதிர்கொள்ள முடியாமையும் இணைந்து மீனவர்களை எல்லை தாண்டவும், தடுக்கப்பட்ட வலைகளை, மீன்பிடி முறைமைகளை பயன்படுத்த தூண்டுகிறது. இந்த காரணங்களால் இலங்கை மீனவர்களுக்கும், தமிழக, இலங்கை மீனவர்களுக்கிடையேயும் பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துகிறது. இது போன்ற பிரச்சனைகள் இந்திய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், உலகமெங்கும் ஏற்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

 

இதை மீனவர்களை கொல்வதன் மூலமும், தொடர்ச்சியாக படகுகளை வலைகளை தாக்கி சேதப்படுத்துவதன் மூலமும் அச்சத்தையும், நிலையற்ற தன்மையையும் ஏற்படுத்தி அந்த கடற்பகுதியிலிருந்து மீனவர்களை அப்புறப்படுத்தும் வேலையை இலங்கை செய்கிறது. அதற்கு முழுமையான ஆசியையும், ஆதரவையும் இந்தியா வழங்குகிறது. இதை மறைப்பதற்கு இந்தியா எல்லை தாண்டுவதையும், இலங்கை மீனவர்களிடையேயான பிரச்சனைகளையும் முன்னிருத்தி திசை திருப்புகின்றன.

 

இந்தியா பெயரில் மட்டுமல்ல தன்மையிலும் குடியரசாக இருக்க வேண்டுமென்றால் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? இரு தரப்பு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்து பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும் பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அனுமதியை ரத்து செய்ய வேண்டும். 40 கிலோமீட்டர் கொண்ட குறுகிய கடற்பரப்பை இரு தரப்பு மீனவர்களும் பயன்படுத்தும் வண்ணம் எல்லை கட்டுப்பாட்டை தளர்த்த வேண்டும். எந்த மாதிரியான மீன்பிடி முறையை பாவிப்பது என்பது குறித்து இரு தரப்பு மீனவர்களும் உகந்த இணக்கமான முடிவை எடுப்பதற்கு அரசு உதவ வேண்டும். குடிகளுக்கான அரசாக இருந்தால் இதைத்தான் செய்திருக்க வேண்டும்.

 

ஆனால் இந்தியா செய்திருப்பதென்ன? பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு அனுமதி வழங்கி அதனை பாதுகாக்கிறது. எல்லையை வறையறை செய்யாமலும், அதேநேரம் எல்லை தாண்டாதே என்றும் குழப்புகிறது. மீன்பிடியை ஒழுங்கு செய்வதற்கு என்று சட்டம் கொண்டு வந்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கு ஏற்க முடியாதபடி பலவிதமான கட்டுப்பாடுகளைச் சுமத்துகிறது. மீறினால் ஆயிரக்கணக்கில் தண்டத்தொகை வசூலிக்கவும், படகை பறிமுதல் செய்யவும் வழிவகை செய்யும் அதேநேரம் பன்னாட்டு கப்பல்களுக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுகளும் இன்றி கடலை வழித்தெடுக்க துணை நிற்கிறது. கடலோர மீனவர்களிடையே தொண்டு நிறுவனங்களை, சுய உதவிக் குழுக்களை களமிறக்கி மெழுகுதிரி செய்தல், பொம்மை செய்தல் என்று மாற்றுத் தொழில்களை பயிற்றுவித்து மீன்பிடித்தலிலிருந்து வெளியேற ஊக்குவிக்கிறது. நீளமான கடற்பரப்பை பெற்றிருக்கும் இந்தியா, பல்லாயிரக்கணக்கான மீனவ குடிமக்களுக்கு எதிராகவும், சில பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவும் இவைகளைச் செய்திருக்கிறது. என்றால் இது குடியரசா?

 

மீன்பிடி தொழிலில் மட்டுமல்ல, உழவு, நெசவு உட்பட மக்களின் வாழ்வாதரமாக இருக்கும் அனைத்து தொழில்களிலும் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் மக்களுக்கு எதிராகவும், பெருநிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவுமே அரசு செயல்பட்டு வருகிறது. பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், நாட்டின் கனிம வளங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்திலும் அரசின் செயல்பாடு மக்கள் விரோதமாகத்தான் இருக்கிறது. மக்களுக்கு புதுப்புது வரிகளை அமல்படுத்துவதிலிருந்து இருக்கும் மானியங்களை வெட்டிக் குறைப்பது வரை, முதலாளிகளுக்கு வரிச்சலுகையிலிருந்து லாபத்திற்கான உத்திரவாதம் வரை மக்களுக்கு எதிராகவே அரசுகள் பொதுநிதியை கையாளுகின்றன. இவைகள் ஒன்றும் கமுக்கமான செய்திகளல்ல.

 

எப்படி மக்களை பட்டினி போடும் மசோதவுக்கு உணவு பாதுகாப்பு மசோதா என்று பெயர்சூட்டி மக்களை ஏமாற்ற எண்ணுகிறதோ அது போன்றே முதலாளிகளின் நலனில் மட்டுமே அக்கரை கொண்டு செயல்படும் அரசுக்கு குடியரசு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டிருகிறது. மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும், இப்படி தங்களைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதற்கு கொண்டாட்டம் ஒரு கேடா என்று.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

கொடியேற்று, கொண்டாடு. குடியரசு தினம்

புரிந்தவர்களுக்கு ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட், புரியாதவர்களுக்கு குடியரசு தினம்

தமிழக மீனவர்களை கொல்லச் சொல்வது இந்திய அரசு தான்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கொடியேற்று, கொண்டாடு. குடியரசு தினம்

நாளை 61 வது குடியரசு தினமாம். பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், பய பீதிகள் என கடந்த வாரம் முதலே பரபரப்பு காட்டப்படுகிறது. ஒரு கொண்டாட்ட மனோநிலைக்கு மக்கள் ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறார்கள். கொண்டாட்டங்களை நுகர்வைக்கொண்டே அள‌க்கமுடியும் என்பதால் வர்த்தக நிறுவனங்கள் தங்கள் விழாக்கால தள்ளுபடியை குடியரசு தினத்திற்கும் நீட்டுகின்றன. தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் ‘தேசபக்த’ நடிகைகளை “வந்தே மாட்றோம்” என்று கூறவைத்து நம்மை கொண்டாட தூண்டுகின்றன. இதையே இன்னும் விரிவான அளவில் யாராவது வெளிநாட்டு தலைவர்களை அழைத்துவந்து இராணுவ தளவாடங்களை ஓடவிட்டுக் காட்டி பெருமிதமாய் கொண்டாடுகிறது அரசு. இருக்கட்டும், எதற்காக இந்த கொண்டாட்டங்கள்? முடியரசாக இருந்தபோதும், காலனியரசாக இருந்தபோதும், இப்போதும் எந்த அரசும் குடிமக்களுக்கான அரசாக இருந்ததில்லை. என்றால் இந்த கொண்டாட்டங்களின் பொருள்?

 

முதலில் இதை சுதந்திரமான அரசு என்று கூறுவதே தவறான கூற்று. நாட்டு மக்களின் மீது அனைத்து அளவிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் தன்மை வாய்ந்த பொருளாதார கொள்கைகளிலேயே தனிப்பட்டு செயல்படமுடியாமல் அன்னிய ஆதிக்க நாட்டின் நலன்களுக்கு உதவிடும் வகையிலும், சொந்த நாட்டின் நலன்களுக்கு ஊறுவிளைவிக்கும் வகையிலும் திணிக்கப்படும் கொள்கைகளால் செயல்படும் ஒரு நாட்டின் அரசை சுதந்திரமான அரசு என்று எப்படி கூறமுடியும்? தனக்குத்தானே சுதந்திரமாக இல்லாத ஒரு அரசை தன்னுடைய மக்களுக்கான அரசு என்று எந்த அடிப்படையில் கூறுவது?

 

நாட்டின் பெரும்பாலான மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பாகவும் வாழ்வாகவும் இருக்கும் விவசாயத்தை முற்றாக துடைத்தொழிப்பதற்கு நாள் குறித்துக் கொண்டு செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது அரசு. பசுமைப்புரட்சி எனும் பெயரில் விளை நிலங்களில் இரசாயண உரங்களைக் கொட்டி மலடாக்கி, நீர் ஆதாரங்களை பராமரிக்க மறுத்து விவசாயிகளின் சொந்தச் செலவில் நிலத்தடிநீரை பயன்படுத்தவைத்து; அதிக மகசூல் தரும் விதைகள் என்று அதிக வளத்தையும், அதிக தண்ணீரையும் இறைத்தெடுக்கும் விளைமுறைகளை திணித்து; பணப்பயிர்கள் என்று ஆசை காட்டி உணவுப்பயிர்களை விட்டு விலக்கி கடைசியில் லட்சக்கணக்கான விவசாயிகளைக் கொன்று குவித்து, வெற்றிகரமாக விவசாயத்தை கருவறுத்து வீசியிருக்கும் இந்த அரசை, குடிமக்களுக்கான அரசு என்று கூறுவதெப்படி?

 

நாட்டின் கனிம வளங்களையெல்லாம் அற்ப விலைக்கு விற்று, சொற்ப வேலைவாய்ப்பை உண்டாக்குவதால் சலுகை எனக்கூறி எல்லாவித வரிகளையும் விலக்கி, லாப உத்திரவாதம் என்று சுற்றுச்சூழலை, நீர்நிலைகளை, விவசாய நிலங்களை, காற்றை மாசுபடுத்த அனுமதித்து, உற்பத்திச் செலவைக் குறைப்பது என்ற பெயரில் தொழிலாளர்களை கசக்கிப்பிழிவதை கண்டும்காணமலும் இருந்து, வேலையிழப்பு பயம்காட்டி தொழிலாளர்களின் உழைப்பாளிகளின் எல்லவித உரிமைகளையும் பரித்தெடுத்து, இயல்பாக இவைகளை எதிர்த்துக் கிளர்ந்தெழும் போராட்டங்களை அடக்க அடக்குமுறைச் சட்டங்களை இயற்றி, அனைத்து வகையிலும் முதலாளிகளின் லாப வெறிக்காக உழைக்கும் மக்களை வதைக்கும் இந்த அரசை குடிமக்களுக்கான அரசு என்று கூறுவதெப்படி?

 

வணிகர்கள், நெசவாளர்கள், மீனவர்கள் என எந்தப்பிரிவு மக்களையாவது விட்டுவைத்திருக்கிறதா இந்த அரசும் அதன் கொள்கைகளும். பின் எந்த அடிப்படையில் குடிமக்களுக்கான அரசுமுறையாக இந்த அரசை கொண்டாடுவது? நாட்டு மக்களின் நலன்களுக்கான திட்டம் என விளம்பரப்படுத்தப்பட்டு தொடங்கப்படும் எந்தத்திட்டமும் அதன் உள்நோக்கில் மக்களுக்கு எதிரானதாகவே இருக்கிறது. எல்லாத்தட்டு மக்களுமே அரசின் திட்டங்களினால் பாதிப்படையவே செய்கிறார்கள். கடவுள் என்ற ஒன்று இல்லாமல் எதுவும் இல்லை எனும் ஆன்மீக நம்பிக்கையையும், நடப்பில் நாம் முனைந்து உழைக்காமல் எதுவும் நடப்பதில்லை எனும் யதார்த்தத்தையும் தனித்தனியாக புரிந்துகொண்டு எப்படி மக்கள் செயல்படுகிறார்களோ, அதுபோலவே குடி மக்களுக்கான அரசு என்பதையும், அரசு நமக்கு எதிராகவே செயல்படுகிறது என்பதையும் தனித்தனியாகவே புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். முன்னது கற்பிதமாகவும், பின்னது நடைமுறையாகவும் கடைப்பிடிக்கப்படுவதனால் தான் அவர்களால் ஒரு கொண்டாட்டமாக குடியர‌சு தினம், சுதந்திர தினம் போன்றவற்றை கொண்டாடமுடிகிறது.

ஒரு போதையான மயக்கத்தைப் போல் நாட்டு மக்களிடம் மந்தை மனோநிலையை உருவாக்கி கொண்டாட்டத்தைத் திணிப்பதையே தேசபக்தியாக உருவகப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். நாடு என்பது அனைத்து வகையிலும் அதன் மக்களை எதிரொலிப்பது, அனைத்து வகையிலும் அந்த மக்களை மறுதலித்துவிட்டு அதையே நாட்டுப்பற்று என்பது உச்சகட்ட மோசடி. இந்த மோசடியின் குறிய‌டையாளமாகத் தான் கொடியேற்றிக் கொண்டாடுவது.

 

ஆனால் பாஜக கும்பல் இந்த கொடியேற்றுவதில் கூட தங்கள் பாசிச அரசியலை காட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. மக்களின் வாழ்வாதார உரிமைகள் பறிக்கப்படுவதற்கு துணை நிற்கும் ஒரு கட்சி கொடியேற்றுவதை உரிமையாக முன்வைக்கிறது. காஷ்மீரின் சிரிநகரில் லால்சௌக் பகுதியில் கொடியேற்றுவதற்கு நாட்டின் பல பகுதியிலிருந்தும் பேரணியாக செல்வது என்று அறிவித்திருக்கிறது. இதை சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையை காரணம் காட்டி ஆளும் காங்கிரஸ் கும்பல் அனுமதிக்க மறுக்கிறது. நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலும் குடியரசு தினத்தன்று கொடியேற்றுவது மக்களைன் உரிமை என்றும், அதைத்தடுப்பது தீவிரவாதிகளை, பிரிவினைவாதிகளை ஊக்குவிக்கும் செயல் என்றும் விளக்கம் சொல்லி போலியான நாட்டுப்பற்றை விசிரிவருகிறது.

 

அயோத்தி ராமர் கோவில் விவகாரம், கட்டைப்பஞ்சாயத்திற்குப் பிறகு உ.பி.யில் கூட பா.ஜ.க.வுக்கு வாக்குகளைப் பெற்றுத் தரும் என்பது நிச்சய‌மில்லை; குஜராத் படுகொலை போல ஒரு கலவரத்தை நடத்தினால், அதற்கு எதிர்வினையாகக் குண்டு வெடிக்கும் உத்தரவாதம் உண்டே தவிர, நாடெங்கும் வாக்குகளை அள்ள முடியுமா என்பது ஐயம்தான். அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்தால், அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கு கோபம் வந்து, முதலுக்கே மோசமாகப் போய் விடும். விலைவாசி உயர்வினால், தற்பொழுது பா.ஜ.க. ஆளுங்கட்சியாக உள்ள மாநிலங்களிலும் அதிருப்தி தலைவிரித்தாடுகிறது. ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் உண்மையான குற்றவாளிகளை மறைப்பதிலும், கூட்டுக்குழுவை தீர்வாக காட்டி கூச்சலிட்டு முடக்கியதிலும் கொஞ்சம் பலன் கிடைத்திருப்பதாய் தெரியவே அதே வழியில் இந்த கொடியேற்றலை பயன்படுத்திக்கொள்ள முயல்கிறது.

 

காஷ்மீர் இந்தியாவின் பகுதி, அங்கு கொடியேற்றுவதை தடுக்க நினைப்பது பிரிவினைவாதம், தேசவிரோதம் என நினைப்பவர்களுக்கு, அந்த மக்கள் தாங்கள் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலத்தில் இருப்பதாக கருதப்படுவதை எதிர்க்கிறார்கள் என்பது நினைவுக்கு வருவதேயில்லை. பிரிவினைவாதம் என்பவர்கள் அந்த மக்களுக்கு விரோதமாக அவர்களின் நிலத்தை இந்தியாதான் தன் இராணுவ பலத்தினால் பிடித்து வைத்திருக்கிறது என்பது நினைவுக்கு வருவதேயில்லை. அந்த மக்களிடமே வாக்கெடுப்பு நடத்துகிறோம் என்று ஐநாவிடம் வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தும் இன்றுவரை வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படவில்லை என்பது நினைவுக்கு வருவதேயில்லை.

 

இதுபோல் உண்மைகளை மக்களிடமிருந்து மறைத்து போலியான, போதையான நாட்டுப்பற்றை மக்களிடம் ஊட்டுவதன் மூலம் தங்களின் கோரமுகத்தை மறைத்து வருகிறார்கள். இவற்றினின்று விடுபட்டு மக்கள் உண்மையை உணரும் நாள் தான் கொண்டாட்டத்திற்கு போராட்டத்திற்கு உரிய நாளேயன்றி, நாளை (ஜனவரி 26) எந்தவிதத்திலும் கொண்டாட்டத்திற்கு உரியதல்ல‌.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: