இந்திய ஆக்கிரமிப்பின் கரங்கள்

ila

இலங்கைப் பிரச்சனை அல்லது தமீழீழப் பிரச்சனை அல்லது விடுதலைப் புலிகள் பிரச்சனை என்பதை அதற்காக போராடும் அமைப்புகளும், மக்களும் இலங்கையில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் தமிழகத்தில் இருக்கும் அமைப்புகளானாலும் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பது முதன்மையான விசயம்.

இராஜீவ் காந்திக்கு முன் இராஜீவ் காந்திக்குப் பின் என்று பிரித்துப் பார்ப்பவர்கள் உண்டு. அவர்களைப் பொருத்தவரையில் இராஜீவ் கொலை நடந்திராவிட்டால் .. .. .. என்றொரு கற்பனாவாதமே அனைத்திற்குமான மையப் புள்ளி.

இலங்கையில் சீனா ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தியா இலங்கையில் இன்னும் தீவிரமாக பங்கெடுப்பதே சீனாவின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்கும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

விடுதலைப் புலிகளும் கூட தமிழீழம் அமைவது இந்திய உதவி இன்றி சாத்தியம் இல்லை எனும் கருத்து கொண்டவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

சர்வதேச வல்லரசு நாடுகளின் நேர்மையான தலையீடு இருந்தால் இன்றைய இலங்கப் பிரச்சனை சுமூகமாக தீர்ந்து விடும் என்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இஸ்ரேலின் வழியில் தமிழீழத்தை சமைத்துக் கொள்ள முடியும் என நம்புகிறவர்கள் கூட இருக்கிறார்கள்.

தமிழ் தேசியவாதிகள் ஈறாக பலருக்கும் பலவாறான கருத்துகள் நிலைப்பாடுகள் இதில் நிலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவ்வாறான எவரும் புறநிலை யதார்த்தமாக இருக்கக்கூடிய இன்றைய நிலையிலிருந்து, இன்றைய தோல்வியிலிருந்து தங்களின் நிலைப்பாட்டை பரிசீலிக்கவே இல்லை. மாறாக, தங்கள் அகநிலை வாதங்களுக்கு ஏற்ப விளக்கமளிப்பதற்காக மட்டுமே யதார்த்தத்தை சலித்தெடுக்கிறார்கள்.

ஒரு பல்தேசிய நாட்டில், ஒற்றைத் தேசியம் தனியாக பிரிந்து தனிநாடாக அமைவது என்பது முழுக்க முழுக்க ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு உட்பட்டது. உலக வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்து பரிசீலிக்கும் யாருக்கும் இதில் எவ்வித ஐயங்களுக்கும் இடமில்லை. தொடக்கத்தில் இலங்கை தமிழ் இயக்கங்களுக்கு இந்தியா உதவியதற்கும், தற்போது விடுதலைப் புலிகளையும், அதன் பேரில் தமிழ் மக்களையும் அழித்தொழித்து நிற்பதற்கும் ஒரே காரணம் இலங்கையில் இந்தியாவின் மேலாதிக்கம் என்பதை தவிர்த்து வேறொன்றுமில்லை.

பொதுவாக, அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கான சரியான, பொருத்தமான எதிர்வினை என்பது வெகு மக்களிடம் இருப்பதில்லை. காரணம், செய்தி ஊடகங்கள் அச்சு ஊடகமானாலும், காட்சி ஊடகமானாலும் சரியான கண்ணோட்டத்தை மக்களிடம் அளிப்பதில்லை. அரசின் ஊதுகுழலாக இருந்து பக்கச் சார்பான செய்திகளை மட்டுமே நடுநிலமை எனும் பெயரில் வழங்கி வருகின்றன. நடப்பு விசங்களை, சமூக நிகழ்வுகளை அறிந்து கொள்வதற்கு மக்கள் இந்த செய்தி ஊடகங்களை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். அதனால் தான் சமூக அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு பொருத்தமான எதிர்வினை பெரும்பாலான சமயங்களில் மக்களிடம் வெளிப்படுவதில்லை. ஆனால், சரியான கண்ணோட்டத்துடன் நிகழ்வுகளை மக்களிடம் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் கடமை மக்களை நேசிப்பவர்களுக்கு இருக்கிறது.

அந்த அடிப்படையில், அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் இலங்கையில் இந்தியாவின் ஆக்கிரமிப்பு எந்த அளவில் இருக்கிறது என்பதை எடுத்து வைக்கிறது இந்த சிறுநூல்.

ஏகாதிபத்திய வலைப் பின்னாலில் நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்? எதிரிகளாக முன்னிற்பவர் யாவர்? பிபுலத்தில் இருப்பவர்கள் யாவர்? என்பவைகளை அறிந்து அதை கண்முன்னே நடக்கும் யாதார்த்த நிகழ்வுகளில் பொருத்திப் பார்த்து புரிந்து கொள்வதே நம்மை சரியான திசையில் இருத்தி வைக்கும் வழியாகும். இலங்கை இந்தியாவானாலும், சீனா அமெரிக்காவானாலும், .நா வே ஆனாலும் கூட இந்த அடிப்படையில் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சரியானதில் நிலைக்க முடியும்.

இலங்கை பிரச்சனையில் அந்த வழியைக் கைக்கொள்ள இந்த சிறு நூல் உதவும். படித்துப் பாருங்கள்.

நூலை தரவிறக்க

ரொகிங்கியா இனப்படுகொலைகளை முன்னிட்டு .. .. ..

rohingya1

உலக ஊடகங்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டனவா? கடந்த பத்து நாட்களாக சமூக வலைத்தளங்களில் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது தான். ஊடகங்கள் ஜநாயகத்தை காக்கின்ற தூண்களில் ஒன்று என்றும், உலகின் எந்த மூலையில் என்ன நடந்தாலும் அவைகளை உலக மக்களின் முன் வைக்கும் கடமை ஊடகங்களுக்கு  இருக்கிறது என்றும், மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் நோக்கில் உண்மையான தகவல்களை மக்களிடம் சேர்க்கும் முனைப்புடன் இருப்பவையே ஊடகங்கள் என்றும் மூடநம்பிக்கையில் இருப்பவர்கள் மட்டுமே மேற்கண்ட கேள்வியை எழுப்ப முடியும். அரசு கட்டுமானங்களான சட்டம், நீதிமன்றங்கள், காவல் நிலையங்கள், இராணுவம், சட்டமன்ற, பாராளுமன்ற சபைகள் உள்ளிட்டவை எப்படி மக்களுக்கு எதிரானவைகளோ அதே போன்று தான் ஊடகங்களும் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படக் கூடியவை. எனவே அவை தொடராக நடந்து கொண்டிருக்கும் ரொகிங்கியா இனப் படுகொலைகளை உலகின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்லாது.

 

இது போல் தான், அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ஆங்சாங் சுகி, அமைதியே உருவான தலாய்லாமா, இத்யாதிகள் இந்த இனப்படுகொலைகளை கண்டித்து குரல் கொடுக்கவில்லை, நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதும். சர்வதேச பட்டங்களும், தீரர்களாக கொண்டாடப் படுவதும் அவர்கள் மக்களின் அமைதியாக இருக்கும் நடவடிக்கைகளில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதற்காக கொடுக்கப்படுவன அல்ல. மாறாக, ஏகாதிபத்திய நலன்களை மக்களின் நலனாக உருமாற்றும் கலையில் வல்லவர்களாக, விற்பன்னர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே வழங்கப்பட்டன, வழங்கப்படுகின்றன. எனவே, அவர்கள் குரல்கொடுக்க மாட்டார்கள், கொடுத்தாலும் அது தாங்கள் அம்பலப்பட்டு விடாமலிருக்க எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளாகவே இருக்கும்.

 

இந்த இரண்டு அம்சங்களை விட ஆபத்தானது, அங்கு முஸ்லீம்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. அதாவது முஸ்லீம்கள் என்பதாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. மியான்மரில் முஸ்லீம்கள் வேட்டையாடப்படுகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்கிறதோ, அதைவிட சிலர், ஈரான் ஈராக்கில் குண்டு வெடிக்கும் போது தெரியவில்லையா? ஷியாக்கள் கொல்லப்பட்டால் இப்படி குரலெழுப்புவார்களா? என்று கேள்வி கேட்பதும் அபத்தமாக இருக்கிறது. மியான்மரில் இருக்கும் அனைத்து முஸ்லீம்களும் இந்த இனப்படுகொலை கொடுமைக்குள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் மீது தான் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது. இது குறித்து மியான்மரில் வாழு ஏனைய முஸ்லீம்கள் மதம் எனும் அம்சத்தை நீக்கிவிட்டு பார்த்தால் என்ன கருதுகிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை. மட்டுமல்லாமல், ரொகிங்கிய முஸ்லீம்களை அகதிகளாக ஏற்க மறுக்கும் பங்களாதேஷ், இந்தோனேஷியா, மலேசியா போன்ற நாடுகளும் இஸ்லாமிய நாடுகளே. எனவே இந்த இனப் படுகொலைகளை மதவாத கண்ணாடியால் பார்ப்பது அபத்தமானதும், ஆபத்தானதும் ஆகும்.

 

ரொகிங்கியா முஸ்லீகள் பர்மிய பூர்வகுடிகளா? வங்காள வந்தேறிகளா? என்பதெல்லாம் பிரச்சனையின் ஆணிவேரை விட்டு நம்மை மறக்கடிக்கும் அலகுகளே. ஏனென்றால், தேசிய இனம் என்பது இருபதாம் நூற்றாண்டில் உருவாக்கப்பட்டவை. தூய தேசிய இன மக்கள் என்று எந்த இனமும் இன்று உலகில் இல்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் ஒரு தேசிய இன மக்கள் எனும் சிந்தனை யாரிடமும் இருந்ததில்லை. காலனி நாடுகளில் இனியும் நீடிக்க முடியாது எனும் நெருக்கடியை உணர்ந்து பிரிட்டன் தன்னுடைய காலனி நாடுகளில் எல்லை பிரிப்பதில் தந்திரத்துடன் நடந்து கொண்டது. ஒரே தேசிய இனமக்களை எல்லைகளால் பிரித்துப் போட்டு, எப்போதும் பிரச்சனை தீராமலிருக்க வெறுப்புகளையும் விதைத்துச் சென்றது. அதனை இன்று அமெரிக்கா தக்கவைத்து அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஏகாதிபத்திய நலனுக்கு பிரச்சனை ஏற்படாதவரை எந்த ஒரு நாட்டிலும் தேசிய இனப்பிரச்சனைகள் ஏற்படாது. எந்த ஒரு நாட்டின் ஓட்டுக் கட்சி அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் மீதான மக்களின் கோபத்தை மடைமாற்ற இனச் சிக்கலை விசிரி விடுவதையே பாலபாடமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் இவ்வாறான விசிரி விடல்கள் புதிய எல்லையை தொட்டிருப்பதை இந்த பின்னணியிலிருந்தே புரிந்து கொள வேண்டும்.

 

மியான்மரைப் பொருத்தவரை, எகாதிபத்திய நலனுக்கு அமெரிக்கா விரும்பும் ‘ஜனநாயகம்’ தேவைப்பட்ட போது, இரானுவத்தால் வீட்டுச் சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆங்சாங் சுகி அடக்குமுறையில் குறியீடாக உலகமெங்கும் முன்னிருத்தப்பட்டார். இப்போது ‘ஜனநாயகம்’ வந்து விட்டது. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் பூர்வகுடிகளல்ல என்று ஆய்வு சொல்லும் சுகி, அதுவரை இருந்து வந்த உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு, 1982ல் தானே குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கப்பட்டார்கள். ‘ஜனநாயக’ சுகி ஏன் அவர்கள் இழந்த உரிமையை மீட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது? 1950க்கு முன் ரொகிங்கியா எனும் சொல்லே பர்மிய வரலாற்றில் இல்லை என்கிறார்கள். 82ல் அவர்கள் குடிமக்கள் அல்ல என்று அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். இடைப்பட்ட 32 ஆண்டுகளில் எப்போது அவர்கள் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார்கள்? ஆய்வு செய்து சொல்ல முடியுமா இவர்களால்?

 

இது பௌத்தர்கள் இஸ்லாமியர்கள் இடையிலான பிரச்சனை என்பதன் சூக்குமம் இதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தன் நாட்டில் வாழும் மக்களை காக்கும் கடமை யாருக்கு உண்டு? தன் நாட்டில் வசிக்கும் மக்களில் ஒரு பகுதியினரை குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கும் அதிகாரம் அரசுகளுக்கு எங்கிருந்து வருகிறது? இந்தக் கேள்வி எழுந்தால் மியான்மரின் ஏனைய முஸ்லீம்கள் சும்மா இருப்பார்களா? பௌத்தர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? அரசு எனும் பிம்பம் குறித்த மாயை இன்னும் கலைக்கப்படவில்லை. கலைக்கும் வாய்ப்பை வழங்கி விடக்கூடாதே என்பதற்காகத் தான் வங்காள வந்தேறிகள் என்று கூறி பௌத்த பிக்குகள் கொன்று குவிக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியங்கள் உலகின் தேசிய இனங்களுக்கு இடையில் பகைமைத் தீயை மூட்டிக் கொண்டிருக்கும் வரை இது போன்ற பிரச்சனைகள் ஓயப் போவதில்லை. இன்னொரு பெண் வன்புணர்ச்சி செய்யப்படும் வரையிலோ, காசில்லாமல் ரொட்டி சாப்பிட்டு தகராறு செய்யும் வரையிலோ தன்னை மறைத்திருக்கும், அவ்வளவு தான்.

 

தமிழக முஸ்லீம்கள் இந்தப் பிரச்சனையை அணுகும் விதம் அயர்ச்சியைத் தருகிறது. அதிர்ச்சியூட்டும் படங்களை தேடிப்பிடித்து முஸ்லீம்களை பௌத்தர்கள் கொல்கிறார்கள் என்று பரப்புரை செய்வதிலேயே இவர்களின் வீரியம் அடங்கி விடுகிறது. குஜராத்தில் முஸ்லீம்கள் கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்பட்ட போதும் இது தான் நடந்தது. பார்ப்பன வெறி, பௌத்த வெறி போன்ற மதவெறிகள் அரசியல் அதிகாரத்தோடு இணையும் போது கொலை வெறியாட்டம் போடுகின்றன. இஸ்லாமும் இதற்கு விதிவிலக்கு அல்ல. எனவே, மதம் என்ற அடிப்படையில் மட்டுமே நின்று கொண்டிருந்தால் தீர்வுகளை நோக்கி அடியெடுத்து வைக்க முடியாது. இதன் பொருள் இந்த இனப்படுகொலையில் பௌத்த மதவெறியின் பங்கை மறைப்பது அல்லது இஸ்லாமிய மத வெறியுடன் சமனப்படுத்துவது என்பதல்ல. இந்த இனப் படுகொலைகளில் பௌத்த மதவெறி தான் களமாக இருக்கிறது. குஜராத் இனப்படுகொலைகளில் இருந்த பார்ப்பனிய மத வெறிக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல பௌத்த மதவெறி. ஆனால் இதை மத அடிப்படையில் மட்டும் நின்று பார்ப்பது குறைபாடுடையதாக இருக்கும் என்பதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

 

அகதிகள் பிரச்சனையை உலக நாடுகள் கையாளும் விதமும் அப்பட்டமாக அரசியல் நோக்கிலேயே இருக்கிறது. இந்தியாவில் இருக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளையும், திபத்திய அகதிகளையும் ஒப்பு நோக்கினாலேயே இது புரியும். நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் அகதிகளை ஒவ்வொரு நாடாக எட்டி உதைப்பது கொடூரத்தின் உச்சம். எந்த ஏகாதிபத்திய நலனுக்காக அவர்கள் சொந்த நாட்டில் கொல்லப்படுகிறார்களோ, அதே ஏகாதிபத்திய நலனுக்காகவே எந்த நாடும் அவர்களை ஏற்க மறுக்கிறது.

 

ஏகாதிபத்திய நலனே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்றால், மதங்கள் இதில் என்ன பாத்திரத்தைப் பெறும்? எந்த ஒரு பிரச்சனையையும் அரசியல் ரீதியாக அணுகுவது மட்டுமே சரியானதாக இருக்கும். நடப்பது அனைத்தும் ஏகதிபத்திய நலன் சார்ந்த அரசியல் என்றால், நடப்பதை ஏற்க முடியாத நம்முடைய அரசியல் எது? இது தான் முதன்மையான கேள்வி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆந்திர துப்பாக்கிக் குண்டுகளை விடக் கொடிய குண்டுகள்

semmaram-furniture-2

கடந்த 7ம் தேதி செம்மரக் கட்டைகளைக் கடத்தினார்கள் என்று கூறி ஆந்திர காவல்துறை ரவுடிகள் 20 தொழிலாளர்களை சுட்டுக் கொன்றார்கள். இந்தக் கொலைகள் போலியாக நடத்தப்பட்ட மோதல் கொலைகள் தாம் என்பது ஐயத்துக்கு இடமற்ற வகையில் தகவல்கள், ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டுள்ளன. இது குறித்து சமூக வலைதளங்களில் பொங்கித் தீர்த்து விட்டார்கள் மக்கள். பழைய செம்மரக் கட்டைகளைக் கிடங்குகளிலிருந்து கொண்டுவந்து பழைய பதிவு எண்களை அழித்துவிட்டு காட்டியிருப்பது தொடங்கி, உடல்களில் தீக்காயங்கள் இருப்பது வரை பல்வேறு ஆதாரங்கள் இவ்வளவு முட்டாள்களா காவல்துறை ரவுடிகள் என்று யோசிக்க வைத்தன. ஆனால், நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன், பொருத்தமே இல்லாமல் எதை வேண்டுமானாலும் சொல்வேன் அதை மக்கள் ஏற்றுத்தான் ஆக வேண்டும் எனும் திமிர் தான் இதில் தெரிகிறது. காஷ்மீர் தொடங்கி, குஜராத் ஈறாக இது போன்ற போலி மோதல் கொலைகளுக்கு வரலாறுகளும் உண்டு. அரச பயங்கரவாதம் என்பதற்கும், அரசு என்றால் என்ன என்பதற்கும் இந்த 20 தொழிலாளர்களின் கொலை இன்னுமொரு சான்றாக அமைந்து விட்டது.

 

இன்று கல்யாணி நகை கடை திறப்பு விழா போன்ற சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விசயங்களுக்கு சமூகத்தளங்கள் எளிதாக நகர்ந்து விட்டன. என்றாலும் பொங்கிக் கொண்டிருந்த போது வெளிப்பட்ட கருத்துகள் பல அபாயகரமாக இருந்தன. குறிப்பாக மூன்று கருத்துகள் தொழிலாளர்களைத் துளைத்த குண்டுகளை விட கொடிய விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவைகளாக இருந்தன. அவை 1. ஆந்திர அரசு தமிழ் மக்களைக் கொன்று விட்டது. 2. போராடிக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் பல்வேறு இயக்கங்கள் தான் பாதிக்கப்பட்ட மக்களில்லை. 3. மக்களைக் கொன்றது பழைய சோசலிச பாணி கட்டுப்பாடுகள் தாம், செம்மரங்களை யார் வேண்டுமானாலும் வளர்க்கலாம், விற்கலாம் என்று அனுமதித்திருந்தால் இது போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்திருக்காது என்பன.

 

மார்க்சியம் எனும் பெயரிலும் இன்னும் பல்வேறு தளங்களிலும் தமிழ் தேசிய முனைப்பு இயக்கங்கள் தமிழகத்தில் பல காலமாக செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன. ஆனால் அண்மைக் காலமாக திராவிட எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் பார்ப்பனியத்துடன் இணைந்து அல்லது அதற்கு இசைவாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த அடிப்படையிலிருந்து 20 தொழிலாளர்கள் பிரச்சனை தமிழர் தெலுங்கர் பிரச்சனையாக மடை மாற்றம் செய்யப்பட்டது. வடுக வந்தேறி என்ற சட்டகத்துக்குள் அனைத்தும் அடக்கப்பட்டன. கொல்லப்பட்டவர்கள் அனைவரும் தமிழர் என்பதும், இதுபோல முன்பும் தமிழர்கள் சிலர் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர் என்பதும் அவர்களுக்கு சாதகமானதாக அமைந்து விட்டது. இதனால் இணையப் பரப்பெங்கும் அவர்கள் தமிழர்கள் என்பதால் கொல்லப்பட்டனர் என்ற கோணத்தில் மட்டுமே விவாதிக்கப்பட்டது. ஆனால், செம்மரக் கடத்தல் பெரும்புள்ளிகளில் தமிழர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கொல்லப்படவில்லை. இதில் தெலுங்கு தமிழ் கடத்தல்காரர்கள் கூட்டாக செயல்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதும், தமிழர்களைப் போலவே தெலுங்கர்களும் மரம் வெட்ட கூலித் தொழிலாளர்களாக பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதும் மறக்கடிக்கப்பட்டது. செம்மரக் கட்டைகளைக் கடத்துவது என்பது நீண்ட செயல்பாட்டைக் கோரும் ஒன்று. அரசின் துணையில்லாமல் இது ஒருபோதும் நடைபெற முடியாது. அரசுக்குத் தெரிந்து அரசின் உதவியுடன் நடைபெறும் இந்த செம்மரக் கடத்தலில் தமிழ், தெலுங்கு கடத்தல்காரர்களும் இருக்கிறார்கள். தமிழ், தெலுங்கு கூலித் தொழிலாளர்களும் இருக்கிறார்கள். தமிழர்கள் மீதான விரோதம் தான் காரணமென்றால் பெரும்புள்ளிகளான தமிழர்கள் என்ன செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்? இனியும் அந்த தமிழர்கள் செம்மரக்கடத்தலில் ஈடுபடுவார்கள். அதற்கு தெலுங்கு அரசு உதவத்தான் செய்யும். இதை தமிழ், தெலுங்கு பிரச்சனையாக குறுக்குவது இதை மறைப்பதற்குத் தான் உதவுமேயன்றி தீர்ப்பதற்கு உதவாது. பிரச்சனையை துல்லியமாக இனங்காணாமல் தேசிய இனப் பிரச்சனையாக மட்டுமே இதைப் பார்ப்பது மேலும் ஆந்திர தமிழக கூலித் தொழிலாளர்கள் கொலை செய்யப்படுவதில் தான் முடியுமேயல்லாது தமிழர்களையோ தெலுங்கர்களையோ காப்பதற்கு உதவாது.

 

எந்த ஒன்றிலுமே பாதிக்கப்பட்டவர்கள் போராட வேண்டும் என்பது, அல்லது அவர்கள் மட்டுமே போராட வேண்டும் என்பது முதலாளித்துவ வர்க்க கண்ணோட்டம். பொதுத்தன்மையில் மக்கள் ஒன்றிணைவது என்பது முதலாளித்துவத்திற்கு, அரசுக்கு என்றுமே பிரச்சனைக்குறியது தான். பாதிக்கப்பட்டவர்களை மட்டுமே அதற்கான எதிர்ப்புகளைச் செய்ய வேண்டுவது மக்களை பிரித்தாளும் தந்திரம். சிலருக்கான பாதிப்பு என்பது அதன் தன்மையில் எல்லோருக்குமான பாதிப்பு தான். 20 பேர் கொல்லப்பட்டது 20 குடும்பங்களுக்கு மட்டுமேயான பாதிப்பா? பௌதிக பாதிப்பு மட்டும் தான் அந்த 20 குடும்பங்களுக்கானது. ஆனால் உள்ளார்ந்த நிலையில் அரச பயங்கரவாதம் என்பது அனைவரையும் பாதிக்கக் கூடியது. இதில் உள்ளார்ந்து நிற்கும் அம்சத்தை விலக்கி விட்டு 20பேர் கொல்லப்பட்டதை மட்டும் முன்னிலைப் படுத்தினால் அரச பயங்கரவாதம் தொடரும் என்பதோடு மட்டுமல்லாது இன்றைய 20 நாளை 40ஆக மாறலாம். இந்த வகையில் இந்தக் கருத்து அரசின் கருத்தாக இருக்கிறதேயன்றி மக்களின் கருத்தாக இல்லை.

 

மூன்றாவது கருத்தை எனக்குத் தெரிந்து அதியமான் எனும் மேதாவி மட்டுமே கூறியிருக்கிறார். மார்க்சியத்துக்கு எதிராக வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் மூக்கை நுழைப்பது இவரது வேலை என்பது இணையப் பரப்பில் இருப்பவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். நேரு கடைப்பிடித்தது சோசலிச பொருளாதாரம் என்பது மத மதநம்பிக்கையைப் போல இவரிடம் இருக்கும் மூடநம்பிக்கை. இந்த வகையில் நேரு காலத்திய தவறுகளெல்லாம் கம்யூனிசத்தின் தவறுகள் என்று சொல்லும் அளவுக்கு செல்லக் கூடியவர். இவர் கூறுவதென்ன? நேரு பாணி சோசலிசம் தான் இது போன்று மரங்கள் வளர்ப்பதற்கு விற்பதற்கு எல்லாம் தடை போட்டிருக்கிறது[லைசன்ஸ்ராஜ்] இதை நீக்கி விட்டால் இது போன்ற கொலைகள் நிகழாது என்கிறார். எல்லோரும் தத்தமது வீடுகளில் அல்லது இடங்களில் செம்மரங்களை வளர்த்தால் எல்லோராலும் தேவைப்படும் இடங்களுக்கு ஏற்றுமதி செய்ய இயலுமா? யாரோ ஒருவர் சேகரித்து ஏற்றுமதி செய்வார். அவரின் லாபத்தைப் பொருத்து விலை நிர்ணயிக்கப்படும். தன்னுடைய லாபத்துக்காக அந்த முதலாளி எந்த எல்லை வரை செல்வார்? மான்சாண்டோ, கார்கில் போன்ற நிறுவனங்கள் தங்கள் லாபத்துக்காக இந்தியாவில் மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் வரை கொல்லவில்லையா? அல்லது சீனா ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் அங்குள்ளவர்கள் செம்மரங்களை வளர்த்துக் கொண்டால் ஏற்றுமதிக்கு அவசியம் இருக்குமா? என்றால் பலனில்லாத மரத்தை மக்கள் ஏன் வளர்க்க வேண்டும்? இன்று செம்மரத்துக்கு இருக்கும் மதிப்பு அது கிடைப்பதில் இருக்கும் சிரமம் தானே. ஆக இவர் சுற்றி வளைத்து சொல்ல வருவதின் பொருள் என்ன? கால் வயிற்றுக் கஞ்சிக்காக செம்மரங்களை வெட்டச் சென்று பலியாகாதே, அதை விட பட்டினி கிடந்து செத்து விடு என்பது தான்.

 

இது போன்ற கருத்துகள் ஏன் அபாயமானவைகளாக இருக்கின்றன? எந்த ஒரு பிரச்சனையிலும் அதன் மையப் புள்ளியை இனங்கண்டு அதை விடுவிப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டால் மட்டுமே அந்தப் பிரச்சனையை தீர்க்க முடியும். மாறாக எதனால் பிரச்சனை ஏற்பட்டிருக்கிறதோ அதனைக் காண விடாமல் திசை திருப்பும் வல்லமையுள்ள எதுவும் அபாயமானதே. அந்த வகையில் இந்த 20 பேர் கொலை செய்யப்பட்டதன் மையச் சரடு செம்மரக் கடத்தல் அரசு, அரசு அதிகாரிகளின் துணையுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிறது அது நிற்கப் போவதில்லை என்பதும், அரசு எந்திரங்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே கட்டமைக்கப் பட்டிருகின்றன என்பதும் தான். மேற்கண்ட மூன்று கருத்துகளும் இந்த மையத்தை அடைய உதவியிருக்கின்றனவா? இல்லையென்றால் அவை மக்களுக்கு விரோதமான கருத்துக்களே.

 

செம்மரக் கடத்தல் மட்டுமல்ல, நாட்டின் இயற்கை வளங்களும், கனிம வளங்களும் ஒட்டு மொத்தமாக கொள்ளை போய்க் கொண்டிருகின்றன. அதற்கு எதிராக போராடும் மக்கள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்களுக்கான அடிப்படைத் தேவைகள் எதனையும் சுதந்திரம் என்று பீற்றிக் கொண்ட இத்தனை ஆண்டுகளிலும் செய்து கொடுக்கத் துப்பில்லாத அரசாக இருக்கிறது. ஆக செம்மரக் கடத்தல் என்பது செல்லரித்துப் போன அரசின் ஒரு முனை மட்டுமே. எல்லா முனைகளிலுமே அழுகிப் போன அரசு கட்டமைப்பின் சீழ் மக்களின் மீது வடிந்து கொண்டே இருக்கிறது. மேற்கண்ட கருத்தாளர்கள் அந்த சீழ் குளத்தில் எப்படி நீச்சலடிக்க வேண்டும் என்று நமக்கு கற்றுத்தர விரும்புகிறார்கள். நமக்கோ னம்மை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் அந்த செத்த மிருகத்தை அகற்றி விட்டு நமக்கான அதிகார மையத்தை அமைக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இனி அதை நோக்கியயே நம்முடைய பயணம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: