ரொகிங்கியா இனப்படுகொலைகளை முன்னிட்டு .. .. ..

rohingya1

உலக ஊடகங்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டனவா? கடந்த பத்து நாட்களாக சமூக வலைத்தளங்களில் சுழன்றடித்துக் கொண்டிருக்கும் கேள்வி இது தான். ஊடகங்கள் ஜநாயகத்தை காக்கின்ற தூண்களில் ஒன்று என்றும், உலகின் எந்த மூலையில் என்ன நடந்தாலும் அவைகளை உலக மக்களின் முன் வைக்கும் கடமை ஊடகங்களுக்கு  இருக்கிறது என்றும், மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் நோக்கில் உண்மையான தகவல்களை மக்களிடம் சேர்க்கும் முனைப்புடன் இருப்பவையே ஊடகங்கள் என்றும் மூடநம்பிக்கையில் இருப்பவர்கள் மட்டுமே மேற்கண்ட கேள்வியை எழுப்ப முடியும். அரசு கட்டுமானங்களான சட்டம், நீதிமன்றங்கள், காவல் நிலையங்கள், இராணுவம், சட்டமன்ற, பாராளுமன்ற சபைகள் உள்ளிட்டவை எப்படி மக்களுக்கு எதிரானவைகளோ அதே போன்று தான் ஊடகங்களும் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படக் கூடியவை. எனவே அவை தொடராக நடந்து கொண்டிருக்கும் ரொகிங்கியா இனப் படுகொலைகளை உலகின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்லாது.

 

இது போல் தான், அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ஆங்சாங் சுகி, அமைதியே உருவான தலாய்லாமா, இத்யாதிகள் இந்த இனப்படுகொலைகளை கண்டித்து குரல் கொடுக்கவில்லை, நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதும். சர்வதேச பட்டங்களும், தீரர்களாக கொண்டாடப் படுவதும் அவர்கள் மக்களின் அமைதியாக இருக்கும் நடவடிக்கைகளில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதற்காக கொடுக்கப்படுவன அல்ல. மாறாக, ஏகாதிபத்திய நலன்களை மக்களின் நலனாக உருமாற்றும் கலையில் வல்லவர்களாக, விற்பன்னர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே வழங்கப்பட்டன, வழங்கப்படுகின்றன. எனவே, அவர்கள் குரல்கொடுக்க மாட்டார்கள், கொடுத்தாலும் அது தாங்கள் அம்பலப்பட்டு விடாமலிருக்க எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளாகவே இருக்கும்.

 

இந்த இரண்டு அம்சங்களை விட ஆபத்தானது, அங்கு முஸ்லீம்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. அதாவது முஸ்லீம்கள் என்பதாலேயே கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பது. மியான்மரில் முஸ்லீம்கள் வேட்டையாடப்படுகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்கிறதோ, அதைவிட சிலர், ஈரான் ஈராக்கில் குண்டு வெடிக்கும் போது தெரியவில்லையா? ஷியாக்கள் கொல்லப்பட்டால் இப்படி குரலெழுப்புவார்களா? என்று கேள்வி கேட்பதும் அபத்தமாக இருக்கிறது. மியான்மரில் இருக்கும் அனைத்து முஸ்லீம்களும் இந்த இனப்படுகொலை கொடுமைக்குள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் மீது தான் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது. இது குறித்து மியான்மரில் வாழு ஏனைய முஸ்லீம்கள் மதம் எனும் அம்சத்தை நீக்கிவிட்டு பார்த்தால் என்ன கருதுகிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை. மட்டுமல்லாமல், ரொகிங்கிய முஸ்லீம்களை அகதிகளாக ஏற்க மறுக்கும் பங்களாதேஷ், இந்தோனேஷியா, மலேசியா போன்ற நாடுகளும் இஸ்லாமிய நாடுகளே. எனவே இந்த இனப் படுகொலைகளை மதவாத கண்ணாடியால் பார்ப்பது அபத்தமானதும், ஆபத்தானதும் ஆகும்.

 

ரொகிங்கியா முஸ்லீகள் பர்மிய பூர்வகுடிகளா? வங்காள வந்தேறிகளா? என்பதெல்லாம் பிரச்சனையின் ஆணிவேரை விட்டு நம்மை மறக்கடிக்கும் அலகுகளே. ஏனென்றால், தேசிய இனம் என்பது இருபதாம் நூற்றாண்டில் உருவாக்கப்பட்டவை. தூய தேசிய இன மக்கள் என்று எந்த இனமும் இன்று உலகில் இல்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் ஒரு தேசிய இன மக்கள் எனும் சிந்தனை யாரிடமும் இருந்ததில்லை. காலனி நாடுகளில் இனியும் நீடிக்க முடியாது எனும் நெருக்கடியை உணர்ந்து பிரிட்டன் தன்னுடைய காலனி நாடுகளில் எல்லை பிரிப்பதில் தந்திரத்துடன் நடந்து கொண்டது. ஒரே தேசிய இனமக்களை எல்லைகளால் பிரித்துப் போட்டு, எப்போதும் பிரச்சனை தீராமலிருக்க வெறுப்புகளையும் விதைத்துச் சென்றது. அதனை இன்று அமெரிக்கா தக்கவைத்து அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஏகாதிபத்திய நலனுக்கு பிரச்சனை ஏற்படாதவரை எந்த ஒரு நாட்டிலும் தேசிய இனப்பிரச்சனைகள் ஏற்படாது. எந்த ஒரு நாட்டின் ஓட்டுக் கட்சி அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் மீதான மக்களின் கோபத்தை மடைமாற்ற இனச் சிக்கலை விசிரி விடுவதையே பாலபாடமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் இவ்வாறான விசிரி விடல்கள் புதிய எல்லையை தொட்டிருப்பதை இந்த பின்னணியிலிருந்தே புரிந்து கொள வேண்டும்.

 

மியான்மரைப் பொருத்தவரை, எகாதிபத்திய நலனுக்கு அமெரிக்கா விரும்பும் ‘ஜனநாயகம்’ தேவைப்பட்ட போது, இரானுவத்தால் வீட்டுச் சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆங்சாங் சுகி அடக்குமுறையில் குறியீடாக உலகமெங்கும் முன்னிருத்தப்பட்டார். இப்போது ‘ஜனநாயகம்’ வந்து விட்டது. ரொகிங்கியா முஸ்லீம்கள் பூர்வகுடிகளல்ல என்று ஆய்வு சொல்லும் சுகி, அதுவரை இருந்து வந்த உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டு, 1982ல் தானே குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கப்பட்டார்கள். ‘ஜனநாயக’ சுகி ஏன் அவர்கள் இழந்த உரிமையை மீட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது? 1950க்கு முன் ரொகிங்கியா எனும் சொல்லே பர்மிய வரலாற்றில் இல்லை என்கிறார்கள். 82ல் அவர்கள் குடிமக்கள் அல்ல என்று அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். இடைப்பட்ட 32 ஆண்டுகளில் எப்போது அவர்கள் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார்கள்? ஆய்வு செய்து சொல்ல முடியுமா இவர்களால்?

 

இது பௌத்தர்கள் இஸ்லாமியர்கள் இடையிலான பிரச்சனை என்பதன் சூக்குமம் இதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தன் நாட்டில் வாழும் மக்களை காக்கும் கடமை யாருக்கு உண்டு? தன் நாட்டில் வசிக்கும் மக்களில் ஒரு பகுதியினரை குடிமக்களல்ல என்று அறிவிக்கும் அதிகாரம் அரசுகளுக்கு எங்கிருந்து வருகிறது? இந்தக் கேள்வி எழுந்தால் மியான்மரின் ஏனைய முஸ்லீம்கள் சும்மா இருப்பார்களா? பௌத்தர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? அரசு எனும் பிம்பம் குறித்த மாயை இன்னும் கலைக்கப்படவில்லை. கலைக்கும் வாய்ப்பை வழங்கி விடக்கூடாதே என்பதற்காகத் தான் வங்காள வந்தேறிகள் என்று கூறி பௌத்த பிக்குகள் கொன்று குவிக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியங்கள் உலகின் தேசிய இனங்களுக்கு இடையில் பகைமைத் தீயை மூட்டிக் கொண்டிருக்கும் வரை இது போன்ற பிரச்சனைகள் ஓயப் போவதில்லை. இன்னொரு பெண் வன்புணர்ச்சி செய்யப்படும் வரையிலோ, காசில்லாமல் ரொட்டி சாப்பிட்டு தகராறு செய்யும் வரையிலோ தன்னை மறைத்திருக்கும், அவ்வளவு தான்.

 

தமிழக முஸ்லீம்கள் இந்தப் பிரச்சனையை அணுகும் விதம் அயர்ச்சியைத் தருகிறது. அதிர்ச்சியூட்டும் படங்களை தேடிப்பிடித்து முஸ்லீம்களை பௌத்தர்கள் கொல்கிறார்கள் என்று பரப்புரை செய்வதிலேயே இவர்களின் வீரியம் அடங்கி விடுகிறது. குஜராத்தில் முஸ்லீம்கள் கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்பட்ட போதும் இது தான் நடந்தது. பார்ப்பன வெறி, பௌத்த வெறி போன்ற மதவெறிகள் அரசியல் அதிகாரத்தோடு இணையும் போது கொலை வெறியாட்டம் போடுகின்றன. இஸ்லாமும் இதற்கு விதிவிலக்கு அல்ல. எனவே, மதம் என்ற அடிப்படையில் மட்டுமே நின்று கொண்டிருந்தால் தீர்வுகளை நோக்கி அடியெடுத்து வைக்க முடியாது. இதன் பொருள் இந்த இனப்படுகொலையில் பௌத்த மதவெறியின் பங்கை மறைப்பது அல்லது இஸ்லாமிய மத வெறியுடன் சமனப்படுத்துவது என்பதல்ல. இந்த இனப் படுகொலைகளில் பௌத்த மதவெறி தான் களமாக இருக்கிறது. குஜராத் இனப்படுகொலைகளில் இருந்த பார்ப்பனிய மத வெறிக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல பௌத்த மதவெறி. ஆனால் இதை மத அடிப்படையில் மட்டும் நின்று பார்ப்பது குறைபாடுடையதாக இருக்கும் என்பதே வலியுறுத்தப்படுகிறது.

 

அகதிகள் பிரச்சனையை உலக நாடுகள் கையாளும் விதமும் அப்பட்டமாக அரசியல் நோக்கிலேயே இருக்கிறது. இந்தியாவில் இருக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளையும், திபத்திய அகதிகளையும் ஒப்பு நோக்கினாலேயே இது புரியும். நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் அகதிகளை ஒவ்வொரு நாடாக எட்டி உதைப்பது கொடூரத்தின் உச்சம். எந்த ஏகாதிபத்திய நலனுக்காக அவர்கள் சொந்த நாட்டில் கொல்லப்படுகிறார்களோ, அதே ஏகாதிபத்திய நலனுக்காகவே எந்த நாடும் அவர்களை ஏற்க மறுக்கிறது.

 

ஏகாதிபத்திய நலனே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்றால், மதங்கள் இதில் என்ன பாத்திரத்தைப் பெறும்? எந்த ஒரு பிரச்சனையையும் அரசியல் ரீதியாக அணுகுவது மட்டுமே சரியானதாக இருக்கும். நடப்பது அனைத்தும் ஏகதிபத்திய நலன் சார்ந்த அரசியல் என்றால், நடப்பதை ஏற்க முடியாத நம்முடைய அரசியல் எது? இது தான் முதன்மையான கேள்வி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

Advertisements

இந்த லட்சணத்தில் குடியரசு தினம் ஒரு கேடா?

பட்டினியால் வாடும் மக்களின் தன்மையை அளவிடும் சர்வதேச அளவிலான குறியீட்டெண்ணின் அடிப்படையில் இந்தியா எத்தியோப்பாவை விடத் தாழ்ந்து போயுள்ளது. சீனா (47 வது இடம்), பாகிஸ்தானை விடவும் (88ஆவது இடம்) இந்தியா (94 ஆவது இடம்) மிகவும் பின்னோக்கிச் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
மகப்பேற்றின்போது போதிய மருத்துவ வசதி இன்மையால் இறந்து போகும் இந்தியப் பெண்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் ஆண்டுக்கு 1.17 லட்சம்.
வயது வந்த இந்தியர்களில் 48.5% பேர்கள் ஊட்டச்சத்துக்குறைவானவர்கள். 3 வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகளில் 47! பேருக்கு வயதுக்கேற்ற உயரமில்லை. 15.5% பேர்களுக்கு உயரத்துக்கேற்ற எடை இல்லை என்பதெல்லாம் ஆய்வுகளில் தெரியவந்தவை.
1997 முதல் 2005 வரை இந்தியா முழுவதும் ஒன்றரை லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர்.
மராட்டியம், கருநாடகம், ஆந்திரம், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய 4 மாநிலங்களில் மட்டும் 89,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.
32 ஆயிரம் பேர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்ட மராட்டிய மாநிலத்தில் தான் 4 கோடிக்கு மேல் சொத்து வைத்துள்ள பணக்காரர்கள் 25 ஆயிரம் பேர் வாழும் மாநகரமான மும்பை உள்ளது என்பது வேதனை கலந்த உண்மை.
விவசாயத்துக்கு 1990-இல் வங்கிகள் வழங்கிய கடன் 13.8 சதவீதமாக இருந்தது. அதே வங்கிகள் 2001 – -2 நிதியாண்டில் வழங்கிய கடனோ 7.2 சதவீதம் என்று ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்டுள்ள தகவலில் இருந்தே, ஆட்சியாளர்களுக்கு விவசாயத்தின் மீதுள்ள அக்கறை தெளிவாகப் புரியும்.
விவசாயத்தைப் படிப்படியாய் தலைமுழுகி விடுவது என்ற அடிப்படையில், 1991-இல் விவசாயத் துறையில் அரசு செய்த முதலீடு 3.4 சதவிதமாக இருந்த நிலைமை மாறி, அதை 2001-ல் 1.3 சதவிதமாகச் சுருக்கி, விவசாயிக்கு சுருக்குக் கயிற்றைத் திரித்துத் தந்தது.
உடல் உழைப்புக்கு அவசியமாகத் தேவைப்படும் புரதத்தை வழங்கும் பருப்பின் நுகர்வோ 15.2 கிலோவில் இருந்து 10.6 கிலோவாகச் சரிந்துள்ளது.
உலக அளவில் நாளொன்றுக்கு தனிநபர் உண்ணும் உணவின் கலோரி மதிப்பு 3206. ஆனால் இந்திய மக்களின் ஏழைகளான 30 சதவிதம் பேர் உண்பதோ வெறும் 1626 கலோரிதான் என்றால், இந்திய ஏழைகளின் வாழ்க்கை என்பதே ஏதோ உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது என்பதுதானே பொருள்?
இந்திய மக்களில் 91 கோடி பேர்களின் தினசரி வருமானம் 80 ரூபாய்க்கும் கீழே என்றும், அந்தக் கொஞ்ச நஞ்ச பணத்துக்குள் உணவு, வீட்டு வாடகை, மருத்துவம், குழந்தைகளுக்கான கல்வி ஆகிய அடிப்படைத் தேவைகள் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொள்ளும்படியான அவல் நிலைக்குத் தள்ளி உள்ளது என்றும் உலக வங்கியே குறிப்பிடுகிறது.
ஆனால் அதே நேரத்தில், நாட்டில் உள்ள 10 சதவீதப் பணக்கார்கள் இந்நாட்டின் 52 சதவீத சொத்துக்களையும் வளங்களையும் அனுபவிக்கின்றனர். அடித்தட்டில் இருக்கும் 10 சத ஏழைகள் அனுபவிக்கும் வளங்களோ வெறும் 0.21 சதமாகச் சுருங்கி உள்ளது.
110 கோடி இந்திய மக்களில் வெறும் ஒரு லட்சம் பேரை மட்டும் கோடீஸ்வர்களாக்கி, பல பத்து கோடிப்பேரை ஐந்துக்கும் பத்துக்கும் அல்லாடுபவர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
 
டிசம்பர் 2008 “புதிய ஜனநாயகம்”
“உழைத்தவர் மெலிந்தனர் வலித்தவர் கொழித்தனர்” கட்டுரையில் இருந்து
%d bloggers like this: