விடுதலைப் போரின் விடிவெள்ளி தோழர் பகத்சிங்கின் பிறந்த நாள் இன்று

மாவீரன் பகத்சிங் பிறந்த தினத்தில் உங்களை போராட அழைக்கிறது இந்த கட்டுரை….  

                                         

18,19ஆம் நூற்றாண்டுகளின் காலனியாதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டங்களில், துரோகியையும் தியாகியையும் இனம் பிரித்து அடையாளம் காண்பது எளிதாக இருந்தது. திப்பு, நிசாம்; மருது, தொண்டைமான் என தியாகத்தையும், துரோகத்தையும் எளிதாக வரையறுக்க முடிந்தது. ஆனால் இந்த எல்லைக்கோடு இருபதாம் நூற்றாண்டில் மங்கத் தொடங்கியது. எதிர்ப்புகளை நசுக்குவதற்குப் பதிலாக அவற்றை நிறுவனமயமாக்கு வதன் மூலமாகவே நமத்துப்போகச் செய்துவிடமுடியும் என்ற உத்தியை 1857 எழுச்சிக்குப் பின் அமலாக்கினார்கள் வெள்ளையர்கள். அதாவது துரோகிகளையே தியாகிகளாக சித்தரித்துக் காட்டுவதன் மூலம் அடிமைத்தனத்துக்குள்ளேயே “விடுதலையைக்’ காணும்படி மக்களைப் பயிற்றுவிக்க முடியும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார்கள்.

உண்மையான ஆட்சியதிகாரத்தைத் தம் கையில் வைத்துக் கொண்டு மன்னராட்சிக்குரிய அடையாளங்களை மட்டும் நீடிக்க அனுமதித்ததன் மூலம் துரோகிகளைத் திருப்திப்படுத்திய பிரிட்டிஷார், அதே உத்தியை மக்களுக்கும் விரிவுபடுத்தினார்கள். இதன் விளைவாக 18,19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் துரோகிகள் எனக் கருதப்பட்டோரின் வழித்தோன்றல்கள், 20ஆம் நூற்றாண்டில் சமரசவாதிகளாக அவதரித்தார்கள்.

இந்தியர்களுடைய மனக்குறைகளை மேன்மை தங்கிய பிரிட்டிஷ் அரியணைக்கு மனுச் செய்து தெரிவிக்கும் நோக்கத்தில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் 1885இல் வெள்ளையர்களாலேயே உருவாக்கப்பட்டது. பாரம்பரியமிக்க பிரிட்டிஷ் அடிவருடிகளான நிலப்பிரபுக்களின் நலனை மட்டுமின்றி, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலிருந்து ஆதாயமடைய விரும்பிய அனைத்திந்திய வர்க்கமான தரகு முதலாளித்துவ வர்க்கத்துக்கும் இத்தகையதொரு அரசியல் அமைப்பு தேவைப்பட்டது.

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் இந்தத் தரகுக் கும்பலின் முதலாளித்துவ வர்க்கப் பின்புலத்தையும், இவர்களுக்கிடையிலான உறவையும் புரிந்து கொள்ளாத எவரும் இந்திய விடுதலையின் மீது காங்கிரசும் காந்தியும் நிலைநாட்டி இருந்த ஏகபோகத்தை உடைக்க முடியாது என்ற நிலையும் தோன்றியது.

இந்திய விடுதலை இயக்கத்தினுள் காந்தி நுழைந்த பிறகு, அவருடைய அகிம்சை வழியிலான போராட்ட முறை மூலம்தான், இந்திய விடுதலை இயக்கம் உண்மையான மக்கள் திரள் இயக்கமாக மாறியது என்ற மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் புரட்டு திட்டமிட்டே பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது, இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக ஆயுதம் தாங்கிப் போராடிய லட்சோப லட்சம் மக்களின் போராட்டங்களை இருட்டடிப்பு செய்யும் அயோக்கியத்தனம்.

“”வன்முறைப்பாதையா, அகிம்சைப் பாதையா” எனப் போராட்ட வழி முறைகளில்தான் விடுதலை இயக்கத்தில் வேறுபாடு நிலவியதைப் போலவும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு என்ற பொது நோக்கில் அனைவருக்கிடையிலும் ஒற்றுமை நிலவியதைப் போலவும் ஒரு பொய்ச்சித்திரத்தைப் பதிய வைத்திருக்கிறது நமது அதிகாரபூர்வ வரலாறு. உண்மையில், ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்தோடு சமரசம் செய்து கொண்ட காங்கிரசு, முசுலீம் லீக் ஆகிய தரகு முதலாளித்துவ அரசியல் சக்திகள் எவ்விதச் சமரசத்துக்கும் இடமின்றி ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தை சமருக்கிழுத்த தேசியவாத சக்திகள் என இரு போக்குகள்தான் 20ஆம் நூற்றாண்டின் விடுதலை இயக்க வரலாற்றில் களத்திலிருந்தன.

1921, 1930, 1942 என ஏறத்தாழ பத்தாண்டு இடைவெளிகளில் ஒத்துழையாமை இயக்கம், சட்டமறுப்பு இயக்கம், “வெள்ளையனே வெளியேறு’ இயக்கம் என மூன்று போராட்ட இயக்கங்கள் காந்தியின் சத்தியாக்கிரக முறையில் துவக்கி நடத்தப்பட்டன. போராட்டத்தின் வளர்ச்சிப் போக்கில் மக்கள் இயல்பாக போலீசின் தாக்குதல்களுக்கு எதிர்த் தாக்குதல் கொடுக்கத் துவங்கினால், அந்நிய ஆட்சியை தம் சொந்த நடவடிக்கையின் மூலம் தூக்கியெறிய முயன்றால், மறுகணமே காந்தி போராட்டத்தை நிறுத்துவார். காந்திக்கு எதிராக மக்கள் வெகுண்டெழுவதற்கு முன், அரசு அவரைக் கைது செய்து விடும். பிறகு, “சென்டிமென்ட் அலை’ அடிக்கத் துவங்கி, இறுதியில் இந்திய விடுதலையை மறந்து காந்தி விடுதலையாவதே தேசத்தின் லட்சியமாகி விடும். இதுதான் தியாக வேடமணிந்த துரோகத்தின் சுருக்கமான வரலாறு.

இந்தத் துரோகத்துக்கு எதிராக, சமரசமற்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பையும், உண்மையான நாட்டு விடுதலையையும் முன்வைத்துப் போராடிய தியாகம், பகத்சிங் என்ற இளைஞனின் வடிவில் விடுதலைப் போராட்ட அரங்கினுள் நுழைகிறது.

“…நாம் புகாமல் இருந்திருந்தால் புரட்சி நடவடிக்கை எதுவுமே ஆரம்பத்திராது என்று நீ கூறுகிறாயா? அப்படியென்றால், நீ நினைப்பது தவறு; சுற்றுச் சூழ்நிலையை மாற்றுவதில் பெருமளவிற்கு நாம் துணை புரிந்துள்ளோம் என்பது உண்மையானாலும் கூட நாம் நமது காலத்தினுடைய தேவையின் விளைவுதான்.”

சிறையில் தூக்கு தண்டனைகள் விதிக்கப்பட்ட நிலையில், சுகதேவ் எழுதிய ஒரு கடிதத்திற்கு, பகத்சிங் அளித்த பதில் இது. இத்தகையதொரு பதிலை 18,19ஆம் நூற்றாண்டுகளின் வீரர்கள் கூறியிருக்க முடியாது. முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் ஆங்கிலேயக் காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிராகப் போராடிய திப்பு முதல் மருது வரையிலான வீரர்களோ, பல்லாயிரக் கணக்கில் போராடி உயிர் நீத்த விவசாயிகளோ, சிப்பாய்களோ, தமது வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை உணர்ந்திருக்கவில்லை. அது சாத்தியமும் இல்லை.

தனது வரலாற்றுக் கடமையை அடக்கத்துடன் புரிந்து வைத்திருந்த ஒரு அரசியல் போராளியாக, ஆனால் தன்னை சமூகத்திற்கு மேல் நிறுத்திப் பார்த்துக் கொள்ளாத ஒரு வீரனாக, தனது தியாகத்தின் அரசியல் பயனைக்கூட ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்ள முடிந்த அற்புதமாக பகத்சிங் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட அரங்கினுள் நுழைகிறான்.

பகத்சிங்கை வெறுமனே நாட்டுக்காக தூக்குமேடையேறிய வீரராக மட்டும் சித்தரிப்பது அவரது வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை மறுப்பதாகும். இளம் வயதில் மரணத்திற்கு அஞ்சாத உறுதியே வரலாற்று நோக்கில் ஒருவருக்கு சிறப்பிடத்தை தந்து விடாது. ஏனெனில் காந்தியைச் சுட்டுக் கொன்று தூக்குமேடையேறிய கோட்சேயும் கூட மரணத்திற்கு அஞ்சாத இளைஞன்தான். உயிரை துறப்பதாலல்ல, உயிரைத் துறப்பதற்கான நோக்கத்திலேதான் வீரமும், தியாகமும் அடங்கியிருக்கிறது. பகத்சிங்கின் நோக்கமும், லட்சியமும்தான் அவரது மரணத்தை வரலாறாக்கியது. இளைஞர்களை புரட்சிகர அரசியலுக்கு கவர்ந்திழுத்தது; இன்றளவும் கவர்ந்திழுக்கிறது.

பகத்சிங்கினுடைய காலத்தின் தேவைதான் என்ன?

1919ல் நடைபெற்ற ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலை, இந்திய மக்களிடத்தில், குறிப்பாக பஞ்சாப் மக்களிடத்தில் ஆறாத வடுவாகவும், சுதந்திரக் கனலை மூட்டி விடுவதாகவும் அமைந்தது. அப்போது சிறுவனாயிருந்த பகத்சிங்கின் உள்ளத்திலும் இப்படுகொலை ஆழமான காயத்தை உருவாக்கியிருந்தது. இதற்குப் பழி வாங்கும் விதத்தில் உத்தம் சிங் எனும் இளைஞர் 20 ஆண்டுகள் காத்திருந்து படுகொலைக்குப் பின்னணியிலிருந்த அப்போதைய பஞ்சாப் கவர்னர் ஜெனரல் ஓ டயரைச் சுட்டுக் கொன்றார்.

1921ல் காந்தி “ஓராண்டிற்குள் சுயாட்சி’ என்ற முழக்கத்தோடு ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் துவக்கினார். அவ்வழைப்பை ஏற்று மாணவர்கள் தொழிலாளர்கள் அரசு ஊழியர்கள் உள்ளிட்ட லட்சக்கணக்கான மக்கள் அணிதிரண்டு ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தினர்.

1922 பிப்.5ஆம் தேதி உ.பியில் உள்ள சௌரி சௌரா எனும் இடத்தில் அமைதியாகப் போராடிய மக்கள் மீது போலீசு துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதில் பலர் மடிந்தனர். வெகுண்டெழுந்த மக்கள் சௌரி சௌரா போலீசு நிலையத்தை தீயிட்டுக் கொளுத்தியதில் 22 போலீசுக்காரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். உடனே ஒத்துழையாமை இயக்கம் காந்தியால் நிறுத்தப்பட்டது. காந்தியின் இந்த எதேச்சதிகாரமான முடிவுக்கு எதிராக காங்கிரசுக்குள்ளேயே கடுமையான எதிர்ப்பு ஏற்பட்டது. சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினர் மீதும் அரசின் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகள் முடுக்கி விடப்பட்டன. காங்கிரசு கை கட்டி வேடிக்கை பார்த்தது. ஏறத்தாழ பத்தாண்டுகளுக்கு நம்பிக்கையின் மையும், சோர்வும் இந்திய அரசியல் வானை மூடின.

தேசப்பற்றுமிக்க இளைஞர்கள் புதிய நம்பிக்கைகளைத் தேடலாயினர். காந்தியத்தின் மீது துவக்கத்திலேயே விமரிசனம் கொண்டிருந்த பகத்சிங், சுகதேவ் போன்ற இளைஞர்கள் புரட்சிகர அமைப்புகளின் தொடர்பு கிடைக்கப் பெற்றனர். 1924ன் இறுதியில் சச்சீந்திரநாத் சன்யால் என்பவரால் துவக்கப்பட்ட இந்துஸ்தான் குடியரசுக் கழகம் எனும் அமைப்பில் இணைந்தனர்.

இவ்வமைப்பின் அப்போதைய முன்னணியாளர்களான ராம்பிரசாத் பிஸ்மில், ராஜேந்திரநாத் லஹிரி, அஷ்பகுல்லா கான், மன்மத்நாத் குப்தா, சந்திரசேகர் ஆசாத் போன்றோர், 1925 ஆகஸ்டு 9ந் தேதியன்று காக்கோரி எனும் இரயில் நிலையத்தில் ரயிலை நிறுத்தி, அரசு கஜானாவிற்கான பணத்தைக் கொள்ளையடித்தனர். இதனை அரசுக்கு நேர்ந்த சவாலாக உணர்ந்த ஆங்கிலேய அரசு, கடுமையான அடக்குமுறையை ஏவியது. 1926 இறுதியில் தலைமறைவான ஆசாத் தவிர மற்ற அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டனர். இயக்கம் செயலற்று நின்றது.

இந்தத் தேக்க நிலையில், 1926இல் லாகூரில் பகத்சிங், பகவதிசரண் வோரா, சுகதேவ், யஷ்பால் முதலானோர் “நவஜவான் பாரத் சபா’ எனும் இளைஞர் அமைப்பைத் தோற்றுவித்தனர். வெளிப்படையாக மக்கள் மத்தியில் சுதந்திர வேட்கையைத் தூண்டும் கூட்டங்கள் இவ்வமைப்பினரால் நிகழ்த்தப்பட்டன.

1927 இறுதியில் ராம்பிரசாத் பிஸ்மில், ராஜேந்திரநாத் லஹிரி, அஷ்பகுல்லா கான் ஆகியோர் தூக்கிலிடப்பட்டனர். பலர் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, அந்தமான் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். இச்சூழ்நிலையில், தலைமறைவாயிருந்த ஆசாத்தோடு பகத்சிங் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டார். இயக்கத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் பொறுப்பு இந்த இளம் தோழர்களின் தோளில் விழுந்தது.

1925லிருந்து 1927க்கும் இடைப்பட்ட இக்காலத்தில் இயக்கப் பணிகளினூடாக, 1917ன் ரசியப் புரட்சியின் விளைவாக, இந்தியாவில் பரவத் தொடங்கிய சோசலிசக் கருத்துக்களையும், இதர ஐரோப்பியக் கருத்துக்களையும் பகத்சிங்கும், அவரது தோழர்களும் கற்கத் துவங்கினர். பகத்சிங் சோசலிசக் கருத்துக்களை உள்வாங்கிக் கொள்வதில் முன்ணணியில் இருந்தார். இந்தக் காலகட்டத்தில் உருப்பெற்ற அரசியல் கண்ணோட்டம்தான் அவருடைய வளர்ச்சி நிலைகளுக்கு அடிகோலியது. இச்சூழ்நிலையை “நான் நாத்திகன் ஏன்?’ எனும் கட்டுரையில் அவர் விவரிக்கிறார்.

“அக்காலகட்டம் வரை நான் வெறுமனே ஒரு கற்பனாவாதப் புரட்சியாளனாகவே இருந்தேன். அது வரை நாங்கள் வெறுமனே பின்பற்றுபவர்களாக மட்டுமே இருந்தோம். இப்பொழுதோ முழுப்பொறுப்பையும் தோளில் சுமக்க வேண்டிய காலம் வந்தது. சில காலமாக ஏற்பட்ட தடுக்க முடியாத எதிர்ப்பால், கட்சி உயிரோடிருப்பதுகூட அசாத்திய மென்று தோன்றியது…. எங்களுடைய வேலைத்திட்டம் பிரயோசனமற்றதென பிற்காலத்தில் உணரக் கூடிய ஒருநாள் வரக் கூடுமோ என சில சமயங்களில் நான் பயந்ததுண்டு. எனது புரட்சிகர வாழ்க்கை யில் அது ஒரு திருப்புமுனையாகும். “கற்றுணர்” எனும் முழக்கமே என் மனத்தாழ்வாரங்களில் கணந்தோறும் எதிரொலித்தது”…

“நான் கற்றுணரத் துவங்கினேன். என்னுடைய பழைய நம்பிக்கைகள் மாறுதலுக்குள்ளாகத் துவங்கின. எமது முந்தைய புரட்சியாளர்களிடம் பிரதானமாக விளங்கிய நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலான வழிமுறைகள், இப்பொழுது தெளிவான, உறுதியான கருத்துக்களால் நிரப்பப்பட்டன. மாயாவாதமோ, குருட்டு நம்பிக்கையோ அல்ல, மாறாக யதார்த்தவாதமே எங்கள் வழியாயிற்று. அத்தியாவசியத் தேவையையொட்டிய பலாத்காரப் பிரயோகமே நியாயமானதாகும். அனைத்து மக்கள் இயக்கங்களுக்கும் சாத்வீகம் ஒரு விதி என்ற அடிப்படையில் இன்றியமையாததாகும். மிக முக்கியமாக, எந்த லட்சியத்திற்காக நாம் போராடுகிறோம் என்பதைக் குறித்த தெளிவான புரிதலோடிருக்க வேண்டும்.”

“களத்தில் முக்கியமான நடவடிக்கைகள் எதுவும் அப்போது இல்லாத காரணத்தால், உலகப் புரட்சி குறித்த பல்வேறு கருத்துக்களைப் படிப்பதற்கு நிறைய அவகாசம் கிடைத்தது. அராஜகவாதத் தலைவர் பக்குனினது எழுத்துக்களையும், கம்யூனிசத் தந்தை மார்க்சினது சில படைப்புக்களையும், அதிகமாகத் தமது நாட்டில் வெற்றிகரமாகப் புரட்சியை நிகழ்த்திக் காட்டிய லெனின், டிராட்ஸ்கி மற்றும் பிறரது கருத்துக்களையும் படித்தேன்.”

பகத்சிங்கிற்கு முந்தைய புரட்சிகர பயங்கரவாதிகள் ஆங்கிலேயர்களுக்கெதிராக வீரஞ்செறிந்த முறையில் போராடிய பொழுதிலும், அரசியல் ரீதியாகப் பின் தங்கியிருந்தனர். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகான அரசமைப்பு குறித்தும் தெளிவற்றிருந்தனர். அதன் விளைவாக காந்தி, காங்கிரசின் செயல்பாடுகளை அரசியல்ரீதியில் முறியடிக்கவும், அம்பலப்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தையும் உணராமலிருந்தனர். அவ்வகையில், ஒருபுறம் காந்தி, காங்கிரசின் அடிவருடித்தனத்திற்கும், மறுபுறம் புரட்சிகர பயங்கரவாதிகளின் ஆயுதவழிபாட்டு சாகசவாதத்திற்கு எதிராகவுமான ஒரு மாற்றை உருவாக்க பகத்சிங், பகவதிசரண் வோரா முதலான தோழர்கள் முயன்றனர்.

இதனடிப்படையில், 1928 செப்டம்பர் 9,10 தேதிகளில் டெல்லி ஃபெரோஷா கோட்லா மைதானத்தில் நடந்த கூட்டத்தில் அதுவரை இந்துஸ்தான் குடியரசுக் கழகமாக இருந்த அமைப்பின் பெயர், இந்துஸ்தான் சோசலிசக் குடியரசுக் கழகமாக (இ.சோ.கு.க) மாற்றப்பட்டது.
காந்தி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தன்னை புரட்சியாளர்களிடமிருந்து கவனமாகத் தூரப்படுத்திக் கொண்ட போதிலும், புரட்சியாளர்கள், காங்கிரசு நடத்திய மக்கள் போராட்டங்களிலிருந்து அவ்வாறு தம்மைத் தூரப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. நாட்டு விடுதலைக்கான அனைத்து முயற்சிகளிலும் அவை பலாத்கார முறைகளிலானாலும் சரி, சாத்வீக முறைகளிலானாலும் சரி புரட்சியாளர்கள் உத்வேகத்தோடு ஈடுபட்டனர். இவ்வகையிலேயே, 1928இல் சைமன் கமிஷன் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளிலும் புரட்சியாளர்கள் ஈடுபட்டனர்.

லாகூரில், சைமன் கமிஷன் எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டம் பிரதானமாக நவஜவான் பாரத் சபாவினால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. போலீசு விதித்த தடையை மீறி, அக்டோபர் 30ஆம் தேதியன்று நடைபெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் போலீசு தடியடி நடத்தியது. “பஞ்சாப் சிங்கம்’ என்றழைக்கப்பட்ட லாலா லஜபதிராய் எனும் முதிய தலைவர் போலீசாரால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். இரண்டு வாரங்களில் அவர் உயிர் நீத்த பொழுது, வடஇந்தியாவே கொந்தளித்தது. லஜபதிராயின் இறுதி ஊர்வலத்தில் ஒன்றரை லட்சம் மக்கள் கலந்து கொண்டனர்.

மக்களிடம் எழுந்த ஆவேசத்திற்குச் செயல்வடிவம் கொடுக்க இ.சோ.கு.க தீர்மானித்தது. லஜபதிராய் இறந்து சரியாக ஒரு மாதம் கழித்து டிச17 அன்று, அவர் மீது தடியடிப் பிரயோகம் நடத்திய சாண்டர்ஸ் எனும் போலீசு அதிகாரியை, போலீசு நிலைய வாசலிலேயே வைத்து ராஜகுருவும், பகத்சிங்கும் சுட்டுக் கொன்றனர். மறுநாள் லாகூர் முழுதும் சாண்டர்ஸை கொலை செய்ய நேர்ந்ததற்கான அவசியம் குறித்து இ.சோ.கு.க சுவரொட்டி ஒட்டியது. பகத்சிங்கும், இதர தோழர்களும் லாகூரை விட்டுத் தப்பிச் சென்றனர். இதற்கு முன்பு எத்தனையோ முறை ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டிருந்த போதிலும், சாண்டர்ஸ் படுகொலையின் அரசியல் முக்கியத்துவம் காரணமாக, புரட்சியா ளர்கள் நாடு முழுதும் போற்றப்பட்டனர்.

தலைமறைவான சூழலில் நாட்டின் அரசியல் சூழலை புரட்சியாளர்கள் கூர்ந்து கவனித்து வந்தனர். பகத்சிங்குடன் நவஜவான் பாரத் சபாவில் இணைந்து செயல்பட்ட தொழிலாளர்விவசாயிகள் கட்சியின் தலைவர் சோகன் சிங் ஜோஷ், 1928 சாண்டர்ஸ் கொலைக்குப் பிறகு கல்கத்தாவில் பகத்சிங்கைச் சந்தித்த பொழுது “”நீங்கள் தொழிலாளர்களையும், விவசாயிகளையும் ஒருங்கிணையுங் கள். நாங்கள் ஆங்கில அரசின் ஒருங்கிணைவை உடைத்தெறிகிறோம். நாம் இப்படி ஒரு வேலைப் பிரிவினையை ஏற்படுத்திக் கொள்வோம்” என்று பகத்சிங் கூறியதாகப் பதிவு செய்துள்ளார். கம்யூனிசம் அவர்களை ஈர்த்த போதிலும், “மாபெரும் மக்கள் இயக்கத்தின் இராணுவமாக உருக் கொள்வதே’ இந்துஸ்தான் சோசலிசக் குடியரசுக் கழகத்தின் இலக்காக இருந்தது. எனினும், மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் குறித்த அவர்களது கருத்து கற்பனையிலிருந்து உதித்த ஒன்றல்ல.

அன்றைய சூழலில், தொழிற்சங்க இயக்கம் நாட்டில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. 1928இல் வட மாநிலங்களில் பரவலாக தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தங்கள் போர்க் குணத்தோடு நடைபெறலாயின. வளர்ந்து வரும் தொழிலாளர் இயக்கத்தைக் கடுமையாக ஒடுக்கும் முகமாக “தொழிற் தகராறு மசோதா’வை டெல்லி மத்திய சபையில், ஆங்கில அரசு கொண்டு வந்தது.

“தொழிற் தகராறு மசோதா’ நிறைவேற்றப்படும் நாளன்று டெல்லி மத்திய சபையில் உயிர்ச்சேதமின்றி வெடிகுண்டு வீசுவதென்றும், தானாகவே கைதை ஏற்றுக் கொண்டு நீதிமன்றத்தில் வழக்காடுவதன் மூலம் ஆங்கில அரசின் அடக்குமுறைகளை அம்பலப்படுத்துவ தெனவுமான திட்டத்தை பகத்சிங் மத்தியக் கமிட்டியில் முன்வைத்தார். இவற்றை செய்து முடித்த பின்னால் ஒரு வேளை தப்ப முடியவில்லையென்றால், தூக்கு மேடை செல்லவும் தயாராக இருக்க வேண்டுமென்றார் பகத்சிங். அவர் முன் வைத்த திட்டம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது.

திட்டமிட்டபடி, 1929 ஏப்ரல் 8ஆம் தேதியன்று கேள்வி நேரத்தில் எதிர்பார்த்தபடியே வைஸ்ராயின் சிறப்பு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி “தொழிற் தகராறு மசோதா’ நிறைவேறியதை அறிவிக்க ஜெனரல் சூஸ்டர் எழுந்தார். உடனடியாக பார்வையாளர் அரங்கிலிருந்த பகத்சிங்கும், பி.கே.தத்தும் வெடிகுண்டு களை காலி இருக்கைகளின் மீது வீசினார்கள். “செவிடர்களை கேட்கச் செய்வதற்கு வெடிகுண்டு முழக்கங்கள் அவசியமானவை’ எனும் தலைப்பிலான சிவப்புத் துண்டறிக்கைகளை வீசியவாறு, “புரட்சி நீடுழி வாழ்க, ஏகாதிபத்தியம் ஒழிக, உலகப் பாட்டாளிகளே ஒன்று சேருங்கள்’ ஆகிய முழக்கங்களை உத்வேகத்தோடு எழுப்பினார்கள். நெடு நேரம் அவர்களை நெருங்கவும் தயங்கியவாறு போலீசார் நின்றனர். பின்னர் பகத்சிங் அவர்களை நோக்கி தாங்கள் கைதுக்குத் தயாராக இருப்பதாகவும், தங்களிடம் ஆயுதங்கள் இல்லையெனவும் உறுதியளித்த பின்னரே அந்த சூரப்புலிகள் அவர்களை நெருங்கி கைது செய்தனர்.

1929 ஜீன் 6ஆம் தேதியன்று பகத்சிங்கும், பி.கே.தத்தும் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த அறிக்கை வரலாற்றுப் புகழ் பெற்றதாகும். வெடிகுண்டு வீசியதை ஏற்றுக்கொண்ட தோழர்கள், அதன் நோக்கம் உயிர்ப் பலியல்லவென்றும், அதன் அரசியல் நோக்கம் குறித்தும் வாதாடினர்.

“எங்களது ஒரே நோக்கம் “செவிடர்களைக் கேட்கச் செய்வதும்’, செவிமடுக்காதவர்களுக்குத் தக்க எச்சரிக்கை வழங்குவதுமேயாகும். மிகப்பலரும் எங்களைப் போன்றே செய்ய விரும்பினர். வெளித் தோற்றத்தில் அமைதியாகக் காட்சியளிக்கும் இந்திய மக்கட் கடலிலிருந்து, ஒரு மாபெரும் சூறாவளி எழும்பவிருக்கிறது… கற்பனாவாத சாத்வீகத்தின் காலம் முடிந்து விட்டதைத் துளியும் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி இளைய தலைமுறை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டதை நாங்கள் அடையாளப்படுத்த மட்டுமே செய்துள்ளோம்.”

அன்று சர்வதேசப் பத்திரிக்கை களிலும், தேசபக்த உணர்வுமிக்க இந்தியப் பத்திரிக்கைகளிலும் விரிவாக வெளியிடப்பட்ட பகத்சிங்கின் அறிக்கைகள் மக்களால் பேரார்வத்தோடு வரவேற்கப்பட்டன. வழக்கை விரைந்து நடத்திய அரசு, 1929 ஜீன்12 அன்று பகத்சிங் மற்றும் பி.கே.தத் இருவருக்கும் ஆயுள் தண்டனை விதித்தது.

சிறையிலடைக்கப்பட்ட தோழர்கள் அங்கேயும் தமது போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தனர். அன்றைய சூழலில் அரசியல் கைதிகள் கிரிமினல் கைதிகளைப் போல நடத்தப்படுவதைக் கண்டித்தும், வெள்ளை அரசியல் கைதிகளுக்கு காட்டப்பட்ட பாரபட்சத்தைக் கண்டித்தும், பகத்சிங் லாகூர் சிறையிலிருந்தும், பி.கே.தத் மியான்வாலி சிறையிலிருந்தும் ஜூலை13ம் தேதியன்று உண்ணா விரதத்தை துவங்கினார்கள். கைது செய்யப்பட்ட பிற புரட்சியாளர்களும், பகத்சிங், தத்துடன் உண்ணாவிரதத்தில் பங்கேற்றனர். அவர்களுக்கு வலுக்கட்டாயமாக உணவு புகட்ட முயன்ற முயற்சிகளைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். 63 நாட்கள் உண்ணாவிரதத்திற்குப் பிறகு ஜதின்தாஸ் செப்டம்பர் 13ஆம் தேதியன்று உயிர் நீத்தார். அவரது உடல் லாகூர் சிறையிலிருந்து கல்கத்தா எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அவரது இறுதி ஊர்வலத்தில் 6 லட்சம் மக்கள் கலந்து கொண்டனர்.

சாண்டர்ஸ் கொலை வழக்கு இரண்டாம் லாகூர் சதி வழக்காக ஜீலை 10 முதல் துவங்கியது. பகத்சிங் இவ்வழக்கிலும் முக்கியக் குற்றவாளியாகச் சேர்க்கப்பட்டார். பகத்சிங்கும் தோழர்களும் வழக்கு மேடையின் நியாய வேடத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக் கினர். லெனின் தினம் மற்றும் காக்கோரி தினம் நீதிமன்றத்திலேயே தோழர்களால் கொண்டாடப்பட்டது. பகத்சிங், மூன்றாவது கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்திற்கு தங்களது வாழ்த்துத் தந்தியை அனுப்ப நீதிமன்றத்திற்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் இவ்வழக்கு விசாரணை, மக்கள் மத்தியில் பீதியை உண்டாக்குவதற்குப் பதிலாக புரட்சியாளர்களுக்குச் செல்வாக்கு உண்டாக்குவதை உணர்ந்த ஆங்கிலேய அரசு, 1930 மே 1 ஆம் தேதியன்று லாகூர் சதி வழக்கு சட்டவரைவின் மூலமாக வழக்கை விசேட நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றியது. அதனடிப்படையில், அனைத்து நீதித்துறை விதிமுறைகளும் காற்றில் பறக்க விடப்பட்டு, “குற்றம் சாட்டப்பட்டோர் இல்லாமலேயே விசாரணை நடைபெறலாம்” என அறிவித்தது. பிறகு “தடங்கலின்றி’ நடைபெற்ற விசாரணை நாடகம் அக்டோபர் 7ஆம் தேதியன்று பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு ஆகியோருக்குத் தூக்கு தண்டனை விதித்தது.

1929 வரை பெயரளவு டொமினியன் அந்தஸ்தையே கோரி வந்த காங்கிரசுக் கட்சி, 1930ல் “பூரண சுதந்திர’ கோரிக்கைக்கு மாறியதும், சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தைத் துவக்கியதும், பகத்சிங் ஏற்படுத்திய புரட்சி அலை காங்கிரசைப் புரட்டி எடுத்ததன் விளைவேயாகும். இதனை 29.1.1931ல் “குடி அரசு’ இதழில் பெரியார் குறிப்பிடுகின்றார்.

“..காந்தியவர்களே, இக்கிளர்ச்சி (சட்ட மறுப்பு இயக்கம்) ஆரம்பிப்பதற்கு முக்கியக் காரணம் பகத்சிங் போன்றவர்கள் செய்யும் காரியங்களைத் தடுப்பதற்கும், ஒழிப்பதற்குமே என்ற கருத்துப்பட நன்றாய் வெளிப்படையாகவே எடுத்துச் சொல்லியிருக்கின்றார்.”

சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தின் வளர்ச்சிப் போக்கில், வழக்கம் போல் சமரசப் பேச்சுவார்த்தைக்காக காந்தி மன்றாடினார். அதன் விளைவாக காந்தி இர்வின் பேச்சுவார்த்தை ஏற்பட்டது. பேச்சுவார்த்தையில், பகத்சிங்கையும், இதர தோழர்களையும் விடுதலை செய்யக் கோரும், குறைந்தபட்சம் அவர்கள் தண்டனையையேனும் குறைப்பதற்கான ஷரத்தைச் சேர்க்க வலியுறுத்தி நாடு முழுவதும் கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. அதற்கு உடன்பட மறுத்த காந்தி தனிப்பட்ட முறையில் வேண்டுகோள் விடுப்பதாக உறுதியளித்தார். ஆனால் அவர் என்ன செய்தார் என்பது வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கிலாந்து அரசுக்கு அன்றாடம் பேச்சுவார்த்தை விவரங்களை தெரிவிக்க கடமைப்பட்டிருந்த இர்வின், பேச்சுவார்த்தைக் குறிப்புகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்:

“முடிவில், அவர் (காந்தி) ….

பகத்சிங் வழக்கு குறித்து குறிப்பிட்டார். அவர் (மரண) தண்டனையை நீக்கக் கோரவில்லை. ஆனால், தற்போதைய சூழ்நிலையில் தண்டனையைத் தள்ளி வைக்கக் கேட்டுக் கொண்டார்.”

(கோப்பு எண்: 545/19312, உள்துறை அமைச்சகம், தேசிய ஆவணக் காப்பகத்தில் உள்ள அரசியல் பிரிவு)

“அவர் (காந்தி) வெளியேறும் பொழுது, மார்ச்24ல் பகத்சிங் தூக்கிலிடப்பட இருப்பதாக பத்திரிக்கை களில் செய்தி படித்ததாகவும், துரதிர்ஷ்டவசமாக காங்கிரசின் புதிய தலைவர் கராச்சியில் வந்திறங்கும் நாளும் அதுவே எனக் குறிப்பிட்டு, அதனால், கொந்தளிப்பான சூழ்நிலை உருவாகும் எனவும் கூறினார். நான் இவ்வழக்கை மிகக் கவனத்தோடு பரிசீலித்திருப்பதாகவும், தண்டனையை குறைப்பதற்கான எனது மனசாட்சியை திருப்திப்படுத்தும் எந்த முகாந்திரத்தையும் காணவில்லையென்பதையும் தெரிவித்தேன்… அவர் இந்த வாதத்தின் வலிமையை அங்கீகத்தது போல் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.”

(கோப்பு, பிப்ரவரி 19 தேதியிட்டது 1970 ஆகஸ்டு 15 மெயின்ஸ்ட்ரீம் இதழில் டி.பி.தாஸ் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து)

இதனிடையே, 1930 மே 28ஆம் தேதியன்று பகத்சிங்கைத் தப்புவிப்பதற் கான திட்டத்தின் அடிப்படையில், வெடிகுண்டைச் சோதித்த பொழுது ஏற்பட்ட விபத்தில் பகவதி சரண் வோரா வீரமரணம் அடைந்தார். பகத்சிங் சிறையிலிருந்த போது, காந்தியை அம்பலப்படுத்தியும், இளைஞர்களை உற்சாகமாக அணிதிரட்டியும் வந்த வோரா ஒரு விபத்தில் பலியானது துயரார்ந்ததே. மேலும், இ.சோ.கு.கவின் படைத்தலைவராக விளங்கிய ஆசாத் இறுதி வரை தமது பெயருக்கேற்றாற் போல் போலீசின் பிடிக்குள் அகப்படாமலிருந்து, 1931 பிப்ரவரி 27ல் போலீசாருடன் தன்னந்தனியாக நின்று வீரத்தோடு சண்டையிட்டு அலகாபாத் நகரிலிருந்த அன்றைய ஆல்ஃபிரெட் பூங்காவில் வீரமரணமடைந்தார்.

இந்தியச் சிறை வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக மக்கள் எதிர்ப்புக்கு அஞ்சி காலை நேரத்திற்குப் பதிலாக, மார்ச்23,1931 அன்று இரவோடிரவாக மாலை 7.33 மணியளவில் பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு முதலானோர் தூக்கிலிடப்பட்டனர். சிறையிலிருந்த நேரடி சாட்சியங்களின்படி, பகத்சிங்கை தூக்குமேடைக்கு அழைத்துச் செல்ல போலீசார் வந்த பொழுது அவர் லெனின் எழுதிய ஒரு நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“சிறிது நேரம் காத்திருங்கள், ஒரு புரட்சியாளன் இன்னொரு புரட்சியாளனிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான்’

என்றார். அவர் குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்றினால் தடுக்கப்பட்ட அதிகாரிகளும் காத்திருந்தனர். சில நிமிடங்கள் கழித்து புத்தகத்தை உயர வீசிய அவர், “வாருங்கள், போகலாம்’ எனக் கிளம்பினார். பின்னர், அவர், சுகதேவ், ராஜகுரு மூவரும், புரட்சிகரப் பாடல் வரிகளைப் பாடியவாறு தூக்குமேடைக்குச் சென்றனர். அங்கிருந்த மாஜிஸ்திரேட்டை நோக்கி, “இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் எவ்வாறு மரணத்தை நோக்கி வீரநடை போட்டார்களென்பதைக் காணும் வாய்ப்பு பெற்ற நீங்கள் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிகள்’ எனக் கூறினார். அவர்களது பிணங்களை மக்களிடம் அளிப்பது கூட பேரபாயமாக உணர்ந்த அரசு, அவசர அவசரமாக அவர்களது உடல்களை சட்லெஜ் நதிக்கரையோரம் எரித்துப் போட்டது.

ஆங்கிலேயர்களும், காந்தியும் ஓரணியில் நின்று பகத்சிங்கைப் பல வகைகளில் இருட்டடிப்பு செய்ய முயன்ற போதும், உண்மையான தேசபக்தர்களும், மக்களும் அதனை ஏற்க மறுத்து, பகத்சிங்கை ஆதரித்தார்கள். பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு ஆகிய மூவரும் 1931 கராச்சி காங்கிரஸ் மாநாடு துவங்குவதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பாக தூக்கிலிடப்பட்டவுடன் நாடே கொந்தளித்தது.

கராச்சி காங்கிரஸ் மாநாட்டிற்கு வந்த காந்திக்கு இளைஞர்கள் வழியெங்கும் கறுப்புக் கொடி காட்டினர். காங்கிரசின் அதிகாரபூர்வ நிலைப்பாட்டிற்கு மாறாக, வங்காள காங்கிரஸ் கமிட்டி புரட்சியாளர்களை ஆதரித்து தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. “அந்த நேரத்தில் பகத்சிங்கின் பெயர் இந்தியா முழுவதும் பரவலாக தெரிந்திருந்ததுடன், காந்தியின் அளவிற்குச் செல்வாக்குடனும் இருந்தது என்று கூறுவது மிகையாகாது.” எனக் குறிப்பிடுகிறார் காங்கிரஸ் கட்சியின் வரலாற்றை எழுதிய பட்டாபி சீத்தாராமையா.

“புரட்சி என்றாலே பகத்சிங் என்று தான் பொருள்’ என்றார் சுபாஷ் சந்திர போஸ். உண்மைதான், நமது நாட்டின் அரசியல், வரலாற்றுப் பொருளில், பகத்சிங்தான் புரட்சியின் அடையாளம். இரண்டு நூற்றாண்டுக்காலமாக விடுதலை வீரர்கள் வென்றெடுக்க முயன்ற விடுதலையை, எதிரிகளிடம் யாசித்துப் பெற வேண்டிய பிச்சையாக மாற்றினார் காந்தி. அந்த விடுதலை வீரர்களின் மரபில் வந்த பகத்சிங்கோ, கம்யூனிசக் கருத்துக்கள் அளித்த ஒளியில் காந்தியக் காரிருளைக் கிழித்து புரட்சியை மீண்டும் நிகழ்ச்சிநிரலுக்குக் கொண்டுவந்தார்.

மைசூர், நெல்லை, வேலூர், மீரட், வங்காளம் என்று ஒவ்வொரு முறையும் எதிரிகள் புதைத்து நிமிர்ந்த மறுகணமே, இன்னொரு பகுதியில் வெடித்துக் கிளம்பிய விடுதலை வேட்கையைப் போல, சட்லெஜ் நதிக்கரையில் புதைக்கப்பட்ட அந்தப் புரட்சி, 1946ல் தெலிங்கானா விவசாயிகள் எழுச்சியாய் ஆந்திரத்தில் எழுந்து, மூன்றாவது சிப்பாய் எழுச்சியாய், மும்பையில் வெடித்தது. “இதனை உடனே நசுக்கவில்லை என்றால் மேடையில் புதிய பாத்திரங்களை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்” என்று 1857இல் பெஞ்சமின் டிஸ்ரேலி விடுத்த எச்சரிக்கை ஆங்கிலேயப் பேரரசின் காதில் ஒலித்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் அவ்வாறு நசுக்கினால் எழக்கூடிய கம்யூனிசப் பேரலை ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் கண்ணில் தெரிந்தது. காந்தி எனும் கைப்பாவையின் அவதாரம் கலைந்து கொண்டிருப்பதும் அவர்களுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. துரோகிகளின் கைக்கு அதிகாரத்தை மாற்றிக் கொடுப்பதுதான் பேரரசைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கு எஞ்சி இருக்கும் ஒரே வழி என்பது எதிரிகளுக்குப் புரிந்ததால் அதிகார மாற்றம் நிகழ்ந்தது.

தியாகத்தின் மரபுகள் அனைத்தையும் பூசையறைப் படங்கள் ஆக்கிவிட்டு துரோகம் அதிகாரத்தில் அமர்ந்துவிட்ட போதிலும் விடுதலைப் போராட்டத்தின் வீரமரபு, 1967 நக்சல்பாரி எழுச்சியாய் வங்கத்தில் பிறப்பெடுத்தது. திப்பு முதல் பகத்சிங் வரையிலான விடுதலை மரபனைத்தையும் உட்செரித்துக் கொண்டு மறுகாலனியாதிக்கத்துக்கு எதிரான போரில் களத்தில் நிற்கிறது.

இதோ, துணைப்படைத் திட்டத்தை அறிவிக்கிறார் ஜார்ஜ் வெல்லெஸ்லி புஷ். வாரிசிலிக் கொள்கையின் அடிப்படையில் பொதுத்துறைகளைக் கொடுத்துவிடச் சொல்கிறார் டல்ஹவுஸி ப.சிதம்பரம். “”மகனே குறைந்தபட்சத் திட்டத்துக்கு மேல் எதையும் ஒத்துக் கொள்ளாதே” என்று மரணப் படுக்கையில் முனகுகிறார் சீதாரம் எச்சூரி நவாப். “”மகா பிரபுவே, ஆங்கிலேயக் கம்பெனியை நம்பியவர்கள் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். எதிர்த்தவர்கள் யாரும் வாழ்ந்ததில்லை” என்று ஆக்ஸ்ஃபோர்டில் உரையாற்றுகிறார் தொண்டைமான் மன்மோகன் சிங்.

கனவில் எழும்பும் தொடர்பற்ற காட்சிப் படிமங்கள் போல், முந்நூறு ஆண்டு வரலாற்றின் துரோகிகளும், எதிரிகளும் ஒரே நேரத்தில் பேசுகிறார்கள். கனவுப் பிம்பங்களின் அடையாளக் குழப்பம் ஏதுமின்றி, தெளிவாகத் தெரிகிறது அந்த முகம். மீசை அரும்பாத அந்த இளைஞனின் முகம். இந்தப் பேரிரைச்சலைக் கிழித்துக் கொண்டு தீர்மானமானமாக ஒலிக்கிறது அந்தக் குரல்:

“இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை; எங்கள் வாழ்நாளோடு முடியப் போவதுமில்லை.. ..”

நன்றி: புதிய கலாச்சாரம்

முதல் பதிவு: புமாஇமு

கல்வி தனியார்மய ஒழிப்பு மாநாடு

கல்வியில் தனியார்மயத்தை ஒழித்தாலே உயர்ரக கல்வி வரை அனைவரும் இலவசமாக கல்வி பெற முடியும்!

 நக்சல்பாரி பாதையில் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சியே இதற்கு ஒரே வழி!

 

அன்பார்ந்த மாணவர்களே, பெற்றோர்களே, உழைக்கும் மக்களே,

 

குறைந்த கட்டண நிர்ணயம், தனியார் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்களுக்கு 25 சதவீதம் இட ஒதுக்கீடு என்பதெல்லாம் இருக்கின்ற அரசுப் பள்ளிகளையும் ஒழித்து தனியார் பள்ளிகளை ஊக்குவிக்கவே. தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்ற பெயரில் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக புகுத்தப்பட்டு வரும் மறுகாலனியாக்கக் (நமது நாட்டை ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளுக்கு மீண்டும் அடிமை நாடாக மாற்றும்) கொள்கையின் ஒரு பகுதியே கல்வியில் தனியார்மயம் புகுத்தப்பட்டிருப்பதாகும். இது கல்வியை கடைச் சரக்காக மாற்றிவிட்டது என்ற உண்மையை உரக்க ஒலிக்கவும்,

 

எனவே, எல்லா தனியார் பள்ளி, கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக் கழகங்களையும் அரசுடமையாக்க வேண்டும். அவற்றில் எல்லா மாணவர்களுக்கும் இலவச கட்டாயக் கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும். ஒரே பாடத் திட்டம், ஒரே பயிற்றி மற்றும் ஒரே தேர்வு முறை, நல்ல வசதிகள் கொண்ட பொதுப்பள்ளி – அருகாமைப் பள்ளி முறைமையை (Common – neibourhood school system) அமல்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்த நாங்கள் நூற்றூக்கணக்கான பெற்றோர்களுடன் இணைந்து, பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரகத்தை முற்றுகையிடும் போராட்டத்தை 28.06.2012 அன்று காலை 11 மணியளவில் நடத்தினோம்.

 

பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரைச் சந்தித்து எங்களது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்த அனுமதி தராத போலீசு, எங்கள் மீது வன்முறையையும் கட்டவிழ்த்து விட்டது. போலிசின் கொலைவெறித் தாக்குதலையும், அதை எதிர்த்து எவ்வித அச்ச உணர்வுமின்றி, ஒருவர்கூட பின்வாங்காமல் எங்கள் தோழர்கள் போர்க்குணத்துடன் போராடியதையும் தொலைக்காட்சிகளில் நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அடி வாங்காதவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. 3 பெண்கள் உட்பட 7 பேர் மருத்துவமனையில் சேர்க்குமளவுக்கு தாக்கப்பட்டனர். எங்களில் 250க்கும் மேற்பட்டவர்களை கைது செய்த போலீசு, 77 தோழர்கள் மீது 6 பிரிவுகளில் பொய் வழக்குகள் போட்டு சிறையிலடைத்தது. இதற்கெல்லாம் நாங்கள் கிஞ்சிற்றும் அஞ்சப் போவதில்லை. போராட்டத்தை தொடர்ந்து நடத்தத்தான் போகிறோம். இதோ, தோழர்கள் சிலர் சிறையில் உள்ள போதும் உங்களிடையே பிரச்சாரத்திற்கும், உங்களை அணி திரட்டுவதற்கும் வந்துள்ளதே இதற்குச் சாட்சி.

 

கல்வி வள்ளல்கள், கல்வித் தந்தைகள் என்று பட்டம் சூட்டிக் கொண்டுள்ள முன்னாள் சாராய ரவுடிகள், இன்னாள், முன்னாள் ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியலயோக்கியர்கள், சாதி வெறியர்கள், மதவாதிகள், அம்பானி டாடா போன்ற கார்ப்பரேட் திருடர்கள் (முதலாளிகள்) பன்னாட்டு பண முதலாளிகள் ஆகியோரிடமிருந்து கல்வித்துறையை மீட்டு, அரசால் இலவசமாக வழங்கப்படும் சேவைத்துறையாக மாற்றும் வரை எங்களது போராட்டம் ஓயாது.

 

இந்த பகற் கொள்ளையர்கள் கல்வித்துறையில் மட்டுமல்ல, மருத்துவம், தண்ணீர், மின்சாரம், போக்குவரத்து உட்பட எல்லா சேவைத் துறைகளிலும் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு மக்களை கசக்கிப்பிழிகிறார்கள். நாட்டின் எல்லா கனிவளங்களையும், மக்களின் உழைப்பு சக்தியையும், அரசுப் பணத்தையும் படிப்படியாக தங்களது உடமையாக்கி மொத்தத்தையும் உறிஞ்சி கொழுத்துக் கொண்டே போகிறார்கள்.

 

மக்களையும் நாட்டையும் பகற்கொள்ளையடிக்கும் இவர்களின் இந்த நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் சட்டபூர்வமாகவே நடக்கின்றன. இவைகள் மத்திய மாநில் அரசுகளின் கொள்கை முடிவுகளாக அறிவிக்கப்பட்டு நடக்கின்றன. பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் என்ற பெயரில் – தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயக் கொள்கைகள் என்ற பெயரில் – நடந்து வருகின்றன.

 

மத்தியிலும் மாநிலங்களிலும் மாறி மாறி ஆட்சிக்கு வருகின்ற எல்லா வண்ண முன்னணிகளும் கட்சிகளும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஒரே அணியில் நிற்கின்றன. போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடைமுறை படுத்துகின்றன.

 

எனவே, ஓட்டுப் போட்டு நமக்கு மேலே இருக்கின்ற சட்டமன்றங்கள், நாடாளுமன்றத்தை கைப்பற்றுவதன் மூலம் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையை முறியடிக்க முடியாது. ஏனென்றால் இவைகள் சட்டங்களை மட்டுமே இயற்றக் கூடிய பழைய வகை ஜனநாயகக் கருவிகள். இந்த பழைய வகை ஜனநாயகத்தில் சட்டங்களை அமல்படுத்தும் அதிகாரம் போலீசு, கலெக்டர்கள், நீதிபதிகளிடம் மட்டுமே உள்ளது. இவர்கள் எல்லாம் மருகாலனியாக்க கொள்கையின் பாதுகாவலர்கள் தான். கல்விக் கொள்ளையர்களின் எடுபிடிகள் தான்.

 

எனவே, மக்களே உள்ளூர் அளவில் கீழிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும், நக்சல்பாரி பாதையில் நமக்கான புதிய ஜனநாயக அரசை நிருவுவதன் மூலமே மறுகாலனியாக்க கொள்கையையும், அதன் ஒரு பகுதியாக உள்ள கல்வியில் தனியார்மயத்தையும் ஒழிக்க முடியும். கட்டணக் குறைப்பு, 25 சதவீதம் ஒதுக்கீடு போன்ற சீர்திருத்த சட்டங்களையெல்லாம் தனியார் கல்வி முதலாளிகள் எவனும் மயிரளவுக்குக் கூட மதிப்பதில்லை. அரசாங்கம், உயர்நீதிமன்ற, உச்சநீதிமன்றநீதிபதிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் எல்லோரும் இவர்களின் முன் கைகட்டி நிற்கிறார்கள்.

 

ஆமாம். இது உண்மை தான். இருந்தாலும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் தான் தரமான உயர் ரக கல்வியைத் தருகின்றன. எனவே இங்கே நம் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தால் நல்ல வேலைக்குப் போக முடியும்; அதிக சம்பளம் கிடைக்கும். அதற்காக கடனையோ உடனையோ வாங்கி படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற கனவுடன் சாதாரண உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளை ஆங்கில கான்வெண்டுகளில் சேர்க்கிறார்கள். சில லட்சங்களைக் கொடுத்து ‘தரமான’ தனியார் பள்லி கல்லூரிகளில் படிக்க வைக்கின்றனர்.

 

எங்களது மதிப்பிற்குறிய சகோதர சகோதரிகளே, பெற்றோர்களே, பெரியோர்களே..! நீங்கள் கடுமையாக உழைத்து, பிள்ளைகளை நன்றாக படிக்க வைக்க வேண்டும்; அவர்களை நல்ல வேலையில் உட்கார வைத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்ற உங்களது பாசத்திற்கு நாங்கள் தலை வணங்குகிறோம். அதே வேளையில், கீழே நாங்கள் சொல்கின்ற உண்மை நிலவரங்களை அதே பாசத்தோடும் பரிவோடும் பரிசீலித்துப் பார்க்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

 

தொழில் திறமையை விட வரி ஏய்ப்பு, அந்நிய செலவாணி மோசடி போன்ற பல தகிடுதத்தங்களின் மூலமே பெரும் கோடீஸ்வரர்களாக உப்பிவரும் டாடா அம்பானி போன்ற முதலாளிகள், முன்னாள் இன்னாள் கிரிமினல்கள்,ஓட்டுப் பொறுக்கித் தலைவர்கள், அரசு பள்ளி கல்லூரிகளில் பணியாற்றும் சில ஆசிரியர்கள், பேராசிரியர்கள் போன்றோர்கள் தான் தனியார் பள்ளி, கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக் கழகங்களை நடத்துகிறார்கள்.

 

இவர்களின் நோக்கம் தரமான கல்விச் சேவையை வழங்குவதல்ல, கொள்ளை லாபம் அடிப்பது தான். எனவே அவர்களுக்கே உரிய ‘தொழில் முறைப்படி’ புறம்போக்கு நிலங்கள் ஏரிகளை ஆக்கிரமித்து காம்பவுண்டு சுவர் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சில கட்டுமான வசதிகளை மட்டும் செய்து வைத்துக் கொண்டு, காண்ட்ராக்ட் முறையில் தகுதியற்ற ஆசிரியர்களை அமர்த்திக் கொண்டு நவீன கட்டுமான வசதிகள், ஆய்வுக் கூடங்கள், கற்பிக்கும் முறைகள் இருப்பதாக விளம்பரம் செய்கின்றனர். அந்தத் துறை படிப்பு இந்தத் துறைப் படிப்பு என்றும், அதுவும் உலகத் தரத்தில் இருப்பதாகவும் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்தத் துறைக்கான கட்டிடங்களோ, ஆசிரியர்களோ இருக்க மாட்டார்கள். அந்தக் கட்டணம் இந்தக் கட்டணம் என்று பில்லே கொடுக்காமல் காசு பறிக்கிறார்கள். தங்கள் கல்லூரிகளில் படிக்கும் ஒருசிலருக்கு கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைப்பதை வைத்துக் கொண்டு 100 சதவீதம் பிளேஸ்மெண்ட் என்று பொய்யாக விளம்பரம் செய்கிறார்கள்.

 

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சில லட்சங்களைக் கொடுத்தால் படிக்காமலே எம்பிஏ, பிஎச்டி போன்ற எந்த பட்டங்களையும் கொடுக்கிறார்கள். தாங்கள் நடத்தும் இப்படிப்பட்ட கலை அறிவியல் பொறியியல் கல்லூரிகளில் வேலை செய்யும் ஊழியர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி டாக்டர்களாகவும் நோயாளிகளாகவும் நடிக்க வைத்து புதிய மருத்துவக் கால்லூரி நடத்த அனுமதி பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

 

இப்படி நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விதவிதமான மோசடிகளை, அயோக்கியத்தனங்களை இவர்கள் செய்கிறார்கள். இவை போதாதென்று இப்போது அமெரிக்கா இங்கிலாந்து போற நாடுகளிலுள்ள மோசடி பல்கலைக் கழகங்களும் இங்கே கடைகளைத் திறந்து வருகின்றன. எனவே, இப்படிப்பட்ட பல்கலைக் கழகங்கள் தரமான கல்வி தருகின்றன என நம்புவது, சிட்பண்டுகளில் பணத்தைப் போட்டு சேமிப்பைப் பறிகொடுப்பதற்கு சமமானது. இது ஓட்டுக் கட்சிகளை நம்பி ஏமாறுவது போன்றது.

 

தமிழ்நாட்டில் மட்டும் 500க்கும் மேற்பட்ட தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகள் உள்ளன. இன்னும் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள், மருத்துவக் கல்லூரிகள், ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்கள் என பலநூற்றுக் கணக்கான கல்லூரிகள் பணம் பறிக்க வாய் பிளந்து காத்திருக்கின்றன. இவைகளில் ஒரு சில கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வேலைகள் கிடைக்கலாம். மற்றப்படி இந்த பள்ளி கல்லூரிகளில் 80சதவீத மக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை தங்கள் விருப்பப்படி படிக்க வைப்பது என்பது சாத்தியமே இல்லை.

 

இன்னொரு பக்கம், கல்விச் சேவையை வழங்கும் பொறுப்பிலிருந்து அரசாங்கம் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு வருகிறது. தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் என்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக அரசாங்கம் கொள்கை ரீதியாக இந்த முடிவை எடுத்துள்ளது. இந்த நோக்கத்திற்காக, இருக்கின்ற அரசு பள்ளி கல்லூரிகளும் சீரழிய அரசாங்கம் திட்டமிட்டு செயல்பட்டு வருகிறது. அண்ணா தொழில்நுட்ப பல்கலைக் கழகம், இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் வெளிவந்து நாறிக் கொண்டிருக்கும் பலகோடி ரூபாய் ஊழல்கள் மோசடிகள் இதற்கொரு எடுத்துக்காட்டு.

 

இவைகளின் மூலம் தரமான கல்வி பெற தனியார் பள்லி கல்லூரிகள் தான் ஒரே புகலிடம் என பெற்றோர்களை கல்வி முதலாளிகளிடம் அரசே தள்ளி விடுகின்றது. இதை மறைக்கவும் ஊக்குவிக்கவும் தான் இலவசக் கட்டாயக் கல்விச் சட்டம், தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் ஏழை மாணவர்களுக்கு 25 சதவீதம் ஒதுக்கீடு என்ற ஏற்பாடாகும். இப்படி சேர்க்கப்படும் மாணவர்களுக்கான் கல்விக் கட்டணத்தை அரசே தனியார் கல்வி முதலாளிகளுக்கு கொடுக்கும் என்பதும் 14 வயது வரை மட்டும் தான் இலவசகட்டாயக் கல்வி என்பதும் தனியார்மயத்தை ஊக்குவிக்கவே என்று நாங்கள் சொல்வதை நிரூபிப்பதாகவே உள்ளது.

 

எப்படிப் பார்த்தாலும் இன்றுள்ள பழையவகை ஜனநாயக அமைப்பில் 80 சதவீத மக்களின் பிள்ளைகளுக்கு ஆரம்பக் கல்வி பெறும் உரிமை கூட வலுக்கட்டாயமாக மறுக்கப்பட்டு வருகிறது. எனவே, இந்த அமைப்பையே ஒழித்துக் கட்டி நமக்கான புதிய ஜனநாயக அரசை அமைத்து, அதன் கீழ் எங்கும் பொதுப்பள்ளி அருகாமைப் பள்ளி முறைமையைக் கொண்ட அரசாங்கக் கல்வி நிறுவனங்களை மட்டும் நிறுவுவதன் மூலமே, நமது பிள்ளைகளுக்கு கல்வியையும் வேலைகளையும் நாம் நினைத்தபடி பெற முடியும். ஒரு பகுதியிலுள்ள எல்லோருக்கும் அங்குள்ள ரேசன் கடைகளில் மட்டுமே பொருளைப் பெற முடியும். இதைப்போல ஒரு பகுதியில் குடியிருக்கும் அனைவரின் பிள்ளைகளும் ஒரே பள்ளி கல்லூரிகளில் தான் படிக்க வேண்டும். இந்த பொதுப்பள்ளி, அருகாமைப் பள்ளி, கல்லூரிகளில் ஒரே மாதிரியான உயர்தர விஞ்ஞானபூர்வமான கல்வி இலவசமாக வழங்கப்படும். இதற்கான போராட்டப் பாதையில் எங்களுடன் இணைந்து போராட முன்வருமாறு உங்கள் அனைவரையும் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

 

தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் அரசுடமை ஆக்குவோம்!

 

ஒரே பாடத்திட்டம், ஒரே பயிற்சி தேர்வுமுறை, ஒரே வசதிகள் கொண்ட பொதுப்பள்ளி, அருகாமைப் பள்ளி முறைமையை நிலைநாட்டுவோம்!

 

ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளுக்கு நாட்டை மறுகாலனியாக்கும் தனியார்மயம், தாராளம்யம்,உலகமயக் கொள்கைகளுக்கு கொள்ளி வைப்போம்!

 

நக்சல்பாரி பாதையில் மக்களே கீழிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு அணி திரள்வோம்!

 

மாணவர்களே, பெற்றோர்களே, உழைக்கும் மக்களே தவறாமல் கலந்து கொள்வீர், கல்வி தனியார்மய ஒழிப்பு மாநாடுகளில் 

 

கடலூர் ஜூலை 15ல்

சென்னை ஜூலை 17ல்

திருச்சி ஜூலை 19ல்

விழுப்புரம் ஜூலை 22ல்

 

பொதுப்பாடத்திட்டம் – சில வினாக்களும் விளக்கங்களும்

பிரச்சனை பள்ளிப் பொதுப்பாட நூல்களைப் பற்றியதுதானே, பிறகு ஏன் இதனை சமச்சீர் கல்வியுடன் இணைத்துப் பேச வேண்டும்? மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்க்கும் போதும், பொதுப்பாட நூல்களை அகற்றிவிட்டு பழைய பாடநூல்களுக்கு மறுவாழ்வு கொடுப்பதன் விளைவுகளை ஆராயும் போதும் இந்த பிரச்சனையுடன் சமச்சீர் கல்வி எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்பது புரியும்.

முந்தைய பாடநூற்கள் நான்கு வகையானவை, நான்கு விதமான பள்ளிக் கல்வி வாரியங்களுக்கு உரியவை; அதாவது மாநில வாரியம்- மெட்ரிக் கல்வி வாரியம் – ஆங்கிலோ இந்தியன் பள்ளிக்கல்வி வாரியம் – ஓரியண்டல் வாரியம் என நான்கு பிரிவுகளாக உள்ளவை.

பொதுப்பள்ளிப் பாடத்திட்டம் – பொதுப்பள்ளிப் பாட நூல்கள் என்பவை சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்ட ஒரே பாடத்திட்டம் என்ற அடிப்படையில் வந்தவை. எனவே பழைய பாடத்திட்டம்-பழைய பாடநூல்கள் என்பவை தனியார் மெட்ரிக் பள்ளிகளுக்கு மெட்ரிக்  போன்ற தனியார் பள்ளிப்பாட அமைப்புகளுக்கான தனித்துவத்தை தனிச்சிறப்பு என்ற ஒன்று இருப்பதாகக் கூறுவதை ஏற்பவை. எனவே பழைய பாடப்புத்தகங்களை மீண்டும் தொடருவது என்பது சமச்சீர்க் கல்வியின் முதல் முயற்சியான பொதுப்பாடத்திட்டம் – பொதுப்பாடநூல்களை முறியடிப்பதாகவே அமைந்துவிடுகிறது. இதனைக் கருத்திற்கொள்ளும் போது பொதுப்பாட நூல்கள்  விஷயத்தை சமச்சீர் கல்வியுடன் தொடர்புபடுத்தியே காண வேண்டியுள்ளது.

நான்கு விதமான கல்வி வாரியங்கள்  பாடத்திட்டங்கள் பாடநூல்கள், இவற்றை ஏன் சமச்சீர் கல்வி மறுக்கிறது?

கல்விக் கூடங்களை அரசினரும் நடத்தலாம், தனியாரும் நடத்தலாம், அதோடு அரசின் நிதி உதவி பெற்று தனியாரும் நடத்தலாம் என்ற நிலை இன்றுள்ளது. இதில் தனியார் பள்ளிகளுக்காக தனித்தனியாக பாடத்திட்டங்கள் பாடநூற்கள் என இருப்பது எனபது இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் வலியுறுத்தப்படும் சமத்துவம் சமுக நீதி ஆகியவற்றிற்கு எதிரானது என்பதால்தான் ஒரே பாடத்திட்டம் பொதுப்பள்ளிப் பாடத்திட்டம் – பொதுப்பள்ளிப் பாட நூல்கள் என்பது இன்றியமையாதவை ஆகின்றன. இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களிலும் தனியார் பள்ளிகள் நடக்கின்றன. அங்கெல்லாம் இல்லாத தனிவாரியங்கள் – தனிபாடத்திட்டங்கள்-தனி பாடநூல்கள் தமிழகத்தில் மட்டும் இருப்பது விந்தையானது, வேதனையாது, விபரீத விளைவுகளை  உருவாக்குவது. எனவே ஒரு ஜனநாயக அமைப்பில் பொதுப்பள்ளி அமைப்பு என்பது பொதுப்பள்ளிப் பாடத்திட்டம் – பொதுப்பள்ளிப் பாட நூல்கள் என்ற அடிப்படையில் தான் இருக்க முடியும்.

பொதுப் பாடத்திட்டம் – பொதுப் பாட நூல்களே சமச்சீர்க் கல்வியாகி விடாது; சமச்சீர்கல்வியின் நோக்கத்தை நிறைவு செய்துவிடாது என்பதை ஒப்புக்கொள்கின்ற அதே வேலையில் பொதுப்பாடத்திட்டம் – பொதுப்பாட நூல்கள் என்பவைதான் சமச்சீர்கல்வியின் அஸ்திவாரமும், முதல் தேவையும் என்பதை உணரவேண்டும். கடந்த அரசு அந்த முதல் தேவையை மட்டும்தான் நிறைவேற்றியுள்ளது. சமச்சீர்கல்விக்கான பிற நடவடிக்கைகள் தொடரவேண்டியுள்ளன. இந்த நிலையில் சமச்சீர் கல்வி என்னும் இலக்கை நோக்கி இன்று இருக்கின்ற ஒரே செயல்திட்டமான பொதுப்பாடத்திட்டமான பொதுப்பாட நூல்களையும் ஏதோ ஒரு காரணம் காட்டி நீக்கிவிடுவது என்றால் அது சமச்சீர் கல்விக்கு சமாதி கட்டுவது என்றல்லவா ஆகிவிடும்.

சமச்சீர் கல்வியை எதிர்க்கவில்லை என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்? உயர்நீதிமன்றமும், உச்சநீதிமன்றமும் பொதுப் பாடத்திட்டத்தை நிராகரிக்க மறுத்துவிட்ட பிறகு, வெளிப்படையாக சமச்சீர் கல்வியை மறுப்பதால் ஏற்படும் சமூக அரசியல் விளைவுகளுக்கு அஞ்சி, இன்று சமச்சீர் கல்வியை எதிர்க்கவில்லை என்று கூற வேண்டிய சூழல் உருவாகியுள்ளது. சமச்சீர் கல்வியை கொண்டு வருவதில் உண்மையான இருக்கிறார்களா, நேர்மையாக இருக்கிறார்களா என்பதை அவர்களது செயல்கள் மூலமாகத்தான் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

உலகத்தரதிற்கு, தேசிய தரத்திற்கு உகந்த அளவில் பொதுப்பாடநூல்கள் இல்லை என்கிறார்களே?

கடந்த ஆண்டு முதல் வகுப்பு மற்றும் ஆறாம் வகுப்பிற்கான பொதுப்பாட நூல்கள் வந்துவிட்டன. கடந்த கல்வியாண்டில் ஆசிரியர்களோ, மாணவர்களோ, பெற்றோர்களோ, கல்வியாளர்களோ, பாடத்துறை வல்லூநர்களோ அப்புத்தகங்களை தரக்குறைவானது என்று கூறியதில்லை. ஒரு சில பிழைகள், சிறுசிறு குறைகள் இருந்தாலும் அதற்கு முந்தைய பாட நூல்களை விட வடிவமைப்பிலும், உள்ளடக்கத்திலும், வண்ணப்படங்களிலும், துணுக்குச் செய்திகளிலும், சிந்தனையைத் தூண்டும் சிறுசிறு வினாக்களிலும் எளிதாகவும் தெளிவாகவும் செய்திகளைப் புரியவைக்கும் மொழிநடையிலும் பொதுப்பாட நூல்கள் பழைய பாடநூல்களைவிட பலமடங்கு உயர்ந்தவை என்று ஒப்புக்கொள்ளப்படுகின்றன.

இன்று பொதுப்பாடநூல்களின் தரங்களைக் குற்றம் காண்பது யார்? குரல் எழுப்பியவர்கள் யார்?

ஆசிரியர்களோ, மாணவர்களோ, பாடத்துறை வல்லூநர்களோ அல்ல. சுயநீதிப்பள்ளிகள் மூலமாக கொள்ளை லாபம் ஈட்டுபவர்கள்; எதையும் குறுகிய கட்சிக் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பவர்கள், சமத்துவம், சமதர்மம், சமூகநீதி, சமச்சீர் என்ற கருத்துக்களையே தீண்டத்தகாத தீட்டுக்களாக வெறுப்பவர்கள், பழைமைவாத மதவெறியர்கள், வர்க்க-வர்ண வேறுபாடுகளை ஆதரிப்பவர்கள். இவர்கள் தரம் என்ற போலியான உறுதியற்ற வாதத்தை வைத்து பொதுப்பாட நூல்களை அகற்றிவிட முற்படுகின்றன.

சமச்சீர் கல்வியை வலியுறுத்துவோ தரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லையா? பொதுப்பள்ளிக் கல்வியின் தரம் உயர்ந்திருக்க வேண்டுமென்பதில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை.

ஆனால் தரம் என்று எதனை குறிப்பிடுகின்றனர்? எந்த அலகுகளைப் பயன்படுத்தி தரத்தை மதிப்பீடு செய்யலாம்?

உலகத்தரம் பற்றி பேசுவதில் ஆழம் இருக்கவில்லை. எதனை உலகத்தரம் என்கிறார்கள்? அமெரிக்கத்தரமா? இங்கிலாது தரமா? ஜெர்மனி உள்ளிட்ட ஐரோப்பியத்தரமா? ஜப்பான் – சீனா உள்ளிட்ட கீழை நாடுகளின் தரமா? அங்குள்ள பாடத்திட்டங்களையும், பாடப் புத்தகங்களையும் ஒப்பு நோக்கியா தரம் பற்றிய பிரச்சனையை எழுப்புகின்றனர்?

தரம் என்பது ஓர் ஒப்பீட்டுக் கருத்தியல். தரம் என்பது தனியான நிலையான எதுவுமில்லை. வேறு ஒன்றுடன் ஒப்பிடும்போது, இது செம்மையாக உள்ளதா? நவீன மாற்றங்களை தற்கால செய்திகளை சமகால சமூகநெறிகளை, சமகால மேம்பட்ட கண்ணோட்டங்களைக் கொண்டிருக்கின்றதா? மொழியும் நடையும், பாடங்களைப் புரிய வைக்கும் முறையும் மேம்பட்டிருக்கிறதா என்பவை தான் தரம் பற்றிய முடிவிற்கான அலகுகள்.

இன்று புதுபொதுப்பாட நுற்களை அகற்றி பழைய பாடநூற்களை தொடர முனைபவர்கள், அவை இரண்டினையும் கல்வி வல்லுநர்களைக் கொண்டு ஒப்பீட்டு மதிப்பீடு செய்துள்ளனரா? தேசிய அளவில் பள்ளிக்கல்வித்தரத்தை அலகிடுவது NCERT யின் பணி. 2005-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட தேசிய கலைத்திட்ட வடிவமைப்பு (National Curriculum Frame Work)  என்பதுதான் இன்றுள்ள நிலையில் நவீன தேசிய பள்ளிக்கல்வி தர நிர்ணய அலகாக உள்ளது.

2009,10,11 –ஆண்டுகளில் வல்லுநர்களால் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட பொதுப்பாடத்திட்டம் – பொதுப்பாட நூல்கள் இவற்றை உள்வாங்கி உருவாக்கப்பட்டவை.

இவர்கள் தொடர விரும்பும் பழைய பாடநூல்கள் 2001-ஆம் ஆண்டு அளவில் உருவானவை. காலத்தால் பழையவை; 2005 ஆம் ஆண்டு வெளியான தேசிய தரத்திற்கு முற்பட்டவை; பாடங்களைத் தரும் முறையும், கேள்வி முறைகளும், புத்தக அமைப்பும் பழையவையே.

எனவே இன்றைய தேசிய தரத்திற்கு பழைய பாடநூகள் எப்படிப் பொருந்தும்?

தரம் என்பதுதான் உண்மையான அக்கரையாக இருந்தால் பழைய பாடநூல்களைத் தொடர முடியாது. அவற்றைவிட நவீனமான பொருத்தமான பொதுப்பாட நூல்களையே ஏற்க வேண்டிருக்கும். குறைந்த பட்சம், இன்றைய பொதுப்பாட நூல்களை விட மேம்பட்ட புதிய பொதுப்பாட நூல்கள் உருவாக்கப்படும் வரையிலாவது இப்போதுள்ள பொதுப்பாட நூற்களை அனுமதிக்க வேண்டியயிருக்கும்.

பொதுப்பாட நூல்களில் குறைகள்-பிழைகள் இல்லையா? அரசியல் சாயம் கலந்திருக்க வில்லையா?

குறைகளும் பிழைகளும் இருக்கக்கூடும். சில அரசியல் நோக்கக்குறிப்புகளும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் இவை பழைய பாடப்புத்தகங்களிளும் இருக்கவில்லையா? அன்றைய புத்தகங்கள் அன்றைய ஆட்சியாளர்களை குறிப்பிடவில்லையா? இவற்றையெல்லாம் நீக்குவது தவறு என யாரும் சொல்லவில்லை. ஆனால் இவற்றைக் காரணம் காட்டி, பொதுப்பாட நூல்களை அகற்றுவது எப்படி நியாயமாகும்?

குறைகளை- பிழைகளை-தேவையற்ற குறிப்புகளைக் கண்டுபிடிப்பதும் அகற்றுவதும் பாடத்துறை வல்லுநர்கள் பொறுப்பு. கல்விக்குத் தொடர்பில்லாத கட்சிக்காழ்புகளுக்கும், மதசார்புகளுக்கும் இதில் இடமில்லை. பாடங்களில் இடம் பெற்றே ஆக வேண்டிய சூரியனும், இலைகளும், தாமரையும், நிறங்களும், நாட்டுப்புறக்கலைகளும் அரசியலாக்கப்பட வேண்டியதில்லை. ‘தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும்’ என்று உழவை முதன்மைப்படுத்திய, முதன்மைபடுத்துகின்ற சமூக மரபில் ‘தை’யை முதன்மைப்படுத்தும் பாடலை அகற்ற வேண்டியதில்லை. காலத்திற்கு ஒவ்வாதவற்றை, அறிவுக்கு முரண்பட்டவற்றை, அறிவியல் கண்ணோட்டத்திற்கும், உயர் மனித விழுமியங்களுக்கும் முரண்பட்டவற்றை அகற்றுவதுதான் அவசியம். பொதுப்பாடநூல்களையே அகற்றுவது என்ற நோக்கில் ‘குறைகளை’ப்  பயன்படுத்துவது ஏற்கத் தக்கதல்ல.

பெரியார் நூற்களில் ‘பெரியார் பார்வை’ இருப்பதாகச் சொல்கிறார்களே?

இதைச் சொல்பவர்களது சமூகத்தளத்தையும், தத்துவ அடிப்படையையும் பார்க்க வேண்டும்.

‘பெரியார் பார்வை’ என்பது பொதுக்கல்வியில் தவிர்க்க முடியாதது. அந்த பெரியார் பார்வையால்தான் உயர்கல்விநிலையங்களில் இட ஒதுக்கீட்டை மறுதலித்த நீதிமன்ற தீர்ப்பிற்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ச்சி எழுந்து சமூகத்தில் நலிந்தவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் இட ஒதுக்கீடு போன்றவற்றை அனுமதிக்கும் முதல் சட்டதிருத்தம் வந்தது. சாதி வேறுபாடுகளை நியாயப்படுத்திய சேரன்மாதேவி குருகுலத்திற்கு எதிரான போராட்டம் வெடித்தது. தொழிற்கல்வி என்ற போர்வையில் வந்த ‘குலக்கல்வி’த்திட்டம் தவிர்க்கப்பட்டது. காமராஜர் காலத்தில் பள்ளிகள் எண்ணிக்கை பல மடங்கு பெருகியதும், சீருடை வந்ததும், மதிய உணவுத்திட்டம் கொண்டு வரப்பட்டதும், கட்டணச் சலுகைகள் மூலம் கல்வி பரவலாக்கப்பட்டதும் பெரியார் பார்வைதான்.

அண்ணாவின் காலத்தில் புதுமுக வகுப்பு வரையிலும், சென்ற ஆட்சியில் பட்டப்படிப்பு வரையிலும் கல்விக்கட்டணம் நீக்கப்பட்டதும் பெரியார் பார்வையின் விளைவுதான்.

கல்வியைப் பரவலாக்குவது, பொதுவையாக்குவது, விஞ்ஞான அடிப்படையாக்குவது, மதச்சார்பற்றதாக்குவது என்பதெல்லாம் பெரியார் பார்வைதான்.ஆதிசங்கரரும், இராமானுஜரும் மத்தவாச்சாரியாரும் இடம் பெறுகின்ற பாடப்புத்தங்கள் புத்தரும், சித்தரும் இடம் பெறுவதும் அரசியல் விடுதலை போராட்டத்துடன் சமூக விடுதலை இயக்கங்களைக் குறிப்பிடுவதும், ராஜாராம் மோகன்ராய், தயானந்த சரஸ்வதி, ராமகிருஷ்ண பரமானம்சர், சவாமி விவேகானந்தா ஆகியோருடன், ஜோதிபா பூலே, ராமலிங்க வள்ள்லார் , வைகுந்தசாம், நாராயணகுரு, சாருமகராஜ், பெரியார், அம்பேத்கார் ஆகியோர்களைக் குறிப்பதும் காந்தி, திலகர், கோகலே போன்றவ்ர்களுடன் சிங்கார வேலர், முத்துலட்சுமி ரெட்டி, ஜீவா போன்றோர் இடம் பெறுவதும் காந்தீயத்துடன் பொது உடமையை விளக்குவதும் பெரியார் பார்வைதான்.

வர்க்க-சாதி ஆதிக்க உணர்வுடன் சிலவற்றை மிகைப்படுத்துவதும் சிலவற்றை இருட்டடிப்பு செய்வதும் சமூக அறிவியலாகாது, சமூகச் சதியாகும். வெறுப்புணர்வுக்கு அல்ல, விழிப்புணர்வுக்கு சமூக அறிவியல் பயன்பட வேண்டும். அதனால்தான் பொருளாதாரம் சமூக அறிவியலில் இணைக்கப்படுகிறது. சமகால பிரச்சனைகளும், மகளிர் சமத்துவம், மனித உரிமை, குழந்தைகள் உரிமை, விவசாயம், போன்றவறவையும் பொதுப்பாட சமூக அறிவியலில் இடம் பெறுகின்றன. இது எதையும் இருட்டடிப்பு செய்யவில்லை. இடைவெளிகளை நிரப்புகிறது. ஆகவே சமூக அறிவ்யல் இங்கே மனிதனை, அடிப்படை மனிதக் குழுக்களை மய்யப்படுத்தியுள்ளது. மனிதனை, மனித சமூகத்தை மய்யப்படுத்தும் அனுகுமுறைக்கு ‘பெரியார் பார்வை’ என்ற பெயரென்றால் அது குற்றச்சாட்டல்ல, பாராட்டுரையாகவே கொள்ள வேண்டும்.

உச்சநீதிமன்றத்தின் கூற்றுப்படி , தமிழக அரசால் அமைக்கப்பட்டுள்ள ஆய்வுக்குழுவைக் குறித்து ஏன் விமர்சனம்?

உச்சநீதிமன்றம், உயர்நீதிமன்றத்தையும் போன்று சமசீர் கல்வியை பொதுப்பாடத்திட்டத்தை – பொதுப்பாட நூல்களை நிராகரிக்கவில்லை. தமிழக அரசினால் எழுப்பப்பட்ட ‘புத்தகங்களின் தரம்’ பற்றி ஆய்வு செய்யவே ஒரு குழுவை அமைக்குமாறு குறிப்பிட்டது.

மாநிலத் தலைமைச் செயலர், பள்ளிக் கல்வி இயக்குநர், பள்ளிக் கல்விச் செயலர் உள்ளிட்ட ஒன்பதுபேர் குழுவில் மற்றவர்கள் ஆறுபேர் பாடநூற்கள் தரமற்றவை என்று குற்றம் சுமத்தியவர்களின் தலைமையில் ஒரு ஆய்வுக்குழு, அதிலுள்ள பிறரில் நான்கு பேர் குற்றம் சுமத்திய அரசினால் நியமிக்கப்படுபவர்கள். மீதமுள்ள இரண்டு பேர் கணிதம் – சமூக அறிவியல் தொடர்பான NCERT நபர்கள். ஆனால் தமிழறியாதவர்கள்; தமிழ் வரலாறு மரபு அறியாதவர்கள், தமிழ்பாட நூற்களை மதிப்பீடு செய்யவோ, ஆங்கில நூல்களுடன் சுதந்திரமான ஒப்பீடு செய்யும் வாய்ப்பில்லாதவர்கள்.

மீதமுள்ள நான்கு பேரில் ஒருவர் CBSE ஐ சேர்ந்தவர். மற்ற மூவர் மாநில பொதுவாரியத்திற்கு உட்படாத உயர்கட்டணங்களை வசூலிக்கும் சுயநிதிப் பள்ளி நிர்வாகிகள். சமூக நீதியிலும், சமூக பொதுக்கல்விலும் ஈடுபாடில்லாதவர். ஒரு கல்வி உரிமைச்சட்டத்திற்கு எதிராக கையெழுத்திடுமாறு பெற்றோர்களிடம் வற்புறுத்துபவர். இவர்களை பாடத்துறை வல்லுநர்களாக ஏற்க முடியுமா? நடுநிலைமையாளர் யாருமில்லை. இரு தரப்பு வாதங்கள் ஏதுவுமில்லை. ஒரு தலைப்பட்சமான குழு. தமிழறியாத NCERT வல்லுநர்களால் இரண்டு வாரங்களில் 40 தமிழ் பாட நூற்களை மதிப்பீடு செய்ய இயலுமா?

தமிழ்க அரசிடம் நேர்மையான, திறந்த மனத்துடன் நடந்து கொள்ளும் என்று நம்பிக்கை வைத்து குழு அமைக்கும் பொறுப்பை உச்சநீதிமன்றம் அதற்கு தந்தது. ஆனால் பொதுப்பாடத்திட்டத்திற்கு முரண்பட்ட சுயநீதிப்பள்ளி நிர்வாகிகள் மூன்று பேரை உறுப்பினர்களாக நியமித்ததின் மூலமாகவும், மாநிலபள்ளி வாரியத்தின் அனுபவமிக்க ஆசிரியர்களைப் புறக்கணித்ததின் மூலமாகவும் தமிழ்க அரசு ‘ஆய்வுக் குழு’ வை தான் ஏற்கனவே ஆய்வின்றி எடுத்த முடிவிற்கு அங்கீகாரம் பெறும் வகையில் பயன்படுத்த முற்படுவதாக அய்யம் ஏற்படுகின்றது.

இன்று உருவாகியுள்ள பிரச்சனைக்குத் தீர்வு என்ன?

இது உருவாக்கப்பட்டுள்ள பிரச்சனை. எந்தப்பாட நூல்களும் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் மறுபரிசீலனைக்கும் மாற்றத்திற்கும் உட்பட்டவை. எதுவானாலும் காலாவதியானவற்றை தொடர்வதற்கு அனுமதிக்க முடியாது. புதிய ஒரு பொதுப்பாடத்திட்டம் – புதிய பொதுப்பாடநூல்கள் வெளிவரும் வரை இப்போதைய பொதுப்பாட நூற்களையே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இப்புத்தகங்களில் இப்போதைய அரசிற்கு நியாயமான, அறிவுபூர்வமான நெருடல்களை இடம் பெற்றிருந்தால் அவற்றை மாநில அரசு நீக்கிவிடலாம். ஆனால் அத்தகைய நீக்கங்கள், இருட்டடிப்புகள், வள்ளுவரையும், குறளையும், பாரதிதாசனையும் மறைப்பதாக இருக்கக்கூடாது.

சுருக்கமாக சொன்னால் சமச்சீர் கல்விக்கு இனியும் என்ன கூடுதலாக தேவைகள் என்று ஆராயட்டும்; இருப்பதை அழிப்பதில் ஈடுபடாமலிருக்கட்டும்.

ஒன்பது பேர் குழுவின் அறிக்கை குறித்து:

ஜீலை 5, 2011 அன்று தலைமைச் செயலர் தலைமையிலான ஒன்பது பேர் குழுவின் அறிக்கை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. எதிர்பார்க்கப்பட்டது போலவே அக்குழு தமிழக அரசின் நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்தும் வகையிலும், வலுப்படுத்தும் வகையிலும் ‘சமச்சீர் பாடத்திட்டங்களும் – பாடப்புத்தகங்களும் தரமற்றவை, குறைகளே நிறைந்தவை, அவசரகோலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை. அவற்றைப் பள்ளிகளின் இவ்வாண்டு ஏற்க இயலாது’ என்பன போன்ற கருத்துக்களை தனது ‘ஆய்வு’ முடிவாகத்தந்துள்ளது. இத்தகைய கருத்துக்கள்-முடிவுகள்தான் அறிக்கையில் இடம்பெறும் என்பதைக் கல்வியாளர்கள் & சமச்சீர் கல்வியில் அக்கரை கொண்ட அனைவரும் அறிந்ததுதான், எதிர்பார்த்ததுதான். எனவே இந்த அறிக்கையில் யாரும் ஆச்சிரியமடையவில்லை, அதிர்ச்சியடையவில்லை.

 எது அவசர கோலம்?

கடந்த ஆட்சியில் போது சமச்சீர் கல்வியை குறித்து முத்துக்குமரன் குழுவின் பரிந்துரைக்குப்பின் பொதுப்பாடத்திட்டம் உருவாக ஓராண்டு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அரசால், கல்வித் துறையால் வெளியிடப்பட்ட நகல் பாடத்திட்டத்தைப் பற்றி கல்வியாளர்கள் விமர்சனங்களை எழுப்பினர்; விவாதங்கள் தொடர்ந்தன. நகல் பாடத்திட்டத்தில் மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. அதைத் தொடர்ந்து பாடநூல்களைத் தயாரிக்கும் பணி தொடங்கியது. ஒன்று மற்றும் ஆறாம் வகுப்பு பாடங்களே 2010-ஆம் ஆண்டு நிறைவுற்று பள்ளிகளுக்கு வினியோகிக்கப்பட்டன. மற்ற வகுப்புகளுக்கான பாடநூற்களை தயாரித்து முடிக்க மேலும் ஓராண்டு பிடித்தது. இந்த நூற்களை தயாரிப்பதில் அரசுப் பள்ளி- அரசு மானியம் பெறும் பள்ளி, மெட்ரிக் பள்ளி, ஆங்கிலோ இந்தியன் பள்ளி, ஓரியண்டல் பள்ளிகளின் அனுபவமிக்க ஆசிரியர்கள், அந்தந்தத் துறைகளில் தேர்ந்தவர்கள் பங்கேற்றனர். பல்களைக் கழகம்-கல்லூரிகள்-மாத் சயன்ஸ் போன்ற சிறப்பு உயர்கல்வி அமைப்புகளின் பாடத்துறை வல்லுநர்களின் ஆலோசனைகளும், பங்கேற்புகளும் பெறப்பட்டன.

ஆகவே சமச்சீர் பாடத்திட்டமும், பாடப்புத்தகங்களும் ‘மாயா பஜார்’ போன்று ஓரிரு நாட்களில் உருவானவை அல்ல. சமச்சீர் கல்வித்திட்டம் ஏற்கப்படுவதும், அமல்படுத்துவதும் இவ்வளவு காலம் தாமதம் ஆயிற்றே எனத்தான் குற்றம் காண முடியுமே தவிர , சமச்சீர் பாடத்திட்டம்- புத்தகங்கள் அவசர கோலத்தில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதாக சில குறைகளை வைத்து மட்டுமே கூறுவது உள்நோக்கம் கொண்ட போலியான குற்றச்சாட்டாகும்.

அவசரப்படுவது யார்? அவசரகோலத்தில் செயல்பட்டது யார்?

 எட்டுவகுப்புகளுக்கான பாடத்திட்டம், தமிழ்வழிப் பாடநூல்கள் எட்டு வகுப்புகளுக்குமான 40 நூல்கள், ஆங்கிலவழிப் பாடநூல்கள் 32, மொத்தம் 72 நூல்கள், ஏறக்குறைய 7000 பக்கங்கள் ஆய்வுக்குள்ளாக்கப்பட வேண்டும். இதைத் தவிர பழைய நூல்கள் மாநில வாரிய்ப் புத்தகங்கள் 7000 பக்கங்கள் மெட்ரிக் பாடநூல்கள் 7000 பக்கங்கள் பிற இரண்டு வாரியப் புத்தகங்கள் 7000 பக்கங்கள் என மொத்தம் 28000 பக்கங்கள் அலச வேண்டும்.

ஒன்பது பேர்குழு மொத்தம் 13 நாட்களில் 4 முறை கூடினர்.

முதல் கூட்டம் 17-6-2011 அன்று கூடியது ‘தரம்’ என்பதை முடிவு செய்யும் அலகுகள் குறித்து ‘விவாத்த்தனர்’.

22-6-2011 அன்று முதற்கட்ட விவாதங்கள் நடந்தன.

23-6-2011 –அதாவது மறுநாள் முதல் (நகல்) அறிக்கையை பள்ளிக்கல்வி அதிகாரி குழுவில் விநியோகிக்கிறார். சில கருத்துக்கள், சில பரிந்துரைகள் பேசப்படுகின்றன.

29-6-2011 அன்று இறுதி அறிக்கையை கல்வித்துறைச் செயலர் முன்வைக்கிறார். அதனை 5-7-2011 அன்று நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்வது என்ற முடிவு அறிவிக்கப்படுகிறது.

மூன்று அரசு அதிகாரிகள் மூன்று சுயநிதிப்பள்ளி நிர்வாகிகள் ஒரு CBSE யின் முன்னாள் அதிகாரி, இரண்டு NCERT பிரதிநிதிகள்; தமிழ்மொழி அறியாத அவர்களுக்கு கணிதம் மற்றும் சமூக அறிவியலில் தான் அறிமுகமுண்டு.

சில மெட்ரிக் பள்ளி அமைப்புகள் தந்த ‘புகார்’ கடிதங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மறுதரப்புக் கருத்துக்களுக்கு பெயரளவுக்குக் கூட இடம்தராமல் அரசின் பள்ளித்துறை அதிகாரியால் வைக்கப்பட்ட இந்த அறிக்கை, நியாயமான எந்த முறையில் பார்த்தாலும் ஓர் ஆய்வு அறிக்கையாக இருக்க முடியாது. ஒரு தொகுப்பு அறிக்கையாகத் தான் இது இருக்க முடியும். பொதுப்பாடதிட்டத்திற்கும், பாடநூற்களுக்கும் எதிராக, ஒரு தலைப்பட்சமாக நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கி விட்ட மாநில அரசின் தொகுப்பு அறிக்கை.

2001 ஜீன் 22 ஆம் தேதி விவாதம். மறுநாள் (23-6-2001) முதற்கட்ட அறிக்கை கல்வித்துறை அதிகாரி குழுவில் வைக்கிறார். ஆறாவது நாள் (29-6-2011) இறுதி அறிக்கையை அதே அதிகாரி குழுவில் வைக்கிறார்.

அதாவது அரசு அதிகாரி வைத்த அறிக்கையை ஒப்புக்கும் பார்த்துவிட்டு கையெழுத்திடும் பணியைத்தான் இக்குழு செய்துள்ளதாகத் தோன்றுகிறது.

இரண்டாண்டுகள் பலவேறு ஆசிரியர்கள் பலமுறை விவாதித்து உருவாக்கிய பாடத்திட்டத்தையும் 7000 பக்கங்கள் கொண்ட 72 பாட நூற்களையும் ஒரே இரவில் ஆய்வு செய்து முடிவுகளை எடுத்துவிட்டதாக அறிக்கையில் தரப்பட்டுள்ள குழு நடவடிக்கை விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றது. எது அவசரக்கோலத்தில் நடந்தது?

முன்னரே எடுக்கப்பட்டுவிட்ட ஒரு தலைப்பட்சமான முடிவை செயல்படுத்துவதற்காகவே, அதாவத்யு சமச்சீர் புத்தகங்களை மறுப்பதற்காகவே தவறுகளைமட்டும் தேடியிருக்கின்றனர். குறைகளை மட்டும் தேடித்தேடிப் பார்த்துள்ளனர். சில தவறுகளை பூதாகரமாக்கியுள்ளனர்.

திருத்த வேண்டிய தவறுகளை, திருத்த வேண்டிய முறைகளைக் கூறாமல் சமச்சீர் புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல சமச்சீர் பொதுப்பாடத் திட்டமே தேவையில்லையென்றும் கூச்சமின்றி பலமுறை குறிப்பிட்டுள்ளன. அரசு  மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளுக்கு தனியான் அணுகுமுறையை வலியுறுத்திகின்றனர் (அறிக்கை பக்கம் 38, பக்கம் 81)

பக்கம் 81-ல் 92 பாரா எண்ணில் குறிப்பிட்டவை கீழே தரப்படுகிறது:

It is a question to be answered whether implementation of a common syllabus and text books for all schools will achieve the real purpose of providing equality in education. Samacheer kalvi can be rather achieved by providing equal opportunities to all the students to get quality education in the school as mandated by the right of children to free and compulsory Education Act 2009.

சமச்சீர் கல்வி நோக்கத்தை பொதுப்பாடத்திட்டத்தால் அடைய முடியாதாம்.

சமூகத்தின் வேறுபாடுகளை பாடநூல்கள் பிரதிபலிக்க வேண்டும் (பக்கம் 58) என்று கூறுகின்ற அறிக்கை கிராமப்புற மாணவர்காளுக்கு பளுவானவை என்று பல அறிவியல், புவியியல் பகுதிகளைக் குற்றம் சாட்டுகின்றன. மாணவர்களுக்கு கடினமானது என்பது வேறு. கிராமப்புற மாணவர்களுக்குக் கடினமானவை என்பது வேறு; மாணவர்களை என்றென்றுமே கிராமப்புறம், நகர்ப்புறம் என்ற வேறுபாட்டில் பாகுபாட்டைத் தொடர குழுவின் அறிக்கை துடிப்பது தெளிவாகின்றது.

உதாரணமாக

ஏழாவது வகுப்பிற்கு பூமி கோள்களின் தோற்றம் Big bang Theory, பூமியின் உள்வெப்பம் போன்றவை கிராமப்புற மாணவர்களுக்குப் பொருந்தாதாம். அதே போன்று ஆறாவது வகுப்பில் (இது உயர் நீதிமன்ற தீர்ப்பின் வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டது) தீவிபத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் தொடர்பான பாடம் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கும் பொருந்தாதாம். பள்ளிகளில் ஏற்பட்ட தீவிபத்துகளின் பாதிப்புக்குறித்து பத்மசேஷாத்திரிகளுக்கும், டி.ஏ.வி களுக்கும், ஆண்டாள்களுக்கும் அக்கரையிருக்கும் என நாம் எதிர்பார்க்க முடியுமா?

பாடச்சுமை அதிகம் என்று கூறுகின்ற அறிக்கை அதே வேளையில் மெட்ரிக் புத்தகங்களில் இருக்கும் பாடங்கள் சில ஏன் சமச்சீர் பாடங்களில் இல்லை என்று குற்றம் சாட்டுகிறது. மெட்ரிக் பாடத்திட்டத்தில் இருப்பவையெல்லாம் இடம் பெற வேண்டுமென்றால் மற்ற பாடத்திட்டங்கள் எதற்கு? அப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு என்ன நியாயம் இருக்கிறது?

‘மெட்ரிக்’ புத்தகங்களில் இல்லாதவை சமச்சீர் புத்தகங்களில் இருப்பதைப் பற்றி கண்டு கொள்ளாமல் தேவையற்ற முறையில்  National Curriculum Frame Word 2005 தேசிய கலைத்திட்டம் வடிவமைப்பின்  ஆலோசனைகளை அபத்தமாகக் குறிப்பிடுகின்றது. சுற்றுச்சூழல் பாடல்கள் 3வது வகுப்பிற்கு மேல் அதிகமாக இடம் பெறுவதைத் தவிர்த்து பொதுஅறிவியலில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படவேண்டும் என்பதை, 3வது வகுப்புக்கு மேல் சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான செய்திகள் சில, அறிவியல்,குடிமையியல், புவியியல் பகுதிகளில் இடம் பெறுவதை NCFக்கு முரணானது என மறுக்கிறது.

பொது அறிவியலைச் சிதைக்காமல் சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு தொடர்பான சில குறு செய்திகளை ஆங்காங்கே தருவது குற்றமா? இந்த பாடத்திட்டத்தில் சுற்றுச்சூழல் தனிப்பாடமாக இல்லை. அத்துடன் உச்சநீதிமன்ற அறிவுறுத்தலின் பேரில் சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் கட்டாய பாடமாக இளங்கலை வகுப்புகளில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளதை இக்குழு அறியவில்லையா?

ஒன்பதாம் வகுப்புப் பாடத்தில் இந்திய அரசியலமைப்பு மத்திய-மாநில அரசு பற்றிய பாடங்கள் இருக்கலாம். பிறகு எப்படி எட்டாம் வகுப்பு பாடத்தில் மனித உரிமைகள் ஐக்கிய நாடுகள் சபை இடம் பெற முடியுமா? என புத்திசாலித்தனமாக குற்றம் சாட்டுகிறது குழு அறிக்கை. அப்படித்தான் தர வேண்டுமென NCF கூறுகிறதா?

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தோற்றமும், மனித உரிமைகள் பிரகடணமும் இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன்பே, இந்திய குடியரசு அரசியலமைப்பிற்கு முன்பே உருவானவை என்பதை இந்த வல்லுநர்கள் (Experts) அறியவில்லையா?

தேச வரைபடங்களில் அளவுகள் (Scales) திசைகள் (Directions)  இடம் பெறாத குறையும் குற்றமாக்கப்படுகிறது. வரலாறு – புவியியல் பாடங்களில்  மாணவர்களை தேச வரைபடம் வரையக் கூறுவதில்லை. அளவு-திசை வைத்து நாடுகளின் –உலகின் –வட்டாரங்களின் படங்களை வரைவதைக் கற்றுக் கொள்வது தனித்துறை (cartography). இங்கு தரப்படுகின்ற வரைபடங்களில் கேட்கப்படுகின்றவற்றை குறிப்பிட்டுக் காட்ட வேண்டிய திறனைத் எதிர்பார்க்கிறோம். அளவும்-திசையும் தேவையில்லை என்பதல்ல. இருப்பதுதான் உசிதம், இல்லாதது குறையே, குற்றமல்ல, அவை திருத்தப்படக் கூடியவையே.

மெட்ரிக்குடன் ஒப்பிட்டே குற்றங்களை சுமத்துகிற அறிக்கை சமச்சீர் பாடங்களை, அதற்கு முந்தைய மாநிலப் பள்ளி வாரியப் புத்தகங்களுடன் ஒப்பிடுவதில்லை.

பொருளியல் பாடங்கள் மெட்ரிகைவிடக் குறைவு என்கிற அறிக்கை இதற்கு முந்தைய மாநில வாரிய (State Board) பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெறாத பொருளியல் பாடங்கள் முதன்முறையாக சமச்சீர் புத்தகங்களில் இடம் பெறுகின்றன என்பதைக் கண்டு கொளவதில்லை.

சமச்சீர் புத்தகங்கள் குறைகளற்றவை, ISI அக்மார்க் முத்திரைகளுக்கு உரியவை என்று கூறவில்லை. குறைகளைக் களைந்தோ, கூடுதல் பகுதிகளை இணைத்தோ சமச்சீர் புத்தகங்களை சமச்சீர் கல்வி என்ற நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்த முடியும். ஆனால் சமச்சீர் – பொதுப்பாடதிட்டம் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட வேண்டும் என்ற உள்நோக்கத்திற்காகவே சமச்சீர் புத்தகங்களை தரமற்றவை என்று புதைத்துவிட முற்படுவதை ஏற்க முடியுமா? மூன்று முகாம்கள் – 100 ஆசிரியர்கள் – 5 நாட்கள் நடந்த தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் ஆய்வில் சமச்சீர் புத்தகங்கள், முந்தைய புத்தகங்களை விட தரமானவை, எளிமையானவை, வாழ்க்கைத் தொடர்புடையவை NCF-ன் பரிந்துரைகளுக்கு இணக்கமானவை என்று தெரிவித்துள்ளதை மறுக்க முடியுமா?

சமூக வேறுபாடுகள் நிறைந்துள்ள போது ஒரே பாடத்திட்டம் பொதுப்பாடத்திட்டம் சரிவருமா என்ற கேள்வியைக் கேட்கின்ற அறிக்கை, மெட்ரிக் பாடங்களை தரம் குறைவு என்று சாடுகின்ற அறிக்கை, தனக்குதானே முரண்பட்டுக் கூறுகின்றது:

“ ……… The development of syllabus keeping Matric Board as model would be different or onerous for the students of government and government aided schools to immediately shift to higher level syllabus”

(பக்கம் 38)

மெட்ரிக்கை விட தரத்தில் குறைந்த பாடங்களே அரசு-மற்றும் அரசு மானியம் பெறும் பள்ளிகளுக்குப் போது என்று கூச்சமின்றி கூறுகின்ற குழுவை, அவ்வாறு கூற வைத்த அரசை, சமச்சீர் கல்வியில் அக்கரையுள்ளவர்கள் என்று நம்ப முடியுமா?

கிராமப்புற மாணவர்களுக்காக கண்ணீர் வடித்து அவர்களுக்கென தனியாக பளுக்குறைந்த பாடத்திட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவது ஏன்?

பஞ்சமனும் பிராமணனும் ஒரே பள்ளியில் ஒரே பாடத்தைப் படிக்கக்கூடாது என்பதற்காகவா?

நகரத்து வசதிபடைதோனும், கிராமத்து ஏழையும் ஒரே கல்வியை பெறக்கூடாது என்பதற்காகவா?

பணக்கார முதலாளி குழந்தையும், பாட்டாளியின் குழந்தையும் ஒரே சீரான கல்வியைப் பெறக் கூடாது எனபதற்கா?

பொதுப்பாடத்திட்டம் என்பது கல்விக் கொள்ளையிக்கு பாதிப்பை உருவாக்கிவிடும் என்பதற்கா?

ஒன்பது பேர்க் குழுவின் மூலமாக பொதுமைக்கு எதிரானவர்கள் மெட்ரிக் முதலாளிகளது பேராசைகள் ஆய்வுகளாக திரிக்கப்படுகின்றன.

இந்த ‘வல்லுநர்’ குழுவின் தந்திரங்களை

குறைகளை மட்டுமே தேடுவதை

குறைகளை குற்றங்களாக சித்தரிப்பதை

மெட்ரிக்-கிராமப்புறம் முரண்பாடுகளை நியாயப்படுத்துவதை,

மிகைப்படுத்தல்களை, தேவையற்ற பொருந்தாத அலகுகளை

பொதுக்கல்வித்திட்டதிற்கு எதிரான சதி என்பதை நீதிமன்றம் உணர்ந்து நல்ல தீர்ப்பை வழங்கும் என எதிர்ப்பாக்கிறோம்.

ஆனால், இது வெறும் புத்தகப்பிரச்சனையல்ல, சட்டப்பிரச்சனையல்ல, அரசியல் காழ்ப்புப் பிரச்சனையல்ல,வன்ம அரசியல் மட்டுமல்ல

வர்க்க அரசியல்,

சாதி அரசியல்

கல்வி வணிக அரசியல்

அனைத்திற்கும் மேலாக

சமச்சீர் கல்வி – பொதுப்பாடத்திட்டம் – பொதுப்பாட நூல்கள்

என்பவையெல்லாம்

சமூக நீதிப்பிரச்சனை,

மக்கள் பிரச்சனை!

மக்களது விழிப்பும், துடிப்பும், முனைப்பும்தான் மக்கள் பிரச்சனைகளுக்கு முழுமையான தீர்வளிக்கும்!

அ.கருணானந்தன்

வரலாற்றுத்துறைத் தலைவர்(ஓய்வு)

விவேகானந்தா கல்லூரி

சென்னை

நன்றி: புமாஇமு

இஸ்லாமிய திருமணம் புரட்சிகரமானதா?

அண்மையில் “உலகின் அழகிய மணமக்கள்” எனும் தலைப்பில் வினவில் ஒரு திருமணம் குறித்த கட்டுரை வெளியானது. பெண்ணை அடிமைப்படுத்தும் ஆணாதிக்க கலாச்சாரத்திலிருந்து விடுபட்டு ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதை உரக்கக்கூவி நடத்தப்பட்ட அத்திருமணத்தை பலரும் பாராட்டினர், மணமக்களை அறிந்திராதவர்கள் கூட தங்கள் வாழ்த்துக்களை பதிவு செய்துகொண்டார்கள், முஸ்லீம்கள் உட்பட. ஆனால் அதுபோன்ற ஒரு திருமணம் பற்றிய செய்தி செப்டம்பர் 2010 புதிய ஜனநாயகம் இதழில் வெளியிடப்பட்டிருந்தது, அதை வினவு “இஸ்லாமிய சமூகத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்” என இடுகையாக இட்டிருந்தது. முந்திய கட்டுரையில் உரிமையோடு சொந்தம் சொல்லி விளித்து வாழ்த்துக்கூறியவர்கள் கூட பிந்திய கட்டுரையில் தங்கள் பின்னூட்டங்களைச் சுழற்றிச் சுழற்றி சண்டையிட்டார்கள். காரணம் முந்திய திருமணம் யாரோ(!) இருவருக்கிடையில் நடந்தது. இரண்டாவது திருமணமோ இஸ்லாமிய சமுதாயத்தில் நடந்தது. நோக்கத்தில் மாற்றமில்லை, நடைமுறையில் மாற்றமில்லை, விருப்பங்களில் மாற்றமில்லை, கொள்கைகளில் மாற்றமில்லை. ஆனால் மதம் என்ற ஒற்றைச் சொல்லில் மாற்றமிருந்தது. இஸ்லாம் என்ற ஒற்றைச் சொல் மூளையை பிளந்து போட்டது. முற்போக்குச் சிந்தனைகளை முடக்கிப் போட்டது.

 

திருமணத்தில் பிரச்சனையில்லை, அதைக்கூறியதில், அந்தத் தலைப்பில் தான் பிரச்சனை எனச் சிலர் பதில் கூற முனையலாம். இஸ்லாமியர் இருவர் விட்டுவிலகி பொதுவுடமையில் நுழைந்து விட்டார்கள் எனும் தம்பட்டமல்ல அந்தச் செய்தி. கம்யூனிசத்தை ஏற்றவர்கள் என்றாலும் அந்தத்திருமணம் இஸ்லாமிய சமுதாயத்தின் மத்தியில் நிகழ்ந்தது. முன்னேற்பாடுகளின் மூலம் இஸ்லாமிய சமூகத்தின் இணக்கத்தைப்பெற்று நடந்த திருமணம் என்பதால்தான் இஸ்லாமிய சமூகம் தலைப்பில் இடம்பெற்றிருக்கிறதேயன்றி மணமக்கள் இஸ்லாமியர்களாக இருந்தவர்கள் என்பதனால் அல்ல. உலகின் அழகிய இரண்டாவது மணமக்கள் முப்பதாவது மணமக்கள் என்றெல்லாம்கூட தலைப்பு வைத்திருக்கமுடியும்; ஆனாலும், வணக்கவிடங்களில் கூட நீதி மறுக்கப்பட்டு எல்லாத்துறைகளிலும் புறக்கணிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும் இஸ்லாமிய சமூகம் உய்வுறுவதற்கு அனைத்துச் சமூக மக்களையும் ஒன்றுதிரட்டி போராடுவது அவசியம் என்பதை மதவாதிகள் கொஞ்சமும் உணரவில்லை, நாங்கள் உணர்ந்திருக்கிறோம் என்பதாலும் அந்தத்தலைப்பில் இஸ்லாமிய சமூகம் இடம்பெற்றிருக்கிறது.

 

இஸ்லாமிய திருமணமே புரட்சிகரமானதுதான் ஆனால் இஸ்லாமிய திருமணமுறையை விலக்கிவிட்ட ஒன்றை புரட்சிகரமானது எனக்கூறுவதா? என்பதும் முஸ்லீம்களின் கோபத்திற்கு காரணம். இஸ்லாமிய திருமண முறை புரட்சிகரமானதா? புரட்சிகர உள்ளடக்கங்கள் அதில் உள்ளடங்கியிருக்கிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. எந்த அடிப்படையில் இஸ்லாமிய திருமணமுறையை புரட்சிகரமானது என நம்புகிறார்கள். ஊரெல்லாம் வரதட்சனை கொடுமைகள் நிறைந்திருக்கையில் இஸ்லாம் வரதட்சனையை தடுக்கிறது. வட்டிக்கு கடன் வாங்கி திருமணம் செய்கையில் இஸ்லாம் சிக்கனமாக நடத்தச்சொல்லியிருக்கிறது. என்பன போன்ற சில சில்லரை சீர்திருத்தங்களால் இஸ்லாமிய திருமணமுறை புரட்சிகர நிலைக்கு உயர்ந்துவிடுமா? ஆணுக்குப் பெண் அடிமையில்லை என்பதை ஓங்கிச் சொல்லும் உயிரின்றி சீர்திருத்தச் சட்டைகளை அணிந்துகொண்டால் இஸ்லாமிய திருமணமுறை உயிரோட்டமுள்ளதாய் ஆகிவிடுமா?

 

வரதட்சனை எனும் கொடுமையைப் பற்றி பேசும் முஸ்லீம்கள் தனதட்சனை பெண்களை பாதுகாக்கும் என பேசுவது வேடிக்கைதான். வரதட்சனையால் சமூகத்தில் பாதிக்கப்படும் பெண்ணின் நிலையும், தனதட்சனையால் பாதிக்கப்படும் ஆணின் நிலையும் ஒன்றல்ல என்றாலும், வரதட்சனை கொடுமை, தனதட்சனைதான் பெண்களைக் காக்கும் அருமருந்து என்பவர்கள் ஆண் பெண் சம உரிமை பற்றியோ புரட்சி பற்றியோ பேசுவதற்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது?

 

உங்கள் மனைவியர் உங்கள் விளை நிலங்கள் (2:223) என்று விருப்பப்படியெல்லாம் பரிசோதனை செய்யத்தூண்டும், விளை நிலம் எனும் உவமையின் மூலம் தரிசாகப் போடும் உரிமையும் ஆணுக்கு உண்டு எனச்சொல்லும், பெண்களை போகப் பொருளாக வைக்கும் நிலையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணம் எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

பிரியும் நிலை வந்தால், மனைவியை திரும்ப அழைத்துக்கொள்ளும் உரிமை கணவனுக்கே உண்டு (2:228) என்று பெண்ணை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காத தன்மையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஒரு ஆணின் சாட்சிக்கு ஈடாக இரண்டு பெண் சாட்சிகள் (2:282) என்று பச்சையாக உமிழும் ஆணாதிக்கத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

தங்கம், வெள்ளி, குதிரைகள், கால்நடைகள், நிலம் போல பெண்களும் ஆண்களுக்கு வாழ்வியல் சுகம்தரும் பொருள்தான் (3:14) என்று வெளிப்படையாக ஓலமிடும் அவலத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஆணுக்கு கட்டுப்பட்டு நடப்பவளே நல்லொழுக்கமுடையவள் என்றும் ஆணின் சொல்லை மதிக்காத மனைவியை படுக்கையை விட்டு விலக்கி, அடித்து கட்டுப்படுத்தலாம் (4:34) என்றும் ஆணுக்கு அதிகாரம் வழங்கும் காட்டுமிராண்டித்தனத்தை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஆண்களின் கண்களிலிருந்து தன்னை மறைத்துக்கொள்ளாத பெண்களை நான் தண்டிப்பேன் (33:59) என்று தினவெடுத்துக்கூறும் மடமையை உள்ளே வைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

பிணக்கு வந்து பிரியும் நிலை வந்தால் குழந்தைகள் மீது பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, என்று பால் கொடுப்பதற்குக்கூட விலை பேசி தாய்மையை கேவல‌ப்படுத்தும் அயோக்கியத்தனத்தை உள்ளேவைத்திருக்கும் இஸ்லாமிய திருமணமுறை எந்த விதத்தில் புரட்சிகரமானது?

 

ஒரு ஆண் உறவுக்கு அழைத்து என்ன காரணமிருந்தாலும் மனைவியானவள் மறுத்தால் அவள் விடியும்வரை கடவுளின் உதவியாளர்களால் சபிக்கப்படுகிறாள் எனக்கூறும் ஒரு மதத்தில் இருந்துகொண்டு என்ன பொருளில் இஸ்லாமிய திருமணமுறை புரட்சிகரமானது என கூறத்துணிகிறார்கள்.

 

மதம் ஒரு போதைப் பொருள் என்று மார்க்ஸ் அன்று கூறியதன் நிகழ்கால எடுத்துக்காடுக‌ளாக தங்களைத்தாங்களே அம்பலப்படுத்திக்கொண்டும், மதத்தைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டும் இருக்கும் இவர்களின் முகவரிகளை இவர்களின் கண்களின் முன்னே விரித்துக் காட்ட தோழர் அலாவுதீனுக்கும், தோழர் சப்னா ஆஸ்மிக்கும் நடந்த புரட்சிகர திருமணத்தை “இஸ்லாமிய சமுதாயத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்” என தலைப்பிட்டுக் காட்டுவது சாலப்பொருத்தமானதே.

 

இந்தியாவில் அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் போராடவேண்டிய நிலையில் உள்ள முஸ்லீம்கள் வர்க்கம் எனும் ஆயுத‌த்தை கைக்கொள்ளாமல் மதத்தை அணிந்துகொள்வதில் பொருளொன்றுமில்லை என்பதை உணர்ந்துகொண்டு அலாவுதீன்களாகவும், சப்னா ஆஸ்மிகளாகவும் வரவேண்டும் என உங்களை அழைக்கிறோம்.

 

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்


இஸ்லாமிய சமூகத்தில் ஒரு சீர்திருத்தத் திருமணம்

உலகின் அழகிய மணமக்கள்

உமாசங்கருக்கு ஆதரவாக… அரசுக்கு எதிராக…..

தருமி ஐயா தொடங்கி வால் பையன் ஊடாக இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரி உமா சங்கருக்கு எதிரான தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகளை கண்டித்து எழுதப்படும் கண்டன இடுகைகள் அதிகரித்து வருகின்றன.

ஒரே நாளின் ஒரே பதிவில் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பது எனும் யோசனை நன்றாக தெரிந்ததனால் செவ்வாய் இரவுவரை காத்திருந்தேன், தருமி ஐயாவோ, வால்பையனோ எந்த பதிவையும் பரிந்துரைத்ததாக தெரியவில்லை. இன்று காலை தருமி ஐயா இட்ட நான்கு வரி பதிவு தேவையான சீற்றத்துடன் இல்லாமல் மென்மையாக இருப்பதாக படுகிறது. அதேநேரம், அவசரமாக ஒரு பதிவை எழுதி வெளியிடுவதும் சிறப்பாக இருக்காது என தோன்றியதால் உமாசங்கர் குறித்து வினவு தளத்தில் வெளியான ஒரு கட்டுரையையே மீள்பதிவு செய்கிறேன்.

உமாசங்கரின் வியக்கத்தக்க உறுதி! கருணாநிதி அரசின் வெறுக்கத்தக்க கயமை!

நேர்மையானவர் என்ற அங்கீகாரத்தையும் நன்மதிப்பையும் பெற்றிருக்கும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி உமா சங்கரைத் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்திருக்கிறது உத்தமர் கருணாநிதி அரசு. வருமானத்துக்கு அதிகமாகச் சொத்து சேர்த்ததாகக் கூறி அவர் மீது ஏவப்பட்ட விசாரணை சட்டவிரோதமானது என்று உயர்நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை விதித்து விட்டதால் ஆத்திரம் தலைக்கேறிப் போய், தலித் கிறித்தவரான உமாசங்கர், தலித் இந்து என்று போலிச்சான்றிதழ் கொடுத்து பதவிக்கு வந்துவிட்டாரெனக்கூறி அவரைத் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்திருக்கிறார் கருணாநிதி.

1995 இல் (ஜெ ஆட்சியில்) மதுரை மாவட்டத்தின் கூடுதல் ஆட்சியராக இருந்தபோது, சுடுகாட்டுக் கூரை ஊழலை வெளிக்கொண்டு வந்தபோதுதான் உமாசங்கர் மக்கள் மத்தியில் பிரபலமானார். ஜெயலலிதா ஆட்சியின் ஊழலைச் சொல்லி, 1996 இல் ஆட்சியைப் பிடித்த கருணாநிதி, ஊழல் கண்காணிப்புத் துறையின் கூடுதல் ஆணையராக உமாசங்கரை நியமித்தார். ஜெ, அவரது அமைச்சர்கள்  மற்றும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகளின் ஊழல்களை உமாசங்கர் வெளிக்கொணர்ந்த போதிலும், செல்வாக்குள்ள ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க மறுத்தது கருணாநிதி அரசு. வெறுப்புற்ற உமாசங்கர், தன்னை இப்பதவியிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கோரியவுடனே, அவர் திருவாரூர் மாவட்ட ஆட்சியராக நியமிக்கப்பட்டார்.

மே 2006 இல் எல்காட் என்ற அரசு நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டதும், அதுவரை மைக்ரோசாப்ட் மென்பொருட்களைச் சார்ந்திருந்த அரசுத்துறைகள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களிலிருந்து பில்கேட்ஸை வெளியேற்றி விட்டு, 2007 ஆம் ஆண்டு முதல் ‘லினக்ஸ்’ என்ற ஓபன் சோர்ஸ் (இலவச) மென்பொருளை அறிமுகப் படுத்தினார் உமாசங்கர்.

“மைக்ரோசாப்ட் ஆத்திரம் கொண்டால் நம் நாட்டின்  மென்பொருள் துறையே தேங்கிவிடும் என்று கருதுவது அபத்தமானது…  மைக்ரோசாப்ட் இல்லாமல் இந்தியா வாழ முடியும். முன்னேறவும் முடியும். இந்தியா என்ற மிகப்பெரிய சந்தையை இழப்பது மைக்ரோசாப்ட் நிறுவனத்துக்குத்தான் பேரிழப்பு. மைக்ரோசாப்டிலிருந்து வெளியேறியதன் விளைவாக  தமிழ்நாடு ஆண்டுக்கு 200 முதல் 500 கோடி வரை மிச்சமாக்க முடியும்” என டெக்கான் கிரானிக்கிள் பத்திரிகைக்கு அப்போது அளித்த பேட்டியில் குறிப்பிடுகிறார் உமாசங்கர். மைக்ரோசாப்டின் உயர் அதிகாரி ஒருவர் தமது மென்பொருள் தொகுப்பை 7000 ரூபாய்க்குத் தருவதாக பேரம் பேசினாரென்றும், ஓபன் சோர்ஸில் செலவே இல்லாமல் தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளக்கூடிய மென்பொருளுக்கு நாங்கள் எதற்காக 7000 ரூபாய் செலவழிக்கவேண்டும் என்று கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்பியதாகவும் அப்பேட்டியில் கூறுகிறார் உமாசங்கர்.

எல்காட்டின் பொறுப்புக்கு உமாசங்கர் வருவதற்கு சில ஆண்டுகள் முன்னர், தியாகராச -செட்டியார் என்பவருக்குச் சொந்தமான ‘நியூ எரா டெக்னாலஜீஸ்’ என்ற தனியார் நிறுவனத்துடன் இணைந்து எல்காட் நிறுவனம், ‘எல்நெட்’ என்றொரு கூட்டுப்பங்கு நிறுவனத்தை உருவாக்கியிருந்தது. 24% பங்குகள் தியாகராச செட்டியாரிடமும், 26% பங்குகள் எல்காட்டிடமும், மீதமுள்ள 50% பங்குகள் பொதுமக்களிடமும் இருந்த இந்நிறுவனம், 2004 ஆம் ஆண்டில், ‘இ.டி.எல் இன்ஃப்ராஸ்ட்ரக்சர் லிமிடெட்’ என்ற கட்டுமான நிறுவனத்தைத் தனது துணை நிறுவனமாக உருவாக்கியிருந்தது. சென்னையில் 18 இலட்சம் சதுர அடி பரப்பளவில், ரூ.700 கோடி மதிப்பில் தகவல் தொழில்நுட்பப் பூங்கா (கட்டிடம்) ஒன்றை இந்நிறுவனம் உருவாக்கியிருந்தது. தமிழக அரசின் 26% பங்குகளையும் பொதுமக்களின் 50% பங்குகளையும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்த நிறுவனமும், அதன் 700 கோடி சொத்தும், 24% பங்குளை மட்டுமே வைத்திருந்த தியாகராச செட்டியாருக்கு மர்மமான முறையில் கைமாறியிருப்பதை உமாசங்கர் கண்டுபிடித்தார். “2008, ஜூலை 8 ஆம் தேதியன்று தரமணியில் உள்ள எல்நெட் நிறுவனத்தில் இவை தொடர்பான ஆவணங்களை நானே நேரடியாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த போது, என்னுடைய பதவி பறிக்கப்பட்ட தகவல் வந்து சேர்ந்தது” என்று தனது மனுவில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் உமாசங்கர்.

அடுத்து, சன் டிவி – கருணாநிதி மோதலின் தொடர்ச்சியாக, அரசு கேபிள் டிவி கார்ப்பரேசனின் நிர்வாக இயக்குநர் பதவியில் அக்டோபர் 2008 இல் நியமிக்கப்பட்டார் உமாசங்கர். அரசு கேபிள் டிவி ஆப்பரேட்டர்களை மிரட்டியதுடன், ரவுடிகளை வைத்து வயர்களையும் அறுத்தெறிந்தனர் மாறன் சகோதரர்கள். இவர்களுக்குத் துணை நின்றவர் அமைச்சர் பொங்கலூர் பழனிச்சாமி. இது குறித்து பல புகார்கள் கொடுத்தும் போலீசு நடவடிக்கை எடுக்காததால், இவர்களைத் தேசியப் பாதுகாப்பு சட்டத்தில் சிறை வைக்கவேண்டும் என்றும், சுமங்கலி கேபிள் விஷன் நிறுவனத்தை நாட்டுடைமை ஆக்கவேண்டும் என்றும் உமாசங்கர் அரசுக்கு சிபாரிசு செய்திருக்கிறார். உடனே அவர் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை ஏவப்படுகிறது. அந்த ஒழுங்கு நடவடிக்கை சட்டவிரோதமானது என்று மத்திய நிர்வாகத் தீர்ப்பாயம் இடைக்காலத்தடை விதித்ததனால், 2009, சனவரி 23 ஆம் தேதியன்று சிறுசேமிப்புத்துறைக்குத் தூக்கியடிக்கப்பட்டார் உமாசங்கர். இவற்றின் தொடர்ச்சியாக இப்போது வந்திருப்பதுதான் ஊழல் வழக்கும் தற்காலிகப் பணிநீக்கமும்.

உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்துள்ள மனுவில், தமிழக அரசின் ஊழல் தடுப்பு மற்றும் கண்காணிப்பு இயக்ககத்தின் விதிமுறைகள்
குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்துக்கும் ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்துக்கும் விரோதமாக, திட்டமிட்டே வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதை அம்பலமாக்கியிருக்கிறார் உமாசங்கர்.

“ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள், அரசுத்துறை நிறுவனங்களின் உயர் அதிகாரிகள் போன்றோர் மீது ஊழல் குற்றத்துக்காக யாரேனும் வழக்கு தொடரவேண்டுமானால், அதற்கு அரசின் முன் அனுமதி தேவை” என்று கூறும் இவ்விதிமுறை, சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதையே கேள்விக்குள்ளாக்குவதோடு, ஊழல் அதிகாரிகளுக்குப் பாதுகாப்புக் கவசமாகவும் பயன்படுகிறது என்கிறார் உமாசங்கர். அனுமதி அளிக்கும் அதிகாரம் முதல்வர் உள்ளிட்ட மூன்று பேர் அடங்கிய குழுவிடம் இருப்பதால், நேர்மையான அதிகாரிகளை மிரட்டுவதற்கும், ஊழல் அதிகாரிகளைத் தப்பவைப்பதற்கும் இது பயன்படுத்தப் படுகிறது என்பதையும் ஆதாரங்களுடன் திரைகிழித்திருக்கிறார் உமாசங்கர்.

ஊழல் தடுப்பு மற்றும் கண்காணிப்புத் துறையின் கூடுதல் இயக்குநராக 1996 முதல் தான் பணியாற்றிய காலத்தில், கல் குவாரி ஊழல் (1000 கோடி ரூபாய்), சவுத் இந்தியா ஷிப்பிங் கார்ப்பரேசன் தனியார்மயமாக்கல் ஊழல் (200 கோடி ரூபாய்), தமிழ்நாடு வீட்டு வசதி வாரிய ஊழல் (சென்னையின் மையப்பகுதியில் அமைந்த 300 வீடுகள்) போன்ற பல ஊழல் வழக்குகளில் அதிகாரிகள் மீது வழக்கே தொடர முடியாததற்குக் காரணம் முதல்வர் தலைமையிலான குழுவின் அனுமதி கிடைக்காததுதான். அதுமட்டுமல்ல, பல்வேறு ஊழல் வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, மேற்படி முதல்வர் குழுவின் அனுமதி கிடைக்காததால் தண்டனையிலிருந்து தப்பிவரும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி மாலதி என்பவர்தான் தற்போது ஊழல் தடுப்புத் துறையின் இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்” என்ற கேலிக்கூத்தையும் போட்டுடைத்திருக்கிறார் உமாசங்கர்.

அவருடைய அனுபவத்தைப் படிக்கும்போதே ரத்தம் கொதிக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பிறந்திருந்த போதிலும் எல்லா அதிகார பீடங்களையும் துச்சமாகக் கருதி எதிர்த்து நின்ற அவரது துணிவும், எத்தனை முறை பந்தாடப்பட்டும் தளராத அவரது மன உறுதியும் வியக்கத்தக்கவை. அதிகார வர்க்கத்தில் இப்படி ஒரு மனிதரைக் காண்பது அரிதினும் அரிது. அச்சமும் பேடிமையும் அடிமைச் சிறுமதியும் அனைத்துத் துறைகளிலும் கோலோச்சும் இந்தக் காலத்தில், அதிகாரவர்க்கக் கோட்டையையும் ஆட்டமுடியும் என்று காட்டியிருக்கிறார் உமாசங்கர். அவ்வகையில் அவரது அனுபவம் ஒரு நேர்மறை எடுத்துக்காட்டு. ஐ.ஏ.எஸ், ஐ.பி.எஸ் ஆகி மக்களுக்குத் தொண்டாற்றப் போவதாகக் கூறுவோரின் மடமையையும், ஆளும் வர்க்கத்துக்கு மட்டுமே சேவை செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் அதிகாரவர்க்கத்தை, மக்கள் தொண்டாற்றும்படி மாற்றியமைத்துவிட முடியும் என்று கூறுவோரின் கயமையையும் புரிந்து கொள்வதற்கு, உமாசங்கரின் அனுபவம் ஒரு எதிர்மறை எடுத்துக்காட்டு.

கொலைகார “டௌ” வே வெளியேறு

போபால்: ஆகஸ்டு 15 கிண்டியில் டௌ

கெமிக்கல்ஸ் முற்றுகை ! அனைவரும் வருக !!

போபால் : நீதி வேண்டுமா?.. நக்சல்பாரி புரட்சி ஒன்று தான் பாதை..

போபால் – காலம் கடந்த அநீதி


அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே ,

போபால் நச்சுவாயுப் படுகொலையை விபத்தாகச் சித்தரித்து குற்றவாளிகளை ஒரு நாள் கூட சிறைக்கு அனுப்பாமல் பிணையில் விடுவித்திருக்கிறது போபால் நீதிமன்றம். முதன்மைக் குற்றவாளியான யூனியன் கார்பைட் நிறுவனத்தின் தலைவர் ஆண்டர்சனை இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்க மறுக்கிறது அமெரிக்க அரசு. 23,000 இந்திய மக்களை படுகொலை செய்து , 5,00,000 க்கும் மேற்பட்டோரை ஊனமாக்கியிருக்கும் அந்தப் பயங்கரவாதியை ஒரே ஒரு நாள் கூட கூண்டில் ஏற்றி விசாரிப்பதற்கு கூட விரும்பாத மன்மோகன் சிங் அரசு, மக்களுக்கு நிவாரணம் தருவதாகவும், மீண்டும் நீதி விசாரணை கோரப் போவதாகவும் நம்மிடம் நாடகமாடிக் கொண்டிருக்கிறது.

1984, டிசம்பர் 2ம் தேதி நள்ளிரவில் யூனியன் கார்பைடு ஆலையில் நடந்த நச்சுவாயுக் கசிவு எதிர்பாராமல் நடந்த விபத்தல்ல. அமெரிக்க நிறுவனம் தெரிந்தே செய்த படுகொலை. ஆபத்தான இந்த உற்பத்தியை அமெரிக்காவில் இருந்து இந்தியாவிற்கு தள்ளி விட்டது குற்றம். மெதில் ஐசோ சயனைடு என்ற நச்சு வாயுவிலிருந்து பூச்சிக் கொல்லி தயாரிக்கும் ஆலையை குடியிருப்பு பகுதியில் அமைத்தது குற்றம்.

அதே ஆலையில் பல விபத்துக்கள் நடந்த பின்னரும் இலாபத்தை கூட்டுவதற்காக நச்சுவாயுக் கிடங்கின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை குறைத்தது குற்றம்.செத்துக் கொண்டிருந்த மக்களுக்கு மாற்று மருந்து கொடுத்து காப்பாற்ற முயன்ற மருத்துவர்களிடம் கூட சயனைடு வாயுவின் பெயரைக் கூறாமல் ஏமாற்றி, பல்லாயிரம் மக்களைத் துடித்துச் சாக விட்டது குற்றம். பூச்சிக் கொல்லி த்யாரிப்பதாக கூறிக் கொண்டு, இரகசியமாக இரசாயன ஆயுதங்களைத் தயாரித்தது தான் மேற்கூறிய குற்றங்கள் அனைத்திற்கும் அடிப்படையான கொலைக்குற்றம்.


தேடப்படும் குற்றவாளி ஆண்டர்சன்

குற்றவாளி யூனியன் கார்பைடு மட்டுமல்ல; ஆபத்தான இந்த ஆலைக்குத் தெரிந்தே உரிமம் வழங்கியவர் இந்திராகாந்தி. கைது செய்யப்பட்ட ஆண்டர்சனை விடுவித்து மன்னிப்பு கேட்டு, அரசு விமானத்தில் ஏற்றி அமெரிக்காவுக்கு வழியனுப்பி வைத்தவர் அன்றைய பிரதமர் இராஜீவ் காந்தி. ஒரு இந்திய உயிரின் விலை 12,414 ரூபாய் என்று 1989 இல் கார்பைடு நிறுவனத்துடன் கட்டைப் பஞ்சாயத்து பேசி முடித்தது இராஜீவ் அரசாங்கம்.

இந்தக் குற்றத்தை சாலை விபத்து போன்ற சாதாரணக் குற்றமாக குறைத்தது உச்ச நீதி மன்றம். வழக்கை சீர்குலைத்து குற்றவாளி ஆண்டர்சனைத் தப்பவைக்க முயன்றது சி.பி.ஐ. காங்கிரசு அரசின் எல்லா சதிகளுக்கும் உடந்தையாய் இருந்தது, அதன் பின் ஆட்சிக்கு வந்த வாஜ்பாய் அரசு. இந்த குற்றவாளிகள் அனைவரும் எதுவுமே தெரியாதவர்கள் போல் நாடகமாடுகிறார்கள்.

26 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த போபால் மக்களுக்கு இன்று இழைக்கப்பட்டிருப்பது அன்றைய படுகொலையைக் காட்டிலும் கொடிய அநீதி. இந்த அநீதி இந்தியாவின் சட்டமாகவே மாறவிருக்கிறது. “இந்திய அரசு அமெரிக்காவிடம் வாங்கவிருக்கும் அணு உலைகள் வெடித்து நாளை இலட்சக் கணக்கான இந்தியர்கள் செத்தாலும், அதற்காக் அமெரிக்க முதலாளிகளிடம் நட்ட ஈடு கூட கேட்க மாட்டோம்” என்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசின் அணுசக்தி மசோதா. தற்போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கியிருக்கும் டௌ கெமிக்கல்ஸ் , அன்று வியட்னாம் மக்களைக் கொல்வதற்கு நாபாம் தீக்குண்டுகளை அமெரிக்காவுக்கு தயாரித்து கொடுத்த நிறுவனம்.

இந்தியாவில் தொழில் தொடங்க வருமாறு இந்தக் கொலைகார நிறுவனத்தை வருந்தி அழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது மன்மோகன் அரசு. “பன்னாட்டு முதலாளிகளின் இலாபத்துக்காக இந்திய மக்களைக் கொல்வதும் மண்ணை விட்டு விரட்டுவதும் நம் தொழில்களை அழிப்பதும் உரிமைகளைப் பறிப்பதும் தான் நீதி: பன்னாட்டு முதலாளிகள் சொல்வது தான் சட்டம்; அவர்கள் கொழுப்பது தான் நாட்டின் முன்னேற்றம்” என்ற இந்திய அரசின் கொள்கையை அம்பலமாக்கியிருக்கிறது போபால் படுகொலை.

காலனியாதிக்கத்தின் கோர முகத்தை அம்பலமாக்கி, பகத்சிங் போன்ற விடுதலை வீரர்களை உருவாக்கியது ஜாலியன் வாலாபாக். இந்திய சுதந்திரம், ஜனநாயகம் ஆகியவற்றின் பொய்முகங்களையும், மறுகாலனியாதிக்கத்தின் உண்மை முகத்தையும் உரித்துக் காட்டியிருக்கிறது போபால்.

நீதி வேண்டுமா?.
நக்சல்பாரி புரட்சி ஒன்று தான் பாதை!. இது போபால் படுகொலை நமக்கு கற்பிக்கும் பாடம்.
நீதி வேண்டுமா ?.. புரட்சி ஒன்று தான் பாதை ..

கொலைகார ‘டௌ’-வே வெளியேறு!

முற்றுகை

ஆகஸ்டு-15, காலை 10.30 மணி,

பேரணி துவங்குமிடம்: காசி தியேட்டர், சென்னை.

பேரணி சேருமிடம், முற்றுகை: டௌ கெமிக்கல்ஸ் அலுவலகம், கிண்டி, சென்னை.

அனைவரும் வருக‌

மக்கள் கலை இலக்கிய கழகம்
புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி
புதிய ஜனநாயக தொழிலாளர் முன்னணி
பெண்கள் விடுதலை முன்னணி
விவசாயிகள் விடுதலை முன்னனி

தொடர்பு கொள்ள:

ம.க.இ.க :  94446 48879
பு.ம.இ.மு :  94451 12675
பு.ஜ.தொ.மு :  94448 34519
பெ.வி.மு :  98849 50952
வினவு :  97100 82506

நன்றி: வினவு

மக்கள் மீதான போர்தான் அரசு தொடுத்துள்ள நக்சல் ஒழிப்புப் போர்

நண்பர்களே,

அரசு என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் கையிலிருக்கும் போர்க்கருவி. இந்திய ஆளும் வர்க்கமான முதலாளிகளும், தரகுப் பண்ணைகளும் மக்கள் மீது தொடுத்திருக்கும் போர் தான் இந்த நக்சல் ஒழிப்புப் போர். நக்சல் ஒழிப்பு என்பது ஒரு காரணம், முதலாளிகளுக்கு எதிரான மக்களையும்,  முதலாளிகளுக்கு எதிரான மனோநிலையையும் அழித்து, துடைத்து எறிவது தான் நோக்கம். தீவிரவாதம், முன்னேற்றம் என்ற சொற்களையெல்லாம் யாருக்கு எதிரான தீவிரவாதம், யாருக்கு ஆதரவான முன்னேற்றம் என பிரித்து அறிந்து கொள்ள முடிந்தால் நக்சல்களுக்கு எதிரான போர் யாருக்கு எதிராக யார் நடத்தும் போர் என்பது தெளிவாகும். பிப்ரவரி 20 ல் நடைபெறவிருக்கும் இந்த மாபெரும் பொதுக்கூட்டம் அவ்வாறான பகுத்தறிதலை உங்களுக்கு தெளிவாக எடுத்துரைக்கும்.

வாருங்கள்,

உங்கள் குடும்பத்தினரோடு

உங்கள் நண்பர்களோடு

ஆம் நண்பர்களே, நம் மீதான போரை நாம் எதிர்ப்பதன் முதல்படி இது.

தொடர்புக்கு: (0091) 9710082506

(0091) 9444834519

%d bloggers like this: